«Λένε ψέματα», «είναι ψευδείς οι καταγγελίες», «έχουν συμφέρον», «το κάνουν για να πάρουν αποζημίωση»…. Πόσες φορές έχουν ακουστεί αυτά σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο για θύματα βιασμών και σεξουαλικής βίας και παρενόχλησης; Και πόσες φορές για θύματα μη έμφυλων αδικημάτων, είτε τελούνται είτε όχι με χρήση βίας; Δυστυχώς στην πρώτη περίπτωση, αυτή των έμφυλων εγκλημάτων, οι φράσεις αυτές είναι η πρώτη, σχεδόν αντανακλαστική αντίδραση μεγάλου κομματιού της κοινωνίας. Αντίθετα, σε όλα τα υπόλοιπα αδικήματα, βίαια ή μη, δεν αμφισβητείται το θύμα και τα κίνητρά του με τέτοιο καταλυτικό τρόπο. Ενώ λοιπόν τα αδικήματα όπου η μαρτυρία του θύματος είναι το κύριο αποδεικτικό μέσο, είναι αρκετά, τα εγκλήματα έμφυλης βίας είναι αυτά όπου τα θύματα θεωρούνται a priori ότι καταγγέλλουν ψευδώς. Το γεγονός αυτό συνιστά έμφυλη διάκριση και στερεότυπο, ενώ δεν έχει υποστηριχθεί από κανένα ερευνητικό δεδομένο.

Η σεξιστική κουλτούρα, τα έμφυλα στερεότυπα, οι πατριαρχικές αντιλήψεις στις οποίες όλες και όλοι μεγαλώνουμε και -ενίοτε- προσπαθούμε να ξεφύγουμε, αποκτώντας μία διαφορετική κουλτούρα συμπερίληψης, αποδοχής και ισότητας, διατρέχουν όλη την κοινωνία, το δικαστικό σώμα και το δικηγορικό κλάδο. Δεν είναι σπάνιες οι φορές που μία δικαστική κρίση, μία εισαγγελική πρόταση, μία αγόρευση συνηγόρου υπεράσπισης, υιοθετούν στερεοτυπικές και στιγματιστικές αντιλήψεις που επανατραυματίζουν το θύμα. Ήδη η επικαιρότητα είναι γεμάτη με παραδείγματα τέτοιων δικών.

Απροσδιόριστοι «προσωπικοί λόγοι»

Μαθαίνουμε, λοιπόν, και στην περίπτωση της Γ. Μπίκα από επίσημα, θεσμικά χείλη, από την εισαγγελική αρχή, ότι έγινε ψευδής καταγγελία βιασμού «για προσωπικούς λόγους». Αναρωτιέμαι, ποιοι είναι αυτοί οι προσωπικοί λόγοι που ποτέ δεν αναφέρονται/εξειδικεύονται, είναι όμως αρκετοί για να στείλουν μια τέτοια υπόθεση στο αρχείο χωρίς δίκη… Οι «προσωπικοί λόγοι» που ένα άτομο έβαλε τον εαυτό του σε αυτή τη διαδικασία δεν προσδιορίζονται. Πρόκειται για εισαγωγή στη νομική πρακτική ενός από τα συνήθη στερεότυπα που αφορά στις ψευδείς καταγγελίες. Είναι, ωστόσο, δυσανάλογο μία τέτοια σοβαρότατη καταγγελία για κακούργημα, να μην αξιολογηθεί από τον φυσικό της δικαστή, να μην εισαχθεί σε δίκη –αν τελικά υιοθετηθεί η εισαγγελική πρόταση– όπου θα αξιολογηθούν όλα τα αποδεικτικά μέσα και κυρίως η μαρτυρία του θύματος, μέσω μιας συνοπτικής απαξίωσης της καταγγελίας του θύματος ως καταγγελία «για προσωπικούς λόγους». Μα η μαρτυρία του θύματος, ο λόγος του, είναι συχνά το μόνο αποδεικτικό μέσο που έχει, γεγονός σύνηθες σε σεξουαλικά αδικήματα, που δε συνηθίζεται να γίνονται σε δημόσια θέα.

