Πιστεύω πως αυτός είναι ένας ανακριβής ή τουλάχιστον απλοϊκός χαρακτηρισμός. Δεν νομίζω ότι ο Μασκ έχει τον ιστορικό ρόλο να προωθήσει το χάος, αν και εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται να κάνει. Η πολιτική του δραστηριότητα, ξεκινώντας από την αγορά του Twitter, έχει στόχο την καταστροφή του κρατικών και δημόσιων δομών που οικοδομήθηκαν κατά την σύγχρονη εποχή. Από αυτή την άποψη, το σχέδιο του Μασκ συμπίπτει με αυτό του Στήβεν Μπάνον και γενικότερα της κυβέρνησης Τραμπ.

Αλλά η πολύπλευρη δραστηριότητα του Μασκ, πέρα από την καταστροφή της σύγχρονης τάξης πραγμάτων (δηλαδή την ολοκλήρωση του έργου που άρχισε ο Θατσερικός φιλελευθερισμός), περιλαμβάνει και ένα κατασκευαστικό κομμάτι: την οικοδόμηση ενός συστήματος απόλυτου ελέγχου των παγκόσμιων τηλεπικοινωνιών (Starlink) και τη επίτευξη διεπαφών μεταξύ του βιολογικού και του ψηφιακού κόσμου που θα καταστήσουν δυνατή τη δημιουργία πλήρως ευφυών Αυτόματων (Neuralink).

Πριν λίγες μέρες, ο Νοτιοαφρικανός ρατσιστής πήρε θέση για τις επερχόμενες γερμανικές εκλογές με ένα σχόλιο στην εφημερίδα Βελτ αμ Ζόνταγκ, υποστηρίζοντας το κόμμα Ενναλλακτική για τη Γερμανία (AfD – Alternative für Deutschland). «Αυτό δεν είναι ένα ναζιστικό κόμμα», είπε ο Μασκ, υποστηρίζοντας τα εξής:

«Η παρουσίαση του AfD ως ακροδεξιού κόμματος είναι σαφώς ψευδής, αν αναλογιστεί κανείς ότι η Άλις Βάιντελ, η ηγέτης του κόμματος, έχει σύντροφο του ιδίου φύλου από τη Σρι Λάνκα! Σας ακούγεται αυτό σαν τον Χίτλερ; Έλατε τώρα!»

Το θέμα αξίζει να εξεταστεί περαιτέρω.

Είναι αλήθεια ότι άτομα όπως ο Ντόναλτ Τραμπ ή κόμματα όπως το γερμανικό AfD φαίνονται πολύ διαφορετικά από το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα. Και πράγματι είναι: για αρχή, ο τραμπισμός έχει εξαλείψει κάθε αναφορά στον σοσιαλισμό, κάτι που ο Χίτλερ διατήρησε όχι μόνο στο όνομα του κόμματός του, αλλά και σε κάποιες από τις κοινωνικές πολιτικές του Τρίτου Ράιχ.

Επιπλέον, ολόκληρο το φαντασιακό που αποτελούσε το φόντο του χιτλερικού καθεστώτος (τα σκοτεινά χρώματα των στολών, η αυστηρότητα των στάσεων, και ούτω καθεξής…) έχει αντικατασταθεί από την έκρηξη των χρωμάτων και τον καρναβαλικό ενθουσιασμό των μαζών του Make America Great Again.

Το αυστηρό γοτθικό στυλ της τοπικιστικής και προτεσταντικής βιομηχανικής μπουρζουαζίας αντικαθίσταται από το εντυπωσιακό μπαρόκ της λούμπεν-μαφιόζικης μπουρζουαζίας, η οποία από τον Μπερλουσκόνι έως τον Τραμπ έχει αναδομήσει την εξουσία, βασισμένη πάνω στην κοσμοθεωρία του θεάματος.

Μήπως θα ήταν καλύτερα λοιπόν να εγκαταλείψουμε τη σύγκριση του παγκόσμιου τραμπισμού με τον χιτλερικό ναζισμό, που η αριστερά χρησιμοποίησε ίσως για να τρομάξει το εκλογικό σώμα που όμως, έχει πια εξοικειωθεί και δεν τρομάζει με τον φαντασμαγορικό τρόμο του παλιού Ναζισμού;

Ουσιαστικά η απάντηση είναι και ναι και όχι.

Όχι, επειδή η αναβίωση της αποικιοκρατικής φυλετικής υπεροχής της λευκής Δύσης είναι στην πραγματικότητα η μακροπρόθεσμη ιστορική λειτουργία του παγκόσμιου αντιδραστικού κινήματος του οποίου ο Τραμπ είναι το σύμβολο του και ο Μασκ ο κύριος μηχανισμός επίτευξης.

Ο εχθρός που έπρεπε να εξοντωθεί σύμφωνα με τον Χίτλερ ήταν οι Εβραίοι, ενώ για τη σύγχρονη ρατσιστική υπεροχή ο εχθρός που πρέπει να εξοντωθεί είναι οι τεράστιες μάζες των αποικιοκρατούμενων που, αν και αδυνατούν να οργανώσουν μια διεθνιστική πολιτική αντεπίθεση, αποτελούν κίνδυνο για τη σταθερότητα της Δύσης απλά και μόνο με την ύπαρξη τους, με τις μεταναστευτικές τους κινήσεις και με τις αξιώσεις τους για αναδιανομή του παγκόσμιου πλούτου.

Ο ισραηλινός στρατός και ο ίδιος ο ισραηλινός λαός μοιάζουν πολύ διαφορετικοί από τα χιτλερικά Ες-Ες από αισθητική και πολιτική άποψη, εκτελούν όμως την ίδια ακριβώς λειτουργία με τα χιτλερικά Ες-Ες όταν πρόκειται για την εξόντωση των εχθρών του δυτικού πολιτισμού, οι οποίοι για τον Χίτλερ ήταν οι Εβραίοι, ενώ για το Ισραήλ είναι οι αποικισμένοι που διεκδικούν το δικαίωμα στην επιβίωση και ενδεχομένως σε έναν εδαφικό χώρο.

Το καθεστώς που πλέον διαμορφώνεται ανεμπόδιστα σε ολόκληρη τη Δύση είναι η συνέπεια και η πλήρης υλοποίηση του οικονομικού φιλελευθερισμού που έχει επικρατήσει από τη δεκαετία του ’80, με τη έμπρακτη συνεργασία της ευρωπαϊκής αριστεράς στο σύνολό της.

Η φιλελεύθερη δημοκρατία πλέον έχει εξαφανιστεί παντού, αλλά ο θεμελιώδης κανόνας της καταστροφής των κανόνων (και της αντικατάστασής τους με τον ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΑΝΟΝΑ του μέγιστου κέρδους) επιβεβαιώνεται και εξυμνείται από αυτούς που έκαναν τη λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ το σύνθημά τους, αρκεί να είναι σαφές ότι πρόκειται για την ελευθερία όσων κατέχουν δούλους.

Η λειτουργία της αριστεράς ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον φιλελευθερισμό στην παρελθούσα φάση, όταν έπρεπε να υλοποιηθεί η εκκαθάριση του εργατικού κινήματος. Αυτή η λειτουργία εκτελέστηκε από την αριστερά και τους δημοκράτες, και για αυτό το λόγο είναι και θα παραμείνουν για πάντα αντικείμενα περιφρόνησης.

Αλλά τώρα η αριστερά εξαφανίζεται και αυτό που αναδύεται είναι ένα καθεστώς που δεν έχει πολλή σχέση με τον φασισμό του παρελθόντος. Από πολύ καιρό έχω αποφασίσει να υιοθετήσω τον όρο ΝΑΖΙ- ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ.

Η φιλελεύθερη καταστροφή του κοινωνικού συστήματος είναι η βασική ιδέα από όπου προέρχεται ο ρατσιστικός εθνικισμός του Τραμπ, αλλά είναι και η ιδανική προοπτική του.

