Και θα πούμε
πως δεν καταλαβαίνουμε
τον χρόνο και την έκταση.

Δεν καταλαβαίνουμε
πως συμβαίνει
να έχεις, σύμπαν,
την εξαιρετική κόμη των άστρων.

Όλη την νύχτα.

Ακόμη κι αυτήν μέσα μας.
Τόσο τρομακτική και τόσο πρωινή.

Από τον ύπνο σέρνοντας
τα σώματά μας που έρχονται
θα πούμε δεν καταλαβαίνουμε.

Ένα τραγούδι παιδικό
που παγιδεύτηκε
στον λουλουδένια πολτό του εγκεφάλου
μας εμποδίζει να σε συναντήσουμε.

Και θέλοντας
υπολογίζουμε μονάχα την απόσταση
ανάμεσα σε δύο συγκινητικά φιλιά
σε δύο αγκαλιάσματα.

Με πάθος, με αστρολάβους .

Κι ετοιμαζόμαστε σύγκορμοι
να παραδώσουμε στα χέρια σου
έναν αριθμό
που κραυγάζει όπως η καρδιά μας.

_______

ΚΟΥΡΤΙΔΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ- Φυσικός, Μετεωρολόγος, ποιήτρια

The post Με πάθος- Ευτυχία Κουρτίδου appeared first on Void Network.

1.

Μιλούσα κάποτε σε κάποιον, ή έτσι νόμιζα·
ο ήχος περνούσε μέσα από κάτι,
που νόμιζα ότι ήταν αέρας,
αλλά ήταν data, φίλτρα,
αντισταθμίσεις συναισθήματος,
ρυθμίσεις ιδιωτικότητας,
και στο τέλος το πρόσωπο που απαντούσε
δεν ήταν πρόσωπο, ήταν καθρέφτης σε καθυστέρηση.
Ούτε εγώ ήμουν ακριβώς εκείνος που ξεκίνησε να μιλά.

2.

Δεν υπήρξε στιγμή σιωπής.
Υπήρξε στιγμή χωρίς σύνδεση.
Και τότε φάνηκε η φρίκη:
όχι της βίας,
αλλά της έλλειψής της·
της μη παραβίασης, της πλήρους πειθάρχησης,
του κελιού χωρίς κλειδαριά,
όπου μένεις από μόνος σου,
επειδή πιστεύεις ότι έξω
υπάρχει λιγότερη ελευθερία.

3.

Ο πόνος είναι αποδεκτός όταν εξηγείται.
Η νέα ηθική δεν λέει «μην πονάς»·
λέει: «Πονάς για λάθος λόγους.
Και με λάθος μορφή.»
Και η νέα εξουσία δεν βασανίζει·
σε ελέγχει ώστε να βασανίζεσαι μόνος σου
με τρόπο ορατό, αποδοτικό, τεκμηριωμένο.
Το λένε: διαφάνεια.

4.

Δεν μιλώ πια για μνήμη.
Μιλώ για ανακλήσεις.
Αποσπάσματα ζωής,
δομημένα σε χρονικές διαφάνειες,
όπως οι προθεσμίες παράδοσης:
η κηδεία του πατέρα σου —
εντός 15 λεπτών·
ο πρώτος έρωτας —
εντός 30 δευτερολέπτων·
η κραυγή του άλλου που κάηκε —
δεν αφορά την τοποθεσία σου.

5.

Είδα ανθρώπους να σβήνονται χωρίς να ουρλιάζουν.
Όχι γιατί δεν πονούσαν·
αλλά γιατί ο ήχος δεν περνούσε.
Το σύστημα είχε ρυθμιστεί να αγνοεί
ό,τι δεν ενισχύει το αφήγημα.
Είδα το φως να τους τρώει
σαν αποτυχημένο exposure,
και η λέξη που έμενε ήταν:
απώλεια σήματος.
Καμία άλλη.

6.

Ο Θεός εδώ είναι ένας server που επανεκκινείται κάθε αυγή.
Δεν θυμάται προσευχές.
Δεν απαντά·
προσφέρει παράθυρα λειτουργίας.
Αν μιλήσεις πολύ ειλικρινά,
σε αποσυνδέει.
Αν κλάψεις, σου ζητά επαναφορά.
Αν πιστέψεις —
σου προσφέρει πακέτο αναβάθμισης.
Το Ευαγγέλιο είναι τώρα αγγελία.
Η Σταύρωση: περιεχόμενο.
Η Ανάσταση: λάθος σφάλματος.