Γίνεται πιο κατανοητό το τουλάχιστον άστοχο του χαρακτηρισμού μίας τέτοιας επώνυμης καταγγελίας ως ψευδούς ήδη σε αυτό το στάδιο, αλλά και εν γένει της απαξίωσης του λόγου των θυμάτων ως καταρχήν ψευδούς, όταν αναλογιστούμε το σύνολο της διαδικασίας που το κάθε θύμα είναι υποχρεωμένο να περάσει προκειμένου να κριθεί η υπόθεσή του δικαστικά και να διεκδικήσει την τιμωρία των ενόχων.

Ξανά και ξανά

Αρχικά, ένα άτομο – θύμα έμφυλου αδικήματος αμφισβητείται έντονα για τις συνθήκες υπό τις οποίες έπραξε και οδήγησαν  στην καταγγελλόμενη πράξη, ενώ το ίδιο άτομο, αν καταστεί θύμα άλλου βίαιου εγκλήματος, έχοντας πράξει με τις ίδιες συνθήκες και στο ίδιο πλαίσιο, δε θα αμφισβητηθεί με τον ίδιο τρόπο. Με απλά λόγια, αν καταγγέλλει ένα άτομο ληστεία, δε θα δει την προσωπική του ζωή «φύλλο και φτερό», δεν θα ερωτηθεί για τη σεξουαλική του ζωή και τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, για τα ρούχα που φορούσε και για την ώρα και το μέρος που κυκλοφορούσε. Δε θα ερωτηθεί γιατί «προκάλεσε την τύχη του» πηγαίνοντας σε ένα πάρτι με ακριβά κοσμήματα (και έγινε θύμα ληστείας). ούτε αν ήθελε να συνεχίσει να τα έχει στην κατοχή του. Αν όμως το ίδιο άτομο καταγγέλλει βιασμό, θα ερωτηθεί γιατί πήγε σε αυτό το πάρτι, γιατί πήγε με τα ρούχα που πήγε και αν σίγουρα δεν ήθελε να έχει σεξουαλικές επαφές. Θα ερωτηθεί για την πράξη του βιασμού ξανά και ξανά, ήδη από την πρώτη επαφή με τις αρχές, όπου συχνά θα αμφισβητήσουν το γεγονός, θα αποθαρρύνουν από την υποβολή καταγγελίας και –ακόμα και τώρα– θα αμφισβητήσουν ξανά και ξανά την άρνηση του θύματος. Θα καταθέσει χωρίς ψυχολόγο, χωρίς διερμηνέα (αν δεν γνωρίζει τη γλώσσα), θα βρει διαθέσιμο ιατροδικαστή πιθανόν και 3-4 ημέρες μετά. Δεν θα κάνει μπάνιο για να μην εξαφανιστούν στοιχεία μέχρι να πάει στον ιατροδικαστή. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που θα φτάσει στις δικαστικές αίθουσες, η ακροαματική διαδικασία και πάλι θα επικεντρωθεί γύρω από αυτό, τις επιλογές του, τα σημάδια βίας, το χαρακτήρα του, τη ζωή του. Ιδίως  αν η βία δεν αποδεικνύεται, η διερεύνηση θα επικεντρωθεί αποκλειστικά στην προσωπική του ζωή, στην αξιοπιστία του και την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, πόσο προκλητικά ήταν ντυμένο, το είδος των εσωρούχων του, αν και πόσο είχε πιεί, αν χόρευε και πόσο, αν φλέρταρε ή είναι σεξουαλικά απελευθερωμένο και όχι στα στοιχεία του εγκλήματος. Θα τα καταθέτει όλα αυτά μπροστά στον δράστη, ο οποίος  μπορεί να του απευθύνει και ερωτήσεις. Θα κατηγορηθεί πολλάκις ότι έχει είτε οικονομικό κίνητρο είτε «ψυχολογικά ζητήματα». Μια συνθήκη δηλαδή εξευτελιστική, ταπεινωτική και κυρίως τραυματική.