Η δηλωμένη πρόθεση των πιο επιθετικών ναζί-φιλελευθέρων όπως είναι ο Χαβιέρ Μιλέι, ο Στήβ Μπάνον και ο Έλον Μασκ, είναι η οριστική διάλυση των δημόσιων δομών (υγεία, εκπαίδευση, μεταφορές, κ.λ.π.) που καθιστούν δυνατή την κοινωνική επιβίωση.

Αυτό φυσικά ισοδυναμεί με κοινωνική εξόντωση, η οποία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και θα την δούμε τα επόμενα χρόνια να επιδεινώνεται τρομακτικά. Αλλά η κοινωνική εξόντωση που εξελίσσεται στις δυτικές χώρες είναι μόνο ένα μέρος της παγκόσμιας γενοκτονίας που εξελίσσεται στα βόρεια και νότια σύνορα του κόσμου και της οποίας αιματηρό σύμβολο είναι η γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Η εποχή στην οποία έχουμε εισέλθει από την 7η Οκτωβρίου είναι η εποχή της παγκόσμιας γενοκτονίας — και αυτή η εποχή χαρακτηρίζεται φυσικά από τον πολλαπλασιασμό των σημείων χαοτικής εκτροπής. Είναι εμφανές ότι το παγκόσμιο αντιδραστικό κίνημα, του οποίου ο Μασκ αποτελεί απλά μια έκφραση, προκαλεί χαοτικά ρήγματα σε ολοένα και περισσότερα σημεία του πλανήτη.

Αλλά αυτό είναι μόνο ένα βήμα στη διαδικασία που έχει ξεκινήσει τις τελευταίες δεκαετίες, η οποία είναι η ταυτόχρονη επιδείνωση του χάους και η δημιουργία μιας ανώτερης Τάξης, που είναι η Τάξη του Αυτόματου.

Το παγκόσμιο κίνημα των αντιδραστικών δυνάμεων είναι σήμερα επιφορτισμένο με την καταστροφή του ανθρώπινου κόσμου, ο οποίος είναι αβέβαιος, δεν είναι αιτιοκρατικός, είναι κόσμος της προσέγγισης, της αναλογίας, της σύζευξης, της συσχέτισης.

Αλλά πέρα από την χαοτική δράση του αντιδραστικού κινήματος υπάρχει και ένας ντετερμινιστικός, ψηφιακός και συνδετικός στόχος: η Αυτόματη Αντίληψη προορίζεται να πάρει τη θέση του ζωντανού χάους.

Ο Μασκ, υπό κάποια λογική, είναι ένας πράκτορας του πολιτικού χάους, αλλά αυτό το πολιτικό χάος έχει τη λειτουργία να καταστήσει δυνατή, σε δύο διαδοχικές, λογικά επακόλουθες (αλλά ταυτόχρονες) κινήσεις, την εξάλειψη του Ανθρώπου: τη γενοκτονία των περιθωριοποιημένων και τη μετάλλαξη του συλλογικού νου για την υποταγή του στο Αυτόματο, επομένως την εγκαθίδρυση της Αυτόματης Τάξης.

Σε ορισμένες γλώσσες προγραμματισμού, χρησιμοποιώντας μια έννοια του νεοθετικιστή φιλοσόφου Ρούντολφ Κάρναπ, μιλάμε για «συνάρτηση ανώτερου βαθμού» (functor) εννοώντας μια μεταβλητή εξαρτημένη από μια μαθηματική ακολουθία.

Έξω από τη μεταφορά της υπολογιστικής, ο functor είναι ένας παράγοντας απόλυτα συμβατός και συγχρονισμένος με τη παγκόσμια Αυτόματη Αντίληψη.

Στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα, το Αυτόματο διαμόρφωσε και συγχρόνισε τις ατομικές συνειδήσεις όσων ανήκαν στην πρώτη διασυνδεδεμένη γενιά.

Οι άνθρωποι τείνουν να υποταχθούν ουσιαστικά στην ψηφιακή τάξη, σταδιακά απογυμνωμένοι από τα χαρακτηριστικά και τις ορμές που είναι ασύμβατα με το Αυτόματο (όπως η ερωτική επιθυμία, η κριτική ικανότητα και η κατεξοχήν μοναδικότητα της εκφραστικότητας).

Αυτή η μετάλλαξη δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τεράστιο πόνο, δυσφορία, και ψυχοπαθολογίες καταθλιπτικής ή επιθετικής φύσης.

Σίγουρα, ένα μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού δεν μπορεί να διαμορφωθεί, να συγχρονιστεί και έτσι παραμένει στο περιθώριο της παραγωγικής διαδικασίας και των προνομιούχων πεδίων.

Οι μη-διαμορφωμένοι-μη συγχρονισμένοι, τους οποίους ένας συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, το όνομα του οποίου δε θα πω, αποκαλούσε “daisies” (μαργαρίτες) από το αγγλικό de-synchronized (ασυγχρόνιστοι), θα εξοντωθούν σταδιακά με τον πόλεμο, την πείνα, την υποταγή σε αδιανόητους ρυθμούς εργασιακής δουλείας και με άλλες τεχνικές εξόντωσης.

Αυτή η διαδικασία είναι ο ορίζοντας του εικοστού πρώτου αιώνα, και ήδη τον βλέπουμε να διαγράφεται με σαφήνεια στις πολιτικές γραμμές του τραμπισμού και στην τεχνο-ολοκληρωτική δράση της οποίας ο Έλον Μασκ αποτελεί τον πυρήνα.

Μια φυλή από λευκούς άνδρες λειτουργικά ανώτερους και συναισθηματικά στειρωμένους αναλαμβάνει τους μοχλούς της τεχνικής, οικονομικής και στρατιωτικής εξουσίας. Καμία πολιτική δύναμη δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτή την αρπαγή εξουσίας, για τον απλό λόγο ότι δεν πρόκειται για πολιτική διαδικασία, αλλά για μια τεχνολογική-αντιληπτική μετάλλαξη.

Η αντιληπτική μετάλλαξη και η γενοκτονία είναι οι δύο αποφασιστικές διαδικασίες αυτής της μετάβασης.

Η μετάλλαξη της αντίληψης πραγματοποιείται μέσω της υποταγής του ανθρώπινου νου σε μια διαμόρφωση που στοχεύει στο συγχρονισμό της δραστηριότητας του νου με τον ρυθμό του Αυτόματου.

Αναπόφευκτα, αυτή η διαδικασία μετάλλαξης συνεπάγεται πόνο.

Σκεφτείτε παθολογίες όπως είναι η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής & Υπερκινητικότητας – (ΔΕΠΥ): δεν πρόκειται για ασθένεια, αλλά για μια απόπειρα προσαρμογής και συγχρονισμού του νου με τον χιλιαπλάσια επιταχυμένο ρυθμό της Πληροφοριακής Σφαίρας.

Η ηθική συνείδηση και η ερωτική ευαισθησία είναι κατάλοιπα της ανθρώπινης φύσης πριν την μετάλλαξη, και για αυτό τον λόγο εξαφανίζονται ραγδαία στην διασυνδεδεμένη γενιά που αναδύεται σήμερα.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό που εκδηλώνεται στους μεταλλαγμένους είναι η αδυναμία αντίληψης του πόνου των άλλων, αποτέλεσμα της συνεχούς έκθεσης σε ροές προσομοιωμένων νευρικών διεγέρσεων, έτσι ώστε ο νους να μην διακρίνει πια μεταξύ προσομοιώσεων και ζωντανών οργανισμών και να αντιμετωπίζει τα βασανισμένα σώματα σαν πράσινα τερατάκια σε βιντεοπαιχνίδι, που δε νιώθουν πόνο και μπορούν να ξανασηκωθούν λίγα δευτερόλεπτα μετά αφού πέσουν.

