Void Network
http://voidnetwork.gr
presents 
VIVA LA ANARGUIA
music and video 
by Nelipot 
(d.j. Crystal Zero remix)
https://soundcloud.com/nelipot-stef

Oid mortales el grito sagrado,
De anarquia y solidaridad.
Oid el ruido del pueblo que estalla,
En defensa de la libertad.
El obrero que sufre proclama la anarquia,
De mundo al traves,
Porque sigue sufriendo la injusticia,
Hoy en dia igual que ayer.

El maldito clero a la cara te escupe,
Y el que manda te aplica su ley,
Y el burgues tu sudor te arrebata,
Y te mandan la patria y el rey.
Viva la anarquia, ¡viva!
Viva el pueblo productor,
Libertad, Igualdad, y Armonia,
Arte, Paz, Justicia y Amor.


Hear the sacred cry Of Anarchy and Solidarity
all you mortals
Hear the noise of people exploding
in defense of Freedom.
The worker who suffers proclaims Anarchy
in all across the world,
cause we continue to suffer in injustice,
today like yesterday.
The fucking clergy spit on your face,
And the boss will enforce its own law
And the bourgeois is stealing the fruits of our work,
And they give us kings and separate countries.

Long live anarchy! Viva!

Long Live the people that produce
Liberty, Equality, and Harmony,
Art, Peace, Justice and Love.

Ακούστε θνητοί, την ιερή κραυγή,
της Aναρχίας και της Αλληλεγγύης.
Ακούστε τον ήχο των ανθρώπων που ξεσπάνε
για την υπεράσπιση της Ελευθερίας.
Ο εργαζόμενος που υποφέρει διακηρύσσει την θέληση του να υπάρξει
Αναρχία σε όλο τον κόσμο,
γιατί συνεχίζουμε να υφιστάμεθα την αδικία,
σήμερα, όπως και χθες.

Ο βλάσφημος κλήρος μας φτύνει στο πρόσωπο,
Και το αφεντικό επιβάλλει το νόμο του,
Και ο αστός αρπάζει τον ιδρώτα μας,
Και μας δίνουν ξεπουλημένους πολιτικούς και χωριστές πατρίδες.
Ζήτω η Αναρχία, ζήτω!
Ζήτω ο ανθρωπος που παράγει
Ελευθερία, Ισότητα, και Αρμονία,
Τέχνη, Ειρήνη, Δικαιοσύνη και Αγάπη.

FOR MORE INFO
http://voidnetwork.gr

The post “Viva La Anarquia” Nelipot (remix by Crystal Zero) – video clip by Void Network appeared first on Void Network.

Η Ζωή που ζούμε δεν είναι η ζωή.
Άλλο πράγμα είναι η ζωή και άλλο πράγμα είναι η ζωή που ζούμε…
Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος αυτά τα δύο να συναντηθούν μεταξύ τους.

Η ζωή είναι ένα φευγαλέο χαμόγελο μιας ηλικιωμένης καλοντυμένης κυρίας
που βαθιά μέσα στα μάτια της μπορείς να δεις
τα άγουρα μάγουλα μιας δεκαεξάχρονης ερεθισμένης για χάδια και έρωτα.
Η ζωή είναι να κοιτάζεις την θάλασσα και να έχει ζέστη
και ο ήλιος να σου ακουμπάει τους ώμους.
Η ζωή είναι ο ήχος μια κιθάρας και ενός βιολοντσέλου
και καθαρά λευκά σεντόνια και ορθάνοιχτα παράθυρα και πόρτες χωρίς κλειδαριές.
Η ζωή είναι ένα χειροκρότημα που ακούγεται από μακριά μέσα στην νύχτα
για άγνωστο λόγο, είναι μια προσπάθεια χωρίς τέλος και χωρίς τελικό σκοπό,
είναι η γεύση από τα χείλια της το απόβραδο,
είναι να είσαι ελεύθερος μέσα στην πιο σκοτεινή φυλακή.

Η ζωή που ζούμε δεν είναι η ζωή
Η ζωή που ζούμε είναι μια σειρά από αυταπάτες και όρια,
μια σειρά απογοητευτικών πράξεων και λανθασμένων αναγκών,
μια καταναγκαστική προσπάθεια, ένα παιχνίδι επιβίωσης,
ένας φευγαλέος ασήμαντος εφιάλτης μέσα σε μια νύχτα χωρίς τέλος.