Παρόλα αυτά

Αυτή ακριβώς η συνθήκη κάνει τα θύματα να σιωπούν μέσα στη ντροπή και την ενοχή τους – μια ενοχή που τα έμφυλα στερεότυπα προκαλούν σε αυτά και όχι στους δράστες. Αν, μάλιστα, δεν καταφέρουν να αποδείξουν πέραν πάσης αμφιβολίας την αλήθεια τους, θα βρεθούν εκτεθειμένα σε μηνύσεις για ψευδή καταμήνυση και συκοφαντική δυσφήμιση και σε αγωγές αποζημίωσης δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Αυτά δε τα ενδεχόμενα, αλλά και το σύνολο της τραυματικής αυτής συνθήκης, η οποία παραβιάζει ευθέως τις νομικές υποχρεώσεις της χώρας απέναντι στα θύματα, όλες και όλοι οι συνήγοροι που υποστηρίζουμε θύματα σεξουαλικής βίας, δεν τους τα αποκρύπτουμε φυσικά – τα γνωρίζουν. Παρόλα αυτά όμως αποφασίζουν να προχωρήσουν, όσα αποφασίζουν, σε καταγγελία και να υποστούν αυτή τη βάσανο του ακροατηρίου και εν γένει μιας εχθρικής στο θύμα ποινικής διαδικασίας και τους κινδύνους που αυτή συνεπάγεται.

Ιδίως στην περίπτωση της Γ. Μπίκα, η ίδια ενάντια σε όλα αυτά, διεκδίκησε ορατότητα για τα θύματα και ακόμα περισσότερο, διεκδίκησε η ντροπή και η ενοχή να αλλάξουν μεριά, να μεταφερθούν στην πλευρά που ανήκουν – του δράστη. Στη δε συνέντευξή της, εξέθεσε όλες τις παλινωδίες των διωκτικών αρχών, όλες τις ελλείψεις, τις καθυστερήσεις και τις τραυματικές αναπαραστάσεις μιας ποινικής διαδικασίας βίαιης και τραυματικής για το θύμα. Το μήνυμα που στέλνει η θέση στο αρχείο μιας τέτοιας καταγγελίας, σε όλα τα θύματα, που αν μη τι άλλο, προσδοκούν να καταθέσουν το βίωμά τους και να κριθεί αυτό από το αρμόδιο δικαστήριο,  είναι πολύ κακό. Είναι αποτρεπτικό και απογοητευτικό. Ας μην το επιτρέψουμε. Να επιμείνουμε στην απονομή δικαιοσύνης, τη στήριξη των θυμάτων, τη λήψη μέτρων ώστε η ποινική διαδικασία να μην τραυματίζει τα θύματα και να μην τα υποχρεώνει στη σιωπή.

__________

Ιωάννα Στεντούμη, μέλος της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας

The post Για το βιασμό της Γεωργίας Μπίκα- Η εισαγγελική πρόταση είναι απογοητευτική appeared first on Void Network.

Το επόμενο πρωί σκεφτόμουν το περιστατικό και κατάλαβα τί ήταν αυτό που βρήκα τόσο φρικτά διαταραγμένο κι έκλαψα περισσότερο από ότι έχω κλάψει εδώ και μήνες.
Οι άντρες αυτοι έμοιαζαν χαρούμενοι. Αφύσικα και αταίριαστα χαρούμενοι. Άρρωστα χαρούμενοι. Ήταν απολύτως φανερό ότι απολάμβαναν την εξουσία τους, γούσταραν να είναι 4 το πρωί και να είναι στους σκοτεινούς δρόμους με το δικαίωμα να λένε και να κάνουν ό,τι θέλουν. Καύλωναν με τους εαυτούς τους τόσο μα τόσο πολύ. Η “δύναμη” που ένιωθαν πως έχουν ήταν παραλίγο ικανή, αυτή και μόνο αυτή, να τους κάνει να χύσουν.