Αυτός είναι ο ορίζοντας του εικοστού πρώτου αιώνα, αυτή είναι η τάση που αναπόδραστα ξεδιπλώνεται.

Η κλιματική, γεωπολιτική και κοινωνική κατάρρευση δημιουργούν το ιδανικό περιβάλλον για αυτή τη διαδικασία μετάλλαξης, μορφοποίησης και εξάλειψης των “ασυγχρόνιστων υπολειμμάτων”.

Υπάρχει όμως και η πολύ μεγάλη πιθανότητα, ο συνδυασμός αυτών των τριών καταρρεύσεων να οδηγήσει στην οριστική εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους.

Σε αυτή την περίπτωση, κάθε τι ανθρώπινο τελικά θα σβήσει, και αυτό θα επιτρέψει την υλοποίηση του απόλυτου ιδεώδους της “Τάξης” τύπου Έλον Μασκ: την απεριόριστη αναπαραγωγή του Αυτόματου σε ένα έδαφος που θα έχει επιτέλους καθαριστεί από κάθε χαοτικό και απρόβλεπτο στοιχείο.

Παρόλα αυτά, εμείς (οι λιποτάκτες) γνωρίζουμε ότι το απρόβλεπτο δεν έχει ακόμη εξαλειφθεί.

Αλλά για όσα κάποιος δεν επιτρέπεται να μιλάει, καλύτερα να σωπαίνει.

________________

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης & Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

ΠΗΓΕΣ:

https://francoberardi.substack.com/p/introduzione-al-secolo-ventuno

The post Εισαγωγή στον 21o αιώνα – Franco ‘Bifo’ Berardi appeared first on Void Network.

Μετάφραση / επιμέλεια από τον ιστότοπο των αναρχικών εκδόσεων Freedom Press.

Νίκος Γκατζίκης – Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Την περασμένη εβδομάδα, ο Ζαπατιστικός Στρατός Εθνικής Απελευθέρωσης (Ejercito Zapatista de Liberacion Nacional, EZLN) δημοσίευσε την ανακοίνωση: Ένατο μέρος- Η νέα δομή της ζαπατιστικής αυτονομίας, καθορίζοντας μια νέα αποκεντρωμένη δομή για τις αυτόνομες αυτόχθονες κοινότητες στην Τσιάπας. Το Freedom Press μίλησε με τον Bill Weinberg, παλαίμαχο δημοσιογράφο και αναρχικό στη Νέα Υόρκη, για να αποκτήσει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτή την αλλαγή και τη σημασία της. Το βιβλίο του για τους Ζαπατίστας, Φόρος τιμής στην Τσιάπας: Οι νέοι αυτόχθονες αγώνες στο Μεξικό, εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Verso το 2000. Πέρασε πολύ χρόνο στην Τσιάπας και αλλού στο Μεξικό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, καλύπτοντας τα αυτόχθονα, ιθαγενικά κινήματα συμπεριλαμβανομένων των Ζαπατίστας. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει περάσει περισσότερο χρόνο στη Νότια Αμερική και τώρα ολοκληρώνει ένα βιβλίο για τους αγώνες των ιθαγενών στις Άνδεις, ιδιαίτερα στο Περού. Συνεχίζει να παρακολουθεί στενά τους Ζαπατίστας και την Τσιάπας και καλύπτει τα κινήματα αυτονομίας από όλο τον κόσμο στην ιστοσελίδα του CounterVortex.org

21 Νοέμβρη 2023

Freedom: Έχοντας διαβάσει τη δήλωση που δημοσίευσαν οι Ζαπατίστας σχετικά με την αλλαγή στη δομή αυτονομίας τους, πώς θα εξηγούσες την αλλαγή; Ποια νομίζεις ότι είναι η ουσία του μετασχηματισμού ή της μετάβασης που αναγγέλλει αυτή η δήλωση;

Bill Weinberg: Το διαβάζω ως απάντηση στις νέες πιέσεις που δέχονται, στην αναζωπύρωση της παραστρατιωτικής δραστηριότητας στην Τσιάπας που στοχεύει ιδιαίτερα τις κοινότητες των Ζαπατίστας. Αυτό συνδέεται πολύ στενά με τις συμμορίες ναρκωτικών, οι οποίες προσπαθούν να εδραιώσουν τον έλεγχο στα σύνορα του Μεξικού με τη Γουατεμάλα. Και φαίνεται ότι πρόκειται για περαιτέρω αποκέντρωση του κινήματος. Όταν ανακοίνωσαν για πρώτη φορά  ότι διαλύουν τους αυτόνομους δήμους τους, ανησύχησα λίγο. Αυτό ήταν το τέταρτο μέρος της νέας σειράς ανακοινωθέντων, που εκδόθηκε στις 6 Νοεμβρίου. Αλλά στη συνέχεια, στις 13 Νοεμβρίου εξέδωσαν το ένατο μέρος, εξηγώντας τη «νέα δομή της αυτονομίας των Ζαπατίστας», η οποία καθιστά σαφές ότι ουσιαστικά διατηρούν ένα σύστημα τοπικής αυτόνομης διακυβέρνησης, αλλά πρόκειται να είναι πιο τοπικοποιημένο.

Διασπούν τους λεγόμενους MAREZ, τους Αυτόνομους Εξεγερμένους Δήμους των Ζαπατίστας, στις κοινότητες βάσης τους, οι οποίες θα ονομάζονται τοπικές αυτόνομες κυβερνήσεις, ή GAL όπως είναι το ισπανικό ακρωνύμιο. Λαμβάνοντας υπόψη ότι, σύμφωνα με το ανακοινωθέν, υπήρχαν μόνο μερικές δεκάδες αυτόνομοι δήμοι MAREZΖαπατίστα, τώρα θα υπάρχουν χιλιάδες GAL και τοπικές αυτόνομες κυβερνήσεις. Και σύμφωνα με αυτό το ανακοινωθέν, υπάρχει μια σειρά δομών όπου οι GAL μπορούν να συναντηθούν στη βάση της εθελοντικής σύνδεσης σε μια ομοσπονδιακή δομή, σε ανώτερο επίπεδο περιφερειών.

Έτσι, το επόμενο επίπεδο είναι οι κολεκτίβες των αυτόνομων κυβερνήσεων των Ζαπατίστας ή CGAZs, και αυτές πρόκειται να αντικαταστήσουν τα λεγόμενα «συμβούλια καλής διακυβέρνησης», τα οποία συντόνιζαν τους παλιούς αυτόνομους δήμους, που αντιστοιχούσαν στα caracoles, τους χώρους συνάντησης των κοινοτήτων των Ζαπατίστας που είχαν κατασκευαστεί σε διάφορα χωριά στην Τσιάπας.

Στη συνέχεια, θα υπάρξει ένα ανώτερο επίπεδο από αυτό, όταν οι συνελεύσεις των συλλογικοτήτων των αυτόνομων κυβερνήσεων σχηματίσουν μια ACGAZ σε «ζώνες», δηλαδή μεγαλύτερες οντότητες από «περιφέρειες». Έτσι, φαίνεται ότι όλα γίνονται όλο και πιο υπόλογα στις κοινότητες βάσης και ότι οι μεγαλύτερες δομές, με βάση την εθελοντική ένωση ή τις αρχές της ομοσπονδίας, γίνονται οντότητες που προκύπτουν από την αυθόρμητη δράση της βάσης. Έτσι, φαίνεται ότι υπάρχει μια περαιτέρω αποκέντρωση του κινήματος, το οποίο υποθέτω ότι θεωρείται πως θα είναι πιο ανθεκτικό.