Η Ζωή είναι να σε αγαπώ και να σε νοιάζομαι
και να έχω τον χρόνο να χαϊδεύω τους φόβους σου,
να βάζω τέλος στις αυταπάτες μου
και να μπορούμε μαζί να κάνουμε το δηλητήριο φάρμακο.
Η ζωή στέκει στον ορίζοντα της ζωής μας και περιμένει,
καραδοκεί σαν τίγρης μες στο σκοτάδι.

Νεαρές ερωτευμένες γυναίκες
φέρνουν παιδιά στην αγκαλιά τους
και τα αφήνουνε στα χέρια του ωκεανού,
ο ουρανός παρατηρεί απόκοσμος και σκοτεινός,
δεν υπάρχει πουθενά κανένας τόπος που να μπορείς να κρυφτείς από την ζωή.
Η ζωή είναι επικίνδυνη, απρόβλεπτη,
ένα άγριο ποτάμι από ήχους εκρήξεων και ξαφνικές αλλαγές
και υγρές μοναχικές σκοτεινές νύχτες.
Δεν μπορείς να κρυφτείς από την ζωή σου.

Η Ζωή που ζούμε δεν είναι η ζωή.
Άλλο πράγμα είναι η ζωή και άλλο πράγμα είναι η ζωή που ζούμε…

Η ζωή που ζούμε είναι μια αλληλουχία καταναγκαστικών πράξεων
και λανθασμένων αποφάσεων,
ένα μάταιο κυνήγι θησαυρού,
ένα σπασμένο παιδικό παιχνίδι ξεχασμένο στην γωνία ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού,
μια ασπρόμαυρη ξεθωριασμένη φωτογραφία από μια ξεχασμένη στιγμή ευτυχίας,
ένα κάτεργο,
μια φυλακή για αποβλακωμένους, υπνωτισμένους θεατές και θεατρίνους,
μια ασήμαντη παράσταση που επαναλαμβάνετε ασταμάτητα ξανά και ξανά
χωρίς νόημα, χωρίς τέλος

Θα περπατήσουμε σιωπηλοί και ερωτευμένοι,
τυλιγμένοι από μικρά δευτερόλεπτα ευτυχίας
που θα αντηχούνε για πάντα
στους δρόμους και τις κατακόμβες, στα διαμερίσματα και τα υπόγεια,
στα θέατρα και τους κήπους και τις άδειες πλατείες.
Θα συναντηθούμε ξανά και ξανά σαν εραστές, σαν γονείς, σαν παιδιά
θα βρεθούμε σε ένα μεγάλο κρεβάτι στην Βαρκελώνη,
σε ένα λευκό καράβι στην Μεσόγειο, σε ένα μπαρ στο Παρίσι,
ένα οδόφραγμα στο Βερολίνο,
σε μια φτωχική καλύβα στην Σενεγάλη, μια οροσειρά του Νεπάλ,
στην παραλία του Νείλου στο Κάϊρο, στην εκστατική νύχτα του Σαν Φραντζίσκο
δίπλα στον απέραντο ωκεανό, θα συναντηθούμε ξανά, ένα ξημέρωμα στην Βεγγάλη,
και ένα βροχερό ανοιξιάτικο απόγευμα στην Αθήνα
ξανά και ξανά.
Θα μοιάζουμε νέοι, ξένοι, άγνωστοι, τυχαίοι, άλλοι
και όμως θα ξέρεις ποιος είμαι,
και όμως θα σε ξέρω πολύ καλά με την πρώτη ματιά.
Θα συναντηθούμε ξανά.
Θα συναντηθούμε ξανά…
Κάθε φορά, θα συναντηθούμε ξανά και ξανά
και πάλι από την αρχή.
Και θα ζήσουμε μαζί το ίδιο βροχερό απόγευμα,
σαν τώρα,
όπως Τώρα.
Θα συναντηθούμε ξανά… Όπως Τώρα…

O Tάσος Σαγρής είναι ποιητής και θεατρικός σκηνοθέτης από τo Κενό Δίκτυο.                                                                                                   Είναι ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου [Πειραματικών Τεχνών] http://theinstitute.info 

The post “Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ δεν είναι η Ζωή” – Tάσος Σαγρής appeared first on Void Network.

