“Oι κύκλοι της ζωής” – MattaBee

in Poetry

Κουράστηκα…… όχι να σου μιλώ, όχι να τραγουδώ.

Κουράστηκα να κάνω κύκλους.

Γύρω – γύρω σαν το παλιό παιχνίδι που παίζαμε παιδιά.

Κουράστηκα σου λέω, και ας συνεχίζω να μιλώ, κουράστηκα ίσως γιατί φάλτσα τραγουδώ.

Κουράστηκαν και οι φίλοι μου, κι ας μη το παραδέχονται.

Κάπου-κάπου βρισκόμαστε ανάμεσα σε Ινδία, Λατινική Αμερική και πλατεία Εξαρχείων.

Μιλάμε, τραγουδάμε, τα χέρια δίνουμε και κύκλους κάνουμε. Συζητάμε, χαμογελάμε…

Τα όνειρα μας κυκλώνουμε.

Ασυνήθιστα παιδιά όλοι. Πάντα νέοι. ………..ίσως γι’ αυτό μας δείχνουν με το δάχτυλο.

ΠΑΝΤΑ ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΟΙ.

”οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά” είχε πει κάποτε η Κατερίνα

Οι δικοί μου όμως φίλοι έχουν πολύχρωμα φτερά.

Κουράστηκα σου λέω να κάνω κύκλους.

Πάντα στα μαύρα ντυμένη, πάντα να ψάχνω για απαντήσεις.

Απαντήσεις σε μαυροφορεμένες ερωτήσεις.

Πολύχρωμες θα΄θελα να’ναι οι απαντήσεις μου

και ίσως να βρήκα!!

Σε ένα μπουκάλι με νέφτι και βενζίνη να σπάνε και να καίνε πατρίδες πουτάνες.

Έκπτωτοι άγγελοι, οι σταυρωμένοι να κλαίνε και να σέρνονται

να σέρνονται σε μια χώρα που είναι μια χρήσης.

Η χώρα μου είναι μια χρήσης.

Σίγουρα ναι, αυτή είναι μια πολύχρωμη απάντηση.

Κι όσο κοιτάω τη φωτιά, τόσο σιγουρεύομαι.

Τα χρώματα ζωηρεύουν.

Και πια είμαι σίγουρη πως ζωγραφίζω με τα χρώματα τα βασικά.

Κίτρινες είναι οι φλόγες, κόκκινα τα στόματα …στόματα που ουρλιάζουν και μπλε μυαλά να ονειρεύονται.

Να ονειρεύονται πως πάνε παρακάτω…

Κουράστηκα σου λέω. Παίρνω το μπλε μου και φεύγω για ταξίδι.

Ούτε δάκρυα, ούτε αποχαιρετισμοί.

Μόνο το μπλε μου.

Ξεκινάω.

Το ταξίδι ξεκινάει.

Κάπου στη Λέσβο 1ος σταθμός.

Το μπλε με τρομάζει.

Όλα είναι κόκκινα εδώ.

Μα αυτή είναι η φυλή μου;;;

AΝΘΡΩΠΟΙ ΧΩΡΙΣ ΚΕΦΑΛΙΑ.

Άνθρωποι χωρίς κεφάλια;;;…μα που πάνε;

2oς σταθμός στην Ειδομένη.

Άνθρωποι χωρίς κεφάλια με τέσσερα χέρια ο καθένας σηκώνουν φράχτες.

Απέναντι βλέπω κάποιους που μου μοιάζουν.

Προσπαθούνε να περάσουν.

Κρατούν γερά το μπλε του νου τους .                                                                                                                                                                                                                              .

… Μα άνθρωποι χωρίς κεφάλια;;;;;;;;

H επιστήμη προχωρά θα μου πεις.

Μεταλλαγμένοι εκ γενετής.

Τώρα;

…τώρα ντρέπομαι, ντρέπομαι, ντρέπομαι για τη φυλή μου.

Κάθομαι όρθια μπροστά σε ένα σπασμένο καθρέφτη.

Θαρρώ κάποτε ζούσε μια οικογένεια εδώ.

Κάποτε εδώ ήταν ένα πολύχρωμο σπιτικό.

Όρθια, χωρίς ψυχή, χωρίς φωνή.

Μπορεί σε λίγο να μην έχω και κεφάλι.

Μια στιγμή να ανασάνω.

Μια στιγμή μονάχα … πως θα’ θελα να κάνω κύκλους τώρα!

Εδώ μπροστά θα διαπραχθεί το έγκλημα.

Καθρέφτης-λαιμητόμος θέλει να αποκεφαλίσει το μπλε μου.

Πόσο ντρέπομαι που φοβάμαι.

Σαν να μοιάζω με αρκούδα που της κλέψανε το ντέφι.

Το αφεντικό της τη παράτησε για μια νεότερη.

Και τώρα που είναι ελεύθερη δεν έχει μπλε να ταξιδέψει.

Δεν έχει μπλε…

Ένα κορίτσι με μπλε μαλλιά με αρπάζει από το χέρι.

-Ξύπνα! Ξύπνα σου λέω!! Πάμε!!!

-Που;

-Πάμε να παίξουμε γύρω-γύρω σαν το παλιό παιχνίδι που έπαιζες μικρή.

Γύρω- γύρω Ιαπωνία, Περού και Ναυαρίνου .

Οι φίλοι με υποδέχονται μ’ ένα ζευγάρι πολύχρωμα φτερά.

Τη πλάτη μου κοιτάμε.

Μιλάμε, χαμογελάμε και φάλτσα τραγουδάμε.

Τα όνειρα μας στο Α κυκλώνουμε, τα χέρια δίνουμε και κύκλους κάνουμε.

 

 

Η ΜattaBee συμμετέχει στο Κενό Δίκτυο.