Με αρκετά σκοτεινό τρόπο, η επίσημη αγγλική μετάφραση του ανακοινωθέντος στην ιστοσελίδα των Ζαπατίστας δηλώνει πως «Η δομή και η διάταξη του EZLN έχουν αναδιοργανωθεί προκειμένου να αυξηθεί η άμυνα και η ασφάλεια των κοινοτήτων και της μητέρας Γης σε περίπτωση επιθέσεων, επιδρομών, επιδημιών, εισβολής εταιρειών που λυμαίνονται τη φύση, μερικής ή ολικής στρατιωτικής κατοχής, φυσικών καταστροφών και πυρηνικών πολέμων»!

Freedom: Μπορείς να εξηγήσεις λίγο περισσότερο τι συμβαίνει τον τελευταίο καιρό με τα καρτέλ, με τη μεξικανική αστυνομία ή το στρατό, και άλλες δυνάμεις που απειλούν τις κοινότητες Ζαπατίστα;

BW: Πίσω στη δεκαετία του 1990, στα χρόνια αμέσως μετά την εξέγερση των Ζαπατίστας το 1994, υπήρχαν όλες αυτές οι παραστρατιωτικές ομάδες οργανωμένες βασικά σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, οι οποίες σχημάτιζαν έναν συνασπισμό κατά των Ζαπατίστας προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν το κίνημα σε υποταγή. Και αυτός ο συνασπισμός διαμορφώνονταν από τους τοπικούς γαιοκτήμονες, τους βαρόνους βοοειδών και τους λεγόμενους caciques. Αυτοί ήταν αφεντικά των χωριών των ιθαγενών και ήταν πελάτες της τότε κυβερνώσας μονοκομματικής δικτατορίας στο Μεξικό υπό το PRI – το λεγόμενο Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα, που ήταν διάσημο περισσότερο για τη θεσμικότητά του παρά για την επαναστατικότητά του. Και αυτό φυσικά κορυφώθηκε με την περίφημη σφαγή στο Acetal τον Δεκέμβριο του 1997. Εκεί σφαγιάστηκαν περίπου 40 μέλη μιας κοινότητας, που δεν ήταν καν ακριβώς ζαπατιστική κοινότητα, αλλά μια αγροτική ειρηνιστική ομάδα ιθαγενών που ονομάζονταν Λας Αμπέχας, δηλαδή Οι Μέλισσες. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν φιλικά προσκείμενοι προς τους Ζαπατίστας αλλά δεν βρίσκονταν υπό τη δομή της διοίκησής τους. Αυτή λοιπόν ήταν η άσχημη, αποτρόπαια κορύφωση της παραστρατιωτικής εκστρατείας εναντίον των Ζαπατίστας και των κοινοτήτων που τους συμπαθούσαν τη δεκαετία του 1990.

Στη συνέχεια, το PRI έχασε την εξουσία στις εθνικές εκλογές του 2000 – και οι Ζαπατίστας νομίζω αξίζουν τα εύσημα για το ότι προκάλεσαν το δημοκρατικό άνοιγμα του Μεξικού, επειδή το PRI συνειδητοποίησε ότι θα έπρεπε να υποχωρήσουν λίγο, διαφορετικά θα αντιμετώπιζαν μια επανάσταση. Έτσι ήταν τα πράγματα πίσω στο 1994, θεωρήθηκε ότι η επανάσταση ήταν πιθανή. Έτσι άρχισαν να επιτρέπουν ελεύθερες εκλογές, λίγο πολύ. Δυστυχώς, ήταν η πολιτική δεξιά και όχι η αριστερά που εκμεταλλεύτηκε με μεγαλύτερη επιτυχία το δημοκρατικό άνοιγμα, με το PAN, το Κόμμα Εθνικής Δράσης, να έρχεται στην εξουσία υπό τον Βισέντε Φοξ, και τη νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση που κυριάρχησε μετά.

Παρ’όλα αυτά, αυτό διέλυσε την τριπλή συμμαχία μεταξύ του PRI, των επίσημων ενόπλων δυνάμεων και των τοπικών παραστρατιωτικών ομάδων στην Τσιάπας. Ωστόσο, εξ όσων γνωρίζω, οι caciques παρέμειναν γενικά πιστοί στο PRI. Αλλά ίσως ο βαθμός συνεργασίας που λάμβαναν από τις επίσημες ένοπλες δυνάμεις με μυστικότητα άρχισε να μειώνεται και αυτός ο δεσμός άρχισε να εξασθενεί. Έτσι, σε αυτή τη διαδικασία οι παραστρατιωτικοί έμειναν σε κάποιο βαθμό αδρανείς, τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα. 

Ο Βισέντε Φοξ έκανε την περίφημη δήλωση ότι θα έλυνε το πρόβλημα της Τσιάπας και θα έκανε ειρήνη με τους Ζαπατίστας σε 15 λεπτά. Φυσικά, απέτυχε να το κάνει αυτό επειδή η κυβέρνηση δεν έχει ακόμα και σήμερα ικανοποιήσει το βασικό τους αίτημα για ειρήνη, κάτι που θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με μια σημαντική συνταγματική μεταρρύθμιση για την καθιέρωση αυτονομίας των αυτόχθονων κοινοτήτων. Υπήρξε ένα είδος ψευδο-μεταρρύθμισης την οποία οι Ζαπατίστας δεν αποδέχτηκαν, που προέκυψε από τον αποτυχημένο διάλογο κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ερνέστο Ζεδίγιο στη δεκαετία του 1990, αλλά ποτέ δεν υπήρξε πραγματικά μια τέτοια μεταρρύθμιση, σίγουρα καμία που να έχει αποδεχθεί ποτέ ο Ζαπατιστικός Στρατός Εθνικής Απελευθέρωσης. Έτσι, ενώ δεν υπήρχε καμία ειρηνευτική συμφωνία με την κυβέρνηση όπως είχε υποσχεθεί ο Φοξ, η βία στην Τσιάπας σταμάτησε και η κυβέρνηση, σε κάποιο βαθμό, υιοθέτησε μια χαλαρή προσέγγιση και άφησε τις κοινότητες των Ζαπατίστας να διοικούνται με αυτονομία. Έτσι, θα μπορούσαμε ίσως να μιλήσουμε για μια προσέγγιση «κατασταλτικής ανοχής» σε κάποιο βαθμό.

Αυτό που άρχισε να συμβαίνει εν τω μεταξύ ήταν ότι οι ναρκοπόλεμοι ξέφυγαν από τον έλεγχο, επηρεάζοντας αρχικά κυρίως το βόρειο Μεξικό και τα λιμάνια εισόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τα αντίπαλα καρτέλ της Τιχουάνα, του Χουάρες και του Κόλπου ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο αυτών των συνοριακών περασμάτων. Αλλά στα χρόνια μετά το 2000 η βία άρχισε να εξαπλώνεται σε όλο το Μεξικό, κατεβαίνοντας βασικά από τα βόρεια προς τα νότια, με τα καρτέλ να προσπαθούν να κερδίσουν τον έλεγχο των οδών κυκλοφορίας σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς και τον έλεγχο της καλλιέργειας παπαρούνας και τις καλλιέργειες της κάνναβης, αποκτώντας έναν πραγματικό παραστρατιωτικό χαρακτήρα με ομάδες όπως οι Ζέτας που αναδύθηκαν τότε. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση ο Φελίπε Καλντερόν, ο διάδοχος του Φοξ, επίσης από το PAN, εξαπέλυσε τον στρατό εναντίον των καρτέλ – πράγμα που προκάλεσε προφανώς την εκτεταμένη αύξηση της βίας.