Πούστηδες γραφειοκράτες
που θέλετε 300 ευρώ
για να μου εκδώσετε την άδεια παραμονής στη χώρα
ενώ την εξέταση και την άδεια ότι έχω καθαρό μουνί,
μου τη δίνετε τσάμπα.
Γαμημένοι
Ξεφτιλισμένοι
Πόσες πουτάνες είναι στα κελία
του κάθε αστυνομικού τμήματος κάθε βράδυ
και σας παίρνουνε πίπες; Πόσες;
Σωφρονιστικοί υπάλληλοι

Άδεια κρανεία.
Άδεια κρανεία,
γιατί κανείς δεν τόλμησε
να σκεφτεί ποια είμαι,
αν θέλω μια αγκαλιά το βράδυ για να κοιμηθώ
και όχι ένα πληρωμένο γαμήσι
για να με πάρει ο ύπνος,
αν θέλω να βγω μια βόλτα για μια μπύρα
χωρίς να πουλάω την τρύπα μου,
αν θέλω να γυρίσω σπίτι μου,
αν θέλω να κάτσω εδώ,
μαζί σας.
Άδεια κρανεία,
γιατί ποτέ κανείς δεν πρόκειται να με αγαπήσει
ή τουλάχιστον να ζήσει μαζί μου για λίγο
όσο αντέξει,
όσο αντέχω και εγώ να είμαι αυτή
που κάνει πιάτσα στο πεζοδρόμιο.

Ακούτε γαμημένες ξεκωλιάρες; Ακούτε;
Ανοίξτε τα πόδια σας
να σας γαμήσει όσο θέλει ο άντρα σας.
Kαι άμα είναι καμιά φορά
φορέστε ροζ καλτσάκια
και ένα παιδικό βρακάκι
για να μην πηγαίνουν οι άντρες σας
σε μπουρδέλα με ανήλικες πουτάνες
για να γαμάνε Τσέχες δεκατετράχρονες και δωδεκάχρονες
που αποφασίζουν να περάσουν τα σύνορα
με ένα ωραίο άντρα για να πάνε
στην Αμερική ή στην Αγγλία για δουλειά
και καταλήγουν σε ένα δωμάτιο
με άλλες 10 ανήλικες πουτάνες
όλες γυμνές
και να τους εξετάζουν τα στήθη τους,
τα δόντια τους
και τις περιοχές μεταξύ των ποδιών τους.

Και άμα ζούσες στη Σιγκαπούρη
θα μπορούσες να δεις
τις δεκατριάχρονες πουτάνες,
τα πουτανάκια
να κάνουν πιάτσα για να έχουν λεφτά
για φάρμακα, για φαί,
για ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο
να κοιμηθούνε ένα βράδυ.

Εμείς είμαστε οι ξεφτιλισμένες πουτάνες;

Η Σίσσυ Δουτσίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980.Έχει σπουδάσει Αστροφυσική και Θέατρο. Είναι ηθοποιός και ποιήτρια. Είναι Ιδρυτικό μέλος του +Ινστιτούτου [Πειραματικών Τεχνών] και συμμετέχει στην πολιτιστική ομάδα Κενό Δίκτυο. [http://ecstaticpoetrysemeli.blogspot.com] 

The post “H Πόρνη” – Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

Επί μέρες σιγά, σιγά έσκιζα την κοιλιά μου.

Δεν έπρεπε κανείς να καταλάβει, όxι τώρα.

Τυλιγόμουν με πανιά κάτω από τα ρούχα μου,

για να μην στάζει το αίμα.

Οι τελευταίες μέρες ήτανε δύσκολες,

έπρεπε να βάφομαι πολύ γιατί ήμουνα πολύ χλωμή.

Κάθε μέρα έκλεβα από τη δουλειά μου,

νυστέρι και ράμμα.

Κάθε μέρα έσκιζα τη κοιλιά μου.

Κάθε καινούργιο δέρμα που έκοβα,

έπρεπε να ράβω το προηγούμενο,

αλλιώς δεν θα άντεχα.

Κάθε βράδυ πήγαινα

σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και άλλαζα τα πανιά,

κανείς δεν έπρεπε να δει, όχι τώρα.

Όταν έφτασα στη μήτρα μου,

το μόνο που χρειάστηκε, ήταν ένα ψαλίδι.

Το πρωί εκείνο παραιτήθηκα.

Άδειασα όλο μου το σπίτι

και σιγά, σιγά άρχισα να κόβω τα ράμματα.

Όταν κόπηκαν όλα, άρχισα να τραβάω

τα όργανα μου έξω.