Έκλαψα πάλι, αυτή τη φορά στο δωμάτιό μου.
Ύστερα ίσιωσα και έστυψα το μικρό μου μυαλό. Αναρωτιόμουν τί πήγε στραβά, γιατί ένας άνθρωπος να έχει ανάγκη μια τέτοια συνθήκη για να είναι “χαρούμενος” όπως εκείνοι οι ΜΑΤατζήδες.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.
Γιατί δεν τους περιμένει κανείς σπίτι. Και όταν λέω κανείς δεν εννοώ απαραίτητα κυριολεκτικά κανείς. Εννοώ πως δεν τους περιμένει αγάπη στο σπίτι. Πραγματική αγάπη. Γιατί δεν ξέρουν ούτε πώς να την δώσουν, ούτε και πώς να την λάβουν. Αυτοί οι άντρες που με τρόμαξαν και που σήμερα το μεσημέρι τους είδα να τραμπουκίζουν έναν τοξικομανή δεν μπορούν να απολαύσουν το φεγγάρι, ένα βιβλίο, ένα όμορφο τραγούδι, ένα γλυκό φιλί, τον έρωτα γιατί δεν ξέρουν πώς να το κάνουν. Κανείς ποτέ δεν τους έμαθε, κανείς τριγύρω τους δεν ήξερε.

Είναι τόσο θλιβερό που μου γαμάει την καρδιά το ότι υπάρχουν άνθρωποι που αλήθεια -αλήθεια- αλήθεια δεν έχουν κάτι πιο ευχάριστο στη ζωή τους από το να τραμπουκίζουν τους πιο “αδύναμους”.
Λυπάμαι, πόσο λυπάμαι. Και ντρέπομαι που τόσες φορές στη ζωή μου πλήρωσα με θυμό τον θυμό γιατί φοβάμαι πως έβαλα κι εγώ με αυτόν τον τρόπο το χέρι μου στη δημιουργία ενός τέτοιου δυστυχισμένου ανθρώπου.

Δεν ξέρω τί σκατά να πω για τις καταλήψεις που ξηλώνονται, για τους ανθρώπους που εκδιώκονται, για το Βοξ, για τη βία και το ξύλο. μακάρι να είχα μια έξυπνη λύση για να μας λύσω τα χέρια. Θα έβγαινα τότε στο σύνταγμα και θα την ούρλιαζα μέχρι να ματώσει ο λαιμός μου. Στον λόγο μου. Το μόνο που κατάλαβα μετά από αυτές τις λίγες μου μέρες στην καινούρια αθήνα είναι πως δεν θέλω να απαντήσω ξανά στον πόνο με αδιαφορία και στον θυμό με θυμό.

Τί εννοω; Είδα μπροστά στα μάτια μου αυτό το καλοκαίρι έναν άντρα να παίρνει ένα εθισμένο παιδί υπό την προστασία του ενώ είχε πολύ πιο φαν πράγματα να κάνει. Βλέπω καθημερινά ανθρώπους να προσφέρουν φαγητό, σπίτι και τον χρόνο τους σε ανθρώπους που το χρειάζονται. Μακάρι να μπορούσα να υποσχεθώ πως θα αφιερώσω τη ζωή μου στους άλλους. Αποκλειστικά και ολοκληρωτικά. Δεν μπορώ γιατί θα είναι ψέμα. Θα προσπαθήσω όμως την επόμενη φορά που θα περάσω μπροστά από έναν μπάτσο να μην τον κοιτάξω με το βλέμμα που από τα δώδεκά μου έχω φυλαγμένο για αυτούς. Ένα βλέμμα που λέει “με αηδιάζεις και σε λυπάμαι σιχαμένη δυστυχία”. Θα προσπαθήσω να του δώσω ένα βλέμμα που θα λέει “πιστεύω ότι μπορείς να είσαι κάτι καλύτερο από αυτό”.

