Written by Blade Runner

On Saturday 13 September, more than 110,000 people turned out in central London, travelling from across the UK, in a mobilisation framed as a defence of “free speech” but saturated with white nationalist, Islamophobic, and anti-migrant rhetoric. It is said to have been the largest far-right protest in history.

The social media influencer who called the mobilisation, Tommy Robinson, was joined by international supporters: Elon Musk appeared by video link, calling for the government to be removed and parliament dissolved, while Éric Zemmour, the French far-right politician, invoked the “great replacement” myth in openly Islamophobic terms.

Saturday’s counter-protest drew up to 20,000 people, organised by local trade unions and grassroots groups. After a rally, they marched and ended up behind the far-right stage, where they were surrounded and effectively kettled for hours, with hostile crowds pressing against police lines. A small black bloc was at one point trapped behind far-right lines before withdrawing to the left bloc. Beer bottles and other projectiles were thrown at both police and anti-fascists.

The sheer scale of the crowds overwhelmed the under-resourced police force, which had otherwise been fully prepared to arrest hundreds of supporters of the proscribed Palestine Action. By the end of the day, the Met reported 26 officers injured—four seriously—and at least 25 arrests for assault and violent disorder, mostly of far-right attendees attempting to break through cordons. Anti-fascist blocs were eventually escorted out through narrow corridors in the middle of hostile crowds.

This mobilisation followed a summer of racist outrage, coordinated online, amplified particularly by Labour politicians, and legitimised by media coverage. Already in June, London had hosted a mass rally under the “Football Lads Against Grooming Gangs / For Our Children” banner—another openly racist march where a small anti-fascist bloc was kettled “for its own protection.”

Unlike previous eruptions in Britain, today’s racist outrage is consistently organised. Protests are rapidly mobilised, digitally coordinated, openly backed by political forces and legitimised by mainstream media, who push the myth of a “migrant invasion threatening a decaying country.”

This is part of a broader domestic and international counterinsurgency embedding the far right within Western societies. Fascists present themselves as defenders of working-class communities, co-opting the language and aesthetics of protest, all in service of white supremacy. Clashes with police are disciplinary theatre—reinforcing state power, not challenging it.

Anarchists and the anti-authoritarian left often appear disconnected from local communities, with little presence in the neighbourhoods or direct connections to refugees. We arrive as outsiders, sometimes facing kettling, harassment, and arrests.

Mainstream accounts frame the far-right surge as a backlash to left failures—neoliberal betrayal, cultural elitism, identity politics “gone too far.” But this obscures the deeper truth: Western societies long ago abandoned ideological politics, and whatever radicalism remained was absorbed and neutralised by social-democratic parties acting as pressure valves. Today’s political irrelevance is the result of decades of co-option and betrayal.

The gap between consumerist comfort zones and excluded populations has become an unbridgeable chasm. Digital natives grow up immersed in a technologically curated reality. Inside the citadel of the wealthy Global North, most can meet their basic material needs, while outside survival itself is precarious. Yet on both sides of the wall, the capacity to imagine life beyond the dominant narrative is vanishing.

The new middle classes function as highly specialised technicians and computer operators in a fully automated dystopia that extracts and destroys at unprecedented levels. Those who fail to adapt are rendered expendable. Genocide and ecocide advance hand in hand—perhaps the bleakest picture humanity has painted in civilisation’s history. Both the left and the right struggle to confront this reality in its full scale.

Governments steer reactionary domestic fronts—claiming to counter far-right drift while pushing anti-migrant policies. Repression is intense, with AI-driven surveillance defining a new society of control and feeding into a global shift toward a de facto wartime economy driven by the military–industrial complex. Militarised, racialised social orders prepare for war abroad and repression at home.

The far-right resurgence in the UK mirrors trends across Europe and the US. It is fuelled by wealthy donors and business interests, unfolding amid post-colonial restructuring. Nationalist militarism is global capitalism’s go-to strategy for managing its own contradictions, demanding a compliant, racist, and surveilled population in exchange for hollow “security” and “sovereignty.” War restructures society through displacement and discipline, always along racial lines.

New migration waves toward the citadels will continue, driven by deepening inequality, war, and ecological collapse. Migrants will remain scapegoats for crises they did not cause.

In the Middle East, this scapegoating turns genocidal. Palestinians—once a key source of precarious labour in Israel—have been rendered surplus. Racism so dehumanising it treats them as disease-carriers underpins the ongoing offensive: erasure of an indigenous population to consolidate a Greater Israel aligned with US interests and settler-colonial permanence.

The same logic that obliterates Gaza demonises migrants in Britain, criminalises dissent, and elevates white nationalism. Racism and xenophobia justify both foreign aggression and domestic repression. Liberalism cloaks this in the language of rights—but its function remains control. The UK’s Public Order Act 2023 claims to preserve safety and democracy while criminalising protest and expanding police powers, wrapping repression in procedural fairness.

The left, meanwhile, clings to illuminated vanguardism and backs authoritarian regimes simply because they oppose the West. Reviving the ideological zombies of Marxist orthodoxy and party-line praxis will not get us out of this nightmare. The revolts of this century were announced as joyful majority movements grounded in the lives and resistance of the displaced, exploited, and exiled. Building trust in our communities means abandoning the ideological habits that isolate us and reduce us to joyless, miserable lifestyle cults.

Palestine, climate, migration—these are not separate struggles. Internationalist solidarity must stretch across all fronts. Our enemies are not only abstract “isms” or tanks and cops, but also patriarchy, borders, data centres, and propaganda systems—left and right—that sustain the global war economy.

As global restructuring accelerates, the left–right binary fades. Direct action beyond ideology and party politics gains traction among a new generation. We must revive revolutionary imagination and resist the cynical pessimism of rigid orthodoxy.

We don’t need to reinvent the wheel—but we do need to joyfully rise to the occasion. Grassroots counter-information and deep community engagement remain as relevant as ever.

And we must have honest conversations with our leftist friends and allies: there hasn’t been a single uprising in history that left leaders didn’t betray. Disappointment will follow hollow promises for a “better” party.

The spectre of revolt from the past decades still haunts the elites and this reactionary wave is their effort to stop it from taking form again. Our task is to crush the snake eggs before they hatch—to build bonds of trust, create spaces of refusal, and confront not just fascism but the system that breeds it. What it fears most is our capacity to live ungovernable.

The post Far-right eruption in the United Kingdom appeared first on Void Network.

I recently saw yet another progressive with a huge platform say that Trump’s ongoing horror show is proof that we all should have done more to get out the vote for Kamala Harris. This kind of historical amnesia, whether it’s the result of intentional manipulation or panicked myopia, makes me sick to my stomach. I want to take a moment to explain why.

We cannot argue for the lesser of two evils if the difference between those two evils is not enough for survival. If the difference between two choices is not enough to make the difference between life and death, we all have the responsibility to denounce both choices and create other options.

If Republicans under Trump devise new ways to terrify immigrants and weaken meager protections against deportations, but the Democrats still manage to deport more people, the ethical and strategic response is to fight against both parties and the entire system they represent.

Greenhouse gas emissions are shooting past tipping points whether it’s the Right or the Left in power, such that an increasing number of scientists are finally admitting what anarchists and other radicals have been warning for a long time: that in the next few decades there is a very real danger of billions of humans dying¹ amidst a mass extinction event that could wipe out over half the species on the planet. In this situation, anyone who frames capitalism as a lesser evil that can be made sustainable is either harmfully ignorant of what’s actually going on or they have a psychopathic ability to barter unimaginable suffering for short-term profit.

And then there’s the question of ongoing genocide. I wish we could put a spotlight on these progressives and ask them, is genocide not a red line for you? Do you honestly believe that the political Left, in either North America or Europe, when in power, has not enabled or supported Israel’s genocide against Palestinians?

Obviously, the US, Canada, the UK, the Netherlands, and Germany all directly arm, supply, and militarily participate in the genocide. The antisemitic government of Hungary gives a great deal of political support to Israel, while Netanyahu helps cover up Orbán’s antisemitism, and the anti-Roma, anti-antifascist government of Germany shows they in fact have learned nothing from the Holocaust and give their own big, self-serving stamp of approval to Israel’s continuous war crimes.

The Socialists in Spain made a few noises and delayed a shipment or two, but in the end it was little more than a symbolic protest.

What the hell is wrong with the world where, on top of all the shitty things going on, we have to say that an ongoing genocide requires more from us than symbolic or peaceful protest? And what the hell is wrong with people that they’ve already forgotten that the largest peaceful protest movement in human history—against the US invasion of Iraq in 2003—quickly killed itself through ineffectiveness and did absolutely nothing to slow or stop the invasion and the US/UK/Australian² slaughter of hundreds of thousands of Iraqis?

Recently, the Boston Globe, the most progressive major newspaper in the US, reprinted a New York Times article about the recent assassination of two employees of the Israeli government outside the consulate in DC. The article worried that “the killings of the Israeli Embassy workers […] cast a harsh spotlight on the pro-Palestinian movement in the United States and the impact even peaceful protests might be having on attitudes against people connected to Israel. […] The killings also risked painting all pro-Palestinian activists, the vast majority of whom do not engage in violence, with the same brush”.

The Council on American-Islamic Relations and Jewish Voices for Peace both gave voluminous quotes condemning the violence (by which they meant the two dead Israeli government employees), saying things like “Peaceful protest, civil disobedience, and political engagement are the only appropriate and acceptable tools”.

I’ve heard several people claim that the two people killed were not complicit in Israel’s genocide. To be clear, one was an IDF soldier who did “political research” for the Israeli government, whereas the other, Sarah Milgrim, worked on “public diplomacy” and described herself as encouraging “dialogue” and “peacebuilding”. I can’t state emphatically enough, this is a whitewash. Any large US embassy around the world has similar missions, including in countries where the US military supports death squads or has carried out war crimes: the purpose is always to improve the image of the home country so it can continue to carry out atrocities with less resistance. There is no way the Israeli government was paying someone to do public diplomacy if that involved so much as acknowledging the ongoing genocide.

Farther down the page, the Globe ran this article:

This article distorts what is going on in a number of ways. Since October 7, 2023, Israel has been subjecting the Gaza strip to starvation conditions, using hunger as a weapon, which is a war crime and a form of genocide. Sometimes they let a little food in, sometimes they let no food in. The tiny convoy Israel allowed last week was not “minimal,” it was completely insufficient to reduce the ongoing starvation caused by the prior two months in which Israel had completely stopped food shipments. Gazans do not “face a high risk of famine” as the article claims; they have been enduring famine for over year, Israel has deliberately engineered these conditions, and thousands of Palestinians have already died from famine. In just two days, the same week as the attack on the Israeli Consulate workers, 29 people in Gaza died of acute starvation, and 71,000 Palestinian children under the age of five are estimated to be suffering acute malnourishment, which can lead to premature death and lifelong disability, and chronic health problems.

Now let’s take these two articles together. Somebody kills two Israeli government employees who are taking large paychecks to help cover up an ongoing atrocity and improve Israel’s political position in the world even as it promises to continue the killings. According to progressives, even though more than 300,000 Palestinians have probably been killed by bombs, guns, starvation, and skyrocketing disease rates in a calculated campaign of genocide, it’s not justifiable to kill two people who are complicit in that genocide, even after the campus occupation movement tried peacefully for over a year to get one set of institutions—the universities—to divest from the genocide, with no major successes. Not only that, but the consulate shootings, carried out by one person, cast a mark of shame and should potentially be cause to demobilize the entire movement.

Meanwhile, that same week, the Israeli military murders 60 Palestinian civilians in an area where they are deliberately subjecting 2 million people to starvation, and Israel’s supporters and business partners are not stained at all, they can just walk around with their heads held high?

Here are some relevant facts that rarely get mentioned in the mainstream conversation about the genocide.

• On a weekly basis, the Israeli state, together with paramilitary settlers, demolishes Palestinian homes, destroys Palestinian orchards and farmland, and steals Palestinian land. On average, every year over 1000 Palestinian homes are destroyed and 2000 hectares of Palestinian land are stolen, with an average of 12,000 Israeli settlers streaming onto those lands every year. (2000 hectares of land equals almost 5000 acres or 3,700 football fields.)
• In the decade prior to the October 7 offensive, the Israeli military killed around 1000 Palestinian children, and over 4000 total Palestinian civilians. They injured over 100,000 Palestinians, leaving many of them permanently disabled.
• By the UN’s count, Israel has killed over 16 times more Palestinians and injured 30 times more Palestinians (i.e. Palestinians are not the aggressors: the number of Israelis killed by Palestinians is miniscule, and all of those killings happen on Palestinian land, which the Israelis are invading).
• The UN inflates the numbers to Israel’s favor, setting a lower bar for registering injuries to Israelis and admitting that they don’t count casualties that overwhelmingly hurt Palestinians, like “access delays” [i.e. ambulances held up at checkpoints] and “unexploded ordnance”. In other words, we’re looking at something closer to 20 Palestinians killed for every 1 Israeli.

This isn’t a secret genocide. It’s not like Israel is effectively covering it up. Just this Monday, Israelis held their annual, state-funded, police supported racist march through the Muslim Quarter of Jerusalem, celebrating the ethnic cleansing of 1967 when Israel seized all of Palestine, and shouting pro-genocide slogans like “Gaza is ours,” “death to Arabs” and “may their villages burn!” as they vandalize and ransack Palestinian shops and homes.

The only people who can’t admit that Israel is the clear aggressor are white supremacists who refuse to believe Palestinian lives have any value.

Since the Hamas offensive in Gaza on October 7 2023, the IDF began killing many more children in the West Bank, which is controlled by the PLO, an anti-Hamas organization not connected with the October 7 attacks. And they accelerated their land theft and forcible displacement—also acts of genocide—in the West Bank.

Saying that Israel is taking advantage of the war to carry out ethnic cleansing isn’t exactly correct, since whether or not Palestinians are rising up in resistance, the Israeli government and paramilitary settlers are killing Palestinians and stealing their land. Nobody can point to a single year this century without Israel erasing Palestinian communities through home demolitions, land theft, torture, mass imprisonment, and lethal force. There is no modern Israel without ethnic cleansing.

(I strongly recommend this historical overview from Al Jazeera, that includes plenty of maps and visuals that represent the progressive occupation of Palestine, as well as this chronology of the occupation and Amnesty International’s description of 50 years of dispossession.)

https://www.aljazeera.com/news/2023/11/27/palestine-and-israel-brief-history-maps-and-charts

https://www.aljazeera.com/features/2018/6/4/the-naksa-how-israel-occupied-the-whole-of-palestine-in-1967

https://www.amnesty.org/en/latest/campaigns/2017/06/israel-occupation-50-years-of-dispossession/

Most of the death tolls that are cited in the media do not include the tens of thousands of Palestinians who have died premature deaths because the Israeli military and apartheid regime denied them access to food and medicine. And it usually does not include Palestinians who fight back against the genocidal Israeli regime. For example, the study on the 126 Palestinian children killed in the West Bank in 2023 simply leaves out any children “involved in hostilities,” which as near as I can tell means throwing stones or running messages for resistance groups.

And yet, Israeli deaths are counted even if they’re soldiers engaging in war crimes. Israeli paramilitaries—settlers armed with uzis and sniper rifles living on recently stolen land—are routinely referred to as “civilians” by the news.

With the complicity of the military, police, and rightwing parties, heavily armed, racist and ultranationalist settlers have captured the mainstream of Israeli politics and now set the agenda. Click the link to read a detailed story of how it unfolded.

Here’s something else you probably didn’t know:

Hamas didn’t kill 1,195 Israelis on October 7, 2023. Their primary mission was to take prisoners to use as political leverage. Who caused how many deaths is unknown, but it is well documented by video records and the testimony of the Israeli military itself that the Israeli military opened fire on the music festival as well as convoys and military bases full of imprisoned Israelis, because they have an official policy to kill Israeli soldiers and civilians in a potential hostage situation, to deny any leverage to their enemy.

Also, according to the media, Hamas “kidnaps” or “takes hostages,” whereas Israel “arrests” or “detains,” even though Israel has around 10,000 extrajudicial Palestinian hostages taken from Gaza, the West Bank, and Jerusalem, many of them children, and Palestinians held by Israel have no rights of due process, face “sham trials” with 100% conviction rates, and are systematically subject to torture, racist treatment, and sexual violence.

Additionally, the Israeli military systematically uses Palestinians, including children, as human shields, forcing them to walk in front of columns of soldiers, and to open doors and tunnels that are potentially booby-trapped. And yet the media consistently use language that portrays Israelis and Israeli institutions as more legitimate.

What we are dealing with are a series of double standards, many of them reproduced across the political spectrum, that are used either to justify genocide or to pacify and delegitimize any real resistance.

Israel is allowed to have a military, but even though Palestinians are facing down genocide every day, if one of them picks up a gun they become a terrorist. And if a Palestinian child picks up a rock, they are no longer a civilian and their death is quite literally not counted. An Israeli “civilian,” though, can walk around with a semi-automatic rifle, assaulting unarmed Palestinians, destroying their property, harassing them with racist insults, smug in the knowledge that Israel’s military administration of the West Bank is there to protect them and their systematic land theft.

We know peaceful protest is incapable of changing the hearts and minds of IDF soldiers or the Israeli government, and we also know it’s incapable of materially sabotaging the war effort at an effective scale.

We can accept that historically, people who shot back, who killed Nazis, were doing the right thing. When looking at the 19^th century or earlier, many people will also accept that Indigenous peoples had a right of self-defense against the genocidal settlers who founded the US, Canada, Argentina, Chile, Australia… Fewer people will apply those same principles to, say, Iraqis fighting the US invasion and occupation from 2003 onward. A more common version of NIMBY, Not In My Backyard, is Not In My Century: so many people cannot admit that the governments that rule them are completely evil and irredeemable, even if they are carrying out genocide or, in the case of NATO, killing millions of people.

Instead, they claim these are bad things that need to be solved by getting out the vote and choosing the lesser evil. There is nothing about this viewpoint that is reasonable, or caring, or nuanced, or engaged with reality. It is a panicked dissociation based in fear, comfort, and self-interest.

We need to be able to acknowledge that Palestinians have both a valid right and an existential necessity to shoot back; and we also need to be able to criticize the PLO for their total corruption, and to criticize Hamas for being a far Right, homophobic, patriarchal, authoritarian organization.

But if we can’t even validate Palestinian resistance and international solidarity, we become complicit in the current situation, in which Palestinians are subjected to the corruption and brutality of the PLO, the oppressive, authoritarian politics of Hamas, and—the worst by far—the mass killings, calculated starvation, torture, land theft, housing demolitions, hospital bombings, racism, and harassment at the hands of the state of Israel.

Validating Palestinian resistance, supporting meaningful and high-impact acts of solidarity, and supporting the many initiatives and groups that are fighting against apartheid and for a free Palestine and a free world: that is the only conscionable response to the genocide, which has been occurring in one form or another for well over 60 years.

If you encounter anyone who makes knee-jerk condemnations of Palestinian resistance or says we should support the Democrats, the Liberals, Labour, SPD and the Greens – please, call them out and try to explain how they are legitimizing genocide. And if you’re too shy for that kind of confrontation, just drop them a link to this article.

None of us are free until all of us are free.

_____________

Read more articles by Peter Gelderloos and support his magnificent work here: https://petergelderloos.substack.com/p/deadly-double-standards

Peter Gelderloos is a writer and social movement participant. He is the author of The Solutions are Already Here: Strategies for Ecological Revolution from Below, How Nonviolence Protects the State, Anarchy Works, The Failure of Non-Violence, and Worshiping Power: An Anarchist View of Early State Formation. He has contributed chapters to the anthologies Keywords for Radicals and Riots and Militant Occupations. His books have been translated into Spanish, Portuguese, French, Italian, Russian, German, Greek and Serbo-Croat. 

_____________

NOTES:

1. If you google search for the predicted death toll of the climate crisis, you are likely to get articles from 2023 that claim “a billion” deaths over the next decades. Few of them mention that the August 2023 study they reference describes 1 billion as a conservative estimate, and several billion as a more likely death toll. Conservative sources like the University of Chicago and World Economic Forum articles claim that there “might be” hundreds of thousands or even a couple million yearly deaths “in the future,” obscuring the fact that tens of millions of humans are already dying every year from the compounded effects of the ecological crisis, a figure I demonstrate in The Solutions Are Already Here. ︎
2. The Australian government still claims that Saddam Hussein’s regimes had weapons of mass destruction and ties with terrorist groups like al Qaeda, even though both of these justifications were known to be lies even before the invasion was launched in 2003. ︎

The post Deadly Double Standards – Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Μετάφραση / Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

Γάζα αγαπημένη μου

Γάζα αγαπημένη μου, ω Γάζα αγάπη μου. Γάζα, την οποία ο Ναπολέων, ένας από τους πολλούς κατακτητές της, αποκάλεσε το προπύργιο της Αφρικής, την πύλη προς την Ασία. Αυτό συνέβη επειδή πέρασε από εκεί στο δρόμο του προς τα βόρεια και, μετά την ήττα του, πέρασε ξανά από εκεί στο δρόμο της επιστροφής του στην Αφρική.

Γάζα, που ήταν πάντα ένα κεντρικό σημείο για τις διερχόμενες αυτοκρατορίες, τις εμπορικές οδούς, τους κατακτητές και τους πολιτισμούς, λόγω της γεωγραφικής της θέσης κατά μήκος της ακτογραμμής της Μεσογείου. Γάζα, από την οποία περνούσε η Via Maris, συνδέοντας την Αίγυπτο με την Τουρκία και την Ευρώπη. Γάζα, από την οποία πέρασαν οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, το Χαλιφάτο των Ρασιντούν, οι Σταυροφόροι, οι Μαμελούκοι, οι Οθωμανοί, οι Βρετανοί, οι Αιγύπτιοι και οι Σιωνιστικές δυνάμεις προωθώντας τις διεκδικήσεις τους – γράφοντας την ιστορία της ως μια ιστορία κατοχών, πολέμων, θηριωδιών και αντίστασης.

Γάζα αγάπη μου, που ήταν πάντα ένα πεδίο μάχης, αλλά πάντα στεκόταν ακίνητη. Γάζα, που θάβει 41.000¹ από τους κατοίκους της, σηματοδοτώντας ένα χρόνο ενός συνεχιζόμενου πολέμου εξόντωσης, αντιμετωπίζοντας μια κλίμακα καταστροφής που έχει ήδη ξεπεράσει τους βομβαρδισμούς της Δρέσδης από τις συμμαχικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, και έναν ημερήσιο ρυθμό θανάτων που είναι υψηλότερος από οποιαδήποτε άλλη σύγκρουση τον 21ο αιώνα.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την έναρξη της γενοκτονίας, κάποια πράγματα θα πρέπει να είναι ξεκάθαρα. Η καταστροφή της Χαμάς είναι παράπλευρη ζημιά. Ο κύριος στόχος είναι η μαζική σφαγή παιδιών, στοχεύοντας το μέλλον της Γάζας. Από τους 41.000 θανάτους που έχουν αναφερθεί μέχρι στιγμής, περίπου 16.500 είναι παιδιά.

Αλλά η Γάζα δεν είναι ανήμπορη. Ο λαός της Γάζας πολεμά, και το θάρρος και η αντοχή τους είναι μια έμπνευση για ολόκληρο τον κόσμο και τις επόμενες γενιές.

Πριν συζητήσουμε την παρούσα κατάσταση, είναι σημαντικό να εξετάσουμε την ιστορία. Για εμάς που μεγαλώσαμε και ζούμε στην περιοχή που ελέγχεται από το κράτος του Ισραήλ, στην κοιλιά του αποικιακού θηρίου, φαίνεται σαν η ιστορία να ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου. Αυτή είναι η μόνη αφήγηση που ακούνε καθημερινά οι Ισραηλινοί. Αλλά τα πράγματα δεν συμβαίνουν απλά σε ένα κενό – και παρόμοια πράγματα έχουν συμβεί και πριν, σε παρόμοιους πολέμους αποαποικιοποίησης και απελευθέρωσης. Ένα μικρό ιστορικό υπόβαθρο θα μας επιτρέψει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να κατανοήσουμε αυτά τα γεγονότα ως μέρος μακρόχρονων διαδικασιών.

Στη συνέχεια μπορούμε να μιλήσουμε για πιθανά μέλλοντα.

Μια ιστορία κατάκτησης, μια ιστορία αντίστασης

Η Γάζα έχει μια μακρά ιστορία κατοχών και αντίστασης, αλλά η τρέχουσα κατανόησή μας για τη “Λωρίδα της Γάζας” ως ένα ορθογώνιο στο χάρτη, στο νότιο τμήμα της Παλαιστίνης, δεν προέρχεται από τα φυσικά χαρακτηριστικά της γης – αυτή είναι μια τεχνητή, σύγχρονη δημιουργία. Οι Μαμελούκοι τον 13ο αιώνα ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τον όρο Quta’aGhazze (Λωρίδα της Γάζας), αλλά αναφέρονταν σε ολόκληρο το νότιο τμήμα της Παλαιστίνης, μέχρι τη σημερινή Δυτική Όχθη. Η Λωρίδα της Γάζας όπως τη γνωρίζουμε δημιουργήθηκε το 1948.

Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε αυτό που είναι γνωστό ως η Λωρίδα της Γάζας χωρίς να συζητήσουμε τη Σιωνιστική επίθεση στην Παλαιστίνη το 1948, τη μαζική εκστρατεία εθνοκάθαρσης γνωστή ως Νάκμπα. Χωρίς αυτό το πλαίσιο, είναι αδύνατο να κατανοήσουμε γιατί οι περισσότεροι κάτοικοι της Γάζας δεν κατάγονται αρχικά από τη Γάζα, και γιατί το 80% του πληθυσμού είναι πρόσφυγες. Η Γάζα είναι μια τεχνητή λωρίδα γης που έγινε ένα τεράστιο στρατόπεδο προσφύγων μετά τη μαζική εκστρατεία εθνοκάθαρσης που διεξήγαγαν οι Σιωνιστικές πολιτοφυλακές. Από τους σχεδόν 800.000 πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν από τα χωριά τους, πολλοί κατέφυγαν σε γειτονικές χώρες όπως ο Λίβανος, η Συρία και η Δυτική Όχθη. Όσοι προσπάθησαν να περάσουν στην Αίγυπτο βρήκαν κλειστά σύνορα· σε αντίθεση με άλλες γειτονικές χώρες, η Αίγυπτος δεν δέχτηκε πρόσφυγες, παρόμοια με αυτό που κάνει η αιγυπτιακή κυβέρνηση σήμερα. Έτσι προέκυψε η Λωρίδα της Γάζας: ως ένα Σιωνιστικό μέσο για τον έλεγχο της δημογραφίας και του πληθυσμού.

Πολλά από τα Κιμπούτς και τις πόλεις που δέχτηκαν επίθεση στις 7 Οκτωβρίου χτίστηκαν πάνω στα ερείπια κοινοτήτων που υπήρχαν εκεί πριν. Βεδουίνικες φυλές και άλλοι κάτοικοι από 11 χωριά γύρω από τη Γάζα εκδιώχθηκαν στη Λωρίδα της Γάζας, και τα εδάφη τους, χαρακτηρίστηκαν ως “εγκαταλελειμμένα”, απαλλοτριώθηκαν από το κράτος και μετατράπηκαν σε στρατιωτικά πεδία εκπαίδευσης και οικισμούς. Πόλεις και κιμπούτς χτίστηκαν πάνω τους για να αποτρέψουν τις προσπάθειες επιστροφής. Η εντολή απέλασης, που τεκμηριώθηκε από ιστορικούς ως Εντολή Αριθμός 40, περιελάμβανε μια εντολή να καούν τα χωριά και να μην αφεθούν υπολείμματα. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι κάποιοι από τους μαχητές που επιτέθηκαν σε αυτούς τους οικισμούς στις 7 Οκτωβρίου 2023 ήταν πρόσφυγες δεύτερης ή τρίτης γενιάς που έβλεπαν τα προγονικά εδάφη των γονιών ή των παππούδων τους στην άλλη πλευρά του αποκλεισμού για πρώτη φορά.

Μέχρι το τέλος αυτών των εκτοπίσεων, το 1950, ο πληθυσμός της Γάζας είχε τριπλασιαστεί ως αποτέλεσμα της άφιξης εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων. Δεν υπήρχε υποδομή για να δεχτεί τόσους πολλούς πρόσφυγες, και μέχρι το 1950 δεν υπήρχε οργάνωση βοήθειας όπως η UNRWA για να βοηθήσει τους πρόσφυγες. Παρά όλα αυτά, οι ιστορικοί μιλούν για απίστευτη αλληλεγγύη από τους ντόπιους της Γάζας, οι οποίοι σε καιρό κρίσης επέλεξαν να μοιραστούν τους λίγους πόρους που είχαν με τους πρόσφυγες, κρατώντας τους ζωντανούς.

Με απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, η Υπηρεσία Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA) ιδρύθηκε το 1950 και ξεκίνησε το έργο της κατασκευής προσφυγικών καταυλισμών και σχολείων και την οργάνωση βοήθειας για τον τεράστιο αριθμό προσφύγων που, μέχρι τότε, κοιμόντουσαν σε τοπικά σχολεία, τζαμιά, χωράφια και ιδιωτικά σπίτια ντόπιων που άνοιξαν τις πόρτες τους για αυτούς.

Οι νεοαφιχθέντες πρόσφυγες σε αυτό που θα γινόταν η Λωρίδα της Γάζας δημιούργησαν μια επικείμενη απειλή για το Σιωνιστικό αποικιακό σχέδιο. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η Γάζα βρίσκεται υπό πολιορκία από το 2007 – αλλά στην πραγματικότητα, η Γάζα ήταν υπό πολιορκία από την αρχή, περνώντας από διάφορα στάδια πολιορκίας με την πάροδο του χρόνου. Η δημιουργία της Λωρίδας της Γάζας ήταν μια υπολογισμένη απόφαση του Δαβίδ Μπεν Γκουριόν, του αρχιτέκτονα της Νάκμπα και πρώτου Πρωθυπουργού του Ισραήλ, να παραχωρήσει ένα κομμάτι της Παλαιστίνης για να χτίσει ένα τεράστιο προσφυγικό καταυλισμό για εκδιωγμένους ανθρώπους που έφευγαν προς τα νότια. Εκτός από τον έλεγχο της δημογραφίας της υπόλοιπης Παλαιστίνης, η απομόνωση της λωρίδας εξυπηρετούσε έναν άλλο σκοπό. Η γεωγραφική της απόσταση από τη Δυτική Όχθη, από τους Παλαιστίνιους που παρέμειναν στα εδάφη που καταλήφθηκαν το 1948 και από τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο βοήθησε στον κατακερματισμό του ιστού της παλαιστινιακής κοινωνίας. Αυτή ήταν μια υπολογισμένη αποικιακή στρατηγική για να χωρίσει τη γη σε απομονωμένα γκέτο – σε αυτό που ονομάστηκε Μπαντουστάν στη Νότια Αφρική – προκειμένου να δημιουργήσει ρήγμα μεταξύ διαφορετικών τάξεων κατεχόμενων ανθρώπων.

Μέχρι το 1967, το Ισραήλ είχε λύσει τα αρχικά δημογραφικά του ζητήματα αλλά δημιούργησε νέα γεωγραφικά. Η επεκτατική όρεξη είχε αυξηθεί ξανά και η Λωρίδα της Γάζας καταλήφθηκε μαζί με τη Δυτική Όχθη, τα Υψίπεδα του Γκολάν και τη Χερσόνησο του Σινά. Το Ισραήλ αργότερα επέστρεψε το Σινά στην Αίγυπτο, αλλά το υπόλοιπο των νεοκατεχόμενων εδαφών αποτέλεσε σημαντική πρόκληση για το εβραϊκό κράτος, καθώς δεν ήταν σαφές ότι ήταν δυνατή μια απλή επανάληψη του 1948. Απαιτούνταν ένα νέο μοντέλο εθνοκάθαρσης. Οι συνθήκες είχαν αλλάξει, καθιστώντας πιο δύσκολο να δικαιολογηθεί η φυσική εκδίωξη ανθρώπων από τη γη τους· το επόμενο καλύτερο πράγμα ήταν απλά να τους κλειδώσουν στη θέση τους.

Η κορυφαία προτεραιότητα ήταν να αποτραπεί με κάθε μέσο η εμφάνιση μιας κατάστασης στην οποία οι έποικοι θα αναμειγνύονταν με τους ιθαγενείς, έτσι το Ισραήλ κατασκεύασε δύο φυλακές ανοιχτού τύπου: μία στη Δυτική Όχθη και μία πιο αυστηρά ελεγχόμενη στη Λωρίδα της Γάζας. Σε αντίθεση με τα εδάφη που καταλήφθηκαν το 1948, αυτά τα νέα εδάφη δεν προσαρτήθηκαν ποτέ επίσημα στο Ισραήλ. Ο πληθυσμός δεν έλαβε ποτέ ιθαγένεια. Τους αρνήθηκαν οποιαδήποτε δικαιώματα· τα χωριά τους περικυκλώθηκαν από σημεία ελέγχου, τείχη και οικισμούς· και εγκαταστάθηκε στρατιωτική διοίκηση. Πράγματι, η εθνοκάθαρση και η στρατιωτική διοίκηση συχνά πήγαιναν μαζί στην ιστορία.

Ένα άλλο πράγμα που συνδέεται ιστορικά με την εθνοκάθαρση και τη στρατιωτική διοίκηση είναι η αντίσταση. Το ξέσπασμα της πρώτης ιντιφάντα από το προσφυγικό στρατόπεδο της Τζαμπαλίγια στη Γάζα το 1987 πυροδότησε επαναστατικά κύματα σε όλη την περιοχή. Αυτό δεν οφειλόταν αποκλειστικά στην ένταση της εξέγερσης, αλλά και επειδή σηματοδότησε ένα σημείο καμπής στο οποίο οι Παλαιστίνιοι πήραν τα πράγματα στα χέρια τους και πολέμησαν για τη δική τους απελευθέρωση.

Από πολλές απόψεις, η «PLO – Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης» το έκανε ήδη αυτό από τη δεκαετία του 1960, αφαιρώντας τον ρόλο των αραβικών κρατών ως “απελευθερωτών” και μετατοπίζοντας την εστίαση στους επαναστατημένους Άραβες αντάρτες και τις κοινότητες της παλαιστινιακής διασποράς, κυρίως στην Ιορδανία και αργότερα στον Λίβανο. Αλλά η πρώτη ιντιφάντα στην Παλαιστίνη ξέσπασε αυθόρμητα. Δεν ήταν υπό τον έλεγχο κάποιου συγκεκριμένου στρατιωτικοποιημένου κόμματος ή οργάνωσης· καθοδηγείτο από ένα δίκτυο τοπικών ομάδων και οργανώσεων που συγκεντρώθηκαν υπό την Ενωμένη Εθνική Ηγεσία της Εξέγερσης (UNLU), ένα δίκτυο συντονισμού μεταξύ των διαφόρων περιφερειακών επιτροπών, οργανώσεων και κομμάτων που συμμετείχαν στην εξέγερση.

Το γεγονός ότι η εξέγερση ξέσπασε στη Γάζα είναι σημαντικό. Δεν είναι έκπληξη ότι ξεκίνησε σε ένα προσφυγικό καταυλισμό. Μεταξύ των Παλαιστινίων, αυτοί που ζουν στους προσφυγικούς καταυλισμούς είναι η χαμηλότερη τάξη· είναι επίσης και η πιο επαναστατική κοινότητα, πάντα στην πρώτη γραμμή τόσο της λαϊκής αντίστασης όσο και του ένοπλου αγώνα. Είναι εκεί όπου παραδοσιακά οργανώνονταν οι αντάρτες και σχηματίζονταν τα προπύργια της αντίστασης. Λόγω της κεντρικότητάς τους στον αγώνα, είναι επίσης εκεί που έχουν διαπραχθεί πολλές από τις πιο φρικιαστικές θηριωδίες και έχει επιβληθεί η σκληρότερη καταστολή. Οι προσφυγικοί καταυλισμοί στον Λίβανο ήταν εστίες επαναστατών κατά τη διάρκεια του λιβανικού εμφυλίου πολέμου τη δεκαετία του 1970 και του ’80· εκεί ήταν επίσης που οι Λιβανέζοι φασίστες διέπραξαν τη σφαγή της Σάμπρα και Σατίλα το 1982, υπό το άγρυπνο βλέμμα των IDF – Δυνάμεων Άμυνας του Ισραήλ.

Μέχρι σήμερα, προσφυγικοί καταυλισμοί όπως αυτοί στη Τζενίν και τη Μπαλάτα στη Δυτική Όχθη παραμένουν εστίες ένοπλης αντίστασης, με πολλές φατρίες, όπως τη Φωλιά του Λιονταριού και την Ταξιαρχία Μπαλάτα, που επιμένουν να παραμένουν ανεξάρτητες από οποιαδήποτε μεγάλη φατρία της παλαιστινιακής πολιτικής, πέρα από τον έλεγχο τόσο του Ισραήλ όσο και της Παλαιστινιακής Αρχής. Οι νέοι σε αυτούς τους καταυλισμούς έχουν υπερασπιστεί τα σπίτια τους ενάντια στις ισραηλινές επιδρομές ξανά και ξανά, και έχουν πληρώσει ακριβό τίμημα για αυτό. Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, οι προσφυγικοί καταυλισμοί στη Γάζα έχουν γίνει κεντρικός στόχος για τις γενοκτονικές δυνάμεις.

Η πρώτη ιντιφάντα ανέδειξε το προσφυγικό καταυλισμό ως την ηγετική δύναμη στην παλαιστινιακή επανάσταση. Έδειξε επίσης πόσο εκρηκτική ήταν αυτή η κατάσταση.

Το ξέσπασμα της πρώτης ιντιφάντα εξέπληξε τόσο το Ισραήλ όσο και την PLO. Το Ισραήλ δεν φαντάστηκε ποτέ ότι οι Παλαιστίνιοι θα εξεγερθούν, και η PLO δεν φαντάστηκε ποτέ ότι θα το έκαναν χωρίς να έχει η ίδια τον έλεγχο. Ο Γιασέρ Αραφάτ, ηγέτης της PLO και του μεγαλύτερου πολιτικού της κόμματος, της Φατάχ, είδε την ανεξέλεγκτη και οριζόντια φύση της ιντιφάντα ως απειλή και αναζήτησε τρόπο να τη θέσει υπό τον έλεγχο της οργάνωσής του. Αυτό, μαζί με την ισραηλινή και αμερικανική παρέμβαση, οδήγησε τη Φατάχ σε συμβιβαστικές θέσεις και αναζήτηση ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ.

Αυτή η σειρά γεγονότων, οι λεπτομέρειες των οποίων ξεπερνούν το πλαίσιο αυτού του άρθρου, οδήγησε στην υπογραφή των Συμφωνιών του Όσλο, τη μετεγκατάσταση της PLO στην Παλαιστίνη, τη δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής, και τη μετέπειτα διαχείριση της κατοχής από τον πιστό υπεργολάβο του Ισραήλ. Μεταξύ άλλων, οι Συμφωνίες του Όσλο περιελάμβαναν την παραχώρηση του 80% της γης με αντάλλαγμα την υπόσχεση μιας “λύσης δύο κρατών” και την αναγνώριση του Ισραήλ. Σήμαινε επίσης τη διαίρεση της Δυτικής Όχθης σε τρεις περιοχές: την περιοχή Α, που αποτελεί το 18% της Δυτικής Όχθης, η οποία θα ήταν υπό τον έλεγχο της Παλαιστινιακής Αρχής · την περιοχή Β, 22% της Δυτικής Όχθης, η οποία θα ήταν υπό την πολιτική διοίκηση της ΠΑ και τον έλεγχο ασφαλείας του Ισραήλ· και την περιοχή Γ, 60% της Δυτικής Όχθης, η οποία τέθηκε υπό “προσωρινό” ισραηλινό έλεγχο.

Αυτό οδήγησε επίσης σε συντονισμό της δημόσιας ασφάλειας μεταξύ της νεοσύστατης Παλαιστινιακής Αρχής και του Ισραήλ, που σήμαινε ότι οι Παλαιστίνιοι καταστέλλονταν, φυλακίζονταν, ξυλοκοπούνταν και εκτελούνταν από Παλαιστίνιους αστυνομικούς και δεσμοφύλακες αντί για Ισραηλινούς. Ταυτόχρονα, η PLO “εγκατέλειψε την τρομοκρατία” και την ένοπλη αντίσταση, αφιερώνοντας τον εαυτό της σε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις και “μη βίαιες λύσεις”. Το τελευταίο μέρος της συμφωνίας, η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, φυσικά, δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Οι συμφωνίες λειτούργησαν ως μια κλασική τακτική αντι-εξέγερσης. Ο στόχος ήταν να συντρίψουν την εξέγερση, να εξημερώσουν ή να απομονώσουν τις επαναστατικές πτέρυγες εντός της PLO, να αφαιρέσουν προβληματικές περιοχές στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας από την ισραηλινή διαχείριση, και ταυτόχρονα, να επιβάλουν τον ρόλο του αστυνομικού στην Παλαιστινιακή Αρχή ενώ έδιναν στις εξεγερμένες μάζες ψεύτικη ελπίδα.

Αλλά δεν ξεγελάστηκαν όλοι. Οι Συμφωνίες του Όσλο κατάφεραν μεν να τερματίσουν την πρώτη ιντιφάντα, αλλά σηματοδότησαν επίσης έναν κατακερματισμό εντός της παλαιστινιακής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της PLO, διαιρώντας εκείνους που ευνοούσαν τις ειρηνευτικές συμφωνίες από εκείνους που παρέμεναν προσηλωμένοι στους αρχικούς στόχους της παλαιστινιακής επανάστασης—άρνηση αναγνώρισης του ισραηλινού κράτους, απελευθέρωση της γης από τον ποταμό ως τη θάλασσα, και δέσμευση στην ένοπλη και λαϊκή αντίσταση. Αυτά τα δύο στρατόπεδα επρόκειτο να καθορίσουν την παλαιστινιακή κοινωνία και τον αγώνα για τα επόμενα χρόνια.

Εν μέσω της εξέγερσης, μερικοί άνδρες από το τοπικό παράρτημα της Γάζας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενός αιγυπτιακού θρησκευτικού κοινωνικού κινήματος, συναντήθηκαν σε ένα σπίτι στο προσφυγικό καταυλισμόΣάτι στη Λωρίδα της Γάζας στις 9 Δεκεμβρίου 1988. Αυτό επρόκειτο να έχει σημαντικές συνέπειες για το μέλλον της παλαιστινιακής αντίστασης. Υπό την πνευματική ηγεσία του Σεΐχη ΑχμέντΓιασίν, ενός πρόσφυγα από το χωριό Αλ-Τζούρα, κοντά στο ΜαζντάλΑσκαλάν (γνωστό σήμερα ως την ισραηλινή πόλη Ασκελόν), η ομάδα αποφάσισε να αποσχιστεί και να ξεκινήσει ένα νέο κίνημα, το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης (Χαρακάταλ-Μουκαβάμααλ-Ισλαμίγια)—ως ακρωνύμιο, ΧΑΜΑΣ. Λίγους μήνες αργότερα, η νεοσύστατη οργάνωση δημοσίευσε το καταστατικό της, στο οποίο παρουσιάζει την ισλαμική αναβίωση και τον ιερό πολέμοΤζιχάντ ως μορφή αντι-αποικιοκρατίας, ενώ περιγράφει τη πολιτική και θρησκευτική της φιλοσοφία σχετικά με τη σύνδεση που βλέπει μεταξύ του Ισλάμ και της παλαιστινιακής απελευθέρωσης. Παρά τη διαβεβαίωση ότι η ισλαμική διακυβέρνηση θα επέτρεπε “στους Μουσουλμάνους, τους Εβραίους και τους Χριστιανούς να ζουν μαζί ειρηνικά και αρμονικά”, το υπόλοιπο κείμενο είναι γεμάτο αντισημιτισμό και θεωρίες συνωμοσίας, αρθρώνοντας διάφορες απόψεις του κινήματος για τον Σιωνισμό, το Ισραήλ και τον Ιουδαϊσμό εκείνη την εποχή.

Μια δεκαετία νωρίτερα, το 1976, ο Σεΐχης Αχμέντ Γιασίν είχε υποβάλει αίτηση για άδεια από τις ισραηλινές αρχές, για την ίδρυση του Ισλαμικού Συνδέσμου, που επρόκειτο να είναι μια οργάνωση-ομπρέλα η οποία θα παρείχε νομικό και διοικητικό κάλυμμα για τις κοινωνικές, θρησκευτικές, εκπαιδευτικές και ιατρικές υπηρεσίες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας εντός της Λωρίδας της Γάζας. Το Ισραήλ ενέκρινε την άδεια. Αυτή είναι μία από τις πηγές του μύθου ότι το Ισραήλ “ίδρυσε” τη Χαμάς. Στην πραγματικότητα, το Ισραήλ δεν είχε καμία σχέση με την “εφεύρεση” της Χαμάς· ως κατοχική αρχή, απλώς χορήγησε άδεια σε έναν από τους θεσμούς της Μουσουλμανικής Αδελφότητας περίπου μια δεκαετία πριν υπάρξει η Χαμάς. Υπάρχουν μερικοί τρόποι να εξηγήσουμε γιατί συνέβη αυτό.

Το Ισραήλ είχε μια πολιτική μη παρέμβασης στις κοινωνικές ισλαμικές οργανώσεις. Αλλά είναι επίσης χρήσιμο να κατανοήσουμε την κοινωνική δυναμική εκείνη την εποχή. Η δεκαετία του 1970 ήταν η κορύφωση του παλαιστινιακού επαναστατικού αριστερισμού· κοσμικές και μαρξιστικές-λενινιστικές οργανώσεις ήταν οι κυρίαρχες δυνάμεις στην ένοπλη αντίσταση. Η θρησκεία, από την άλλη πλευρά, θεωρούνταν ιδιωτική υπόθεση, και το Ισραήλ είχε συμφέρον να επιτρέψει την ανάπτυξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και άλλων ισλαμικών κινημάτων που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο για να αποδυναμώσουν το εθνικιστικό κίνημα και να δημιουργήσουν κοινωνική διαίρεση.

Η δημιουργία της Χαμάς, μια δεκαετία αργότερα, ενώ βασιζόταν στην φιλανθρωπική και κοινωνική υποδομή της Αδελφότητας, επαναπροσδιόρισε το Ισλάμ ως πολιτικό κίνημα συνδεδεμένο με την αντι-αποικιακή αντίσταση, αντλώντας έμπνευση από πολλά πολιτικά κόμματα στον αραβικό κόσμο που συνδύαζαν το Ισλάμ με τον εθνικισμό. Αξιοποίησαν την κληρονομιά θρυλικών μορφών όπως ο ΙζΑντ-Ντιν Αλ-Κασάμ, ένας πνευματικός ηγέτης και μαχητής ενεργός στην Παλαιστίνη τη δεκαετία του 1920 και του ’30, ο οποίος πρωτοπόρησε στον ορισμό της Ισλαμικής Τζιχάντ ως αντι-αποικιοκρατίας και οργάνωσε ανταρτοπόλεμο ενάντια στους Γάλλους, τους Βρετανούς και τους Σιωνιστές. Η στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς, η ταξιαρχία Αλ-Κασάμ, φέρει το όνομά του.

Η Χαμάς ήταν ενεργή στην εξέγερση από την αρχή, συγκρουόμενη με τις ισραηλινές δυνάμεις αλλά και με άλλες παλαιστινιακές φατρίες που θεωρούσε συνεργάτες. Διάφοροι παράγοντες επέτρεψαν στη Χαμάς να πλασαριστεί ως ηγέτης του στρατοπέδου της αντίστασης, συμπεριλαμβανομένης της σιωπηρής αποδοχής της PLO για τη διχοτόμηση της ιστορικής Παλαιστίνης σε δύο κράτη και την εγκατάλειψη της επαναστατικής πορείας, που προκάλεσε τον κατακερματισμό του παλαιστινιακού εθνικού κινήματος σε “στρατόπεδο αντίστασης” και “στρατόπεδο διαπραγμάτευσης.” Ταυτόχρονα, γεωπολιτικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένης της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης και της ήττας της παλαιστινιακής αριστεράς στο Λίβανο, άλλαζαν το πλαίσιο. Η ιντιφάντα ξέσπασε αρχικά από τους προσφυγικούςκαταυλισμούς της Γάζας, την έδρα της Χαμάς και κύρια βάση υποστήριξής της.

Ας προχωρήσουμε στο έτος 2000. Αφού οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν να αποδώσουν, και το παλαιστινιακό κράτος που η συμφωνία είχε υποσχεθεί το 1999 δεν ήρθε ποτέ, ξέσπασε μια δεύτερη, πιο πικρή και πιο στρατιωτικοποιημένη ιντιφάντα, πυροδοτημένη από μια προκλητική επίσκεψη του ΑριέλΣαρόν—τότε ηγέτη του αντιπολιτευόμενου κόμματος Λικούντ—στο σύμπλεγμα του τεμένους Αλ-Άκσα στην Ιερουσαλήμ. Ενώ η πρώτη ιντιφάντα ήταν λαϊκή και αποκεντρωμένη, η δεύτερη ιντιφάντα ξεκίνησε παρόμοια αλλά γρήγορα έπεσε υπό την ηγεσία ένοπλων στρατιωτικοποιημένων φατριών, δημοφιλοποιώντας πρακτικές όπως οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας και άλλα είδη θανατηφόρων ένοπλων επιθέσεων εναντίον ισραηλινών δυνάμεων και πολιτών.

Ο Γιασέρ Αραφάτ, ηγέτης της PLO και πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, αποδείχθηκε αρκετά πραγματιστής. Προς απογοήτευση του Ισραήλ και των διεθνών προστατών, αρνήθηκε να καταδικάσει τις ένοπλες επιθέσεις, συχνά μάλιστα τις ενθάρρυνε, και περισσότερες από μία φορές, οι αστυνομικές δυνάμεις της Παλαιστινιακής Αρχής βρέθηκαν να ανταλλάσσουν πυρά με τις ισραηλινές δυνάμεις. Φαινόταν να βλέπει την “ειρηνευτική διαδικασία” και το έργο οικοδόμησης κράτους απλώς ως εργαλεία για την παλαιστινιακή απελευθέρωση, άξια να επιδιωχθούν όσο λειτουργούσαν, αλλά ήταν έτοιμος να τα εγκαταλείψει και να αλλάξει πορεία όταν χρειαζόταν. Ως απάντηση, το 2002, το Ισραήλ πολιόρκησε τη Μουκάτα, το κτίριο του παλαιστινιακού κοινοβουλίου στη Ραμάλα, παγιδεύοντάς τον μέχρι τον τελικό θάνατό του δύο χρόνια αργότερα, το 2004.

Στη θέση του, ανήλθε στην εξουσία ο Μαχμούντ Αμπάς – ένα μέλος του κόμματος Φατάχ με αμερικανική υποστήριξη. Για να διασφαλίσουν ότι ο πραγματισμός του Αραφάτ δεν θα επαναληφθεί, οι ΗΠΑ και άλλοι διεθνείς χορηγοί ξεκίνησαν προσπάθειες για να “επαγγελματοποιήσουν” την Παλαιστινιακή Αρχή. Αυτές οδήγησαν σε μια σημαντική διαρθρωτική αλλαγή, με αποτέλεσμα μια εκτεταμένη μεταρρύθμιση του τομέα ασφαλείας με αμερικανική υποστήριξη και εκπαίδευση, την ενίσχυση του συντονισμού ασφαλείας με το Ισραήλ, την αποπολιτικοποίηση της ΠαλαιστινιακήςΑρχήςκαι μεγάλου μέρους του παλαιστινιακού κοινού, και τον διορισμό του Σαλάμ Φαγιάντ ως Πρωθυπουργού – ενός νεοφιλελεύθερου οικονομολόγου με αμερικανική εκπαίδευση, κατηγορούμενου για την εκκαθάριση των θεσμών της ΠαλαιστινιακήςΑρχής από υπερβολικά επικριτικές φωνές.

Στο βιβλίο της “Polarized and Demobilized: Legacies of Authoritarianism in Palestine (Πολωμένοι και Ακινητοποιημένοι: Κληρονομιές του Αυταρχισμού στην Παλαιστίνη)”, η Παλαιστίνια αντι-αυταρχική συγγραφέας Ντάνα Ελ-Κουρντ αναλύει λεπτομερώς πώς τέτοιες επιθετικές μέθοδοι διεθνούς παρέμβασης χρησιμοποιούνται για να απομονώσουν την Παλαιστινιακή Αρχή από το εκλογικό της σώμα, την παλαιστινιακή κοινωνία, κάνοντάς την να λογοδοτεί στους διεθνείς χορηγούς, ειδικά στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και όχι στην κοινωνία. Απειλούν με κυρώσεις και περικοπές βοήθειας όποτε αυτή παρεκκλίνει από το μονοπάτι που χαράζουν οι κύριοί της, οι παγκόσμιες δυτικές δυνάμεις. Η δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής και η ανάμειξη στη διαχείρισή της ήταν κρίσιμες για τις ΗΠΑ προκειμένου να επιβάλουν τις προτεραιότητές τους στην περιοχή. Στους Παλαιστίνιους δεν έχει επιτραπεί ποτέ να διαχειριστούν τις υποθέσεις τους με τρόπο που δεν εγκρίνεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτό έγινε ορατό μετά την εκλογική νίκη της Χαμάς το 2006. Η Χαμάς κατάφερε να εκμεταλλευτεί τη δυσαρέσκεια που ακολούθησε την αποτυχία των Συμφωνιών του Όσλο, τη διαφθορά και τα αισθήματα απογοήτευσης για τις πολιτικές της Παλαιστινιακής Αρχής, κερδίζοντας 76 από τις 132 έδρες του νομοθετικού συμβουλίου και το δικαίωμα σχηματισμού κυβέρνησης. Το «στρατόπεδο της αντίστασης» βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητάς του, καθώς ένα χρόνο πριν, το 2005, το Ισραήλ είχε ξεκινήσει το Σχέδιο Αποδέσμευσης, εκκενώνοντας και τους 21 ισραηλινούς οικισμούς από τη Λωρίδα της Γάζας μαζί με τον ισραηλινό στρατό, μετά από πέντε συνεχόμενα χρόνια ένοπλης εξέγερσης. Παρόλο που το Ισραήλ συνέχισε να ελέγχει τα σύνορα, τον εναέριο χώρο και τη θαλάσσια περιοχή της Γάζας, αυτό εξακολουθούσε να θεωρείται σημαντικό επίτευγμα του ένοπλου αγώνα, ο οποίος κατάφερε να εξαναγκάσει το Ισραήλ σε εδαφικές παραχωρήσεις ενώ οι “διαπραγματεύσεις” και η “ειρηνευτική διαδικασία” παρέμεναν στάσιμες.

Στην πραγματικότητα, λίγοι ψήφισαν τη Χαμάς για θρησκευτικούς ή ιδεολογικούς λόγους. Χτίζοντας υποδομές ανταρτοπόλεμου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και της δεύτερης ιντιφάντα, η Χαμάς είχε απλώς καταφέρει να τοποθετηθεί ως ηγετική δύναμη για την εθνική υπόθεση, η πιο σημαντική εναλλακτική στη Φατάχ.

Σοκαρισμένες από τη νίκη της Χαμάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κινήθηκαν γρήγορα για να ξεκινήσουν αυτό που ισοδυναμούσε με πραξικόπημα. Άσκησαν έντονη πίεση στη νέα κυβέρνηση να “μετριάσει” τις απόψεις της—για παράδειγμα, να αποδεχτεί την “ειρηνευτική διαδικασία” υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, τη “λύση” των δύο κρατών, και να μην απειλήσει τη δυτική επιρροή στην περιοχή. Το “Κουαρτέτο για τη Μέση Ανατολή”, ένα διεθνές σώμα αποτελούμενο από τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τον ΟΗΕ και τη Ρωσία, το οποίο είχε αναλάβει τη διαχείριση της “λύσης της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης” σύμφωνα με την “ειρηνευτική διαδικασία”, έθεσε ως προϋπόθεση για την παροχή βοήθειας στην κυβέρνηση της Χαμάς τρεις απαιτήσεις: την αναγνώριση των συμφωνιών που υπογράφηκαν μεταξύ της PLO και του Ισραήλ, την καταδίκη της “τρομοκρατίας” και την επίσημη αναγνώριση του Ισραήλ. Μετά την άρνηση της Χαμάς, η κυβέρνηση απομονώθηκε, όλη η βοήθεια σταμάτησε και επιβλήθηκαν οικονομικές κυρώσεις.

Ο εμφύλιος πόλεμος της Γάζας το 2007 είδε ένοπλες οδομαχίες για τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας μεταξύ των ένοπλων πτερύγων της Χαμάς και της Φατάχ. Η μάχη κατέληξε σε νίκη της Χαμάς και την επακόλουθη ανάληψη του ελέγχου της Λωρίδας της Γάζας. Μετά την ήττα, ο Μαχμούντ Αμπάς κήρυξε τη διάλυση της κυβέρνησης, απέλυσε τον Ισμαήλ Χανίγια (τον πρωθυπουργό της Χαμάς) και κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αντ’ αυτού, διορίστηκε πρωθυπουργός ο Σαλάμ Φαγιάντ, ένας πιο “μετριοπαθής” πολιτικός της Φατάχ εγκεκριμένος από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ο Αμπάς επίσης έθεσε εκτός νόμου την ένοπλη πτέρυγα της Χαμάς. Έκτοτε δεν έχουν διεξαχθεί εκλογές.

Τα γεγονότα του 2007 δημιούργησαν μια νέα κατάσταση στη διακυβέρνηση της Παλαιστίνης, όπου οι Παλαιστίνιοι βρίσκονταν υπό δύο παλαιστινιακές αρχές—την Παλαιστινιακή Αρχή υπό τον έλεγχο της Φατάχ στη Δυτική Όχθη, και τη Χαμάς στη Γάζα. Αυτό ωφέλησε το Ισραήλ, κατακερματίζοντας περαιτέρω την παλαιστινιακή κοινωνία και διαχωρίζοντας τη Γάζα από τη Δυτική Όχθη και την υπόλοιπη Παλαιστίνη. Από το 2007, το Ισραήλ εντατικοποίησε την πολιορκία της Γάζας ως συλλογική τιμωρία για την εκλογή της Χαμάς, απομονώνοντάς την πλήρως από τον κόσμο—ουσιαστικά μετατρέποντας το μεγαλύτερο προσφυγικό καταυλισμό του κόσμου στη μεγαλύτερη φυλακή ανοιχτού τύπου στον κόσμο. Η λωρίδα περιφράχθηκε πλήρως από όλες τις πλευρές (συμπεριλαμβανομένων των αιγυπτιακών συνόρων), επιβλήθηκε αυστηρότερος έλεγχος στον θαλάσσιο και εναέριο χώρο της, η κίνηση εντός και εκτός περιορίστηκε σημαντικά, και το Ισραήλ αποφάσιζε ποια αγαθά επιτρεπόταν να εισέλθουν.

Όσοι εξισώνουν τη Χαμάς με το ISIS, την Αλ-Κάιντα, ή τους Ταλιμπάν θα εκπλήσσονταν να ακούσουν ότι κατά τη διάρκεια των δεκαέξι χρόνων διακυβέρνησης της Γάζας, η Χαμάς δεν εφάρμοσε ποτέ τον νόμο της Σαρία. Ήταν μια αυταρχική και συντηρητική κυβέρνηση· ήταν εξαιρετικά καταπιεστική, ειδικά προς τις γυναίκες, τους queer ανθρώπους και τους πολιτικούς αντιφρονούντες· ωστόσο υπήρχαν συνεχείς εσωτερικές συζητήσεις και διαφωνίες, εκλογές και αντιπροσωπευτικά σώματα. Η οργανωτική δομή έχει περιγραφεί λεπτομερώς· αρκεί να πούμε ότι ενώ είναι μια ιεραρχική οργάνωση, το σύστημα των MajlisAl-Shura (Γενικά Συμβουλευτικά Συμβούλια), αποτελούμενα από εκλεγμένα μέλη τοπικών συμβουλίων, με εκπροσώπους από τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, ηγέτες στην εξορία και κρατούμενους σε ισραηλινές φυλακές, αντιπροσωπεύει ένα κάπως δημοκρατικό μοντέλο διακυβέρνησης από πάνω προς τα κάτω.