Έδεσα τα έντερα μου γύρω από τα πόδια μου

και άρχισα να τρώω τη μήτρα μου,

καταπίνοντας καρφιά,

για να μην μπορώ να κάνω εμετό,

δεν έπρεπε να βγει τίποτε έξω.

Τώρα κείτομαι νεκρή,

μέσα σε ένα λουτρό αίματος,

δεμένη και φαγωμένη

από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Τα μάτια μου κενά, γεμάτα αίμα.

Το στήθος μου πρησμένο,

στάζει το γάλα που δεν θα ταΐσω  ποτέ.

Όλη μου η ζωή, στριμωγμένη μέσα σε κούτες και νάιλον τσάντες.

«Δολοφονία εκ προμελέτης».

Κανείς δεν θα πιστέψει ότι το έκανα μόνη μου.

Κανείς δεν είχε καταλάβει,

πόσο σοβαρό ήτανε.

Κανείς δεν είχε καταλάβει,

πως πνιγόμουν,

πως δεν ήμουν αυτό που θα ήθελα να είμαι.

Κανείς δεν ήτανε μαζί μου εκείνη τη νύχτα.

Αθωώστε τους όλους.

Μόνη μου το έκανα, εγώ.

Η Πόππη Δέλτα γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Λογοτεχνία και Ποίηση. Συμμετέχει στο Κενό Δίκτυο.

The post “Δολοφονία εκ προμελέτης” – Πόππη Δέλτα appeared first on Void Network.

βάζω φωτιά και καίω των ονείρων τη βλάστηση

σκοτώνω το ζώο μέσα μου για να ταΐσω το κτήνος

χορεύω στη σιωπή και στέκομαι στην καταστροφή

θέλω τόσο πολύ να ζήσω που πνίγομαι στην ανάσα μου

Ο Μαριβή Γαζέτα συμμετέχει στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο.

The post “Άτιτλο 3” – Μαριβή Γαζέτα appeared first on Void Network.

Είναι μια περιπλάνηση στις χιλιάδες παράξενες ερωτικές ιστορίες που διαδραματίζονται σε μια εποχή απομόνωσης, στις σχέσεις που δημιουργούνται και διαλύονται υπό την επιρροή του κυρίαρχου και γενικευμένου ατομικισμού…

Το βιβλίο αποτυπώνοντας με κινηματογραφική ακρίβεια την ερωτική εμπειρία στις σύγχρονες μητροπόλεις της Δύσης, ξεκινάει από το τέλος μιας σχέσης και τελειώνει πολλά χρόνια μετά, όταν τίποτα πλέον δεν έχει μείνει ίδιο…

Είναι μια έξοδος κινδύνου, μια ψυχική ερωτική περιπέτεια, ένα εσωτερικό ταξίδι αυτοκάθαρσης και μια ανέλπιδη προσπάθεια για να δοθούν απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα που πάντα θα συνεχίσουν να μένουν ανοιχτά μέσα μας “σαν μια πληγή που κοιτάζει τον ορίζοντα”. Είναι μια αναφορά στους ανθρώπους που συναντιούνται και χάνονται στους απέραντους μητροπολιτικούς δρόμους, καθώς όλα αλλάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα γύρω τους, καθώς η Γη καταστρέφεται και η ποιητικότητα της ζωής εκμηδενίζεται από τα υπό-προϊόντα και τις πιθανές επιλογές ενός πολιτισμού ενοχικού μα συνάμα εκδικητικού. Ενός πολιτισμού που καθορίζει τα βιώματα και τις διαδρομές των ερωτικών πράξεων οι οποίες τελικά μένουν ανολοκλήρωτες από φόβο, από εξάντληση ή ίσως τελικά από αδιαφορία.

Mε το βιβλίο “Για την ανθρώπινη αγάπη στις δυτικές μητροπόλεις” ο Τάσος Σαγρής αναρωτιέται για τον ρομαντισμό σε μια εποχή κυνισμού· την αγάπη στην εποχή της κατανάλωσης· το σεξ στην εποχή της διαφήμισης· την φιλία σε συνθήκες ρουτίνας και για όλα τα όνειρα που έμειναν μισά καθώς μετατραπήκαν σε καριέρα.

“Οι ήρωες μιας εποχής χωρίς ηρωικές πράξεις
είναι αυτοί που κατάφεραν να ερωτευθούν
και κατάφεραν να μείνουν ερωτευμένοι”.