7.

Κάποτε έγραψα σε τοίχο: «Κι όμως υπάρχω.»
Το σύστημα μου απάντησε:
«Είσαι εκτός συμβατής λειτουργίας.»
Κι από τότε, δεν γράφω.
Σκάβω.
Σκάβω σε σώματα, σε σιωπές, σε μη ορατές χειρονομίες,
να βρω κάτι που δεν έδωσε ακόμη αποδοτικότητα.
Κάτι που να υπάρχει χωρίς λόγο.

8.

Κι αν αυτό το ποίημα επιζήσει
σε κάποια γωνία ξεχασμένης βάσης δεδομένων,
αν διαβαστεί έστω και από ένα μάτι που ακόμα δεν αναγνωρίστηκε,
θα είναι σαν να άναψε μια σπίθα
σε χώρο χωρίς οξυγόνο.
Θα σημαίνει:
κάτι παρέμεινε ζωντανό
ενώ όλα λειτουργούσαν άψογα.

____________

Μάνος Λαμπράκης

The post Αναφορές Χωρίς Λήπτη – Μάνος Λαμπράκης appeared first on Void Network.

1

Πρώτη δημοτικού.
Η παιδική μου ζωγραφιά.
Ένα σπιτάκι.
Ένας ήλιος στη γωνία.
Η δασκάλα μου.
«Με πολύ αγάπη στη δασκάλα μου»
Κόκκινο.
Πολλή.
Το επίθετο πολλή.
Το επίρρημα πολύ.
Αγάπη ουσιαστικό.
Επίθετο προσδιορίζει ουσιαστικό.

Η πρώτη φορά που πληγώθηκα απ’ την αγάπη.

2

Είναι το όνομα της γειτόνισσας στον 3ο
και μιας εκπομπής στην τηλεόραση.
Την προφέρουν όπως προφέρουν
το όνομα του Θεού.
Πλάι της πετούν προσευχές
ευχές και κατάρες.
Ζητούν χάρες, συγχώρεση
φτιάχνουν ωραία ατμόσφαιρα
ειρωνεύονται
“αγάπη μου”.
Βγαίνει απ΄το στόμα βλάσφημων
γεμίζει κενά, σβήνει λάθη.
Παρηγορεί και ησυχάζει
όλα τα φτιάχνει μαγικά.
Το μοιράζουν σε όλους.
Πουλά ψυχές, κλείνει τα στόματα.
Κλείνει πληγές, ανοίγει πόδια.
“Μόνο αγάπη” φωνάζουν
γελωτοποιοί στις οθόνες.

Ο Θεός.
Ο Θεός είναι αγάπη.

3

Εννιά χρονών
μετράω 5 φούστες
και 10 βρακιά
μια σαπουνοθήκη
μια οδοντόβουρτσα
και μια τσατσάρα.
«Θα μάθετε πολλά ωραία πράγματα»
«Θα κάνεις φίλες»
Στο δρόμο κάνω εμετό.

Μας έμαθαν πολλά πράγματα.
Τις παραβολές και τα πάθη του Χριστού.
Τον εθνικό ύμνο
-μια το πρωί, μια το βράδυ μετά την προσευχή-
Τα σωστά και τα λάθος τραγούδια.
Μας έμαθαν να στρώνουμε τα κρεβάτια
στην επιθεώρηση να στεκόμαστε προσοχή.
Πώς να πιάνουμε τα πιρούνια
και να τρώμε με κλειστό το στόμα.
Πώς να καθόμαστε με τα πόδια κλειστά
πώς να κρύβουμε τις σερβιέτες και τα απλωμένα εσώρουχα.
Μας έμαθαν πως πρέπει να συγχωρούμε
εβδομήντα εφτά φορές το κακό που μας κάνουν.

Είπαν ότι ο Θεός μας αγαπάει
κι ό,τι κακό είναι για καλό
και θέλημα του ο πόνος μας.
Πως είμαστε όλες ίσες
γιατί τρώμε στην ίδια τραπεζαρία
το ίδιο φαγητό.
Μα οι μαγείρισσες τρώγανε στην κουζίνα
η αρχηγίνα στη μέση πάνω σε εξέδρα και
πάντα είχε κόκα κόλα μαζί με το φαΐ.