Έτσι, υπό την προεδρία του η βία εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα φτάνοντας τελικά στον νότο, κυρίως στο Γκερέρο, αλλά και όλο και νοτιότερα μέχρι την Τσιάπας, τη νοτιότερη πολιτεία του Μεξικού. Και φαίνεται τώρα ότι υπάρχει μια προσπάθεια από την πλευρά διαφόρων εγκληματικών δικτύων, ίσως μερικά από αυτά που συνδέονται με τους Zetas, να αποκτήσουν τον έλεγχο των συνόρων της Γουατεμάλας και των σημείων εισόδου στο Μεξικό. Έτσι, σε αυτό το πλαίσιο, υπήρξε μια αναζωπύρωση της παραστρατιωτικής βίας κατά των Ζαπατίστας – όχι στο επίπεδο που ήταν πίσω στη δεκαετία του 1990, αλλά ακόμα κι έτσι αρκετοί άνθρωποι έχουν σκοτωθεί και υπήρξαν τα τελευταία χρόνια ένοπλες επιθέσεις σε κοινότητες βάσης.

Είναι ενδιαφέρον ότι στο αρχικό ανακοινωθέν της 6ης Νοεμβρίου όπου ανήγγειλε την αναδιοργάνωση των αυτόνομων κοινοτήτων και τη διάλυση των αυτόνομων δήμων, ο υποδιοικητής Moises, ο οποίος υπέγραψε το ανακοινωθέν, αναφέρθηκε εμμέσως σε μια νέα πίεση από την αυξανόμενη δύναμη των «καρτέλ του αποδιοργανωμένου εγκλήματος» στην Τσιάπας. Αυτή είναι μια πολύ τυπική ειρωνική διατύπωση των Ζαπατίστας – όχι το οργανωμένο  έγκλημα, αλλά το αποδιοργανωμένο έγκλημα, υπονοώντας πώς τα καρτέλ έχουν γίνει τόσο κατακερματισμένα με τον εμφύλιο πόλεμο, που τελικά δεν είναι ακριβώς σαφές ποιος έχει τον έλεγχο. Δεν είναι όπως πίσω στη δεκαετία του ενενήντα, όταν τα τρία μεγάλα καρτέλ ήταν από την Τιχουάνα, τη Χουάρες και τον Κόλπο. Τώρα, είναι μια πολύ, πολύ πιο περίπλοκη εικόνα. Αλλά είναι ακόμα πιο βίαιοι τώρα από ό,τι ήταν τότε.

Freedom: Πώς συνδέεται αυτό με την αποκέντρωση της δομής; Πώς θα μπορούσε αυτό να παρέχει ανθεκτικότητα που δεν παρείχε η προηγούμενη δομή;

BW: Αυτή είναι μια καλή ερώτηση, και θα μπορούσα να σου δώσω μια καλύτερη απάντηση αν βρισκόμουν στην Τσιάπας, αλλά γενικά ο συγκεντρωτισμός δίνει στους εχθρούς σου έναν στόχο για να επιτεθούν, σωστά; Η περαιτέρω αποκέντρωση μπορεί να δημιουργήσει πιο διάσπαρτους στόχους και να καταστήσει το κίνημα πιο ανθεκτικό. Δεν πρόκειται να υπάρξει κάποιο κεντρικό σημείο εστίασης της ζαπατιστικής οργάνωσης που θα μπορούσαν να στοχεύσουν αυτές οι νέες παραστρατιωτικές ομάδες – αν είναι στην πραγματικότητα νέες, κάτι για το οποίο δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Διότι όπως είπα, σταμάτησαν τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, όταν το PRI έχασε την εξουσία, επειδή το κόμμα ήταν σαν την κόλλα που κρατούσε τη συμμαχία μεταξύ των τοπικών παραστρατιωτικών ομάδων και των επίσημων ενόπλων δυνάμεων. Επομένως, σε ποιο βαθμό εξακολουθεί να υπάρχει αυτός ο δεσμός; Και φυσικά, αυτό σχετίζεται με το ευρύτερο ζήτημα της σχέσης μεταξύ των καρτέλ και του κράτους.

Ενώ ο Καλντερόν έστελνε τον στρατό ενάντια στα καρτέλ, την ίδια στιγμή πολλοί από τους δικούς του αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών, αποκαλύφθηκε ότι ήταν υπό τον έλεγχο των καρτέλ. Συναντάμε πλέον, αυτή την εξαιρετικά ανησυχητική εξέλιξη, όπου ένοπλοι των καρτέλ και των πολιτοφυλακών φορούν τις στολές της πολιτειακής ή ομοσπονδιακής αστυνομίας σε διάφορες περιοχές του Μεξικού. Από πού λοιπόν παίρνουν αυτές τις στολές; Είναι αντίγραφα, ή παίρνουν όντως τις αυθεντικές στολές; Υπάρχει λοιπόν ένα ενδιαφέρον ερώτημα: σε ποιο βαθμό ο παλιός αντιζαπατιστικός δεσμός μεταξύ των παραστρατιωτικών και των επίσημων ενόπλων δυνάμεων είναι ακόμα ζωντανός;

Freedom: Αυτό εγείρει το ερώτημα, πώς αποκεντρωμένοι, αντι-ιεραρχικοί, μη-κρατικοί φορείς μπορούν να καταπολεμήσουν ιεραρχικούς μη κρατικούς ή ημι-κρατικούς παράγοντες όπως είναι τα καρτέλ ή οι παρακρατικοί. Αυτό είναι ένα τυπικό επιχείρημα ενάντια στον αναρχισμό. «Τι θα κάνεις όταν, αφού φύγει η αστυνομία, έρθουν οι γκάνγκστερ;» Αντιπροσωπεύει αυτή η αλλαγή την απάντηση των Ζαπατίστας ή δείχνει ότι δεν έχουν απάντηση;

BW: Θα επέλεγα το πρώτο. Θα έλεγα ότι ναι, αυτή είναι η απάντηση. Θέλω να πω, κοιτάξτε, υπήρξε πολλή κριτική για τους Ζαπατίστας από τη λεγόμενη σκληρή αριστερά ή ultras, όπως τους αποκαλούν στο Μεξικό – ότι ξεκίνησαν με αυτές τις μεγάλες φιλοδοξίες το 1994, πως επρόκειτο να ανατρέψουν την κυβέρνηση, να κάνουν μια εθνική επανάσταση, και να βαδίσουν στην Πόλη του Μεξικού, αλλά φυσικά δεν το έχουν κάνει ακόμα αυτό. Έτσι, έχουν χλευαστεί από τους ultras ότι στην πραγματικότητα είναι «ένοπλοι ρεφορμιστές». Αλλά εγώ δεν έχω αυτή την άποψη. Όπως ανέφερα νωρίτερα, οι Ζαπατίστας προκάλεσαν σε μεγάλο βαθμό ένα δημοκρατικό άνοιγμα στο Μεξικό και προκάλεσαν συνταγματικές μεταρρυθμίσεις. Δεν είναι κάτι που είδαν ως εκπλήρωση των αιτημάτων τους, αλλά παρ’όλα αυτά, έχει δοθεί, βάσει του μεξικανικού συντάγματος, ένας μεγαλύτερος βαθμός αυτονομίας στις αυτόχθονες, ιθαγενικές κοινότητες. 

Και τέλος, το πιο σημαντικό, παρά τους περιορισμούς που έχουν αντιμετωπίσει, σε μια κατάσταση που δεν είναι ούτε ακριβώς πόλεμος- ούτε ακριβώς ειρήνη, και συνεχίζεται τώρα για περισσότερο από μια γενιά στην Τσιάπας, οι Ζαπατίστας κατάφεραν να διατηρήσουν μια αυτοδιοικούμενη αυτόνομη ζώνη. Εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα σε αυτή τη ζώνη μεγάλες εκτάσεις γης, γενικά οι φτωχότερες και πιο παραμεθόριες και απομακρυσμένες περιοχές της επαρχίας, αλλά παρ’όλα αυτά μεγάλες εκτάσεις εδάφους στα βουνά και τη ζούγκλα της Τσιάπας που δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης. Ούτε υπό τον έλεγχο της εθνικής, πολιτειακής ή «επίσημης» δημοτικής αρχής. Βρίσκονται υπό τον έλεγχο των κοινοτήτων βάσης. Έτσι, μου φαίνεται ότι έχουν ήδη επιτύχει ένα μεγάλο βαθμό ανθεκτικότητας απέναντι σε όλη την πίεση που αντιμετωπίζουν, ιδιαίτερα την ένοπλη πίεση από παραστρατιωτικές ομάδες, αλλά και μερικές φορές από κυβερνητικές στρατιωτικές κινήσεις εναντίον τους. Παρ ‘όλα αυτά, κατάφεραν να διατηρήσουν τον έλεγχο στην επικράτειά τους.