Συγγραφέας: Σαγρής, Τάσος
ISBN 960-98335-0-0
Εκδόσεις Κενότητα
Σελίδες 235
Διαστάσεις 23χ17
Σειρά: Ποίηση / Ο Ήχος του Κενού
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ
Τιμή: 5 euro

Για παραγγελίες επικοινωνήστε στο
email: voidinternational@gmail.com

Κριτικές – Παρουσιάσεις:
Λευτέρης Βασιλόπουλος, Για την ανθρώπινη αγάπη στις δυτικές μητροπόλεις, Περιοδικό “Κοντέινερ”, τχ. 5 / σελ 46, Μάρτιος 2010

Μπορείτε να διαβάσετε και να σώσετε ελεύθερα στον υπολογιστή σας
το βιβλίο εδώ:
ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ: https://www.scribd.com/document/94530377/%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%9F%CE%A3-%CE%A3%CE%91%CE%93%CE%A1%CE%97%CE%A3-%CE%93IA-THN-%CE%91%CE%9D%CE%98%CE%A1%CE%A9%CE%A0%CE%99%CE%9D%CE%97-%CE%91%CE%93%CE%91%CE%A0%CE%97-%CE%A3%CE%A4%CE%99%CE%A3-%CE%94%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%95%CE%A3-%CE%9C%CE%97%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%95%CE%99%CE%A3
by VOID NETWORK

The post “Για την Ανθρώπινη Αγάπη Στις Δυτικές Μητροπόλεις” – Τάσος Σαγρής appeared first on Void Network.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΝΟΤΗΤΑ
[ουτοπία, θεωρία, ποίηση]

Ποιητική συλλογή
Σειρά : Ο ήχος του Κενού
100 σελ.
το εξώφυλλο είναι του φωτογράφου Sanne Sannes
http://arttattler.com/archivesannesannes.html
κυκλοφορεί τον Σεπτέμβρη στα βιβλιοπωλεία
επαφή/παραγγελίες
voidinternational@gmail.com
ISBN 978-960-98335-2-3

Οι Εκδόσεις Κενότητα παρουσίαζουν την Ποιητική Συλλογή «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς» της Σίσσυς Δουτσίου με εισαγωγή ένα ποίημα του Νάνου Βαλαωρίτη αφιερωμένο στην πρωτοεμφανιζόμενη ποιήτρια.

Αυτό το βιβλίο, υπάρχουν πάρα πολλοί που δεν θα θέλουν να το διαβάσουν.

Κυβερνήτες, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες της χώρας αποκτηνωμένοι από την εξουσία και το χρήμα, μεγαλοεκδότες και αρχισυντάκτες καθεστωτικών εφημερίδων και περιοδικών life style, χρηματισμένοι δημοσιογράφοι και τηλεαστέρες επιμελητές των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης, ρατσιστές, νταβατζίδες, μαφιόζοι και αστυνομικοί, πρεζέμπορες και ματσωμένα μπρατσωμένα αγοράκια, κομπλεξικά κορίτσια που ψάχνουν τον εαυτό τους σε περιοδικά μόδας και υστερικές καριερίστριες που δεν έκαναν ποτέ πραγματικότητα τα όνειρα τους…
Η ποιητική συλλογή «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς» της Σίσσυς Δουτσίου είναι ένα πεδίο οργιαστικής ζωής, μαζοχισμού, εκστατικής αγάπης και βίαιης διαμαρτυρίας. Ηρωίδες ερωτευμένες, μοναχικές, φιλήδονες, αυθόρμητες εξεγείρονται ενάντια στην κανονικότητα σπάζοντας το «γυάλινο κόσμο» του 21ου αιώνα, καταβροχθίζοντας τα όρια του πολιτισμού τους. Πρόστυχες θηλυκές υπάρξεις ανασαίνουν μέσα σε κάθε σελίδα του βιβλίου. Είναι οι λυσσασμένες ιέρειες της καθημερινότητας που μένουνε μέχρι το τέλος πιστές στη λύσσα τους, στη λύσσα τους για ελευθερία, έρωτα και καταστροφή κάθε μορφής εξουσίας.

______

Το βιβλίο κυκλοφορεί στα κεντρικά βιβλιοπωλεία.