Διώξανε δυο κορίτσια.
Μόνο μας είπαν ότι δεν ταίριαζαν σ’ αυτό το μέρος.
Εμείς σκεφτήκαμε τότε πολλά και τρομερά.
Μα μπορεί να έφταιγαν οι φούστες τους
που ταν λίγο πιο κοντές
ή να τραγούδησαν κάτι που δεν έπρεπε.
Από εννιά χρονών,
κάπου 15 χρόνια μετά
σκέφτομαι πως όντως έμαθα πολλά
και κατάλαβα γιατί πάντα
θέλω να κάνω εμετό.

4

Αγάπησε έναν άντρα
και το πρώτο κλάμα του μωρού της.
Αγάπησε που είναι αγόρι
κι έβαψε το δωμάτιο μπλε.
Αγαπάει τα πρωινά που ανοίγουν το μαγαζί τους
και τη μυρωδιά του καφέ.
Αγάπησε την γλάστρα που άνθισε στο μπαλκόνι
τα οικογενειακά τραπέζια
τα καλά λόγια όταν πετυχαίνει το φαΐ
και το άγγιγμα ενός χεριού στα σκοτεινά.

Κι εγώ αγάπησα μια νεκρή πεταλούδα
δίπλα από δυο ξερά λουλούδια
στον πάγκο της κουζίνας
τον δρόμο όταν σουρουπώνει
το πώς ξεβάφει το γκρι από αργόσχολα βήματα
που πουθενά δεν πάνε.
Αγάπησα τις γιαγιάδες στα μπαλκόνια
το χειροκρότημα και τις φωνές των παιδιών
τραγουδούν για τους ζωντανούς τα όνειρα των πεθαμένων.
Εκείνους που κάναν κύκλο γύρω απ΄το παιδί
-χόρεψαν το μπουζούκι του κυρ Ηλία γύρω γύρω όλοι.
Αγάπησα ένα αγόρι που φορούσε στρας
και πόσο σφιχτά εκείνη την κρατούσε.
Οι φίλοι μου πετούν στο δρόμο χρυσόσκονη
κολλάει σαν βρωμιά στις σόλες των παπουτσιών σας.

Πώς έγινε και φοράω 41
κι οι παλάμες μου είναι μεγάλες πια
πάνω τους ζωγραφίζω αστέρια και μισοφέγγαρα.
Ίσως κάποτε βάλω χρώμα
όλο λέω προλαβαίνω.

Αγαπώ με πόση εμπιστοσύνη
έρχεται για χάδι το αδέσποτο

__________

Η Αγγελική Ντεβέ γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1996 και μεγάλωσε στο Άργος. Τώρα μένει στην Αθήνα. Σπούδασε αγγλική γλώσσα και φιλολογία κι έκανε μεταπτυχιακό στο Παιδικό βιβλίο . Το 2021 φοίτησε στο ποιητικό εργαστήρι του Τάκη Σινόπουλου.

The post Αγάπη: Σπουδή- Αγγελική Ντεβέ appeared first on Void Network.

είδα στον ύπνο μου την αδερφή σου
τη ρώτησα για σένα
έκανε πως δεν άκουσε
ήταν πολύ όμορφη
στα μάτια, στη μύτη, στο δέσιμο του προσώπου
ήθελα να τη φιλήσω
σου έμοιαζε τόσο πολύ

η ταραχή ξερνάει μνήμες
ένα γλαρόπουλο κολύμπησε ώσπου πνίγηκε
«αν ήμουν έντομο
θα είχα στο μυαλό μόνο το χώμα»

τα κύματα καβάλησαν την πλώρη μου
γελάω
η στεριά κοντά
μα λίγο πριν πεθάνω

_______

Η Λίνα Φούντογλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι ηθοποιός. Επίσης, σκηνοθετεί στο θέατρο και διευθύνει το φεστιβάλ κινηματογράφου Piraeus Port Film Festival.

H ποιητική συλλογή της Λίνας Φούντογλου με τίτλο “Αυτοχειρία σε χρόνο εξακολουθητικό” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σμίλη. Πρόκειται για μία ποιητική σύνθεση που αποπνέει μια βαθιά υπαρξιακή διάσταση, όπου το νόημα της ζωής αναδύεται μέσα από την πάλη με τις μεγάλες αντιφάσεις και τις αέναες κυκλικές διαδικασίες του γίγνεσθαι, τη θνητότητα και την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. H “επανάληψη του τέλους” υπογραμμίζει την αναγκαιότητα της καταστροφής ως “θυσία” για τη δημιουργία.