Όχι μόνο η Χαμάς δεν μοιάζει με τον σαλαφιστικό τζιχαντισμό, αλλά ήταν και θανάσιμοι εχθροί του. Σαλαφιστικοί πυρήνες που προσπάθησαν να κινητοποιηθούν στη Γάζα καταστάλθηκαν βίαια. Η Χαμάς δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαθιδρύσει ένα πανισλαμικό χαλιφάτο· ήταν πάντα περισσότερο εθνικιστική παρά θρησκευτική, περιορίζοντας τις δραστηριότητές της στη γεωγραφία της Παλαιστίνης. Όλα αυτά δεν είναι για να τους δικαιώσουμε—πρέπει να παραμείνουμε κριτικοί—αλλά πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε δίκαιοι και ακριβείς στην κριτική μας, κατανοώντας τις αποχρώσεις και το πλαίσιο, ώστε να αποφύγουμε τη διάδοση ισλαμοφοβικών ανοησιών που βάζουν όλες τις ισλαμιστικές οργανώσεις στο ίδιο καλάθι.

Το Ισραήλ φαινόταν να μην έχει πρόβλημα με την ανάληψη της εξουσίας από τη Χαμάς. Αυτό εξυπηρετούσε τον σκοπό της περαιτέρω διαίρεσης των Παλαιστινίων, τοποθετώντας ένα κυβερνητικό σώμα στον έλεγχο της Γάζας για να τη διαχειρίζεται, και παρέχοντας δικαιολογία για ισραηλινές επιθέσεις. Παρουσίαζε τον εαυτό του ως να πολεμά μια τζιχαντιστική ισλαμική-φονταμενταλιστική τρομοκρατική οργάνωση στις πολλές αεροπορικές επιδρομές που ακολούθησαν.

Ο Παλαιστίνιος ιστορικός Tareq Baconi αναλύει λεπτομερώς στο βιβλίο του “Hamas Contained: The Rise and Pacification of Palestinian Resistance” πώς το Ισραήλ ξεκίνησε τη στρατηγική του “κουρέματος του γκαζόν” στη Γάζα. Βομβάρδιζε τη Γάζα κάθε τόσο, ακριβώς όσο χρειαζόταν για να βλάψει τις στρατιωτικές ικανότητες της Χαμάς και να σφαγιάσει εκατοντάδες ή χιλιάδες Παλαιστινίους—κρατώντας τη Γάζα υπό έλεγχο, αλλά αφήνοντας τη Χαμάς στην εξουσία. Το Ισραήλ διεξήγαγε πέντε μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα μέχρι το 2023 και μερικές μικρότερες. Αυτή η στρατηγική διατήρησης της Γάζας σε παγωμένη κατάσταση—πάντα υπό διαχείριση κρίσης, ένα βήμα πριν την κατάρρευση, απομονωμένη από τον κόσμο και χωρίς μακροπρόθεσμο σχέδιο—επρόκειτο να εκραγεί στο πρόσωπο του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023. Αλλά προτρέχω.

Από την πλευρά της Χαμάς, υπάρχουν πολλοί τρόποι να εξηγηθεί γιατί αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην εκλογική πολιτική. Φαίνεται ότι η Χαμάς έβλεπε την κυβέρνηση κάπως όπως την έβλεπε ο Αραφάτ—ως ένα εργαλείο αντίστασης, ένα από τα πολλά εργαλεία για την επιδίωξη της απελευθέρωσης. Όπως ο Αραφάτ, επρόκειτο να ανακαλύψουν τις εντάσεις και τις αντιφάσεις αυτής της προσέγγισης. Ως επικεφαλής του στρατοπέδου της αντίστασης, οι ηγέτες της επαναστατικής κυβέρνησης, η Χαμάς συχνά βρέθηκε να λειτουργεί ως κατευναστική δύναμη. Αρκετές φορές, χρειάστηκε να περιορίσουν άλλες μαχητικές ομάδες στη Γάζα, όπως την Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ, που παρενέβαιναν στις εκεχειρίες τους. Επίσης δεν συμμετείχαν σε κάποιες στρατιωτικές συγκρούσεις με το Ισραήλ, όπως την κλιμάκωση του 2022 μεταξύ Ισραήλ και PIJ. Κάποιοι τώρα ερμηνεύουν αυτό ως παραπλανητική τακτική, εξαπατώντας το Ισραήλ ώστε να πιστέψει ότι δεν ενδιαφέρονταν για κλιμάκωση προκειμένου να τους αιφνιδιάσουν στις 7 Οκτωβρίου, αλλά δεν το πιστεύω. Μπορεί να είναι αλήθεια ως ένα βαθμό, αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι πολλές φορές, η Χαμάς στην πραγματικότητα αποτράπηκε, και έπρεπε να ισορροπήσει μεταξύ της διατήρησης μιας μαχητικής στάσης και του περιορισμού άλλων ένοπλων ομάδων για να αποτρέψει την κλιμάκωση να ξεφύγει από τον έλεγχο.

Η μετάβαση από κοινωνικό κίνημα και αντάρτικο σχηματισμό σε κυβερνητικό σώμα δεν ήταν τόσο προφανής. Η Al-Qassam, η ένοπλη πτέρυγα, παρά την εξασφάλιση μεγάλου βαθμού αυτονομίας από τα κυβερνητικά σώματα, εξακολουθούσε να βρίσκεται αντιμέτωπη με την αυξανόμενη ένταση μεταξύ αντίστασης και διακυβέρνησης. Αυτό δεν είναι καινούριο στο παλαιστινιακό κίνημα. Στο βιβλίο του “Το Παλαιστινιακό Ζήτημα”, ο Edward Said ανέλυσε λεπτομερώς αυτό το δίλημμα εντός της PLO στις επαναστατικές της μέρες, όταν η επανάσταση και το έργο οικοδόμησης κράτους συχνά συγκρούονταν. Όταν τελικά ήρθε η ώρα να προχωρήσουν προς ένα κράτος, πρόδωσαν εντελώς το λαό τους, πούλησαν την επανάσταση και υποτάχθηκαν στις πειθαρχικές δυνάμεις της παγκόσμιας τάξης. Αλλά η Χαμάς ακολούθησε μια διαφορετική προσέγγιση.

Αφού ανέλαβε τον έλεγχο της Γάζας το 2007, η Χαμάς είχε την επιλογή είτε να επαναλάβει το μονοπάτι της Παλαιστινιακής Αρχής στη Δυτική Όχθη, εγκαταλείποντας την αντίσταση και γινόμενη συνεργάτης της κατοχής, είτε να διατηρήσει τη στάση αψήφησης. Επέλεξε το δεύτερο. Ούτε το Ισραήλ ούτε οι διεθνείς δυνάμεις κατάφεραν να τους εξημερώσουν πλήρως, και διατήρησαν τη δέσμευσή τους στην αποαποικιοποίηση, την αντίσταση και τον ένοπλο αγώνα – τουλάχιστον κατ’ αρχήν, και μερικές φορές στην πράξη. Αυτό μπορούσαμε να το δούμε κατά τη διάρκεια της κλιμάκωσης του 2021, της Ενωμένης Ιντιφάντα. Ενώ η Σεΐχ Τζαρά, μια παλαιστινιακή γειτονιά στην Ιερουσαλήμ, απειλούνταν με έξωση, η Ιερουσαλήμ φλεγόταν και μια εξέγερση εξαπλωνόταν σε όλη την Παλαιστίνη. Η Χαμάς έθεσε τελεσίγραφο στις ισραηλινές δυνάμεις να αποσυρθούν από τη Σεΐχ Τζαρά και το συγκρότημα Αλ-Άκσα, ακολουθούμενο από ένα καταιγισμό ρουκετών που εκτοξεύθηκαν προς ισραηλινές πόλεις.

Αυτή ήταν μία από τις λίγες περιπτώσεις όπου η Χαμάς ξέφυγε από το κλουβί που είχε κατασκευαστεί γι’ αυτήν. Η επίθεση με ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ δεν χρησιμοποιήθηκε για να χαλαρώσει την πολιορκία, να διαπραγματευτεί τις συνθήκες στη Γάζα, να απαντήσει στη δολοφονία ενός από τους μαχητές της, ή να πιέσει για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα εντός του άμεσου κύκλου ενδιαφέροντός της ως κυβερνητικό ή στρατιωτικό σώμα. Αντίθετα, ήταν μια πράξη αλληλεγγύης με μια γειτονιά στην Ιερουσαλήμ και μια απάντηση στις ισραηλινές επιδρομές στο συγκρότημα Αλ-Άκσα. Αυτό τους τοποθέτησε και πάλι ως ηγετικό μέτωπο στην αντίσταση, αντιπροσωπεύοντας τη συμμετοχή της Γάζας στην εξέγερση ενότητας και δρώντας σε ζητήματα που αφορούν όλους τους Παλαιστίνιους.

Οι αντιφάσεις μεταξύ ένοπλου αγώνα και λαϊκού αγώνα αποτελούν συνεχές θέμα συζήτησης μεταξύ των Παλαιστινίων. Κάποιοι επικριτές κατηγόρησαν τη Χαμάς ότι παραγκώνισε τον λαϊκό αγώνα που ξέσπασε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, μετατοπίζοντας την εστίαση στον ένοπλο αγώνα. Η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη. Η Χαμάς είναι πολύ περισσότερα από την ένοπλη πτέρυγά της· είναι ένα ολόκληρο κίνημα που πειραματίζεται με πολλές διαφορετικές μεθόδους αγώνα, αξιολογώντας κάθε στρατηγική σύμφωνα με τα αποτελέσματα. Η Χαμάς έχει μεγάλη εμπειρία στη λαϊκή αντίσταση – για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των Πορειών Επιστροφής του 2018-2019, όπου κάτοικοι της Γάζας πορεύτηκαν άοπλοι προς τον φράχτη, εμπνευσμένοι εν μέρει από το κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ, απαιτώντας τον τερματισμό της πολιορκίας και να τους επιτραπεί να επιστρέψουν στα σπίτια τους στην άλλη πλευρά. Αυτή δεν ήταν πρωτοβουλία της Χαμάς – οργανώθηκε από ακτιβιστές βάσης και πολίτες στη Γάζα – αλλά η Χαμάς, ως κυβερνητικό σώμα, έπρεπε να επιτρέψει τις πορείες, συμμετείχε σε αυτές και εμπλεκόταν σε μέρος της χρηματοδότησης. Η απάντηση του Ισραήλ ήταν να σφαγιάσει 223 διαδηλωτές, συμπεριλαμβανομένων 46 παιδιών, με πυρά ελεύθερων σκοπευτών. Ο κόσμος δεν έκανε τίποτα. Αντίθετα, τα γεγονότα του 2021 απέδειξαν ότι η Παλαιστίνη γίνεται διεθνές ζήτημα μόνο όταν οι Ισραηλινοί πολίτες πληρώνουν το τίμημα.

Υπό αυτό το πρίσμα, θέλω να προτείνω έναν τρόπο να δούμε την 7η Οκτωβρίου. Κανείς εκτός της Χαμάς δεν γνωρίζει ακριβώς τι τους οδήγησε να αποφασίσουν να ξεκινήσουν μια τέτοια επίθεση. Υπάρχουν πολλές θεωρίες, και θα προσθέσω τη δική μου. Η Χαμάς μπορεί να κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η “κυβέρνηση αντίστασης” δεν λειτουργούσε πλέον, ότι στην πραγματικότητα αποτελούσε εμπόδιο, και αποφάσισε να επιστρέψει στις ρίζες της ως ανταρτικός σχηματισμός και κοινωνικό κίνημα. Μπορεί να προσπάθησαν να το κάνουν αυτό πολλές φορές στο παρελθόν, όπως μπορούμε να δούμε από τις πολλές προσπάθειες συμφιλίωσης με τη Φατάχ· έδειξαν προθυμία να παραιτηθούν από τον έλεγχο της Γάζας και να προετοιμαστούν για εκλογές  ξανά και  ξανά. Το βιβλίο του Baconi Hamas Contained περιγράφει λεπτομερώς πολλές τέτοιες προσπάθειες και πώς αυτές εκτροχιάστηκαν από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.  Ίσως σκέφτηκαν ότι ήταν καιρός για κάτι ακραίο που θα τους ανάγκαζε να επιστρέψουν στο μονοπάτι της αντίστασης, ένα είδος κυβερνητικής αυτοκτονίας. Έχουν καταστήσει σαφές από τον Οκτώβριο ότι είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τη διακυβέρνηση της Γάζας, αλλά δεν θα αφοπλιστούν – άλλη μια ένδειξη ότι επιχειρούν να επιστρέψουν στις ρίζες τους.

Για να ζήσει η επανάσταση, η κυβέρνηση πρέπει να πεθάνει.

Η Εξέγερση του Γκέτο

Τότε συνέβη η 7η Οκτωβρίου.  Έχει περάσει ένας χρόνος και ακόμα δεν είναι γνωστό ακριβώς τι συνέβη εκείνη την ημέρα. Αυτά είναι όσα γνωρίζουμε με βεβαιότητα μέχρι στιγμής. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 7ης Οκτωβρίου 2023, η Χαμάς, μαζί με άλλες μαχητικές ομάδες στη Γάζα, εξαπέλυσε το Tufun Al-Aqsa, την επιχείρηση πλημμύρας Αλ-Άκσα, μια συντονισμένη αιφνιδιαστική επίθεση εναντίον του Ισραήλ. Χιλιάδες ρουκέτες εκτοξεύτηκαν προς το Ισραήλ και χιλιάδες μαχητές έσπασαν την πολιορκία, διέρρηξαν τον φράχτη, κατέλαβαν στρατιωτικές βάσεις και διείσδυσαν σε ισραηλινούς οικισμούς. Η επίθεση αιφνιδίασε το Ισραήλ· πέρασαν ώρες μέχρι να ανταποκριθεί ο στρατός. Σύμφωνα με μάρτυρες, υπήρξαν τρία κύρια κύματα που έσπασαν τον φράχτη της Γάζας, ο οποίος παρέμεινε ανοιχτός για ώρες. Το πρώτο κύμα που έσπασε τον φράχτη περιελάμβανε τη Χαμάς και τους άλλους κύριους ένοπλους σχηματισμούς στη Γάζα, συμπεριλαμβανομένων της PIJ, του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Το δεύτερο κύμα αποτελούνταν από μικρότερες και λιγότερο οργανωμένες ένοπλες ομάδες, συμπεριλαμβανομένων πιθανώς μερικών σαλαφιστών τζιχαντιστών. Το τρίτο κύμα περιελάμβανε άοπλους πολίτες, δημοσιογράφους, μπλόγκερ και περίεργους περαστικούς. Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι ορισμένοι από τους συμμετέχοντες διέπραξαν θηριωδίες εναντίον Ισραηλινών. Πολλά στοιχεία, σε ορισμένες περιπτώσεις από τις κάμερες Go Pro των ίδιων των Παλαιστίνιων μαχητών, δείχνουν να πυροβολούν αδιακρίτως εναντίον ισραηλινών οικισμών, σκοτώνοντας αμάχους και παίρνοντας ομήρους στη Λωρίδα της Γάζας. Μια σφαγή έλαβε επίσης χώρα στο (πλέον διαβόητο) μουσικό φεστιβάλ Nova.

Ταυτόχρονα, κυκλοφόρησε ένας καταιγισμός ψεμάτων, όπως επίσης, κατασκευασμένων θηριωδιών και προπαγάνδας. Ισραηλινές ομάδες διάσωσης, στρατιωτικοί αξιωματούχοι, η Σάρα Νετανιάχου και ο Τζο Μπάιντεν διέδωσαν διαψευσμένες ιστορίες για αποκεφαλισμούς, δολοφονίες παιδιών, σεξουαλική βία και άλλα πράγματα που δεν συνέβησαν ποτέ. Αυτό πυροδότησε την κατάσταση και χρησίμευσε για να δικαιολογήσει τη γενοκτονία.

Αναφέρθηκε ότι ορισμένοι Ισραηλινοί σκοτώθηκαν από ισραηλινά πυρά. Η Οδηγία Χάννιμπαλ (Hannibal Directive) είναι μια πολιτική του ισραηλινού στρατού που στοχεύει στην αποτροπή απαγωγών με κάθε μέσο, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης σε Ισραηλινούς πολίτες και δυνάμεις. Το σκεπτικό είναι ότι το πολιτικό κόστος για την απελευθέρωση απαχθέντων Ισραηλινών στρατιωτών ή πολιτών μέσω συμφωνιών είναι πολύ υψηλό – καθώς έχει επανειλημμένα οδηγήσει στην απελευθέρωση πολλών Παλαιστίνιων κρατουμένων σε αντάλλαγμα – οπότε είναι προτιμότερο να επιτεθούν ακόμη και με τον κίνδυνο να βλάψουν τους απαχθέντες. Στις 7 Οκτωβρίου, οι ισραηλινές δυνάμεις βομβάρδισαν σκόπιμα στρατιωτικές βάσεις, ή ισραηλινούς οικισμούς και αυτοκίνητα που θεωρήθηκε ότι μετέφεραν Ισραηλινούς ομήρους πίσω στη Γάζα.

Μέχρι το τέλος της ημέρας, περίπου 1140 Ισραηλινοί σκοτώθηκαν, 3400 τραυματίστηκαν και 251 αιχμαλωτίστηκαν. Αρχικά, τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πολύ υψηλότερες εκτιμήσεις.

Ακόμη και ένα χρόνο αργότερα, οι Ισραηλινοί φαίνεται να αδυνατούν να κατανοήσουν αυτή την επίθεση. Γι’ αυτούς, ήρθε από το πουθενά. Την αντιλαμβάνονται ως ένα “δεύτερο Ολοκαύτωμα” (μια πολύ δημοφιλής αφήγηση στο Ισραήλ), μια ανεξήγητη και παράλογη επίθεση από βάρβαρες τζιχαντιστικές δυνάμεις που επιδιώκουν να σκοτώσουν Εβραίους χωρίς λόγο.

Αλλά είναι μια σοβαρή παρερμηνεία να σκεφτόμαστε την 7η Οκτωβρίου ως ένα μεμονωμένο γεγονός που συνέβη σε ιστορικό κενό. Πρακτικά όλοι όσοι είναι είκοσι ετών ή νεότεροι στη Γάζα έχουν περάσει ολόκληρη τη ζωή τους σε μια πραγματικότητα πολιορκίας, βομβαρδισμών και σφαγών, μεγαλωμένοι από συγγενείς που ακόμα θυμούνται τα γεγονότα του 1948 και πώς εκδιώχθηκαν από εκεί όπου τώρα βρίσκονται τα Κιμπούτζ. Από την Επανάσταση της Αϊτής και την εξέγερση των σκλάβων του Νατ Τέρνερ μέχρι τη σφαγή του Οράν στην Αλγερία, κάθε αντιαποικιακός απελευθερωτικός πόλεμος, κάθε εξέγερση σκλάβων, κάθε εξέγερση γκέτο πάντα περιελάμβανε θηριωδίες, συχνά στοχεύοντας αμάχους. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους Παλαιστίνιους μια αγνότητα που δεν απαιτούμε από κανέναν άλλο απελευθερωτικό αγώνα στην Ιστορία. Μπορούμε να θρηνήσουμε για τις θηριωδίες, αλλά δεν μπορούμε να καταδικάσουμε μια εξέγερση ενός γκέτο, δεν μπορούμε να καταδικάσουμε μια εξέγερση σκλάβων. Πρέπει κάθε φορά να κατανοούμε τα πάντα στο πλαίσιό τους, βασισμένοι με μια ανάλυση των σχέσεων εξουσίας.

Η επίθεση που έλαβε χώρα στις 7 Οκτωβρίου 2023 ακολουθήθηκε από μια γενοκτονία που συνεχίζεται εδώ και ένα χρόνο. Μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου 2024, αναφέρεται ότι πάνω από 41.000 άνθρωποι στη Γάζα έχουν χάσει τη ζωή τους, αν και ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανότατα πολύ υψηλότερος. Περισσότεροι από 95.000 έχουν τραυματιστεί. Περίπου 1,9 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί εσωτερικά, ορισμένοι από τους οποίους έχουν ξεριζωθεί περισσότερες από δέκα φορές. Περισσότερο από το ήμισυ (60% σύμφωνα με το Al-Jazeera) των κατοικιών της Γάζας, το 80% των εμπορικών εγκαταστάσεων και το 85% των σχολικών κτιρίων έχουν υποστεί ζημιές ή καταστραφεί· 17 από τα 36 νοσοκομεία παραμένουν μερικώς λειτουργικά· το 65% της καλλιεργήσιμης γης έχει υποστεί ζημιές.

Ο τρέχων πόλεμος εξόντωσης διαφέρει από τους προηγούμενους γύρους κλιμακώσεων και σφαγών – και όχι μόνο σε κλίμακα. Το Ισραήλ δεν ακολουθεί πλέον την πολιτική του “κουρέματος του γκαζόν”. Η Γάζα, η φυλακή ανοιχτού τύπου, εξερράγη. Κατά συνέπεια, ολόκληρος ο πληθυσμός έπρεπε να πληρώσει. Πράγματι, οι ισραηλινές αρχές κατέστησαν σαφές από την αρχή ότι η πρόθεσή τους είναι η γενοκτονία.

Όλα αυτά τα χρόνια, ενώ το Ισραήλ νόμιζε ότι έβλαπτε τις στρατιωτικές του ικανότητες, η Χαμάς έσκαβε ένα πολύπλοκο δίκτυο σηράγγων κάτω από τη Γάζα, εξοπλιζόταν και προετοιμαζόταν για την τελική μάχη. Η Γάζα δεν είναι κατάλληλη για ανταρτοπόλεμο με την παραδοσιακή έννοια, καθώς είναι ως επί το πλείστον μια επίπεδη λωρίδα γης χωρίς βουνά ή δάση όπου οι μαχητές μπορούν να διαφύγουν. Τα στενά σοκάκια των προσφυγικών καταυλισμών θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα σε κάποια στάδια της μάχης, και ήταν, αλλά το Ισραήλ κατέστησε σαφές ότι αυτά θα ήταν τα πρώτα μέρη που θα στοχοποιούνταν, όπως στο Λίβανο και τη Δυτική Όχθη. Το δίκτυο των σηράγγων, που εκτείνεται σε ολόκληρη τη λωρίδα μέχρι τη Χερσόνησο του Σινά στην άλλη πλευρά των αιγυπτιακών συνόρων, ήταν απαραίτητο για να επιτρέψει στους μαχητές να επιτεθούν και να διαφύγουν, να εμφανιστούν ξανά σε άλλο μέρος, να κρυφτούν, να ξεκουραστούν, να αποθηκεύσουν όπλα και να κρύψουν αιχμαλώτους. Κατά τη διάρκεια των χρόνων της πολιορκίας, οι σήραγγες ήταν επίσης κρίσιμες για την οικονομία της Γάζας: εκτός από όπλα, χρησιμοποιούνταν επίσης για να παρακάμψουν την ισραηλινή πολιορκία προκειμένου να λαθρεμπορεύσουν βασικά είδη πρώτης ανάγκης.

Δεν γνώριζε η Χαμάς ότι η ισραηλινή αντίδραση θα ήταν τόσο θανατηφόρα; Είναι αδύνατο να πούμε με βεβαιότητα ποιοι ήταν οι υπολογισμοί τους. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ήξεραν ότι η επίθεση θα οδηγούσε σε ένα λουτρό αίματος – ίσως όχι σε αυτή την κλίμακα, αλλά πρέπει να ήξεραν ότι το Ισραήλ θα αντιδρούσε σοβαρά. Σύμφωνα με την εξίσωση που δημιούργησε το Ισραήλ το 2014, για παράδειγμα, μετά την απαγωγή και δολοφονία τριών Ισραηλινών εποίκων στη Δυτική Όχθη από Παλαιστίνιους μαχητές, το Ισραήλ σκότωσε περίπου 2200 ανθρώπους στη Γάζα, τη χειρότερη σφαγή στη Γάζα μέχρι το 2023. Οπότε ποιο θα ήταν το τίμημα για 1140 Ισραηλινούς νεκρούς, τότε;

Πρέπει να συμπεράνουμε ότι η Χαμάς δεν νοιάζεται για τις ζωές των κατοίκων της Γάζας; Η απάντηση είναι πιο περίπλοκη.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε λέγοντας ότι το να κατηγορούμε την αντίσταση για τη βία του κατακτητή έχει τόσο νόημα όσο το να κατηγορούμε τους Κούρδους μαχητές για τη σφαγή του Ντερσίμ ή την κατοχή του Αφρίν, ή το να κατηγορούμε τους αντάρτες του γκέτο της Βαρσοβίας για τη ναζιστική καταστολή. Η ορμή μιας αποικιακής εγκατάστασης είναι πάντα να αποκτήσει περισσότερη γη μειώνοντας τον αριθμό των ιθαγενών. Καθ’ όλη τη διάρκεια των χρόνων του Σιωνιστικού αποικισμού, οι Σιωνιστές παρουσίαζαν πάντα τις θηριωδίες τους ως απαντήσεις σε προηγούμενες επιθέσεις – αλλά ο πραγματικός στόχος ήταν πάντα η εθνοκάθαρση. Η ίδια η Λωρίδα της Γάζας δημιουργήθηκε ως λύση για την εθνοκάθαρση, ένα κλειδωμένο γκέτο για τον έλεγχο της δημογραφίας, και το Ισραήλ σκοτώνει ανθρώπους εκεί και στην Παλαιστίνη συνολικά από τότε. Το να περιμένει κανείς ότι οι άνθρωποι δεν θα πολεμήσουν, ότι θα είναι ανήμπορα θύματα, δεν ήταν ποτέ ρεαλιστικό.

Σύμφωνα με την ίδια τη Χαμάς, στο έγγραφο Η Αφήγησή μας… Επιχείρηση Πλημμύρα Αλ-Άκσα, που δημοσιεύτηκε μετά τις 7 Οκτωβρίου, ρωτούν – τι περίμενε ο κόσμος να κάνουν οι Παλαιστίνιοι; Μετά από 75 χρόνια υποφέροντας κάτω από μια βάναυση κατοχή, αφού όλες οι πρωτοβουλίες για απελευθέρωση απέτυχαν, τα καταστροφικά αποτελέσματα της λεγόμενης “ειρηνευτικής διαδικασίας” που υποσχέθηκε το Όσλο, και τη σιωπή της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας, υποτίθεται ότι έπρεπε πραγματικά να πεθάνουν ειρηνικά; Σημειώνουν ότι η παλαιστινιακή μάχη για απελευθέρωση από την κατοχή και τον αποικισμό δεν ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου, αλλά πριν από 105 χρόνια, ενάντια σε 30 χρόνια βρετανικής αποικιακής διακυβέρνησης και 75 χρόνια Σιωνιστικής κατοχής. Δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν μεταξύ 2000 και 2023· όλοι αυτοί οι θάνατοι έλαβαν χώρα με αμερικανική υποστήριξη, και κάθε είδους διαμαρτυρία, συμπεριλαμβανομένων ειρηνικών πρωτοβουλιών όπως οι πορείες επιστροφής το 2018, έχει καταπνιγεί βίαια. Υπό το φως της δολοφονικής επιθετικότητας με πλήρη ατιμωρησία, το έγγραφο ρωτά,

“Τι περίμεναν από τον παλαιστινιακό λαό μετά από όλα αυτά; Να συνεχίσει να περιμένει και να συνεχίσει να υπολογίζει στον ανήμπορο ΟΗΕ! Ή να πάρει την πρωτοβουλία να υπερασπιστεί τον παλαιστινιακό λαό, τη γη, τα δικαιώματα και τα ιερά του· γνωρίζοντας ότι η πράξη της άμυνας είναι ένα δικαίωμα κατοχυρωμένο στους διεθνείς νόμους, κανόνες και συμβάσεις.”

Μια παρόμοια αφήγηση εκφράστηκε από τον Basem Naim, ανώτερο μέλος του πολιτικού γραφείου της Χαμάς, μιλώντας στις 7 Οκτωβρίου. “Αν πρέπει να επιλέξουμε, γιατί να επιλέξουμε να είμαστε τα καλά θύματα, τα ειρηνικά θύματα; Αν πρέπει να πεθάνουμε, πρέπει να πεθάνουμε με αξιοπρέπεια. Όρθιοι, μαχόμενοι, αντεπιτιθέμενοι και στεκόμενοι ως αξιοπρεπείς μάρτυρες.”

Μπορούμε επίσης να συμβουλευτούμε τον Παλαιστίνιο επαναστάτη και μάρτυρα Bassel Al-Araj. Γράφοντας το 2014, λίγο πριν από την ισραηλινή στρατιωτική χερσαία εισβολή στη Γάζα στις 17 Ιουλίου, έκανε αρκετές επισημάνσεις²:

1. Η παλαιστινιακή αντίσταση αποτελείται από ανταρτικούς σχηματισμούς των οποίων οι στρατηγικές ακολουθούν τη λογική του ανταρτοπόλεμου ή του υβριδικού πολέμου, στον οποίο οι Άραβες και οι Μουσουλμάνοι έχουν γίνει δεξιοτέχνες μέσω των εμπειριών μας στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Λίβανο και τη Γάζα. Ο πόλεμος δεν βασίζεται ποτέ στη λογική των συμβατικών πολέμων και την άμυνα σταθερών σημείων και συνόρων· αντιθέτως, παρασύρετε τον εχθρό σε ενέδρα. Δεν μένετε σε μια σταθερή θέση για να την υπερασπιστείτε· αντίθετα, κάνετε ελιγμούς, κίνηση, απόσυρση και επίθεση από τα πλευρά και τα νώτα. Επομένως, μην τον συγκρίνετε ποτέ με τους συμβατικούς πολέμους.
2. Ο εχθρός θα διαδώσει φωτογραφίες και βίντεο της εισβολής τους στη Γάζα, της κατάληψης κατοικημένων κτιρίων ή της παρουσίας τους σε δημόσιους χώρους και γνωστά ορόσημα. Αυτό είναι μέρος του ψυχολογικού πολέμου στους ανταρτοπόλεμους· επιτρέπετε στον εχθρό σας να κινηθεί όπως επιθυμεί ώστε να πέσει στην παγίδα σας και να τον χτυπήσετε. Εσείς καθορίζετε τον τόπο και τον χρόνο της μάχης. Έτσι, μπορεί να δείτε φωτογραφίες από την Πλατεία Al-Katiba, το Al-Saraya, το Al-Rimal ή τον δρόμο Omar Al-Mukhtar, αλλά μην αφήσετε αυτό να αποδυναμώσει την αποφασιστικότητά σας. Η μάχη κρίνεται από τα συνολικά της αποτελέσματα, και αυτό είναι απλώς ένα θέαμα.
3. Μη διαδίδετε ποτέ την προπαγάνδα των δυνάμεων κατοχής και μη συμβάλλετε στην εμπέδωση του αισθήματος της ήττας. Αυτό πρέπει να προσεχθεί πολύ, γιατί σύντομα θα αρχίσουμε να μιλάμε για μια μαζική εισβολή στη Beit Lahia και το Al-Nusseirat, για παράδειγμα. Μη διαδίδετε ποτέ πανικό· να υποστηρίζετε την αντίσταση και μη διαδίδετε καμία είδηση που μεταδίδεται από τις κατοχικές δυνάμεις (ξεχάστε τη δεοντολογία και την αμεροληψία της δημοσιογραφίας· όπως ο Σιωνιστής δημοσιογράφος είναι μαχητής, έτσι είστε κι εσείς).
4. Ο εχθρός μπορεί να μεταδώσει εικόνες αιχμαλώτων, πιθανότατα αμάχων, αλλά ο στόχος είναι να υποδηλώσει την ταχεία κατάρρευση της αντίστασης. Μην τους πιστεύετε.
5. Ο εχθρός θα πραγματοποιήσει τακτικές, ποιοτικές επιχειρήσεις για να δολοφονήσει κάποια σύμβολα [της αντίστασης], και όλα αυτά είναι μέρος του ψυχολογικού πολέμου. Αυτοί που πέθαναν και αυτοί που θα πεθάνουν δεν θα επηρεάσουν ποτέ το σύστημα και τη συνοχή της αντίστασης, επειδή η δομή και οι σχηματισμοί της αντίστασης δεν είναι συγκεντρωτικοί αλλά οριζόντιοι και διαδεδομένοι. Ο στόχος τους είναι να επηρεάσουν τη βάση υποστήριξης της αντίστασης και τις οικογένειες των μαχητών της αντίστασης, καθώς είναι οι μόνοι που μπορούν να επηρεάσουν τους άνδρες της αντίστασης.
6. Οι άμεσες ανθρώπινες και υλικές απώλειές μας θα είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές του εχθρού, κάτι που είναι φυσικό στους ανταρτοπόλεμους που βασίζονται στη δύναμη της θέλησης, το ανθρώπινο στοιχείο και το βαθμό υπομονής και αντοχής. Είμαστε πολύ πιο ικανοί να αντέξουμε το κόστος, οπότε δεν υπάρχει λόγος να συγκρίνουμε ή να ανησυχούμε για το μέγεθος των αριθμών.
7. Οι σημερινοί πόλεμοι δεν είναι πλέον απλώς πόλεμοι και συγκρούσεις μεταξύ στρατών, αλλά μάλλον αγώνες μεταξύ κοινωνιών. Ας είμαστε σαν μια συμπαγής δομή και ας παίξουμε ένα παιχνίδι δαγκώματος δαχτύλων με τον εχθρό, η κοινωνία μας εναντίον της δικής τους κοινωνίας.

Τέλος, κάθε Παλαιστίνιος (με την ευρεία έννοια, που σημαίνει οποιονδήποτε βλέπει την Παλαιστίνη ως μέρος του αγώνα του, ανεξάρτητα από τις δευτερεύουσες ταυτότητές του), κάθε Παλαιστίνιος είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης για την Παλαιστίνη, οπότε προσέξτε να μην αποτύχετε στο καθήκον σας.

Μια τελευταία σημείωση πριν προχωρήσουμε. Στο βιβλίο Βlessed is the Flame – Ευλογημένη είναι η Φλόγα, ο συγγραφέας Serafinski εξετάζει τις εξεγέρσεις στα γκέτο και την αντίσταση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπό τη ναζιστική κατοχή από μια αναρχο-μηδενιστική οπτική. Το βιβλίο δείχνει ότι παρά τις καταπιεστικές και παραλυτικές συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, πράξεις αντίστασης όπως σαμποτάζ, αλληλοβοήθεια και εξεγέρσεις εξακολουθούσαν να συμβαίνουν, συχνά παρά τις σοβαρές συνέπειες και τις πολύ χαμηλές πιθανότητες επιτυχίας. Το κίνητρο πίσω από πολλές από αυτές τις πράξεις ήταν η επιθυμία για εξέγερση ως αυτοσκοπός.

Ο Serafinski αναπτύσσει την ιδέα ότι η jouissance, ή απόλαυση—η δημιουργικότητα και η ζωή της ίδιας της πράξης ή της εξέγερσης—είναι αξιόλογη από μόνη της, ανεξάρτητα από τις συνέπειές ή τα αποτελέσματα της. Παραδείγματα δείχνουν ότι στις πιο δύσκολες καταστάσεις, οι άνθρωποι επιλέγουν να μην οδηγηθούν παθητικά στη σφαγή, αλλά να εμπλακούν σε απεγνωσμένες, άγριες πράξεις αντίστασης, ξεφεύγοντας από την καθιερωμένη λογική, ηθική και τα έλλογα πεδία. Απέναντι σε αδιανόητες συνθήκες, επιλέγουν αδιανόητες δράσεις. Αυτό θυμίζει την κατανόηση του Bassel για τον ρομαντισμό ως αιτία πολέμου.

Και οι άνθρωποι συχνά κάνουν αυτό που είναι εντός των δυνατοτήτων τους, όχι αυτό που είναι το πιο “σωστό”. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποδεχτούμε.

“Αυτό που πραγματικά μετράει είναι η δύναμη που νιώθουμε κάθε φορά που δεν σκύβουμε το κεφάλι, κάθε φορά που καταστρέφουμε τα ψεύτικα είδωλα του πολιτισμού, κάθε φορά που τα μάτια μας συναντούν εκείνα των συντρόφων μας σε παράνομα μονοπάτια, κάθε φορά που τα χέρια μας βάζουν φωτιά στα σύμβολα της Εξουσίας. Σε εκείνες τις στιγμές δεν ρωτάμε τους εαυτούς μας: ‘Θα νικήσουμε; Θα χάσουμε;’ Σε εκείνες τις στιγμές, απλά μαχόμαστε.”

– “Μια Συζήτηση Μεταξύ Αναρχικών”, Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς

“Ακόμη και οι παρατηρήσεις και η κριτική σου για τα παράδοξα του πολέμου του 2014 ήταν ότι έκανε το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας παθητικό ακροατήριο που περίμενε τον θάνατο. Αντιτάχθηκες σε έναν θάνατο που δεν περιβάλλεται από μια ρομαντική αφήγηση. Ξέρεις ότι η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των εθνών καθορίζεται από τη ‘δυνητική ενέργεια’ και την ‘κινητική ενέργεια’ (μια συντριπτική ενέργεια). Και ξέρεις ότι η δυνητική ενέργεια—και η λειτουργία της στον πόλεμο—είναι να μετατραπεί σε συντριπτική δύναμη. Πιστεύω ότι η δυνατότητα δημιουργίας ρομαντικών αφηγήσεων γύρω από το μαρτύριο και τον ηρωισμό είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της δυνητικής ενέργειας, στην οποία ξεπερνάμε τον εχθρό μας.”

“Γιατί Πάμε στον Πόλεμο”, Bassel Al-Araj

Οι μάχες από τότε – και άλλα μέτωπα αγώνα

Οι άνθρωποι στη Γάζα δεν υπήρξαν ανίσχυρα θύματα από τις 7 Οκτωβρίου. Ναι, η Γάζα έχει καταστραφεί από τη γενοκτονία, αλλά η αντίσταση πολεμά σθεναρά, παρά τις αδιανόητες συνθήκες. Από τα μέσα Σεπτεμβρίου 2024, το Ισραήλ έχει αναφέρει 789 νεκρούς από τους στρατιώτες και τις δυνάμεις ασφαλείας του. Άλλες αναφορές δείχνουν τουλάχιστον 10.000 νεκρούς ή τραυματίες. Περίπου 1000 Ισραηλινοί στρατιώτες εισέρχονται στο Τμήμα Αποκατάστασης του Υπουργείου Άμυνας κάθε μήνα, σύμφωνα με το Ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας. Εντυπωσιακό υλικό που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο από ανταρτικές δυνάμεις δείχνει αυτούς να ξεπροβάλλουν από σήραγγες, να ανατινάζουν τανκς, να πυροβολούν και να στήνουν ενέδρες σε Ισραηλινούς στρατιώτες, και να ανατινάζουν κτίρια με στρατιώτες μέσα. Ο ισραηλινός στρατός παραδέχτηκε ότι πολλά τανκς έχουν υποστεί ζημιές κατά τη διάρκεια των μαχών.

Στην πόλη της Χαν Γιουνίς, για παράδειγμα, την οποία το Ισραήλ έχει εισβάλει επανειλημμένα, μέχρι στιγμής, κάθε προσπάθεια να νικηθούν οι ανταρτικές δυνάμεις έχει αποτύχει. Σε πολλές από τις πόλεις, τους προσφυγικούς καταυλισμούς και τα οχυρά της αντίστασης όπου ο IDF ανακοίνωσε ότι “διέλυσε την τοπική ταξιαρχία”, οι ανταρτικές δυνάμεις επανεμφανίζονται αμέσως και ανασυντάσσονται μετά την αποχώρησή τους.

Στη Δυτική Όχθη, ο IDF έχει πραγματοποιήσει αρκετές εισβολές σε πόλεις και προσφυγικούς καταυλισμούς, προκαλώντας μαζικές καταστροφές στις υποδομές τους, σκοτώνοντας τουλάχιστον 719 άτομα και τραυματίζοντας περισσότερους από 5700 από τον Σεπτέμβριο του 2024. Η ένοπλη αντίσταση, αν και πουθενά τόσο έντονη όσο στη Γάζα, έχει στοιχίσει τη ζωή 12 Ισραηλινών στρατιωτών και έχει αφήσει 27 τραυματίες. Αρκετοί μαχητές στη Δυτική Όχθη έχουν επίσης διεξάγει ένοπλες ενέργειες εναντίον Ισραηλινών εποίκων στη Δυτική Όχθη καθώς και εντός των ισραηλινών συνόρων.

Η βία των εποίκων εναντίον των Παλαιστινίων έχει ενταθεί σημαντικά από τον Οκτώβριο του 2024, με περισσότερες από 800 επιθέσεις και πογκρόμ, σκοτώνοντας τουλάχιστον 31 Παλαιστίνιους, τραυματίζοντας περισσότερους από 500, και καταστρέφοντας περίπου 80 σπίτια, σχεδόν 12.000 δέντρα, και 450 οχήματα, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Περίπου 850 Παλαιστίνιοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους ως αποτέλεσμα της βίας των εποίκων και του στρατού. Οι έποικοι επίσης εμπόδισαν την ανθρωπιστική βοήθεια που εισερχόταν στη Γάζα από την Ιορδανία, την Αίγυπτο, και τα ισραηλινά λιμάνια.

Εντός του κατεχόμενου Εσωτερικού, γνωστού και ως κατεχόμενη Παλαιστίνη του 1948, ή “Ισραήλ”, οι παλαιστινιακές κοινότητες βρέθηκαν αντιμέτωπες με μια φασιστική δικτατορία. Η διαμαρτυρία για τη γενοκτονία ήταν αδύνατη κατά τους πρώτους μήνες, καθώς η αστυνομία κατέστειλε βίαια τις διαδηλώσεις, επιτέθηκε σε ακτιβιστές, έκανε επιδρομές στα σπίτια τους, και φυλάκισε ανθρώπους, μερικές φορές για μήνες, με κατηγορίες όπως ότι φώναξαν συνθήματα ή κρατούσαν πλακάτ. Μόνο τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2023, η Adallah, ένα νομικό κέντρο για Παλαιστίνιους πολίτες στο Ισραήλ, κατέγραψε 251 συλλήψεις, ανακρίσεις, και “προειδοποιητικά τηλεφωνήματα” ως απάντηση σε ενέργειες όπως η συμμετοχή σε διαδήλωση, η ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και η έκφραση απόψεων σε πανεπιστήμια και χώρους εργασίας. Πολλοί Παλαιστίνιοι φοιτητές αποβλήθηκαν από πανεπιστήμια· πολλοί εργαζόμενοι απολύθηκαν. Σε ορισμένα μέρη, αυτή η καταστολή μειώθηκε με την πάροδο του χρόνου – αλλά σε άλλα, ιδιαίτερα σε “μικτές” πόλεις όπως η Χάιφα, η διαμαρτυρία για τη γενοκτονία εξακολουθεί να είναι αδύνατη.

Μέχρι στιγμής, παρά τις μεμονωμένες ένοπλες ομάδες στη Δυτική Όχθη που υπερασπίζονται τις κοινότητές τους από ισραηλινές επιδρομές και διεξάγουν ένοπλες επιθέσεις σε κοντινούς οικισμούς και σημεία ελέγχου, για να μην αναφέρουμε κάποιες προσπάθειες στο εσωτερικό του Ισραήλ για οργάνωση διαμαρτυριών, δεν υπάρχει λαϊκή εξέγερση, όπως η Ιντιφάντα Ενότητας που ξέσπασε το 2021 κατά τη διάρκεια της προηγούμενης μεγάλης επίθεσης στη Γάζα. Η ισραηλινή καταστολή αποδείχθηκε αποτελεσματική στο να ωθήσει πολλούς ανθρώπους στη σιωπή και να παραλύσει τα κινήματα του δρόμου. Αυτό μπορεί να αλλάξει, καθώς η καταστολή μπορεί επίσης να οδηγήσει σε κλιμάκωση, αλλά προς το παρόν, δεν μπορούμε να βασιστούμε σε μια εξέγερση εντός της Παλαιστίνης για να σταματήσουμε τη γενοκτονία.

Η κατάσταση μέσα στις φυλακές έχει γίνει απάνθρωπη. Οι Παλαιστίνιοι “κρατούμενοι ασφαλείας” αντιμετωπίζουν βασανιστήρια, βία και σεξουαλική κακοποίηση από Ισραηλινούς φρουρούς. Το στρατόπεδο βασανιστηρίων Sde Teiman έγινε παγκοσμίως διαβόητο μετά από διαρροές από πληροφοριοδότες και μαρτυρίες από απελευθερωμένους κρατούμενους που αποκάλυψαν μια ρουτίνα κακοποίησης, ξυλοδαρμών, σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων, σεξουαλικής βίας και βιασμών, ιατρικής αμέλειας και ακρωτηριασμών μελών του σώματος. Οι συνθήκες στις φυλακές “ασφαλείας” σε όλη τη χώρα έχουν επιδεινωθεί, με τον ακροδεξιό Υπουργό Εθνικής Ασφάλειας Itamar Ben-Gvir να δίνει εντολές για μείωση των δικαιωμάτων των κρατουμένων στο ελάχιστο. Είναι περιορισμένοι σε σκοτεινά, υπερπλήρη κελιά, δεμένοι χειροπόδαρα μεταξύ τους, κοιμούνται σε κρεβάτια χωρίς στρώματα ή στο πάτωμα, με ελάχιστη διατροφή. Χιλιάδες νέοι κρατούμενοι έχουν συλληφθεί τον τελευταίο χρόνο· υπό τη σαδιστική διαχείριση του Ben-Gvir, η καταστολή, η φυλάκιση και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανιστηρίων πρόκειται να επεκταθούν. Περίπου 60 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι έχουν πεθάνει στις ισραηλινές φυλακές από τον Οκτώβριο του 2023.

Το μέτωπο αυτών που βρίσκονται στην εξορία έχει δραστηριοποιηθεί. Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες έχουν καταφέρει να κινητοποιήσουν μαζικές διαδηλώσεις σε πολλά μέρη. Σε γειτονικές χώρες, υπήρξε ένα σημαντικό κίνημα στους δρόμους χιλιάδων ατόμων υπέρ της Παλαιστίνης. Στο Αμμάν της Ιορδανίας, οι άνθρωποι έχουν συγκρουστεί αρκετές φορές με την αστυνομία και τις δυνάμεις ασφαλείας έξω από την ισραηλινή πρεσβεία, απαιτώντας η χώρα τους να διακόψει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μαζικές κινητοποιήσεις έχουν επίσης συμβεί στο Λίβανο, την Αίγυπτο, την Τυνησία, το Μαρόκο, το Μπαχρέιν και σε όλους τους προσφυγικούς καταυλισμούς και τις πόλεις της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής και του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου, συχνά παρά την καταστολή από τις αντιδραστικές κυβερνήσεις τους, οι οποίες φοβούνται ότι οι μαζικές κινητοποιήσεις μπορεί να στραφούν εναντίον τους.

Στη “Δύση”, ένα κίνημα αλληλεγγύης ξεπήδησε στις πόλεις της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Πολλά έχουν ειπωθεί για τις εμπνευστικές κινητοποιήσεις στις πανεπιστημιουπόλεις και τους διάφορους αποκλεισμούς, πορείες και πράξεις σαμποτάζ. Όσοι βρίσκονται στον πυρήνα της αυτοκρατορίας έχουν ιδιαίτερη ευθύνη να αναλάβουν τέτοιου είδους δράσεις. Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι τέτοια κινήματα θα αναπτυχθούν ακόμα περισσότερο.

Η Γερμανία, η χώρα με τη μεγαλύτερη κοινότητα της παλαιστινιακής διασποράς στην Ευρώπη (περίπου 300.000), έγινε ένα μοναδικό πεδίο μάχης. Το γερμανικό κράτος είναι εχθρικό προς την παλαιστινιακή απελευθέρωση εδώ και πολλά χρόνια, καταστέλλοντας πορείες, λογοκρίνοντας την ομιλία και τα συνθήματα, απαγορεύοντας εκδηλώσεις αλληλεγγύης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, απαγορεύοντας εθνικά σύμβολα όπως το Κεφίγιε και τη σημαία της Παλαιστίνης. Στη Γερμανία, ο αντι-παλαιστινιακός ρατσισμός και η υποστήριξη της γενοκτονίας εκδηλώνονται από το κράτος, την αστυνομία και τις κατασταλτικές υπηρεσίες, από την άκρα δεξιά, και τα ισλαμοφοβικά, αντι-αραβικά, αποικιοκρατικά και υπέρ του απαρτχάιντ στοιχεία έως την τοπική “αντιφασιστική” σκηνή.

Παρ’ όλα αυτά, οι Παλαιστίνιοι και οι υποστηρικτές τους εξακολουθούν να αντιστέκονται. Η Γερμανία είναι πλήρως συνένοχη στη γενοκτονία, υποστηρίζοντάς την τόσο υλικά όσο και ρητορικά, παρέχοντας όπλα στο Ισραήλ και φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξει το Ισραήλ στην υπόθεση γενοκτονίας στο Διεθνές Δικαστήριο. Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι το κίνημα εκεί θα συνεχίσει να σπάει τα τείχη του φόβου και να βρίσκει τρόπους να κλιμακώνεται.

Όσον αφορά τον λεγόμενο Άξονα της Αντίστασης—κάποιες ένοπλες μαχητικές ομάδες στη Μέση Ανατολή δήλωσαν ένα μέτωπο αλληλεγγύης με τη Γάζα. Στο Ιράκ, τη Συρία και την Ιορδανία, αμερικανικές βάσεις έγιναν στόχος. Για μήνες, το Ιράν, παρά την προσπάθεια να μονοπωλήσει την “αντίσταση”, ενήργησε κυρίως ως κατευναστική δύναμη, διατάζοντας επανειλημμένα τις ομάδες να μειώσουν τις επιθέσεις για να αποφύγουν την άμεση αντιπαράθεση με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Το Ιράν επιτέθηκε στο Ισραήλ με μια μεγάλη πυραυλική επίθεση τον Απρίλιο του 2024, αλλά αυτό ήταν κυρίως συμβολικό, καθώς ανακοινώθηκε εκ των προτέρων και δεν προκάλεσε σημαντικές ζημιές.

Λίγο πριν από τη δημοσίευση αυτού του άρθρου, ως απάντηση στη δολοφονία του ηγέτη της Χεζμπολάχ Hassan Nasrallah, το Ιράν ξεκίνησε μια δεύτερη άμεση επίθεση στο Ισραήλ. Στις 2 Οκτωβρίου 2024, 180 ρουκέτες έπεσαν στο Ισραήλ. Και πάλι, οι περισσότεροι πύραυλοι αναχαιτίστηκαν από το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και συμμαχικά καθεστώτα όπως η Ιορδανία. Κάποιες ήπιες ζημιές προκλήθηκαν σε στρατιωτικές βάσεις και μια εγκατάσταση της Μοσάντ. Αυτή τη στιγμή, το μόνο γνωστό θύμα αυτής της επίθεσης είναι ένας Παλαιστίνιος από τη Γάζα που διέμενε στην πόλη Ιεριχώ της Δυτικής Όχθης.

Το κίνημα των Χούθι, μια σιιτική ισλαμιστική οργάνωση που ελέγχει ένα μεγάλο κομμάτι της Υεμένης στα πλαίσια του συνεχιζόμενου εμφυλίου πολέμου στην Υεμένη, και το οποίο κάποιοι περιγράφουν ως ιρανικό “πληρεξούσιο” και μέρος του “Άξονα” αν και στην πραγματικότητα είναι αρκετά ανεξάρτητο, έχει εκτοξεύσει πυραύλους εναντίον του Ισραήλ και έχει επιτεθεί σε εμπορικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα, θεωρώντας κάθε πλοίο που συνδέεται με το Ισραήλ ως στόχο. Σύμφωνα με αναφορές, έχουν προκαλέσει τεράστιο αντίκτυπο στην παγκόσμια οικονομία και σημαντική ζημιά στο διεθνές εμπόριο, καταστρέφοντας εμπορικά σκάφη και αναγκάζοντας πολλά περισσότερα να αλλάξουν πορεία γύρω από τη Νότια Αφρική, επεκτείνοντας σημαντικά το ταξίδι τους.

Στο νότιο Λίβανο, η Χεζμπολάχ ενεπλάκη σε καθημερινές συγκρούσεις με ρουκέτες και μη επανδρωμένα αεροσκάφη με το Ισραήλ, αν και αρχικά, αυτές περιορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό σε στρατιωτικές βάσεις κοντά στα σύνορα και σε μερικές βόρειες ισραηλινές κοινότητες. Ως απάντηση, το Ισραήλ βομβάρδισε χωριά και κοινότητες στο νότιο Λίβανο και επιτέθηκε στη Dahieh, ένα προάστιο της Βηρυτού όπου ζουν κάποιοι επιχειρησιακοί της Χεζμπολάχ, σκοτώνοντας και αμάχους. Η κατάσταση κλιμακώνεται· από τις αρχές Οκτωβρίου 2024, το Ισραήλ έχει εισβάλει στο νότιο Λίβανο, μετά από πολλές κλιμακώσεις.³

Στην ομίχλη του πολέμου, η παγκόσμια τάξη προχωρά. Οι ΗΠΑ βλέπουν τη γενοκτονία και την κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή ως ευκαιρία να ενισχύσουν τη δύναμή τους στην περιοχή. Το Ισραηλινό Κανάλι 12 ανέφερε τον Οκτώβριο του 2023 ότι “διακόσια σαράντα τέσσερα αμερικανικά μεταγωγικά αεροπλάνα και 20 πλοία έχουν παραδώσει περισσότερους από 10.000 τόνους οπλισμού και στρατιωτικού εξοπλισμού στο Ισραήλ από την έναρξη του πολέμου”. Εκείνο το μήνα επίσης, η ειδική αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ έφτασε τα 14,3 δισεκατομμύρια δολάρια.

Στον Περσικό Κόλπο, τη Μεσόγειο Θάλασσα και τις πολλές αμερικανικές βάσεις σε γειτονικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων του Ιράκ, του Μπαχρέιν, του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας, οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει αρκετές μοίρες μαχητικών καθώς και μια συστοιχία THAAD και αρκετές συστοιχίες αντιπυραυλικών συστημάτων Patriot. Επιδιώκουν να αποτρέψουν οποιαδήποτε επίθεση στο Ισραήλ από περιφερειακές δυνάμεις, αλλά συμμετέχουν επίσης ενεργά στις μάχες – όπως ο συνασπισμός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ για να χτυπήσει τους Χούθι στην Υεμένη και την Ερυθρά Θάλασσα και τις πολιτοφυλακές στο Ιράκ και τη Συρία.

Οι ΗΠΑ έχουν επίσης παρέμβει άμεσα στη λήψη αποφάσεων του Ισραήλ για να επηρεάσουν την πορεία του πολέμου. Ο Πρόεδρος Μπάιντεν, ο Υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν και ο Υπουργός Άμυνας Λόιντ Όστιν συμμετείχαν σε συνεδριάσεις της ισραηλινής κυβέρνησης και του πολεμικού υπουργικού συμβουλίου, ασκώντας σημαντική πίεση για την εφαρμογή του μεταπολεμικού τους οράματος. Αφού συνειδητοποίησαν ότι το αμερικανικό όραμα μπορεί να είναι πιο δύσκολο να ξεκινήσει όσο ο Νετανιάχου είναι στην εξουσία, οι Αμερικανοί συναντήθηκαν επίσης με ηγέτες της αντιπολίτευσης και ισραηλινές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών.

Σε αυτό το όραμα, η Δυτική Όχθη και η Λωρίδα της Γάζας ενώνονται υπό μια “μεταρρυθμισμένη” (δηλαδή ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ) Παλαιστινιακή Αρχή, και εφαρμόζεται μια “λύση δύο κρατών”, μετά από μια σειρά συμφωνιών εξομάλυνσης με τοπικά καθεστώτα, προκειμένου να “ενσωματωθεί το Ισραήλ στην περιοχή”, να διασφαλιστεί η ασφάλειά του και να οικοδομηθεί ένα ισχυρό φιλοαμερικανικό μπλοκ για να αυξηθεί η αμερικανική επιρροή και να απομονωθούν ανταγωνιστικές ημι-ιμπεριαλιστικές περιφερειακές δυνάμεις όπως το Ιράν και η Ρωσία.

Αυτό δεν είναι κάτι νέο. Οι ΗΠΑ παρεμβαίνουν σε αυτή την περιοχή για να διατηρήσουν την ηγεμονία τους εδώ και δεκαετίες. Μια νεοαποικιακή πολιτική υποστήριξης διεφθαρμένων και αντιδραστικών καθεστώτων-μαριονετών που λειτουργούν ως τοπικοί πληρεξούσιοι για να εγγυηθούν τον αμερικανικό έλεγχο των πόρων είναι μια μακρά αμερικανική παράδοση. Ο ισραηλινός ιστορικός Ilan Pappe μας λέει πώς, μετά την αποχώρηση των Βρετανών από την Παλαιστίνη το 1948, οι ΗΠΑ είχαν επείγουσα ανάγκη μιας φιλοδυτικής περιφερειακής δύναμης. Οι ΗΠΑ αποφάσισαν να επενδύσουν περαιτέρω στο Ισραήλ μετά τη στρατιωτική του νίκη το 1967, ένα μεγάλο πλήγμα για τα κοσμικά εθνικιστικά κινήματα στην περιοχή.

Οι Συμφωνίες του Όσλο αποτέλεσαν μια διεθνή παρέμβαση στην τοπική παλαιστινιακή πολιτική. Όχι μόνο χρησίμευσαν για να σπάσουν μια λαϊκή εξέγερση που καθοδηγούνταν από αποκεντρωμένα και οριζόντια δίκτυα ακτιβιστικών ομάδων και κομμάτων βάσης—εγκαθίδρυσαν ένα αυταρχικό, συνεργατικό καθεστώς-μαριονέτα για τους αποικιοκρατούμενους ώστε να κυβερνούν τους εαυτούς τους σύμφωνα με τα κίνητρα των ΗΠΑ, της ΕΕ και του Ισραήλ. Όταν αυτό το καθεστώς απέτυχε να εξυπηρετήσει τους παγκόσμιους χορηγούς του, με τον Αραφάτ να νομίζει ότι είχε περισσότερο περιθώριο ελιγμών από όσο του επιτρεπόταν, καταργήθηκε γρήγορα και αντικαταστάθηκε από πιο υπάκουους δρώντες. Το 2006, όταν οι Παλαιστίνιοι ψήφισαν τον λάθος υποψήφιο σε δημοκρατικές εκλογές, ξεκίνησε ένα πραξικόπημα και ολόκληρος ο πληθυσμός τιμωρήθηκε. Στους Παλαιστίνιους δεν επιτρέπεται να παίρνουν αποφάσεις σχετικά με το δικό τους πεπρωμένο. Πρέπει να κρατούνται υπό αυστηρό έλεγχο, καθώς τείνουν να αποκαλύπτουν απείθαρχα στοιχεία δυσμενή για την αμερικανική ηγεμονία.

Τα τελευταία χρόνια, στα πλαίσια αυτού που ο Noam Chomsky αποκάλεσε “Αντιδραστική Διεθνής”, το Ισραήλ έχει υπογράψει μια σειρά από συμφωνίες και σύμφωνα εξομάλυνσης—γνωστά ως Συμφωνίες του Αβραάμ—με τοπικές δικτατορίες, μοναρχίες και κατασταλτικά καθεστώτα. Αυτό έγινε υπό την αμερικανική διαμεσολάβηση, σε αντίθεση με τη βούληση των πληθυσμών αυτών των χωρών. Τα κράτη που έχουν προσχωρήσει στη συνθήκη εξομάλυνσης μέχρι στιγμής περιλαμβάνουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Μαρόκο και το Σουδάν. Σύμφωνα με αναφορές, η Σαουδική Αραβία ήταν επίσης στο δρόμο προς την εξομάλυνση με το Ισραήλ, αλλά η διαδικασία πάγωσε μετά τις 7 Οκτωβρίου.