Κεντρική διάθεση / Παραγγελίες: Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών – τηλ. : 2196465693 / 6951407792

The post «ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΙΔΟΥΣ» – Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

παρουσιάζουν την ποιητική συλλογή
“Ω! Απόκρυφον!” Σίσσυ Δουτσίου

Άνθρωποι – ήρωες και ηρωίδες – που δεν φοβούνται να πεθάνουν. Η περιέργεια τους για την ζωή και τον κόσμο φέρει μαζί της την απόκοσμη ηρεμία που προξενεί η μνήμη του θανάτου, ένα βίωμα που διαπερνά ένα μεγάλο μέρος των ποιημάτων. Αναμνήσεις και σημασίες από τα παιδικά μας χρόνια και την ενήλικη φαντασία ελευθερώνονται από κάθε περιορισμό. Οι εικόνες ξεδιπλώνονται ανεξέλεγκτα, πληθαίνουν με μια κίνηση που δεν σταματά ποτέ. Ο κόσμος εκδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας όπως λίγο πριν την στιγμή του θανάτου. Μερικά από τα πιο τρυφερά και τραγικά πρόσωπα που κρύβονται στην μνήμη μας, φανερώνουν πως η ζωή, ο έρωτας και ο θάνατος λαμπυρίζουν μέσα στην ανάδυση κάθε σκέψης.Ο χρόνος και το πέρασμα του. Όλα όσα ξέραμε τώρα αποκαλύπτουν ένα πιο ξεκάθαρο νόημα. Η στιγμή του θανάτου, η αμοιβαιότητα του έρωτα, οι παιδικές αναμνήσεις, το παρελθόν που γίνεται ξαφνικά παρόν και επηρεάζει ψυχικά τις συνειδήσεις, η άβυσσος της ζωής, οι ψευδαισθήσεις που καταρρέουν.

Η Σίσσυ Δουτσίου εμφανίστηκε στον συντηρητικό κόσμο της ελληνικής ποίησης το 2012 με το βιβλίο της “ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΙΔΟΥΣ” από τις εκδόσεις Κενότητα, το οποίο γνώρισε 3 επανεκδόσεις.

Στο ποίημα-εισαγωγή που ο Νάνος Βαλαωρίτης αφιέρωσε στην Σίσσυ Δουτσίου υποδέχεται τον ηλεκτρισμένο ερχομό της γράφοντας: “…θα σου πάρω ένα στυλό να γράφεις με το αριστερό / και σαν να μην έφτανε αυτό: θα λάβεις συντόμως χαρτί τηλεφωνικό μόνο για αναφορές / και όταν φτάσει το γραπτό στο τέλος της σελίδας / θα πούμε πως ήταν γραφτό να γίνει αυτό / που δεν είχε ξαναγίνει: να σε χαιρετώ / Σίσσυ Δουτσίου / (ΚΑΛΩΣ ΤΗ ΘΕΟΜΗΝΙΑ)!” Ο σπουδαίος δάσκαλος της ποίησης της απελευθέρωσης, διαβλέπει και καλωσορίζει την ποίηση της Σίσσυς Δουτσίου ως μια θεομηνία.

Στο πρώτο της βιβλίο, οι καταγραφές που μας στέλνει με “τον στυλό και το τηλεφωνικό χαρτί για αναφορές” είναι από ένα κόσμο σεξουαλικής, οργιαστικής υπερδιέγερσης και βλάσφημης εκστατικότητας.

Στο βιβλίο της “Ω! ΑΠΟΚΡΥΦΟΝ” η Σίσσυ Δουτσίου καταγράφει την άβυσσο των φόβων και των επιθυμιών, έρχεται αντιμέτωπη με όσα δεν τολμάμε να σκεφτούμε ή να εκφράσουμε, περιγράφει την σκοτεινή πλευρά της κοινωνικής κρίσης, την κρίση του υποκειμένου. Ο γνωστός και συμπαγής κόσμος σε μια στιγμή διαλύεται και σε μια στιγμή επανα-συντίθεται ξανά,.. και όμως μια στιγμή αρκεί, μια στιγμή μετά, όλα έχουν αλλάξει για εσένα.