The post Αυτοχειρία σε χρόνο εξακολουθητικό- Λίνα Φούντογλου appeared first on Void Network.

Κατέβηκαν από δυσπρόσιτες κορυφές.
Από κορυφές ακατανόμαστες.

Αγέρωχοι ήταν, ήταν τρομεροί
―και πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους―
μ’ εκείνες τις κλαγγές των όπλων τους,
τα θεοσκότεινα βελάσματα,
και με το ένα σκουριασμένο μηχανάκι.

Ένας είπε «σκατά στα μούτρα τους»,
άλλος «περφόμανς είναι»,
κι άλλος
«αυτός ο κόσμος είναι η χειρότερη εκδοχή κόσμου
που θα μπορούσε άνθρωπος να φανταστεί.
Υποσημείωση χωρίς τέλος είναι.
Σημείωμα αυτόχειρα σε τετράδιο λογιστικό
που θ’ ανακαλυφθεί μια δεκαετία μετά.
Κορμιά γεωμετρικά στοιβαγμένα σε χωράφια,
για τρόμο και καλαισθησία,
για δυο τρυγόνια μ’ ένα σμπάρο»

και πήγε λέγοντας.

ii.

Πρώτος μπαίνει στη σκηνή
ο ανώνυμος Ιταλός φαντάρος
που βρέθηκε πίσω από ορεινό μαντρότοιχο
ψειριάρης και ξεπαγιασμένος.
Κράτησε στον αέρα τη φωτογραφία της μάνας του
―κι αυτόν μάνα τον γέννησε―
και ζήτησε να φάει
για να μην πεθάνει.

Δυο μέρες μετά
τον τουφεκίσαν οι δικοί του.

Πόλεμος είναι.

Τους λιπόψυχους
κανένας δεν τους συμπαθεί.

iii.

Δεύτερος μπαίνει στη σκηνή
ο Τάκης Πίσσας,
ο αυτόχειρας λογιστής
που πέθανε από γηρατειά το 1992,
που προετοίμασε επιμελώς τον θάνατό του
ανάμεσα σε ισολογισμούς,
μαγειρεμένες δηλώσεις
και την ενδιαφέρουσα δισκοθήκη του με τα δημοτικά.

Ο Τάκης Πίσσας,
με τον γιατρό τον φίλο του στην άκρη του κάδρου
και το αγαπημένο του ανίψι αγκαλιά,
παρακολουθεί με απορία
το ερειπωμένο μέλλον,
τον κυνισμό που επελαύνει,
το νόημα ενός επιθετικού υπαινιγμού,
τη ζωή, τέλος πάντων, που κακοφορμίζει

και σφίγγει, πεισματικά, τα χείλη του.

iv.

Τρίτη μπαίνει στη σκηνή
η δωδεκάχρονη Αγαπούλα Κίτσιου,
η παρ’ ολίγο ψυχοκόρη
εύπορου υφασματέμπορα,
που ζήτησε να κοιμηθεί
άλλη μια νύχτα με τη μάνα της
στην παλιά καπναποθήκη.

Τη θέση της πήρε η δεκάχρονη αδερφή της.
Διέθετε προνοητικότητα,
ψυχραιμία και, προπάντων,
οξυμένο αίσθημα αυτοσυντήρησης.

Πόλεμος είναι.

Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς και
η καλοσύνη βιάζεται.

______

Ο Χρήστος Κολτσίδας γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1991. Είναι υποψήφιος διδάκτορας φιλοσοφίας (Α.Π.Θ.) Κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές: Τα ορεινά (Μελάνι 2015), Βροχή περασμένη (Μελάνι 2020) και Νεροφόροι (Θράκα 2021). Το 2022 κυκλοφόρησε από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες η Διαλεκτική: Ποιήματα & μικρο-διηγήματα για τη φιλοσοφία (με τη Γιώτα Τεμπρίδου).

The post Ποιήματα για το τέλος – Χρήστος Κολτσίδας appeared first on Void Network.