Έτσι, νομίζω ότι ξέρουν τι κάνουν σχετικά με την αυτόνομη αυτοδιοίκηση. Πιστεύω ότι τα γεγονότα το αποδεικνύουν. Οργανώνουν μια νέα δομή την οποία μόλις τώρα ανακοίνωσαν, αλλά φαντάζομαι ότι έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή εδώ και λίγο καιρό. Πιθανότατα άρχισε να αναπτύσσεται αυθόρμητα ως κάτι ριζωμένο στις μικρότερες τοποθεσίες της επαρχίας, στις κοινότητες της βάσης, και είναι πιο οργανικο και ως εκ τούτου, πιο ανθεκτικό.

Σχετικό με αυτό είναι και το όλο ζήτημα της αυτόχθονης ηγεσίας μεταξύ των Ζαπατίστας και το ζήτημα του ποιος ήταν ή ίσως εξακολουθεί να είναι ο ρόλος της «καθοδήγησης», για να το πούμε έτσι. Ο διαβόητος υποδιοικητής Μάρκος πριν από λίγα χρόνια «αυτοκαταργήθηκε» και είπε ότι η νέα φωνή του κινήματος θα ήταν ο υποδιοικητής Γκαλεάνο, και όλοι υποθέσαμε ότι ήταν απλώς ο Μάρκος που έγραφε με νέο όνομα.

Αλλά τώρα, αυτό το πιο πρόσφατο ανακοινωθέν έχει εκδοθεί από τον Υποδιοικητή Μωησές, και ο Μωησές ήταν πιστεύω ένας από τους αρχικούς αυτόχθονες Μάγια Τζελτάλ που ήταν από την αρχή ηγέτες του κινήματος, και ένας από τους ηγέτες της δομής διοίκησης της στρατιωτικής πτέρυγας του κινήματος, της Αυτόχθονης Επαναστατικής Παράνομης Επιτροπής ή CCRI. Έτσι, υπάρχει επίσης μια αίσθηση ότι ως μέρος όλης αυτής της διαδικασίας αναδιοργάνωσης, ενδέχεται να αρχίσει να προβάλει περισσότερο η πραγματική ηγεσία του κινήματος από τους Μάγια. Αντίθετα, στο βαθμό που συνέχισε να υπάρχει, η καθοδήγηση από τους μεστίζο υποχωρεί όλο και περισσότερο. (ΣτΜ: μιγάδες απόγονοι ενός λευκού και ενός αυτόχθων ιθαγενούς γονέα)

Freedom: Υπάρχουν προφανείς αναλογίες μεταξύ της Τσιάπας και άλλων εμπειριών αποκεντρωτικών επαναστατικών οργανώσεων που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια πολέμων, όπως η κατάσταση στη Ροτζάβα σήμερα, τα ιστορικά παραδείγματα της Καταλονίας στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο ή του κινήματος Μαχνοβτσίνα στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης. Υπάρχει κάποια γενική εικόνα που μπορούμε να αντλήσουμε από αυτά τα παραδείγματα σχετικά με τις δυνατότητες αποκεντρωμένης αυτονομίας;

BW: Υποθέτω ότι η διαφορά είναι ότι οι Ζαπατίστας, σε αντίθεση με την κατάσταση στην Ουκρανία πριν από έναν αιώνα και σε αντίθεση με τους Κούρδους της Ροτζάβα σήμερα, έχουν αποφύγει να διεξάγουν έναν άμεσο στρατιωτικό αγώνα για την υπεράσπιση των εδαφών τους, ο οποίος με τη σειρά του θα συνεπαγόταν να λερώσουν τα χέρια τους με αναπόφευκτες πολιτικές εμπλοκές. Θέλω να πω, στους αναρχικούς δεν αρέσει όταν το λέω αυτό, αλλά είναι γεγονός ότι οι Κούρδοι της Ροτζάβα υποστηρίζονται από τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, έχουν στρατεύματα των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ ενσωματωμένα στις τάξεις τους και συντόνισαν τη στρατιωτική τους εκστρατεία εναντίον του ISIS με το Πεντάγωνο. 

Ομοίως, οι Μαχνοβίτες έπρεπε να συνάψουν συμφωνία με τον Κόκκινο Στρατό για να πολεμήσουν τους Λευκούς και τους Ουκρανούς εθνικιστές, αλλά ο Κόκκινος Στρατός τελικά τους πρόδωσε. Μπορείς να πεις το ίδιο πράγμα για την Ισπανία. Οι αναρχικοί της Καταλονίας έπρεπε να κάνουν μια συμφωνία με την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου στη Μαδρίτη για να πολεμήσουν τις δυνάμεις του Φράνκο. Στη συνέχεια, προδόθηκαν από την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου και συντρίφτηκαν πριν καν αναλάβει ο Φράνκο. Έτσι, οι Ζαπατίστας το απέφυγαν αυτό σε κάποιο βαθμό, απλά έχοντας την καλή τύχη να βρίσκονται σε ένα απομακρυσμένο, περιφερειακό και όχι πολύ στρατηγικό μέρος του κόσμου. Αν και υπάρχει πετρέλαιο, το μόνο πράγμα που καθιστά το μέρος στρατηγικό σήμερα είναι το γεγονός ότι βρίσκεται κατά μήκος των συνόρων της Γουατεμάλας, γεγονός που το καθιστά ελκυστικό για τα καρτέλ. Έτσι, οι Ζαπατίστας σύρονται τώρα σε κάποιο βαθμό στη σφαίρα της πιθανής εμπλοκής, αλλά μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να το αποφύγουν.

Freedom: Εάν η αποκέντρωση είναι μια προσπάθεια υπεράσπισης των κοινοτήτων από την υποταγή, αυτό μπορεί να επιφέρει τον κίνδυνο του απομονωτισμού. Αλλά φαίνεται ότι οι Ζαπατίστας προσπαθούν εν μέσω αυτής της στρατηγικής να διατηρήσουν μια διεθνιστική προοπτική. Ίσως μπορείς να σχολιάσεις πώς συνεχίζουν να συνδέουν αυτό που κάνουν τοπικά με την παγκόσμια επικαιρότητα.

BW: Όπως είπα και πιο πάνω, οι Ζαπατίστας πυροδότησαν ένα πολιτικό άνοιγμα στο Μεξικό. Νομίζω ότι πυροδότησαν επίσης ένα πολιτικό άνοιγμα στην παγκόσμια σκηνή. Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης που κορυφώθηκε στις διαδηλώσεις του Σιάτλ το 1999 εμπνεύστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους Ζαπατίστας, οι οποίοι, φυσικά, έκαναν την εξέγερσή τους έτσι ώστε να συμπέσει με την εφαρμογή της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής στις 1 Ιανουαρίου 1994. Και έχουν διατηρήσει αυτούς τους διεθνείς δεσμούς όλα αυτά τα χρόνια, με τις «Διαγαλαξιακές Συναντήσεις» όπως τις αποκαλούσαν, φέρνοντας στα εδάφη τους ακτιβιστές από όλο τον κόσμο. Αυτό είναι ένα σαφές πνεύμα διεθνισμού και πολυπολιτισμικότητας, που συνδυάζεται με την ανταλλαγή απεσταλμένων με άλλα κινήματα, όπως με τους Κούρδους της Ροτζάβα. Επομένως, όλα αυτά είναι πολύ, πολύ ενθαρρυντικά. 