Σε αυτό το βιβλίο η ποιήτρια και ηθοποιός Σίσσυ Δουτσίου συλλέγει τις σκοτεινές εντυπώσεις και τις απόκοσμες, μύχιες σκέψεις της από το τελευταίο της ταξίδι στην παγανιστική, ειδωλολατρική Ινδία και στους Αδαμάντινους Νήσους του τροπικού Ινδικού Ωκεανού. Καταγράφει επίσης την ψυχική καταβύθιση και την υπαρξιακή εξερεύνηση που απαιτήθηκε κατά την περίοδο ετοιμασίας και επιτέλεσης της θεατρικής παράστασης “Ψύχωση! [4.48 Psychοsis] της Sarah Kane από το 2013 έως το 2015.

“Ω! ΑΠΟΚΡΥΦΟΝ!” της ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ
κυκλοφορεί Ιούνιο 2015 σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, στις εκδηλώσεις της συλλογικότητας ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ και στις παραστάσεις του +the Institute [for Experimental Arts]

Κεντρική διάθεση / Παραγγελίες: Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών – τηλ. : 2106465693 / 6951407792

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post “Ω! Απόκρυφον!” – Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

θα έπρεπε να φωνάξω. θα έπρεπε να μπορώ να υποδυθώ. θα έπρεπε οργανωμένους ρόλους. σειρήνες κι αλεξίσφαιρα. να σκοτώνονται όλα. κι αυτή η γερμένη γριά υποταγή από πάνω μας. κι αυτό το ερεθιστικό σώμα της απουσίας εκείνων που δεν ήταν απόντες ποτέ. που εφευρέθηκαν. κι αυτή η εξέγερση που αργεί σαν κύηση κήτους. κι αυτή η κουβέντα που σας λέω πως το μυαλό δεν αισθάνεται τίποτα. εφευρέθηκαν όλα. κι αυτή η έγνοια για τον προσανατολισμό – δεν είναι όμορφα Αλίκη τα δάση; κι ο τρόπος να γρατζουνίζεσαι. κι η έγνοια να μεθυσμένος. επί της ουσίας δεν βιώθηκε τίποτα: επίτρεψέ μου να ισχυριστώ: εφευρέθηκαν όλα. και τα χάπια δε θα τα πάρω. κι από δω δε θα βγω. ένα σώμα γυμνό προτιμάει τους οικείους ανέμους. τα παράσιτα των μαξιλαριών. τα κύτταρα νεκρά σε μαύρο σεντόνι.

κι εσύ γυναίκα που αγαπάς τα στήθη σου.

κι εσύ γυναίκα που δαγκώνεις τα παιδιά σου.

κι εσύ γυναίκα που έτρεξες σα λαγός.

κι εσύ γυναίκα που θυμάμαι πως γελούσες.

κι εσύ γυναίκα που τρελαίνεσαι με την υποταγή.

κι εσύ γυναίκα που φύλλα φθινόπωρου οι εραστές σου.

κι εσύ γυναίκα με τα ματωμένα δόντια.

κι εσύ γυναίκα με το λυρισμό

ενός σώματος τόσο ρεαλιστικά φθαρμένου.

κι εσύ γυναίκα που τρίβεσαι κρυφά με το θεό.

κι εν τέλει εγώ. η κοιλιά μου ψημένο καρβέλι που χάριν θεάματος κόβεται. κι εν τέλει η τέχνη μου να ράβω και να συντηρώ τα ράμματά της. θα μπορούσα να στάξω απάνω σου όλα τα ερωτικά ποιήματα του περασμένου αιώνα. θα μπορούσα να γεννήσω ανθρώπους–θάνατο στο φασισμό. θα μπορούσα να στήνω με γλέντια φαντάσματα. θα μπορούσα αν εσύ θα μπορούσα. αν με ακροβόλιζες. αν υπήρχε μια στιγμή ολοστρόγγυλης ησυχίας. αν καταφέρναμε να υπεξαιρέσουμε τον όγκο των συναισθημάτων που κατατρώγεται στις κατακόμβες του Παρισιού στις στοές της Αθήνας στον κάτω όροφο των κορμιών μας.

κι εσύ μητέρα: φτύσε με ξανά.

κι εσύ πατέρα: ξέρεις. πάλι.

όμως αυτή η κουβέντα που σας λέω: πως το μυαλό δεν αισθάνεται τίποτα. και το ουρλιαχτό εφευρέθηκε μόνο για να τ’ ακούσεις. εσύ. που ρωτούσες να μάθεις για ουρλιαχτά μαύρες τρύπες και τα λοιπά.

ξέχνα τον άγιο πεταλούδα. ποιος σου ‘μαθε έτσι να φαντάζεσαι. το πολύ πολύ: κατσαρίδα πουλί.