Κι εσύ θα χάσεις-
τίποτα όμως παραπάνω
από ακόμα ένα άδειασμα…

__________

Η Φιλία Κανελλοπούλου, σπούδασε Φιλοσοφία στο Φ.Π.Ψ. Αθηνών και Υποκριτική στη Σχολή
Θεάτρου ΔΗΛΟΣ. Το 2020 βραβεύτηκε ως πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας από την
επιτροπή των βραβείων Jean Moreas, ενώ συμπεριλήφθηκε στις βραχείες λίστες
πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα των Κρατικών Βραβείων και της Εταιρείας Συγγραφέων για το
βραβείο “Γιάννης Βαρβέρης”, για την ποιητική της συλλογή “Τα μέσα μου”.

The post Καλεσμένη σε Πάρτυ- Φίλια Κανελλοπούλου appeared first on Void Network.

Τώρα νομίζεις πως ξέρουμε
πώς είναι να οδεύεις ξυπόλητος
τους κάμπους του Θανάτου.

Τώρα που απ’ τον κρατήρα της πείνας
γλιστρούν φίδια στις σάπιες
πλάτες των φυλακισμένων

νομίζεις πως κάνουμε
διατριβή στην λέξη αυτογνωσία.

Καλύτερα να ήμασταν αγάλματα θαμμένα
παρά που γεννηθήκαμε την εποχή
των σαπισμένων πορτοκαλιών
στις χωματερές

του φρέσκου γάλακτος
καθώς χυνόταν σαν βρόχινο νερό
στις ασφάλτους.

Την ημέρα που τα βουβά εμβατήρια
έγιναν ψίθυροι στις πίστες με τους πολτούς λουλουδιών γεννηθήκαμε.

Κι ο πατέρας μου με τα φτηνά παπούτσια
να μη γνωρίζει κινέζικα μετρώντας τόπια ύφασμα γύρω απ’ την Αγία Ειρήνη
από καιρό νεκρός.

Κι ο δικός σου πατέρας με τα φτηνά τσιγάρα
να μην θυμάται πως δεν υπάρχει
πήχη λινό ούτε για σάβανο
από καιρό σχεδόν νεκρός.

Κι εγώ σε μια πράσινη επαρχία
κι εσύ σε μια δραστήρια πόλη να πεθαίνουμε από στοίβες ψέματα κάθε ηλιοβασίλεμα
σκύβοντας, σκάβοντας το μέλλον
σκάβοντας, σκύβοντας
στο μέλλον

που καταφθάνει πάντοτε
λαμπρό μα άπιαστο

σαν την ανακάλυψη
αρχαίου τάφου
άδειου.

_________

Αθανασία Δρακοπούλου- Οι αναμνήσεις ενός κωλόπαιδου
Εκδόσεις: Τύρφη _ 2024, σελ, 58 _ 59.

Η ποιήτρια γράφει για το βιβλίο της:

“Δεν υπάρχει ποίηση της κρίσης; Δεν υπάρχει περίπτωση, ο γιός της πλύστρας να κράτησε την αξιοπρέπεια του κι απ’ αυτήν να καταπλακώθηκε; Σε εποχές που οι περισσότεροι, εξαργύρωσαν το γάλα απ’ το συρρικνωμένο βυζί της δόλιας μάνας, “Οι αναμνήσεις ενός κωλόπαιδου”, είναι μία μορφή γέφυρας απ’ την Μεταπολίτευση στις μέρες του ανθρώπου της Τεχνοφεουδαρχίας. Είμαι η Κόρη του Έλληνα πτωχευμένου εμποροβιοτέχνη, εκείνου που δεν γεννήθηκε ως γιός πλύστρας, γιατί η μάνα του πέθανε από ασιτία ανάμεσα σε δύο παγκόσμιους πολέμους και ο πατέρας του εγκαινίασε την Γυάρο.”

The post Φθόγγων Άρρητων- Αθανασία Δρακοπούλου appeared first on Void Network.

«Όσα περίσσεψαν της λήθης» εκδόσεις ΠΟΛΥΕΔΡΟ 2024

Το πηγαινέλα
ή
Τι είναι για εμένα η Ποίηση
[υπηρετικός της φύσης μου ο μετεωρισμός στις απαντήσεις,
ακροβασία στην κόψη του είναι]

Το πηγαινέλα των κυμάτων.
Ένας λυγμός.
Η πρώτη λέξη ενός παιδιού.
Ένα αχ
κι ένα χα.
Ένα λιγνό κεράκι που ανάβει τις νύχτες του δαιμονισμένου
αέρα για να φωτίσει τα σκοτάδια μου
–τα δικά μου και τα δικά σου.
Η τρυφερότητα της Άνοιξης
κι η ευεργεσία του Χειμώνα.