Ο οικονομικός αντίκτυπος αυτών των συμφωνιών περιλαμβάνει επίσημες επενδύσεις και επιχειρηματικές σχέσεις μεταξύ των χωρών, ειδικά όσον αφορά τις βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, καθώς και στρατιωτικές σχέσεις και εμπόριο όπλων. Σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ, η αξία των ισραηλινών αμυντικών εξαγωγών προς τις χώρες με τις οποίες εξομάλυνε τις σχέσεις του το 2020 έφτασε τα 791 εκατομμύρια δολάρια. Οι συμφωνίες πετρελαίου μεταξύ των ΗΑΕ και του Ισραήλ απειλούν να προκαλέσουν οικολογική καταστροφή στην Ερυθρά Θάλασσα και να επιδεινώσουν τις ανησυχίες σχετικά με την κλιματική αλλαγή.

Ολόκληρη αυτή η πορεία, σε συνδυασμό με τη “λύση των δύο κρατών” ως επακόλουθο της “σύγκρουσης”, αντιπροσωπεύει ένα μοτίβο στην εμπλοκή των ΗΠΑ στην περιοχή. Υπήρξε μάλιστα και πρόταση να αναλάβουν τον έλεγχο της Γάζας “μετριοπαθή” (δηλαδή ελεγχόμενα από τις ΗΠΑ) καθεστώτα της περιοχής μετά τη γενοκτονία, μέχρι μια “μεταρρυθμισμένη” Παλαιστινιακή Αρχή (αρκετά εξημερωμένη ώστε να μην προκαλέσει περαιτέρω προβλήματα στους διεθνείς προστάτες της) να μπορέσει να πάρει τη θέση τους ως κυρίαρχη.

Το περιφερειακό θέατρο σύγκρουσης μεταξύ της αμερικανικής αντιδραστικής αυταρχικής συμμαχίας και της ιρανικής αντιδραστικής αυταρχικής συμμαχίας μοιάζει με την πολιτική των στρατοπέδων του Ψυχρού Πολέμου. Αν τότε οι άνθρωποι περιορίζονταν στην επιλογή μεταξύ του αμερικανικού αστικού μοντέλου και του σοβιετικού αστικού μοντέλου, σήμερα φαίνεται ότι οι επιλογές για τους λαούς της περιοχής είναι για άλλη μια φορά μεταξύ του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των αντιδραστικών, τυραννικών, επεκτατικών και οιονεί ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όπως το Ιράν, η Ρωσία, η Τουρκία και σε κάποιο βαθμό η Κίνα. Αυτές οι χώρες έχουν τα δικά τους οράματα για την περιοχή και τις δικές τους συμμαχίες με άλλα καταπιεστικά καθεστώτα, τα οποία όλα καταστέλλουν βίαια τα επαναστατικά κινήματα που παρεμβαίνουν στα σχέδιά τους ή απομακρύνονται από το μονοπώλιό τους στην “αντίσταση”.

Δεν θα είναι εύκολο να ξεφύγουμε από την παγίδα του να βρισκόμαστε μεταξύ αυτών των δύο στρατοπέδων και του σκοτεινού μέλλοντος που και τα δύο αντιπροσωπεύουν για την περιοχή. Αλλά θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε εστιάζοντας στους αγώνες της βάσης επί του εδάφους, αντί στα κράτη και τους πληρεξούσιούς τους. Καμία κυβέρνηση δεν πρόκειται να μας σώσει από αυτή την κόλαση.

Οι Παλαιστίνιοι έχουν προδοθεί επανειλημμένα από την ηγεσία τους. Η PLO επιδίωξε να γίνει ο “μοναδικός εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού”, μόνο για να καταστείλει την πρώτη ιντιφάντα —που είχε ξεσπάσει πέρα από τον έλεγχό της και ενάντια στις επιθυμίες της— και να βυθιστεί στην καταστροφή των Συμφωνιών του Όσλο. Συνέχισαν να εμπλέκονται πλήρως με την περιφερειακή τάξη των ΗΠΑ, καθιστώντας την ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα στην ιστορία της εξημέρωσης και εξουδετέρωσης επαναστατικών κινημάτων. Η παλαιστινιακή αντίσταση ως μια ανεξέλεγκτη και αδιακυβέρνητη δύναμη, πέρα από τον έλεγχο διαφόρων κυμάτων “εκπροσώπησης”, αρχών και μηχανισμών ειρήνευσης και χειραγώγησης, παραμένει απειλητική για όλους όσους ανταγωνίζονται να επιβάλουν τις προτιμώμενες παγκόσμιες τάξεις τους και για όποιες δυνάμεις επιδιώκουν να τη δεσμεύσουν στα δικά τους συμφέροντα.

Για χρόνια, τα καθεστώτα στον αραβικό κόσμο χρησιμοποιούσαν την παλαιστινιακή υπόθεση ως το μοναδικό ζήτημα γύρω από το οποίο επιτρεπόταν στους ανθρώπους να κινητοποιηθούν και να διαμαρτυρηθούν· αυτό τους επέτρεπε να αφήνουν τους ανθρώπους να εκτονώνονται ενώ φίμωναν την κριτική για τις δικές τους πολιτικές. Χρησιμοποιούσαν επίσης αυτό το ζήτημα για να διεκδικήσουν νομιμοποίηση, καθώς είχε πάντα ευρεία υποστήριξη από τους λαούς της περιοχής. Η Dana El-Kurd δείχνει πώς τα κινήματα που οργανώνονταν γύρω από την Παλαιστίνη σε αυτά τα κράτη έγιναν σχολεία ακτιβισμού για τους συμμετέχοντες, επιτρέποντάς τους τελικά να αντιταχθούν και στις δικές τους κυβερνήσεις. Πολλά από τα κινήματα που συμμετείχαν στην Αραβική Άνοιξη ξεκίνησαν με οργάνωση αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη.

Ακόμη και τα λεγόμενα “ριζοσπαστικά” καθεστώτα που προσποιούνταν ότι υποστηρίζουν την αντίσταση, όπως η συριακή κυβέρνηση, στράφηκαν στην επιβολή πολιορκίας και σφαγής των Παλαιστινίων μόλις οι τελευταίοι θεωρήθηκε ότι απειλούν τα συμφέροντά τους ή ότι συμμετέχουν σε κινήματα ελευθερίας, όπως στον προσφυγικό καταυλισμό της Γιαρμούκ το 2014. Είτε πρόκειται για καθεστώτα “εξομάλυνσης” είτε για καθεστώτα “αντίστασης”, οι αυταρχικοί ηγέτες πάντα αντιμετώπιζαν την παλαιστινιακή υπόθεση ως εργαλείο νομιμοποίησης, κενή ρητορική που χρησιμοποιείται για να εξασφαλίσει σταθερότητα, παρόλο που οι πολιτικές τους ήταν αντι-παλαιστινιακές στην πράξη. Σε στιγμές αλήθειας, όποτε η κατάσταση ξεφεύγει από τον έλεγχο, αποκαλύπτουν τα πραγματικά τους πρόσωπα.

Σήμερα, πολλές κυβερνήσεις στην περιοχή καταστέλλουν ενεργά τα κινήματα αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη και την αντίθεση στη γενοκτονία, καθώς βλέπουν ότι αυτά τα κινήματα μπορεί να “ξεφύγουν από τον έλεγχο” ή να απειλήσουν τις προσπάθειες εξομάλυνσης που ελπίζουν ότι θα ενισχύσουν τις οικονομίες, τους στρατούς και τις κατασταλτικές τους ικανότητες. Ο καλύτερος τρόπος να βγούμε από αυτό το χάος μπορεί να είναι μια επαναστατική συμμαχία κινημάτων ελευθερίας σε όλη την περιοχή, και ελπίζουμε σε όλο τον κόσμο —μια Διεθνής Απελευθέρωσης που θα σταθεί περήφανα ενάντια στη διεθνή των αντιδραστικών που καθοδηγείται από τις ΗΠΑ και τη διεθνή των αυταρχικών που περιλαμβάνει το Ιράν.

Η Παλαιστίνη είναι βαθιά συνδεδεμένη με τη συριακή επανάσταση, την τραγωδία του Σουδάν, τη φεμινιστική επανάσταση στο Ιράν, την επανάσταση της Ροζάβα, την εξέγερση στον Λίβανο, τα πολλά κινήματα της Αραβικής Άνοιξης στη Μέση Ανατολή  και —σε παγκόσμιο επίπεδο— τα κινήματα Stop Cop City και Black Lives Matter στις ΗΠΑ, τους αντιαποικιακούς αγώνες των ιθαγενών λαών παντού, την αντίσταση κατά της χούντας στη Μιανμάρ, την λαϊκή ουκρανική αντίσταση στον ρωσικό ιμπεριαλισμό, και όλους τους αγώνες για ελευθερία και απελευθέρωση. Αντλούμε έμπνευση, δύναμη και διδάγματα ο ένας από τον άλλον. Μια παλαιστινιακή νίκη στη Γάζα θα έστελνε κύματα ελευθερίας στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της γης, ενώ μια ισραηλινή νίκη θα ενθάρρυνε όσους επιδιώκουν βίαιες και γενοκτονικές στρατηγικές παντού, θα ενίσχυε την ασφυκτική λαβή των αντιδραστικών και αυταρχικών συμμαχιών πάνω σε ολόκληρους πληθυσμούς και θα τους επέτρεπε να συντρίψουν περαιτέρω τα ελευθεριακά κινήματα, είτε στο όνομα της “σταθερότητας” είτε της “αντίστασης”. Αν εξαρτόμαστε ο ένας από τον άλλον, καλύτερα να αρχίσουμε να δρούμε ανάλογα. Ποιος ξέρει πόσο χρόνο έχουμε ακόμα.

Προσπαθώντας να διαλύσουμε την Ομίχλη

Οι αναρχικοί αντέδρασαν στη γενοκτονία και πήραν μέρος στο κίνημα αλληλεγγύης από την πρώτη στιγμή, αλλά με διάφορα επίπεδα γνωστικής ασυμφωνίας. Κάποιες θέσεις ήταν συγκεχυμένες ή αφελείς, χωρίς ακριβή συσχέτιση με τα γεγονότα, χωρίς αποχρώσεις και κατανόηση των υλικών συνθηκών που επικρατούν σε διαφορετικές γεωγραφίες και πολιτικά πλαίσια. Για παράδειγμα, αναπαρήχθησαν συνθηματολογικά επιχειρήματα όπως,  “Όχι άλλος πόλεμος εκτός από τον ταξικό πόλεμο” που καλούσαν το “ισραηλινό και παλαιστινιακό προλεταριάτο” να “ενωθούν” ενάντια στους “κοινούς καταπιεστές τους” και άλλες ανοησίες ταξικού αναγωγισμού.  Άλλες θέσεις έφτασαν μέχρι την ισλαμοφοβία και τις θεωρίες συνωμοσίας: “Το Ισραήλ δημιούργησε τη Χαμάς”, “Η Χαμάς είναι ακριβώς σαν το ISIS”.

Η Χαμάς είναι το αντικείμενο της πιο σημαντικής γνωστικής ασυμφωνίας. Οι αντι-αυταρχικοί θέλουν να υποστηρίξουν το παλαιστινιακό κίνημα, όπως κάθε άλλο κίνημα για ελευθερία και απελευθέρωση, αλλά δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η Χαμάς είναι ένα οργανικό και αναπόσπαστο μέρος αυτού του κινήματος, οπότε επινοούν ιστορίες ότι η Χαμάς είναι εφεύρεση του κατακτητή, ότι οι Παλαιστίνιοι δεν την υποστηρίζουν πραγματικά, ότι μπορούμε κάπως να πούμε την ιστορία της αντίστασης χωρίς αυτούς. Επιθυμούν κάπως να διαχωρίσουν τη Χαμάς από την ευρύτερη υπόθεση. Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν αυτό ήταν δυνατόν!

Η Χαμάς είναι στην πραγματικότητα ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα αφιερωμένο στην απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Η ιδέα της χρήσης της θρησκευτικής έννοιας της τζιχάντ ως αντιαποικιακής αντίστασης και αυτοάμυνας δεν είναι καινούργια· πηγαίνει πίσω μέχρι τον αγώνα ενάντια στους Γάλλους στη Συρία τη δεκαετία του 1920, αν όχι παλαιότερα. Έχει εμφανιστεί στην Αλγερία και σε πολλούς άλλους αγώνες έκτοτε. Δεν έχει καμία σχέση με το σαλαφιστικό-τζιχαντιστικό είδος οργάνωσης, και το “πανισλαμικό διεθνικό χαλιφάτο” δεν τίθεται ως πρόταγμα.

 Το παλαιστινιακό απελευθερωτικό κίνημα είναι ετερογενές και ποικιλόμορφο· περιλαμβάνει πολλές ιδεολογίες και ιδέες με τις οποίες μπορεί να διαφωνούμε. Η Χαμάς αξίζει κριτική για την πατριαρχία της, την ομοφοβία της, την εξάρτησή της από αντιδραστικές δυνάμεις όπως το Ιράν και το καθεστώς Άσαντ, τη βίαιη καταστολή που εξασκεί στο χώρο κυριαρχίας της. Γενναίες αντι-αυταρχικές παλαιστινιακές ομάδες έχουν ήδη προσφέρει αυτή την κριτική, όπως η Gaza Youth Breaks Out το 2011. Αλλά η κριτική μας πρέπει να είναι δίκαιη και βασισμένη στην πραγματικότητα, όχι απλώς ένας κατάλογος προκατειλημμένων αντιλήψεων.

Αυτή η συζήτηση απαιτεί επίσης να μιλήσουμε για τον Ισραηλινό εποικισμό. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να αναλύσουμε την ισραηλινή κοινωνία. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη χρήσιμη διάκριση που κάνει ο ιστορικός Ilan Pappe μεταξύ του Κράτους του Ισραήλ και του Κράτους της Ιουδαίας. Εν συντομία, από τη μία πλευρά, η φιλελεύθερη, κοσμική και “δημοκρατική” (εβραϊκή δημοκρατία, μόνο για Εβραίους) πτέρυγα της εβραϊκής υπεροχής, του απαρτχάιντ και του αποικισμού μέσω των εποίκων, αυτή που ηγείται των διαδηλώσεων ενάντια στον Νετανιάχου στο Τελ Αβίβ και άλλες ισραηλινές πόλεις. Από την άλλη πλευρά, η πιο ακροδεξιά, θεοκρατική και ανοιχτά φασιστική πτέρυγα, που αποτελείται κυρίως από Εβραίους οργανωτές πογκρομ στη Δυτική Όχθη και τους συμμάχους τους. Ο αντιφασίστας συγγραφέας και δημοσιογράφος David Sheen προσφέρει ένα άλλο χρήσιμο σχήμα, διαιρώντας την ισραηλινή κοινωνία σε στρατόπεδα υπεροχής, οπορτουνισμού, μεταρρύθμισης και ανθρωπισμού.

Όλες αυτές οι αναλύσεις εξερευνούν την εσωτερική συζήτηση εντός της κοινωνίας των εποίκων σχετικά με τον καλύτερο τρόπο διαχείρισης του απαρτχάιντ, του αποικισμού περισσότερων εποίκων, της εθνοκάθαρσης και της γενοκτονίας. Αυτές οι κοινωνικές ρήξεις δεν είναι καινούργιες, αλλά έχουν οξυνθεί τους τελευταίους μήνες. Αν δεν τις κατανοήσουμε, μπορεί να καταλήξουμε σε λανθασμένα συμπεράσματα.

Για παράδειγμα, κάποιοι σύντροφοι αναφέρουν τις διαδηλώσεις κατά του Νετανιάχου για να τον πιέσουν να δεχτεί κατάπαυση του πυρός ώστε να συνάψει συμφωνία με την αντίσταση για την απελευθέρωση ομήρων, ως απόδειξη ότι πολλοί Ισραηλινοί αντιτίθενται στο καθεστώς. Κάποιοι το παρουσιάζουν ακόμη και ως ένα μαζικό αντιπολεμικό κίνημα. Αυτό είναι ανακριβές. Ταιριάζει στην αναρχική αφήγηση επειδή είμαστε συνηθισμένοι να επιμένουμε στη διάκριση μεταξύ λαών και κρατών, και πολλοί Ισραηλινοί πράγματι αντιτίθενται στον Νετανιάχου. Αλλά η υποστήριξη για τη γενοκτονία είναι συντριπτική σε διάφορα πολιτικά στρατόπεδα.

Μια τεράστια πινακίδα με φώτα νέον πάνω από διαδηλωτές στο Τελ Αβίβ λέει όλη την ιστορία—φέρτε πίσω (τους ομήρους), και μετά πηγαίνετε πίσω (στη Γάζα). Αυτή είναι μια αναιδής πρόταση να συνεχιστούν οι μάχες μόλις απελευθερωθούν οι Ισραηλινοί αιχμάλωτοι. Αυτό δεν εκπροσωπεί απαραίτητα όλους τους χιλιάδες συμμετέχοντες, αλλά δείχνει τη Σιωνιστική λογική αυτών των διαδηλώσεων—άλλη μια εκδήλωση εβραϊκής υπεροχής, ίσως το φιλελεύθερο στρατόπεδό της, αλλά παρ’ όλα αυτά, δεν εκδηλώνεται καμία ανησυχία για τις παλαιστινιακές ζωές εκεί. Ειλικρινείς, γνήσιες, αντισιωνιστικές φωνές που καλούν να τερματιστεί η γενοκτονία υπάρχουν στο Ισραήλ, και διοργανώνουν μικρές διαδηλώσεις κάθε τόσο, οι οποίες συχνά καταστέλλονται από την αστυνομία και δέχονται επιθέσεις από φασίστες. Είναι μια μικρή, μισητή και ασήμαντη μειοψηφία, χωρίς ελπίδα να γίνει μαζική πολιτική δύναμη οποιαδήποτε στιγμή στο εγγύς μέλλον.

Η δυσάρεστη αλήθεια είναι ότι όταν έρχεται η ώρα να διαπραχθεί μια σφαγή, η ισραηλινή κοινωνία παραμερίζει όλες τις μικροδιαφορές, σταματά να προσποιείται ότι είναι μια κοινωνία πολιτών σε ένα “δημοκρατικό κράτος”, και ενώνεται για το έργο. Τότε αποκαλύπτεται τι είναι το Ισραήλ στην πραγματικότητα: μια τεράστια στρατιωτική βάση. Δεν υπάρχει μαζική αντίθεση στη γενοκτονία. Οι μαζικές διαμαρτυρίες κατά της δικαστικής μεταρρύθμισης σταμάτησαν για λίγους μήνες μετά το σοκ της 7ης Οκτωβρίου, στη συνέχεια επανεμφανίστηκαν με τη μορφή διαμαρτυριών για την απελευθέρωση ομήρων, ανανεώνοντας τη συζήτηση για τη διαχείριση της γενοκτονίας. Όλες οι απειλές των εφέδρων για άρνηση υπηρεσίας τερματίστηκαν μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023· ποτέ δεν είχαν πραγματικά την πρόθεση να τις υλοποιήσουν. Η εξέγερση και η διαμαρτυρία στο Ισραήλ περιορίζονται πάντα σε στενές Σιωνιστικές αφηγήσεις που καθορίζουν ρητά τι είναι αποδεκτό και τι όχι. Οι φασιστικές και φιλελεύθερες πτέρυγες του Σιωνισμού μπορεί να το εκφράζονται  διαφορετικά, αλλά η εβραϊκή υπεροχή και η πλήρης απανθρωποποίηση των Παλαιστινίων είναι τα κοινά νήματα.

Η κατάσταση ήταν ήδη άσχημη, αλλά η ριζοσπαστική αριστερά έχει συρρικνωθεί σημαντικά από τις 7 Οκτωβρίου, με τις επιθέσεις να σοκάρουν την ισραηλινή κοινωνία στον πυρήνα της, αφυπνίζοντας τις ανησυχίες των εποίκων και ωθώντας πολλούς “αριστερούς” στη ζεστή αγκαλιά της εβραϊκής υπεροχής. Μπορούμε να περιμένουμε ότι αυτό θα συνεχιστεί. Ο λόγος για αυτό είναι ότι η “ισραηλινή αριστερά” βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ιδέα ότι “το τέλος της κατοχής” (αποαποικιοποίηση) θα σήμαινε ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν τον βολικό τρόπο ζωής τους ως έποικοι χωρίς τις ενοχές. Για παράδειγμα, ένα από τα κύρια μηνύματα του αντι-κατοχικού μπλοκ κατά τη διάρκεια του μαζικού κινήματος ενάντια στη δικαστική μεταρρύθμιση που υπήρχε μέχρι τις 7 Οκτωβρίου ήταν ότι “η κατοχή” (που συνήθως σημαίνει την κατοχή του 1967) είναι ένα “εμπόδιο στην ισραηλινή δημοκρατία”, και αν μόνο μπορούσαμε να το φροντίσουμε αυτό, τα υπόλοιπα θα ήταν εντάξει. Είναι δύσκολο να βρεις κάποιον που να βλέπει ότι ολόκληρο το ισραηλινό καθεστώς είναι παράνομο, ότι η κατοχή ξεκίνησε το 1948 και όχι το 1967, ότι η γη είναι κλεμμένη από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα και η αποαποικιοποίηση σημαίνει τη ριζική μεταμόρφωση των σχέσεων εξουσίας.

Ο Alfredo Bonanno είχε πει: “Η ιδανική λύση, τουλάχιστον όσο μπορούν να δουν, όλοι όσοι έχουν στην καρδιά τους την ελευθερία των λαών, θα ήταν η γενικευμένη εξέγερση. Με άλλα λόγια, μια ιντιφάντα που ξεκινά από τον ισραηλινό λαό και είναι ικανή να καταστρέψει τους θεσμούς που τους κυβερνούν.” Μου αρέσει ο Bonanno και πιστεύω ότι οι περισσότερες παρατηρήσεις του είναι λαμπρές, αλλά αυτή η συγκεκριμένη ανάλυση δεν ταιριάζει με την πραγματικότητα στο συγκεκριμένο έδαφος. Είναι μέρος μιας μακράς παράδοσης δυτικών στοχαστών που επικεντρώνονται στην κοινωνία των εποίκων, σαν να μπορούσε να είναι ένα ουσιαστικό όχημα για αλλαγή. Διαφωνώ έντονα. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο κοινωνιών εποίκων ή δουλοκτητών που να εξεγείρονται ενάντια στα δικά τους προνόμια, και δεν νομίζω ότι η Παλαιστίνη θα ήταν η πρώτη που θα ξέφευγε από αυτήν την τροχιά.

Υπάρχουν αποικιακές κοινωνίες εποίκων, όπως οι ΗΠΑ, που κατάφεραν να αναπτύξουν μια περήφανη παράδοση προδοτών της φυλής τους μετά από μια μακρά, πολυεττή εξέλιξη. Το είδαμε αυτό κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του George Floyd· η γαλλική Αλγερία προσφέρει ένα άλλο παράδειγμα. Πιστεύω ότι αυτό είναι θεωρητικά δυνατό για την κοινωνία των εποίκων στην Παλαιστίνη, ίσως σε κάποιο σημείο στο μέλλον, αλλά πιθανότατα όχι τώρα. Κάποιοι Ισραηλινοί πήγαν πολύ πέρα από την “ισραηλινή αριστερά” και πρόδωσαν πλήρως “την ίδια” την κοινωνία τους, άλλαξαν πλευρά και εντάχθηκαν στον παλαιστινιακό λαϊκό αγώνα, υπό παλαιστινιακούς όρους και ηγεσία. Μερικοί μάλιστα εντάχθηκαν στον ένοπλο αγώνα. Αυτοί είναι πολύ λίγοι, μακριά από το να αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό φαινόμενο στην ισραηλινή κοινωνία.

Όσοι θέλουν να εκφράσουν αλληλεγγύη με τους πολύ λίγους αντισιωνιστές Ισραηλινούς πρέπει να το κάνουν. Είναι ένας καλός σκοπός και θα το εκτιμούσαν. Αλλά ειλικρινά, η υποστήριξη στην παλαιστινιακή αντίσταση είναι πολύ πιο σημαντική αυτή τη στιγμή. Πρέπει να σταθούμε με την αντίσταση ενάντια στη γενοκοτονία και την βία του αποικισμού που διαπράττουν οι έποικοι.

Αυτό μπορεί να είναι άβολο, αλλά πρέπει να μπορούμε να κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Κανείς δεν χρειάζεται να συμφωνήσει μαζί μου, μιλάω από τη δική μου οπτική γωνία, τις εμπειρίες μου και τις  συνθήκες της ζωής μου, και αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως μια προσπάθειά μου να απευθυνθώ στο πολιτικό στρατόπεδο καταγωγής μου, την αντισιωνιστική ισραηλινή ριζοσπαστική αριστερά.

Κατά τη γνώμη μου, η “Ισραηλινή Αριστερά” είναι ένα αδιέξοδο. Δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω για τις προθέσεις πολλών από τους πρώην και τωρινούς συντρόφους μου στο “αντι-κατοχικό μπλοκ” και το “ριζοσπαστικό μπλοκ” στο Τελ Αβίβ και άλλες πόλεις. Είναι ειλικρινείς, γενναίες, επαναστατικές ψυχές· πολλοί από αυτούς είναι πραγματικά εκεί για τις ζωές των Παλαιστινίων, αγωνίζονται για να τερματίσουν τη γενοκτονία.

Αλλά όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν από τη λατρεία του Σιωνισμού πρέπει τώρα να κάνουν ένα ακόμη βήμα μπροστά. Σε αυτούς, θέλω να πω ότι πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως δρώντες μέσα στην ισραηλινή κοινωνία, προσπαθώντας να τη βελτιώσουμε ή να τη μεταρρυθμίσουμε για να τη σώσουμε από τον εαυτό της. Θα ήταν καλύτερο να υιοθετήσουμε το πλαίσιο του Al-Araj για το στρατόπεδο απελευθέρωσης έναντι του αποικιακού στρατοπέδου⁴, και την κατανόηση του Fanon για την υιοθέτηση της ταυτότητας της αντίστασης ως πολιτική επιλογή παρά ως ζήτημα φυλής ή καταγωγής, και να εργαστούμε για να απαλλαγούμε εντελώς από την ταυτότητα του εποίκου.

Αυτό είναι που οι Παλαιστίνιοι μας καλούν να κάνουμε εδώ και χρόνια. Δεν υπάρχει μεταρρύθμιση μιας άρρωστης κοινωνίας· δεν θα λειτουργήσει να απευθυνόμαστε στα συμφέροντα ενός συστήματος που είναι σάπιο μέχρι τον πυρήνα του. Δεν υπήρξε ούτε ένα δευτερόλεπτο στην ιστορία αυτού του κράτους από την ίδρυσή του που να μην βασίζεται σε έντονη βία και πλήρη απανθρωποποίηση των αντιπάλων. Αυτό είναι ένα κάλεσμα για λιποταξία, πλήρη προδοσία της φυλής και προδοσία, αλλαγή πλευράς, με όλους τους κινδύνους, την καταστολή, τα βασανιστήρια και το θάνατο που μπορεί να συνεπάγεται. Αυτό δεν είναι εύκολο, αλλά έχουμε μια πλούσια παγκόσμια ιστορία από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε. Μπορούμε να θυμηθούμε τον John Brown και την πολιτοφυλακή του, ή τους Γάλλους στην Αλγερία που άλλαξαν πλευρά και εντάχθηκαν στο FLN (Front de Libération Nationale, “Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο”). Αυτό που κατάλαβαν αυτοί οι άνθρωποι, σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές, ήταν ότι παρά το τι μας λένε οι φιλελεύθερες ερμηνείες της “πολιτικής ταυτότητας”, όταν σε καλεί μια επανάσταση, δεν έχει νόημα να είσαι ένας παθητικός “σύμμαχος” της ή να προστατεύεις τα προνόμιά σου, αλλά οφείλεις να ρίχνεσαι ολόψυχα στον αγώνα. Η ταυτότητα τελικά είναι μια πολιτική επιλογή, βασισμένη πολύ περισσότερο στις πράξεις σου, παρά στην καταγωγή σου.

“Ο έποικος δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος που πρέπει να σκοτωθεί. Πολλά μέλη της μάζας των αποικιοκρατών αποδεικνύονται πολύ, πολύ πιο κοντά στον εθνικό μας αγώνα από ορισμένους γιους του έθνους μας.”

– Frantz Fanon, Της Γης οι Κολασμένοι

Οι ανησυχίες για την αποαποικιοποίηση έχουν βάση, δεν πηγάζουν από το πουθενά, μιας και αυτή είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να μας εγγυηθεί τίποτα. Ούτε καν την ίδια την απελευθέρωση, για να είμαστε ειλικρινείς. Κάποια αποικιακά καθεστώτα έχουν τελειώσει κάπως ειρηνικά, με μετάβαση καθεστώτος και επιτροπές συμφιλίωσης, όπως στη Νότια Αφρική· άλλα έχουν τελειώσει σε λουτρό αίματος, όπως στην Αλγερία.

Ακόμη και το ελευθεριακό, συνομοσπονδιακό παράδειγμα της Ροζάβα δεν ήταν μια ομαλή διαδικασία. Kαμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν ήταν τέλεια. Η απελευθέρωση, στην πραγματική ζωή, είναι πάντα μια ακατάστατη και αιματηρή διαδικασία.

Οι Eve Tuck και K. Wayne Yang, στο δοκίμιό τους “Η αποαποικιοποίηση δεν είναι μεταφορικό σχήμα”, εξηγούν ότι η αποαποικιοποίηση είναι ασύμμετρη με άλλους αγώνες κοινωνικής δικαιοσύνης— προορίζεται να είναι ανατρεπτική, καθώς αναμφίβολα θα εκδιώξει τους έποικους —συμπεριλαμβανομένων και των εργατών εποίκων — από τους κλεμμένους πόρους και τους τόπους που αυτοί καταπατούν παράνομα σήμερα. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς για το τι λέμε.

Για παράδειγμα, στη συζήτηση για το σύνθημα “από τον ποταμό έως τη θάλασσα η Παλαιστίνη θα’ναι ελεύθερη”, και σχετικά με το αν αυτή η φράση σημαίνει “δημοκρατία” ή “κατάργηση του κράτους του Ισραήλ”— η απλή απάντηση είναι ότι σημαίνει και τα δύο. Η αποαποικιοποίηση υπό παλαιστινιακούς όρους— η κατάργηση του Σιωνισμού, η επιστροφή των προσφύγων στους τόπους τους, το τέλος της στρατιωτικής διοίκησης και τα ίσα πολιτικά δικαιώματα— θα σημαίνει ότι η Παλαιστίνη επιστρέφει σε αυτό που ήταν πριν από τον Σιωνιστικό αποικισμό, μια γη με αραβική πλειοψηφία. Πιστεύω ότι οι Εβραίοι θα είναι ευπρόσδεκτοι να μείνουν— όσοι είναι πρόθυμοι να ζήσουν ισότιμα με τον υπόλοιπο λαό στη γη, χωρίς ένα ρατσιστικό σύστημα διαχωρισμού και προνομίων βασισμένο στην εθνότητα.

Όσον αφορά τον ταξικό αναγωγισμό, δεν υπάρχει υλική βάση για “ταξική αλληλεγγύη” μεταξύ “Παλαιστινίων και Ισραηλινών”. Υπό το καθεστώς του εποικισμού, αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι στην ίδια τάξη μεταξύ τους όποια και αν είναι η οικονομική τους κατάσταση. Εβραίοι και Άραβες δεν είναι ίσοι, ούτε καν όταν εργάζονται στους ίδιους χώρους εργασίας.

Όπως σημείωσε ο Frantz Fanon, σε ένα αποικιακό πλαίσιο, η εθνική καταπίεση είναι πρωταρχική και η ταξική καταπίεση είναι δευτερεύουσα. Οι αποικίες εποίκων δεν εκμεταλλεύονται απλώς την εργατική δύναμη των αποικιοκρατούμενων ή τους εδαφικούς πόρους της αποικίας, όπως άλλα είδη αποικιοκρατίας· βασίζονται στην πλήρη εξάλειψη των αποικιοκρατούμενων μέσω εθνοκάθαρσης, γενοκτονίας ή και των δύο.

Σύμφωνα με τον Ισραηλινό ιστορικό Ilan Pappe, ο Σιωνισμός, όπως κάθε άλλο κίνημα αποικισμού εποίκων, απαιτεί την εξόντωση ή την εκδίωξη του γηγενούς πληθυσμού για να πετύχει. Πολλά τέτοια κινήματα αποτελούνταν από Ευρωπαίους πρόσφυγες που ξέφευγαν από τον αποκλεισμό και τις διώξεις, αναζητώντας ένα μέρος για να χτίσουν τη δική τους νέα Ευρώπη. Οι ιθαγενείς πληθυσμοί είναι πάντα εμπόδιο σε τέτοια ουτοπικά οράματα, και έτσι η λύση είναι συνήθως μια μαζική εκστρατεία γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης. Παρόμοια αποικιακά εγχειρήματα εποίκων, όπως οι ΗΠΑ, η Αυστραλία, η Νότια Αφρική και ο Καναδάς, συχνά βρήκαν επίσης μια θρησκευτική δικαιολογία για εποικισμό, χρησιμοποίησαν μια υπερδύναμη για να αποκτήσουν πρόσβαση σε μια ξένη γη, και στη συνέχεια αναζήτησαν τρόπους να απαλλαγούν τόσο από την αυτοκρατορία που τους βοήθησε όσο και από την πλειοψηφία του ιθαγενούς πληθυσμού.

Το Ισραήλ έχει καταστήσει αρκετά σαφές ότι όπου επιδόθηκε σε μαζικές εκστρατείες εθνοκάθαρσης, όπως το 1948, ή κατά τη διάρκεια της τρέχουσας γενοκτονίας στη Γάζα, οι στόχοι του δεν είναι το παλαιστινιακό προλεταριάτο, αλλά οι Παλαιστίνιοι ως λαός. Όλες οι τάξεις και οι κοινωνικές ομάδες είναι στόχος. Αν ακόμη και ο Μαρξ αναγνώρισε ότι ο αγώνας για το οκτάωρο στις ΗΠΑ δεν μπορούσε πραγματικά να ξεκινήσει πριν από την κατάργηση της δουλείας, οι σημερινοί Δυτικοί αριστεροί θα πρέπει να μπορούν να καταλήξουν στα ίδια συμπεράσματα σχετικά με τον αποικισμό εποίκων και το απαρτχάιντ. Αν θέλουμε να έχουμε μια ουσιαστική βάση στο κίνημα αλληλεγγύης, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι κάποια ζητήματα δεν μπορούν να αναχθούν στην τάξη.

Οι επαναστάτες έχουν ήδη κάνει αυτό το λάθος στο παρελθόν. Πολλοί άνδρες αναρχικοί στην CNT (Confederación Nacional del Trabajo, “Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας”) κατά τη διάρκεια της Ισπανικής επανάστασης απέρριψαν την γυναικεία οργάνωση Mujeres Libres (“Ελεύθερες Γυναίκες”), διακηρύσσοντας ότι η έμφυλη καταπίεση ήταν δευτερεύουσα στον ταξικό αγώνα, και ότι σε κάθε περίπτωση η επανάσταση θα την έλυνε. Σήμερα, ξέρουμε ότι η ανατροπή του καπιταλισμού δεν θα καταργήσει απλώς την πατριαρχία. Θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μια αταξική κοινωνία που θα εξακολουθούσε να είναι σεξιστική και καταπιεστική προς τις γυναίκες και τα άλλα φύλα.

Κάποιοι αριστεροί βλέπουν το κίνημα των Κιμπούτς ως παράδειγμα ελευθεριακών σοσιαλιστικών κοινωνιών, αγνοώντας το γεγονός ότι τα Κιμπούτς είναι ένα ρατσιστικό και αποικιοκρατικό εγχείρημα μόνο για Εβραίους, χτισμένο στο πλαίσιο της Σιωνιστικής κλοπής γης, συχνά πάνω στα φυσικά ερείπια χωριών που υπέστησαν εθνοκάθαρση. Χωρίς μια κατάλληλη ανάλυση του αποικισμού εποίκων και μια κατανόηση της εθνικής καταπίεσης ως πρωταρχικού ζητήματος από μόνο του, οποιαδήποτε κατανόηση της κατάστασης στην Παλαιστίνη θα παραμείνει μια αμήχανη προσπάθεια εισαγωγής ξένων κοσμοθεωριών και λύσεων σε γεωγραφίες με ριζικά διαφορετικά προβλήματα.

Μαζί με τη δέσμευση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, θα ήθελα να προτείνω στους συντρόφους να επιτρέψουν στην Παλαιστίνη να τους απελευθερώσει επίσης. Μπορεί να λειτουργήσει και προς τις δύο κατευθύνσεις. Μη συμμετέχετε στο κίνημα μόνο για να κηρύξετε, αλλά και για να ακούσετε. Δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τις προοπτικές και τις κριτικές μας, αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία για να εμπλουτίσουμε τους εαυτούς μας και να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας μαθαίνοντας από άλλους απελευθερωτικούς αγώνες, αντί απλά να προσπαθούμε να επιβάλουμε τις προκατειλημμένες αντιλήψεις μας σε αυτούς. Θα ήθελα πολύ να συζητήσω ευαίσθητα θέματα με τους Παλαιστίνιους συντρόφους μου, όπως την εξάρτηση της ένοπλης αντίστασης από αντιδραστικά στοιχεία όπως το Ιράν και η Συρία του Άσαντ.⁵ Αλλά πρέπει να μπορώ να το κάνω αυτό ως σύντροφος, από μέσα από τον αγώνα, αφού αναπτύξω σχέσεις εμπιστοσύνης και αποδεχτώ μια παλαιστινιακή κοσμοθεωρία, όχι ως ενοχλητικός αριστερός που ασκεί κριτική από έξω. Αν το μόνο που κάνουμε είναι να περνάμε χρόνο με αυτούς που μας μοιάζουν, αυτό τελικά θα φανεί, και θα αντανακλάται άσχημα πάνω μας. Οι άνθρωποι το παρατηρούν αυτό, και θα υπονομεύσει τις σχέσεις εμπιστοσύνης που προσπαθούμε να χτίσουμε μέσα στο κίνημα.

Αντιμέτωποι με την Εποχή της Γενοκτονίας

Η αποικιοκρατική παγκόσμια τάξη έχει χωρίσει τον κόσμο στο “πολιτισμένο” μέρος, τον απρόσβλητο Παγκόσμιο Βορρά όπου επικρατεί η φιλελεύθερη δημοκρατία, και σε απέραντα πεδία γενοκτονίας γεμάτα με πλεονάζοντα πληθυσμό προς εξόντωση, υποδούλωση, λεηλασία πόρων και λήθη. Σε ένα πλαίσιο αποικισμού εποίκων, αυτή η διαδικασία συμβαίνει στην ίδια επικράτεια, χωρίς τη γεωγραφική απόσταση μεταξύ της αποικίας και της μητρόπολης. Γκέτο, πολιορκημένες πόλεις, στρατιωτική διοίκηση και ένα σύστημα εθνοτικού διαχωρισμού κατασκευάζονται, διαιρώντας τους αποικιοκρατούμενους σε διάφορες τάξεις καταπιεσμένων ανθρώπων, χτίζοντας νοητικά εμπόδια όπου απουσιάζουν τα φυσικά, και διασφαλίζοντας την αποτροπή οποιασδήποτε ανάμειξης γηγενών και εποίκων.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους η αποικιακή τάξη μπορεί να βγει εκτός ισορροπίας. Ένας τρόπος είναι ο φασισμός, όπου οι αποικιακές πρακτικές μεταφέρονται στο εσωτερικό, στη μητρόπολη. Σε αυτή την περίπτωση, γενοκτονικές και φυλετικοποιητικές πρακτικές που προηγουμένως προορίζονταν για τον πλεονάζοντα πληθυσμό στις αποικίες χρησιμοποιούνται εναντίον ανεπιθύμητων πληθυσμών στην πατρίδα. Αλλά η αποικιακή τάξη μπορεί επίσης να βγει εκτός ισορροπίας κατά τη διάρκεια εξεγέρσεων. Οι γηγενείς, αρνούμενοι να περιοριστούν στη θέση τους, σπάνε το υποτιθέμενα απρόσβλητο φρούριο της αποικίας —που αποδεικνύεται πολύ προσβάσιμο— και, όπως το έθεσε ο Fanon, πλημμυρίζουν τις απαγορευμένες πόλεις, παίρνοντας τα πάντα στο πέρασμά τους.

Το Ισραήλ επιδίωξε για δεκαετίες να διατηρήσει έναν πληθυσμό εκδυτικισμένων, φιλελεύθερων δημοκρατικών εποίκων, βιώνοντας το σπίτι (Ευρώπη) μακριά από το σπίτι, αφού το αρχικό τους σπίτι έγινε πολύ επικίνδυνο γι’ αυτούς. Άλλοι, μη Ευρωπαίοι Εβραίοι ήταν ευπρόσδεκτοι να συμμετάσχουν, εφόσον ήταν Εβραίοι και αποδέχονταν τη δυτική ηγεμονία. Τσιμεντένια τείχη, απομονωμένα γκέτο και νοητικά εμπόδια εγκαταστάθηκαν για να διαχωρίσουν την κοινωνία των εποίκων από την βάναυση καθημερινή βία που είναι απαραίτητη για τη διατήρηση αυτής της τάξης. Δεν υπάρχει ένας μόνο τρόπος να γίνει αυτό. Οι στρατηγικές περιλαμβάνουν πολιτιστική εξάλειψη (για παράδειγμα, οι Παλαιστίνιοι με ιθαγένεια γίνονται “Ισραηλινοί- Άραβες”)· μαζικές εκστρατείες εθνοκάθαρσης όταν είναι δυνατόν (όπως το 1948) και όταν όχι— μικρές, όπως ο εξιουδαϊσμός της Γαλιλαίας⁶, του Νακάμπ και γειτονιών στην Ιερουσαλήμ, τη Γιάφα και τη Χάιφα⁷· στρατιωτική διοίκηση⁸· διαχείριση συγκρούσεων, αυστηρός φυλετικός διαχωρισμός και αντιεξέγερση, όπως φαίνεται στις Συμφωνίες του Όσλο, το τείχος διαχωρισμού στη Δυτική Όχθη και την πολιορκία της Γάζας· και γενοκτονία. Σήμερα φαίνεται ότι η διαχείριση των συγκρούσεων, τουλάχιστον, απέτυχε να αποδώσει.

Το Ισραήλ έχει ταπεινωθεί περισσότερες από μία φορές τα τελευταία χρόνια. Το κράτος έχασε τον έλεγχο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 2021 και ξανά στις 7 Οκτωβρίου 2023. Οι Παλαιστίνιοι έχουν αποδείξει ξανά και ξανά ότι είναι μια ανεξέλεγκτη δύναμη, ικανή να απειλήσει μια πυρηνική υπερδύναμη που υποστηρίζεται από την ισχυρότερη αυτοκρατορία στον κόσμο, παρά το γεγονός ότι αυτή η αυτοκρατορία ξοδεύει δισεκατομμύρια δολάρια σε μηχανισμούς ασφαλείας, αντιεξέγερσης και προηγμένης τεχνολογίας. Οι Ισραηλινοί έχουν παρατηρήσει ότι το κράτος είναι ανίκανο να παρέχει ασφάλεια παρά την τεράστια δύναμή του, και αρχίζουν να πανικοβάλλονται. Μπορούμε μόνο να περιμένουμε ότι η τιμωρία για την εξέγερση θα γίνεται όλο και πιο σκληρή κάθε φορά καθώς αυξάνεται η πίεση από τους σοκαρισμένους Ισραηλινούς και τις διεθνείς δυνάμεις να κρατήσουν τους επαναστατημένους Παλαιστίνιους υπό έλεγχο.

Είναι απολύτως πιθανό ότι καθώς περνάει ο καιρός, τα πεδία γενοκτονίας θα επεκταθούν, και περισσότεροι άνθρωποι θα αντιμετωπίζονται ως πλεονάζων πληθυσμός. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι εμείς, οι προνομιούχοι πολίτες του “πολιτισμένου” κόσμου, δεν θα βρεθούμε τελικά στη λάθος πλευρά αυτού του τείχους. Οι φυλετικοποιημένες μειονότητες το γνωρίζουν ήδη αυτό, και όσο για τους υπόλοιπους από εμάς—δεν πρέπει να βασιζόμαστε στη λευκότητά μας, όπως ανακάλυψαν οι Εβραίοι κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ιρλανδοί υπό τη βρετανική κατοχή, και οι Ουκρανοί το ανακαλύπτουν σήμερα. Ακριβώς όπως η λευκότητα μπορεί να αποδοθεί, μπορεί επίσης να αφαιρεθεί.

Κάθε φορά που μια αυτοκρατορία χαρακτηρίζει ένα νέο δημογραφικό ως πλεονάζοντα πληθυσμό, τα σύνορα γύρω από τον “πολιτισμό” μετατοπίζονται. Όσο περισσότερο επιτυγχάνουν να παγιδεύσουν ένα αυξανόμενο μέρος του πληθυσμού της γης σε μια ζωντανή κόλαση, τόσο πιο ζοφερό και αβέβαιο γίνεται και το δικό μας μέλλον. Όσο περισσότερο επιτυγχάνουν να συντρίψουν την εξέγερση των ανεπιθύμητων, τόσο περισσότερο η επιτυχία τους θα εκπαιδεύει άλλες αυτοκρατορίες και ανταγωνιστικές παγκόσμιες τάξεις. Ακριβώς όπως εμείς εμπνεόμαστε από κάθε εξέγερση σκλάβων και τα εξεγερμένα γκέτο αυτού του κόσμου, έτσι και τα καθεστώτα αντλούν τεχνογνωσία και έμπνευση το ένα από το άλλο όταν πρόκειται για την καταστολή. Είμαστε όλοι μας, βαθιά συνδεδεμένοι.

Τι πρέπει να κάνουμε, εμείς που βρισκόμαστε σε αυτή ή εκείνη την κρατική οντότητα, πολίτες του Παγκόσμιου Βορρά, είτε ως έποικοι στην αποικία είτε στον αυτοκρατορικό πυρήνα; Είναι δύσκολο για μένα να πω. Βρισκόμενος στο κατεχόμενο έδαφος, στο Εσωτερικό, το οποίο, όπως είπα, δεν επαναστατεί ανοιχτά αυτή τη στιγμή, είναι δίκαιο να υποστηρίζω πράγματα που δεν κάνω ο ίδιος; Νιώθουμε την ανάγκη για εξέγερση, αλλά οι κοινότητές μας είναι ερειπωμένες και σπασμένες, οι άνθρωποι είναι παραλυμένοι και οι πληγές είναι ακόμα ανοιχτές από τον τελευταίο γύρο καταστολής. Δεν μπορώ να πω σε κανέναν τι να κάνει. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μοιραστώ την οπτική μου. Εσείς πρέπει να αναλύσετε τις συνθήκες σας και να δείτε τι ταιριάζει να κάνετε.

Σύντροφοι στον αυτοκρατορικό πυρήνα της λεγόμενης Βόρειας Αμερικής έχουν δείξει κάποια εκπληκτική και εμπνευσμένη αντίσταση. Το ίδιο και σύντροφοι στην Ευρώπη. Σαμποτάζ, αποκλεισμοί λιμανιών, πορείες, καταλήψεις πανεπιστημιουπόλεων—όλα αυτά είναι απαραίτητα, και κάποια έχουν επιτύχει σημαντικά αποτελέσματα . Δεν θέλω να ισχυριστώ, όπως κάνουν κάποιοι, ότι αυτές οι ενέργειες δεν έχουν πετύχει τίποτα μέχρι τώρα. Δεν ξέρουμε ποια θα ήταν η κατάσταση της Γάζας αυτή τη στιγμή αν δεν υπήρχαν αυτές οι θαρραλέες ενέργειες. Η οικοδόμηση του κινήματος είναι σημαντική από μόνη της. Μια ολόκληρη νέα γενιά έχει πολιτικοποιηθεί και ριζοσπαστικοποιηθεί, και θα συνεχίσει τους αγώνες.

Αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο. Δεν σταματήσαμε τη γενοκτονία.

Πρέπει να επικεντρωθούμε. Η γενοκτονία βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και ένα χρόνο, και σε αυτό το σημείο, δεν δείχνει κανένα σημάδι επιβράδυνσης ή περιορισμού της στη Γάζα. Πιστεύω ότι η ώρα για δικιά μας κλιμάκωση είναι τώρα. Οι επιπτώσεις είναι τεράστιες. Αυτή τη στιγμή, το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να πάει σε πόλεμο με τον Λίβανο και ίσως και με το Ιράν. Το χειρότερο σενάριο φαίνεται να ξετυλίγεται. Αυτό θα κάνει την κατάσταση να ξεφύγει από τον έλεγχο ακόμα περισσότερο· θα μπορούσε να προκαλέσει έναν πλήρη περιφερειακό πόλεμο που θα περιλαμβάνει μια αδιανόητη ποσότητα θανάτου και καταστροφής. Αντιμετωπίζουμε μια εντελώς ψυχωτική παγκόσμια τάξη που έχει σκοπό να προκαλέσει τη μέγιστη καταστροφή σε ό,τι στέκεται στο δρόμο της. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε παθητικοί θεατές. Είμαστε εμπλεκόμενοι και ό,τι συμβεί θα αντανακλάται σε εμάς.

Από ό,τι φαίνεται, κατά τη διάρκεια των καταλήψεων στα πανεπιστήμια το περασμένο εξάμηνο, οι σύντροφοι στις ΗΠΑ ανέπτυξαν πολλά εξεγερτικά στοιχεία για να καταφέρουν να αναπτυχθούν και να επεκταθούν. Αντιμετώπισαν επίσης πολλούς αστυνομικούς—κάποιους με στολή, άλλους κρυμμένους μέσα στο κίνημα, όπως φιλελεύθερους, ειρηνιστές, επαγγελματίες “ακτιβιστές” και ρεφορμιστές. Οι άνθρωποι πρέπει να βρουν τρόπους να τους αντιμετωπίσουν όλους αυτούς. Μην πέσετε στην παγίδα τακτικών αντιεξέγερσης που στοχεύουν να σας ειρηνεύσουν, να διαιρέσουν και να κατακερματίσουν το κίνημα, να ορίσουν για εσάς τι είναι “αποδεκτό” και “νόμιμο”, ή να οριοθετήσουν τα όρια της διαμαρτυρίας. Να είστε γενναίοι, ανεξέλεγκτοι και ακυβέρνητοι. Τα υπόλοιπα εναπόκεινται σε εσάς να τα αναλύσετε, όσον αφορά τις τακτικές, αλλά μην αφήσετε κανέναν να σας περιορίσει.

Επίσης—αγνοήστε τις εκστρατείες δυσφήμισης. Μπορεί να γίνουν πιο δυνατές αν το κίνημα γίνει πιο επιτυχημένο. Είδα ήδη Σιωνιστικά μέσα ενημέρωσης και προπαγάνδας να απεικονίζουν τις διαμαρτυρίες ως “αντισημιτικά πογκρόμ”. Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να ξοδέψω ούτε μια στιγμή εξηγώντας πόσο γελοίο είναι αυτό.

Όλοι ξέρουμε ότι οι κατασταλτικές υπηρεσίες του Ισραήλ και των ΗΠΑ εκπαιδεύονται μαζί και μοιράζονται συμβουλές, οδηγίες,  εργαλεία και τακτικές για το πώς να καταστέλλουν πληθυσμούς και κινήματα ελευθερίας. Αυτό θα πρέπει να ανησυχεί όποιον εμπλέκεται σε τοπικούς αγώνες, όπως το Stop Cop City, το Black Lives Matter, την αλληλεγγύη με τους Ιθαγενείς και την υποστήριξη μεταναστών και προσφύγων. Ξέρουμε επίσης ότι το Ισραήλ εξάγει όπλα και κατασταλτική τεχνολογία παντού. Εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης αναπτύσσονται και χρησιμοποιούνται για την αυτοματοποίηση της αναγνώρισης και εξόντωσης “υπόπτων”. Και ξέρουμε ότι λειτουργεί και προς την αντίθετη κατεύθυνση—το Ισραήλ βομβαρδίζει τη Γάζα (και τώρα και τον Λίβανο) με αμερικανικά όπλα και πλήρη υποστήριξη. Αυτός είναι ένας αμερικανικός (και ευρωπαϊκός) πόλεμος όσο και ισραηλινός. Ο αυτοκρατορικός πυρήνας του Παγκόσμιου Βορρά είναι απόλυτα εμπλεκόμενος και είναι ενεργό μέρος της επιθετικότητας, και αυτό κάνει τους πολίτες του επίσης ενεργό μέρος.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να ενταχθεί κανείς σωματικά στον ένοπλο αγώνα στην Παλαιστίνη όπως μπορεί να κάνει στη Ροζάβα ή την Ουκρανία, αλλά δεν υπάρχει ανάγκη. Οι άνθρωποι μπορούν να έρθουν στην Παλαιστίνη για να συμμετάσχουν στον λαϊκό αγώνα, όπως έχουν κάνει ήδη γενναίοι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πολίτες· κάποιοι από αυτούς έχουν γίνει οι ίδιοι με τα σώματα τους, μάρτυρες αυτού του αγώνα. Αυτό βοηθάει, αλλά η αντίσταση ζητάει κάτι άλλο: μετατρέψτε τις δικές σας πόλεις στον αυτοκρατορικό πυρήνα σε πεδίο μάχης. Φέρτε τον πόλεμο στο σπίτι σας. Ανοίξτε ένα άλλο μέτωπο. Ενταχθείτε στο στρατόπεδο απελευθέρωσης, όπως το θέτει ο Al-Araj, και επιτεθείτε ενάντια στην παγκόσμια τάξη που επέτρεψε να συμβεί αυτό. Πρέπει να νιώσουν τις συνέπειες. Πιστεύω ότι μια εξέγερση είναι ακόμα δυνατή, εδώ στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας επίσης, αλλά θα απαιτήσει από εμάς να είμαστε γενναίοι, όπως είναι οι κάτοικοι της Γάζας.

Ένα τελευταίο πράγμα που θέλω να ζητήσω— καθώς έγραφα αυτό το κείμενο, οι μάχες στα μέτωπα στον Λίβανο, το Ιράν και αλλού κλιμακώθηκαν σημαντικά. Αν ξεσπάσει ένας πλήρης πόλεμος αλλού, η προσοχή του κόσμου θα μετατοπιστεί και η Γάζα θα μπορούσε να ξεχαστεί. Οι άνθρωποι πρέπει να αγωνιστούν και για τις ζωές των Λιβανέζων, αλλά μη σταματήσετε να μιλάτε για τη Γάζα και να δράτε για χάρη των ανθρώπων εκεί. Η γενοκτονία εκεί δεν έχει τελειώσει. Μπορεί ακόμη και να επιταχυνθεί μόλις η προσοχή στραφεί μακριά από αυτήν.

Υψώστε τη φωνή σας, υψώστε τη σημαία της επανάστασης. Καμία φωνή δεν είναι δυνατότερη από τη φωνή της εξέγερσης.

“Αν πρέπει να πεθάνω, πρέπει να ζήσεις για να πεις την ιστορία μου

να πουλήσεις τα πράγματά μου

για να αγοράσεις ένα κομμάτι ύφασμα

και μερικά σχοινιά,

(κάνε το λευκό με μια μακριά ουρά)

ώστε ένα παιδί, κάπου στη Γάζα

ενώ κοιτάζει τον ουρανό στα μάτια

περιμένοντας τον πατέρα του

που έφυγε μέσα σε μια φλόγα–

και δεν αποχαιρέτησε κανέναν,

ούτε καν τη σάρκα του,

ούτε καν τον εαυτό του—

να δει τον χαρταετό,

τον χαρταετό μου που έφτιαξες,

να πετάει ψηλά

και να σκεφτεί για μια στιγμή

ότι ένας άγγελος είναι εκεί

φέρνοντας πίσω αγάπη

Αν πρέπει να πεθάνω

ας φέρει ελπίδα

ας γίνει μια ιστορία.”

-Refaat Alareer, (1979-2023), συγγραφέας και ποιητής. Στις 6 Δεκεμβρίου 2023, δολοφονήθηκε από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στη Γάζα μαζί με τον αδερφό του, την αδερφή του και τα παιδιά τους.

______

Βιβλιογραφία

• Rev & Reve, The Gaza ghetto uprising [YouTube]
• From the Periphery, Understanding Hamas: Anti-Authoritarian Perspectives [YouTube]
• Anonymous, “Hamas, Anarchists in the West, and Palestine solidarity”
• Bassel Al-Araj, “Why do we go to War?”
• Bassel Al-Araj, Live Like a Porcupine, Fight Like a Flea
• Eve Tuck, K. Wayne Yang, “Decolonization is not a metaphor”
• Ilan Pappe, “The Collapse of Zionism”
• Aufheben, “Behind the 21st century intifada”
• Budour Hassan, “The Colour Brown: De-Colonizing Anarchism and Challenging White Hegemony”
• Serafinski, Blessed is the Flame
• Tareq Baconi, Hamas Contained: The Rise and Pacification of Palestinian Resistance
• Ilan Pappe, The Ethnic Cleansing of Palestine
• Frantz Fanon, The Wretched of the Earth
• Edward Said, The Palestine Question
• Edward Said, Orientalism
• Rashid Khalidi, The Hundred Years’ War on Palestine: A History of Settler Colonialism and Resistance, 1917–2017
• Dana El-Kurd, Polarized and Demobilized: Legacies of Authoritarianism in Palestine

ΠΗΓΗ: https://crimethinc.com/2024/10/03/ya-ghazze-habibti-gaza-my-love-understanding-the-genocide-in-palestine

Σημειώσεις

1. Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου Υγείας της Γάζας. Εκτός από αυτόν τον αριθμό, περισσότεροι από 10.000 αγνοούνται και είναι άγνωστο πόσοι ακόμη είναι θαμμένοι κάτω από τα ερείπια. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το Ισραήλ κατέστρεψε συστηματικά το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης της Γάζας, φέρνοντάς το σχεδόν σε κατάρρευση, και από τότε, οι αριθμοί παραμένουν περίπου 40.000. Άλλες εκτιμήσεις αναφέρουν πολύ μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων. ︎
2. Μεταφράστηκε από το Resistance News Network ︎
3. Αυτό το μέτωπο έχει κλιμακωθεί και επί του παρόντος το μέλλον για τους ανθρώπους στο Λίβανο είναι αβέβαιο. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2024, μια επίθεση των IDF στον Λίβανο σκότωσε τουλάχιστον 570 ανθρώπους. Στις 27 Σεπτεμβρίου, ο Χασάν Νασράλα, ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, δολοφονήθηκε και εκατομμύρια στον Λίβανο έχουν ξεριζωθεί από τα σπίτια τους. Τώρα το Ισραήλ εισβάλλει στο νότιο Λίβανο. ︎
4. «Δεν το βλέπω πλέον ως σύγκρουση μεταξύ Αράβων και Εβραίων, μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Έχω εγκαταλείψει αυτή τη δυαδικότητα, αυτή την αφελή υπεραπλούστευση της σύγκρουσης. Έχω πειστεί για τις διαιρέσεις του κόσμου από τον Ali Shariati και τον Frantz Fanon (σε αποικιακό στρατόπεδο και στρατόπεδο απελευθέρωσης). Σε καθένα από τα δύο στρατόπεδα, θα βρείτε ανθρώπους όλων των θρησκειών, γλωσσών, φυλών, εθνοτήτων, χρωμάτων και τάξεων. Σε αυτή τη σύγκρουση, για παράδειγμα, θα βρείτε ανθρώπους από το δέρμα μας να στέκονται αγενώς στο άλλο στρατόπεδο και ταυτόχρονα θα βρείτε Εβραίους να στέκονται στο στρατόπεδό μας». -Bassel Al-Araj ︎
5. Αυτό είναι ένα ευαίσθητο θέμα. Η Χαμάς υποστήριξε αρχικά τη συριακή επανάσταση το 2012 και διέκοψε τους δεσμούς με τον Πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ Αλ Άσαντ. Αυτή η κίνηση διέκοψε την οικονομική υποστήριξη που λάμβανε το κίνημα από το Ιράν. Μια δεκαετία αργότερα, σε μια αμφιλεγόμενη δήλωση, η Χαμάς αποκατέστησε τις σχέσεις με τον Άσαντ. Το πολιτικό χάος και η μετατόπιση των συμμαχιών στη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του Μοχάμεντ Μόρσι στην Αίγυπτο και το κλείσιμο των σηράγγων της Γάζας από την αιγυπτιακή πλευρά, όπως και οι συμφωνίες ομαλοποίησης μεταξύ διαφόρων τοπικών καθεστώτων με το Ισραήλ όλα συνέβαλαν στην απομόνωση της Χαμάς, η οποία αναγκάστηκε τελικά να «διαλέξει μια πλευρά». Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω ότι, όπως οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές στη Δύση μπόρεσαν να κατανοήσουν την απόφαση που έλαβαν οι άνθρωποι στη Ροζάβα να δεχτούν την αμερικανική βοήθεια ενώ αντιμετωπίζουν τον γενοκτονικό στρατό του ISIS στο Κομπάνι, μπορούν επίσης να κατανοήσουν τις αποφάσεις που ελήφθησαν από Παλαιστίνιους κάτω από δύσκολες συνθήκες. Μέχρι να δημιουργήσουμε μια Διεθνή της Απελευθέρωσης που θα μπορεί να προσφέρει ουσιαστική υλική υποστήριξη στους αγώνες κατά τόπους, θα υπάρχει ένα όριο στο πόσο θα μπορούμε να επικρίνουμε τις αποφάσεις που λαμβάνονται από εκείνους που αντιμετωπίζουν την απειλή του αφανισμού, εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε ανταγωνιστικές αυτοκρατορίες και περιφερειακές απολυταρχίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επικρίνουμε καθόλου, αλλά θα πρέπει τουλάχιστον να το κάνουμε με ανάλογο ύφος και στο ανάλογο πλαίσιο. ︎
6. Ιουδεοποίηση της Γαλλιλέας, είναι επίσημος Ισραηλινός όρος ︎
7. Υπό τον νεοφιλελεύθερο παγκόσμιο καπιταλισμό, η εθνοκάθαρση μπορεί επίσης να ιδιωτικοποιηθεί. Οι απόπειρες επιβολής του ιουδαϊκού στοιχείου σε διάφορες περιοχές μπορεί να είναι υπό τη διαχείριση οργανώσεων εποίκων ή κτηματομεσιτών, επιτρέποντας έτσι το ζήτημα να παρουσιαστεί ως απλή διαμάχη ακινήτων. Η εμπλοκή αμερικανικών οργανώσεων εποίκων στις προσπάθειες έξωσης Παλαιστινίων κατοίκων στην ανατολική Ιερουσαλήμ και ο εξευγενισμός στη Γιάφα και ορισμένες γειτονιές στη Χάιφα, συνδέεται εγγενώς με εκστρατείες εθνοκάθαρσης πολλών δεκαετιών, υπό διαφορετικά πρόσωπα, καθώς τα αποικιακά συστήματα προσαρμόζονται σε νέες ευκαιρίες και περιστάσεις. ︎
8. Υπήρξε μόνο μισός χρόνος, το 1966, όταν το Ισραήλ δεν επέβαλε στρατιωτική κυριαρχία στους Παλαιστίνιους. Οι εσωτερικές κοινότητες των ξεριζωμένων ανθρώπων μέσα σε αυτό που έγινε Ισραήλ βρίσκονταν υπό στρατιωτική κυριαρχία μέχρι το 1966. Τότε το Ισραήλ κατέλαβε τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα ένα χρόνο αργότερα και επέβαλε στρατιωτική κυριαρχία εκεί. ︎

The post Γάζα Αγαπημένη – Κατανοώντας την γενοκτονία στην Παλαιστίνη appeared first on Void Network.