Η Κατερίνα Ζησάκη είναι μέλος στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο. Συμμετέχει στη συντακτική ομάδα του περιοδικού “Μανδραγόρας”.

The post “Εγγενή” – Κατερίνα Ζησάκη appeared first on Void Network.

«Αυτή η συλλογή αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου πειραματισμού για την ριζοσπαστικοποίηση της καθημερινότητας και την τέχνη μιας περιπετειώδους εσωτερικής και εξωτερικής αφήγησης.
Αποτελεί επίσης μέρος, αναπόσπαστο θα έλεγα κομμάτι των δραστηριοτήτων της συλλογικότητας και «οικογένειας» Η Ομάδα στον Τρόμο του Κενού ή Κενό Δίκτυο, και της κατασκευής καταστάσεων που βρέθηκε να παράγει – παράγουμε, κατά την πρώτη περίοδο της γνωριμίας ανάμεσα σε όσους ακόμα συνοδοιπορούμε ή συνοδοιπορήσαμε στο παρελθόν. Μέσα από τους στίχους και κυρίως τη δύναμη των σιωπών των εικόνων ανάμεσα τους, δίνεται το υποκειμενικό στίγμα διαδρομών, που περπατήθηκαν κατά τη διάρκεια των πρώτων, ταραγμένων και χαοτικών, επτά χρόνων της δεκαετίας του 1990. Ποιήματα αυτής της συλλογής διαβάστηκαν με τις απαραίτητες επιμηκύνσεις που περιέχει η πράξη του αυτοσχεδιασμού, στα πολυεκφραστικά “χάπενινγκ” εικόνας και ήχου «Περιβάλλοντα Λέξεων», καθώς και σε συναυλίες του σχήματος Τhe Groove Machine και της οπτικοακουστικής κολεκτίβας Α Velvet Circus co.
Όλη η λογική της συλλογής αλλά και των υπόλοιπων τριών που πρόκειται να την ακολουθήσουν, δημιουργώντας μια πολυσυλλεκτική τετραλογία, διέπονται από μια στοχαστικά μεταποιητική ματιά με στόχο την ανάσυρση από τον ασυνείδητο κόσμο αισθήσεων και δυνάμεων ενός κρυμμένου ψιθύρου… ενός καλέσματος προς μια ειλικρινή και παιγνιώδη στάση προς τα πράγματα … αυτή του ριζοσπαστικού υποκειμενισμού! «Δόγμα» ενάντια σε όλα τα δόγματα, σύμφυτο δε, με τον πυρήνα της αντίληψης του Κενού Δικτύου για τα πράγματα. Επίσης σε κάποια από τα ποιητικά θέματα, σκιαγραφείται ο απόηχος από το εκρηκτικό πνευματικά και πολιτικά κλίμα, μέσα στο οποίο διαμορφώθηκε και διαμόρφωσε το Underground της δεκαετίας του ’90, όπως αυτό βιώθηκε και αφομοιώθηκε εσωτερικά από τις περιπλανήσεις του ποιητή στην Ασία και στην Ευρώπη εκείνη την περίοδο, αλλά και μέσα στο εσωτερικό και συλλογικό φαντασιακό του ελληνικού γίγνεσθαι και του «υπόγειου» κέντρου του, που δεν είναι άλλο από την μοναδική υπέροχη παραδοξότητα των Eξαρχείων ως πορεία στο χρόνο.»

(κείμενο : Γιάννης Ραουζαίος / Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου ΔΟΚΙΜΙΑ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ ΜΙΑ ΜΙΝΙΜΟΥΜ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ που κυκλοφόρησε το Φθινόπωρο του 2011 στην Αθήνα από τις Εκδόσεις Κενότητα)

Εκδόσεις Κενότητα
[ουτοπία/θεωρία/ποίηση] Ποιητική συλλογή
Σειρά: Ο Ήχος του Κενού
194 σελ.
περιλαμβάνει εικόνες του
Ζεν ζωγράφου Katsushika Hokusai
Φθινόπωρο 2011
κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία
επαφή/παραγγελίες
voidinternational@gmail.com
ISBN 978-960-98335-1-6

The post “ΔΟΚΙΜΙΑ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ ΜΙΑΣ ΜΙΝΙΜΟΥΜ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ” – Γιάννης Ραουζαίος appeared first on Void Network.