Δεν τρελάθηκα. λέω απλά το εξής:
Ας μην πάμε σε πόλεμο. Ναι, μπορούμε να τους κάψουμε, αλλά μπορούν να μας πυροβολήσουν. Δεν φοβάμαι. Εννοώ, ναι, προφανώς θέλω να ζήσω, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που αποφασίζω να έχω αυτή τη στάση. Ας μη πάμε σε πόλεμο γιατί σε έναν πόλεμο δεν υπάρχει νικητής. Ας συνεχίσουμε να είμαστε Αλληλέγγυοι, ας συνεχίσουμε να βοηθάμε όσουν το έχουν ανάγκη, ας συνεχίσουμε να γελάμε πιο πολύ από αυτούς κι ας συνεχίσουμε να χύνουμε ξανά και ξανά όταν αυτοί αναρωτιούνται γιατί δεν τους σηκώνεται. Ας συνεχίσουμε και κάποια στιγμή όλοι θα δουν πως έτσι είναι κανείς ευτυχισμένος. Η Ευτυχία το έχει αυτό, είναι κάτι που φαίνεται και τραβάει τους ανθρώπους σαν να ήταν μύγες, ας συνεχίσουμε να παλεύουμε με τα δικά μας όπλα και όχι με τα δικά τους. Αυτό το βλέμμα μου στο οποίο αναφέρθηκα πριν είναι δικό τους όπλο και τους το δίνω πίσω. Τα δικά μας είναι αλλιώτικα, καλύτερα. Έχουμε τη μουσική, τα βιβλία, τη φύση, τη φιλία, τον έρωτα. Ας μείνουμε πιστοί σε αυτά. Το να μην απαντάς με χαστούκι στο χαστούκι δεν σημαίνει υποταγή.

Αγκαλιάζω τους πρόσφυγες, τους ναρκομανείς, ένα κορίτσι και με χαστουκίζεις;
Δεν θα σε χαστουκίσω. αλλά ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ να αγκαλιάζω τους πρόσφυγες, τους ναρκομανείς κι ένα κορίτσι. Θα συνεχίσω να πέφτω πάνω στο μαχαίρι με χαμόγελο και δάκρυα μέχρι να μην αντέχω άλλο ή το μαχαίρι να αποσυρθεί, δηλαδή ο άνθρωπος απέναντί μου να δει ότι το να με χτυπά δεν θα του δώσει ποτέ χαρά και πληρότητα. Και θα αλλάξω στη ζωή μου ένα τέτοιο μαχαίρι και δύο και τρία και χίλια. ‘Εχω αλλάξει ήδη κάποια και είμαι περήφανη. Αλλά τα όπλα τους δεν θα τα αγγίξω.

Εμείς έχουμε τα δικά μας όπλα και είναι καλύτερα και δυνατότερα. Πάντα ήταν.

_____________

Ιωάννα Χλόη Βούλγαρη (23 χρονών- φοιτήτρια υποκριτικής)

The post Τα ΜΑΤ χυδαιολογούν προς μια κοπέλα στα ΕΞΑΡΧΕΙΑ και αυτή απαντά δημόσια appeared first on Void Network.

Σε αντίθεση με το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο που αναγνωρίζει την εργασία στο σεξ ως νόμιμη παρά τους υπέρμετρους περιορισμούς που θέτει για την άσκησή της, η Γ.Γ.Ι.Φ. προτείνει με το πόρισμα τη μερική ποινικοποίηση του επαγγέλματος.