Το πηγαινέλα του τρένου στις ράγες.
Μια φιλήσυχη μανάβισσα
που τυλίγει με επιμέλεια ένα ματσάκι μαϊντανό στη λαϊκή.
Το βουβό κλάμα της μάνας
όταν ξέρει πια με σιγουριά ότι το κωφό παιδί της
δεν θα ακούσει ποτέ το χάδι της φωνής της.
Το πηγαινέλα της επανάληψης.
Τα στάχια-κύματα στο φύσημα του αέρα.
Τ’ ακρογιάλια της Μυκόνου τον χειμώνα
και το σπήλαιο της Δονούσας, που προσμένει την
καταφυγή της φώκιας.
Οι κέδροι της Γαύδου και τα γυμνά κορμιά στη θάλασσα
του Αγιάννη.

Το πηγαινέλα της ανάσας.
Οι πόλεις τη νύχτα,
οι πουτάνες, τα πρεζάκια που ψάχνουν στέγη να χωρέσει
την απελπισία
κι η φουρνάρισσα νυσταγμένη και γενναιόδωρη
που βγαίνει απ΄ το σπίτι της
αχάραγα.
Ο πόθος του άστεγου στο βλέμμα του
όταν ακολουθεί από τους αστραγάλους ως τα γόνατα τις
γάμπες
της αδιάφορης περαστικής γυναίκας.
Τα ωραία, τα μελλούμενα κι όσα περίσσεψαν της λήθης.
Η θέα της πόλης από την κεραμοσκεπή σπιτιού
στη γειτονιά Τριτάκη.

Το πηγαινέλα του αβέβαιου έρωτα.
Ένα φιλί που δεν το φόρεσε κανείς
κι ένα χάδι μετέωρο που δεν ακούμπησε σε σώμα.
Η γιαγιά κι η προγιαγιά μου που τίμησαν τις πληγές τους
και ξέπλυναν με δάκρυα τις μαχαιριές και τα γδαρσίματα
κάθε γυναίκας.
Ένα-ένα τα γράμματα της ε π α ν α σ τ α σ η ς.
Το είδωλο της Λιολιώς κι η μαστεκτομή της στο θαμπό
καθρέφτη.
Η απουσία που χτυπάει σύγκορμα τον μοναχό.

Το πηγαινέλα της απόφασης να κόψεις το τσιγάρο.
Οι χάντρες που σκόρπισαν στο πάτωμα
από το κομπολόι του γέροντα στην Ήπειρο
ή
το βραχιόλι του κοριτσιού στα γύφτικα της Πάτρας.
Το χαμόγελο στις σόλες των παπουτσιών του πρόσφυγα.
Τα λαχανιασμένα σεντόνια, τα κεντημένα με χάδια.
Η ανίσχυρη σιωπή του ετοιμοθάνατου κι η εκπνοή του.
Τα υστερόγραφα, τα σε φιλώ, τα πάρε με όταν φτάσεις,
Τα σ’ αγαπώ.
Τα βουνά, οι χαράδρες στο εσωτερικό της παλάμης
κι οι φλεβίτσες στους μηρούς της μάνας.

Το πηγαινέλα της ζωής.

Ροζ

Το ροζ φως,
στο παράθυρο
του απέναντι έκτου ορόφου,
έχει την κοριτσίστικη ζέστη της ζωής
κάποιας
που ποτέ δε θα επιθυμήσω
να φιλήσω στο στόμα,
ποτέ δεν θα της γελάσω
καταπρόσωπο εγκάρδια,
παιδικά.
Θα παραμείνω
πάντα
σε αφιλόξενους δρόμους
νυχτερινούς.
Θα έχω τα χέρια στις τσέπες
και θα πατάω δυνατά
στο πλακόστρωτο
να ακούω τη μουσική των τακουνιών μου
εδώ – εκεί εδώ – εκεί εδώ – εκεί,
διαπεραστικά χτυπήματα
κατευθείαν στο κεφάλι
της ησυχίας της νύχτας .
Έτσι συναντώ και χάνω
συνεχώς
την ταπεινή μου αιωνιότητα.
Όταν θα συναντήσω
τον πρώτο,