After slaughtering more than 42,000 Palestinians, including 16,500 children, the Israeli military is now invading Lebanon and threatening to go to war with Iran. In the following in-depth account, an anarchist from occupied Palestine reviews the history of Zionist colonialism and Palestinian resistance, makes the case for an anti-colonial understanding of the situation, and explores what it means to act in solidarity with Palestinians.

Ya Ghazze Habibti

Ya Ghazze habibti, oh Gaza my love. Gaza, which Napoleon, one of its many occupiers, called the outpost of Africa, the door to Asia. This is because he passed through it on his way north and, upon defeat, passed though it again on his way back to Africa.

Gaza, which has always been a central point for passing empires, trade routes, occupations, and cultures, owing to its geographic location along the coast line of the Mediterranean. Gaza, through which passed the Via Maris, connecting Egypt to Turkey and Europe. Gaza, through which the Greeks, the Romans, the Rashidun Caliphate, the Crusaders, the Mamluks, the Ottomans, the British, the Egyptians, and Zionist forces pressed their claims—writing its story as a history of occupations, wars, atrocities, and resistance.

Gaza my love, which was always a battleground, yet always stood still. Gaza, which buries 41,000¹ of its inhabitants, commemorating a year of an ongoing war of annihilation, facing a scale of destruction that has already exceeded the bombing of Dresden by the allied forces during the Second World War, and a daily death rate that is higher than any other conflict in the 21^st century.

Almost a year into the genocide, some things should be clear. The destruction of Hamas is incidental damage. The chief goal is the mass slaughter of children, targeting Gaza’s future. Of the 41,000 deaths reported thus far, about 16,500 are children.

But Gaza is not helpless. The people of Gaza fight, and their courage and resilience are an inspiration for the entire world and generations to come.

Before we discuss the present situation, it is important to review the history. For those of us who grew up and live in the entity, the belly of the colonial beast, it feels like history began in October 7. This is the only narrative Israelis are getting. But things don’t just happen in a vacuum—and similar things have happened before, in similar wars of decolonization and liberation. A little historical background will enable us to zoom out and understand these events as part of long-term processes.

Then we can talk about possible futures.

A History of Conquest, a History of Resistance

Gaza has a long history of occupations and resistance, but our current understanding of the “Gaza Strip” as a rectangle on the map in the south of Palestine does not derive from the natural features of the land—it is an artificial, modern creation. The Mamluks in the 13th century were the first to use the term Quta’a Ghazze (Gaza Strip), but they were referring to the entire south of Palestine, all the way to the modern-day West Bank. The Gaza Strip as we know it was created in 1948.

We cannot understand what is known as the Gaza Strip without discussing the Zionist attack on Palestine in 1948, the massive ethnic cleansing campaign known as the Nakba. Without this context, it’s impossible to understand why most Gazans are not originally from Gaza, and why 80% of the population are refugees. Gaza is an artificial strip of land that became a vast refugee camp after the massive ethnic cleansing campaign conducted by Zionist militias. Out of the nearly 800,000 refugees expelled from their villages, many escaped to nearby countries such as Lebanon, Syria, and the West Bank. Those who tried to cross into Egypt found a closed border; unlike other neighboring countries, Egypt did not accept refugees, similar to what the Egyptian government does today. This is how the Gaza Strip emerged: as a Zionist means to control demographics and population.

Many of the Kibbutzim and towns that were attacked on October 7 were built on the ruins of communities that existed there before. Bedouin tribes and other residents from 11 villages around Gaza were expelled to the Gaza Strip, and their lands, which were classified as “abandoned,” were expropriated by the state and turned into military training grounds and settlements. Towns and kibbutzim were built on them to prevent attempts to return. The deportation order, documented by historians as Order Number 40, included an order to burn the villages and leave no remains. We can assume that some of the fighters who attacked these settlements on October 7, 2023 were second- or third-generation refugees who were seeing the ancestral lands of their parents or grandparents on the other side of the blockade for the first time.

By the end of these expulsions, in 1950, the population of Gaza had tripled as a result of the arrival of hundreds of thousands of refugees. There was no infrastructure to receive so many refugees, and until 1950, there was no aid organization like UNRWA in place to assist refugees. Despite that, historians tell of incredible solidarity from Gaza’s locals, who in time of crisis chose to share what little resources they had with the refugees, keeping them alive. By the decision of the United Nations, the United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) was established in 1950 and began the task of building refugee camps and schools and organizing aid for the huge number of refugees who, until then, had slept in local schools, mosques, fields, and private homes of locals that opened their doors for them.

The newly-arrived refugees in what would become the Gaza Strip created a looming threat for the Zionist colonial project. Some claim that Gaza has been under siege since 2007—but in reality, Gaza was under siege from the very beginning, passing through various stages of siege over time. The establishment of the Gaza Strip was a calculated decision by David Ben Gurion, the architect of the Nakba and Israel’s first Prime Minister, to give up a piece of Palestine in order to build a huge refugee camp for expelled people fleeing south. In addition to controlling the demographics of the rest of Palestine, the isolation of the strip served another purpose. Its geographical distance from the West Bank, from the Palestinians that remained in the territories occupied in 1948, and from the rest of the Arab world helped to fragment the fabric of Palestinian society. This was a calculated colonial strategy to carve up the land into isolated ghettos—into what were called Bantustans in South Africa—in order to drive a wedge between different classes of occupied people.

By 1967, Israel had solved its original demographic issues but created new geographic ones. The expansionist appetite had risen again and the Gaza Strip was occupied along with the West Bank, Golan Heights, and Sinai Peninsula. Israel later returned the Sinai to Egypt, but the rest of the newly occupied territories posed a significant challenge for the Jewish state, as it was not clear that a simple repeat of 1948 was possible. A new model of ethnic cleansing was called for. The conditions had changed, rendering it more difficult to justify physically expelling people from their land; the next best thing was simply to lock them in place.

The top priority was to prevent by all means the emergence of a situation in which settlers would mix with the natives, so Israel constructed two open-air prisons: one in the West Bank and a more tightly controlled one in the Gaza Strip. Unlike the territories occupied in 1948, these new territories were never officially annexed to Israel. The population never received citizenship. They were denied any rights; their villages were surrounded with checkpoints, walls, and settlements; and military rule was put in place. Indeed, ethnic cleansing and military rule have often gone together throughout history.

Another thing that goes together historically with ethnic cleansing and military rule is resistance. The outbreak of the first intifada from the Jabaliya refugee camp in Gaza in 1987 set off revolutionary waves throughout the region. This was not solely due to the intensity of the insurrection, but also because it signaled a turning point at which Palestinians took matters into their hands and fought for their own liberation.

In many ways, the Palestinian Liberation Organization had already been doing this starting in the 1960s, taking away the Arab states’ role as “liberators” and shifting the focus to revolutionary Arab guerrillas and Palestinian diaspora communities, mainly in Jordan and later in Lebanon. But the first intifada in Palestine broke out spontaneously. It was not under the control of any particular militarized party or organization; it was led by a network of grassroots groups and organizations that came together under the Unified National Leadership of the Uprising (UNLU), a network of coordination between the various regional committees, organizations, and parties involved in the uprising.

The fact that the uprising broke out in Gaza is significant. It is not surprising that it began in a refugee camp. Among Palestinians, the camp is the lowest class; it is also the most revolutionary, always the front line of both popular resistance and armed struggle. It is where guerrillas traditionally organized and strongholds of resistance were formed. Due to its centrality in the struggle, it is also where many of the most horrifying atrocities have been committed and the harshest repression inflicted. Refugee camps in Lebanon were hotbeds for revolutionaries during the Lebanese civil war in the 1970s and ’80s; that was also where Lebanese fascists perpetrated the Sabra and Shatila massacre in 1982, under the watchful eyes of the IDF.

To this day, refugee camps such as those in Jenin and Balata in the West Bank remain a hotspot for armed resistance, with many factions, such as the Lion’s Den and Balata Brigade, that insist on remaining unaffiliated with any major faction of Palestinian politics, beyond the control of both Israel and the Palestinian Authority. The youth in these camps have defended their homes against Israeli raids time and time again, and have paid dearly for doing so. Since October 7, 2023, the refugee camps in Gaza have been a central target for the genocidal forces.

The first intifada articulated the refugee camp as the leading force in the Palestinian revolution. It also showed how explosive the situation was.

The outbreak of the intifada came as a complete surprise to both Israel and the PLO. Israel never imagined the Palestinians would revolt, and the PLO never imagined they would do it outside of their control. Yasser Arafat, the leader of the PLO and its biggest political party, Fatah, saw the uncontrollable and horizontal nature of the intifada as a threat and sought a way to bring it under the control of his organization. This, alongside Israeli and US interference, led Fatah to compromise on their positions and seek peace negotiations with Israel.

This sequence of events, the details of which are beyond the scope of this article, led to the signing of the Oslo Accords, the migration of the PLO to Palestine, the creation of the Palestinian Authority, and the subsequent management of the occupation by Israel’s loyal subcontractor. Among other things, the Oslo Accords involved giving up of 80% of the land in return for the promise of a “two-state solution” and the recognition of Israel. It also meant the division of the West Bank into three areas: area A, comprising 18% of the West Bank, which would be under the control of the PA; area B, 22% of the West Bank, which would be under the civil government of the PA and the security control of Israel; and area C, 60% of the West Bank, which was placed under “temporary” Israeli control.

This also led to security coordination between the newly-formed PA and Israel, which meant that Palestinians were suppressed, jailed, beaten, and executed by Palestinian cops and jailers rather than Israelis. At the same time, the PLO “abandoned terrorism” and armed resistance, dedicating itself to peace negotiations and “nonviolent solutions.” The last part of the agreement, the creation of a Palestinian state, was never implemented.

The accords served as a textbook counterinsurgency tactic. The goal was to crush the uprising, domesticate or isolate the revolutionary wings within the PLO, remove troublesome areas in the West Bank and Gaza Strip from Israeli management, and at the same time, impose the role of cop on the PA while giving the rising masses false hope.

But not everyone was duped. The Oslo Accords did manage to end the first intifada, but they also signaled a fragmentation within Palestinian society, including within the PLO itself, dividing those who favored peace agreements against those who remained committed to the original goals of the Palestinian revolution—refusal to acknowledge the Israeli state, liberation from the river to the sea, and commitment to armed and popular resistance. These two camps were to define Palestinian society and struggle for years to come.

In the midst of the uprising, a few men from the local Gaza chapter of the Muslim Brotherhood, an Egypt-based religious social movement, met in a house in Shati refugee camp in the Gaza Strip on December 9, 1988. This was to have significant implications for the future of the Palestinian resistance. Under the spiritual leadership of Sheikh Ahmed Yassin, a refugee from the village Al-Jura, near Majdal Askalan (known today as the Israeli city Ashkelon), the group decided to split off and start a new movement, the Islamic Resistance Movement (Harakat alMuqawama alIslamiya)—as an acronym, HAMAS. A few months later, the nascent organization released its charter, in which it presents Islamic revival and jihad as a form of anti-colonialism and lays out its political and religious philosophy regarding the connection it sees between Islam and Palestinian liberation. Despite affirming that Islamic rule would allow “Muslims, Jews, and Christians to live together in peace and harmony,” the rest of the text is full of antisemitism and conspiracy theories, articulating the movement’s understanding of Zionism, Israel, and Judaism at that time.

A decade earlier, in 1976, Sheikh Ahmed Yassin had applied for a permit from the Israeli authorities to establish the Islamic Association, which was to be an umbrella organization that would provide legal and administrative cover for the Muslim Brotherhood’s social, religious, educational, and medical services within the Gaza Strip. Israel approved the license. This is one of the sources of the myth that Israel “founded” Hamas. In fact, Israel had nothing to do with “inventing” Hamas; as an occupying authority, it merely granted a permit to one of the institutions of the Muslim Brotherhood about a decade before Hamas existed. There are couple of ways to explain why this happened.

Israel had a policy of noninterference with social Islamic organizations. But it is also helpful to understand the social dynamics at that time. The 1970s were the height of Palestinian revolutionary leftism; secular and Marxist-Leninist organizations were the dominant forces in the armed resistance. Religion, on the other hand, was seen as a private matter, and Israel had an interest in enabling the growth of the Muslim Brotherhood and other Islamic movements that could function as a counterforce to weaken the nationalist movement and create social division.

The creation of Hamas, a decade later, while building on the charitable and social infrastructure of the Brotherhood, redefined Islam as a political movement tied with anti-colonial resistance, taking inspiration from many political parties in the Arab world that combined Islam with nationalism. They drew on the legacies of legendary figures such as Izz Ad-Din Al-Qassam, a spiritual leader and militant active in Palestine in the 1920s and ’30s, who pioneered defining Islamic Jihad as anti-colonialism and organized guerrilla fighting against the French, the British and the Zionists. Hamas’s armed wing, the Al-Qassam brigade, bears his name.

Hamas was active in the uprising from the start, clashing with Israeli forces but also with other Palestinian factions that they perceived to be collaborationist. Several factors enabled Hamas to position itself as the leader of the resistance camp, including the PLO’s implicit acceptance of partitioning the land of historic Palestine into two states and abandonment of the revolutionary path, which caused the Palestinian national movement to fragment into the “resistance camp” and the “negotiation camp.” At the same time, geopolitical processes including the fall of the Soviet Union and the defeat of the Palestinian left in Lebanon were shifting the context. The intifada first erupted out of the refugee camps of Gaza, Hamas’s home territory and main base of support.

Fast forward to the year 2000. After negotiations failed to deliver and the Palestinian state that was promised in 1999 never came, a second, bitterer, and more militarized intifada erupted, triggered by a provocative visit by Ariel Sharon—then-leader of the opposition Likud party—to the Al-Aqsa Mosque compound in Jerusalem. While the first intifada was popular and decentralized, the second intifada began similarly but quickly fell under the leadership of armed militarized factions, popularizing practices such as suicide bombings and other kinds of deadly armed attacks against Israeli forces and citizens.

Yasser Arafat, the leader of the PLO and the president of the Palestinian Authority, proved to be quite a pragmatist. To the dismay of Israel and international patrons, he refused to denounce armed attacks, often even encouraged them, and more than once, the police forces of the PA found themselves exchanging gunfire with Israeli forces. He appeared to view the “peace process” and the state-building project merely as tools for Palestinian liberation, worth pursuing as long as they worked, but was prepared to abandon them and change course as needed. In response, in 2002, Israel laid siege to the Mukataa, the Palestinian parliament building in Ramallah, trapping him until his eventual death two years later in 2004.

In his place, Mahmoud Abbas came to power—a Fatah party member with US support. To ensure that Arafat’s pragmatism would not recur, the US and other international donors initiated efforts to “professionalize” the PA. These led to a significant structural shift, resulting in an extensive security sector reform with US support and training, the tightening of security coordination with Israel, the de-politicization of the PA and a large part of the Palestinian public, and the appointment of Salam Fayyad as Prime Minister—a neoliberal American-educated economist accused of purging the PA’s institutions of overly critical voices.

In her book Polarized and Demobilized: Legacies of Authoritarianism in Palestine, Palestinian anti-authoritarian author Dana El-Kurd details how such aggressive methods of international intervention are used to insulate the PA from its constituency, the Palestinian public, making it answer to international donors instead—especially the US and European Union. They make threats of sanctions and cuts in aid whenever the PA strays from path laid by its masters, the global Western powers. The creation of the PA and involvement in its management were crucial for the US in order to impose its priorities in the region. Palestinians have never been permitted to manage their own affairs in a way that isn’t approved by the United States.

This was visible following Hamas’s electoral victory in 2006. Hamas managed to capitalize on the discontent that followed the failure of the Oslo Accords, the PA’s policies, and corruption and feelings of frustration, gaining 76 of the 132 seats of the legislative council and winning the right to form a government. The resistance camp was at the height of its popularity, as one year before, in 2005, Israel had initiated the Disengagement Plan, evicting all 21 Israeli settlements from the Gaza Strip along with the Israeli military, following five straight years of armed uprising. Although Israel continued to control Gaza’s border, airspace, and maritime space, this was still seen as a significant achievement of the armed struggle, which managed to force land capitulations from Israel while the “negotiations” and the “peace process” remained stuck.

In fact, few voted for Hamas for religious or ideological reasons. By building guerrilla infrastructure during the 1990s and the second intifada, Hamas had simply managed to position themselves as a leading force for the national cause, the most significant alternative to Fatah.

Shocked by Hamas’s victory, the United States and Israel quickly moved to initiate what amounted to a coup. They put intense pressure on the new government to “moderate” its views—for example, to accept the US-led “peace process,” the two-state “solution,” and not to threaten Western influence in the region. The “Quartet on the Middle East,” an international body composed of the US, the EU, the UN, and Russia, which was assigned to manage the “solution to the Israeli-Palestinian conflict” according to the “peace process,” conditioned aid to the Hamas government on three demands: acknowledging the accords signed between the PLO and Israel, denouncing “terror,” and officially recognizing Israel. Following Hamas’s refusal, the government was isolated, all aid stopped, and economic sanctions imposed.

The Gaza civil war of 2007 saw armed street fighting over the Gaza Strip between the armed wings of Hamas and Fatah. The battle resulted in a victory for Hamas and the subsequent taking over of the Gaza Strip. In defeat, Mahmoud Abbas declared the dissolution of the government, fired Ismail Haniyeh (the Hamas prime minister), and declared a state of emergency. Instead, Salam Fayyad, a more “moderate” Fatah politician approved by the US and Israel, was appointed PM. Abbas also outlawed Hamas’s armed wing. No elections have been held since.

The events of 2007 created a new situation in Palestinian governance, in which Palestinians were under two Palestinian Authorities—the PA under Fatah rule in the West Bank, and Hamas in Gaza. This benefited Israel, further fragmenting Palestinian society and dividing Gaza from the West Bank and the rest of Palestine. Starting in 2007, Israel intensified its siege of Gaza as a collective punishment for electing Hamas, fully isolating it from the world—basically turning the world’s largest refugee camp into the world’s largest open-air prison. The strip was fully fenced from all sides (including the Egyptian border), tighter control was imposed on its maritime and air space, movement outside and inside was highly restricted, and Israel decided which goods were permitted to enter.

Those who equate Hamas with ISIS, Al-Qaeda, or the Taliban would be surprised to hear that during sixteen years ruling Gaza, Hamas never implemented Sharia law. It was an authoritarian and conservative government; it was highly repressive, especially to women, queer people, and political dissidents; yet there were constant internal debates and arguments, elections, and representative bodies. The organizational structure has been detailed in depth; suffice it to say that while it was an hierarchical organization, the system of Majlis Al-Shura (General Consultative councils), composed of elected members from local council groups, with representatives from Gaza, the West Bank, leaders in exile, and prisoners in Israeli jails, does represent a somewhat democratic top-down model of governance.

Not only does Hamas not resemble Salafi jihadism, they were its mortal enemies. Salafi cells that tried to mobilize in Gaza were violently repressed. Hamas have no intention of establishing a pan-Islamic caliphate; they were always more nationalist than religious, limiting their activities to the geography of Palestine. All of this is not to vindicate them—we should remain critical—but I believe that we must be fair and accurate in our criticism, understanding nuance and context, so as to avoid spreading Islamophobic nonsense that throws all Islamist organizations into one basket.

Israel appeared to be fine with Hamas taking over. This served the purpose of further dividing the Palestinians, putting a governing body in control in Gaza to manage it, and providing a justification for Israeli attacks. It portrayed itself as fighting a jihadist Islamic-fundamentalist terror organization in the many airstrikes that followed.

Palestinian historian Tareq Baconi details in his book Hamas Contained: The Rise and Pacification of Palestinian Resistance how Israel initiated the strategy of “mowing the lawn” in Gaza. It would bomb Gaza every once in a while, just enough to damage Hamas’s military capabilities and massacre hundreds or thousands of Palestinians—keeping Gaza in check, but leaving Hamas in power. Israel conducted five major military operations in Gaza up to 2023 and a few smaller ones. This strategy of keeping Gaza in a frozen state—always under crisis management, one step away from collapse, isolated from the world, and without a long term plan—was to explode in Israel’s face on October 7, 2023. But I’m getting ahead of myself.

From Hamas’s side, there are many ways to explain why they decided to take part in electoral politics. It seems that Hamas saw government something like how Arafat saw it—as a tool of resistance, one of many tools with which to pursue liberation. Like Arafat, they were to discover the tensions and contradictions within this approach. As the head of the resistance camp, the leaders of the revolutionary government, Hamas often found itself as a pacifying force. Several times, they had to restrict other militant factions in Gaza, like the Palestinian Islamic Jihad, that were interfering with their ceasefires. They also didn’t participate in some military clashes with Israel, like the 2022 escalation with between Israel and the PIJ. Some now interpret this as a deceiving tactic, duping Israel to believe that they weren’t interested in escalation in order to surprise them on October 7, but I don’t buy it. It might be true to some extent, but there is no denying that many times, Hamas were in fact deterred, and had to walk a tightrope between maintaining a militant stance and restricting other armed factions in order to keep escalations from getting out of control.

The transition from social movement and guerrilla formation to governing body wasn’t so obvious. Al-Qassam, the armed wing, despite securing a great deal of autonomy from the governing bodies, still found itself having to deal with the growing tension between resistance and government. This is not new in the Palestinian movement. In his book The Palestine Question, Edward Said detailed this dilemma within the PLO in its revolutionary days, when revolution and the state-building project often clashed. When it finally came time to move forward to a state, they completely betrayed their people, sold out the revolution, and capitulated to the disciplining powers of the world order. But Hamas took a different approach.

After taking over Gaza in 2007, Hamas had the choice whether to repeat the PA’s path in the West Bank, selling out the resistance and becoming collaborators with the occupation, or to maintain their defiant stance. They chose the latter. Neither Israel nor the international powers were able to fully domesticate them, and they maintained their commitment to decolonization, resistance, and armed struggle—at least in principle, and sometimes in practice. We could see this during the 2021 escalation, the Unity Intifada. While Sheikh Jarrah, a Palestinian neighborhood in Jerusalem, was threatened with eviction, Jerusalem was burning and an uprising was spreading all over Palestine; Hamas declared an ultimatum for the Israeli forces to withdraw from Sheikh Jarrah and the Al-Aqsa compound, followed by a barrage of rockets fired into Israeli cities.

This was one of the few instances in which Hamas broke out of the cage that was built for them. The rocket attack against Israel was not used to ease the siege, negotiate about conditions in Gaza, respond to the assassination of one of its militants, or press any other matter within their immediate circle of concern as a governing or military body; rather, it was an act in solidarity with a neighborhood in Jerusalem and in response to Israeli raids on the Al-Aqsa compound. This positioned them once again as a leading front in the resistance, representing Gaza’s participation in the unity uprising and acting on issues that concern all Palestinians.

The contradictions between armed struggle and popular struggle are a constant subject of debate among Palestinians. Some critics accused Hamas of sidelining the popular struggle that erupted during the uprising by shifting the focus to armed struggle. The reality is more complicated. Hamas is much more than its armed wing; it is an entire movement that experiments with many different methods of struggle, evaluating each strategy according to the results. Hamas has a lot of experience with popular resistance—for example, during the 2018-2019 Marches of Return, in which Gaza residents marched unarmed toward the fence, inspired in part by the civil rights movement in the US, demanding an end to the siege and to be permitted to return to their homes on the other side. This was not a Hamas initiative—it was organized by grassroots activists and civilians in Gaza—but Hamas, as a governing body, had to permit the marches, participated in them, and was involved with some of the funding. Israel’s response was to massacre 223 protesters, including 46 children, by sniper fire. The world did nothing. By contrast, the events of 2021 proved that Palestine only becomes an international issue when Israeli citizens pay a price.

In view of this, I want to propose one way to see October 7. No one outside Hamas knows exactly what led them to decide to initiate such an attack. There are many theories, and I’ll add my own. Hamas might have reached the conclusion that the “resistance government” was no longer working, that it was in fact actually an obstacle, and decided to return to its origins as a guerrilla formation and social movement. They might have tried to do this many times before, as we can see from the many reconciliation attempts with Fatah; they showed a willingness to relinquish control over Gaza and work toward elections time and time again. Baconi’s Hamas Contained details many such attempts and how they were derailed by Israel and the US. Perhaps they thought it was time for something extreme to force them back to the path of resistance, a kind of a government suicide. They have made it clear since October that they are willing to give up governing Gaza, but won’t disarm—another indication that they are attempting to return to their origins.

For the revolution to live, the government must die.

Ghetto Uprising

Then October 7 happened.

A year has passed and it’s still not known exactly what happened that day. This is what we know for certain so far.

In the early hours of October 7, 2023, Hamas, alongside other militant factions in Gaza, launched Tufun Al-Aqsa, the Al-Aqsa flood operation, a coordinated surprise attack against Israel. Thousands of rockets were fired into Israel and thousands of militants breached the siege, broke the fence, occupied military bases, and infiltrated Israeli settlements.

The attack caught Israel off guard; it took hours for the army to respond. According to witnesses, there were three main waves breaching the Gaza fence, which was open for hours. The first wave to break the fence involved Hamas and the other chief armed formations in Gaza, including PIJ, the Popular Front for the Liberation of Palestine, and the Democratic Front for the Liberation of Palestine. The second wave was comprised of smaller and less organized armed groups, including probably a few Salafi jihadists. The third wave included unarmed civilians, journalists, bloggers, and curious passersby.

There is no denying that some of the participants committed atrocities against Israelis. Plenty of evidence, in some cases from the GoPro cameras of Palestinian fighters themselves, shows them shooting indiscriminately into Israeli settlements, killing civilians, and taking hostages to the Gaza Strip. A massacre also took place at the (now infamous) Nova music festival.

At the same time, a barrage of lies, made-up atrocities, and propaganda circulated. Israeli rescue teams, military officials, Sara Netanyahu, and Joe Biden spread debunked stories about beheadings, killings of children, sexual violence, and other things that never happened. This inflamed the situation and served to justify the genocide.

Some Israelis were reportedly killed by Israeli fire. The Hannibal Directive is an Israeli army policy aimed to prevent kidnapping by any means, including striking Israeli civilians and forces. The reasoning is that the political price for releasing kidnapped Israeli soldiers or civilians via agreements is too high—as it has repeatedly resulted in the release of many Palestinian prisoners in exchange—so it’s better to attack even at the risk of harming the kidnapped. On October 7, Israeli forces deliberately shelled military bases, Israeli settlements, and cars presumed to be carrying Israeli hostages back to Gaza.

By the end of the day, about 1140 Israelis were killed, 3400 were wounded, and 251 were taken captive. Initially, corporate media reported much higher estimates.

Even a year later, Israelis seem unable to comprehend this attack. For them, it came out of nowhere. They perceive it as a “second Holocaust” (a very popular narrative in Israel), an inexplicable and irrational attack by barbaric jihadist forces seeking to kill Jews for no reason.

But it is a gross mischaracterization to think of October 7 as an isolated event that occurred in a vacuum. Practically all of those who are twenty years old or younger in Gaza have spent their entire lives in a reality of siege, bombings, and massacres, raised by relatives who still remember the events of 1948 and how they were expelled from where the Kibbutzim are now. From the Haitian Revolution and Nat Turner’s slave rebellion to Oran massacre in Algeria, every decolonial war of liberation, every slave revolt, every ghetto uprising has always involved atrocities, often targeting civilians. We cannot demand of Palestinians a purity that we do not demand from any other historical struggle for liberation. We can grieve the atrocities, but we cannot condemn a ghetto uprising, we cannot condemn a slave revolt. We must always understand everything in context with an analysis of power relations.

The attack that took place on October 7, 2023 was followed by a genocide that has been ongoing for a year now. As of the end of September 2024, well over 41,000 people in Gaza are reported dead, although the real number is probably a lot higher. More than 95,000 have been injured. About 1.9 million people are internally displaced, some of whom have been uprooted more than ten times. More than half (60% according to Al-Jazeera) of Gaza’s residential buildings, 80% of commercial facilities, and 85% of school buildings have been damaged or destroyed; 17 of 36 hospitals remain partially functional; 65% of the arable land is damaged.

The current war of annihilation differs from the previous rounds of escalations and massacres—and not just in scale. Israel is no longer pursuing a policy of “mowing the lawn.” Gaza, the open-air prison, blew up. Consequently, the entire population had to pay. Indeed, the Israeli authorities made it clear from the beginning that their intention is genocide.

All those years, while Israel had thought it was damaging its military capacities, Hamas was digging a complex network of tunnels below Gaza, getting armed, and preparing for the ultimate fight. Gaza is unfit for guerrilla warfare in the traditional sense, as it is a mostly flat strip of land without mountains or forests that fighters can escape to. The narrow alleyways of the refugee camps could be useful in some stages of the fighting, and they were, but Israel made it clear that those would be the first places to be targeted, as in Lebanon and the West Bank. The network of tunnels, which stretches across the entire strip all the way to the Sinai Peninsula on the other side of the Egyptian border, was necessary to allow fighters to attack and escape, reappear in another place, hide, rest, store weapons, and hide captives. During the years of siege, the tunnels were also crucial for Gaza’s economy: in addition to weapons, they were also used to bypass the Israeli siege in order to smuggle in basic necessities.

Was Hamas not aware that the Israeli reaction would be so deadly? It’s impossible to say for certain what their calculations were. We can assume that they knew that the attack would result in a bloodbath—maybe not on this scale, but they must have known that Israel would respond severely. According to the equation that Israel created in 2014, for example, after Palestinian militants kidnapped and killed three Israeli settlers in the West Bank, Israel killed about 2200 people in Gaza, the worst massacre in Gaza until 2023. So what would be the price for 1140 Israeli casualties, then?

Should we conclude that Hamas doesn’t care about Gazans’ lives? The answer is more complicated.

We can begin by saying that blaming the resistance for the violence of the occupier makes as much sense as blaming the Kurdish fighters for the Dersim massacre or the occupation of Afrin, or blaming the rebels of the Warsaw ghetto for the Nazi repression. A settler colony’s drive is always to acquire more land while diminishing the number of natives. Throughout all the years of Zionist colonization, Zionists have always presented their atrocities as responses to previous attacks—but the actual goal was always ethnic cleansing. The Gaza Strip itself was built as a solution for ethnic cleansing, a locked ghetto to control demographics, and Israel has been killing people there and in Palestine as a whole ever since. To expect people not to fight, to be helpless victims, was never realistic.

According to Hamas themselves, in the document Our Narrative… Operation Al-Aqsa Flood, published after October 7, they ask—what did the world expect Palestinians to do? After 75 years of suffering under a brutal occupation, after all initiatives for liberation failed, the disastrous results of the so-called “peace process” that Oslo promised, and the silence of the so-called international community, were they really supposed to die in peace? They note that the Palestinian battle for liberation from occupation and colonialism did not start on October 7, but 105 years ago, against 30 years of British colonial rule and 75 years of Zionist occupation. Ten of thousands of Palestinians were killed between 2000 and 2023; all of those deaths took place with American support, and every kind of protest, including peaceful initiatives such as the marches of return in 2018, has been brutally repressed. In light of murderous aggression with full impunity, the document asks,

“What was expected from the Palestinian people after all of that? To keep waiting and to keep counting on the helpless UN! Or to take the initiative in defending the Palestinian people, lands, rights and sanctities; knowing that the defense act is a right enshrined in international laws, norms, and conventions.”

A similar narrative was expressed by Basem Naim, a senior member of Hamas’s political bureau, speaking on October 7.

“If we have to choose, why choose to be the good victims, the peaceful victims? If we have to die, we have to die in dignity. Standing, fighting, fighting back, and standing as dignified martyrs.”

We can also consult Palestinian revolutionary and martyr Bassel Al-Araj. Writing in 2014, just ahead of the Israeli military ground invasion of Gaza on July 17, he made several points²:

1. The Palestinian resistance consists of guerrilla formations whose strategies follow the logic of guerrilla warfare or hybrid warfare, which Arabs and Muslims have become masters of through our experiences in Afghanistan, Iraq, Lebanon, and Gaza. War is never based on the logic of conventional wars and the defense of fixed points and borders; on the contrary, you draw the enemy into an ambush. You do not stick to a fixed position to defend it; instead, you perform maneuvers, movement, withdrawal, and attack from the flanks and the rear. So, never measure it against conventional wars.
2. The enemy will spread photos and videos of their invasion into Gaza, occupation of residential buildings, or presence in public areas and well-known landmarks. This is part of the psychological warfare in guerrilla wars; you allow your enemy to move as they wish so that they fall into your trap and you strike them. You determine the location and timing of the battle. So, you may see photos from Al-Katiba Square, Al-Saraya, Al-Rimal, or Omar Al-Mukhtar Street, but do not let this weaken your resolve. The battle is judged by its overall results, and this is merely a show.
3. Never spread the occupation’s propaganda, and do not contribute to instilling a sense of defeat. This must be focused on, for soon, we will start talking about a massive invasion in Beit Lahia and Al-Nusseirat, for example. Never spread panic; be supportive of the resistance and do not spread any news broadcast by the occupation (forget about the ethics and impartiality of journalism; just as the zionist journalist is a fighter, so are you).
4. The enemy may broadcast images of prisoners, most likely civilians, but the goal is to suggest the rapid collapse of the resistance. Do not believe them.
5. The enemy will carry out tactical, qualitative operations to assassinate some symbols [of resistance], and all of this is part of psychological warfare. Those who have died and those who will die will never affect the resistance’s system and cohesion because the structure and formations of the resistance are not centralized but horizontal and widespread. Their goal is to influence the resistance’s support base and the families of the resistance fighters, as they are the only ones who can affect the men of the resistance.
6. Our direct human and material losses will be much greater than the enemy’s, which is natural in guerrilla wars that rely on willpower, the human element, and the extent of patience and endurance. We are far more capable of bearing the costs, so there is no need to compare or be alarmed by the magnitude of the numbers.
7. Today’s wars are no longer just wars and clashes between armies but rather are struggles between societies. Let us be like a solid structure and play a game of biting fingers with the enemy, our society against their society.

Finally, every Palestinian (in the broad sense, meaning anyone who sees Palestine as a part of their struggle, regardless of their secondary identities), every Palestinian is on the front lines of the battle for Palestine, so be careful not to fail in your duty.

One last note before we move forward. In the book Blessed is the Flame, the author Serafinski reviews ghetto uprisings and concentration camp resistance under the Nazi occupation from an anarcho-nihilist perspective. The book shows that despite the repressive and paralyzing conditions in concentration camps, acts of resistance such as sabotage, mutual aid, and uprisings still occurred, often despite severe consequences and very low chances of success. The motivation behind many of these acts was the desire to rebel as an end in itself. Serafinski builds on the idea that jouissance, or enjoyment—the creativity and life of the act or rebellion itself—is worthwhile in its own right, independent of its consequences. Examples show that in the direst situations, people choose not to be passively led to the slaughter, but engage in desperate, wild acts of resistance, escaping established logic, morality, and fields of discourse. Against impossible conditions, they choose impossible action. This is reminiscent of Bassel’s understanding of romance as the reason for war.

And people often do what is within their range of capabilities, not what is the most “right.” This is something we have to accept.

“What really counts is the strength we feel every time we don’t bow our heads, every time we destroy the false idols of civilization, every time our eyes meet those of our comrades along illegal paths, every time that our hands set fire to the symbols of Power. In those moments we don’t ask ourselves: ‘Will we win? Will we lose?’ In those moments, we just fight.”

-“A Conversation Between Anarchists,” Conspiracy of the Cells of Fire

“Even your observations and criticism of the paradoxes of the 2014 war were that it made most of society a passive audience awaiting death. You objected to a death that is not surrounded by a romantic narrative. You know that the balance of power between nations is determined by the ‘potential energy’ and ‘kinetic energy’ (a crushing energy). And you know that potential energy—and its function in war—is to transform into a crushing force. I believe that the possibility of creating romantic narratives around martyrdom and heroism is one of the most important elements of potential energy, in which we outperform our enemy.”

“Why We Go to War,” Bassel Al-Araj

The Fighting since, and Other Fronts

People in Gaza have not been helpless victims since October 7. Yes, Gaza is devastated by the genocide, but the resistance is fighting like hell, despite incredible odds. As of mid-September 2024, Israel has reported 789 of its soldiers and security forces dead. Other reports indicate at least 10,000 killed or wounded. About 1000 Israeli soldiers enter the Defense Ministry Rehabilitation Department every month, according to the Israeli Ministry of Defense. Incredible footage circulated online by guerrilla forces shows them popping out of tunnels, blowing up tanks, sniping at and ambushing Israeli soldiers, and blowing up buildings with soldiers inside. The Israeli military admitted that many tanks have been damaged during fighting.

In the city of Khan Yunis, for example, which Israel has repeatedly invaded, so far, every attempt to defeat the guerrilla forces has failed. In many of the cities, refugee camps and stronghold of resistance where the IDF announcing that they “dismantled the local brigade,” guerrilla forces immediately reappear and regroup following their withdrawal.

In the West Bank, the IDF has conducted several incursions into towns and refugee camps, inflicting mass destruction on its infrastructure, killing at least 719 and injuring more than 5700 as of September 2024. Armed resistance, though nowhere near as intense as in Gaza, has claimed the lives of 12 Israeli soldiers and left 27 injured. Several militants in the West Bank have also conducted armed actions against Israeli settlers in the West Bank as well as inside Israeli borders.

Settler violence against Palestinians has intensified significantly since October, with more than 800 attacks and pogroms, killing at least 31 Palestinians, injuring more than 500, and damaging around 80 houses, almost 12,000 trees, and 450 vehicles, according to the UN. About 850 Palestinians were forced to leave their houses as a result of settler and military violence. Settlers also blocked humanitarian aid entering Gaza from Jordan, Egypt, and Israeli ports.

Inside the occupied Interior, also known as 1948 occupied Palestine, or “Israel,” Palestinian communities have found themselves facing a fascist dictatorship. Protesting the genocide was impossible during the first few months, as police violently repressed demonstrations, attacked activists, raided their homes, and jailed people, sometimes for months, for shouting slogans or holding signs. In October and November 2023 alone, Adallah, a legal center for Palestinian citizens in Israel, documented 251 arrests, interrogations, and “warning calls” in response to actions like participating in a demonstration, posting on social media, and expressing opinions in universities and workplaces. Many Palestinian students were expelled from universities; many workers were fired. In some places, this repression eased over time—but in others, especially “mixed” cities like Haifa, protesting the genocide is still impossible.

So far, despite isolated armed groups in the West Bank defending their communities from Israeli raids and conducting armed attacks on nearby settlements and checkpoints, not to mention some attempts in the Interior to organize protests, there is no popular uprising, like the Unity Intifada that broke out in 2021 during the previous major assault on Gaza. Israeli repression has proved to be effective in pushing many people into silence and paralyzing street movements. This might change, as repression can also lead to escalation, but for now, we can’t rely on an uprising inside Palestine to stop the genocide.

The situation inside prisons has become inhumane. Palestinian “security prisoners” face torture, violence, and sexual abuse from Israeli guards. The torture camp Sde Teiman rose to world infamy following leaks from whistleblowers and testimony from released prisoners revealing a routine of abuse, beatings, physical and psychological torture, sexual violence and rape, medical neglect, and amputations of body parts. Conditions in “security” prisons all across the country have deteriorated, with the far-right Minister of National Security Itamar Ben-Gvir giving orders to reduce the rights of prisoners to the bare minimum. They are confined to dark, overcrowded cells, hand- and leg-cuffed to each other, sleeping on beds without mattresses or on the floor, on a bare-minimum diet. Thousands of new prisoners have been arrested over the past year; under the sadistic management of Ben-Gvir, repression, incarceration, and concentration and torture camps are set to expand. About 60 Palestinian prisoners have died in Israeli prisons since October 2023.

The front of those in exile has been active. Palestinian refugees have managed to mobilize mass demonstrations in many places. In nearby countries, there has been a significant street movement of thousands in support of Palestine. In Amman, Jordan, people have clashed several times with police and security forces outside the Israeli embassy, demanding that their country drop its relationships with Israel and the United States. Mass mobilizations have also occurred in Lebanon, Egypt, Tunisia, Morocco, Bahrain, and all over the refugee camps and cities of the Middle East, North Africa, and the Arab and Muslim world, often despite repression from their reactionary governments, which fear that the mass mobilizations might turn against them.

In the “West,” a solidarity movement sprang up in the cities of Europe and North America. Much has been said about the inspiring mobilizations on campuses and the various blockades, marches, and acts of sabotage. Those in the imperial core have a particular responsibility to take action like this. We can only hope such movements will grow.

Germany, the country with the largest Palestinian diaspora community in Europe (around 300,000), became a unique battleground. The German state has been hostile toward Palestinian liberation for many years, cracking down on marches, censoring speech and slogans, banning solidarity events, and, in some cases, banning national symbols such as the Keffiyeh and the Palestinian flag. In Germany, anti-Palestinian racism and support for genocide is shared by the state, the police and repressive agencies, the far-right, and Islamophobic, anti-Arab, colonial, and pro-apartheid elements in the “anti-fascist” scene.

Nonetheless, Palestinians and their supporters are still resisting. Germany is fully complicit in the genocide, supporting it both materially and rhetorically, providing weapons to Israel and going as far as backing Israel in its genocide case at the International Court of Justice. We can only hope the movement there will continue to break the walls of fear and find ways to escalate.

As for the so-called Axis of Resistance—some armed militant groups in the Middle East declared a solidarity front with Gaza. In Iraq, Syria, and Jordan, American bases were targeted. For months, Iran, despite attempting to monopolize “resistance,” chiefly acted as a pacifying force, repeatedly ordering groups to reduce attacks in order to avoid entering into direct confrontation with Israel and the US. Iran attacked Israel with a major missile attack on April 2024, but this was mainly symbolic, as it was announced in advance and caused no significant damage.

Shortly before the publication of this article, in response to the assassination of Hezbollah leader Hassan Nasrallah, Iran initiated a second direct attack on Israel. On October 2, 2024, 180 rockets fell on Israel. Again, most of the missiles were intercepted by Israel, the US, and allied regimes such as Jordan. Some mild damage was caused to military bases and a Mossad facility. At this time, the only known victim of this attack is a Palestinian from Gaza staying in the West Bank city of Jericho.

The Houthi movement, a Shia Islamist organization in control of a large part of Yemen as part of the ongoing Yemeni civil war, which some describe as an Iranian “proxy” and part of the “Axis” although quite independent, have been firing missiles at Israel and attacking commercial ships at the Red Sea, considering any Israel-linked ship as a target. They have reportedly caused a huge impact on the global economy and a a significant damage to international trade, damaging commercial vessels and forcing many more to reroute around South Africa, greatly extending their journey.

In south Lebanon, Hezbollah engaged in daily rocket and UAV clashes with Israel, though initially, these were largely restricted to military bases close to the border and a few northern Israeli communities. In response, Israel bombed villages and communities in south Lebanon and attacked Dahieh, a suburb of Beirut where some Hezbollah operatives live, killing civilians as well. The situation has been escalating; as of the beginning of October 2024, Israel has invaded south Lebanon, following many escalations.³

In the fog of war, the world order is marching forward. The US sees the genocide and escalation in the Middle East as an opportunity to enhance its power in the region. Israel Channel 12 reported on October 2023 that “two hundred and forty-four US transport planes and 20 ships have delivered more than 10,000 tons of armaments and military equipment to Israel since the start of the war [sic].” That month also saw special US military aid to Israel reaching 14.3 billion dollars.

In the Persian Gulf, the Mediterranean Sea, and the many US bases in surrounding countries including Iraq, Bahrain, Qatar, and Saudi Arabia, the US has deployed several fighter squadrons as well as a THAAD battery and several Patriot anti-missile batteries. They seek to deter any attack on Israel by regional powers, but they are also actively participating in the fighting—like the US-led international coalition to strike the Houthis in Yemen and the Red Sea and the militias in Iraq and Syria.

The US has also directly intervened in Israeli decision-making in order to influence the course of war. President Biden, Secretary of State Antony Blinken, and Secretary of Defense Lloyd Austin participated in Israeli government and war cabinet meetings, exerting significant pressure to implement their post-war vision. After realizing the American vision might be harder to initiate as long as Netanyahu is in charge, Americans also met with opposition leaders and Israeli civil society organizations.

In that vision, the West Bank and the Gaza Strip are united under a “reformed” (meaning American-controlled) Palestinian Authority, and a “two-state solution” is implemented, following a series of normalization agreements with local regimes, in order to “integrate Israel into the region,” ensure its safety, and build a strong pro-American bloc to increase American influence and isolate competing quasi-imperialist regional powers such as Iran and Russia.

This is nothing new. The US has been interfering in this region to maintain its hegemony for decades now. A neocolonial policy of supporting corrupt and reactionary puppet regimes that serve as local proxies in order to guarantee American control over resources is a long US tradition. Ilan Pappe tells us how, following the British withdrawal from Palestine in 1948, the US was in a dire need of a pro-Western regional power. The US decided to invest further in Israel following its military victory in 1967, a major blow to secular nationalist movements in the region.

The Oslo Accords constituted an international intervention in local Palestinian politics. Not only did they serve to break a popular uprising led by decentralized and horizontal networks of grassroots activist groups and parties—they established an authoritarian, collaborationist puppet regime for the colonized to govern themselves according to US, EU, and Israeli incentives. When that regime failed to serve its global sponsors, with Arafat thinking he had more room to maneuver than he was allowed, it was quickly abolished and replaced by more obedient actors. In 2006, when Palestinians voted for the wrong candidate in democratic elections, a coup was initiated and the entire population punished. Palestinians are not allowed to make decisions regarding their own destiny. They must be kept under tight control, as they tend to reveal unruly elements unfavorable for US hegemony.

In recent years, in what Noam Chomsky dubbed “the Reactionary International,” Israel has signed a series of agreements and normalization pacts—known as the Abraham Accords—with local dictatorships, monarchies, and repressive regimes. This took place under US mediation, in opposition to the will of the populations of those countries. The states to join the normalization treaty so far include the United Arab Emirates, Bahrain, Morocco, and Sudan. Saudi Arabia was reportedly also on its way to normalization with Israel, but the process froze following October 7.

The economic impact of these agreements includes formal investments and business relations between the countries, especially regarding hi-tech industries, and also military relations and weapons trade. According to Israel’s Ministry of Defense, the value of Israeli defense exports to the countries with which it normalized relations in 2020 reached $791 million. Oil deals between the UAE and Israel threaten to inflict ecological disaster in the Red Sea and exacerbate concerns regarding climate change.

This entire trajectory, coupled with the “two-state solution” as an aftermath to the “conflict,” represents a pattern in the US involvement in the region. A proposal was even made to have “moderate” (meaning US-controlled) regimes from the region take control of Gaza in the aftermath of the genocide until a “reformed” Palestinian Authority (domesticated enough not to cause its international patrons any further troubles) could take their place as the sovereign.

The regional theater of conflict between the American reactionary authoritarian alliance and the Iranian reactionary authoritarian alliance resembles Cold War campist politics. If back then, people were limited to choosing between the American bourgeois model and the Soviet bourgeois model, today it appears that the choices for the peoples of the region are once again between American imperialism and reactionary, tyrannical, expansionist, and quasi-imperialist powers like Iran, Russia, Turkey, and to some extent China. These countries have their own visions for the region and their own alliances with other repressive regimes, all of which brutally crack down on revolutionary movements that interfere with their plans or steer away from their monopoly on “resistance.”

It won’t be easy to escape the trap of being caught between these two camps and the dark future both of them represent for the region. But we could start by focusing on grassroots struggles on the ground, instead of on states and their proxies. No government is going to save us from this hell.

Palestinians have been betrayed by their leadership over and over. The PLO sought to be the “sole representative of the Palestinian people,” only to crush the first intifada—which had broken out beyond its control and against its wishes—and plunge into the disaster of the Oslo Accords. They went on to become fully entangled with the US regional order, making it one of the most successful examples in the history of the domestication and neutralization of revolutionary movements. The Palestinian resistance as an uncontrollable and ungovernable force, beyond the control of various waves of “representation,” authorities, and mechanisms of pacification and manipulation, remains threatening to all those who compete to impose their preferred world orders and whatever forces seek to bind it to their own interests.

For years, regimes in the Arab world used the Palestinian cause as the only issue around which people were allowed to mobilize and protest; this enabled them to allow people to let off steam while silencing criticism of their own policies. They also used this issue to claim legitimacy, as it was always widely supported by the peoples of the region. Dana El-Kurd shows how the movements organizing around Palestine in those states became schools for activism for the participants, enabling them to eventually oppose their own governments as well. Many of the movements that went on to participate in the Arab Spring started with Palestine solidarity organizing.

Even so-called “radical” regimes masquerading as supporters of the resistance, such as the Syrian government, turned to impose siege and slaughter Palestinians as soon as the latter were perceived to threaten their interests or to join freedom movements, as in Yarmouk refugee camp in 2014. Whether “normalizing” regimes or “resistance” regimes, authoritarians have always treated the Palestinian cause as a tool of legitimacy, empty rhetoric to be thrown around to ensure stability, even though their policies were anti-Palestinian in practice. In moments of truth, whenever the situation is getting out of control, they reveal their true faces.

Today, many governments in the region are actively suppressing Palestine solidarity movements and opposition to the genocide, as they see that these movements might “get out of control” or threaten normalization efforts that they hope will boost their economies, militaries, and repressive capabilities. Our best way out of this mess might be a revolutionary alliance of freedom movements throughout the region, and hopefully the world—a Liberation International that would stand proudly against the reactionary international led by the US and the authoritarian international involving Iran.

Palestine is deeply connected to the Syrian revolution, the tragedy of Sudan, the revolutionary feminists of Iran, the Rojava revolution, the uprising in Lebanon, the many movements in the Middle East since the Arab Spring, and—more globally—the Stop Cop City and Black Lives Matter movements in the US, the anti-colonial struggles of Indigenous peoples everywhere, the anti-junta resistance in Myanmar, Ukrainian resistance to Russian imperialism, and all struggles for freedom and liberation. We draw inspiration, strength, and lessons from each other. A Palestinian victory in Gaza would send waves of freedom to the farthest corners of the earth, while an Israeli victory will embolden those pursuing violent and genocidal strategies everywhere, strengthen the grip of reactionary and authoritarian alliances over entire populations, and enable them to further crush movements of liberation, whether in the name of “stability” or of “resistance.” If we depend on each other, we had better start acting accordingly. Who knows how much time we have left.

Attempting to Clear the Fog

Anarchists have reacted to the genocide and the solidarity movement with several layers of cognitive dissonance. Some positions were confused or naïve, lacking nuance and understanding of the material conditions prevailing in different geographies and political contexts—for example, sloganeering “No war but class war” arguments calling for the “Israeli and Palestinian proletariat” to “unite” against “their common oppressors” and other class-reductionist nonsense. Other positions went all the way to Islamophobia and conspiracy theories: “Israel created Hamas,” “Hamas are just like ISIS.”

Hamas is the subject of the most significant cognitive dissonance. Anti-authoritarians want to support the Palestinian movement, like any other movement for freedom and liberation, but they can’t comprehend that Hamas is an organic and integral part of that movement, so they make up stories to the effect that Hamas is the invention of the occupier, that Palestinians don’t really support them, that we can somehow tell the story of the resistance without them. They wish to somehow separate Hamas from the broader cause. How much easier things would be if that were possible!

Hamas are in fact a national liberation movement dedicated to the liberation of Palestine. The idea of using the religious concept of jihad as anti-colonialist resistance and self-defense is not new; it goes all the way back to the struggle against the French in Syria in the 1920s, if not further. It has appeared in Algeria and many struggles since. It has nothing to do with the Salafi-jihadist brand, and a pan-Islamic transnational caliphate is not on the table. The Palestinian liberation movement is heterogeneous and diverse; it includes many ideologies and ideas we might disagree with. Hamas deserves criticism for its patriarchy, its homophobia, its reliance on reactionary forces such as Iran and the Assad regime, its brutal repression. Brave anti-authoritarian Palestinian groups have already offered this, like Gaza Youth Breaks Out back in 2011. But our criticism should be fair and grounded in reality, not simply a litany of preconceived notions.

We also need to talk about the settlers. There any many different ways to analyze Israeli society. We can use the useful distinction that historian Ilan Pappe makes between the State of Israel and the State of Judea. In short, on one side, the liberal, secular, and “democratic” (Jewish democracy, for Jews only) wing of Jewish supremacy, apartheid, and settler colonialism, the one leading the anti-Netanyahu protests in Tel Aviv and other Israeli cities; on the other side, the more far-right, theocratic, and openly fascist wing, composed chiefly of West Bank Jewish pogromists and their allies. The anti-fascist author and journalist, David Sheen, offers another useful schema, dividing Israeli society into supremacist, opportunist, reformist, and humanist camps.

All of these analyses explore the internal debate within settler society over the best way to manage apartheid, settler colonialism, ethnic cleansing, and genocide. These social rifts are not new, but they have been exacerbated over the last few months. If we do not understand them, we might reach the wrong conclusions.

For example, some comrades cite the Anti-Netanyahu protests to pressure him to accept a ceasefire in order to strike a deal with the resistance to release hostages as evidence that many Israelis oppose the regime. Some people even present it as a mass anti-war movement. This is inaccurate. It fits the anarchist narrative because we are used to insisting on the distinction between people and states, and many Israelis really do oppose Netanyahu. But support for genocide is overwhelming across various political camps.

A huge sign in neon lights over protesters in Tel Aviv tells the whole story—bring back (the hostages), and go back (to Gaza). This is a brazen proposal to resume fighting as soon as the Israeli captives are released. This does not necessarily represent all the thousands of participants, but it does indicate the Zionist logic of these demonstrations—another manifestation of Jewish supremacy, maybe its liberal camp, but nonetheless, there is no concern for Palestinian lives there. Honest, genuine, anti-Zionist voices calling to end the genocide do exist in Israel, and they hold small demonstrations every once in a while, which are often repressed by police and attacked by fascists. They are a tiny, hated, and insignificant minority, with no hope of becoming a mass political power any time in the near future.

The inconvenient truth is that when it’s time to commit a massacre, Israeli society puts aside all petty arguments, stops pretending to be a civil society in a “democratic state,” and unites for the task. Then it is revealed what Israel is in reality: a huge military base. There is no mass opposition to genocide. The mass protests against the judicial overhaul stopped for a few months following the shock of October 7, then reappeared in the form of protests for the release of hostages, renewing the discussion about genocide management. All the reservists’ threats to refuse to serve came to an end after October 7, 2023; they never really intended to follow through. Rebellion and protest in Israel are always limited to narrow Zionist narratives that explicitly delineate what is acceptable and what’s not. The fascist and liberal wings of Zionism might express it differently, but Jewish supremacy and the complete dehumanization of Palestinians are the common threads.

The situation was bad already, but the radical left has shrunk significantly since October 7, with the attacks shocking the Israeli society to its core, awakening settler anxieties and pushing many “leftists” into the warm hug of Jewish supremacy. We can expect this to continue. The reason for this is that the “Israeli left” is overwhelmingly predicated on the notion that “the end of occupation” (decolonization) would mean that they could continue their convenient settler lifestyle minus the guilt. For example, one of the main messages of the anti-occupation bloc during the mass movement against the judicial overhaul that existed up until October 7 was that “the occupation” (which typically means the 1967 occupation) is an “obstacle to Israeli democracy,” and if only we could take care of that, the rest would be fine. It is not easy to find anyone who sees that the entire Israeli regime is illegitimate, that the occupation began in 1948 not 1967, that the land is stolen from the river to sea and decolonization means the radical transformation of power relations.

Alfredo Bonanno said, “The ideal solution, at least as far as all those who have the freedom of peoples at heart can see, would be generalized insurrection. In other words, an intifada starting from the Israeli people that is capable of destroying the institutions that govern them.” I like Bonanno and think that most of his observations are brilliant, but this particular analysis does not fit the reality on the ground. It’s part of a long tradition of Western thinkers who focus on settler society, as if it could be a meaningful vehicle for change. I strongly disagree. There is no historical precedent for societies of settlers or slave masters rebelling against their own privileges, and I don’t think Palestine would be the first to break from this trajectory.

There are settler-colonial societies, like the US, that managed to develop a proud tradition of race traitors after a long development. We saw this during the George Floyd uprising; French Algeria offers another example. I believe that this is theoretically possible for the settler society in Palestine, maybe in some point in the future, but probably not right now. Some Israelis went far beyond the “Israeli left” and fully betrayed “their” society, switched sides, and joined the Palestinian popular struggle, under Palestinian terms and leadership. Some even joined the armed struggle. These are very few, far from representing a significant phenomenon in Israeli society.

Those who want to express solidarity with the very few anti-Zionist Israelis should do so. It’s a good cause and they would appreciate it. But honestly, support for the Palestinian resistance is much more important right now. We should stand with the resistance against the violence of settler colonialism and genocide.

This might be inconvenient, but we must have this conversation. No one has to agree with me, I’m speaking from my own perspective and conditions, and this can be seen as my attempt to appeal to my camp of origin, the anti-Zionist Israeli radical left. In my opinion, the “Israeli Left” is a dead end. I have no reason to doubt the intentions of many of my former and current comrades in the “anti-occupation bloc” and “radical bloc” in Tel Aviv and other cities. They are honest, brave, rebellious souls; many of them really are in it for Palestinian lives, fighting to end the genocide.