Θεωρεί εκ προοιμίου την εργασία στο σεξ ως εκμετάλλευση και συνεπώς την εξισώνει με τη σωματεμπορία, αγνοώντας το θεμελιώδες δικαίωμα του ατόμου στην αυτοδιάθεση, όταν δεν συντρέχουν συνθήκες βίας. Ακολούθως, δε λαμβάνει υπ’όψιν την επιχειρηματολογία και την τεκμηρίωση διεθνών οργανισμών όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, που υποδεικνύουν την πλήρη νομιμοποίηση της εργασίας στο σεξ, ως εργαλείο κοινωνικής ενσωμάτωσης. Η συγκεκριμένη στρατηγική υπηρετεί παράλληλα τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας. Η Γ.Γ.Ι.Φ. διακηρύσσει τέλος, πως «η πορνεία συνιστά μια πολύ προφανή και παντελώς απεχθή παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας» αναπαράγοντας στερεοτυπικούς χαρακτηρισμούς που πλήττουν τα πρόσωπα που εργάζονται στο σεξ.

Το πόρισμα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας εκπονήθηκε κατά πλειοψηφία από μία επιτροπή στην οποία αποκλείστηκαν εκπρόσωποι σωματείων εργαζομένων στο σεξ και οργανώσεων που ασχολούνται με την προάσπιση των δικαιωμάτων τους και την ενδυνάμωσή τους. Επιπλέον, η συγκεκριμένη επιτροπή ήταν από τη σύστασή της προκατειλημμένη υπέρ της ποινικοποίησης της εργασίας στο σεξ, όπως προδήλως αποτυπώνεται στον τίτλο της «Ομάδα Διοίκησης Έργου για την Αντιμετώπιση της Πορνείας». Πέραν τούτων, εξ αρχής η αντιμετώπιση της εργασίας στο σεξ στην χώρα ως ζήτημα που αφορά αποκλειστικά cis γυναίκες και η ίδια η ανάθεση των εργασιών στη Γ.Γ.Ι.Φ. αφενός παραβλέπει την πραγματικότητα, αφετέρου αφήνει ουσιαστικά περιθώριο σε ελλιπή αντιμετώπιση του προβλήματος, αλλά και άνιση -και δη από πλευράς της Πολιτείας- μεταχείριση των cis ανδρών και των διεμφυλικών ατόμων, εργαζόμενων στο σεξ.

Η ανάγκη αναθεώρησης του αναχρονιστικού νομοθετικού πλαισίου για την εργασία στο σεξ στην Ελλάδα καθίσταται επιτακτική, προκειμένου να υπηρετήσει παραμέτρους όπως η εξάλειψη του στίγματος, η καταπολέμηση της βίας και η κοινωνική ενσωμάτωση της συγκεκριμένης ομάδας, καθώς και η διαφύλαξη της δημόσιας υγείας. Ο νομοθέτης από τη μία πλευρά αναγνωρίζει τη νομιμότητα στην εργασία στο σεξ και από την άλλη θέτει υπέρμετρους περιορισμούς που καθιστούν τη νόμιμη εργασία σχεδόν αδύνατη και ουσιαστικά ωθούν τα εργαζόμενα πρόσωπα να ζουν και να εργάζονται σε καθεστώς παρανομίας. Τούτο αναπόφευκτα οδηγεί τα άτομα σε άκρως επισφαλείς εργασιακές συνθήκες που τα εκθέτουν σε άμεσο και διαρκή κίνδυνο άσκησης βίας σε βάρος τους και ασφαλώς τα καθιστά εξαιρετικά ευάλωτα στον ιό HIV, αλλά και στα λοιπά σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Η απάντηση σε αυτή την πραγματικότητα δε μπορεί να είναι η νομοθέτηση της ποινικοποίησης της εργασίας στο σεξ.