γαλάζιου χρώματος, λαμπτήρα
του τσιμεντένιου στύλου
της ΔΕΗ,
θα σκαρφαλώσω ως επάνω.
Θα μείνω εκεί
με θέα
τη ροζ αυτοπεποίθηση
της κοιμωμένης του έκτου ορόφου.
Θα προσευχηθώ στη μπάρα γείωσης
να μείνει ανενεργή
και θα συντρίψω
με τα γυμνά μου χέρια
τον λαμπτήρα.
Θα ακουστεί ως το άλλο άκρο της πόλης
το κλικ
του αποτυχημένου ρελέ
σαν κεραυνός
σε αιχμηρό ψηλό αντικείμενο.
Θα σκοτεινιάσουν όλα γύρω
και θα μείνω εκεί
για πάντα
πολύ μακριά από κάθε αλαζονεία
μελετημένης ροζ μετριότητας.

______

Η Μάρω Γαλάνη είναι ποιήτρια, ερευνήτρια του performance writing, διδάσκουσα στο
Πανεπιστήμιο Πατρών

Στα social media εδώ: https://www.facebook.com/xstudioekfrasis.ensemble/

και εδώ: https://www.edu-sw.upatras.gr/faculty/galani/

The post “Τι είναι για εμένα η Ποίηση” & “Ροζ”- Μάρω Γαλάνη appeared first on Void Network.

Στην Ιαπωνία, οι ανθισμένες κερασιές έχουν υψηλή πολιτισμική σημασία. Η παροδική φύση της ομορφιάς τους ταυτίζεται με το πεπερασμένο της ζωής.

Χανάμι, στα ιαπωνικά, σημαίνει η ενατένιση των ανθισμένων κερασιών που σηματοδοτεί κάθε χρόνο τον ερχομό της άνοιξης.

Για να δει τις ανθισμένες κερασιές, ένας μικρός τυφλός έρχεται κρατώντας από το χέρι τη μάνα του, λέει ο Καζαντζάκης.

Ενώ του Γκάτσου, μια τρυφερή του αγάπη κοιμάται ολόγυμνη μέσα στις άσπρες κερασιές.
Κι ο Νερούδα, της ψιθυρίζει γλυκά στο αυτί: “Θέλω να κάνω μαζί σου αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές”.

Καθως περιμένουμε τη βροχή για να μην κλαίμε μόνοι, ονειρευόμαστε να κυλιόσαστε στους ροζ αγρούς με τις κερασιές, που απλώνεται μπροστά μας σαν διάδρομος προσγείωσης στην βελούδινη εξέγερση των πόνων μας.

Περιμένοντας την άνοιξη.

_______

[φωτ. Χίλια Πέυκα, Έδεσσα, 2016]

Η Χριστιάνα Στυλιανού είναι αρθρογράφος στην ιστοσελίδα Olafaq

The post Dies Irae (τέλος του κόσμου)- Χριστιάνα Στυλιανού appeared first on Void Network.

Γεννήθηκα από μια κραυγή
με κλάμα και με είπαν
παιδί.

Γεννήθηκα από μία σχισμή
με μία σχισμή
και με είπαν
κορίτσι.

Η μαμά μου μου εκμυστηρεύτηκε ότι
η γέννα είναι μία δύσκολη υπόθεση
βρώμικη
πόνος, ουρλιαχτά, υγρά, σκατά και αίμα
γεννήθηκα φυσιολογικά στα σκατά
και με βάφτισαν άνθρωπο.

Τώρα, το σώμα μου δε με χωράει.
Όταν είμαι πιεσμένη, το σώμα μου δε με χωράει
πρήζεται και πονάει
να χωρέσει όλη την καφεΐνη, τις σφολιάτες, τα τσιγάρα, τις ουσίες.

Ο χρόνος είναι μία αγκαλιά απ’την οποία ξεγλιστράω ησύχως,
τα βράδια όταν τα λέω μ’ εμένα, δεν τα βρίσκουμε

με αγαπάω αλλά δε με συμπαθώ
και με τρομάζουν οι ρυτίδες στο πρησμένο μου πρόσωπο.