But those who have managed to escape the cult of Zionism must now take another step forward. To them, I want to say that we must stop seeing ourselves as actors within Israeli society, trying to improve or reform it in order to save it from itself. It would be better to adopt Al-Araj’s framework of the liberation camp vs. the colonial camp,⁴ and Fanon’s understanding of the adoption of the resistance identity as a political choice rather than an issue of race or origin, and work to shed the settler identity completely.

This is what Palestinians have been calling on us to do for years. There is no reforming a sick society; it will not work to appeal to the interests of a system that is rotten to its core. There hasn’t been a single second in the history of this state since its inception that wasn’t predicated on intense violence and complete dehumanization. This is a call for desertion, full race treason and betrayal, switching sides, with all the risks, repression, torture, and death it might entail. This is not easy, but we have a rich global history to draw from. We can recall John Brown and his militia, or the French in Algeria switching sides and joining the FLN (Front de Libération Nationale, “National Liberation Front”). What those people understood, at crucial historical junctures, was that despite what liberal interpretations of “identity politics” tell us, when revolution calls, it’s not about being a passive “ally” or checking your privileges, but throwing yourself into the struggle. Identity becomes a political choice, based on actions, rather than origins.

“The settler is not simply the man who must be killed. Many members of the mass of colonialists reveal themselves to be much, much nearer to the national struggle than certain sons of the nation.”

Frantz Fanon, The Wretched of the Earth

Anxieties about decolonization are not coming out of nowhere. Nothing is promised to us. Not even liberation itself, to be honest. Some colonial projects have ended somewhat peacefully, with regime transition and reconciliation committees, as in South Africa; others have ended in a bloodbath, like in Algeria. Even the libertarian, confederalist example of Rojava hasn’t been a smooth process. In none of these cases was it perfect. Liberation is always a messy and bloody process in real life.

Eve Tuck and K. Wayne Yang, in their essay Decolonization is not a metaphor, explain that decolonization is incommensurable with other social justice struggles—it is meant to be unsettling, as it would undoubtedly relieve the settlers—including workers—of their stolen resources. We must be honest about what we’re saying. For example, in the debate about the phrase “from the river to sea,” about whether it means democracy or the abolition of Israel—the simple answer is that it means both. Decolonization on Palestinian conditions—the abolition of Zionism, the return of the refugees, the end of military rule, and equal civil rights—will mean that Palestine goes back to what it was before Zionist colonization, a majority Arab land. I believe Jewish people would be welcome to stay—those who are willing to live equally with the rest of the people on the land, without a racist system of segregation and privilege based on ethnicity.

As for class reductionism, there’s no material basis for “class solidarity” between “Palestinians and Israelis.” Under settler colonialism, this is not the same class. Jews and Arabs are not equal, not even when they work in the same workplaces. As Frantz Fanon noted, in a colonial context, national oppression is primary and class oppression is secondary. Settler colonies do not simply exploit the labor power of the colonized or the land resources of the colony, like other kinds of colonialism; they are predicated on the complete erasure of the colonized through ethnic cleansing, genocide, or both.

According to historian Ilan Pappe, Zionism, like any other settler-colonial movement, requires the annihilation or expulsion of the native population in order to succeed. Many such movements were composed of European refugees escaping exclusion and persecution, looking for a place to build their own new Europe. Indigenous populations are always an obstacle to such utopian visions, and so the solution is typically a massive campaign of genocide and ethnic cleansing. Similar settler-colonial projects, such as the US, Australia, South Africa, and Canada, also often found a religious justification for settling, used a superpower to gain a foothold in a foreign land, then looked for ways to get rid of both the empire that aided them and the majority of the Indigenous population.

Israel has made it pretty clear that wherever it engaged in massive ethnic cleansing camping, such as 1948, or during the current genocide in Gaza, its targets are not the Palestinian proletariat, but the Palestinians as a people. All classes and social groups are a target.

If even Marx recognized that the struggle for the eight-hour workday in the US couldn’t really begin before the abolition of slavery, today’s Western leftists should be able to reach the same conclusions regarding settler colonialism and apartheid. If we want to have a meaningful footing in the solidarity movement, we must acknowledge that some issues cannot be reduced to class.

Revolutionaries have already made this mistake before. Many male anarchists in the CNT (Federación Anarquista Ibérica, “National Confederation of Labor”) during the Spanish revolution were dismissive of the women’s organization Mujeres Libres (“Free Women”), proclaiming that gender repression was secondary to the class struggle, and that in any case the revolution would solve it. Today, we know that overthrowing capitalism won’t simply abolish patriarchy. We could create a classless society that would still be sexist and oppressive to women and other genders. Some leftists see the Kibbutz movement as an example of libertarian socialist societies, ignoring the fact that the Kibbutzim are a racist and colonialist project for Jews only, built in the context of the Zionist land theft, often on the physical ruins of villages that were ethnically cleansed. Without a proper analysis of settler colonialism and an understanding of national oppression as a primary issue unto itself, any understanding of the situation in Palestine will remain an awkward attempt to import foreign worldviews and solutions into geographies with radically different problems.

Along with the commitment to free Palestine, I would like to suggest to comrades to allow Palestine to free them as well. It can work both ways. Don’t participate in the movement just to preach, but also to listen. We should not give up our perspectives and critiques, but we must use this this opportunity to enrich ourselves and broaden our horizons by learning from other liberation struggles, instead of simply trying to impose our preconceived notions on them. I would love to discuss sensitive subjects with my Palestinian comrades, such as the dependence of the armed resistance on reactionary elements like Iran and Assad’s Syria⁵. But I must be able to do this as a comrade, from inside the struggle, after developing trusting relationships and accepting a Palestinian worldview, not as an annoying leftist critiquing from the outside. If all we do is spend time with those like ourselves, it will show, and it will reflect badly on us. People notice this, and it will sabotage the relations of trust that we are trying to build within the movement.

Facing the Age of Genocide

The colonial world order has divided the world into the “civilized” part, the impenetrable Global North where liberal democracy prevails, and vast genocide fields filled with a surplus population to be exterminated, enslaved, robbed of resources, and forgotten. In a settler-colonial context, this process happens in the same territory, without the geographic distance between the colony and the metropolis. Ghettos, besieged cities, military rule, and a system of ethnic segregation are constructed, dividing the colonized into several classes of oppressed people, building mental barriers where physical ones are absent, and making sure to prevent any mingling of natives and settlers.

There are several ways in which the colonial order can get out of balance. One way is fascism, in which the colonial practices are brought inside, into the metropolis. In this case, genocidal and racializing practices that were previously reserved for the surplus population in the colonies are utilized against unwanted populations at home. But the colonial order can also go out of balance during uprisings. The natives, refusing to be confined to their place, break the supposedly impenetrable fortress of the colony—which turns out to be very much penetrable—and, as Fanon put it, they flood the forbidden cities, taking everything in their path.

Israel sought for decades to maintain a population of Westernized, liberal democratic settlers, experiencing home (Europe) away from home, after their original home became too dangerous for them. Other, non-European Jews were welcome to join, as long as they were Jewish and accepted Western hegemony. Concrete walls, isolated ghettos, and mental barriers were instilled in order to separate the settler society from the brutal daily violence necessary to maintain this order. There is no one way to do this. Strategies include cultural erasure (for example, Palestinians with citizenship become “Israeli Arabs”); massive ethnic cleansing campaigns when possible (like in 1948) and when not—small ones, like the Judaization⁶ of the Galilee, the Naqab, and neighborhoods in Jerusalem, Jaffa, and Haifa⁷; military rule⁸; conflict management, strict racial segregation, and counterinsurgency, as seen in the Oslo Accords, the separation wall in the West Bank, and the siege of Gaza; and genocide. Today it seems that conflict management, at least, has failed to deliver.

Israel has been humiliated more than once in the last few years. The state lost control during the uprising of 2021 and again on October 7, 2023. The Palestinians have proven time and time again to be an uncontrollable force, capable of threatening a nuclear superpower supported by the strongest empire in the world, despite that empire pouring billions of dollars into security apparatus, counterinsurgency, and advanced technology. Israelis have noticed that the state is incapable of delivering security despite its mighty power, and they are starting to panic. We can only expect that the punishment for rebelling will be crueler each time as pressure grows from shocked Israelis and the international powers to keep rebellious Palestinians under control.

It is entirely possible that as time passes, the genocide fields will expand, and more people will be treated as surplus population. There is no guarantee that we, the privileged citizens of civilization, will not eventually find ourselves on the wrong side of that wall. Racialized minorities know that already, and as for the rest of us—we shouldn’t count on our whiteness, as Jews found out during the Second World War, Irish people experienced under British occupation, and Ukrainians are finding out today. Just as whiteness can be ascribed, it can also be taken away.

Whenever an empire brands a new demographic as surplus population, the borders around “civilization” shift. The more they succeed in trapping a growing part of the earth’s population in a living hell, the bleaker and more uncertain our own future becomes. The more they succeed in crushing the rebellion of the undesirables, the more their success will inform other empires and competing world orders. Just as we are inspired by every slave revolt and ghetto uprising, regimes also take notes and inspiration from each other when it comes to repression. We are all deeply connected.

What should we do, those of us situated in this or that entity, citizens of the Global North, whether as settlers in the colony or the imperial core? It’s hard for me to say. Situated in the occupied Interior, which, as I said, does not openly rebel at the moment, is it fair for me to advocate for things I don’t do myself? We feel the need for an insurrection, but our communities are devastated and broken, people are paralyzed, and the wounds are still open from the last round of repression. I can’t tell anyone what to do. All I can do is share my perspective. It’s for you to analyze your conditions and see what fits.

Comrades in the imperial core of so-called North America have showed some amazing and inspiring resistance. Comrades in Europe have too. Sabotage, port blockades, marches, campus occupations—all of these are meaningful, and some have won significant achievements. I don’t want to claim, as some do, that these actions have accomplished nothing so far. We don’t know what the state of Gaza would be right now if not for these courageous actions. Movement building is important in itself. A whole new generation has been politicized and radicalized, and they will carry the struggles forward.

But one thing is certain. We didn’t stop the genocide.

We need to focus. The genocide has been in progress for a year, and at this point, it shows no sign of slowing down or remaining confined to Gaza. I believe the time to escalate is now. The implications are enormous. Right now, Israel is committed to go to war with Lebanon and perhaps also with Iran. The worst-case scenario seems to be unfolding. This is going to make the situation spiral out of control even more; it could cause a full-blown regional war involving an unimaginable amount of death and destruction. We are facing a completely psychotic world order intent on causing the maximum amount of devastation to everything that stands in its way. We cannot remain passive spectators. We are involved and what happens will reflect on us.

From the looks of it, throughout the course of the occupations last semester, comrades in the US developed many insurrectionary elements to develop and expand. They also faced many cops—some in uniform, others concealed within the movement, like liberals, pacifists, professional “activists,” and reformists. People need to find ways to deal with them. Don’t fall for counterinsurgency tactics intended to pacify you, divide and fragment the movement, define for you what is “acceptable” and “legitimate,” or delimit the boundaries of the protest. Be brave, uncontrollable, and ungovernable. The rest is up to you to analyze, as far as tactics go, but don’t let anyone confine you.

Also—ignore smear campaigns. They might become louder if the movement becomes more successful. I already saw Zionist media and propaganda depicting the protests as “antisemitic pogroms.” I shouldn’t have to spend a single moment explaining how ridiculous this is.

We all know that the repressive agencies of Israel and the US are training together, and share tips, tools and tactics on how to repress populations and movements of freedom. This should concern anyone involved in local struggles, such as Stop Cop City, Black Lives Matter, Indigenous solidarity, and support for migrants and refugees. We also know that Israel is exporting weapons and repressive technology everywhere. AI tools are being developed and used to automate identifying and killing “suspects.” And we know it goes the other way around—Israel is bombing Gaza (and now also Lebanon) with US weapons and full support. This is an American (and European) war as much as it is Israeli. The imperial core of the Global North is absolutely involved and is a belligerent part of the aggression, and this makes its citizens an active part as well.

It’s not entirely possible to physically join the armed struggle on the ground the way one can in Rojava or Ukraine, but there is no need to. People can come to Palestine to participate in the popular struggle, as brave American and European citizens already have; some of them have become martyrs themselves. This helps, but the resistance is asking for something else: turn your own cities in the imperial core into a battleground. Bring the war home. Open another front. Join the liberation camp, as Al-Araj puts it, and raise hell against the world order that allowed this to happen. They must feel consequences. I believe an uprising is still possible, here in the Interior as well, but it will require us to be brave, like Gazans are.

One last thing I want to ask—as I was writing this piece, the fighting on the fronts in Lebanon, Iran, and elsewhere escalated significantly. If a full-blown war erupts elsewhere, the attention of the world will shift and Gaza could be forgotten. People should fight for the lives of Lebanese people as well, but don’t stop talking about Gaza and acting for the sake of people there. The genocide there isn’t over. It might even accelerate once attention shifts away from it.

Raise your voice, raise the flag of revolution.

No voice is louder than the voice of the uprising.

“If I must die,
you must live
to tell my story
to sell my things
to buy a piece of cloth
and some strings,
(make it white with a long tail)
so that a child, somewhere in Gaza
while looking heaven in the eye
awaiting his dad who left in a blaze–
and bid no one farewell
not even to his flesh

not even to himself—
sees the kite, my kite you made, flying up above
and thinks for a moment an angel is there
bringing back love
If I must die
let it bring hope
let it be a tale.”

-Refaat Alareer, (1979-2023), writer and poet. On December 6, 2023, he was murdered by an Israeli airstrike in Gaza along with his brother, his sister, and their children.

Bibliography

• Rev & Reve, The Gaza ghetto uprising [YouTube]
• From the Periphery, Understanding Hamas: Anti-Authoritarian Perspectives [YouTube]
• Anonymous, “Hamas, Anarchists in the West, and Palestine solidarity”
• Bassel Al-Araj, “Why do we go to War?”
• Bassel Al-Araj, Live Like a Porcupine, Fight Like a Flea
• Eve Tuck, K. Wayne Yang, “Decolonization is not a metaphor”
• Ilan Pappe, “The Collapse of Zionism”
• Aufheben, “Behind the 21st century intifada”
• Budour Hassan, “The Colour Brown: De-Colonizing Anarchism and Challenging White Hegemony”
• Serafinski, Blessed is the Flame
• Tareq Baconi, Hamas Contained: The Rise and Pacification of Palestinian Resistance
• Ilan Pappe, The Ethnic Cleansing of Palestine
• Frantz Fanon, The Wretched of the Earth
• Edward Said, The Palestine Question
• Edward Said, Orientalism
• Rashid Khalidi, The Hundred Years’ War on Palestine: A History of Settler Colonialism and Resistance, 1917–2017
• Dana El-Kurd, Polarized and Demobilized: Legacies of Authoritarianism in Palestine

_____

NOTES

1. According to official statics from Gaza’s Ministry of Health. In addition to that number, more than 10,000 are missing, and it is unknown how many more are still buried under the rubble. It’s important to remember that Israel systematically destroyed Gaza’s health care system, bringing it to near collapse, and since then, the numbers are stuck at around 40,000. Other estimates state a much higher number. 
2. Translated by Resistance News Network. 
3. This front has escalated and currently the future for people in Lebanon is uncertain. On September 23, an IDF attack on Lebanon killed at least 570 people. On September 27, Hassan Nasrallah, Hezbollah’s leader, was assassinated, and millions in Lebanon are uprooted from their homes. Now Israel is invading south Lebanon. 
4. “I no longer see this as a conflict between Arabs and Jews, between Israeli and Palestinian. I have abandoned this duality, this naïve oversimplification of the conflict. I have become convinced of Ali Shariati and Frantz Fanon’s divisions of the world (into a colonial camp and a liberation camp). In each of the two camps, you will find people of all religions, languages, races, ethnicities, colors, and classes. In this conflict, for example, you will find people of our own skin standing rudely in the other camp, and at the same time you will find Jews standing in our camp.” -Bassel Al-Araj 
5. This is a touchy subject. Hamas initially supported the Syrian revolution back in 2012 and broke ties with Syrian President Bashar Al-Assad. This move severed the financial support that the movement received from Iran. A decade later, in a controversial statement, Hamas restored relations with Assad. The political chaos and shifting of alliances in the Middle East during the Arab Spring, the military coup against Mohamed Morsi in Egypt and the closing of Gaza’s tunnels on the Egyptian side, and the normalization pacts between various local regimes with Israel all served to isolate Hamas and force it to “pick a side.” In either case, I believe that, just as anarchists and anti-authoritarians in the West were able to understand the decision made by people in Rojava to accept American aid while facing the genocidal army of ISIS in Kobane, they can also understand the decisions made by Palestinians under difficult conditions. Until we have built a Liberation International that can offer actual material support to struggles on the ground, there will be a limit to how much we can criticize decisions made by those facing the threat of annihilation, caught between competing empires and regional orders. This doesn’t mean we shouldn’t criticize at all, but we should at least do so with nuance and context. 
6. This is the official Israeli term. 
7. Under neoliberal global capitalism, ethnic cleansing can be privatized as well. Judaization attempts can be under the management of settler organizations or real estate agents, thus allowing the issue to be presented as a simple real estate dispute. The involvement of American settler organizations in the attempts to evict Palestinian residents in east Jerusalem, and gentrification in Jaffa and certain neighborhoods in Haifa, is intrinsically linked to decades-long ethnic cleansing campaigns, under different faces, as colonial systems adapt to new opportunities and circumstances. 
8. There was only half a year, in 1966, when Israel wasn’t imposing military rule on Palestinians. Internal communities of uprooted people inside what became Israel were under military rule until 1966; then Israel occupied the West Bank and Gaza a year later and imposed military rule there. 

SOURCE

https://crimethinc.com/2024/10/03/ya-ghazze-habibti-gaza-my-love-understanding-the-genocide-in-palestine

READ ALSO

The post Gaza, My Love- Understanding the Genocide in Palestine appeared first on Void Network.

Geopolitics for anarchists?

Geopolitics tends to be a field of analysis for experts and journalists interested in the competing fortunes of nation-states, their alliances and institutions. They bring to it a level of strategizing similar to sports commentators at Sunday football: they understand the repertoire of plays, they can suss out strengths and weaknesses, but they will never deconstruct the history of the game, ask about the relationship between the bench and the field, the coach and the owner, the spectators and the players (that is, beyond a democratic spectacle: do they get along? are the fans happy with their team?). They will not dissect the architecture of the stadium or the commercial break, and they certainly will not wonder, is there another kind of game we could be playing? They need the game to go on forever. If the game stops, they disappear.

Some anarchists might think, if we want to abolish all nation-states, why engage with their irrelevant strategy games? Why understand them on their own terms?

It is absolutely true that anarchists will never show up as a player on the Risk board of geopolitics. We have entirely been drawn off that map. And that is as it should be. If we are anarchists, we are approaching strategy and power from a completely different place, and with completely different desires and methods.

But currently, it is the geopolitical system of states and capitalism that is most active in producing the future we are forced to inhabit. Knowing what range of futures are likely helps us understand the system we are up against and it helps us prepare.

If you think the zombie apocalypse—or really any apocalypse movie—presents a realistic scenario for what systemic collapse looks like, then you will be engaged in the wrong kind of preparation.

Over the last two decades, I’ve seen numerous anarchists make serious predictions about where we were headed, and what dangers we faced. This is a bold thing to do, and a good thing, because it allows us to test our theories. All the predictions I remember have turned out to be wrong.

• Trump did not launch a coup: in fact, John Bolton was speaking from experience when he said a coup requires a great deal more organization.
• Fascists are not close to taking over: they are primarily a danger for people at the street level and in the way they push the center rightward in terms of acceptable policy for a democratic government to enact.
• Promoting antifascism in the midst of a growing antiracist movement was a mistake, a step backwards. As it did in its previous iterations, antifascism decentered questions of whiteness and colonialism and allowed the Left to gain ground in what had previously been anti-state movements: it left us flatfooted when real fascism faltered but the democratic State plowed forward.
• Democracy is facing a crisis, but it still poses the biggest danger to us: spreading this awareness more generally might have saved some of our most powerful movements—in Chile and in Greece—from falling into fatal strategic dead ends. It would also have improved the initial framing of the Occupy and 15M movements, allowing them to develop in far more radical directions.
• “Late capitalism” or “the final stage of capitalism” were declared after WWI and it’s still chugging along. Discarding Marxism would allow us to more clearly see capitalism’s vital strategic, state-driven element: states and their institutions proactively open up new territories to ensure capitalist expansion.
• Being on the look-out for these new frontiers would have given us a head start in identifying the mainstream climate movement and green energy as the biggest threats to life on this planet. Now, we have to play catch up.

It worries me immensely that, as far as I have seen, people who made false predictions didn’t own up to their mistakes. Doing so would have been brave, honest, and it would have strengthened us immensely, giving us more chances to sharpen our theoretical tools, to hone our strategic intuition.

And I think that ego, that headlong retreat from our mistakes, has been a major factor shunting radicals around the world into even bigger mistakes, obvious mistakes. Frustrated, would-be revolutionaries are turning to single-issue activism, municipal democracy, or the latest Stalinist cults with robustly defined organizations, a carefully curated prole machismo, but no actual engagement or relevance to social conflict.

Which way the world system?

To summarize, a world system is a system that understands itself as global and that mediates political conflict and the flow of resources and information in accordance with a certain logic. Each successive world system has a leading state, but that leader does not have the power to control everything that happens in the world system: rather, they are the architect who at a critical moment achieves the power and legitimacy, the hegemony, to design a new world system that all the relevant players agree to take part in.

After World War II, the US took over from the UK and became the architect of the next world system, centered around a putatively universal order of states governed by the UN, headquartered in New York, and a capitalist regime of free trade and investment overseen by the Bretton Woods institutions like the IMF.

The US and its closest allies are no longer the main motors of economic growth, and the share of new investments they capture is diminishing. Politically, the NATO bloc had been expanding its web of alliances into territory that had long belonged in the Russian sphere of influence. Russia is pushing back in Ukraine, but divisions within NATO and the EU have recently immobilized those alliances, so that while Russia continues to receive armaments and financial support from its allies, critical funding for Ukraine has stalled.

Elsewhere, Russia has suffered humiliating defeats, as in its inability to support Armenia against the expansionism of Azerbaijan, which is backed by Turkey. When Turkey joined NATO during the Cold War, this was a major victory for the military alliance as it constituted a partial encirclement of Russia. But now, Turkey is acting on a strategic level like a non-aligned country, even as it continues to wield the ability to block consensus within NATO.

In the Cold War, the non-aligned countries consisted of states that were far weaker economically and militarily than the US and Russia, but that could incrementally improve their position by keeping their doors open to both blocs, essentially seeing who would give them a better deal.

So Turkey is effectively pursuing its own interests, against both the US/EU and against Russia, as well as other mid-weight rivals to its south and east, for example in the way it has weaponized Sunni fundamentalist groups related to the Islamic State against both Iran and the Kurds.

Futures

When a world system is faltering, the general options are:

a) the system successfully renovates and reinvents itself, with the old leader launching a reformed architecture

b) a new leader secures the power and legitimacy to win adherence to a new architecture, beginning a new world system

c) people increase their ability to fight back against the State and we win a global revolution, destroying the world system and preventing a new one from taking its place

d) the current world system remains in place, corroding and descending increasingly into civil war until eventually option a, b, or c occurs.

A New American Century

I’m making this reference to the Project for a New American Century, the group of neoconservative intellectuals who backed Bush II and believed they had the strategic plan for revitalizing the US as the undisputed world leader, ironically. The reason is that no player has done more than the US to undermine US hegemony.

The foreign and economic policy championed by Bush II and carried on in some ways by Trump and in other ways by Biden, has probably destroyed any chance the US has of restoring the global architecture that it put in place on the heels of its triumph over the Nazis.

The fact that no one in the US or British political elite seem aware of this fact only reconfirms it. And though the level of self-defeating ignorance is astounding, it should not be surprising, as capitalists usually only understand capitalism at a superficial level, and statists usually only understand the State at a superficial level, similar to sports commentators going over the latest plays.

When the US was at its most powerful, in the late ‘80s and ‘90s, immediately after winning the Cold War, the hubris of the neoconservative movement in the political class, and the unbridled avarice of the neoliberal technocracy amongst the financial institutions, directly destroyed the basis for US hegemony.

The IMF, G7, and the whole circus of humanitarian NGOs and international investors were blatant in the ways they benefited from corruption, authoritarian regimes, and internecine civil wars in recently decolonized countries; how by “development” they meant absolute dependence on a single export commodity, so that every poor country was not only completely vulnerable to political pressure from the US and Europe, they might also be plunged into starvation based on the vagaries of the currency market; and how, after the ‘70s, what they were most interested in was making cutthroat profit on the basis of sheer financial speculation rather than any productive growth that, from a capitalist standpoint, could be seen as sustainable. In other words, the entire Lawrence Summers crowd didn’t hide the fact that they were absolute vampires who didn’t even believe their own dogma, and the entire Rumsfeld and Bolton crowd couldn’t hide how ignorant they were about the world, about politics, and about the countries they believed they could dominate.

US power was not masked any better on the political stage.

The US and UK could have accepted occasional disappointments, not always getting their favored outcomes in international conflicts. This theater of “playing fair” could have generated widespread faith in and reliance on the United Nations framework. And this would have buttressed US power in the long run, since the UN was authored by the US and it headquarters global politics in New York City. But instead, they misunderstood the hegemonic and relational nature of power, and thought that having an unprecedented amount of power meant that they could act unilaterally without undermining the basis of that power.

This would be like if Apple had gotten everyone in the world to use Apple computers, but then didn’t let people produce any media on an Apple computer that was critical of Apple. What does it matter if you trash talk X, if the only forum to do it on is X?

By unilaterally invading Iraq twice and killing millions of people, by flagrantly overthrowing social democratic (but capitalist!) regimes that didn’t favor a handpicked list of Western investors, by protecting Israel from any slightest slap on the wrist to the point where nearly the entirety of Israeli society now feels entitled to commit genocide—not out of view, the way the US sometimes does, but in front of the cameras, and they’re the ones holding the camera, smiling and cracking jokes—the US and UK have destroyed the legitimacy and functionality of their own political instrument. The US (and under its protection, Israel) flagrantly ignores UN resolutions whenever it wants. It acts like a “rogue state” within the interstate system that it designed, and designed to its advantage. And this cowboy attitude has always characterized US foreign policy (except, arguably, under FDR), but it accelerated under Reagan and especially Bush II.

Trump aped the arrogance of it with several unilateral moves, increasing blank check support to Israel, for example, and retreating from the very question of strategy with a non-interventionist tendency that left key US allies in the lurch. The Biden administration, meanwhile, has tried to press a reset button on strategic thinking, but they’re acting like it’s 1996.

Israel was once an important military laboratory for the US and a nuclear option in the world’s key oil producing hub, at a time when a pan-Arab alliance posed the threat of controlling both the oil and the Suez canal. Now, Israel is largely a liability; Saudi Arabia, Turkey, and Iran are all aggressively trying to redraw power lines in West Asia and none of them rely exclusively on the US as a patron; Yemen is effectively threatening shipping through the Suez canal; and most West Asian oil is exported to India and East Asian economies, primarily China.

As Israel carries on with its blatant genocide against Palestinians, the UN is even proving inept at delivering humanitarian aid and barely even registers as a potential mediator. The only actors able to target Israel with any real consequences are Hizbollah, the Houthis, and Revolutionary Guard-linked militias. The chief actor in the mediation process is Qatar. In other words, all the actors who are gaining in legitimacy and power are allies of Iran, which is the only one of the three regional powers that the US has no leverage or alliance with.

Meanwhile, the US is damaging its relationship with European governments. Trump in particular showed the EU and NATO that they could not assume the US would always be reliable, and this is a direct result of the dysfunction of democracy as the world system falls apart. Democratic mechanisms still provide an important release mechanism that can pacify and incorporate resistance movements before they become revolutionary. But in the US, Brazil, Hungary, Poland, and the UK, rightwing populist electoral victories have shown that actually, democracy is dangerous to power because it is not total bullshit. Up until now, electoral promises were all rubbish because no new political administration endangered the underlying economic policies of neoliberalism. The technocrats didn’t have to worry: their machine would keep humming along.

Even progressive electoral victories in Greece, Brazil, Argentina, and elsewhere let the capitalists know: nothing to worry about here. And the democratic states have proved capable of dismantling actually fascist movements like Golden Dawn in Greece before they proved too much of a threat. But the rightwing white populists like Trump, Bolsonaro, Orbán, and Johnson not only eroded the functionality of democratic governance, they also threatened the stability of the technocratic status quo, scaring the hell out of investors who had been living in a Candyland made just for them, and they burst the assumed durability of key political formations like the European Union or the US-European alliance.

Europe—long a valuable container for cultural and political legitimacy, given the white supremacy at the heart of the world system—has for the first time in nearly a century had to consider its separate interests, and this is already showing up in a markedly different approach towards China. In the US, the political elite already consider China an adversary worthy of a new Cold War, whereas in Europe, China is considered a partially reliable strategic partner. If something does not change quickly, the US will be relegated to the same status.

And without reliable US support, the EU will have to bring itself up to war readiness, able to dissuade Russia from further invasions. In order to find a balance that Russia won’t risk upsetting, that may mean abandoning Ukraine to a permanent partition.

From the perspective of US power, none of this looks good. To have any chance of renovating the world system it authored, the US would need to make grand gestures in order to expiate their rotten brand:

• supporting Palestinian statehood and breaking Israeli public support for its current ruling class by wrecking the Israeli economy
• normalizing relations with China and Iran but ensuring favorable investment and trade deals with putative democracies like India, Taiwan, and South Korea
• making a convincing, substantial pitch for rebranded international investment that distinguishes itself from the mercenary monetary policy of the IMF by assuring more autonomy for “sustainable development” directed by the local ruling classes of formerly colonized countries, etc.
• unveiling a convincing plan for a global transition to green energy that accelerates the current wave of profitable investment, extraction, and production, while also including a “global justice” element that gives meaningful resources to poor countries to participate in the transition and improve their economic standing

And internally:

• co-opting abolition for the second time (the first time being in 1865) by decriminalizing drugs, eliminating prison for all nonviolent offenders, and expanding the use of unarmed neighborhood patrol cops
• instituting universal healthcare.

The likelihood of this happening, however, seems minuscule, given how little awareness the current ruling class has of all the ways they are sabotaging their own power. They even seem to think that projecting force is the way for them to stay in control. But no one is contesting that the US has the strongest military in the world. They don’t need to. All rivals need to show is that the US military is not effective at creating the outcomes desired by its ruling class. That was demonstrated in Afghanistan. The question was brought to a costly standstill in Iraq. And now the US is stomping up and down the Red Sea and the Mediterranean firing missiles into Yemen, Syria, and Iraq, puffing out its chest and demonstrating that if you hit me with a straw I’ll hit you with a hammer but what they’re actually showing is their ineffectiveness, their willingness to destabilize the region out of pure hubris, and their permanent contempt for any other country’s sovereignty, even that of their allies. This seriously damages faith in the US as a potential world leader because one of the key changes from the British world system to the American world system was decolonization, and in the wake of World War II the US positioned itself as a champion of freedom from dictatorship and freedom from aggression.

US force is irrelevant. For two years, Ukraine has fought Russia to a standstill, the second strongest military in the world, destroying million dollar Russian tanks with thousand dollar drones. The Houthis are now using drones to threaten shipping in one of the most important commercial waterways in the global economy. The effectiveness of multibillion dollar US missile defense systems is moderate. Meanwhile, US missile strikes from bases, ships, and planes all across the region are worse than ineffective, because they are strengthening rivals and forcing nonaligned countries to realign themselves at a more cautious distance from both the US and Israel.

Instead of projecting force, the US needs to be projecting intelligence, creating solutions to the many crises pummeling the world system. The current US ruling class does not see the actual problems, and is not proposing any real solutions. The chance of a change of guard that pushes the US and European elite in a more intelligent direction is extremely low, based on a glance at the electoral map.

From the Trumps, throwing gasoline on the fire at home and abroad, to the Bidens, trying the same old techniques and hoping for different results, the political mainstream is at war with itself. Politicians, technocrats, and investors would receive the kind of proposals actually needed to save the current world system like some bizarre mix of treason, progressive nonsense, and socialistic revolution.

A BRICS road

At this juncture it seems unlikely that the US could rescue its project of global dominance, but until an effective new world leader steps forward with a convincing new architecture, that means the current system will drag on, descending increasingly into conflict, civil war, and even a neofascist regimes in a few regions, until a decisive change occurs in one direction or another.

In the essay, “Anarchy in World Systems,” the argument is made that that next global architect would probably be China, or potentially India.

Before exploring those possibilities, let’s take a look at a feature of this theoretical framework we’re using, the world system. The most relevant theorist is Giovanni Arrighi, who was combining a largely materialist analysis of global economic flows with a largely anarchist analysis of power and social design under the modern state. He doesn’t credit the anarchists of course, but he’s an academic, so that’s to be expected.

In the first edition of the book published in 1994, Arrighi does that bold thing: he makes a prediction. And he gets it completely wrong, saying that Japan will be the architect and leader of the next world system. In a later edition of the book, however, he does the decent thing and acknowledges that he was wrong and that it would likely be China. He doesn’t, however, offer a convincing analysis of what flaw in the theory led him to make that mistake.

“Anarchy in World Systems” argues that his mistake comes from Arrighi favoring the materialist side of his own theoretical tool over the anarchist side. Capital accumulation is not the driving force of the world system. It is a necessary fuel, but capital accumulation does not happen without the architecture and the strategic planning of states. We can realize how obvious this should be if we let ourselves see, in hindsight, how ridiculous the prediction was that Japan would be the number one global power. This prediction was based on statistics for Japan’s economic growth, leaving out the non-quantifiable factor: strategic planning and power contests by states.

Japan could not possibly be the next global architect because it had never won a war against the old leader, the US, so it had no bubble of autonomy within which to begin creating a new design. Once Japan challenged the US—at a purely economic level—in the ‘80s, US planners simply turned off the faucet. After the Korean War, though, China did have that military victory, and with it a bubble of regional autonomy.

So could China be the architect of the next global system, and what would that look like?

For starters, China does not appear to have the military strength that earlier world system architects enjoyed. In the 18^th and 19^th centuries, the British had the most powerful fleet, giving them a global military reach, and at the end of World War II the US had the most effective military, the largest carrier fleet, nuclear bombs, long range bombers, and military bases with runways large enough for these bombers, all across the world.

Today, China has advanced technology but only recently achieved a blue water fleet, and only recently went intercontinental, setting up military bases in eastern Africa. However, this distinction may not be as important as it was in the past.

There is no state that the Chinese government needs to overthrow or conquer in order to take its place as a global architect (Taiwan comes close to holding this status, although for reasons far more relevant to Chinese ruling class ideology than to China’s stature on the world stage; Taiwan, in fact, could become China’s Israel). In the current system, open warfare has shown diminishing returns. No major powers have gone head-to-head since 1945, and all the greatest interventions of the two world powers (Vietnam, Afghanistan, Afghanistan, Iraq) cost them more than they gained.

The only military capacity China would likely need to take on the role of global leader is the capacity for deterrence and for stabilization operations. Deterrence simply means that they pose enough of a military threat that no other state would directly attack China or the smaller countries that China considers to be in its primary zone of influence, more on this in a moment. Stabilization operations would require China to project force internationally to protect the flow of commerce and protect major investments. Its bases in Eastern Africa are well positioned to help it police the Red Sea and Suez Canal route through which a great deal of commerce flows between Europe and Asia.

Taking this analysis further, though, would be making the mistaken assumption that one state alone needs to be the sole military and economic powerhouse to launch a new world system. From the Westphalia system to the United Nations, all previous world systems relied on a strong degree of cooperation (between nation-states), and if not consensus, then at least consent.

We can see this more clearly when we look at BRICS, which is the most likely vehicle currently prefiguring a new world system. BRICS, together with the New Development Bank and other linked institutions, provide a counterweight to the G7 and the IMF. They are organized by the powerhouses of the so-called developing world: Brazil, Russia, India, and China starting in 2009, with South Africa added a year later. Egypt, Ethiopia, Iran, and the United Arab Emirates joined at the beginning of this year.

Clearly, BRICS is achieving important growth, with the original five constituting 45% of the world’s population and 33% of the world’s GDP (or 27% if not adjusted for purchasing power parity). Compare that to NATO (which is a military alliance and not an economic alliance like BRICS), with 31 members who account for 55% of global military spending, 12% of the world population, and over a third of the world’s GDP.

Meanwhile, the New Development Bank, headquartered in Shanghai, has total capital of $100 billion, with $34 billion in authorized lending annually. This is much less than the $932 billion that make up the IMF’s total resources, but is still nothing to sneeze at.

Both the UN and IMF were founded inside the US (with the first UN General Assembly convening in the UK, the closest US ally). The main US rival, the USSR, was included in the UN, since the purpose was to be a universal body for all modern states, but the US consistently used the UN to constrain its rivals, or immobilized the UN when it couldn’t get its way. And the USSR was not initially included in the IMF and similar financial institutions, though over time they were invited and integrated. In other words, the US system purported to be universal, just in ways that subtly benefited the US and its allies.

BRICS, on the other hand, is pursuing a different strategy. The alliance gives itself the possibility of being counterhegemonic by not pretending to be universal. It is very explicitly a counterweight to the dominant economic institutions and alliances (the G7 and IMF). And yet, it offers more meaningful collaboration. Especially at its founding in 2009, China was the economic powerhouse of the alliance. China has ongoing political and economic rivalries, as well as border disputes, with both Russia and India. Yet both of those countries were invited to form the ground floor, and the founding summit was held not in China but in Russia (though, not without significance, in Yekaterinburg, which is in Asia).

There is nothing revolutionary about the Chinese-authored system. It is absolutely a continuation of the global system of capitalism that has ruled the world with a tighter and tighter grip since the 1500s.

It does demonstrate some different organizing principles, though. We can identify the following principles in the US-led system.

national decolonization: the US distinguished itself from Great Britain, the biggest colonizer in world history, by championing the cause of decolonization… within a certain framework. Every nation-state should have a government along Western lines, but colonized populations were not allowed to self-define. The borders were usually defined by the former colonizers, and independence would only be granted once the former colonizers and the US decided that a new (local) ruling class was ready. Thus, most oppressive power dynamics from the colonial era carried over after decolonization.

neoliberalism: the IMF and WTO pushed world economies away from protectionism and towards a liberalization of monetary policy, so that in theory, capitalists anywhere in the world could invest anywhere else in the world. The concept of a “free market” was pure mythology, though, as large investments in poorer countries tended to have monopolistic characteristics, and powerful countries could wreck the currencies of less powerful countries. Furthermore, investments in formerly colonized countries tended to achieve profit in a purely speculative, financial way, and/or by reinforcing single export/extractivist/plantation economies.

democracy and human rights: the US pushed for universal democracy and guaranteed human rights. However, these proved the most imperfect of all the organizing principles. Investors often found it more expedient to work with dictatorships, especially when their goal was quick profit or the construction of highly destructive megaprojects. And the US, British, French, Dutch, and Belgian political elite were too jealous of their hold on power to countenance free elections if it meant a government gained power that was less docile or didn’t give favoritism to the right investors. As such, these NATO states in particular engaged in coups and supported dictatorships across the world, respectively in “America’s backyard” or in former colonies across Africa and Asia. As for human rights, it has proven to be a largely meaningless concept in hierarchical societies that produce vast inequality.

I would love to see a better analysis, but I believe the organizing principles being promoted by China can be summarized as the following.

state sovereignty: though China engages in a great deal of ethnic cleansing and should be qualified as a settler state in at least half its claimed territory, and Xi himself could accurately be described as a very nationalist socialist, China does not place emphasis on the nation-state, per se, as an organizing principle globally. The far more important principle is state sovereignty: within its borders, a state has the legitimacy to do whatever it wants. It can impose ethnic homogeneity to constitute itself as a nation, it can do away with ideas of nation entirely. It isn’t anyone else’s business. Presumably, disagreement around existing borders between sovereign states should be settled through bilateral diplomacy. Also presumably, as their military power grows, the Chinese ruling class will support coups and regime change in weaker countries throughout Asia, Oceania, Latin America, and Africa, but they will need to find an effective way of governing or justifying these exceptional actions.

infrastructural investment: China will continue to support the global discourse of free trade, walking the usual balance between giving strategic support to important domestic companies and ensuring the possibility for governments to attract investment from anywhere in the world, the right of investors to invest anywhere in the world. But unlike a focus on pure profit, as under the US system, there may be a real shift towards promoting sustained economic growth, initially achieved through major infrastructural “improvement” in post-colonial countries. In other words, China—and India, and Brazil—will likely seek to achieve an expansion in real production, not just domestically, but around the world.

quality of life: given their technocratic background, the Chinese ruling class is likely to favor an emphasis on quality of life over one on human rights. Quality of life, according to the capitalist religion, is something that can be measured quantitatively, unlike human rights. And promoting (this view of) quality of life dovetails with increased investment in advancing infrastructure, whereas the figure of human rights encourages violations of other states’ sovereignty. Human rights is a holdover from the paternalism of colonial, Christian countries who need to make sure colonized people have learned how to recite the proper dogmas before they can be trusted with independence. Quality of life, however, can be a point of common ground between diplomats working for a political order based on absolute state sovereignty, and technocrats and investors working to achieve economic growth through infrastructural investment. Promising a higher quality of life can also be an effective strategy for pacifying potentially threatening popular movements.

Both the paradigm and the resources that BRICS has to offer are proving attractive. Just this year, Iran was one of multiple new countries to join BRICS, flaunting US attempts to isolate Tehran.

What would the tipping point look like, heralding the beginning of a new world system?

BRICS wouldn’t necessarily be the vehicle for the new world system, especially since it was designed as an economic and political counterweight within the current world system. But similar to the relation between the League of Nations and the United Nations, it gives a good indication of what the new system would look like.

It could easily kick off as an alliance or treaty after a global recession and the spread of one or two regional wars. The treaty or alliance would include language around a respect for borders and the internal sovereignty of states, and a commitment to mediation instead of warfare. It could be cast as a win-win (rather than the negative sum game of open war) if it were the expansion of an already existing, successful alliance between economic powerhouses. This alliance would open an invitation to all other countries, requiring a recommitment to free trade while announcing major investments as an incentive. Rather than the predatory lending of the IMF, this investment would be putatively designed to modernize infrastructure around the world and increase quality of life.

Original signatories to this alliance would probably have to include China, India, Brazil, South Africa, Indonesia, Egypt, maybe Argentina and Saudi Arabia, and—critically—the European Union, or at least Germany and France. As noted, the EU has already begun distancing itself from the US and keeping the doors open for good relations with China.

An important change that might tilt the scales could be the US defaulting on its debt in a future recession, or any continuation of unhinged US military aggression around the world, without a matching commitment to its historical allies.

The new alliance would begin among a self-selecting group of countries, but it would open itself up globally and quickly eclipse the UN and IMF in legitimacy, functionality, and resources.

What early tensions would such a world system face? Not that the Paris Agreement or UN are having any effect on mitigating planetary disaster, but the BRICS emphasis on using “sovereign resources” (fossil fuels) to fund development and pay for an energy transition directly block any real alternatives for the planet. This means accelerated and catastrophic climate change would be the backdrop of the new world system. Weather changes are proving most catastrophic for middle latitude countries, but these are the very countries that have to pull the weight of inaugurating a new world system.

Chinese and Indian investment in Africa would likely retain an overtly colonial character (moreso, for example, than Brazilian investment in Latin America), preventing the new system from benefiting from a change in branding or an increased legitimacy.

Power struggles among the most powerful members of the alliance could prove destabilizing, especially as India (a rightwing democracy) overtakes China in economic growth. As the resistance movement in Hong Kong demonstrated, China, as an autocracy, has fewer options for incorporating rebellion. If they could not repress a subversive movement with police force, CCP leadership might split and the system would crack.

Also, dictatorial power arrangements rarely survive strong leaders. Granted, Xi is not a dictator in the way that Hitler and Franco were. There is a very strong party apparatus behind him and he has consolidated his power in the Party over the last decade.

India will not fall apart after Modi. but Russia could easily fall apart after Putin. With China, it’s hard to say, because earlier administrations of the CCP lacked Xi’s political acumen, his ability to make aggressive calculations that hone in on how the Chinese state could increase its power without accepting any of the options on the table (e.g. neither Maoism nor a new Open Door Policy).

In other words, Xi and his advisers can think in a new paradigm, a quality necessary for being able to design a new world system. But part of Xi’s system of governance has required an intolerance for any disobedience or dissent, which will make an effective succession much more difficult when Xi is gone. The critical question is, does robust debate happen in secret at the upper and intermediate levels of the CCP, with a projection of consensus and unity in public? Or does Xi’s governing method breed a culture of acquiescent bureaucrats who cannot challenge a bad idea? If the latter, China might be able to help launch a new world system while Xi is in charge, but they might not remain the dominant member of the system’s central alliance.

Talking about a revolution

Honestly, the only reason I gave a bump to the probability of a successful global revolution is because global power systems are facing more friction and becoming unable to project stability. Not because we’re getting stronger.

And the main reasons we are not getting stronger under our own steam is because we have lost memory and imagination.

We rarely know how to achieve any continuity from one generation to the next within the alienation and scarcity of capitalism, so we commit the same mistakes again and again. And under the colonial spirituality of rationalism we have forgotten that the real world cannot exist without imaginary worlds. We let capitalism do all our imagining for us until our imaginations become atrophied, so we can no longer turn to revolution as a meaningful concept because barely anyone knows how to imagine a revolution anymore.

Once we get through the early moments of revolution in which we can carry ourselves solely on passion, spontaneous intelligence, and our own tactical innovation, we have not imagined what steps to take next. So, we do not take them. We either become passive, or exhausted, or we try repeating the exact same dance moves that brought us to that place. Or we try an opposite set of dance moves (which usually bring us to a much worse place).

This is unfortunate because we have the most latitude to build a revolution in a moment like this, when one world system is falling apart, and before it rejuvenates itself or before the next system has the chance to fully animate the replacement.

To not squander our chances, though, we need to remember a great many things:

• Democracy is our enemy. Supporting democracy only turns us into innovative designers for the rejuvenation of the American project.
• The Right and the Left are the two hands of the State, equally dangerous. The real line of conflict runs between above and below. However, Right and Left are not the same. The followers of the Left are mostly sincere. We need to be present to them to help spread meaningful forms of revolt, and we need to show them the true nature of their leaders. As for the Right, we must always attack its lies and paranoias. The key is to leave the door open for followers of the Right to betray authority, but never accommodating their anxieties. We need to build power based on expansive solidarity to show them what that could look like, but they need to take the step of abandoning identities based on oppression.
• Marxism betrayed the strongest revolutionary movements of the 19^th and 20^th centuries. It does not deserve any more chances. Vanguards, authoritarian parties, and reforms betrayed the strongest social movements of the last 100 years. They do not deserve any more chances.
• Abolition already happened, but because it was partial, it only changed the institutions of oppression without ending oppression itself. Meaningful abolition needs to identify the shared root of exploitation and white supremacy (many of today’s abolitionists are already preparing the groundwork for a second major defeat-in-victory).
• Decolonization already happened. But because it was political, it only spread the colony, training the colonized to act like their colonizers. To destroy colonialism, its beginning points and the vehicles for its adaptation need to be destroyed.
• A revolution needs to enact solidarity between all people, but people need to be honest about where they are coming from. People who bear a middle class culture need to unlearn it, as it manifests in a politics of comfort: building informal social power, flattening contradictions, and avoiding conflict. Currently, its crusade is to destroy practices of transformative justice—and the difficult experiences those practices come from—in favor of the kind of attitudes (simultaneously fragile and vicious) that flourish on social media.
• Revolution is a question of organization, but nearly everyone who poses it this way is already limiting themselves to a counterrevolutionary idea of organization.
• There is another way of organizing ourselves, of making plans, of taking strategic steps. And there always has been.

I’ve been trying to develop these arguments in my writing, and it is a major focus of my forthcoming projects. But if you have a specific question, want me to elaborate on something, drop a comment, and I’ll respond if I’m able.

https://petergelderloos.substack.com

Additionally, something I’m less able to contribute to: Black and Indigenous anarchisms need more space and more support. To be truly successful, any revolutionary approach needs to be multiple, it needs to be anticolonial, and it needs to understand the origins of oppression. The specific historical lineage of anarchism that was born in Europe is not sufficient, not for those of us trapped within whiteness and certainly not for everybody else.

For more on these directions, check out Klee Benally’s No Spiritual Surrender: Indigenous Anarchy in Defense of the Sacred

Modibo Kadalie, Intimate Direct Democracy

Zoe Samudzi and William C. Anderson, As Black As Resistance

and William C. Anderson, The Nation on No Map

Finally, here is a thought-provoking article about solidarity with both the Kurds and the Palestinians—two peoples facing genocide—and a call for internationalism from below rather than an internationalism that privileges state actors.

Ozlem Goner, “Internationalism beyond the Geopolitics of States and Solidarity in ‘Complex’ Situations”

_______

https://petergelderloos.substack.com/p/geopolitics-for-2024

Surviving Leviathan with Peter Gelderloos is a reader-supported publication. To receive new posts and support my work, consider becoming a free or paid subscriber.

_____

READ ALSO

The post Anarchist Revolutionary Geopolitics for 2024- Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Κείμενο: Peter Gelderloos

https://petergelderloos.substack.com/p/geopolitics-for-2024

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης / Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Γεωπολιτική για αναρχικούς;

Η γεωπολιτική τείνει να είναι ένα πεδίο ανάλυσης για ειδικούς και δημοσιογράφους που ενδιαφέρονται για τoυς ανταγωνισμούς και τις τύχες των εθνών-κρατών, τις συμμαχίες τους και τους θεσμούς τους. Προσεγγίζουν το θέμα με ένα επίπεδο στρατηγικής παρόμοιο με αυτό των αθλητικών σχολιαστών στο κυριακάτικο ποδόσφαιρο: κατανοούν το ρεπερτόριο των παιγνιδιών, τα δυνατά και αδύνατα σημεία, αλλά ποτέ δεν θα αποδομήσουν την ιστορία του παιχνιδιού, ποτέ δεν θα αναρωτηθούν για τη σχέση μεταξύ του πάγκου και του γηπέδου, του προπονητή και του ιδιοκτήτη, των θεατών και των παικτών (δηλαδή, πέρα από ένα δημοκρατικό θέαμα: τα πάνε καλά μεταξύ τους; είναι οι οπαδοί ευχαριστημένοι με την ομάδα τους;) Δεν θα αναλύσουν την αρχιτεκτονική του σταδίου ή το διαφημιστικό διάλειμμα και σίγουρα δεν θα αναρωτηθούν αν υπάρχει κάποιο άλλο είδος παιχνιδιού που θα μπορούσαμε να παίζουμε. Χρειάζονται το παιχνίδι να συνεχίζεται για πάντα. Αν το παιχνίδι σταματήσει, θα εξαφανιστούν.

Μερικοί αναρχικοί μπορεί να σκεφτούν, ότι αφού θέλουμε να καταργήσουμε τα έθνη-κράτη, γιατί να ασχολούμαστε με τα ασήμαντα στρατηγικά τους παιχνίδια; Γιατί να θέλουμε να τα κατανοήσουμε με τους δικούς τους όρους;

Είναι απολύτως αληθές ότι οι αναρχικοί δεν θα εμφανιστούν ποτέ ως παίκτες στο ταμπλό του γεωπολιτικού Μεγάλου Ρίσκου. Έχουμε βγει εντελώς από αυτόν τον χάρτη. Και έτσι πρέπει να είναι. Αν είμαστε αναρχικοί, είναι γιατί προσεγγίζουμε τη στρατηγική και την εξουσία από μια εντελώς διαφορετική σκοπιά, και με εντελώς διαφορετικές επιθυμίες και μεθόδους.

Αλλά προς το παρόν, είναι το γεωπολιτικό σύστημα των κρατών και του καπιταλισμού που είναι το πιο ενεργό στην παραγωγή του μέλλοντος μέσα στο οποίο θα αναγκαστούμε να κατοικήσουμε. Η γνώση του εύρους των πιθανών μελλοντικών εξελίξεων μας βοηθά να κατανοήσουμε το σύστημα με το οποίο βρισκόμαστε αντιμέτωποι και να προετοιμαστούμε για όσα πρόκειται να αντιμετωπίσουμε.

Αν νομίζεις ότι μια ταινία αποκαλυπτικής καταστροφής με ζόμπι —ή πραγματικά οποιαδήποτε άλλη ταινία “αποκάλυψης”— παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό σενάριο για το πώς μοιάζει η συστημική κατάρρευση, τότε θα χαραμίσεις τον χρόνο σου άδικα σε λάθος τρόπους προετοιμασίας για τις επερχόμενες καταστροφές.

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, έχω ακούσει πολλούς αναρχικούς να κάνουν σοβαρές προβλέψεις για το πού κατευθυνόμασταν και ποιους κινδύνους αντιμετωπίζαμε. Αυτές οι προβλέψεις είναι τολμηρά εγχειρήματα και χρήσιμα, γιατί μας επιτρέπουν να δοκιμάζουμε τις θεωρίες μας.

Πολλές προβλέψεις που θυμάμαι έχουν αποδειχθεί λανθασμένες.

• Ο Τραμπ δεν έκανε πραξικόπημα: στην πραγματικότητα, ο Τζον Μπόλτον μιλούσε από εμπειρία όταν έλεγε ότι ένα πραξικόπημα απαιτεί πολύ περισσότερη οργάνωση.
• Οι φασίστες δεν κατέκτησαν την εξουσία- αποτελούν όμως κίνδυνο κυρίως για τους ανθρώπους σε επίπεδο δρόμου και στον τρόπο με τον οποίο ωθούν την κεντροδεξιά προς τα δεξιά όσον αφορά την αποδεκτή πολιτική που μπορεί να εφαρμόσει μια δημοκρατική κυβέρνηση. (ΣτΜ: από τότε που γράφτηκε το άρθρο υπήρξαν εξελίξεις στην Ιταλία που είτε περιπλέκουν τα πράγματα, είτε ενισχύουν αυτό το σημείο σαν μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα…)
• Η προώθηση του αντιφασισμού εν μέσω ενός αναπτυσσόμενου αντιρατσιστικού κινήματος ήταν σφάλμα, ένα βήμα προς τα πίσω. Όπως έκανε και στις προηγούμενες εκδοχές του, ο αντιφασισμός έβγαλε από το επίκεντρο της συζήτησης τα ζητήματα της λευκής υπεροχής και της αποικιοκρατίας και επέτρεψε στην Αριστερά να κερδίσει έδαφος σε κινήματα που προηγουμένως ήταν αντι-κρατικά: μας άφησε απροετοίμαστους τη στιγμή που ο πραγματικός φασισμός υποχωρούσε ενώ το δημοκρατικό Κράτος έκανε βήματα εμπρός και εναντίον μας.
• Η Δημοκρατία αντιμετωπίζει κρίση, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για εμάς: η ευρύτερη διάδοση αυτής της επίγνωσης θα μπορούσε να είχε σώσει μερικά από τα πιο ισχυρά μας κινήματα — στη Χιλή και στην Ελλάδα — από το να πέσουν σε θανατηφόρα στρατηγικά αδιέξοδα. Θα είχε επίσης βελτιώσει την αρχική διατύπωση των κινημάτων Occupy και 15M (ΣτΜ: το “Κίνημα των Αγανακτισμένων” της Ισπανίας), επιτρέποντάς τα να αναπτυχθούν σε πολύ πιο ριζοσπαστικές κατευθύνσεις.
• Ο “ύστερος καπιταλισμός” ή το “τελικό στάδιο του καπιταλισμού” που διακηρύχθηκε μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο εξακολουθεί να αργοσέρνεται. Η απόρριψη του Μαρξισμού θα μας επέτρεπε να δούμε πιο καθαρά το ζωτικό στρατηγικό, κρατικοκίνητο στοιχείο του καπιταλισμού: τα κράτη και οι θεσμοί τους κατακτούν νέες περιοχές προληπτικά, για να εξασφαλίσουν την καπιταλιστική επέκταση.
• Αν ήμασταν σε επιφυλακή για αυτά τα νέα μέτωπα θα είχαμε κερδίσει ένα προβάδισμα και θα είχαμε εντοπίσει έγκαιρα το κυρίαρχο ρεύμα του κλιματικού κινήματος και της πράσινης ενέργειας ως τις μεγαλύτερες απειλές για τη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη. Τώρα, πρέπει να προσπαθήσουμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος.

Με ανησυχεί πάρα πολύ ότι, απ’ όσο έχω δει, οι άνθρωποι που έκαναν λανθασμένες προβλέψεις δεν παραδέχτηκαν τα λάθη τους. Θα ήταν θαρραλέο, ειλικρινές, και θα μας είχε ενισχύσει πάρα πολύ, δίνοντάς μας περισσότερες ευκαιρίες να ακονίσουμε τα θεωρητικά μας εργαλεία, να καλλιεργήσουμε την στρατηγική μας διαίσθηση.

Και νομίζω ότι το Εγώ, αυτή η τυφλή αποφυγή των λαθών μας, ήταν ένας σημαντικός παράγοντας που οδήγησε τους ριζοσπαστικούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο σε ακόμη μεγαλύτερα, προφανή λάθη. Οι απογοητευμένοι υποψήφιοι επαναστάτες, στρέφονται σε μονοθεματικούς ακτιβισμούς, αμεσοδημοκρατικές κοινότητες, ή στις τελευταίου τύπου σταλινικές σέχτες με αυστηρά καθορισμένες οργανώσεις, προσεκτικά επιλεγμένο προλεταριακό μάτσο ανδρισμό και χωρίς πραγματική εμπλοκή ή σχέση με την ίδια την κοινωνική σύγκρουση.

Προς ποια κατεύθυνση κινείται το παγκόσμιο σύστημα;

Συνοψίζοντας, το παγκόσμιο σύστημα κατανοεί τον εαυτό του ως παγκόσμιο και διαμεσολαβεί σε πολιτικές συγκρούσεις και στη ροή πόρων και πληροφοριών σύμφωνα με μια ορισμένη λογική. Κάθε διαδοχικό παγκόσμιο σύστημα έχει ένα ηγετικό κράτος, αλλά αυτός ο ηγέτης δεν έχει τη δύναμη να ελέγχει τα πάντα που συμβαίνουν στο παγκόσμιο σύστημα: αντίθετα, είναι ο αρχιτέκτονας που σε μια κρίσιμη στιγμή αποκτά τη δύναμη και τη νομιμοποίηση, την ηγεμονία, να σχεδιάσει ένα νέο παγκόσμιο σύστημα στο οποίο όλοι οι άλλοι κυρίαρχοι παίκτες συμφωνούν να συμμετάσχουν.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ ανέλαβαν από το Ηνωμένο Βασίλειο και έγιναν οι αρχιτέκτονες του επόμενου παγκόσμιου συστήματος, επικεντρωμένο σε μια υποτιθέμενη παγκόσμια τάξη κρατών που κυβερνάται από τον ΟΗΕ, με έδρα στη Νέα Υόρκη, και ένα καπιταλιστικό καθεστώς ελεύθερου εμπορίου και επενδύσεων που εποπτεύεται από τα ιδρύματα του Μπρέτον Γουντς όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Οι ΗΠΑ και οι πιο στενοί τους σύμμαχοι δεν είναι πλέον οι κύριες κινητήριες δυνάμεις της οικονομικής ανάπτυξης και το μερίδιο των νέων επενδύσεων που καταλαμβάνουν μειώνεται. Πολιτικά, το μπλοκ του ΝΑΤΟ είχε επεκτείνει τον ιστό των συμμαχιών του σε περιοχές που ανήκαν εδώ και καιρό στη ρωσική σφαίρα επιρροής. Η Ρωσία αντεπιτίθεται στην Ουκρανία, αλλά οι διαιρέσεις εντός του ΝΑΤΟ και της ΕΕ έχουν πρόσφατα ακινητοποιήσει αυτές τις συμμαχίες, έτσι ενώ η Ρωσία συνεχίζει να λαμβάνει οπλισμό και οικονομική υποστήριξη από τους συμμάχους της, η δυτική χρηματοδότηση για την Ουκρανία έχει σταματήσει να παίζει τον κρίσιμο ρόλο.