Στο παραπάνω πλαίσιο, ο δημόσιος διάλογος για το νομοθετικό πλαίσιο που ρυθμίζει το συγκεκριμένο θέμα θα πρέπει να γίνει χωρίς προειλημμένες αποφάσεις, ιδεολογικά στεγανά και διάθεση άκριτης υιοθέτησης μέτρων που αγνοούν την ελληνική πραγματικότητα. Καλούμε συνεπώς, το Υπουργείο Εσωτερικών που είναι ο αρμόδιος φορέας, να οργανώσει ένα θεσμοθετημένο και ανοιχτό διάλογο, με τη συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων μερών όπως τα ίδια τα άτομα που εργάζονται στο σεξ, τα συναρμόδια υπουργεία, η ακαδημαϊκή κοινότητα και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών.

Οι συνυπογράφουσες οργανώσεις:

Διεθνής Αμνηστία
Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι
Κέντρο Ζωής
Ομάδα ΛΟΑΤΚΙ+ Εργασιακής Υποστήριξης – LGBTQI+ Employment Support Group
Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (Ο.Λ.Κ.Ε.)
Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή»
Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.)
Athens Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας.
Colour Youth
Proud Seniors Greece – Ομάδα υποστήριξης ΛΟΑΤΚΙ ατόμων ηλικίας 50+
Thessaloniki Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης
Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

The post ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΣΕΞ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ- Απάντηση οργανώσεων στο πόρισμα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων appeared first on Void Network.

[text English / Ελληνικά] One hundred and twenty naked women participated in a flash mob Tuesday to protest gender-based violence in Argentina’s capital of Buenos Aires.

Displaying a banner reading “Femicide is Genocide,” the mass of women gathered in front of parliament, the presidential palace Casa Rosada, and Argentina’s highest court, reported The New Yorker.

They then proceeded to strip to a soundtrack playing behind them. Clustering around the banner they were holding, the women collapsed to form a pile of bodies meant to represent victims of violence.

A woman on a loudspeaker outlined the problems of gender-based violence plaguing women. The women then rose and advanced towards their audience, finishing the performance with a long, angry scream.

The flash mob was the latest protest organized by a collective known as Fuerza Artística de Choque Comunicativo (F.A.C.C), meaning “artistic force of communicative shock” in Spanish, a team of activist artists formed last year.

Dozens of topless women demonstrated in Buenos Aires in February to demand the right to sunbathe semi-nude after police asked topless women to leave the beach. Police cited a national criminal code article prohibiting “obscene displays” to justify asking the women to leave the beach, The Guardian reported.

The city of Buenos Aires also passed a bill in December 2016 outlawing public sexual harassment in an effort to prevent males from catcalling women.

source: http://dailycaller.com/2017/05/31/activist-mob-thought-the-best-way-to-solve-gender-discrimination-was-to-get-completely-naked-in-public/

ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ: ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΕ ΣΥΝΘΗΜΑ “ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ”

Η ομάδα γυναικών “Ni una menos” (Ούτε μία λιγότερη), στην Αργεντινή, πραγματοποίησε, στις 30 Μαίου 2017, διαμαρτυρία μπροστά από τέσσερα δημόσια κτίρια του Μπουένος Αϊρες, ανάμεσά τους και στο Κοινοβούλιο, για να αφυπνίσουν την κοινωνία σε σχέση με την δολοφονία ήδη 133 γυναικών την χρονιά που τρέχει, από άντρες.

Η διαμαρτυρία είχε μελωδία από βιολιά, ενώ σιωπηλά μια ομάδα γυναικών, αφού πέταξε τα ρούχα της, ούρλιαξε για να “ξυπνήσει” και τον τελευταίο ανυποψίαστο.

Σε ανακοίνωσή τους τόνισαν ότι:

Eίμαστε όλες εδώ, δολοφονημένες, εξαφανισμένες, χτυπημένες, περιθωριοποιημένες, διωγμένες, ζωντανές και νεκρές, είμαστε εδώ και θα υπάρχουμε για πάντα!

 

πηγή: http://lesbian.gr/10833/mpouenos-aires-diamartyria-synthima-misos-stin-gynaika-einai-genoktonia/

The post Feminist Activists Against Gender-Based Violence in Argentina- Διαμαρτυρία με σύνθημα “ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ” appeared first on Void Network.