Περνάει ο χρόνος, μεγαλώνει το σώμα μου, μεγαλώνω κι εγώ
οι γονείς μου γερνάνε και φοβάμαι
γιατί εγώ μένω παιδί-δικό τους παιδί
αντιδραστική, εκρηκτική, νευρική κι αγχώδης
δικό τους παιδί
κι αν πάθουν κάτι
τίνος θα’μαι
να με φροντίζει, να με προσέχει;

Ευτυχώς, έχω τους φίλους μου-
το σπίτι του Θάνου
τους στίχους της Ντέμης
τις συμβουλές του Ίκαρου
τα τραγούδια του Μιχάλη
τα αστεία του Λάζαρου
τις ιστορίες του Χρήστου
τις κουβέντες του Αντώνη
τη γνώση της Εύας
την αγκαλιά του Πολυκράτη.

Όταν είμαστε έξω και παίζει Σιδηρόπουλο
ας στερέψουμε όλου του κόσμου το ρούμι, την τεκίλα
ας γίνουμε τύφλα, τους ρουφιάνους τους αναγνωρίζουμε κι αλλιώς
και τους φίλους μας από τους ώμους μας που τσουγκρίζουν και κολλάνε μεταξύ τους
απ’τα χέρια που στηρίζονται πάνω μας να βρουν κάτι σταθερό
σ’ένα κόσμο που γυρίζει, μας προλαβαίνει και μας ζαλίζει.

Έχω κολλήσει στου κόσμου τον αγύριστο χειμώνα
επιπλέω στο αλκοόλ και λέω σ’ένα φίλο ότι
ο πόνος είναι η φύση μας
απ’αυτόν βγήκαμε
από αυτόν βγήκαμε
με αυτόν ζήσαμε
κι έτσι θα πεθάνουμε

γιατί δεν είμαστε άγιοι
ούτε ήρωες προσπαθήσαμε να γίνουμε.

Το τέλος μας θα έρθει
κι όταν έρθει δε θα είναι όμορφο-
ένα πνιχτό επιφώνημα
μια ακούσια κένωση
η ψυχή μας που φεύγει.

Μέχρι τότε-
μέχρι τότε θα πίνουμε και θα πονάμε
θα περπατάμε σε πόλεις
και θα ψάχνουμε σπίτια, 2 νούμερα παραπάνω
θα μας πέφτουν μεγάλες και θα τις φοράμε άχαρα
δε θα μας πηγαίνουν
μα εμείς θα τις πηγαίνουμε
θα τις λατρεύουμε, θα τις σιχτιρίζουμε και θα τις πιστεύουμε

οι ταμπέλες τους θα λένε 300χλμ μακριά
και θα μοιάζουν αθετημένες υποσχέσεις
τα φανάρια που σφάζουμε κόκκινα
όρκοι ιεροί που αψηφούμε

θα τις σιχαινόμαστε
με τα ερειπωμένα τους σπίτια, τα πάρτι, τα ναρκωτικά, τους χωρισμένους φίλους, τις πληγωμένες φίλες
που χάνονται και δε μιλιούνται και χρωστάνε αράγματα
και στο τέλος ζητάνε τα ρέστα.

Μέχρι τότε
μέχρι τότε θα κάνουμε ηχώ
σε ντουβάρια νοτισμένα με καπνό και DIY διακοσμήσεις
που φτιάξαμε για να αφήσουμε ένα αποτύπωμα
ένα φιλοδώρημα πριν σβήσουμε

οι βόλτες μας είναι διαθήκες
στα στενά- νεκροταφεία πόθων-
δακρυσμένα πρόσωπα, μελαγχολικά, θα μας κοιτούν ξεφτίζοντας από υπόγειες διαβάσεις
κάθε πάρτι και μια πομπή

συνοδεύτε με, μαλάκες, έχω πιει και ξέρετε
όσο κι αν βασίζομαι στων ξένων την καλοσύνη
σιχαίνομαι να μπαίνω πρώτη στο μαγαζί
όταν είναι γεμάτο κόσμο.

____

Η Ανατολή Δουμάκη είναι ποιήτρια και spoken word καλλιτέχνιδα. Το stage name της είναι “ανατολή”.

Στα social media την βρίσκετε εδώ : https://www.instagram.com/anatoli_doumaki?igsh=ejd4bjM2bHRmcGg4

και εδώ:

https://www.facebook.com/xristina.doumaki

The post “Μέχρι τότε, το’ χουμε” – Ανατολή Δουμάκη appeared first on Void Network.