Αλλού, η Ρωσία έχει υποστεί ταπεινωτικές ήττες, όπως με την αδυναμία της να υποστηρίξει την Αρμενία ενάντια στον επεκτατισμό του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο υποστηρίζεται από την Τουρκία. Όταν η Τουρκία προσχώρησε στο ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αυτό ήταν μια μεγάλη νίκη για τη στρατιωτική συμμαχία καθώς επέφερε μερική περικύκλωση της Ρωσίας. Αλλά τώρα, η Τουρκία ενεργεί σε στρατηγικό επίπεδο σαν μια αδέσμευτη χώρα, ακόμη και αν συνεχίζει να διατηρεί το δικαίωμα του βέτο εντός του ΝΑΤΟ.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι αδέσμευτες χώρες αποτελούνταν από κράτη που ήταν πολύ πιο αδύναμα οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, αλλά που μπορούσαν σταδιακά να βελτιώσουν τη θέση τους κρατώντας ανοιχτές τις πόρτες τους και στα δύο μπλοκ, ουσιαστικά πηγαίνοντας με όποιον θα τους έδινε την καλύτερη συμφωνία.

Έτσι, η Τουρκία εξυπηρετεί ουσιαστικά τα δικά της συμφέροντα, ενάντια τόσο στις ΗΠΑ/ΕΕ όσο και στη Ρωσία, καθώς και σε άλλους μεσαίους αντιπάλους προς τα νότια και ανατολικά της, για παράδειγμα με τον τρόπο που έχει χρησιμοποιήσει σουνιτικές φονταμενταλιστικές ομάδες σχετιζόμενες με το Ισλαμικό Κράτος ενάντια τόσο στο Ιράν όσο και στους Κούρδους.

Τα μέλλοντα

Όταν ένα παγκόσμιο σύστημα παραπαίει, οι γενικές επιλογές είναι:

α) το σύστημα ανανεώνεται και επανεφευρίσκεται με επιτυχία, με τον παλιό ηγέτη να λανσάρει μια αναμορφωμένη αρχιτεκτονική

β) ένας νέος ηγέτης εξασφαλίζει την εξουσία και τη νομιμοποίηση να κερδίσει την υποστήριξη μιας νέας αρχιτεκτονικής, αρχίζοντας ένα νέο παγκόσμιο σύστημα

γ) οι άνθρωποι αυξάνουν τις ικανότητες τους για αντίσταση στο Κράτος και κερδίζουμε μια παγκόσμια επανάσταση, καταστρέφοντας το παγκόσμιο σύστημα και αποτρέποντας τη δημιουργία ενός νέου

δ) το τρέχον παγκόσμιο σύστημα παραμένει στη θέση του, διαβρώνεται και διολισθαίνει όλο και περισσότερο σε παγκόσμιο πόλεμο μέχρι τελικά να συμβεί η επιλογή α, β ή γ.

Ένας Νέος Αμερικανικός Αιώνας

Αναφέρομαι στο Σχέδιο για Έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα (Project for a New American Century- PNAC), την ομάδα νεοσυντηρητικών διανοούμενων που υποστήριξαν τον Μπους ΙΙ και πίστευαν ότι είχαν το στρατηγικό σχέδιο για την αναζωογόνηση των ΗΠΑ ως αδιαμφισβήτητο ηγέτη του κόσμου. Η ειρωνεία είναι ότι κανένας άλλος παίκτης δεν έχει κάνει περισσότερα από τις ΗΠΑ για να υπονομεύσει την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Η εξωτερική και οικονομική πολιτική που υποστηρίχθηκε από τον Μπους ΙΙ και συνεχίστηκε με κάποιους τρόπους από τον Τραμπ και άλλους τρόπους από τον Μπάιντεν, πιθανόν έχει καταστρέψει οποιαδήποτε πιθανότητα έχουν οι ΗΠΑ να αποκαταστήσουν την παγκόσμια αρχιτεκτονική που καθιέρωσαν μετά την νίκη τους επί των Ναζί.

Το γεγονός ότι κανένας στην αμερικανική ή βρετανική πολιτική ελίτ δεν φαίνεται να κατανοεί αυτό το γεγονός, απλά το επιβεβαιώνει. Και παρόλο που το επίπεδο της αυτοκαταστροφικής άγνοιας είναι εκπληκτικό, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη, καθώς οι καπιταλιστές συνήθως κατανοούν τον καπιταλισμό σε επιφανειακό επίπεδο, όπως και οι κρατιστές κατανοούν το Κράτος σε επιφανειακό επίπεδο, παρόμοια με τους σχολιαστές αθλητικών που αναλύουν κυρίως τις φάσεις των πιο πρόσφατων αγώνων.

Όταν οι ΗΠΑ ήταν στην στιγμή της μεγαλύτερης ισχύος τους, στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στη δεκαετία του ’90, αμέσως μετά τη νίκη τους στον Ψυχρό Πόλεμο, η υπεροψία του νεοσυντηρητικού κινήματος στην πολιτική τάξη και η ανεξέλεγκτη απληστία της νεοφιλελεύθερης τεχνοκρατίας μεταξύ των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, κατέστρεψαν άμεσα τη βάση της ηγεμονίας των ΗΠΑ.

Το ΔΝΤ, οι G7, και όλο το τσίρκο των ανθρωπιστικών ΜΚΟ και διεθνών επενδυτών επωφελήθηκαν κατάφωρα από τη διαφθορά, τα αυταρχικά καθεστώτα και τους εμφύλιους πολέμους σε πρόσφατα αποαποικιοποιημένες χώρες. Αυτό που εννοούσαν όταν μίλαγαν για “ανάπτυξη” ήταν η απόλυτη εξάρτηση από ένα μόνο εξαγώγιμο προϊόν, έτσι ώστε κάθε φτωχή χώρα να μην είναι μόνο εντελώς ευάλωτη στην πολιτική πίεση από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά και να βυθίζεται στην πείνα ανάλογα με τις διακυμάνσεις της αγοράς συναλλάγματος. Μετά τη δεκαετία του ’70, αυτό που τους ενδιέφερε περισσότερο ήταν να βγάζουν κέρδη με κάθε τρόπο βασιζόμενοι σε καθαρή χρηματοοικονομική κερδοσκοπία παρά σε οποιαδήποτε παραγωγική ανάπτυξη που, από καπιταλιστική άποψη, θα μπορούσε να θεωρηθεί βιώσιμη. Με άλλα λόγια, όλη η πτέρυγα οπαδών του Λόρενς Σάμερς δεν έκρυβε το γεγονός ότι ήταν βρικόλακες που δεν πίστευαν καν το δικό τους δόγμα, ενώ η πλευρά των Ράμσφελντ και Μπόλτον αδυνατούσε να κρύψει την άγνοιά της για τον κόσμο, για την πολιτική και για τις χώρες στις οποίες πίστευαν ότι μπορούσαν να κυριαρχήσουν.

Η όλη ηγεμονία των ΗΠΑ στη παγκόσμια πολιτική σκηνή ήταν γενικότερα κατάφωρη.

Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσαν να είχαν αποδεχτεί περιστασιακές παραχωρήσεις, μη επιτυγχάνοντας πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα στις διεθνείς συγκρούσεις. Αυτό το θέατρο του «παίζοντας δίκαια» θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει ευρεία πίστη και εξάρτηση από το πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών. Και αυτό θα είχε ενισχύσει τη δύναμη των ΗΠΑ μακροπρόθεσμα, αφού ο ΟΗΕ δημιουργήθηκε από τις ΗΠΑ και έχει την έδρα της παγκόσμιας πολιτικής στη Νέα Υόρκη. Αλλά αντίθετα, δεν κατανόησαν τη ηγεμονική και σχεσιακή φύση της εξουσίας και πίστευαν ότι η κατοχή μιας άνευ προηγουμένου ποσότητας ισχύος σήμαινε ότι μπορούσαν να δρουν μονομερώς χωρίς να υπονομεύσουν την ίδια τη βάση αυτής της ισχύος.

Αυτό θα ήταν σαν η Apple να είχε καταφέρει να χρησιμοποιούν όλοι στον κόσμο υπολογιστές Apple, αλλά να μην επέτρεπε στους ανθρώπους να παράγουν οτιδήποτε μέσα σε έναν υπολογιστή Apple που να κριτικάρει την Apple. Τι σημασία έχει αν μιλάς άσχημα για το Twitter X, αν το μόνο φόρουμ για να το κάνεις είναι το Twitter X;

Εισβάλλοντας αυθαίρετα στο Ιράκ δύο φορές και δολοφονώντας εκατομμύρια ανθρώπους, ανατρέποντας σοσιαλδημοκρατικά (αλλά καπιταλιστικά!) καθεστώτα επειδή αυτά δεν ευνοούσαν μια λίστα Δυτικών επενδυτών, προστατεύοντας το Ισραήλ από την οποιαδήποτε ελάχιστη επίπληξη μέχρι το σημείο όπου σχεδόν το σύνολο της ισραηλινής κοινωνίας να αισθάνεται πως έχει το δικαίωμα να διαπράττει γενοκτονία — όχι στα κρυφά, όπως μερικές φορές κάνουν οι ΗΠΑ, αλλά φανερά μπροστά στις κάμερες τηλεοπτικών καναλιών, χαμογελώντας και κάνοντας αστεία, με τις ίδιες τις ΗΠΑ να κρατούν τις κάμερες — οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν καταστρέψει την νομιμοποίηση και την λειτουργικότητα του ίδιου τους του πολιτικού εργαλείου. Οι ΗΠΑ (και υπό την προστασία τους, το Ισραήλ) αγνοούν κατάφωρα και αυθαίρετα τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Δρουν σαν “κράτος-παρίας” μέσα στο διακρατικό σύστημα που οι ίδιες σχεδίασαν, αν και το σχεδίασαν προς όφελός τους. Και αυτή η καουμπόικη στάση πάντα χαρακτήριζε την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (εκτός, ίσως, υπό τον Ρούζβελτ), αλλά επιταχύνθηκε υπό τον Ρέιγκαν και ειδικά τον Μπους ΙΙ.

Ο Τραμπ μιμήθηκε αυτή την αλαζονεία με αρκετές μονομερείς κινήσεις, ενισχύοντας για παράδειγμα την εν λευκώ υποστήριξη προς το Ισραήλ, και αποσυρόμενος από το ίδιο το ζήτημα της στρατηγικής με μια τάση μη-επέμβασης που άφησε τους κύριους συμμάχους των ΗΠΑ ξεκρέμαστους. Η διοίκηση του Μπάιντεν εντωμεταξύ, προσπαθεί να κάνει επανεκκίνηση της στρατηγικής σκέψης, αλλά ενεργεί σαν να βρισκόμαστε στο 1996.

Το Ισραήλ ήταν κάποτε ένα σημαντικό στρατιωτικό εργαστήριο για τις ΗΠΑ και μια πυρηνική επιλογή στην κύρια περιοχή πετρελαϊκής παραγωγής του κόσμου, σε μια εποχή που μια παναραβική συμμαχία απειλούσε με τον έλεγχο τόσο του πετρελαίου όσο και της διώρυγας του Σουέζ. Τώρα, το Ισραήλ είναι σε μεγάλο βαθμό ένα βαρίδιο. Η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Ιράν προσπαθούν να ξανασχεδιάσουν τις γραμμές εξουσίας στη Δυτική Ασία με επιθετικό τρόπο και κανένας από αυτούς δεν βασίζεται αποκλειστικά στις ΗΠΑ για την προστασία τους. Η Υεμένη απειλεί ουσιαστικά τη ναυσιπλοΐα μέσω της διώρυγας του Σουέζ και το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου της Δυτικής Ασίας εξάγεται προς την Ινδία και τις οικονομίες της Ανατολικής Ασίας, κυρίως την Κίνα.

Καθώς το Ισραήλ συνεχίζει την κατάφωρη γενοκτονία των Παλαιστινίων, ο ΟΗΕ αποδεικνύεται ανίκανος να παρέχει ακόμη και ανθρωπιστική βοήθεια και σχεδόν αγνοείται ως δυνητικός διαμεσολαβητής. Οι μόνοι παίκτες που μπορούν να απειλήσουν πραγματικά το Ισραήλ είναι η Χεζμπολάχ, οι Χούθι και οι ένοπλες πολιτοφυλακές που συνδέονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Ο κύριος παίκτης στη διαδικασία διαμεσολάβησης είναι το Κατάρ. Με άλλα λόγια, οι μόνοι παίκτες που κερδίζουν σε νομιμοποίηση και ισχύ είναι σύμμαχοι του Ιράν, το οποίο είναι η μόνη από τις τρεις περιφερειακές δυνάμεις με την οποία οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία σχέση επιρροής ή συμμαχίας.

Εντωμεταξύ, οι ΗΠΑ υποσκάπτουν τη σχέση τους με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ο Τραμπ συγκεκριμένα έδειξε στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ ότι δεν μπορούν πλέον να θεωρούν τις ΗΠΑ αξιόπιστο εταίρο τους, και αυτό είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα της δυσλειτουργίας της δημοκρατίας καθώς το παγκόσμιο σύστημα καταρρέει. Οι δημοκρατικοί μηχανισμοί εξακολουθούν να παρέχουν έναν σημαντικό μηχανισμό αποσυμπίεσης που μπορεί να καθησυχάζει και να ενσωματώνει τα κινήματα αντίστασης πριν αυτά γίνουν επαναστατικά. Αλλά στις ΗΠΑ, τη Βραζιλία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι εκλογικές νίκες των δεξιών λαϊκιστών έδειξαν ότι στην πραγματικότητα η δημοκρατία είναι επικίνδυνη για την εξουσία επειδή δεν είναι εντελώς προσχηματική. Μέχρι τώρα, οι εκλογικές υποσχέσεις ήταν όλες για τα σκουπίδια γιατί καμία νέα πολιτική διοίκηση δεν έθετε σε κίνδυνο τις υποκείμενες οικονομικές πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού. Οι τεχνοκράτες δεν έπρεπε να ανησυχούν: η μηχανή τους θα συνέχιζε να λειτουργεί αδιάλειπτα.

Ακόμη και οι εκλογικές νίκες προοδευτικών κομμάτων στην Ελλάδα, τη Βραζιλία, την Αργεντινή και αλλού έδιναν στους καπιταλιστές να καταλάβουν ότι δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν. Και τα δημοκρατικά κράτη αποδείχθηκαν ικανά να διαλύσουν πραγματικά φασιστικά κινήματα όπως η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, πριν αυτά αποδειχθούν πραγματική απειλή. Αλλά οι δεξιοί λευκοί λαϊκιστές όπως ο Τραμπ, ο Μπολσονάρο, ο Όρμπαν και ο Τζόνσον, όχι μόνο διέβρωσαν τη λειτουργικότητα της δημοκρατικής διακυβέρνησης, αλλά απείλησαν και τη σταθερότητα του τεχνοκρατικού status quo, τρομάζοντας τους επενδυτές που ζούσαν μέχρι τότε σε έναν παράδεισο φτιαγμένο μόνο για αυτούς, και έκαναν κομμάτια την υποτιθέμενη ανθεκτικότητα βασικών πολιτικών σχηματισμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση ή η συμμαχία ΗΠΑ-Ευρώπης.

Η Ευρώπη— έχοντας αποτελέσει για καιρό τον πολύτιμο φορέα πολιτιστικής και πολιτικής νομιμοποίησης, δεδομένης της λευκής υπεροχής στην καρδιά του παγκόσμιου συστήματος— έχει για πρώτη φορά εδώ και σχεδόν έναν αιώνα αναγκαστεί να διαχωρίσει τα συμφέροντά της, και αυτό φαίνεται ήδη σε μια εμφανώς διαφορετική προσέγγιση προς την Κίνα. Στις ΗΠΑ, η πολιτική ελίτ ήδη θεωρεί την Κίνα ισότιμο αντίπαλο για ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο, ενώ στην Ευρώπη η Κίνα θεωρείται ως ένας εν μέρη αξιόπιστος στρατηγικός εταίρος. Αν δεν αλλάξει κάτι γρήγορα, οι ΗΠΑ θα υποβαθμιστούν στην ίδια κατάσταση.

Και χωρίς αξιόπιστη υποστήριξη από τις ΗΠΑ, η ΕΕ θα πρέπει να ετοιμαστεί για πόλεμο, για να μπορέσει να αποτρέψει τη Ρωσία από περαιτέρω εισβολές. Για να βρεθεί μια ισορροπία που η Ρωσία δεν θα ρισκάρει να διαταράξει, αυτό μπορεί να σημαίνει να εγκαταληφθεί η Ουκρανία σε έναν μόνιμο διαμελισμό.

Από την προοπτική της αμερικανικής ισχύος, τίποτα από αυτά δεν φαίνεται να είναι για καλό. Για να έχουν την οποιαδήποτε πιθανότητα να ανανεώσουν το παγκόσμιο σύστημα που δημιούργησαν, οι ΗΠΑ θα πρέπει να κάνουν φιλόδοξες κινήσεις για να εξιλεώσουν την κακή τους φήμη:

• να υποστηρίξουν την δημιουργία Παλαιστινιακού Κράτους και να διακόψουν επίσημα την υποστήριξη της τρέχουσας κυρίαρχης τάξης του Ισραήλ καταστρέφοντας με αυτόν τον τρόπο την ισραηλινή οικονομία
• να εξομαλύνουν τις σχέσεις με την Κίνα και το Ιράν, εξασφαλίζοντας όμως ευνοϊκές επενδυτικές και εμπορικές συμφωνίες με τα κατ’όνομα δημοκρατικά καθεστώτα όπως της Ινδίας, της Ταϊβάν και της Νότιας Κορέας
• να κάνουν μια πειστική, ουσιαστική πρόταση για αναδιάταξη των διεθνών επενδύσεων που να διαφέρει από τη μισθοφορική νομισματική πολιτική του ΔΝΤ, διασφαλίζοντας περισσότερη αυτονομία για τη “βιώσιμη ανάπτυξη”, που θα καθοδηγείται από τις τοπικές κυρίαρχες τάξεις των πρώην αποικιοκρατούμενων χωρών, κλπ.
• να παρουσιάσουν ένα πειστικό σχέδιο για μια παγκόσμια μετάβαση στη πράσινη ενέργεια που θα επιταχύνει το τρέχον κύμα κερδοφόρων επενδύσεων, εξόρυξης και παραγωγής, ενώ επίσης θα περιλαμβάνει ένα στοιχείο “παγκόσμιας δικαιοσύνης”που θα παρέχει ουσιαστικούς πόρους σε φτωχές χώρες για να συμμετάσχουν στη μετάβαση και να βελτιώσουν την οικονομική τους θέση

Και εσωτερικά:

• να υιοθετήσουν την κατάργηση των φυλακών για δεύτερη φορά (η πρώτη φορά ήταν το 1865^[1]) με την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, την κατάργηση της ποινής της κάθειρξης για όλους τους μη βίαιους παραβάτες και την επέκταση της χρήσης άοπλων περιπολικών γειτονιάς
• να θεσπίσει υγειονομική περίθαλψη για όλους

Η πιθανότητα να συμβούν αυτά φαίνεται ωστόσο ελάχιστη, δεδομένου του πόσο μικρή είναι η επίγνωση που έχει η σημερινή άρχουσα τάξη για όλους τους τρόπους με τους οποίους υπονομεύει η ίδια την εξουσία της.

Μοιάζουν να πιστεύουν ακόμα ότι η προβολή δύναμης είναι ο τρόπος για να παραμείνουν στην εξουσία. Αλλά κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι ΗΠΑ έχουν τον ισχυρότερο στρατό στον κόσμο. Δεν χρειάζεται. Το μόνο που χρειάζεται να δείξουν οι αντίπαλοι είναι ότι ο στρατός των ΗΠΑ αδυνατεί να φέρει εις πέρας αυτά που επιθυμεί η άρχουσα τάξη. Αυτό αποδείχθηκε τόσο στο Αφγανιστάν όσο και στο αδιέξοδο του Ιράκ. Και τώρα οι ΗΠΑ κόβουν βόλτες πάνω κάτω στην Ερυθρά Θάλασσα και τη Μεσόγειο εκτοξεύοντας πυραύλους στην Υεμένη, τη Συρία και το Ιράκ, φουσκώνοντας το στήθος τους και δείχνοντας ότι αν με χτυπήσεις με ένα άχυρο θα σε χτυπήσω με ένα σφυρί, αλλά αυτό που πραγματικά δείχνουν είναι η αναποτελεσματικότητά τους, η προθυμία τους να προκαλέσουν αποσταθεροποίηση της περιοχής από καθαρή αλαζονεία, και η μόνιμη περιφρόνησή τους για τα κυριαρχικά δικαιώματα οποιασδήποτε άλλης χώρας, ακόμα και των συμμάχων τους.

Αυτό βλάπτει σοβαρά την πίστη στις ΗΠΑ ως τον εν δυνάμει παγκόσμιο ηγέτη, γιατί μία από τις βασικές αλλαγές από το βρετανικό παγκόσμιο σύστημα στο αμερικανικό ήταν η αποαποικιοποίηση, καθώς μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ προβλήθηκαν ως εγγυητές της ελευθερίας απέναντι τόσο σε δικτατορίες όσο και σε επιθετικά κράτη.

Η αμερικανική ισχύς ακυρώνεται από την πραγματικότητα. Για δύο χρόνια, η Ουκρανία πολεμά επί ίσοις όροις τη Ρωσία, τη δεύτερη ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, καταστρέφοντας ρωσικά τανκς εκατομμυρίων δολαρίων με drones αξίας μερικών χιλιάδων δολαρίων. Οι Χούθι τώρα χρησιμοποιούν drones απειλώντας τη ναυσιπλοΐα σε μία από τις πιο σημαντικές εμπορικές υδάτινες οδούς της παγκόσμιας οικονομίας. Η αποτελεσματικότητα των αμερικανικών συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων είναι απλώς μέτρια. Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές πυραυλικές επιθέσεις από βάσεις, πλοία και αεροπλάνα σε όλη την περιοχή είναι κάτι παρά πάνω από αναποτελεσματικές, επειδή ενισχύουν τους αντιπάλους και αναγκάζουν τις μη συμμαχικές χώρες να επανατοποθετήσουν τους εαυτούς τους σε απόσταση ασφαλείας από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Αντί να προβάλλουν ισχύ, οι ΗΠΑ χρειάζονται να προβάλλουν νοημοσύνη, δημιουργώντας λύσεις για τις πολλές κρίσεις που πλήττουν το παγκόσμιο σύστημα. Η σημερινή αμερικανική κυρίαρχη τάξη δεν βλέπει τα πραγματικά προβλήματα και δεν προτείνει καμία πραγματική λύση. Η πιθανότητα αλλαγής φρουράς που θα ωθήσει τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές ελίτ σε μια πιο έξυπνη στάση είναι εξαιρετικά χαμηλή, κοιτώντας τον εκλογικό χάρτη.

Από τους Τραμπικούς, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, μέχρι τους Μπάιντεν, που δοκιμάζουν τις ίδιες παλιές τεχνικές ελπίζοντας σε διαφορετικά αποτελέσματα, το πολιτικό κατεστημένο βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό του. Πολιτικοί, τεχνοκράτες και επενδυτές εκλαμβάνουν προτάσεις που είναι πραγματικά αναγκαίες για να σωθεί το τρέχον παγκόσμιο σύστημα σαν ένα παράξενο μείγμα προδοσίας, προοδευτικών ανοησιών και σοσιαλιστικής επανάστασης.

Ο δρόμος των BRICS

Σε αυτό το σημείο φαίνεται απίθανο ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να διασώσουν το σχέδιό τους για παγκόσμια κυριαρχία, αλλά μέχρι να εμφανιστεί ένας αποτελεσματικός νέος ηγέτης με μια πειστική νέα αρχιτεκτονική, αυτό σημαίνει ότι το τρέχον σύστημα θα συνεχίσει να υφίσταται, παρακμάζοντας όλο και περισσότερο με συγκρούσεις, πολέμους και ακόμη και νεοφασιστικά καθεστώτα σε ορισμένες περιοχές, μέχρι να συμβεί μια αποφασιστική αλλαγή προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Στο δοκίμιο «Αναρχία στα Παγκόσμια Συστήματα», ο Alex Gorrion υποστηρίζει ότι ο επόμενος παγκόσμιος αρχιτέκτονας θα είναι πιθανώς η Κίνα ή ενδεχομένως η Ινδία.

Πριν εξετάσουμε αυτές τις πιθανότητες, ας ρίξουμε μια ματιά σε ένα χαρακτηριστικό του θεωρητικού πλαισίου που χρησιμοποιούμε, το παγκόσμιο σύστημα. Ο πιο σχετικός θεωρητικός είναι ο Τζιοβάνι Αρίγκι, ο οποίος συνδύαζε μια κατά κύριο λόγο υλιστική ανάλυση των παγκόσμιων οικονομικών ροών με μια κατά κύριο λόγο αναρχική ανάλυση της εξουσίας και του κοινωνικού σχεδιασμού υπό το σύγχρονο κράτος. Φυσικά δεν αποδίδει τα εύσημα στους αναρχικούς, αλλά είναι ακαδημαϊκός, οπότε αυτό είναι αναμενόμενο.

Στην πρώτη έκδοση του βιβλίου του ” Τα μονοπάτια του Κεφαλαίου”, που δημοσιεύθηκε το 1994, ο Αρίγκι κάνει αυτό το τολμηρό βήμα: μια πρόβλεψη. Και το παίρνει εντελώς λάθος, λέγοντας ότι η Ιαπωνία θα είναι ο αρχιτέκτονας και ηγέτης του επόμενου παγκόσμιου συστήματος. Σε μια μεταγενέστερη έκδοση του βιβλίου ωστόσο, κάνει το σωστό και αναγνωρίζει ότι έκανε λάθος και ότι πιθανότατα η ηγέτιδα δύναμη του μέλλοντος θα είναι η Κίνα. Ωστόσο, δεν προσφέρει μια πειστική ανάλυση για το ποιο ελάττωμα της θεωρίας τον οδήγησε να κάνει αρχικά αυτό το λάθος.

Στο κείμενο «Αναρχία στα Παγκόσμια Συστήματα» υποστηρίζεται ότι το λάθος του Αρίγκι προκύπτει από την προτίμηση του προς την υλιστική πλευρά του δικού του θεωρητικού εργαλείου, έναντι της αναρχικής οπτικής. Η συσσώρευση κεφαλαίου δεν είναι η κινητήρια δύναμη του παγκόσμιου συστήματος. Είναι ένα αναγκαίο καύσιμο, αλλά η συσσώρευση κεφαλαίου δεν συμβαίνει χωρίς την αρχιτεκτονική και τον στρατηγικό σχεδιασμό των κρατών. Μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο προφανές θα έπρεπε να είναι αυτό, αν αφήσουμε τους εαυτούς μας να δουν εκ των υστέρων το πόσο γελοία ήταν η πρόβλεψη ότι η Ιαπωνία θα ήταν η νούμερο ένα παγκόσμια δύναμη. Αυτή η πρόβλεψη βασιζόταν σε στατιστικά στοιχεία για την οικονομική ανάπτυξη της Ιαπωνίας, αφήνοντας έξω τον μη ποσοτικοποιήσιμο παράγοντα: τον στρατηγικό σχεδιασμό και τις διαμάχες εξουσίας των κρατών.

Η Ιαπωνία δεν θα μπορούσε να είναι ο επόμενος παγκόσμιος αρχιτέκτονας, διότι δεν είχε κερδίσει ποτέ έναν πόλεμο ενάντια στον παλιό ηγέτη, τις ΗΠΑ, και έτσι δεν είχε αποκτήσει κάποιο χώρο αυτονομίας μέσα στον οποίο θα μπορούσε να αρχίσει να κατασκευάζει έναν νέο σχεδιασμό. Μόλις η Ιαπωνία αμφισβήτησε τις ΗΠΑ— σε καθαρά οικονομικό επίπεδο— στη δεκαετία του ’80, οι Αμερικανοί σχεδιαστές απλώς έκοψαν την παροχή χρήματος. Μετά τον Πόλεμο της Κορέας όμως, η Κίνα είχε αυτή τη στρατιωτική νίκη έναντι των ΗΠΑ, και άρα έναν χώρο περιφερειακής αυτονομίας.

Θα μπορούσε λοιπόν η Κίνα να είναι ο αρχιτέκτονας του επόμενου παγκόσμιου συστήματος, και πώς θα μπορούσε αυτό να μοιάζει;

Για αρχή, η Κίνα δεν φαίνεται να έχει τη στρατιωτική δύναμη που απολάμβαναν οι προηγούμενοι αρχιτέκτονες του παγκόσμιου συστήματος. Τον 18ο και 19ο αιώνα, οι Βρετανοί είχαν τον πιο ισχυρό στόλο του κόσμου, πράγμα που τους έδινε παγκόσμια στρατιωτική εμβέλεια. Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι ΗΠΑ είχαν τον πιο αποτελεσματικό στρατό, τον μεγαλύτερο στόλο αεροπλανοφόρων, πυρηνικές βόμβες, βομβαρδιστικά μεγάλων αποστάσεων, και στρατιωτικές βάσεις με διαδρόμους προσγείωσης αρκετά μεγάλους για αυτά τα βομβαρδιστικά, σε όλο τον κόσμο.

Σήμερα, η Κίνα κατέχει προηγμένη τεχνολογία, αλλά μόλις πρόσφατα απέκτησε έναν στόλο ανοιχτής θάλασσας και πολύ πιο πρόσφατα επεκτάθηκε σε διαπλανητικό επίπεδο, στήνοντας τις πρώτες στρατιωτικές βάσεις στην ανατολική Αφρική. Ωστόσο, αυτή η διάκριση μπορεί να μην είναι τόσο σημαντική όσο ήταν στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει κράτος που η κινεζική κυβέρνηση θα πρέπει να ανατρέψει ή να κατακτήσει για να πάρει τη θέση του ως παγκόσμιος αρχιτέκτονας (η Ταϊβάν μοιάζει να είναι αυτό το κράτος, αν και για λόγους πολύ πιο σχετικούς με την ιδεολογία της Κινεζικής άρχουσας τάξης παρά με την θέση της Κίνας στην παγκόσμια σκηνή· η Ταϊβάν, στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να γίνει το Ισραήλ της Κίνας). Στο τρέχον σύστημα, ο ανοιχτός πόλεμος έχει δείξει φθίνουσες αποδόσεις. Καμία μεγάλη δύναμη δεν έχει συγκρουστεί ανοιχτά από το 1945 και όλες οι μεγάλες επεμβάσεις των δύο παγκόσμιων δυνάμεων (Βιετνάμ για τις ΗΠΑ και τους Σοβιετικούς, Αφγανιστάν για τους Σοβιετικούς, Αφγανιστάν και Ιράκ για τις ΗΠΑ) τους κόστισαν τελικά περισσότερα από όσα κέρδισαν.

Η μόνη στρατιωτική ικανότητα που πιθανώς θα χρειαζόταν η Κίνα για να αναλάβει τον ρόλο του παγκόσμιου ηγέτη είναι η επιχειρησιακή ικανότητα για αποτροπή και σταθεροποίηση. Αποτροπή σημαίνει απλώς ότι η Κίνα θα αποτελεί στρατιωτική απειλή αρκετά ισχυρή ώστε κανένα άλλο κράτος να μην τολμά να της επιτεθεί ανοιχτά σε αυτήν ή στα μικρότερα κράτη που η ίδια θεωρεί ως την κύρια ζώνη επιρροής της. Οι επιχειρήσεις σταθεροποίησης θα απαιτούσαν από την Κίνα να προβάλει τη δύναμη της διεθνώς για να προστατεύσει τη ροή του εμπορίου και τις μεγάλες επενδύσεις. Οι βάσεις της στην Ανατολική Αφρική είναι καλά τοποθετημένες για να βοηθήσουν στην αστυνόμευση των διαδρομών προς την Ερυθρά Θάλασσα και τη Διώρυγα του Σουέζ μέσω των οποίων ρέει μεγάλο μέρος του εμπορίου μεταξύ Ευρώπης και Ασίας.

Ωστόσο, αν προχωρήσουμε αυτή την ανάλυση περαιτέρω, θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι απαιτείται ένα μόνο κράτος να είναι η μοναδική στρατιωτική και οικονομική υπερδύναμη για να ξεκινήσει ένα νέο παγκόσμιο σύστημα. Από τη Βεστφαλιανή κυριαρχία^[2] μέχρι τα Ηνωμένα Έθνη, όλα τα προηγούμενα παγκόσμια συστήματα βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στη συνεργασία (μεταξύ των εθνών-κρατών) και αν όχι στη συναίνεση, τότε τουλάχιστον στη συγκατάθεση.

Αυτό μπορούμε να το δούμε πιο καθαρά με τις χώρες του συνασπισμού BRICS, ένα σχήμα που προδιαγράφει καλύτερα ένα πιθανό νέο παγκόσμιο σύστημα. Οι BRICS, μαζί με την Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα και άλλους συνδεδεμένους θεσμούς, αποτελούν έναν αντίβαρο στο G7 και το ΔΝΤ. Πρόκειται για τις υπερδυνάμεις του λεγόμενου αναπτυσσόμενου κόσμου: Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα όταν ξεκίνησε το 2009, με τη Νότια Αφρική να προστίθεται έναν χρόνο αργότερα. Στην αρχή αυτού του έτους εντάχθηκαν η Αίγυπτος, η Αιθιοπία, το Ιράν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Σαφώς, οι BRICS επιτυγχάνουν σημαντική ανάπτυξη με τις αρχικές πέντε χώρες να αποτελούν το 45% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 33% του παγκόσμιου ΑΕΠ (ή 27% αν δεν προσαρμοστεί σύμφωνα με την αγοραστική δύναμη). Αυτά σε σύγκριση με το ΝΑΤΟ (το οποίο είναι στρατιωτική συμμαχία και όχι οικονομική όπως οι BRICS), με 31 μέλη που αντιπροσωπεύουν το 55% των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών, το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το ένα τρίτο του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Εντωμεταξύ, η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα με έδρα τη Σαγκάη, έχει συνολικά κεφάλαια 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με 34 δισεκατομμύρια δολάρια σε εγκεκριμένα δάνεια ετησίως. Αυτό είναι πολύ λιγότερο από τα 932 δισεκατομμύρια δολάρια που αποτελούν τους συνολικούς πόρους του ΔΝΤ, αλλά δεν είναι και αμελητέο ποσό.

Τόσο ο ΟΗΕ όσο και το ΔΝΤ ιδρύθηκαν στις ΗΠΑ (με την πρώτη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να συγκαλείται στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον στενότερο σύμμαχο των ΗΠΑ). Ο κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ, συμπεριλήφθηκε στον ΟΗΕ μιας και ο σκοπός του ήταν να αποτελεί ένα παγκόσμιο οργανισμό που να περιλαμβάνει όλα τα σύγχρονα κράτη, αλλά οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τον ΟΗΕ συστηματικά για να περιορίσουν τους αντιπάλους τους, ή τον αποδυνάμωσαν όταν δεν μπορούσαν να επιβληθούν. Και αρχικά η ΕΣΣΔ δεν συμπεριλήφθηκε στο ΔΝΤ και σε παρόμοιους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς, αν και με την πάροδο του χρόνου προσκλήθηκε και ενσωματώθηκε. Με άλλα λόγια, το σύστημα των ΗΠΑ υποστήριζε ότι είναι παγκόσμιο αλλά το έκανε με τρόπους που ωφελούσαν διακριτικά τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.

Οι BRICS, από την άλλη πλευρά, ακολουθούν μια διαφορετική στρατηγική. Η συμμαχία δίνει στον εαυτό της τη δυνατότητα να είναι αντιηγεμονική, χωρίς να προσποιείται ότι είναι παγκόσμια. Είναι πολύ ξεκάθαρα ένα αντίβαρο στους κυρίαρχους οικονομικούς θεσμούς και συμμαχίες (το G7 και το ΔΝΤ). Και όμως, προσφέρεται για πιο ουσιαστική συνεργασία. Ειδικά κατά την ίδρυσή της το 2009, η Κίνα αποτελούσε την οικονομική δύναμη της συμμαχίας. Η Κίνα έχει συνεχιζόμενες πολιτικές και οικονομικές αντιπαλότητες καθώς και συνοριακές διαφορές, τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Ινδία. Και όμως, και οι δύο αυτές χώρες προσκλήθηκαν να αποτελέσουν την αρχική βάση και η ιδρυτική σύνοδος κορυφής πραγματοποιήθηκε όχι στην Κίνα αλλά στη Ρωσία (αν και όχι χωρίς σημασία, στο Γεκατερίνμπουργκ, που βρίσκεται στην Ασία).

Δεν υπάρχει τίποτα επαναστατικό στο σύστημα που σχεδιάζει η Κίνα. Είναι απολύτως μια συνέχεια του παγκόσμιου συστήματος του καπιταλισμού, που κυβερνά τον κόσμο με όλο και πιο σφιχτό έλεγχο από τον 16ο αιώνα. Ωστόσο, επιδεικνύει ορισμένες διαφορετικές οργανωτικές αρχές.

Στο σύστημα υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, μπορούμε να εντοπίσουμε τις εξής αρχές.

Αποαποικιοποίηση των Εθνών: οι ΗΠΑ διαφοροποιήθηκαν από τη Μεγάλη Βρετανία, την μεγαλύτερη αποικιοκράτική δύναμη στην παγκόσμια ιστορία, υποστηρίζοντας την “αποαποικιοποίηση”… μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Κάθε έθνος-κράτος θα πρέπει να έχει μια κυβέρνηση κατά τα δυτικά πρότυπα, αλλά οι αποικισμένοι πληθυσμοί δεν επιτρέπεται να αυτοκαθοριστούν. Τα σύνορα συνήθως σχεδιάστηκαν από τους πρώην αποικιοκράτες και η ανεξαρτησία θα δινόταν μόνο όταν οι πρώην αποικιοκράτες και οι ΗΠΑ αποφάσιζαν ότι μια νέα (τοπική) άρχουσα τάξη ήταν έτοιμη να αναλάβει την εξουσία. Έτσι, οι περισσότερες καταπιεστικές δυναμικές εξουσίας της αποικιακής εποχής επιβίωσαν μετέπειτα στην εποχή της αποαποικιοποίησης.

Νεοφιλελευθερισμός: η Διεθνής Νομισματική Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου ώθησαν τις παγκόσμιες οικονομίες μακριά από τον προστατευτισμό και προς την απελευθέρωση της νομισματικής πολιτικής έτσι ώστε, θεωρητικά, οι καπιταλιστές οπουδήποτε στον κόσμο να μπορούν να επενδύσουν οπουδήποτε το επιθυμούν. Η έννοια της «ελεύθερης αγοράς» ήταν καθαρή μυθολογία, καθώς οι μεγάλες επενδύσεις σε φτωχότερες χώρες τείνουν να έχουν μονοπωλιακά χαρακτηριστικά και οι ισχυρές χώρες μπορούσαν να καταστρέψουν τα νομίσματα των λιγότερο ισχυρών χωρών. Επιπλέον, οι επενδύσεις σε πρώην αποικισμένες χώρες τείνουν να επιτυγχάνουν κέρδη με καθαρά κερδοσκοπικό, χρηματοοικονομικό τρόπο ή/και ενισχύοντας οικονομίες εξαγωγών/εξορύξεων/φυτειών.

Δημοκρατία και Ανθρώπινα Δικαιώματα: οι ΗΠΑ προώθησαν την καθολική δημοκρατία με εγγυήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ωστόσο, από όλες τις οργανωτικές αρχές αυτές αποδείχθηκαν οι πιο ατελείς. Οι επενδυτές συχνά διαπίστωναν ότι ήταν πιο βολικό να συνεργάζονται με δικτατορίες, ειδικά όταν ο στόχος τους ήταν το γρήγορο κέρδος ή η κατασκευή εξαιρετικά καταστροφικών μεγάλων έργων. Και οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, η Ολλανδία και η Βελγική πολιτική ελίτ ήταν πολύ ζηλότυπες με την εξουσία τους για να επιτρέψουν ελεύθερες εκλογές, όταν αυτό σήμαινε ότι μια τοπική κυβέρνηση θα κέρδιζε σε δύναμη και θα την έκανε την χώρα λιγότερο υπάκουη, ή όταν η νέα κυβέρνηση δεν ευνοούσε τους ενδεδειγμένους επενδυτές. Ως εκ τούτου, αυτά τα κράτη του ΝΑΤΟ ιδίως, εμπλέκονταν σε πραξικοπήματα και υποστήριζαν δικτατορίες σε όλο τον κόσμο, στην «πίσω αυλή της Αμερικής» ή στις πρώην αποικίες σε όλη την Αφρική και την Ασία, αντίστοιχα. Όσο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αποδείχθηκε ότι ήταν μια έννοια σε μεγάλο βαθμό χωρίς περιεχόμενο στις ιεραρχικές κοινωνίες που παράγουν τεράστιες ανισότητες.

Θα χρειαζόμασταν εδώ μια καλύτερη ανάλυση, αλλά πιστεύω ότι οι οργανωτικές αρχές που προωθεί η Κίνα μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

Κρατική Κυριαρχία: αν και η Κίνα ασκεί σε μεγάλο βαθμό πολιτικές εθνοκάθαρσης και θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως κράτος εποικισμού σε τουλάχιστον τα μισά από τα εδάφη που την απαρτίζουν, και ο ίδιος ο Σι θα μπορούσε να περιγραφεί ακριβέστερα ως ένας βαθιά εθνικιστής σοσιαλιστής, η Κίνα δεν δίνει έμφαση στο έθνος-κράτος ως οργανωτική αρχή σε παγκόσμιο επίπεδο. Πολύ πιο σημαντική αρχή αποτελεί η κρατική κυριαρχία: εντός των συνόρων του, το κάθε κράτος έχει τη νομιμοποίηση να κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί να επιβάλει εθνική ομοιογένεια, μπορεί να καταργήσει τις ιδέες περί έθνους εντελώς. Το τι κάνει είναι δική του δουλειά και κανενός άλλου. Υποθετικά, διαφωνίες γύρω από τα υπάρχοντα σύνορα μεταξύ κυρίαρχων κρατών θα πρέπει να επιλύονται μέσω διμερούς διπλωματίας. Επίσης υποθετικά, καθώς θα αυξάνεται η στρατιωτική ισχύς, η Κινεζική άρχουσα τάξη θα υποστηρίζει πραξικοπήματα και αλλαγές καθεστώτος σε ασθενέστερες χώρες σε όλη την Ασία, την Ωκεανία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική, αλλά θα χρειάζεται να βρίσκει έναν αποτελεσματικό τρόπο διακυβέρνησης ή δικαιολόγησης αυτών των έκτακτων ενεργειών.

Επενδύσεις σε υποδομές: η Κίνα θα συνεχίσει να υποστηρίζει το παγκόσμιο ελεύθερο εμπόριο, ισορροπώντας ως συνήθως μεταξύ της παροχής στρατηγικής υποστήριξης σε σημαντικές εγχώριες εταιρείες και της διασφάλισης της δυνατότητας για τις κυβερνήσεις να προσελκύουν επενδύσεις από οπουδήποτε στον κόσμο, το δικαίωμα των επενδυτών να επενδύουν οπουδήποτε στον κόσμο. Αλλά σε αντίθεση με την έμφαση στο καθαρό κέρδος, όπως στο αμερικανικό σύστημα, μπορεί να υπάρξει μια πραγματική στροφή προς την προώθηση της βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης, που επιτυγχάνεται αρχικά μέσω μεγάλων έργων «βελτίωσης» των υποδομών στις μετα-αποικιακές χώρες. Με άλλα λόγια, η Κίνα -και η Ινδία και η Βραζιλία- πιθανότατα θα επιδιώξουν να επιτύχουν μια επέκταση της πραγματικής παραγωγής, όχι μόνο της εγχώριας αλλά σε όλο τον κόσμο.

Ποιότητα ζωής: Δεδομένου του τεχνοκρατικού υποβάθρου της, η Κινεζική άρχουσα τάξη είναι πιθανό να προκρίνει την έμφαση στην ποιότητα ζωής έναντι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ποιότητα ζωής, σύμφωνα με τη θρησκεία του καπιταλισμού, είναι κάτι που μπορεί να μετρηθεί ποσοτικά, σε αντίθεση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και η προώθηση αυτής της αντίληψης της ποιότητας ζωής συνάδει με την αυξημένη επένδυση στην ανάπτυξη των υποδομών, ενώ η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενθαρρύνει παραβιάσεις της κυριαρχίας άλλων κρατών. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ένα υπόλειμμα του πατερναλισμού των αποικιοκρατικών, χριστιανικών χωρών που χρειάζονται να βεβαιωθούν ότι οι αποικιοκρατούμενοι λαοί έχουν μάθει να απαγγέλουν τα κατάλληλα δόγματα πριν μπορέσουν να τους εμπιστευθούν την ανεξαρτησία τους. Η ποιότητα ζωής, ωστόσο, μπορεί να αποτελέσει ένα κοινό σημείο μεταξύ διπλωματών που εργάζονται για μια πολιτική τάξη η οποία βασίζεται στην απόλυτη κρατική κυριαρχία και τεχνοκρατών- επενδυτών που επιδιώκουν την οικονομική ανάπτυξη μέσω επενδύσεων σε υποδομές. Η υπόσχεση για υψηλότερη ποιότητα ζωής μπορεί επίσης να αποτελέσει μια αποτελεσματική στρατηγική για τον κατευνασμό πιθανών απειλητικών λαϊκών κινημάτων.

Τόσο το παράδειγμα όσο και οι πόροι που προσφέρουν οι BRICS αποδεικνύονται ελκυστικά. Μόνο φέτος, το Ιράν ήταν μία από τις πολλές νέες χώρες που εντάχθηκαν στις BRICS, παρά τις προσπάθειες των ΗΠΑ να απομονώσουν την Τεχεράνη.

Πώς θα έμοιαζε το σημείο καμπής, που θα προαναγγέλλει την αρχή ενός νέου παγκόσμιου συστήματος;

Οι BRICS δεν θα ήταν απαραίτητα το όχημα για το νέο παγκόσμιο σύστημα, ειδικά επειδή η συμμαχία σχεδιάστηκε ως ένα οικονομικό και πολιτικό αντίβαρο μέσα στο τρέχον παγκόσμιο σύστημα. Αλλά, παρόμοια με τη σχέση μεταξύ της Κοινωνίας των Εθνών και των Ηνωμένων Εθνών, δίνει μια καλή ένδειξη για το πώς θα έμοιαζε το νέο σύστημα.

Θα μπορούσε εύκολα να ξεκινήσει ως συμμαχία ή κάποιου είδους συνθήκη, μετά από μια παγκόσμια ύφεση και την εξάπλωση ενός ή δύο περιφερειακών πολέμων. Η συνθήκη ή η συμμαχία θα μπορούσε να μίλαγε μια γλώσσα που να αναφέρεται στον σεβασμό των συνόρων και της εσωτερικής κυριαρχίας των κρατών και στη δέσμευση για διαμεσολάβηση αντί του πολέμου. Θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως ένα win-win (αντί για το αρνητικό άθροισμα του ανοιχτού πολέμου) εάν ήταν η επέκταση μιας ήδη υπάρχουσας, επιτυχημένης συμμαχίας μεταξύ οικονομικών μεγάλων δυνάμεων. Αυτή η συμμαχία θα έστελνε ανοιχτή πρόσκληση σε όλες τις άλλες χώρες, απαιτώντας μια ανανέωση της δέσμευσης για ελεύθερο εμπόριο, ενώ θα ανακοίνωνε μεγάλες επενδύσεις ως κίνητρο. Αντί για τον επιθετικό δανεισμό του ΔΝΤ, αυτές οι επενδύσεις θα σχεδιάζονταν φαινομενικά για τον εκσυγχρονισμό των υποδομών σε όλο τον κόσμο και την αύξηση της ποιότητας ζωής.

Οι αρχικοί υπογράφοντες αυτής της συμμαχίας θα πρέπει πιθανώς να περιλαμβάνουν την Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία, τη Νότια Αφρική, την Ινδονησία, την Αίγυπτο, ίσως την Αργεντινή και τη Σαουδική Αραβία, και— κρίσιμα— την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή τουλάχιστον τη Γερμανία και τη Γαλλία. Όπως σημειώθηκε, η ΕΕ έχει ήδη αρχίσει να απομακρύνεται από τις ΗΠΑ και να διατηρεί ανοιχτές προοπτικές για χτίσιμο καλών σχέσεων με την Κίνα.

Μια σημαντική αλλαγή που θα μπορούσε να γείρει την πλάστιγγα, θα ήταν μια πιθανή χρεωκοπία των ΗΠΑ σε μια μελλοντική ύφεση, ή το να εξακολουθήσουν οι ΗΠΑ τη αχαλίνωτη στρατιωτική επιθετικότητα σε όλο τον κόσμο, χωρίς μια αντίστοιχη δέσμευση προς τους ιστορικούς συμμάχους τους.

Η νέα συμμαχία θα ξεκινούσε αυτοβούλως μεταξύ μιας ομάδας χωρών, αλλά θα επεκτεινόταν παγκοσμίως και θα ξεπερνούσε γρήγορα τον ΟΗΕ και το ΔΝΤ σε νομιμοποίηση, λειτουργικότητα και πόρους.

Ποιες θα ήταν οι πρώτες εντάσεις που θα αντιμετώπιζε ένα τέτοιο παγκόσμιο σύστημα; Δεν τίθεται θέμα πως η Συμφωνία του Παρισιού ή ο ΟΗΕ έχουν οποιαδήποτε πραγματικά θετική επίδραση στην αντιμετώπιση της πλανητικής καταστροφής, αλλά η έμφαση των BRICS στη χρήση «κυρίαρχων πόρων» (ορυκτών καυσίμων) για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης και την πληρωμή μιας ενεργειακής μετάβασης αποκλείει άμεσα οποιεσδήποτε πραγματικές εναλλακτικές για τον πλανήτη. Αυτό σημαίνει ότι η επιταχυνόμενη και καταστροφική κλιματική αλλαγή θα είναι το σκηνικό του νέου παγκόσμιου συστήματος. Οι αλλαγές καιρού αποδεικνύονται πιο καταστροφικές για τις χώρες της εύκρατης ζώνης, αλλά αυτές είναι οι ίδιες χώρες που πρέπει να αναλάβουν το βάρος της εγκαινίασης ενός νέου παγκόσμιου συστήματος.

Οι Κινεζικές και Ινδικές επενδύσεις στην Αφρική πιθανότατα θα διατηρήσουν έναν απροκάλυπτα αποικιακό χαρακτήρα (περισσότερο, για παράδειγμα, από τις Βραζιλιάνικες επενδύσεις στη Λατινική Αμερική), εμποδίζοντας το νέο σύστημα να επωφεληθεί από τις αλλαγές βιτρίνας (ΣτΜ: change in branding στο πρωτότυπο) ή να αυξήσει την νομιμοποίηση του.

Οι αγώνες εξουσίας μεταξύ των πιο ισχυρών μελών της συμμαχίας θα μπορούσαν να αποδειχθούν αποσταθεροποιητικοί, ειδικά καθώς η Ινδία (μια δεξιά δημοκρατία) ξεπερνά την Κίνα σε οικονομική ανάπτυξη. Όπως έδειξε το κίνημα αντίστασης στο Χονγκ Κονγκ, η Κίνα, ως απολυταρχία, έχει λιγότερες επιλογές για την ενσωμάτωση της εξέγερσης. Στην ενδεχόμενη αδυναμία να καταστείλει ένα υπονομευτικό κίνημα με χρήση αστυνομικής βίας, η ηγεσία του ΚΚΚ θα μπορούσε να διασπαστεί και το σύστημα θα διαλυόταν.

Επίσης, οι δικτατορικές μορφές διακυβέρνησης σπάνια επιβιώνουν από ισχυρούς ηγέτες. Βέβαια, ο Σι δεν είναι δικτάτορας με τον τρόπο που ήταν ο Χίτλερ και ο Φράνκο. Υπάρχει ένας πολύ ισχυρός κομματικός μηχανισμός πίσω του και έχει εδραιώσει την εξουσία του στο Κόμμα την τελευταία δεκαετία.

Η Ινδία δεν θα διαλυθεί μετά τον Μόντι, αλλά η Ρωσία θα μπορούσε εύκολα να διαλυθεί μετά τον Πούτιν. Με την Κίνα, είναι δύσκολο να πει κανείς, επειδή οι προηγούμενες διοικήσεις του ΚΚΚ δεν είχαν την πολιτική ευστροφία του Σι, την ικανότητά του να κάνει επιθετικούς υπολογισμούς που να επικεντρώνονται στο πώς το κινεζικό κράτος θα μπορούσε να αυξήσει την ισχύ του χωρίς να αποδεχθεί καμία από τις διαθέσιμες επιλογές (π.χ. ούτε Μαοϊσμός, ούτε νέα Πολιτική Ανοικτών Θυρών).

Με άλλα λόγια, ο Σι και οι σύμβουλοί του έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν επινοητικά, ένα χαρακτηριστικό απαραίτητο για το σχεδιασμό ενός νέου παγκόσμιου συστήματος. Αλλά μέρος του συστήματος διακυβέρνησης του Σι έχει απαιτήσει μηδενική ανοχή σε οποιαδήποτε ανυπακοή ή διαφωνία, κάτι που θα δυσκολέψει σημαντικά μια αποτελεσματική διαδοχή όταν ο Σι δεν θα είναι πια παρών. Το κρίσιμο ερώτημα είναι, αν υπάρχει ο χώρος για διάλογο μακριά από τη δημοσιότητα στα ανώτερα και μεσαία επίπεδα του ΚΚΚ, προβάλλοντας δημοσίως συναίνεση και ενότητα; Ή η μέθοδος διακυβέρνησης του Σι δημιουργεί μια κουλτούρα υποτακτικών γραφειοκρατών που δεν μπορούν να αμφισβητήσουν μια κακή ιδέα; Αν ισχύει το δεύτερο, η Κίνα ίσως μπορέσει να βοηθήσει στην εκκίνηση ενός νέου παγκόσμιου συστήματος όσο ο Σι είναι επικεφαλής, αλλά μπορεί να μην παραμείνει το κυρίαρχο μέλος της κεντρικής συμμαχίας του συστήματος.

Μιλώντας για επανάσταση

Ειλικρινά, ο μόνος λόγος που αύξησα την πιθανότητα μιας επιτυχούς παγκόσμιας επανάστασης είναι επειδή τα παγκόσμια συστήματα εξουσίας αντιμετωπίζουν περισσότερες τριβές και γίνονται ανίκανα να προβάλουν τη σταθερότητα. Όχι επειδή γινόμαστε πιο δυνατοί.

Και ο κύριος λόγος που δεν γινόμαστε πιο δυνατοί από μόνοι μας, είναι επειδή έχουμε χάσει τη μνήμη και τη φαντασία μας.

Μέσα στην ένδεια βιωμάτων και την αλλοτρίωση που επιβάλλει ο καπιταλισμός, σπάνια γνωρίζουμε πώς να επιτύχουμε την οποιαδήποτε συνέχεια από τη μια γενιά στην άλλη, οπότε επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. Και λειτουργώντας υπό την αποικιακή νοοτροπία του ορθολογισμού έχουμε ξεχάσει ότι ο πραγματικός κόσμος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τους κόσμους της φαντασίας. Αφήνουμε τον καπιταλισμό να τα φαντάζεται όλα για εμάς κι έχει ατροφήσει η δική μας φαντασία, έτσι ώστε να μην μπορούμε πλέον να στραφούμε στην επανάσταση ως μια σημαντική, ουσιαστική έννοια- επειδή ελάχιστοι γνωρίζουν πλέον πώς να φανταστούν μια επανάσταση.

Μόλις ξεπεράσουμε τις πρώτες στιγμές της επανάστασης- όπου μπορούμε να στηριχτούμε αποκλειστικά στο πάθος, την αυθόρμητη νοημοσύνη και τις καινοτόμες τακτικές μας-, από εκεί και πέρα, δεν έχουμε φανταστεί ποια βήματα θα κάνουμε στη συνέχεια. Έτσι, δεν κάνουμε καθόλου βήματα. Είτε γινόμαστε παθητικοί, είτε εξαντλούμαστε, είτε προσπαθούμε να επαναλάβουμε τις ίδιες χορευτικές κινήσεις που μας έφεραν σε εκείνο το σημείο. Ή δοκιμάζουμε ένα αντίθετο σύνολο χορευτικών κινήσεων (που συνήθως μας οδηγεί σε πολύ χειρότερο σημείο).

Αυτό είναι κρίμα γιατί έχουμε τη μεγαλύτερη ευχέρεια να χτίσουμε μια επανάσταση σε μια στιγμή όπως αυτή, όταν ένα παγκόσμιο σύστημα καταρρέει, και πριν αναζωογονηθεί ή πριν το επόμενο σύστημα έχει την ευκαιρία να εκκινήσει πλήρως την αντικατάστασή του.

Για να μην σπαταλήσουμε τις ευκαιρίες μας, όμως, πρέπει να θυμηθούμε πολλά πράγματα:

• Η Δημοκρατία είναι ο εχθρός μας. Η υποστήριξη της Δημοκρατίας, μας μετατρέπει μόνο σε καινοτόμους σχεδιαστές για την αναζωογόνηση του αμερικανικού σχεδίου.
• Η Δεξιά και η Αριστερά είναι τα δύο χέρια του Κράτους, εξίσου επικίνδυνα. Η πραγματική γραμμή σύγκρουσης βρίσκεται ανάμεσα στους πάνω και στους κάτω. Ωστόσο, η Δεξιά και η Αριστερά δεν είναι το ίδιο. Οι ακόλουθοι της Αριστεράς είναι κυρίως ειλικρινείς. Πρέπει να είμαστε παρόντες για να βοηθούμε με την συμμετοχή μας να διαδοθούν ουσιαστικές μορφές εξέγερσης, και πρέπει να μπορούμε κάθε φορά να καταδείξουμε στους Αριστερούς ψηφοφόρους την αληθινή φύση των ηγετών τους. Όσον αφορά τη Δεξιά, πρέπει πάντα να επιτιθέμεθα στα ψέματα και τις παρανοϊκές ιδέες της. Το κλειδί είναι να αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή για τους ακόλουθους της Δεξιάς ώστε αυτοί να έχουν την ευκαιρία να προδώσουν την εξουσία, αλλά ποτέ να μην ενστερνιζόμαστε τις ανησυχίες τους. Πρέπει να χτίζουμε δύναμη βασισμένη στην εκτεταμένη αλληλεγγύη για να τους δείχνουμε τον δικό μας τρόπο, αλλά θα πρέπει και οι ίδιοι να μπορούν να κάνουν το κατάλληλο βήμα και να εγκαταλείψουν τις κοινωνικές ταυτότητες που βασίζονται στην καταπίεση.
• Ο μαρξισμός πρόδωσε τα ισχυρότερα επαναστατικά κινήματα του 19ου και 20ού αιώνα. Δεν αξίζει άλλες ευκαιρίες. Οι πρωτοπορίες, τα εξουσιαστικά κόμματα και οι ρεφορμισμοί πρόδωσαν τα ισχυρότερα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων 100 ετών. Δεν αξίζουν άλλες ευκαιρίες.
• Η κατάργηση των φυλακών συνέβη ήδη στο παρελθόν, αλλά επειδή έμεινε ανολοκλήρωτη, άλλαξε μόνο τον τρόπο λειτουργίας των ιδρυμάτων της καταπίεσης χωρίς να τερματίσει την ίδια την καταπίεση. Η ουσιαστική κατάργηση πρέπει να εντοπίσει τη κοινή ρίζα της εκμετάλλευσης και της λευκής υπεροχής (πολλοί από τους σημερινούς υποστηρικτές της κατάργησης των σχέσεων σύγχρονης δουλείας και εκμετάλλευσης (abolitionists) προετοιμάζουν ήδη το έδαφος για μια δεύτερη μεγάλη ήττα μας- μέσα στη δική τους “νίκη”).
• Η αποαποικιοποίηση συνέβη ήδη. Αλλά επειδή ήταν πολιτική και όχι κοινωνική, η αποικία ουσιαστικά εξαπλώθηκε, εκπαιδεύοντας τους αποικιοποιημένους να ενεργούν όπως οι αποικιοκράτες τους. Για να καταστρέψουμε την αποικιοκρατία, πρέπει να καταστρέψουμε τις ρίζες, τις αρχές και τις μεθόδους της- την προσαρμογή, την υποταγή και την αφομοίωση.
• Μια επανάσταση πρέπει να θεσμίσει την αλληλεγγύη μεταξύ όλων των ανθρώπων, αλλά οι άνθρωποι πρέπει να είναι ειλικρινείς για τις καταβολές και την καταγωγή τους. Οι άνθρωποι που φέρουν μέσα τους μια κουλτούρα μεσαίας τάξης πρέπει να την ξεμάθουν, να την αποκηρύξουν, καθώς αυτή εκδηλώνεται μέσω μιας πολιτικής μορφής προνομίων και ανέσεων: χτίζοντας άτυπη κοινωνική εξουσία, εξομαλύνοντας αντιθέσεις και αποφεύγοντας τη σύγκρουση. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια σταυροφορία για να καταστραφούν οι πρακτικές της μετασχηματιστικής δικαιοσύνης – και οι δύσκολες εμπειρίες από τις οποίες προέρχονται αυτές οι πρακτικές – υπέρ εκείνων των ειδικών συμπεριφορών (ταυτόχρονα εύθραυστες και κακόβουλες) που ευδοκιμούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
• Η επανάσταση είναι ζήτημα οργάνωσης, αλλά σχεδόν όλοι όσοι το θέτουν με αυτόν τον τρόπο περιορίζονται ήδη σε μια αντεπαναστατική ιδέα της οργάνωσης.
• Υπάρχει ένας άλλος τρόπος οργάνωσης του εαυτού μας, σχεδιασμού της δράσης και στρατηγικών βημάτων. Και υπήρχε από πάντα.