Τώρα, όταν στο αρχικό ανακοινωθέν της 6ης Νοεμβρίου ανακοίνωσαν ότι θέτουν σε εφαρμογή αυτή τη νέα δομή αυτονομίας, είπαν ότι πρόκειται να κλείσουν τα εδάφη τους στους ξένους. Είχα ανησυχήσει λίγο πως αυτό ίσως δείχνει ότι αποσύρονται από τον κόσμο, εγκαταλείποντας αυτή την ηθική του διεθνισμού και ότι επιλέγουν να απομονωθούν και να αφοσιωθούν κυρίως στα δικά τους. Αλλά αυτό δεν προκύπτει από το νέο ανακοινωθέν, και φαντάζομαι ότι αυτό είναι ένα προσωρινό μέτρο, ενώ τίθεται σε εφαρμογή αυτή η μετάβαση σε μια νέα δομή. Φαντάζομαι ότι θα διατηρήσουν το «διαγαλαξιακό» τους πνεύμα με τη μία ή την άλλη μορφή.

ΠΗΓΗ: https://freedomnews.org.uk/2023/11/21/explainer-new-zapatista-autonomy/

Συνέντευξη με έναν αναρχικό σύντροφο

1^η Δεκεμβρίου

Τον περασμένο μήνα το Freedom News δημοσίευσε την αγγλική μετάφραση του ανακοινωθέντος των Ζαπατίστας που περιγράφει τη νέα δομή αυτονομίας και μια συνέντευξη με τον Bill Weinberg, ο οποίος έχει γράψει για το κίνημα. Τώρα δημοσιεύουμε απαντήσεις στις ίδιες ερωτήσεις που θέσαμε στον Bill από έναν ανώνυμο αναρχικό σύντροφο με μακροχρόνια συμμετοχή στην Τσιάπας.

Μπορείς να μας πεις για τη μέχρι τώρα σχέση σου με την Τσιάπας;

Η μέχρι τώρα σχέση μου με την Τσιάπας είναι ότι συμμετείχα τις χρονιές 94-95 και μπόρεσα να συναντηθώ με την CCRI (Αυτόχθονη Επαναστατική Παράνομη Επιτροπή) την άνοιξη του 1995. Την εποχή που διαπραγματεύονταν με την κυβέρνηση για τις ειρηνευτικές συμφωνίες του Σαν Αντρές, παρακολούθησα τη συνάντηση με δύο άλλους ευρωπαίους συντρόφους και ήταν επίσης παρών ένας διοικητής των ανταρτών. Σε εκείνη τη συνάντηση, ο Κομαντάντε Νταβίντ επεσήμανε τη σημασία του να δοθεί βοήθεια πρώτα στις κοινότητες βάσης, καθώς η βοήθεια μόνο προς τους αντάρτες θα οδηγούσε σε απομόνωση, ενώ η βοήθεια προς τις κοινότητες βάσης με τη σειρά της θα βοηθούσε στην υποστήριξη των ανταρτών. Σε εκείνη τη συνάντηση, αποφασίστηκε σε τι είδους προγράμματα θα εργαζόμουν για τις κοινότητες βάσης και προσδιόρισαν το είδος της υποστήριξης που χρειάζονταν για τους αντάρτες. Συνέχισα να κάνω και τα δύο είδη εργασίας για τα επόμενα 30 χρόνια, ζώντας για αρκετά χρόνια στο Σαν Κριστόμπαλ Ντε Λας Κάσας.

Έχοντας διαβάσει τη δήλωση που εξέδωσαν οι Ζαπατίστας σχετικά με την αλλαγή στη δομή της αυτονομίας τους, πώς θα εξηγούσες την αλλαγή; Ποια νομίζεις ότι είναι η ουσία του μετασχηματισμού ή της μετάβασης που αναγγέλλει αυτή η δήλωση;

Οι αλλαγές είναι αρκετά δραματικές και, εν ολίγοις, υλοποιούνται επειδή ο προηγούμενος τρόπος λήψης αποφάσεων πλέον δεν λειτουργούσε. Προσπάθησαν να διατηρήσουν την ενότητα για τριάντα χρόνια και να μην αντιδρούν στις προκλήσεις. Όπως έχει επισημάνει ο Μάρκος, αυτό εισήγαγε επίσης μια πυραμιδική ιεραρχία, που τελικά ήταν άκαμπτη και δεν αντιμετώπιζε το γεγονός ότι η κρατική κυβέρνηση είχε λίγο πολύ υπονομεύσει τις αρχικές ειρηνευτικές συμφωνίες και ότι παρακρατικές οργανώσεις σκότωναν μέλη των κοινοτήτων βάσης και έκλεβαν τη γη τους σε τακτική βάση χωρίς καμιά απάντηση από τον EZLN.

Η επιτάχυνση της εμπλοκής των καρτέλ τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει δραματικά το πλαίσιο στην περιοχή. Ο EZLN έπρεπε να αλλάξει, αλλιώς θα έπαυαν να είναι επίκαιροι καθώς έχαναν σιγά-σιγά τη συνοχή τους με τις κοινότητες. Η κρατική κυβέρνηση ασχολήθηκε ενεργά με αντι-επαναστατικές δραστηριότητες, όπως είναι η κατασκευή σχολείων κοντά στα ζαπατιστικά σχολεία, προσφέροντας αναγνωρισμένα διπλώματα σε μαθητές και προσφέροντας θέσεις διδασκαλίας για να προσελκύσουν υποστηρικτές της κρατικής εκπαίδευσης. Τα καρτέλ από την πλευρά τους προσφέρουν πολλά χρήματα και απειλούν με ακραία βία. Η αποκέντρωση που λαμβάνει χώρα επί του παρόντος επιτρέπει στις κοινότητες να ανταποκριθούν και ακόμη και να αναλάβουν επιθετική δράση, όχι μόνο στην περίπτωση της άμυνας κατά της βίας, αλλά και για θέματα όπως, για παράδειγμα, οι εμβολιασμοί και πολλά άλλα για τα οποία προηγουμένως δεν μπορούσαν να αποφασίσουν αυτόνομα. Ενώ αυτό διατρέχει τον κίνδυνο να προκαλέσει διχασμό, καθώς μια κοινότητα μπορεί να αποφασίσει ένα πράγμα και μια άλλη το εντελώς αντίθετο, επιτρέπει επίσης πολύ μεγαλύτερη ευελιξία, την ικανότητα να ανταποκρίνεται η κοινότητα γρήγορα και να ασκεί περισσότερο έλεγχο στις αποφάσεις και αυτονομία για το μέλλον της.

Μπορείς να εξηγήσεις λίγο περισσότερο τι συμβαίνει τον τελευταίο καιρό με τα καρτέλ, τη μεξικανική αστυνομία ή τον στρατό και άλλες δυνάμεις που απειλούν τις κοινότητες των Ζαπατίστας;

Τα καρτέλ ήταν πάντα μέρος του τοπίου στην Τσιάπας, αλλά το κύριο καρτέλ στην περιοχή μέχρι πρόσφατα ήταν το καρτέλ Σιναλόα. Η βία ξεκίνησε πραγματικά όταν δύο άλλα καρτέλ, το καρτέλ του Κόλπου και το καρτέλ Χαλίσκο Νουέβο Χενεραθιόν (παρακλάδι των Λος Ζέτας), κινήθηκαν πολύ επιθετικά, αμφισβητώντας το καρτέλ της Σιναλόα για τον έλεγχο της επικράτειας και των δραστηριοτήτων (οι συνδυασμοί γνωστοί ως «πλατείες»). Το CJNG, ειδικότερα, είναι πολύ βίαιο, συμμετέχοντας σε απαγωγές, μαζικές δολοφονίες, πυρπολήσεις σπιτιών, εκβιασμούς κ.λπ., σε κλίμακα που δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ πριν στην Τσιάπας. Κατά τη διαδικασία, έχουν διαφθείρει την αστυνομία, τον στρατό και τους τοπικούς πολιτικούς. Ενώ προηγουμένως οι τοπικοί παραστρατιωτικοί και οι τοπικές εγκληματικές συμμορίες ευθυγραμμίζονταν με την κρατική αστυνομία και τη στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών, τώρα ευθυγραμμίζονται με τα διάφορα καρτέλ, με την αστυνομία και τον κρατικό μηχανισμό να ευθυγραμμίζονται μαζί τους επίσης.