Προσπαθώ να αναπτύξω αυτά τα επιχειρήματα στα γραπτά μου και θα εστιάσω εκεί στα μελλοντικά μου έργα.

https://petergelderloos.substack.com

Επίλογος

Επιπλέον, κάτι στο οποίο δεν μπορώ να συνεισφέρω και πολύ: οι Μαύροι και οι Ιθαγενείς αναρχικοί χρειάζονται περισσότερο χώρο και υποστήριξη. Για να είναι πραγματικά επιτυχημένη, οποιαδήποτε επαναστατική προσέγγιση πρέπει να είναι πλουραλιστική, να είναι αντι-αποικιακή και να κατανοεί τις ρίζες της καταπίεσης. Η συγκεκριμένη ιστορική γενεαλογία του αναρχισμού που κατάγεται από την Ευρώπη δεν είναι επαρκής, ούτε για εμάς που είμαστε παγιδευμένοι μέσα στη λευκή υπεροχή και σίγουρα ούτε για όλους τους υπόλοιπους.

Για περισσότερα σχετικά με αυτές τις κατευθύνσεις, δείτε:

Klee Benally, “No Spiritual Surrender: Indigenous Anarchy in Defense of the Sacred”

Modibo Kadalie, “Intimate Direct Democracy”

Zoe Samudzi και William C. Anderson, “As Black As Resistance”

William C. Anderson, “The Nation on No Map”

Τέλος, ένα άρθρο που δίνει τροφή για σκέψη και αλληλεγγύη τόσο προς τους Κούρδους όσο και προς τους Παλαιστινίους – δύο λαούς που αντιμετωπίζουν γενοκτονία – και μία πρόσκληση για διεθνισμό από τα κάτω και όχι για διεθνισμό που ευνοεί τον κρατικό παράγοντα:

Ozlem Goner, “Internationalism beyond the Geopolitics of States and Solidarity in ‘Complex’ Situations“

^[1] ΣτΜ: με την κατάργηση της δουλείας στις ΗΠΑ

^[2] ΣτΜ: Σε διπλωματικό επίπεδο, η Συνθήκη της Βεστφαλίας λειτούργησε ως εφαλτήριο μιας νέας δυναμικής στην πολιτική σκηνή της κεντρικής Ευρώπης, η μετέπειτα λεγόμενη Βεστφαλιανή κυριαρχία, δυναμική η οποία εστιάζει στη συνύπαρξη κυρίαρχων κρατών. Βάσει αυτού, οι όποιες εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους αφορούν το ίδιο το κράτος και συνεπώς οι παρεμβάσεις από τρίτους αποτελούν σφάλμα. Καθώς η ευρωπαϊκή πολιτική λογική εδραιώθηκε σε όλο τον κόσμο, τα Βεσταφαλιανά αυτά ιδεώδη, ειδικότερα δε η ιδέα του κυρίαρχου κράτους, αποτέλεσαν κεντρικό πυλώνα του διεθνούς δικαίου και της ανερχόμενης τάξης πραγμάτων. Πηγή: Wikipedia

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Αναρχική Επαναστατική Γεωπολιτική 2024- Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Διαβάζοντας το θεμελιώδες έργο του Αποσπάσματα μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας (2004), μαζί με το μεταθανάτια δημοσιευμένο magnum opus του Η Αυγή Των Πάντων: Μια Καινούρια Ιστορία Της Ανθρωπότητας (2021), το οποίο έγραψε μαζί με τον αρχαιολόγο David Wengrow, θα ήθελα να ασχοληθώ με τον David Graeber ως έναν ανθρωπολόγο των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Ο Graeber δεν ήταν με καμία έννοια μελετητής του αναρχισμού, αλλά, με τα δικά του λόγια, «ένας μελετητής που προσυπογράφει τις αναρχικές αρχές και περιστασιακά ενεργεί σύμφωνα με αυτές, αν και συνήθως με αρκετά περιορισμένους τρόπους» (2020).

Η αφοσίωση του Graeber στις αρχές του αναρχισμού τροφοδότησε το ακαδημαϊκό του έργο μέσω της πεποίθησής του ότι τα ανθρώπινα όντα (θα) μπορούσαν να οργανώνουν συλλογικά την κοινωνική και πολιτική τους ζωή με διαφορετικό τρόπο – στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον – και ως μελετητής, επινόησε, αρχειοθέτησε και ανέλυσε αυτού του είδους τις ανθρώπινες δυνατότητες.

Αρχικά, ο Graeber εμπνεύστηκε να γίνει ανθρωπολόγος ακριβώς λόγω αυτών των δυνατοτήτων. Η ανθρωπολογία τον απορρόφησε, «επειδή το αντικείμενο ανοίγει παράθυρα σε άλλες μορφές κοινωνικής ύπαρξης· επειδή λειτούργησε ως μια συνεχής υπενθύμιση του ότι τα περισσότερα από αυτά που θεωρούμε ως αμετάβλητα, έχουν διευθετηθεί σε άλλους χρόνους και τόπους με αρκετά διαφορετικό τρόπο, και ότι ως εκ τούτου οι ανθρώπινες δυνατότητες είναι σχεδόν με κάθε τρόπο μεγαλύτερες από ό,τι συνήθως φανταζόμαστε» (2007). Πρώτα απ’ όλα, λοιπόν, προσέγγισα το ακαδημαϊκό έργο του Graeber ως μια ανθρωπολογία των ανθρώπινων δυνατοτήτων. 

Οι Δυνατότητες μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας

Δημοσιευμένο το 2004 μέσα σε ένα εμπνευστικό πλαίσιο μιας πραγματικής έξαρσης του αναρχισμού σε όλο τον κόσμο, τα Αποσπάσματα μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας του Graeber (θα αναφέρεται εδώ και στο εξής ως Αποσπάσματα) είναι ένα μικροσκοπικό και πανίσχυρο κείμενο που δύσκολα μπορεί να μπει σε κάποια κατηγορία συγγραφικού είδους. Ο Graeber το αποκαλεί μπροσούρα, «μια σειρά από σκέψεις, σχέδια ενδεχόμενων θεωριών και μικρά μανιφέστα» (33)². Η μπροσούρα αυτή είναι αδύνατο να συνοψιστεί και να παρουσιαστεί πλήρως μέσα σε λίγες σελίδες, όχι μόνο λόγω της αποσπασματικής φύσης της, αλλά κυρίως επειδή φαίνεται εκ των υστέρων πως εμπεριείχε τους σπόρους πολλών από τα κύρια επιχειρήματα που ο Graeber επρόκειτο να αναπτύξει αργότερα στη ζωή του. Ως εκ τούτου, θα περιοριστώ στο να σκιαγραφήσω ορισμένα βασικά στοιχεία του είδους της κοινωνικής θεωρίας που προτείνει ο Graeber σε αυτό το ζωηρό κείμενο. Σε γενικές γραμμές, τα Αποσπάσματα επιδιώκουν να σκιαγραφήσουν ένα σώμα ριζοσπαστικής θεωρίας που, σύμφωνα με τα λόγια του Graeber, «θα μπορούσε πραγματικά να ενδιαφέρει αυτούς που προσπαθούν να βοηθήσουν στην ανάδυση ενός κόσμου στον οποίο οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να αυτοκυβερνώνται» (43). Αυτό είναι χαρακτηριστικό του Graeber: η επιθυμία να καταστεί η κοινωνική θεωρία – ιδιαίτερα η ανθρωπολογία – χρήσιμη για τα ριζοσπαστικά κινήματα, και αυτά με τη σειρά τους – ιδιαίτερα ο αναρχισμός – να καταστούν χρήσιμα και ενδιαφέροντα για την κοινωνική θεωρία. 

Στα Αποσπάσματα, ο Graeber διερευνά αυτό που ονομάζει «περίεργη συγγένεια» ανάμεσα στην ανθρωπολογία και τον αναρχισμό (46). Παρατηρεί ότι «υπήρχε κάτι στην ανθρωπολογική σκέψη, εν προκειμένω, η έντονη συναίσθησή της για το τεράστιο εύρος των ανθρώπινων δυνατοτήτων, που την έκανε να συγγενεύει με τον αναρχισμό από την αρχή κιόλας» (46). Ο ίδιος ο Graeber γοητεύτηκε από αυτό το εύρος των ανθρώπινων δυνατοτήτων στο παρελθόν και το παρόν, το οποίο θα μπορούσε να καταρρίψει το φαινομενικά αναπόφευκτο των σημερινών κοινωνικών και πολιτικών μας θεσμών, θεμελιώνοντας την ελπίδα για μια συλλογική ζωή με περισσότερη ελευθερία και με πιο ισότιμους τρόπους οργάνωσης. 

Ο Graeber στα Αποσπάσματα είναι σε θέση να παρατηρήσει την παράξενη συγγένεια μεταξύ ανθρωπολογίας και αναρχισμού, επειδή στη δική του εκδοχή του ο αναρχισμός δεν είναι απλώς το πνευματικό παιδί συγκεκριμένων «ιδρυτικών μορφών» του δέκατου ένατου αιώνα όπως ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν και ο Προυντόν, και που κάποιος θα έπρεπε να υιοθετήσει εξολοκλήρου. Αντίθετα, πρόκειται περισσότερο για μια συγκεκριμένη στάση, ακόμη και μια πίστη που μοιράζονται μεταξύ τους τα άτομα στον αναρχικό χώρο (36). Ο αναρχισμός μπορεί να θεωρηθεί ως πίστη, ισχυρίζεται ο Graeber, στην οποία περιλαμβάνεται «η απόρριψη ορισμένων τύπων κοινωνικών σχέσεων, η πεποίθηση ότι κάποιες άλλες σχέσεις είναι καλύτερες για το χτίσιμο μιας βιώσιμης κοινωνίας, [και] η πίστη ότι μια τέτοια κοινωνία μπορεί πραγματικά να υπάρξει» (36). Ομοίως, οι «ιδρυτικές μορφές» του αναρχισμού δεν σκέφτονταν σαν να είχαν είχαν ανακαλύψει κάτι ιδιαίτερα καινούριο (35). Απλώς έκαναν μια υπόθεση καλή τη πίστει ότι, σύμφωνα με τα λόγια του Graeber, «οι βασικές αρχές του αναρχισμού, (αυτοοργάνωση, εθελοντικός συνεταιρισμός, αλληλοβοήθεια), αναφέρονταν σε μορφές της ανθρώπινης συμπεριφοράς που θεωρούνταν δεδομένο ότι υπήρχαν από τότε που υπήρχε και η ανθρωπότητα. Το ίδιο ισχύει και με την απόρριψη του κράτους και όλων των μορφών δομικής βίας, την ανισότητα ή την κυριαρχία» (36). Αναμφισβήτητα, είναι αυτή η υπόθεση περί της ανθρώπινης ιστορίας για την οποία το βιβλίο η Αυγή των Πάντων επιχειρεί να αποδείξει την εγκυρότητά της δεκαεπτά χρόνια αργότερα. 

Σε κάθε περίπτωση, στο όραμα του Graeber η ανθρωπολογία ως αντικείμενο θα μπορούσε να ενισχύσει την πίστη στη δυνατότητα ενός άλλου κόσμου προσφέροντας ένα αρχείο εναλλακτικών τρόπων οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων, συνειδητής ανασύστασής τους ή πλήρους εγκατάλειψής τους. Αλλά για να μπορέσει να ενισχύσει αυτή την πίστη για τη δυνατότητα ύπαρξης ενός άλλου κόσμου απαλλαγμένου από «το κράτος, τον καπιταλισμό, τον ρατσισμό και την πατριαρχία» (43), η ίδια η κοινωνική θεωρία θα πρέπει να υποθέσει ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Στην πραγματικότητα, ο Graeber ισχυρίζεται ότι αυτό είναι η πρωταρχική υπόθεση που η κάθε ριζοσπαστική κοινωνική θεωρία οφείλει να κάνει. «Το να αφοσιωθεί κανείς σε μια τέτοια αρχή είναι σχεδόν μια πράξη πίστης», βρίσκει, «μιας και πώς μπορεί κάποιος να είναι σίγουρος για τέτοια ζητήματα; Μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί ότι ένας τέτοιος κόσμος δεν είναι εφικτός» (43). Σε μια κίνηση που μοιάζει με ένα εξελιγμένο θεολογικό επιχείρημα σχετικά με την ύπαρξη του Θεού, δηλώνει στη συνέχεια ότι «είναι αυτή ακριβώς η μη διαθεσιμότητα απόλυτης γνώσης που κάνει μια δέσμευση στην αισιοδοξία, ηθική αναγκαιότητα» (43). Ωστόσο, αναρωτιέμαι αν άλλοι ανθρωπολόγοι ή μη μπορούν να παρασυρθούν σε μια τέτοια καλή τη πίστει αισιοδοξία μέσω της επιχειρηματολογίας. Ίσως κάποιος θα μπορούσε να εμπνευστεί να έχει πίστη στη δυνατότητα ύπαρξης ενός άλλου κόσμου με τον ίδιο τρόπο που και ο David Graeber ενέπνευσε τα ριζοσπαστικά κινήματα που εκτιμούσε πολύ. 

Η δεύτερη πρόταση του Graeber είναι ότι κάθε ριζοσπαστική κοινωνική θεωρία και ιδιαίτερα η αναρχική θα πρέπει να αποβάλλει συνειδητά οποιοδήποτε ίχνος πρωτοπορίας (45). Κατά τη γνώμη του, «η εθνογραφική πρακτική ως ανθρωπολογική μέθοδος παρέχει κάτι που μοιάζει με μοντέλο, αν και πολύ ακατέργαστο, πρωτόλειο, μοντέλο, για το πώς μια μη πρωτοποριακή, επαναστατική διανοητική πρακτική μπορεί να λειτουργήσει» (45). Ο στόχος μιας τέτοιας πρακτικής δεν θα ήταν να «καταλήξει στην ορθή στρατηγική ανάλυση και μετά να ηγηθεί των μαζών» (45), αλλά να συλλάβει πώς συνήθειες και πράξεις των ανθρώπων βγάζουν νόημα με τέτοιο τρόπο που ούτε οι ίδιοι δεν είχαν εντελώς συνειδητοποιήσει (45). Ο ευνόητος ρόλος για ένα ριζοσπάστη διανοούμενο είναι να κάνει ακριβώς αυτό», γράφει ο Graeber στα Αποσπάσματα, «να εξετάζει αυτούς που δημιουργούν βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις, να προσπαθεί να υπολογίζει ποιες μπορεί να είναι οι ευρύτερες συνέπειες του τι (ήδη) πράττουν και ύστερα να προσφέρει αυτές τις ιδέες πίσω, όχι ως συνταγές, αλλά ως συνεισφορές, δυνατότητες – ως δώρα» (46). Όχι συνταγές, αλλά συνεισφορές, δυνατότητες, δώρα. Αυτά προσέφερε ο Graeber στο έργο του – ιδιαίτερα στα Αποσπάσματα μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας (2004), Άμεση Δράση: Μια Εθνογραφία (Direct Action: An Ethnography) (2009) και Το Δημοκρατικό Σχέδιο: Ιστορία, Η Κρίση, Το Κίνημα (2013) – τα δώρα του είτε έγιναν αποδεκτά είτε όχι από αυτούς για τους οποίους έγραψε, από αυτούς που σκέφτηκε και έδρασε μαζί, ή από όσους τον διάβασαν. Εξάλλου, τα δώρα μπορούν και να απορριφθούν, και όπως αναγνώρισε ο Graeber, πολλά από αυτά που πρότεινε ή έκανε ως ανθρωπολόγος δεν είχαν «ιδιαίτερη σχέση με αυτό που υπήρξε η ανθρωπολογία, ακόμη και η ριζοσπαστική, τα τελευταία περίπου εκατό χρόνια» (46).  

Παρ ‘όλα αυτά, στα Αποσπάσματα ο Graeber στρέφεται σε ανθρωπολόγους και κυρίως στον Marcel Mauss για να ασχοληθεί με την επιρροή του στους αναρχικούς, παρά το γεγονός ότι ο Mauss δεν είχε τίποτα καλό να πει γι’ αυτούς. «Τελικά, παρόλα αυτά», γράφει ο Graeber σαν να μιλάει και για τον εαυτό του, «ο Marcel Mauss είχε πιθανότατα μεγαλύτερη επιρροή στους αναρχικούς απ’ ό,τι όλοι οι άλλοι [ανθρωπολόγοι] μαζί. Αυτό διότι ενδιαφερόταν για μια εναλλακτική ηθική, πράγμα το οποίο τον οδήγησε να σκεφτεί ότι οι κοινωνίες χωρίς κράτη και αγορές υπήρχαν, έτσι όπως υπήρχαν, επειδή οι άνθρωποι ενεργά επιθυμούσαν να ζουν με αυτόν τον τρόπο. Όπερ σημαίνει: επειδή ήταν αναρχικοί. Στο βαθμό που τα αποσπάσματα μιας αναρχικής ανθρωπολογίας υπάρχουν, κατά ένα μεγάλο μέρος προέρχονται απ’ αυτόν» (56). Κατά τη γνώμη μου, το ενδιαφέρον του ίδιου του Graeber για την ανάπτυξη μιας αναρχικής ανθρωπολογίας δημιουργήθηκε επίσης από την εκτίμηση που έτρεφε για την «εναλλακτική ηθική» και για τη γοητεία που αυτή του ασκούσε, ηθική που στηρίζει την αυτοσυνείδητη αποφασιστικότητα των ανθρώπων να ζουν διαφορετικά – στην αναρχική περίπτωση, ελεύθεροι από τον καπιταλισμό και την πατριαρχία, ελεύθεροι από το κράτος, τη δομική βία, την ανισότητα και την κυριαρχία.  

«Αυτό είναι, λοιπόν, που εννοώ λέγοντας εναλλακτική ηθική», εξηγεί ο Graeber σε ένα κριτικό τμήμα των Αποσπασμάτων, όπου θεωρητικοποιεί την επαναστατική αντιεξουσία και προαναγγέλλει ένα βασικό επιχείρημα που θα συνυπογράψει στην Αυγή των Πάντων: «Οι αναρχίζουσες κοινωνίες δεν αγνοούν περισσότερο τις ανθρώπινες ικανότητες για απληστία και ματαιοδοξία από ό,τι οι σύγχρονοι Αμερικανοί την ανθρώπινη ικανότητα για φθόνο, λαιμαργία ή οκνηρία. Θα τις έβρισκαν εξίσου ακατάλληλες ως βάση για τον πολιτισμό τους. Στην πραγματικότητα, αντιλαμβάνονται τα φαινόμενα αυτά ως ηθικούς κινδύνους τόσο τρομερούς, ώστε καταλήγουν να οργανώνουν το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής τους ζωής γύρω απ’ το να τα περιορίζουν» (59). Αυτή είναι μια αξιοσημείωτη πρόταση. Πρώτον, ορίζει με αποφασιστικότητα το ήθος και την ηθική ως τις καταστατικές βάσεις της ενσυνείδητης κοινωνικής οργάνωσης. Δεύτερον, αφήνει να εννοηθεί ότι οι κοινωνίες οργανώνονται με αυτόν τον τρόπο σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, «σύγχρονη» ή «παλαιότερη».  

Στην πραγματικότητα, ο Graeber υποστηρίζει ότι «κάθε πραγματικά πολιτικά ενημερωμένη ανθρωπολογία θα πρέπει να αρχίσει να αντιμετωπίζει σοβαρά το ζήτημα του πώς, αν μη τι άλλο, χωρίζεται πραγματικά αυτό που μας αρέσει να αποκαλούμε ‘σύγχρονος’ κόσμος από το υπόλοιπο της ανθρώπινης ιστορίας» (73). Στα Αποσπάσματα, καθώς και στην Αυγή των Πάντων, ο Graeber απορρίπτει με πάθος τους μέχρι τώρα δεδομένους τρόπους οργάνωσης της ιστορίας σε περιόδους και εξελικτικά στάδια, έτσι ώστε ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία – μαζί με κάθε κοινωνία, λαό και πολιτισμό σε όλο το χρόνο και το χώρο – να κατοικείται από παραδείγματα ανθρώπινης δυνατότητας που θεσπίζονται από αποφασιστικά και ευφάνταστα, έξυπνα, παιχνιδιάρικα, πειραματικά, στοχαστικά, δημιουργικά και ενσυνείδητα πολιτικά πλάσματα.  

Για τον Graeber, η ανθρώπινη ιστορία δεν αποτελείται από μια σειρά από ‘επαναστάσεις’ (82) – είτε πρόκειται για τη Νεολιθική Επανάσταση, την Αγροτική Επανάσταση, τη Γαλλική Επανάσταση ή τη Βιομηχανική Επανάσταση – που εισάγουν σαφείς κοινωνικές, ηθικές ή πολιτικές ρήξεις στη φύση της κοινωνικής πραγματικότητας, ή, όπως προτιμά να τη σκέφτεται, στην «ανθρώπινη κατάσταση». Αν συμβαίνει αυτό, και αν ο αναρχισμός είναι κατά βάση μια ηθική της πρακτικής (143), όπως ισχυρίζεται, μια τέτοια ηθική γίνεται διαθέσιμη για ανθρωπολογική μελέτη και πολιτική έμπνευση σε ολόκληρη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας.  

Είναι σημαντικό ωστόσο να σημειωθεί ότι ο Graeber διαφωνεί έντονα με τους πρωτογονιστές αναρχικούς που εμπνέονται από το σημαντικό δοκίμιο του ανθρωπολόγου μέντορά του Marshall Sahlins, The Original Affluent Society (Η Αυθεντική Κοινωνία της Αφθονίας) (1968), αναρχικούς που προτείνουν ότι «υπήρχε μια εποχή όπου η αλλοτρίωση και η ανισότητα δεν υπήρχαν, τότε που ο καθένας ήταν κυνηγος-τροφοσυλλέκτης αναρχικός, και ως εκ τούτου η πραγματική απελευθέρωση μπορεί να επέλθει μόνο αν εγκαταλείψουμε τον “πολιτισμό”» (93). Στα Αποσπάσματα, καθώς και στην Αυγή των Πάντων, αφηγείται μια πιο περίπλοκη ιστορία ατελείωτης ποικιλίας όπου, για παράδειγμα, «υπήρξαν κυνηγετικές-τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες με ευγενείς και δούλους, (αλλά) υπήρχουν (και συνεχίζουν να υπάρχουν) αγροτικές κοινωνίες που είναι σε μεγάλο βαθμό εξισωτικές» (94).

Ο Graeber επιμένει, πρώτα στα Αποσπάσματα και στη συνέχεια ξανά στην Αυγή των Πάντων, ότι «οι άνθρωποι ποτέ δεν έζησαν πραγματικά στον κήπο της Εδέμ» (94). Η σημασία αυτού του ευρήματος είναι πολλαπλή. Μεταξύ άλλων, σημαίνει ότι μπορούμε να δούμε «την ιστορία ως μια πηγή με πολύ πιο ενδιαφέροντα για εμάς τρόπο» (94) και ότι «οι ριζοσπάστες θεωρητικοί δεν χρειάζεται να μελετούν συνέχεια πάνω στην ίδια ανεπάρκεια διακοσίων χρόνων επαναστατικής ιστορίας» (95).  

Γράφοντας στα Αποσπάσματα για την επανάσταση, ο Graeber απορρίπτει τον κοινότοπο ορισμό ο οποίος «πάντοτε υπονοούσε κάτι στη φύση της μεταβολής του παραδείγματος [paradigm]: μια καθαρή τομή, μια θεμελιώδης ρήξη στη φύση της κοινωνικής πραγματικότητας, ύστερα από την οποία όλα λειτουργούν διαφορετικά, και οι προηγούμενες κατηγορίες δεν ισχύουν πλέον» (79). Αντ’ αυτού, μας προτρέπει «να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε την επανάσταση ως ένα πράγμα – ‘η’ επανάσταση, η μεγάλη κατακλυσμιαία ρήξη – και αντ’ αυτού να αναρωτηθούμε ‘τι είναι επαναστατική δράση;’» (83). Τονίζει ότι «επαναστατική δράση είναι κάθε συλλογική δράση που απορρίπτει, και γι’αυτό αντιμετωπίζει, κάποια μορφή εξουσίας ή κυριαρχίας και καθώς κάνει κάτι τέτοιο, επαναθεσμίζει τις κοινωνικές σχέσεις – ακόμη και μέσα στη συλλογικότητα – υπ’ αυτό το φως» (83), χωρίς απαραίτητα να στοχεύει στην ανατροπή μιας κυβέρνησης ή, επί τούτου, την ανατροπή του επικεφαλής ενός τμήματος ανθρωπολογίας.  

Αναφέρω αυτή τη δυνατότητα, στο ίδιο παιχνιδιάρικο πνεύμα με αυτό του Graeber, για να επιστρέψουμε στο εδώ και τώρα και στο τελευταίο τμήμα των Αποσπασμάτων με τίτλο «Ανθρωπολογία», στο οποίο ο Graeber «δαγκώνει κάπως διστακτικά το χέρι που τον ταΐζει» (143). Ο Graeber παρατηρεί πώς, αντί να υιοθετήσουν οποιοδήποτε είδος ριζοσπαστικής πολιτικής, οι ανθρωπολόγοι κινδυνεύουν να γίνουν «ένας ακόμα τροχός στην παγκόσμια άμαξα της ‘μηχανής της ταυτότητας’, έναν πλανητικό μηχανισμό θεσπίσεων και υποθέσεων», στον οποίο όλες οι διαμάχες σχετικά με τη φύση των πολιτικών ή οικονομικών πιθανοτήτων φαίνεται να έχουν τελειώσει και «ο μόνος τρόπος να κάνει κάποιος έναν πολιτικό ισχυρισμό είναι υποστηρίζοντας κάποια συλλογική ταυτότητα∙ με όλες τις υποθέσεις για το τι είναι ταυτότητα» (150). Και δηλώνει σαρκαστικά ότι, «η διαφορά στην οπτική γωνία του ανθρωπολόγου και του στελέχους του διεθνούς μάρκετινγκ μετά βίας διακρίνεται» (149). 

Αλλά τι προτείνει ο Graeber για την ανθρωπολογία; Παρατηρώντας ότι «οι ανθρωπολόγοι κάθονται, κυριολεκτικά, πάνω σ’ ένα αχανές αρχείο ανθρώπινης εμπειρίας, κοινωνικών και πολιτικών πειραμάτων για τα οποία κανείς άλλος δεν γνωρίζει πραγματικά τίποτα», λυπάται που το αρχείο αυτό της ανθρώπινης εμπειρίας αντιμετωπίζεται από τους ανθρωπολόγους ως «το μικρό βρώμικο μυστικό μας» (144). Φυσικά, ήταν η αποικιακή βία που κατέστησε δυνατό ένα τέτοιο αρχείο, όπως αναγνωρίζει ο Graeber χωρίς δισταγμό: «ο επιστημονικός κλάδος που γνωρίζουμε σήμερα έγινε εφικτός μέσω φρικιαστικών συνδυασμών κατάκτησης, αποικιοποίησης και μαζικών δολοφονιών – όπως συμβαίνει στους περισσότερους σύγχρονους ακαδημαϊκούς κλάδους» (144). Παρ ‘όλα αυτά, ο Graeber κάνει την τολμηρή πρόταση ότι «οι καρποί της εθνογραφίας – και οι τεχνικές της εθνογραφίας – μπορούν να βοηθήσουν εξαιρετικά» τα ριζοσπαστικά κινήματα σε όλο τον κόσμο, «αν οι ανθρωπολόγοι καταφέρουν να ξεπεράσουν τον – κατανοητό παρόλα αυτά – δισταγμό τους (το οφείλουν στη συχνά βρώμικη αποικιακή τους ιστορία) και να δουν σε τι θησαυρό πραγματικά κάθονται, όχι σαν κάποια μορφή ένοχου μυστικού (το οποίο είναι παρόλα αυτά το δικό τους ένοχο μυστικό και κανενός άλλου) αλλά ως την κοινή περιουσία της ανθρωπότητας» (142). Ξεπερνώντας αυτόν τον δισταγμό, πολλά χρόνια αργότερα, οι Graeber και Wengrow προσφέρουν για δια-επιστημονικό έλεγχο και έμπνευση ένα αχανές αρχείο ανθρώπινων δυνατοτήτων στο Η Αυγή Των Πάντων: Μια Καινούρια Ιστορία Της Ανθρωπότητας (2021). 

Ανθρωπότητα και Ελευθερία στην Αυγή των Πάντων 

Το βιβλίο Η Αυγή των Πάντων ξαναγράφει την ιστορία της ανθρωπότητας ως μια αλληλουχία τολμηρών κοινωνικών πειραμάτων που υλοποιούνται σε «ένα καρναβάλι πολιτικών μορφών» (Graeber and Wengrow, 2021). Καλύπτοντας χιλιάδες αιώνες σε όλο τον κόσμο σε περίπου εξακόσιες σελίδες, το βιβλίο αμφισβητεί γνωστές εξελικτικές θεωρίες της ανθρώπινης ιστορίας, οι οποίες υποθέτουν ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες περιορίζονταν σε μικρές εξισωτικές ομάδες πριν από την εμφάνιση της γεωργοκτηνοτροφίας, ότι η γεωργία σήμανε την επινόηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και σηματοδότησε ένα αμετάκλητο βήμα προς την ανισότητα, και ότι η εμφάνιση των πόλεων παγίωσε τις ταξικές διαφορές και οδήγησε στην ανάγκη για αυταρχικούς άρχοντες, πολεμιστές-πολιτικούς, και δεσποτικούς γραφειοκράτες (19)³. Σύμφωνα με τους Graeber και Wengrow, η ανθρώπινη ιστορία έχει μεγαλύτερη ποικιλία και είναι περισσότερο ενδιαφέρουσα και «ελπιδοφόρα» από ό,τι προτείνουν τέτοιες τελεολογικές αφηγήσεις (24). Ενώ για παράδειγμα υπήρχαν κοινωνίες τροφοσυλλεκτών κυνηγών με ευγενείς και σκλάβους, πολλές από τις πρώτες γεωργοκτηνοτροφικές κοινότητες ήταν σχετικά απαλλαγμένες από βαθμούς και ιεραρχίες και οι κάτοικοι των πρώτων πόλεων του κόσμου ήταν οργανωμένες σε στιβαρή εξισωτική βάση χωρίς να έχουν ανάγκη από αυταρχικούς άρχοντες και γραφειοκράτες (19). 

 «Σε αυτό το βιβλίο όχι μόνο θα παρουσιάσουμε μια νέα ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά επίσης θα προσκαλέσουμε τον αναγνώστη σε μια νέα επιστήμη της ιστορίας, η οποία θα επαναφέρει τους προγόνους μας στην πλήρη ανθρώπινη φύση τους» (44), γράφουν οι Graeber και Wengrow. «Αυτό το βιβλίο προσπαθεί να θέσει τα θεμέλια», ισχυρίζονται, «για μια νέα παγκόσμια ιστορία» (45). Στην εκδοχή των συγγραφέων, η παγκόσμια ιστορία είναι μια θεατρική σκηνή πάνω στην οποία διάφορες κοινωνίες, λαοί και πολιτισμοί εμφανίζονται διαμέσου του χρόνου και του χώρου ως παραδείγματα ενσάρκωσης των «δυνατοτήτων που έχουμε» (40), ως αναμφισβήτητα ευφάνταστες, πειραματικές, δημιουργικές και πολιτικά αυτοσυνείδητες συλλογικότητες. Οι Graeber και Wengrow επιμένουν ότι οι ερωτήσεις που έχουμε συνηθίσει να θέτουμε σχετικά με την ουσία της ανθρωπότητας («ως είδος, είμαστε εκ φύσεως συνεργατικοί ή ανταγωνιστικοί, καλοσυνάτοι ή εγωιστές, καλοί ή κακοί;») μας τυφλώνουν «ως προς το τι πραγματικά μας καθιστά στην ουσία ανθρώπους, που είναι η ικανότητά μας – ως ηθικών και κοινωνικών όντων – να διαπραγματευόμαστε μεταξύ αυτών των εναλλακτικών» (159). Αντίστοιχα, οι συγγραφείς παρουσιάζουν στην Αυγή των Πάντων πολιτισμούς και κοινωνίες που έχουν να προσφέρουν αμέτρητα παραδείγματα τέτοιων «διαπραγματεύσεων» που συμβαίνουν από την Εποχή Των Παγετώνων.  

Οι Graeber και Wengrow δηλώνουν αποφασιστικά ότι Η Αυγή Των Πάντων είναι ένα βιβλίο που «αφορά κυρίως την ελευθερία» (267). «Αυτό που έχει εντέλει σημασία», γράφουν κατά την εισαγωγή αυτού του συναρπαστικού βιβλίου, «είναι αν μπορούμε να ανακαλύψουμε εκ νέου τις ελευθερίες που μας κάνουν πρωτίστως ανθρώπους» (25). Ποιες είναι αυτές οι ελευθερίες που μας κάνουν πρωτίστως ανθρώπους; Μήπως δεν είμαστε πλέον «πλήρως ανθρώπινοι» αν αυτές οι ελευθερίες έχουν πια χαθεί – ακόμη και από τη φαντασία μας – όπως επανειλημμένα θρηνούν οι συγγραφείς; Οι Graeber και Wengrow ορίζουν τρεις ελευθερίες που «φαίνεται πως θεωρούνταν δεδομένες μεταξύ των μακρινών προγόνων μας, έστω και αν οι περισσότεροι σήμερα μόλις που τις διανοούνται» (177). Αυτές οι τρεις ελευθερίες είναι «η ελευθερία να εγκαταλείψει κάποιος την κοινότητά του, ξέροντας ότι θα είναι ευπρόσδεκτος σε μακρινές χώρες· η ελευθερία να πηγαίνει από τη μια κοινωνικά δομή στην άλλη, ανάλογα με την εποχή του χρόνου· [και] η ελευθερία να απειθαρχεί στην εξουσία χωρίς συνέπειες» (177). Εάν συμβαίνει αυτό, εμφανίζεται αμέσως ένα αμείλικτο ερώτημα: πώς μπορούμε να γνωρίζουμε ποιες ελευθερίες οι πρόγονοί μας θεωρούσαν δεδομένες; Θέτοντας αυτό το ερώτημα, δεν υπαινίσσομαι ότι «οι πρόγονοί μας» μας είναι ουσιαστικά άγνωστοι επειδή είναι πολύ διαφορετικοί (οντολογικά διαφορετικοί, θα μπορούσε κανείς να πει), αλλά ότι ακόμη και αν η αρχαιολογία και η ανθρωπολογία, και οι ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες ευρύτερα, μπορεί να έχουν ως σκοπό τους «το να αναδιαμορφώσουμε τις απόψεις μας για το τι είμαστε και τι μπορούμε να γίνουμε» (659), παραμένει ασαφές εάν έχουν την ικανότητα να το κάνουν αυτό χωρίς να αναπτύξουν κάποιο είδος «μύθου» – συμπεριλαμβανομένων νέων μύθων σχετικά με το «τι σημαίνει πραγματικά να είσαι sapiens (έμφρων)» (159). Παρ’ όλα αυτά, στο βαθμό που οι μύθοι είναι απαραίτητοι για να δώσουν στην ανθρώπινη ζωή ένα κοινό – δηλαδή κοινωνικό – νόημα, οι Graeber και Wengrow αναφερόμενοι σε νέα αρχαιολογικά και ανθρωπολογικά ευρήματα επινοούν μύθους που μπορεί να αποδειχθούν πιο εμπνευσμένοι στο να γίνουν «πιστευτοί», σε αντίθεση με τις τελεολογικές θεωρίες της κοινωνικής εξέλιξης που επικυρώνουν τις τρέχουσες κοινωνικές και πολιτικές ρυθμίσεις ως αδιάψευστη «πρόοδο». Εξάλλου, η «ανθρωπότητα» η ίδια ως ένα φαινομενικά ξεχωριστό είδος, ως ιδανικό, ως κοινότητα, ως πρωταγωνιστής, μπορεί να απαιτεί έναν νέο μύθο, μια «νέα επιστήμη της ιστορίας» για να φέρει όλα τα μέλη της κοντά και να τα ενώσει. Με την Αυγή των Πάντων, ο Graeber και ο Wengrow πρωτίστως καλούν την ανθρωπότητα να υπάρξει γράφοντας η ίδια την ιστορία της, εξερευνώντας το πιθανό παρελθόν και μέλλον της, καθιστώντας «την» ένα επιστημονικό αλλά και όχι λιγότερο μεταφυσικό γεγονός.  

Όταν διατυπώνουν τις τρεις ελευθερίες της ανθρωπότητας, οι Graeber και Wengrow τις τοποθετούν ως «βασικές αρχές» (362): «Μιλήσαμε ήδη για τις θεμελιώδεις, ακόμη και πρωταρχικές, μορφές ελευθερίας», γράφουν, «την ελευθερία της μετακίνησης· την ελευθερία ανυπακοής σε διαταγές· την ελευθερία επαναοργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων» (460). Εδώ, εμφανίζεται ένα άλλο ερώτημα: Με ποια έννοια είναι αυτές οι μορφές ελευθερίας «θεμελιώδεις» και «πρωταρχικές» – είναι μήπως ιστορικά γεγονότα ή είναι ηθικές και πολιτικές συνταγές σχετικά με τις μορφές ελευθερίας που θα πρέπει να συνεπάγεται η ανθρώπινη ύπαρξη, συμπεριλαμβανομένου αυτού που οι συγγραφείς αποκαλούν «το βασικότερο στοιχείο όλων των ανθρώπινων ελευθεριών, η ελευθερία να δίνουμε υποσχέσεις και να αναλαμβάνουμε δεσμεύσεις, άρα να χτίζουμε σχέσεις» (539); Μου φαίνεται ότι οι τρεις ελευθερίες της ανθρωπότητας δεν είναι ούτε αδιαμφισβήτητα γεγονότα που έρχονται από το παρελθόν, ούτε πολιτικές συνταγές για το μέλλον, αλλά κάτι πιο ελπιδοφόρο: είναι δυνατότητες που μπορούμε συλλογικά να υλοποιήσουμε. Οι Graeber και Wengrow θέτουν την εξής ρητορική ερώτηση «μήπως η ίδια η ικανότητα να πειραματιζόμαστε με διαφορετικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης δεν είναι αναπόσπαστο τμήμα αυτού που μας κάνει ανθρώπους; Δηλαδή, όντα με την ικανότητα της αυτοδημιουργίας, ακόμα και της ελευθερίας;» (24). Προσέξτε πώς, σε τέτοιες διατυπώσεις, αυτό που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι στο χρόνο και το χώρο είναι η ικανότητα να πειραματίζονται με διαφορετικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης – δηλαδή, η ανθρωπότητα έχει τη δυνατότητα για αυτοδημιουργία και ελευθερία, αλλά όχι απαραίτητα και για την ίδια την ελευθερία. Το τελευταίο απαιτεί περισσότερη φαντασία από ό,τι οι περισσότεροι σύγχρονοι άνθρωποι μπορούν να διαθέσουν μέσα στα «εννοιολογικά δεσμά» τους (9).  

Οι Graeber και Wengrow ισχυρίζονται ότι «τα ανθρώπινα όντα [είναι] θεμελιωδώς ευφάνταστα πλάσματα», στη ρίζα των οποίων βρίσκεται η τάση μας για υπερβολή. «Ένα από τα πράγματα που μας ξεχωρίζουν από τα ζώα είναι ότι τα ζώα παράγουν ακριβώς και μόνο ό,τι χρειάζονται· οι άνθρωποι απαρέγκλιτα παράγουν περισσότερα. Είμαστε πλάσματα της υπερβολής, και αυτό που μας κάνει ταυτόχρονα το πιο δημιουργικό, και το πιο καταστροφικό από όλα τα είδη» (171), γράφουν. Αυτό το συλλογικά δημιουργούμενο πλεόνασμα, παρατηρούν οι συγγραφείς, θέτει «θεμελιώδη ερωτήματα για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος» (171), ακόμη και όταν οι άρχουσες τάξεις προσπαθούν αδιάκοπα να κλείσουν αυτό το ζήτημα και να οργανώσουν την κοινωνία «με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να αποσπούν για τον εαυτό τους τη μερίδα του λέοντος από αυτό το πλεόνασμα, είτε με φόρους υποτέλειας, δουλεία, φεουδαρχικούς δασμούς είτε με τη χειραγώγηση των διευθετήσεων της κατ’ επίφαση ελεύθερης αγοράς» (171). Αλλά δεν υπάρχει σε όλα αυτά τίποτα το αναπόφευκτο. Οι Graeber και Wengrow προσφέρουν στην Αυγή των Πάντων ένα πλήθος παραδειγμάτων που επιδεικνύουν εναλλακτικές κοινωνικές διευθετήσεις σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, κοινωνικές διευθετήσεις που δίνουν προτεραιότητα στην αλληλοβοήθεια και τη συλλογική φροντίδα. Στην πραγματικότητα, οι συγγραφείς τολμούν να θέσουν ως πιθανότητα πως μπορεί «η αλληλοβοήθεια, η κοινωνική συνεργασία, ο ακτιβισμός, η φιλοξενία ή απλώς η έγνοια για τους άλλους να είναι τα πράγματα που αποτελούν τους πολιτισμούς» (546).⁴

Σύμφωνα με τους Graeber και Wengrow, πρόκειται για ένα είδος κομουνισμού που γίνεται κατανοητός «ως προσδοκία κοινοχρησίας, ότι οι άνθρωποι που δεν είναι πραγματικά εχθροί αναμένεται να ανταποκριθούν ο ένας στις ανάγκες του άλλου» (96) – ένας κομουνισμός επί της αρχής, «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» – που αποτελεί το θεμέλιο της ανθρώπινης κοινωνικότητας (72). Ενώ αυτό που αντιλαμβάνονται οι Graeber και Wengrow ως «βασικό κομουνισμό»⁵ είναι ένα καθολικό χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπινων κοινωνιών μέσα σε όλη την ιστορία, «αυτό που ποικίλλει είναι μέχρι ποιο σημείο πιστεύεται ότι θα έπρεπε να επεκταθεί αυτός ο βασικός κομουνισμός» (72). Ενώ η ευρωπαϊκή αντίληψη της ατομικής ελευθερίας καταλήγει να «είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ιδέες της ιδιωτικής ιδιοκτησίας», η κριτική των ευρωπαϊκών κοινωνιών που αναπτύχθηκε από τους αυτόχθονες Αμερικανούς διανοούμενους όπως ο Καντιαρόνκ κατά την αποικιακή συνάντηση καταδεικνύει το πώς η άσκηση της ελευθερίας του ατόμου προϋπέθετε ένα συγκεκριμένο επίπεδο βασικού κομουνισμού (96).  

Ιστορικά, παρατηρούν οι συγγραφείς, η κατανόηση ότι οι αυτόχθονες Αμερικανοί ζούσαν σε «κοινωνίες εν γένει ελεύθερες, και οι Ευρωπαίοι όχι, ποτέ δεν ήταν θέμα αντιπαράθεσης» στις επαφές μεταξύ εποίκων στη Βόρεια Αμερική, αυτόχθονων διανοουμένων και, έμμεσα, στοχαστών του Διαφωτισμού όπως ο Ρουσσώ (63). Είναι εντυπωσιακό ότι οι Graeber και Wengrow υποστηρίζουν περαιτέρω ότι «υπάρχει λόγος που τόσοι εξέχοντες στοχαστές του Διαφωτισμού επέμεναν ότι τα ιδανικά τους περί ατομικής ελευθερίας και πολιτικής ισότητας ήταν εμπνευσμένα από πηγές και παραδείγματα ιθαγενών Αμερικανών. Επειδή αυτό ήταν αλήθεια» (59). Φυσικά, αυτοί οι στοχαστές του Διαφωτισμού και κυρίως ο Ρουσσώ, υιοθέτησαν μια διαφορετική φιλοσοφική ανθρωπολογία από αυτή που αναπτύσσουν οι Graeber και Wengrow στην Αυγή των Πάντων. Ο Ρουσσώ εφηύρε μια καθαρά φανταστική εποχή της Φυσική Κατάστασης, με τους ελεύθερους και αθώους «αγρίους» της – «στην οποία κάθε άτομο περιπλανιόταν μονάχο μέσα στα δέντρα» έως ότου η γη χωρίστηκε σε ιδιωτικά οικόπεδα, τα οποία στη συνέχεια μας έδωσαν, έτσι λέει η αφήγηση, τους νόμους μας που ρυθμίζουν την ιδιωτική ιδιοκτησία και το ίδιο το κράτος (97). 

Για τους Graeber και Wengrow, ωστόσο, το πραγματικό «τοξικό στοιχείο» στη σκέψη του Ρουσσώ ήταν η προώθηση του «μύθου του ανόητου αγρίου – έστω και αν τον θεωρούσε ευτυχισμένο μέσα στην ανοησία του» (104). Είναι αυτός ο μύθος που δημιούργησε τον εννοιολογικό χώρο (που αγκαλιάστηκε από φωνές που προπαγάνδιζαν τον ιμπεριαλισμό του δέκατου ένατου αιώνα, τον δαρβινικό εξελικτισμό και τον «επιστημονικό» ρατσισμό), όπου οι κρίσεις των αυτόχθονων λαών δεν φαίνονταν πια απειλητικές (104). Στην πραγματικότητα και ενάντια στο ρεύμα της ιστορία της ευρωπαϊκής διανόησης, οι Graeber και Wengrow προτείνουν ότι «οι θεωρίες της κοινωνικής εξέλιξης – πλέον τόσο γνώριμες ώστε σπανίως αναρωτιόμαστε για την προέλευσή τους – πρωτοδιατυπώθηκαν στην Ευρώπη ως άμεση απάντηση στη δύναμη της κριτικής των αυτοχθόνων» (89), μια διαπεραστική κριτική που τόνισε την έλλειψη ελευθερίας και αλληλοβοήθειας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.  

Παρ’ όλα αυτά, οι Graeber και Wengrow επιμένουν ότι «ο Ρουσσώ δεν έκανε εντελώς λάθος», καθώς «κάτι έχει όντως χαθεί». Καταλήγοντας, λοιπόν, οι συγγραφείς διατυπώνουν τι συνεπάγεται αυτή η απώλεια: «Είναι σαφές ότι εδώ πράγματι έχει αλλάξει κάτι σχετικό με τις ανθρώπινες κοινωνίες, και με πολύ βαθύ τρόπο. Οι τρεις βασικές ελευθερίες σταδιακά υποχώρησαν, σε σημείο που η πλειονότητα των ανθρώπων σήμερα μετά βίας αντιλαμβάνεται πώς θα ήταν να ζουν σε μια κοινωνική τάξη που θα βασιζόταν σε αυτούς» (632). Και πώς συνέβη αυτό, ρωτούν επανειλημμένα οι συγγραφείς, πώς «οι άνθρωποι καταλήξαμε να χάσουμε σε μεγάλο βαθμό την ευελιξία και την ελευθερία που κάποτε φαίνεται ότι χαρακτήριζαν τις κοινωνικές διευθετήσεις μας, και βρεθήκαμε κολλημένοι σε μόνιμες σχέσεις κυριαρχίας και υποταγής»; (186) Οι απαντήσεις τους είναι ταυτόχρονα υποθετικές και προκλητικές, ιδίως όταν διερευνούν «τη σύγκλιση μεταξύ συστημάτων βίας και συστημάτων φροντίδας» (650) ως την κρίσιμη, ακόμη και αιτιατή εξήγηση αυτής της απώλειας. Οι Graeber και Wengrow προτείνουν ότι το πράγμα «ίσως ξεκίνησε να στραβώνει ακριβώς όταν οι άνθρωποι άρχισαν να χάνουν την ελευθερία να φαντάζονται και να υλοποιούν άλλες μορφές κοινωνικής ύπαρξης» (630). Αν είναι ορισμένες ελευθερίες που μας κάνουν ανθρώπους εξαρχής, τι λέει για αυτές τις ελευθερίες το γεγονός ότι χρειάζονται «να ανακαλυφθούν εκ νέου», και τι λέει αυτό για εμάς τους σύγχρονους ανθρώπους; Μήπως δεν είμαστε πλέον «πλήρως ανθρώπινοι» αν αυτές οι ελευθερίες σήμερα χάνονται, όπως επανειλημμένα δηλώνουν οι συγγραφείς; Με την Αυγή Των Πάντων, οι David Graeber και ο David Wengrow δημιουργούν ένα θεαματικό πλαίσιο για να σκεφτούμε τις ανθρώπινες δυνατότητες και να δράσουμε στις «πρωταρχικές» ελευθερίες μας για μετακίνηση, για απείθεια και για αναδιάταξη των κοινωνικών σχέσεων στο σήμερα. 

Επιστρέφοντας από εκεί που ξεκίνησα, θα ήθελα να υποστηρίξω ότι ο αναρχισμός και η ανθρωπολογική γνώση της αναρχικής ηθικής και των αναρχικών πρακτικών και φαντασιακών σε όλη την ανθρώπινη ιστορία αποτελούν μέρος της «κοινής περιουσίας της ανθρωπότητας» (Graeber 2004: 142), η οποία περιλαμβάνει τώρα τις συνεισφορές του ίδιου του Graeber στην αναρχική θεωρία και πρακτική μαζί με την εκπληκτική φαντασία του για το πιθανό παρελθόν και μέλλον τους. Επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω με ένα εντυπωσιακά ευφάνταστο κομμάτι από τα Αποσπάσματα, το οποίο θα μπορούσαμε να λάβουμε ως κάλεσμα να σκεφτούμε και να δράσουμε προς την κατεύθυνση της δυνατότητας ενός αναρχικού μέλλοντος: 

…οι αναρχικές μορφές οργάνωσης δεν θα μοιάζουν καθόλου με το κράτος. …θα αφορούν μια ατελείωτη ποικιλία κοινοτήτων, οργανώσεων, δικτύων, εγχειρημάτων, σε κάθε νοητή κλίμακα, που θα συμπλέκονται και θα τέμνονται με κάθε τρόπο που θα μπορούσαμε να φανταστούμε, και πιθανόν με πολλούς που δεν μπορούμε. Κάποιες μορφές θα είναι αρκετά τοπικές, άλλες παγκόσμιες. Ίσως το μόνο που θα είχαν κοινό είναι ότι σε καμιά από αυτές δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί κάποιος με όπλα και να πει σε όλους τους άλλους να το βουλώσουν και να κάνουν ό,τι τους λέει. Και από τη στιγμή που οι αναρχικοί δεν προσπαθούν στην πραγματικότητα να καταλάβουν την εξουσία μέσα στα πλαίσια οποιουδήποτε εθνικού εδάφους, η διαδικασία κατά την οποία ένα σύστημα αντικαθιστά το άλλο δεν θα πάρει τη μορφή κάποιου ξαφνικού επαναστατικού κατακλυσμού – την έφοδο σε μια Βαστίλη, ή την κατάληψη κάποιου Χειμερινού Ανακτόρου – θα είναι απαραίτητα σταδιακή∙ η δημιουργία εναλλακτικών μορφών οργάνωσης σε παγκόσμια κλίμακα, νέων μορφών επικοινωνίας, νέων, λιγότερο αλλοτριωμένων, τρόπων οργάνωσης της ζωής, που θα κάνουν τις σύγχρονες μορφές της εξουσίας να δείχνουν, τελικά, ηλίθιες και ασήμαντες. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι υπάρχουν ατελείωτα παραδείγματα βιώσιμου αναρχισμού: σχεδόν κάθε μορφή οργάνωσης θα μετρούσε ως ένα τέτοιο παράδειγμα, από τη στιγμή που δεν θα επιβαλλόταν από κάποια υψηλότερη εξουσία. 

(Graeber 2004: 77) 

Στο Αποσπάσματα Μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας, γράφοντας για τη Μαδαγασκάρη, ο Graeber γράφει: «φαίνεται συχνά πως κανείς δεν αναλαμβάνει πλήρως την εξουσία μέχρις αφότου έχει πεθάνει» (Graeber 2004: 101). Κατά τη γνώμη μου, πρέπει τώρα να αντιμετωπίσουμε την «πλήρη αυθεντία»⁶ του Graeber με ένα αναρχικό πνεύμα. Το έργο που έχουμε μπροστά μας δεν μπορεί να είναι η απολίθωση μέσω της ειδωλοποίησης ή της αγιοποίησης, αλλά η προέκταση μιας πρόσκλησης για να σκεφτούμε, να παίξουμε και να πειραματιστούμε με τις συνεισφορές του στην Ανθρωπολογία και τον Αναρχισμό.  

____

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ  

David Graeber(2004) Fragments of an Anarchist Anthropology. Chicago: Prickly Paradigm Press.  

• Αποσπάσματα μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας. Στάσει Εκπίπτοντες, 2019

David Graeber(2007) Possibilities: Essays on Hierarchy, Rebellion and Desire. California: AK Press.  

• Στις Απαρχές Του Σύγχρονου Αδιεξόδου – Σκέψεις Για Την Ιεραρχία, Την Κατανάλωση, Τον Φετιχισμό, Την Αξία, Τους Τρόπους Παραγωγής. Στάσει Εκπίπτοντες, 2019
• Στο Λυκόφως Των Πρωτοποριών – Η Ανάδυση Των Σύγχρονων Κοινωνικών Κινημάτων. Στάσει Εκπίπτοντες, 2012

David Graeber(2009) Direct Action: An Ethnography. California: AK Press. 

David Graeber(2011) Debt: The First 5,000 Years. New York:Melville House Publishing. 

• Χρέος (Τα πρώτα 5.000 χρόνια). Στάσει Εκπίπτοντες, 2013

David Graeber(2013) The Democracy Project: A History. A Crisis. A Movement. New York: Spiegel & Grau, a publishing imprint of Penguin Random House. 

David Graeber(2020) Anarchy—In a Manner of Speaking. Zurich-Paris-Berlin: Diaphanes.  

David Graeberand David Wengrow (2021) The Dawn of Everything: A New History of Humanity. London: Allen Lane, an imprint of Penguin Books. 

• Η Αυγή Των Πάντων – Μια Καινούρια Ιστορία της Ανθρωπότητας. Διόπτρα, 2023

Marshall Sahlins (1968) “Notes on the Original Affluent Society.” In Man the Hunter: The First Intensive Survey of a Single, Crucial Stage of Human Development—Man’s Once Universal Hunting Way of Life, Lee and DeVore (eds), pp. 85-9. Chicago: Aldine. 

David Wengrow (2018) “A history of true civilisation is not one of monuments,” in Aeon. https://aeon.co/ideas/a-history-of-true-civilisation-is-not-one-of-monuments 

Πηγή: https://www.academia.edu/

Η Ayça Çubukçu είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Συνδιευθύντρια του Τμήματος Ανθρώπινων Δικαιωμάτων στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου (London School of Economics and Political Science).

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Νίκος Γκατζίκης

_____

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

1. ΣτΜ: Εδώ η Çubukçu χρησιμοποιεί τον όρο «extractive history» θέλοντας να τονίσει την αποικιοκρατική ιδεολογία και σκέψη που κυριαρχεί στους ακαδημαϊκούς και πανεπιστημιακούς κύκλους και μεθόδους μάθησης και εκπαίδευσης.  ︎
2. ΣτΜ: οι αριθμοί των σελίδων σε αυτό το κεφάλαιο αναφέρονται στην ελληνική έκδοση των Αποσπασμάτων ︎
3. ΣτΜ: οι αριθμοί των σελίδων σε αυτό το κεφάλαιο αναφέρονται στην ελληνική έκδοση της Αυγής Των Πάντων ︎
4. Ο David Wengrow αναπτύσσει αυτό το επιχείρημα στο David Wengrow (2018), «Μια ιστορία αληθινού πολιτισμού δεν είναι μια ιστορία των μνημείων», στο Aeon.  https://aeon.co/ideas/a-history-of-true-civilisation-is-not-one-of-monuments. Τον ευχαριστώ που μου έδειξε αυτό το δοκίμιο. ︎
5. Ο David Graeber αναπτύσσει την ιδέα του «βασικού κομουνισμού» στο έργο του Χρέος: Τα πρώτα 5.000 χρόνια (2011). ︎
6. ΣτΜ: στο πρωτότυπο “full authority” ︎

The post David Graeber / Η Ανθρωπολογία Των Ανθρώπινων Δυνατοτήτων- της δρ. Ayça Çubukçu (LSE) appeared first on Void Network.

Στο βιβλίο του “Η ΖΩΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΤΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ- ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑΣ” εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες- (Life Under the Jolly Roger), ο Gabriel Kuhn εξετάζει την πολιτική και πολιτιστική σημασία αυτών των παρανόμων νομάδων συνδέοντας ιστορικές αφηγήσεις με ένα ευρύ φάσμα θεωρητικών εννοιών – φτάνοντας από τον Marshall Sahlins και τον Pierre Clastres έως τον Mao-Tse Tung και τον Eric J. Hobsbawm από τον Friedrich Nietzsche έως τον Μισέλ Φουκώ. Οι έννοιες της φυλής, του φύλου, της σεξουαλικότητας και της αναπηρίας στις πειρατικές κοινότητες της χρυσής εποχής αναλύονται και ενοποιούνται, όπως και οι μορφές οργάνωσης, οικονομίας και ηθικής των πειρατών.

Παρόλο που παρέχει έναν εκτενή κατάλογο επιστημονικών αναφορών για τον ακαδημαϊκό αναγνώστη, αυτή η απολαυστική και συναρπαστική μελέτη απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό και δεν απαιτεί τίποτα άλλο εκτός από αγάπη για τους πειρατές, τις τολμηρές θεωρητικές εικασίες και την παθιασμένη, αλλά με σεβασμό προς την επιστήμη, έρευνα.

Ο Gabriel Kuhn (γεννημένος στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας, 1972) ζει ως ανεξάρτητος συγγραφέας και μεταφραστής στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Οι δημοσιεύσεις του στα γερμανικά περιλαμβάνουν το βραβευμένο «Neuer Anarchismus» στο den USA: Seattle und die Folgen (2008). Οι δημοσιεύσεις του με το PM Press περιλαμβάνουν Life Under the Jolly Roger: Reflections on Golden Age Piracy (2010), Sober Living for the Revolution: Hardcore Punk, Straight Edge, and Radical Politics (2010), Soccer vs. the State: Tackling Football and Radical Politics (2011), Turning Money into Revolution: The Unlikely Story of Denmark’s Revolutionary Bank Robbers (2014) και Liberating Sápmi: Indigenous Resistance in Europe’s Far North (2020). Δημοσιεύει στο blog του: lefttwothree.org

Ο Τάσος Σαγρής, συνιδρυτής του Κενού Δικτύου και του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών είναι ποιητής, θεατρικός σκηνοθέτης και πολιτιστικός ακτιβιστής από την Αθήνα. Οι δημοσιεύσεις του στα αγγλικά περιλαμβάνουν We Are an Image From the Future The Greek Revolt of December 2008 (AK Press, 2010) και From Democracy to Freedom (Crimethinc, 2016).

1.

T.Σ.:  Η αστική τάξη δημιούργησε τα δικά της πανεπιστήμια, ακαδημίες, αναγνωρισμένους επιστήμονες και εκδοτικές εταιρείες για να υμνήσει το δικό της κατεστημένο ως τον μόνο δυνατό τρόπο ύπαρξης, να υπερασπιστεί την ατομική ιδιοκτησία και το κυρίαρχο καθεστώς, να τιμήσει τους μύθους, την ιστορία και την ανώτερη δόξα της ανώτερης τάξης, να απονομιμοποιήσει τις προσπάθειες των καταπιεσμένων για κοινωνική απελευθέρωση. Ένα χαρακτηριστικό που αγαπώ στα βιβλία σου είναι η ασυμβίβαστη αφοσίωσή σου στην συνειδητή συγγραφή βιβλίων Ιστορίας προς όφελος του παγκόσμιου αναρχικού κινήματος. Ποιος πιστεύεις πως είναι ο ρόλος των αναρχικών επιστημόνων στον αγώνα μας ενάντια στην κυριαρχία;

G.Κ.:  Η παραγωγή γνώσης δεν είναι κάτι ουδέτερο. Επιλέγουμε υλικό και το ερμηνεύουμε με βάση και το πώς βλέπουμε τον κόσμο (την «επιστημολογία» μας, όπως θα έλεγαν οι άνθρωποι που τους αρέσουν αυτού του είδους οι λέξεις) καθώς και με τα ηθικά, κοινωνικά και πολιτισμικά μας πρότυπα. Δεν υπάρχει τίποτα αντικειμενικό στη δήθεν αντικειμενική επιστήμη.

Δεν νομίζω φυσικά ότι αυτό σημαίνει πως υπάρχει ένας τύπος ιστορικής μελέτης όπου ο καθένας λέει ότι θέλει, ότι μπορείς απλά να φτιάχνεις ιστορίες και να τις πουλάς ως ιστορική αλήθεια. Αυτό δεν είναι ιστορική μελέτη, είναι χειραγώγηση. Ορισμένα πράγματα συνέβησαν με συγκεκριμένους τρόπους και έχουμε την ευθύνη να το αναγνωρίσουμε αυτό. Αλλά έχουμε επίσης ευθύνη να αναγνωρίσουμε γιατί και πώς λέμε ορισμένες ιστορίες. Μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον ίδιο ποδοσφαιρικό αγώνα και, χωρίς κανείς μας να πει ψέματα, να πούμε δύο πολύ διαφορετικές ιστορίες γι’ αυτόν. Όσα περισσότερα γνωρίζει το κοινό για εμάς, τις προθέσεις μας και τα ενδιαφέροντά μας, τόσο πιο εύκολο θα είναι για εκείνο να ερμηνεύσει τις ιστορίες μας και να αποφασίσει τι συνέβη τελικά.

Έτσι βλέπω και την αναρχική επιστημονική μελέτη. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που αγωνίζονται για ελευθερία και δικαιοσύνη. Αυτές είναι οι ιστορίες που θα αναζητήσω, και θα κοιτάξω τα πάντα από αυτή τη οπτική γωνία. Δεν έχει νόημα να χειραγωγούμε τα γεγονότα. Δεν κερδίζουμε τίποτα κάνοντας κάτι τέτοιο μόνο και μόνο για να ταιριάζει η ιστορία στις απόψεις μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν τι κάνουμε και θα χάσουμε την αξιοπιστία μας. Μπορούμε, όμως, να αρνηθούμε έναν τρόπο γραφής της ιστορίας όπου οι ισχυροί πάντα τα καταφέρνουν, όπου όλα υποτίθεται ότι συνέβησαν υπέρ τους επειδή ήταν δίκαιο, άξιο και αναπόφευκτο. Η αναρχική μελέτη σημαίνει να μπορείς να λες “όχι”- πάντα υπήρχαν πόλεμοι για την κατάκτηση και την επιβολή της εξουσίας, πάντα υπήρχαν ανατρεπτικά κινήματα, και αυτά τα κινήματα δεν ηττήθηκαν πάντοτε και μπορεί να κερδίζουν πιο συχνά στο μέλλον, αν μάθουμε σωστά τα μαθήματά μας και βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα από την Ιστορία.

2.

T.Σ.:  Τι σε ενέπνευσε να γράψεις ένα βιβλίο για τους πειρατές;

G.K.: Αρχικά, ο θαυμασμός για την πειρατική ζωή που πιστεύω ότι μοιράζονται πολλοί έφηβοι. Ελευθερία, θάρρος, περιπέτεια! Μόλις έμαθα ότι όλα αυτά δεν υπήρχαν μόνο στην φαντασία μου, αλλά ότι οι πειρατικές κοινότητες υπήρχαν στην πραγματικότητα και μάλιστα ήταν αρκετά προοδευτικές και δημοκρατικές για την εποχή τους, πρόσθεσα λίγη έρευνα στο θαυμασμό και έγραψα ένα μικρό βιβλίο για τους πειρατές ως φοιτητής στην Αυστρία. Μεταφράστηκε στα αγγλικά και με βάση αυτή τη μετάφραση, ο αναρχικός εκδοτικός οίκος PM Press μου ζήτησε μερικά χρόνια αργότερα να κάνω μια ενημερωμένη και διευρυμένη έκδοση του. Έτσι προέκυψε το Life Under the Jolly Roger

3.

T.Σ.:   Ο William Burroughs στο υπέροχο, ουτοπικό βιβλίο του Πόλεις την Κόκκινης Νύχτας, χτίζει ένα φανταστικό επιχείρημα ότι η πιθανή επιτυχία των πειρατικών αγώνων ενάντια στις κατεστημένες δυνάμεις της εποχής τους θα μπορούσε να ενεργοποιήσει επαναστατικές συνθήκες στην ηπειρωτική Ευρώπη πολύ νωρίτερα από την γαλλική επανάσταση και σε μεγάλο βαθμό, πιο προοδευτικές από αυτήν. Τι πιστεύεις για το επιχείρημα του Μπάροουζ και γιατί δεν συνέβη αυτό; Ποια ήταν η επίδραση των πειρατικών ενεργειών στην άλλη άκρη του πλανήτη στις μάζες των φτωχών της Ευρώπης τον 16ο-17ο αιώνα;

G.K.:   Όπως ακριβώς λες, η υπόθεση του Burroughs είναι ένα έργο μυθοπλασίας που χρησιμοποιεί το παράδειγμα μιας πειρατικής κοινότητας στη Μαδαγασκάρη με το όνομα Libertalia, ως ένα είδος ριζοσπαστικής ουτοπίας. Η Libertalia περιγράφηκε στο περίφημο History of the Pirates του Captain Johnson από το 1724. Ο Μπάροουζ δεν είναι ο μόνος που έχει ενσωματώσει τη Libertalia στα γραπτά του. Μάλλον αυτή στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ, αλλά συνεχίζει να εμπνέει ριζοσπαστικές ουτοπίες μέχρι σήμερα.

Προσωπικά, πιστεύω ότι αν κάποιος διαβάσει προσεκτικά το βιβλίο του Captain Johnson θα δει πως, η Libertalia δεν είναι και τόσο σπουδαίο μοντέλο, μοιάζει περισσότερο με έναν θύλακα του ευρωπαϊκού ρεπουμπλικανισμού στην Αφρική, αλλά αυτό είναι μια ξεχωριστή συζήτηση. Το ότι ο Captain Johnson έγραψε για όλα αυτά, μας δείχνει πως, ήδη στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τις πειρατικές κοινότητες για να προβάλουν μέσω αυτών τις προοδευτικές τους ιδέες. Το επιχείρημα του Μπάροουζ μοιάζει λίγο με ευσεβή πόθο: «Αν οι πειρατές εκείνη την εποχή ήταν τόσο ριζοσπαστικοί και ισχυροί όσο θα ήθελα να είναι, θα μπορούσαν να είχαν ριζοσπαστικοποιήσει την ηπειρωτική Ευρώπη». Αλλά μάλλον δεν υπήρχε Libertalia και η συνολική δύναμη των πειρατών ήταν περιορισμένη.

Ωστόσο, υπήρχαν σαφείς συνδέσεις μεταξύ ριζοσπαστικών πολιτικών κινημάτων του δέκατου έβδομου αιώνα και της λεγόμενης χρυσής εποχής της πειρατείας, που ξεκίνησε στην Καραϊβική γύρω στο 1680. Οι Βρετανοί είχαν εξορίσει πολλούς ριζοσπάστες από την Αγγλική Επανάσταση στις αποικίες της Καραϊβικής, και πολλοί από αυτούς κατέληξαν στις τάξεις των πειρατών. Το πόσο μεγάλη έμπνευση αποτέλεσαν οι πειρατές για τις φτωχές μάζες της Ευρώπης είναι δύσκολο να το πει κανείς με σιγουριά, αλλά το γεγονός ότι πειρατικά έργα ανέβηκαν σε δημοφιλή αγγλικά θέατρα ήδη από τα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα μας δείχνει ότι σίγουρα είχαν κάποιο αντίκτυπο. Για αυτό τον λόγο μοιάζει πως υπήρξε μια συνέργεια μεταξύ αυτών των δύο, μια κοινή επίδραση των ριζοσπαστών στην ευρωπαϊκή ηπειρωτική χώρα και των πειρατικών κοινοτήτων.

Αν αυτό είχε οδηγήσει σε ευρύτατα κοινωνικά κινήματα ικανά να προωθήσουν ριζικές πολιτικές αλλαγές, η φαντασίωση του Μπάροουζ ίσως θα μπορούσε να είχε γίνει πραγματικότητα. Οι πειρατικές κοινότητες ήταν σίγουρα πιο ριζοσπαστικές από τους αστούς που οργάνωσαν τη Γαλλική Επανάσταση. Αλλά δεν ήταν αρκετά ισχυρές σε δύναμη και επιρροή. Τα έθνη-κράτη μπόρεσαν να τους συντρίψουν. Κρίμα.

4.

T.Σ.:  Το βιβλίο σου, μας προσφέρει σημεία πολύ αυστηρής κριτικής στους πειρατές. Όπως αναφέρεις, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Ολλανδοί, Γάλλοι και Άγγλοι ρατσιστές, κυνηγοί σκλάβων που κάνανε πλιάτσικα σε φτωχά χωριά. Πώς θα μπορούσε αυτό να σταματήσει την διαδικασία πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου; Ήταν οι πειρατές επαναστάτες και τι ακριβώς ήταν επαναστατικό μεταξύ των πρακτικών τους;

G.Κ.:   Μπορεί να υπήρχαν στοιχεία συνειδητής επαναστατικής δράσης μεταξύ των πειρατών –όπως είπα, στις τάξεις τους υπήρχαν άνθρωποι με πολιτική εμπειρία– αλλά πιστεύω ότι ήταν ήσσονος σημασίας. Δεν νομίζω ότι υπήρξε πολύ ρητή κριτική στον πρώιμο καπιταλισμό από μεριάς τους. Ωστόσο, ενώ οι πειρατές καταλάβαιναν ότι σε μια καπιταλιστική κοινωνία χρειαζόσουν υλικό πλούτο για να ζήσεις μια καλή ζωή, δεν ήταν διατεθειμένοι να υποταχθούν στη ζωή που τους είχε προβλέψει ο καπιταλισμός: να κοπιάσουν για μερικά ψίχουλα από την πίττα, κάτω από το μαστίγιο των αφεντικών, των πολιτικών και των δυνάμεων ασφαλείας. Επιδρομές σε εμπορικά πλοία και παράκτιες πόλεις, διέκοψαν το πρώιμο καπιταλιστικό εμπόριο σε σημείο να απειλήσουν την παγκόσμια επέκταση του κεφαλαίου. Ίσως αυτό τους μετέτρεψε σε κάποιου είδους αντιπροσώπους της επανάστασης, παρότι φαίνεται πως δεν τους ένοιαζε και πολύ η ίδια η ετικέτα. Αλλά έγιναν ο νούμερο ένα εχθρός των εθνών-κρατών εκείνα τα χρόνια. Υπήρχαν πάντα πολλοί εγκληματίες μέσα στους αιώνες, αλλά λίγοι απείλησαν την οικονομική και πολιτική τάξη πραγμάτων κατακλέβοντας την ενώ συνάμα απέρριπταν τα θεμέλιά της.

5

T.Σ.: Στο βιβλίο σου μας προσφέρεις μια ενδελεχή ανάλυση της ιστορικής παρακαταθήκης της Πειρατίας από μια επαναστατική οπτική. Υπάρχουν πολλές φρικτές επιλογές, λάθη και πολλές αποτυχίες στην πειρατική ιστορία – αλλά, υπάρχει ένα αλυτρωτικό και επαναστατικό στοιχείο στη ζωή και τον αγώνα των πειρατικών κοινοτήτων.

Α.

T.S.:   Μπορούμε να μάθουμε κάτι χρήσιμο για τους κοινωνικούς μας αγώνες από τους πειρατές του παρελθόντος;

G.K.:   Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι ίδιοι οι πειρατές δεν μας έχουν αφήσει κανένα αρχείο ή γραπτό, είναι ίσως δύσκολο να «μάθουμε» πολλά πράγματα με την κλασική έννοια, αλλά, όπως κάποιοι άλλοι στην ευρωπαϊκή ιστορία, οι πειρατές δείχνουν την αφετηρία κάθε ριζικής μεταμόρφωσης: πρέπει να απορρίψεις το status quo, να αρνηθείς να παίξεις σύμφωνα με τους κανόνες και να προσπαθήσεις να ζήσεις μια διαφορετική ζωή με κίνδυνο να σκοτωθείς γι’ αυτό. Εδώ αρχίζει η επαναστατική αλλαγή και οι πειρατές καλύπτουν όλες αυτές τις βασικές αρχικές επιλογές. Και πιστεύω ότι εκεί βρίσκεται ο κύριος ρόλος τους ακόμη και για τα ριζοσπαστικά κινήματα σήμερα. Είναι δύναμη έμπνευσης.

Β.

T.Σ.:  Ίσως ένα από τα ωραιότερα χαρακτηριστικά του βιβλίου είναι ότι μας προσφέρει αναλυτικές πληροφορίες για τις αποτυχίες και τα λάθη των πειρατών. Από όλα όσα έκαναν οι πειρατές τι πιστεύεις πως πρέπει να αποφύγουμε στα σχέδιά μας για την κοινωνική απελευθέρωση;

G.K: Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι η πειρατική κοινωνία δεν ήταν βιώσιμη. Αρχικά, ουσιαστικά δεν υπήρχαν γυναίκες, οπότε η κοινωνία δεν μπορούσε να αναπαραχθεί. Για να διατηρήσει τον αριθμό της, χρειαζόταν συνεχώς να εντάσσονται νέα άτομα. Υπήρχε μεγάλη κινητικότητα, εναλλαγή και αντικατάσταση προσώπων, που δεν ασπάζονταν απαραίτητα τα ίδια ιδανικά και δεν ερμήνευαν τον πειρατικό τρόπο ζωής με τον ίδιο τρόπο. Κατά τα τελευταία χρόνια της χρυσής εποχής, όταν οι πειρατές πάλευαν για την επιβίωσή τους, ανάγκαζαν ανθρώπους να ενωθούν με τα πλοία τους μόνο και μόνο για να διατηρήσουν τους απαραίτητους αριθμούς στα πληρώματα. Προφανώς, αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα.

Δεν υπήρχαν επίσης δεσμευτικές κοινωνικές δομές που θα μπορούσαν να διευκολύνουν την επιβίωση της πειρατικής κοινωνίας. Δεν νομίζω ότι χρειαζόντουσαν θεσμούς, ούτε καν οργανώσεις. Αλλά μερικά κοινά χαρακτηριστικά ήταν απαραίτητα, πέρα ​​από την πειρατική σημαία που ουσιαστικά συγκροτούσε τα πάντα. Κοιτάξτε, για παράδειγμα το hardcore πανκ: υπάρχει εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, στερείται θεσμών και οργανισμών, αλλά έχει μια σειρά από κοινά χαρακτηριστικά: μουσική, αντι-καθεστωτική στάση, DIY αξίες, χώροι όπου ο κόσμος συγκεντρώνεται τακτικά, τηλεοπτικές εκπομπές (και ιστοσελίδες πλέον στην εποχή μας) που χρησιμεύουν ως κοινά σημεία αναφοράς. Οποιαδήποτε κοινότητα, οποιοδήποτε κίνημα χρειάζεται κάποιο είδος κοινωνικής συγκολιτικής ουσίας. Νομίζω ότι αυτή η ουσία έλειπε από τους πειρατές.

Εκτός από αυτό, πιστεύω ότι δεν υπήρχαν πολλά που οι πειρατές «έκαναν λάθος». Υπήρχαν εσωτερικές αντιφάσεις, αλλά κάθε κοινωνία έχει εσωτερικές αντιφάσεις. Αυτές οι αντιφάσεις μπορούν να επιλυθούν: μερικές φορές, είναι ακόμη και υγιείς. Στην πραγματικότητα, οι πειρατές είχαν μια απλή μοίρα: συντρίφτηκαν στρατιωτικά από τον εχθρό τους. Πολλά ριζοσπαστικά κινήματα είχαν την ίδια μοίρα.

Γ’

T.Σ.:  Πιστεύεις ότι τα σημερινά αναρχικά κινήματα έχουν κάποιου είδους σχέση με αυτούς τους τρελούς τύπους, 300 χρόνια μετά την ήττα τους από τους βασιλιάδες, τις βασίλισσες και τους πρωτοκαπιταλιστές; Υπάρχει κάτι που συνδέει τους αναρχικούς με τους πειρατές και σε τι μπορούν να ωφελήσουν τις μελλοντικές επαναστάσεις; Τι πιστεύεις ότι μπορούν να προσφέρουν οι πειρατές ως σημεία αναφοράς στους επαναστάτες της γενιάς μας; Είναι αυτές, εικόνες ενός οράματος για το μέλλον;

G.Κ.:  Ναι, νομίζω ότι υπάρχει μια σύνδεση μέσω του επαναστατικού πνεύματος που μοιράζονται οι ριζοσπάστες του σήμερα και του αύριο με τους πειρατές. Αυτό το πνεύμα μπορεί να ωφελήσει κάθε επαναστατικό κίνημα. Οι πειρατές παρέχουν ένα όραμα για το μέλλον στο βαθμό που προσπάθησαν να δημιουργήσουν τις δικές τους κοινότητες εκτός από το κράτος. Αυτή είναι η σημαντική πτυχή των πειρατών και η δύναμη της έμπνευσής τους: οι κοινότητές τους ξεχώρισαν από το σύστημα με πολύ απτούς τρόπους. Ήταν εκεί έξω με τα πλοία τους, κάπου σε έναν ωκεανό πολύ πιο δύσκολο να ελεγχθεί και να παρακολουθηθεί από ό,τι σήμερα, ικανοί να κρυφτούν σε μακρινά νησιά, σε λιμνοθάλασσες και λαβυρινθώδη δέλτα ποταμών. Πώς μπορεί αυτό να μην προσφέρει έμπνευση;

6.

T.Σ.:    Μια πολύ μοναδική και ενδιαφέρουσα διαδικασία στο βιβλίο σου, που διαπερνά μάλιστα μεγάλο μέρος του, είναι ότι βάζεις τις πειρατικές κοινότητες υπό πολύ λεπτομερή μελέτη με βάση τη στρατηγική σκέψη διαφόρων επαναστατών στοχαστών. Ανάμεσά τους βρίσκουμε κεφάλαια βασισμένα σε επαναστατικές στρατηγικές του MaoTse Tung, τον ανταρτοπόλεμο του Carlos Marighella, της θεωρίας των κοινωνικών ληστών του Eric Hobsbawm, της πολεμικής μηχανής και του νομαδισμού των Deleuze & Guattari, της εκστατικής ζωής του Nietzsche. Τι σε οδήγησε στην εφαρμογή αυτής της μεθόδου και ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτού του πειράματος;

G.K.    Αυτό πραγματικά προέκυψε από τις μελέτες που έκανα την εποχή που άρχισα να γράφω για τους πειρατές. Ήμουν φοιτητής φιλοσοφίας και μου άρεσε η θεωρία και η ιστορία των ιδεών. Έχω σχεδόν μηδενικό ενδιαφέρον για την ακαδημαϊκή φιλοσοφία σήμερα και δεν διαβάζω πλέον μεγάλο μέρος της λογοτεχνίας που διάβαζα τότε. Παραμένω λίγο πολύ στην ιστορία και τη συγκεκριμένη πολιτική συζήτηση. Με αυτά τα λόγια, οι ιδέες είναι ωραίες. Στο “What Is Philosophy?”, οι Deleuze και Guattari γράφουν ότι φιλοσοφία είναι η δημιουργία εννοιών. Μου αρέσει αυτό. Η θεωρία μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε ανόητο μπλα μπλα, ειδικά όταν οι ακαδημαϊκές φυσαλίδες αποκομμένες από την καθημερινή ζωή χρειάζονται μια δικαιολογία για την αναπαραγωγή προνομιακών κοινωνικών χώρων, αλλά χωρίς θεωρία, χωρίς την ανάπτυξη εννοιών βασισμένων στην καθημερινή εμπειρία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αλλάξουν αυτήν την εμπειρία, δεν υπάρχει κοινωνική πρόοδος. Η πρόθεση με το πειρατικό βιβλίο ήταν να κάνει κάτι σε αυτό το πνεύμα: να χρησιμοποιήσει τη θεωρία, αλλά να τη χρησιμοποιήσει με πολύ πρακτικό τρόπο, να εμπλουτίσει έννοιες που, με τη σειρά τους, μπορούν να εμπνεύσουν τη δράση. Το πόσο καλά λειτούργησε εξαρτάται από τους αναγνώστες να αποφασίσουν. Θα πω, ωστόσο, ότι ένα από τα ωραιότερα κομπλιμέντα που πήρα για το βιβλίο ήταν από έναν επιτυχημένο συγγραφέα μυθοπλασίας που είπε ότι ήταν η πρώτη φορά που ο Ντελέζ και ο Γκουαταρί του έβγαζαν νόημα.

7.

Η έλλειψη σεβασμού προς την ατομική ιδιοκτησία, η ρήξη με τους κοινωνικούς περιορισμούς και η ανάγκη για κοινοτική επίλυση των κοινωνικών και ατομικών προβλημάτων που προκαλούνται από την ανισότητα και την εκμετάλλευση φαίνεται ότι φέρνουν τους πειρατές κοντά σε οποιονδήποτε από τα άτομα της κατώτερης τάξης. Γιατί νομίζεις ότι 500 χρόνια μετά τον θάνατο των πειρατών εξακολουθούμε να πολεμάμε την ανώτερη τάξη χωρίς προφανή επιτυχία να τους ανατρέψουμε;

G.K.: Ευχαριστώ για την απλούστατη ερώτηση!

Σοβαρά, δεν ξέρω. Αλλά ας προσπαθήσουμε να το δούμε από μια οπτική γωνία όπου οι πειρατές θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Ο Γερμανός αναρχικός Γκούσταβ Λαντάουερ γοητεύτηκε από ένα μικρό βιβλίο του δέκατου έκτου αιώνα που έγραψε ο Γάλλος ουμανιστής Étienne de la Boétie. Είναι γνωστό στα αγγλικά ως Discourse on Voluntary Servitude- Πραγματεία περί Εθελοδουλείας. Γιατί, ρώτησε ο de la Boétie, οι άνθρωποι επιλέγουν τόσο συχνά να υποστηρίζουν κοινωνικές δομές που προφανώς δεν είναι επωφελείς για την ευημερία τους; Το θέμα επανεμφανίστηκε σε ριζοσπαστικά κείμενα ανά τους αιώνες, κυρίως μετά τη φρικτή εμπειρία του φασισμού του εικοστού αιώνα. Αν κάποιος είχε βρει μια απάντηση στο πρόβλημα, πιθανότατα θα ζούσαμε σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο, αλλά σίγουρα γνωρίζουμε πως οι πειρατές δεν ήταν εθελοντές υπηρέτες. Έσπασαν μια αλληλουχία επιλογών που είναι δεδομένες και απαραίτητες για να συνεχίσουν να λειτουργήσουν οι καταπιεστικές δομές εξουσίας. Αυτό είναι ένα βασικό μάθημα που μαθαίνουμε από αυτούς.

8.

T.S.: Οι μόνες εικόνες που είχα για τους Πειρατές πριν από το βιβλίο σου προέρχονται από το Νησί των Θυσαυρών του Robert Louis Stevenson, τις Πειρατικές Ουτοπίες του Hakim Bey και την εκπληκτική τηλεοπτική σειρά Black Sails. Σε όλα αυτά φαίνεται ότι οι πειρατές ενώνουν τις δυνάμεις τους κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μόνο εάν βρίσκονται υπό σοβαρή απειλή και αυτό συνήθως γίνεται χωρίς κάποιο συγκεκριμένο προκαθορισμένο σχέδιο ή κάποια γενική στρατηγική. Τις περισσότερες φορές τσακώνονται μεταξύ τους, δεν επικοινωνούν, δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον και δεν είναι σε θέση να έχουν κάποιο γενικό σχέδιο που να τους ενώσει προς κάποιο κοινό στόχο. Αυτό μου θυμίζει πολύ τις αναρχικές ομάδες σήμερα σε όλο τον κόσμο. Ποιος ήταν ο λόγος που οι πειρατές (και σε μεγάλο βαθμό και εμείς) αδυνατούμε να βρούμε μεθόδους οργάνωσης που θα χρησιμοποιήσουν τις διαφορές και τις διαφωνίες μας ως ευεργετικό όπλο ενάντια στους κοινούς εχθρούς μας και όχι ως τρόπο αυτοκαταστροφής και αποδυνάμωσης των κοινοτήτων μας.

G.K.: Όσον αφορά τον  αναρχικό χώρο, θα έλεγα ότι υπάρχουν δύο βασικές πτυχές του ζητήματος. Και τα δύο πράγματα που θα αναφέρω μπορεί να φαίνονται ασήμαντα, αλλά αυτό δεν τα κάνει λιγότερο σχετικά.

Το ένα είναι ο εγωισμός. Οι μεγάλοι επαναστάτες θεωρητικοί είχαν δίκιο όταν απαιτούσαν έναν «νέο άνθρωπο» ως προϋπόθεση για την επαναστατική αλλαγή. Φυσικά, ένας νέο είδος ανθρώπου δεν πέφτει από τον ουρανό και δεν μπορεί να δημιουργηθεί σε κάποιο σχολείο ή σε κάποιο στρατόπεδο εκπαίδευσης ανταρτών. Δεν μπορεί να προηγείται του επαναστατικού αγώνα, πρέπει να αναπτυχθεί μέσα σε αυτόν. Αλλά η ανάπτυξή του πρέπει να είναι ένα κύριο χαρακτηριστικό του αγώνα, διαφορετικά οι ενδόμυχες εσωτερικές συγκρούσεις θα είναι αναπόφευκτες. Ακόμα κι αν λαχταρούμε πραγματικά μια κοινωνία ίσων, έχουμε κοινωνικοποιηθεί σε ένα άκρως ανταγωνιστικό, αστικό περιβάλλον, και αυτό επηρεάζει τα κινήματά μας. Εμείς –ακόμα και οι αναρχικοί, αν είμαστε ειλικρινείς– θέλουμε συχνά να ηγούμαστε, θέλουμε οι ιδέες μας να αναγνωρίζονται ως ανώτερες από τις άλλες, θέλουμε να μας θαυμάζουν ως τους πιο επαναστάτες από όλους τους επαναστάτες. Και έτσι, κοιτάξτε τελικά,  με πόσα εντελώς ασήμαντα πράγματα καταλήγουν να ασχολούνται οι άνθρωποι. Δεν υπάρχει καμία εξήγηση για αυτό εκτός από το γεγονός πως πολλά εγωιστικά κολλήματα δεν ωφελούν σε τίποτα τους ανθρώπους. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με αυτά τα κολλήματα και να τα αποκαλύπτουμε ο ένας στον άλλον όταν τα βλέπουμε να εκδηλώνονται.

Η άλλη πτυχή συνοψίστηκε κάποτε από τον πάντα παρατηρητικό Ίαν ΜακΚέι με τον εξής τρόπο: «Η δύναμη των ανθρώπων περιορίζεται στο εύρος δυναμικής τους, και όπως λέει αυτό το ρητό: «Χτυπάς μέχρι εκεί που φτάνει το μπράτσο σου». Εν ολίγοις, αν δεν μπορείς να φτάσεις στον πραγματικό εχθρό –τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, τους διευθύνοντες συμβούλους, τους μπάτσους– θα επιτεθείς σε αυτόν που βρίσκεται δίπλα σου. Θα εκτονώσεις τον θυμό σου και την απογοήτευσή σου και θα νομίζεις πως κατάφερες και κάτι, θα νομίζεις πως πέτυχες μια μικρή νίκη, εμποδίζοντας τη δημοσίευση ενός κειμένου ή αποκλείοντάς μια άλλη ομάδα από τη διοργάνωση της τοπικής έκθεσης αναρχικών βιβλίων κλπ κλπ Ψυχολογικά, αυτό είναι κατανοητό, αλλά είναι καταστροφικό για τα κινήματα μας.

Όσον αφορά τους πειρατές, νομίζω ότι όλα αυτά ήταν ακόμα πιο συγκεκριμένα, ήταν απλό ένστικτο επιβίωσης. Έχουμε αρκετά στοιχεία για να συμπεράνουμε ότι σε πολλά πειρατικά πλοία υπήρξε μια ειλικρινής προσπάθεια να δημιουργηθεί μια δημοκρατική κοινότητα με ένα σχετικά δίκαιο τρόπο διαμερισμού του πλούτου. Αυτό έλεγαν οι «Κώδικες» των πειρατικών πλοίων για τους οποίους έχουμε ακούσει πολλά. Αλλά, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, δεν υπήρχε ισχυρή κοινωνική συγκολλητική ουσία που να εγγυάται ότι θα μπορούσες να περιμένεις το ίδιο σε οποιοδήποτε πειρατικό πλήρωμα αποφάσιζες να μπεις ή ότι όλοι όσοι υπέγραφαν τους Κώδικες θα μπορούσαν πραγματικά να είναι το ίδιο αξιόπιστοι.

Επίσης μιλούσα πριν για κοινωνικοποίηση σε μια ανταγωνιστική κοινωνία. Φανταστείτε την κοινωνία στην οποία κοινωνικοποιήθηκαν οι πειρατές. Δεν υπήρχε η «κοινωνική ειρήνη» που επέφερε ο σοσιαλδημοκρατικός ταξικός συμβιβασμός. Έπρεπε να παλεύεις για την επιβίωσή σου κάθε μέρα. Φυσικά, αυτό επηρέασε τους πειρατές. Οι άνθρωποι ήταν καχύποπτοι με τα πάντα και επίσης μεταξύ τους. Όπως βλέπουμε και σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει πολύ λίγη κοινωνική συγκολλητική ουσία.

9.

Στην εισαγωγή του βιβλίου σου παραθέτεις ένα απόσπασμα από το Outcasts of the Sea: Pirates and Piracy, ένα βιβλίο του Edward Lucie Smith. Η παράγραφος εξηγεί τη δημοτικότητα των πειρατικών ιστοριών από τον 17ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας και τον τρόπο με τον οποίο αυτοί οι μύθοι εξακολουθούν να επηρεάζουν τη σύγχρονη ζωή μας:

«Η ιστορία των πειρατών είναι προϊόν της αστικής φαντασίας. Μία από τις πιο σημαντικές λειτουργίες της είναι να παρέχει μια δικλείδα ασφαλείας στις πιέσεις που ασκούνται στο άτομο από τις απαιτήσεις της αστικής ηθικής. Οι βασικές φαντασιώσεις είναι αυτές της αχαλίνωτης ελευθερίας και της δύναμης,  ως αντιστάθμισμα για όσα ο μέσος αστός δεν πρόκειται ποτέ να ζήσει, όσο πετυχημένος κι αν είναι σε υλικό επίπεδο».

Είναι αυτή μια πιθανή στρατηγική για το αναρχικό κίνημα της εποχής μας, κάποιου είδους εξαιρετικές ενέργειες και παραγωγή νέων τρόπων ζωής που θα εμφανίζονται ως μύθος στο μυαλό των ανθρώπων γύρω μας; Μπορείς να μοιραστείς μερικές ιδέες σου για το τι μορφή μπορεί να πάρει ένας τέτοιος μύθος σήμερα;

G.K.: Ναι, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ με αυτό τον τρόπο, αλλά υποθέτω ότι, πράγματι, ο αναρχισμός –τουλάχιστον ένα συγκεκριμένο είδος αναρχισμού– θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Με απλά λόγια, να δημιουργήσουμε τρόπους ζωής που είναι ελκυστικοί για τους ανθρώπους. Θα συνεπάγονταν μια αίσθηση περιπέτειας, επιλογές που θα έκαναν τη ζωή μας συναρπαστική, αλλά όχι σε καθαρά ατομικό επίπεδο, θα έπρεπε σίγουρα να υπάρχει ένα στοιχείο κοινωνικής δικαιοσύνης. Ένα στοιχείο τύπου Ρομπέν των Δασών. Οι «κοινωνικοί ληστές» μπορούν να το κάνουν αυτό, οι ταξιδιώτες ελεύθερης περιπλάνησης μπορούν να το κάνουν αυτό, οι κομμούνες και οι κοινότητες πέρα από τους περιορισμούς της αστικής ζωής μπορούν να το κάνουν. Από μόνα τους, κανένα από αυτά τα πλάνα δεν επαρκεί για να δημιουργήσει μια αναρχική κοινωνία, αλλά όλα τους περιέχουν σημαντικές πτυχές της και μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να στοχαστούν για τον αναρχισμό και να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση. Το κλειδί, φυσικά, είναι ότι αυτά τα έργα να μην καθοδηγούνται από ανθρώπους που προσπαθούν να δείξουν πόσο καλύτεροι είναι από τις μάζες (οι οποίες φυσικά «δεν μας καταλαβαίνουν»), ουσιαστικά αποτρέποντας κάθε δυνατότητα έμπνευσης, αλλά από ανθρώπους ικανούς να ανταποκριθούν θετικά και με περιέργεια σε μια περιπετειώδη διερεύνηση, ακόμη και από ανθρώπους που δεν είναι έμπειροι ριζοσπάστες και που δεν μιλούν ή δεν μοιάζουν σαν τέτοιοι

Οι αναρχικές ιδέες είναι ελκυστικές για τους ανθρώπους. Σε οποιονδήποτε αρέσει η ελευθερία, και στους περισσότερους επίσης, αρέσει η δικαιοσύνη. Απλώς λίγοι από αυτούς έχουν δει παραδείγματα αναρχικής ζωής που να φαίνονται ελκυστικά. Εν μέρει, για αυτό φταίει ο εχθρός μας που έκανε καλή δουλειά ώστε να εξασφαλίσει ότι θα υπάρχουν πολύ λίγα τέτοια παραδείγματα. Αλλά εν μέρει φταίμε και εμείς γιατί δεν καταφέραμε να εδραιώσουμε τους τρόπους μας και παρασυρθήκαμε εύκολα από τα προβλήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω: διαμάχη, επίδειξη, έλλειψη έμπνευσης κ.λπ.

Η πειρατική σημαία, για κάποιο λόγο, εξακολουθεί να έχει δύναμη. Είναι στο χέρι μας να παρέχουμε σε αυτήν το σωστό περιεχόμενο…

________

Η ζωή κάτω από την πειρατική σημαία
Σκέψεις για τη χρυσή εποχή της πειρατείας
Gabriel Kuhn
Μετάφραση: Γιάννης Καστανάρας
Αθήνα
Στάσει Εκπίπτοντες
2022
σ. 336
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
ISBN: 978-960-9775-43-4

The post Η Ζωή κάτω από την Πειρατική σημαία- O Gabriel Kuhn συζητά με τον Τάσο Σαγρή appeared first on Void Network.

By Zubayr Alikhan

On October 7, 2023, the Palestinians launched the greatest decolonial operation in Palestine’s history. They sawed off their shackles, tore down their cage, and seared through the iron walls. The Palestinians took to the skies. They blinded cameras, severed communications, and penetrated settlements. They paralyzed a nuclear settler colony and brought the empire to its knees. They severed the umbilical cord of impregnability, safety, and sacrosanct dominion, vital to all colonial projects. 

Immediately, imperial scribes and politicians, colonial settlers and administrators, conservatives and liberals — especially liberals — went to work. Their task was two-fold: ensure the world sees the natives as the savage hoards, barbarians, animals, the quintessence of evil — here, the liberals quickly forgot their political correctness and rushed to condemn — and simultaneously re-establish dominion.

The first took the world by storm, but for any of sound mind, was always fallacious and has now been tirelessly and thoroughly debunked. The second however, permeated the minds of many, even the potentially well-meaning, unnoticed. This re-establishment of imperium has manifested itself in several ways: the Palestinians could not have broken out themselves, they could not have penetrated the iron dome, Israel’s security systems are too advanced to have been surpassed or disarmed — Israel “let them do it.”

Without missing a beat, an unprecedented operation that shattered the notion of imperial invincibility was recast as an imperial tool. It was part of a larger master plan to further entrench and expand dominion — the natives were senseless pawns at the disposal of an all-knowing, intellectually supreme colonial power. From this strain of thought — and into it — expound several other truths, half-truths, and lies that evidence it and solidify its grasp. Israel actually supports and created Hamas, some say. Netanyahu planned this to win the upcoming election, others maintain. And my personal favorite — particularly because it has now been fleshed outby the New York Times‘s Zionist stenographers — Israel knew about this all along.

Surely, the next discovery shall be that Israel knew of the Al-Aqsa Flood before the Palestinians themselves, that they concocted it, introduced it to Hamas, and planted it in Palestinian minds. Undergirding all of this — and constituting these theories’ collective raison d’être —is the unthinkability of slave (or native) revolt. 

The unthinkability of slave revolt is a concept introduced by Michel-Rolph Trouillot to explain Western Imperial responses, silences, and silencing of the Haitian Revolution. While Trouillot uses it in relation to the imperialists of the 18^th century, this unthinkability applies seamlessness to the present — the empire, its ideologies, its colonialism, its genocides, and its colonies are not histories to be studied, but material realities and violence experienced today.

At the outbreak of the Haitian Revolution, the most common reaction in France, England, Spain, and the U.S. was disbelief. The news was false. The facts — much like those of the Al-Aqsa Flood — were too unlikely. In any case, the facts had to be false, because the blacks, like the Palestinians, were mindless beasts, savages whipped into docility, lazy, disorganized, and inferior — they were flatly incapable of thinking up such an operation, much less organizing themselves or carrying it out.

Even if they had somehow conjured spirits and performed these miracles, the intellectual, military, economic, and racial superiority of the whites ensured that they would swiftly be quelled, shackled, and put to work once more. The issue, however, was precisely that the West was reacting — after the fact — and devising explanations as the blacks and Palestinians enacted the unthinkable, actively neutralized colonial forces, and reclaimed lands.

Slowly and begrudgingly, the reality of the operations sank in. News of merciless black hoards massacring whites reached Europe, and the Zionists proclaimed the “Horrors of St. Domingo,” anew. The news then had to be rationalized a different way — the plain facts were, are, still unthinkable. Thus, the revolution was “an unfortunate repercussion of planters’ miscalculations,” the Al-Aqsa Flood was the result of Israel’s “yearslong cascade of missteps,” “it did not aim at revolutionary change,” it did not aim at decolonization, “it was not supported by a majority of the slave population,” it was Hamas acting alone and the Palestinians did not support them, “it was due to outside agitators,” Iran instigated it, “it was the…consequence of various conspiracies connived by non-slaves,” there were “leaks inside the Israeli security establishment.” With the blacks and Palestinians intellectually nil, “every party chose its favourite enemy as the most likely conspirator…[and] accused each other of being the brains behind the revolt.” In Haiti, it was the British, Royalists, and mullattos; in Palestine, Iran was the mastermind, and behind them, Russia and China. 

Here, some will likely rush in to hurl abuse or lay the charge of naivety for my disregarding of the glaring facts (as though I were the empire) of Zionist knowledge. I shall clarify. None of what I have written is to say that the Zionist regime definitively did not know — though my gut instinct still hesitates to believe they did — but rather that the operation was unthinkable for them, that their knowing/unknowing is irrelevant, and that the unfolding of events and their outcomes lies not in their omnipotent hands, but those of the Palestinians, the owners of the land, and the resistance.

Interestingly, amidst all the imperial tachygraphy work presented in the Times investigation of the Al-Aqsa Flood, there is one line that has been overlooked and discounted most in the effort to bombard the ground-breaking successes of October 7 back into the realm of the imperium, under siege, or better, out of memory.

This line, then, can be gleaned to possess potential truth:

“[Israel maintained the] fatally inaccurate belief that Hamas lacked the capability to attack and would not dare to do so…[a] belief so ingrained in the Israeli government…that they disregarded growing evidence to the contrary.”

Note the perception of Palestinian incapability — and docility through fear — as well as the acknowledgment that such an operation was so viscerally unthinkable that the Zionists, like the Europeans of 1792, belied their own eyes. Such is the arrogance of empire, and therein lies its destruction. 

Imperialism rests on the idea of it, the centrality and supremacy of the self over those awaiting conquest and civilization. The primariness of the empire relies on the secondariness of the Other. Imperial superiority relies on native inferiority. Yet, paradoxically, this secondariness and inferiority is indispensable to the primariness and superiority of the European and of empire. Events like the Haitian Revolution, the Milk Bar Bombing, and the Al-Aqsa Flood, invert, revert, or shatter these hierarchies completely.

Hence, for the native, this violence is a “cleansing force,” it frees him “from his inferiority complex and his despair and inaction; it makes him fearless and restores his self-respect.” To follow this through, if the native is freed from his inferiority complex, he is no longer inferior; if he is no longer inferior, the colonizer is not superior; if the colonizer is not superior, then the idea of empire is compromised, the idols collapse, and imperialism falls.

Thus, Fanon writes, “it is precisely at the moment he [the native] realizes his humanity that he begins to sharpen the weapons with which he will secure his victory.” The function of the rationalizing theories elucidating the unthinkable then becomes apparent — it is the preservation of dominion, of hierarchy, of settler-futurity, of the imperial self.

The threat posed by any native act of resistance anywhere in the colonized world is not merely a material threat to its direct target or local lordship but an existential scourge against the empire and imperialism as a whole. In the ever-pertinent words of Ghassan Kanafani, “Imperialism has laid its body over the world, the head in Eastern Asia, the heart in the Middle East, its arteries reaching Africa and Latin America. Wherever you strike it, you damage it, and you serve the World Revolution.” 

I must conclude with an explanation. The idea for this piece first came to me on October 7. I have contemplated writing it ever since but found myself barred by the devastation of genocide. How can I write about anything besides the genocide? Indeed, as you have been reading this piece, a Palestinian child — the soul of someone’s soul — was murdered in Gaza. Every 7 minutes. As the days blurred into months, to think, speak, or write about anything else felt increasingly inappropriate, even immoral. After endless debate, I remembered the pattern of colonial history — following a native act of resistance comes the settler colony’s most ferocious and unbridled brutality. It is designed to teach a lesson, to make the native forget his triumphs — however small — so as to engulf him in fire and drown him in blood until he is consumed. This erasure and conquest cannot be allowed to go unchallenged.

As we watch news agencies, politicians, ideologues, and spectators explain the unprecedented away, stripping the Palestinians of agency — and humanity — we must recognize the sanitizing, civilizing, and trivializing cogs of the imperial machine at play. As the bombs drop on Gaza, seeking to obliterate the Palestinians’ memory of their victory, bury their glimpse of liberation in the rubble, and erase the world’s memory of their presence, we must not forget. On October 7, Palestine toppled the imperial world order, and today, or tomorrow, in ten years or a hundred, it will be free.

____

Zubayr Alikhan is a writer and activist whose primary focus is on Indigenous liberation and decolonisation around the world. He writes on issues highlighting settler-colonial terror and championing indigenous resistance.

SOURCE: https://mondoweiss.net/2024/02/the-unthinkability-of-slave-revolt/

The post The unthinkability of slave revolt appeared first on Void Network.

While providing an extensive catalog of scholarly references for the academic reader, this delightful and engaging study is directed at a wide audience and demands no other requirements than a love for pirates, daring theoretical speculation and passionate, yet respectful, inquiry.

Gabriel Kuhn (born in Innsbruck, Austria, 1972) lives as an independent author and translator in Stockholm, Sweden. His publications in German include the award-winning ‘Neuer Anarchismus’ in den USA: Seattle und die Folgen (2008). His publications with PM Press include Life Under the Jolly Roger: Reflections on Golden Age Piracy (2010), Sober Living for the Revolution: Hardcore Punk, Straight Edge, and Radical Politics (2010), Soccer vs. the State: Tackling Football and Radical Politics (2011), Turning Money into Revolution: The Unlikely Story of Denmark’s Revolutionary Bank Robbers (2014), and Liberating Sápmi: Indigenous Resistance in Europe’s Far North (2020). He blogs at lefttwothree.org.

Tasos Sagris, co-founder of Void Network and the Institute for Experimental Arts is a poet, theatre director and cultural activist from Athens. His publications in English include We Are an Image From the Future The Greek Revolt of December 2008 (AK Press, 2010) and From Democracy to Freedom (Crimethinc, 2016).

1.

T.S.: The bourgeoisie created their own universities, academies, honored scientists and publication companies to praise their own establishment as the only possible way of existence, defend private property and the dominant regime, to honor the myths, the history and the superior glory of the upper class, to delegitimize the efforts of the oppressed for social liberation. A characteristic that I love in your books is your uncompromised dedication to consciously write history books for the benefit of the global anarchist movement. What is the role of the anarchist scientists in our struggle against domination?

G.K.: The production of knowledge isnothing neutral. We select material and interpret it based and on how we view the world (our “epistemology,” as people who like those kinds of word would say) as well as on our moral, social, and cultural norms. There is nothing objective about allegedly objective science.

I don’t think this means that there’s a free-for-all type of scholarship, where you simply make up stories and sell them as historical truth. That’s not scholarship, that’s manipulation. Certain things happened in certain ways, and we have a responsibility to acknowledge that. But we also have a responsibility to acknowledge why and how we tell certain stories. We can watch the same football game and, without either of us lying, tell two very different stories about it. The more that the audience knows about us and our interests, the easier it will be for them to interpret our stories and make up their own mind about what happened.

So, this is how I see anarchist scholarship. I am interested in people fighting for freedom and justice. These are the stories I will seek out, and I will look at everything from that angle. There is no point in manipulating the facts. We don’t win by doing that just so that the story fits our interests in the best possible way. People will realize what we’re doing, and we’ll lose credibility. But we can refuse to buy into a way of writing history where the powerful always get their way, where everything supposedly happened in their favor because it was just, deserved, and inevitable. Anarchist scholarship means to say, no, there have always been power struggles, there have always been subversive movements, and these movements haven’t always losteither and they might indeedwin more often in the future if we learn our lessons right.

2.

T.S.: What inspired you to write a book about the pirates?

G.K.: Originally, a fascination with pirate life that I believe a lot of teenagers share. Freedom, courage, adventure! Once I learned that there was more to that than simple imagination, that pirate communities actually were quite progressive and democratic for their time, I added some research to the fascination and wrote a little book about pirates as a student in Austria. It was translated into English, and based on that translation PM Press asked me some years later do to an updated and expanded version of it. That’s how Life Under the Jolly Roger came about.

3.

T.S.: William Burroughs in his wonderful, utopian book Cities of the Red Night, builds a fictional argument that the possible success of the piratic struggles against the established powers of their era could activate revolutionary conditions in the mainland of Europe much earlier and much more progressive than French revolution. What you think about the Burroughs argument and why this didn’t happen? What was the influence of the piratic actions in the other side of the planet to the masses of poor people of Europe in 16th-17th century?

G.K.: As you say, Burrough’saccount is a work of fiction, and he uses the example of a pirate community in Madagascar by the name of Libertaliaas a kind of radical utopia. Libertalia was described in Captain Johnson’s famous History of the Pirates from 1724. Burroughs is not the only one who has incorporated Libertalia in his writing. It probably never existed, butit inspires radical utopias to this day.

Personally, I think that if you read Captain Johnson’s book closely, Libertalia is not that great of a model, it’s more like an outpost of European republicanism in Africa, but that’s a separate discussion. That Captain Johnson would write about it all goes to show that, already in the early eighteenth century, people used pirate communities to project progressive ideas onto them. Burrough’s argument is a little like wishful thinking: “Had the pirates at the time been as radical and powerful as I would have wanted them to be, they could have radicalized mainland Europe.” But there probably was no Libertalia, and the overall power of the pirates was limited.

However, there were clear connections between radical political movements in the seventeenth century and the so-called golden age of piracy, which started in the Caribbean around 1680. The British had exiled many radicals from the English Revolution to the Caribbean colonies, and not few of them ended up in the ranks of the pirates. How inspirational the pirates were on the poor masses of Europe is hard to say, but the fact that pirate plays were staged at popular English theaters already in the late seventeenth century would indicate that they had some impact. So, there was a synergetic effect between radicals on the European mainland and pirate communities.

Had this led to broad social movements able to advance radical political change, Burrough’s fantasy maybe could have become a reality. Pirate communities were certainly more radical than the bourgeois fellows who staged the French Revolution. But they weren’t strong and influential enough. The nation-states were able to crush them. Too bad.

4.

T.S.: Your book offers us amazing parts of criticism to the pirates. As you mention most of them was Dutch, French and English racists, slave hunters and looters of poor villages. How could this stop the first wave of capital accumulation?  Were pirates revolutionaries and what exactly was revolutionary among their practices?

G.K.: There might have been elements of conscious revolutionary activities among the pirates – as I said, people with political experience were in their ranks – but I believe it was minor. I don’t think there was much of an explicit critique of early capitalism. Yet, while pirates understood that in a capitalist society you needed material wealth to lead a good life, they weren’t willing to subject themselves to the life that capitalism had foreseen for them: toiling away for a few crumbs of the cake, under the whip of both bosses, politicians, and security forces. By raiding merchant ships and coastal towns, they disrupted early capitalist trade to the point of threatening capital’s global expansion. Perhaps that turned them into some kind of proxy revolutionaries who didn’t care much about thelabel themselves. But they became the nation-states’ enemy number one during those years. There have always been plenty of criminals, but not all of them threatened the economic and political order by taking from it whilerejecting its foundations.

5.

T.S.: In your book you offer us a historical analysis of the Pirate’s legacy from a revolutionary perspective. There are a lot of horrible choices, mistakes and a lot of failures in the piratic history – but, there is an emancipatory and revolutionary element to the life and struggle of the Piratic communities.

A.

T.S.: Can we learn something useful for our social struggles from the pirates of the past?

G.K.: Considering that the pirates haven’t left us with any records or writings, it’s perhaps hard to “learn” much in any more classical sense, but, like few others in European history, the pirates indicate the starting point of any radical transformation: to reject the status quo, to refuse to play by the rules, and to try to live a different life at the risk of being killed for it. This is where revolutionary change begins, and the pirates tick those boxes. And I believe that’s where their main role lies even for radical movements today. They are inspirators.

B.

T.S.: Probably one of the finest characteristics of your book is that you offer us detailed informations about the failures and mistakes of the pirates. What you think the pirates did and we have to avoid in our plans for social liberation?

G.K: I think the biggest problem was that pirate society wasn’t sustainable. To begin with, there were, essentially, no women, so the society couldn’t reproduce itself. To maintain its numbers, it constantly needed new people to join. There was a high turnover, and not everyone coming in necessarily espoused the same ideals or interpreted the pirate way in the same manner. During the final years of the golden age, when the pirates fought for their survival, they would force people to join their ships just to keep up the numbers. Obviously, this can’t work in the long run.

There were also no binding social structures that could have facilitated the survival of pirate society. I don’t think institutions were needed, not even necessarily organizations. But some common features beyond the pirate flag that held everything together. Look at hardcore punk: it’s been around for almost half a century, lacks institutions and organizations, but it has a number of common features: the music, an anti-establishment attitude, DIY values, venues where people regularly gather, zines (or today perhaps blogs) that serve as common reference points. Any community, any movement needs some kind of social glue. I think that glue was missing among the pirates.

Other than that, I believe there wasn’t much that the pirates “did wrong.” There were internal contradictions, but any society has internal contradictions. These contradictions can be worked out: sometimes, they’re even healthy. At the end of the day, the pirates suffered a simple fate: they were militarily crushed by their enemy. Many radical movements suffered the same fate.

C

T.S.: Do you believe that the anarchist movements of today have some kind of connection with these crazy motherfuckers, 300 years after their defeat from the kings, and queens and proto-capitalists? Is there something that connects anarchists with the pirates and into what they can benefit the future revolutions? What you think the pirates can offer as reference points to the revolutionaries of our generation? Are these images of a vision for the future? 

G.K.: Yes, I think there’s a connection through the rebellious spirit that the radicals of today and tomorrow share with the pirates. That spirit can benefit any revolutionary movement. The pirates provide a vision for the future insofar as they tried to create their own communities apart from the state. That’s animportant aspect of the pirates and their power of inspiration: their communities were set apart from the system in very tangible ways; they were out there on their ships, somewhere on an ocean much harder to scale and monitor than today, able to hide on faraway islands, in lagoons and mazelike river deltas. How can this not be inspirational?

6.

T.S.: A very unique and interesting process in your book is that you put the Piratic communities under very detailed investigation based on the strategic thought of different revolutionary thinkers. Among them we found chapters based on revolutionary strategies of MaoTse Tung, Carlos Marighella, the social bandits theory of Eric Hobsbawm, war machine and nomadism of Deleuze andGuattari, ecstatic life of Nietzsche. What lead you to apply this method and what was the result of this experiment?

This really came out of the studies I did at the time I started writing about pirates. I was a philosophy student and I liked theory and the history of ideas. I have close to zero interest in academic philosophy today and no longer read much of the kind of literature I read back then. I pretty much stick to history and concrete political debate. With that said, ideas are nice. In What Is Philosophy?, Deleuze and Guattari write that philosophy is about creating concepts. I like that. Theory can easily turn into nonsensical blah blah, especially when academic bubbles detached from everyday life need a justification to reproduce privileged social spaces, but without theory, without developing concepts based on everyday experience that can be used to alter that experience, there is no social progress. The intention with the pirate book was to do something in that vein: to use theory, but to use it in a very practical manner, to flesh out concepts that, in turn, can inspire action. How well that worked is up to the readers to decide. I will say, though, that one of the nicest compliments I got for the book was an accomplished fiction writer saying that it was the first time Deleuze and Guattari made any sense to them.

7.

The disrespect to private property, the break of social constraints and the need for communal solving of the social and private problems caused by inequality and exploitation seem that brings the pirates close to any one of lower class people. Why you think 500 years after the death of the pirates we are still fighting the upper class without obvious success of overthrowing them?

Thanks for an easy question!

Seriously, I don’t know. But let’s try to look at it from an angle where the pirates might be able to help. German anarchist Gustav Landauer was fascinated by a small, sixteenth-century book authored by the French humanist Étienne de la Boétie. It is known in English as the Discourse on Voluntary Servitude. Why, de la Boétie asked, do people so often choose to support social structures that obviously aren’t beneficial to their well-being? The theme has reappeared in radical writing throughout the centuries, not least after the horrific experience of twentieth-century fascism. If anyone had found an answer to the problem yet, we would probably live in a very different world, but: the pirates, clearly, weren’t voluntary servants. They broke with a pattern that is essential for oppressive power structures to work. It’s a key lesson to learn from them.

8.

T.S.: The only images I have before your book about the pirates comes from Treasure Island by Robert Louis Stevenson, the Pirate Utopias by Hakim Bey and the amazing TV series Black Sails. In all of them it seems that the pirates join forces under specific circumstances, only if they are under serious threat and without any specific prearranged plan or general strategy. Most of the other time they fight each other, they don’t communicate or trust each other and they are not capable to have any general plan. This reminds me a lot the anarchist and leftist groups today all around the world. What was the reason that the pirates (and still ourselves) fail to find organizing methods that will make use of our differences and disagreements as a beneficial weapon against our common enemies and not as a way of self-destruction and disempowerment of our communities.

With respect to our scenes, I would say there are two main aspects. Both might seem trivial, but that doesn’t make them less relevant.

One is egoism. The great revolutionary theorists were right when they demanded a “new human being” as a precondition for revolutionary change. Now, a new human being doesn’t fall from the sky and can’t be created in some school or guerrilla training camp. It can’t precede the revolutionary struggle, it has to develop within it. But its development must be a main feature of the struggle, otherwise in-fighting will be inevitable. Even if we genuinely long for a society of equals, we have been socialized in a highly competitive, bourgeois environment, and this impacts our movements. We – even anarchists, if we are honest – will often want to lead, will want our ideas to be recognized as superior to others, will want to be acknowledged as the most revolutionary of all revolutionaries. Look at the entirely insignificant things that people can get worked up about. There is no explanation other than this being about ego trips that have nothing to do with the good of the people. We need to be wary of that and call it when we see it.

The other aspect was once summed up by the ever observant Ian MacKaye in the following manner: “People’s power is limited to their scope, and it’s like that saying goes: ‘The people who get hit are the people within arm’s reach.’” In short, if you can’t get to the real enemy – the politicians, the CEOs, the cops – you will let loose on the person next to you. You’ll want to get your anger and frustration out and feel like you’re getting somewhere, have a tiny victory, perhapspreventing their article from being published or excluding them from organizing the local anarchist bookfair. Psychologically, that’s understandable, but it’s devastating for our movements.

With respect to the pirates, I think it was even simpler, plain survival instinct. We have enough evidence to conclude that there was a genuine attempt on many pirate ships to create a rather democratic community with a relatively fair share of the wealth. This was stated in the “Codes” of the pirate ships that we have heard about a lot. But, as stated before, there was no strong social glue that guaranteed that you could expect the same on any pirate ship you signed on to, or that everyone signing the Codes really could be trusted.

I was also talking before about being socialized in a competitive society. Imagine the society that the pirates were socialized in. There was no “social peace” brought on by social-democratic class compromise. You had to struggle for your survival every day. Of course, this impacted the pirates. People were suspicious, also of one another. Again, too little social glue.

9.

In the introduction of your book you quote from Outcasts of the Sea: Pirates and Piracy, an Edward Lucie Smith’s book. The paragraph explains the popularity of piratic stories from 17th century until our days and the way the myths still influence our modern lives:

“The story of the pirates is a product of the urban imagination. One of its most important functions is to provide a safety valve against the pressures exerted on the individual by the demands of civic morality. The basic fantasies are those of unbridled freedom and power as compensation for what the average bourgeois is never going to achieve, however successful he may be on a material level.”

Is this a possible strategy for the anarchist movement of our era, producing such extraordinary actions and lifestyles that will appear as a myth in the miserable minds of the people around us? Can you share some ideas about what can be a myth like this today?

Yes, I never thought of it that way, but I suppose anarchism – at least a particular kind of anarchism – could do that. In simple terms, create ways of life that are attractive to people. They would entail a sense of adventure, make life exciting, but not on a purely individual level, there’d have to be an element of social justice. A Robin Hood-type element. “Social bandits” can do that, free-roaming travelers can do that, communes beyond the restrictions of bourgeois life can do that. In and of themselves, none of these projects are sufficient to bring about an anarchist society, but they contain important aspects of them and might make people curious about anarchism. Key, of course, is that these projects are not driven by people trying to demonstrate how much better they are than the masses (who “don’t get it”), essentially preventing any inspirational potential, but by people able to respond positively to curious inquiry, even by people who aren’t well-versed radicals and who don’t talk or look that way.

Anarchist ideas are attractive to people. Pretty much anyone likes freedom, and most people like justice, too. It’s just that few of them have seen examples of anarchist life that appear attractive. Partly, that’s the enemy’s fault who has done a good job to ensure that very few such examples exist. But partly it’s also our own fault because we haven’t been able to establish many, and easily get sidetracked by the problems mentioned above: in-fighting, showing off, etc.

The pirate flag still has power for a reason. It’s up to us to provide the right content.

________

The post Life Under the Jolly Roger- Gabriel Kuhn talks with Tasos Sagris appeared first on Void Network.