Πιστεύεις ότι η αποκεντρωμένη δομή αυτονομίας θα παρέχει ανθεκτικότητα που δεν παρείχε η προηγούμενη δομή;

Η αποκέντρωση θα διατρέξει τον κίνδυνο της αποσύνθεσης του κινήματος, αλλά είναι ίσως το μόνο μέσο αντίστασης στην τρέχουσα επίθεση βίας και κρατικών αντι-επαναστατικών δραστηριοτήτων.

Τι μας λέει αυτό για τους τρόπους όπου οι αντι-ιεραρχικοί, μη κρατικοί, φορείς μπορούν να καταπολεμήσουν ιεραρχικούς, μη κρατικούς ή ημι-κρατικούς παράγοντες όπως τα καρτέλ ή οι παραστρατιωτικοί; Είναι ένα συνηθισμένο επιχείρημα κατά του αναρχισμού, «Τι θα κάνεις όταν, αφού φύγει η αστυνομία, έρθουν οι γκάνγκστερ;». Είναι αυτή η νέα αλλαγή μια απάντηση, ή δείχνει ότι οι Ζαπατίστας δεν έχουν απάντηση;

Οι Ζαπατίστας δεν φοβούνται να περάσουν στην πράξη, όπως αναφέρουν σε ένα από τα πρόσφατα ανακοινωθέντα τους. Δεν κάθονται να θεωρητικοποιούν σε αίθουσες διδασκαλίας και καφετέριες, αλλά προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Η ενότητα ήταν πάντα ένα ισχυρό σημείο των Ζαπατίστας. Οι κοινότητες εντείνουν την τοπική τους άμυνα στο ευρύτερο τοπικό τους επίπεδο, μην επιτρέποντας σε κανέναν άγνωστο να εισέλθει στις κοινότητές τους. Στη συνέχεια, εξετάζουν τις πιο επιτυχημένες προσπάθειες και τις αναπαράγουν αλλού. Αυτό συνεπάγεται στενή συνεργασία με μέλη της κοινότητας που δεν είναι Ζαπατίστας, και βλέπω πως αυτό οδηγεί σε ένα επίπεδο ενότητας μεταξύ των ομάδων σε κοινοτικό επίπεδο που απουσίαζε στο παρελθόν. Αυτό επιτρέπει επίσης στις κοινότητες να ασχοληθούν με την εκπαίδευση, την υγεία κ.λπ., με τρόπο κατάλληλο για την κοινότητά τους, χαράσσοντας πολιτικές γραμμές που στο παρελθόν είτε ήταν ζαπατιστικές είτε και όχι. Αντίθετα τώρα οι κοινότητες μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιες και να διαπραγματεύονται άμεσα συμφωνίες που θεωρούν πως τους ωφελούν στην περιοχή τους, ακόμα και αν αυτό σημαίνει λιγότερη πολιτική συνοχή για τους Ζαπατίστας.

Τέλος, εάν η αποκέντρωση είναι μια προσπάθεια υπεράσπισης των κοινοτήτων από την υποταγή, αυτό μπορεί να φέρει τον κίνδυνο του απομονωτισμού. Αλλά φαίνεται ότι οι Ζαπατίστας προσπαθούν μέσω αυτής να διατηρήσουν μια διεθνιστική προοπτική. Ίσως μπορείς να σχολιάσεις πώς συνεχίζουν να συνδέουν αυτό που κάνουν τοπικά με την παγκόσμια επικαιρότητα.

Η υπεράσπιση μεμονωμένων κοινοτήτων σημαίνει επίσης ότι οι ξένοι (caxlanes), συμπεριλαμβανομένων των ακτιβιστών και των αλληλέγγυων, δεν επιτρέπονται πλέον στις κοινότητες. Ταυτόχρονα, προσεγγίζουν άλλες ομάδες σε όλο τον κόσμο τόσο για να κατανοήσουν αυτές τις ομάδες όσο και για να σχηματίσουν συμμαχίες. Αυτό είναι κάτι καινούριο. Στο παρελθόν, διάφορες ομάδες έρχονταν στην Τσιάπας. Για πρώτη φορά, ο EZLN προσεγγίζει και επισκέπτεται άλλες ομάδες. Το κάνουν αυτό και σε ατομική βάση. Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, με προσέγγισαν και επαναπροσδιορίσαμε τον ρόλο μου. Νομίζω ότι τον επόμενο χρόνο, θα τους δούμε να προσεγγίζουν περισσότερο τις αυτόχθονες ομάδες στην Αμερική (σε αντίθεση με τα ταξίδια στην Ευρώπη). Το πρόβλημα των καρτέλ είναι διεθνές. Συνεπώς, η αντίδραση πρέπει να είναι διεθνής.

ΠΗΓΗ: https://freedomnews.org.uk/2023/12/01/zapatista-autonomy-interview-with-an-anarchist-comrade/

______

ΔΕΣ ΕΠΙΣΗΣ

The post Διευκρινίσεις για τη νέα δομή της αυτονομίας στους Ζαπατίστας appeared first on Void Network.

___________

To Aόρατο Χέρι μας πνίγει

“Το Αόρατο Χέρι είναι ένας από τους πιο ανθεκτικούς μύθους των (νεο)κλασσικών οικονομικών. Η μαγική του δύναμη είναι να διασφαλίζει την μεγιστοποίηση του κοινωνικού οφέλους όσο ο καθένας δρα με βάση το ατομικό του συμφέρον διαμέσου της αγοράς -φαινομενικά. Αλλά τι θα συνέβαινε αν το Αόρατο Χέρι ήταν λιγότερο αγαθό από αυτό; Ο πρόσφατος χείμαρρος εικόνων αστυνομικής βίας που προήλθαν από τις Η.Π.Α., με έβαλαν σε σκέψεις μήπως αυτό είναι δουλειά του Αόρατου Χεριού –το κράτημα σε λειτουργία του σχήματος Πόντσι που αποκαλούμε καπιταλισμό. Ίσως ήταν το Αόρατο Χέρι που χτύπησε την πόρτα του συντρόφου μου λίγα χρόνια πριν απαιτώντας την άμεση πληρωμή ενός παλιού χρέους, “ή αλλιώς”. Ίσως ήταν το Αόρατο Χέρι που πυροδότησε την βίαιη έκρηξη που κατέστρεψε τις 46.000 χρόνων ιερές σπηλιές των Puutu Kunti Kurrama και Pinikura φυλών στο φαράγγι του Juukan, για λογαριασμό του Rio Tinto.”

(Το Αόρατο Χέρι, ένα καλλιτεχνικό εγχείρημα από την Lara Luna Bartley@MoneyLab#X)

Το Αόρατο Χέρι ξεκάθαρα πνίγει την ανθρωπότητα, όπως ο Gunther Anders είχε προβλέψει ήδη από τα χρόνια μετά την Hiroshima και το Nagasaki. Στο κείμενο του, Εμείς, Οι Γιοί του Άιχμανν, o Anders γράφει ότι το πρότυπο του Ναζισμού θα φτάσει στην τελειότητα όταν η τεχνολογία πάρει το πάνω χέρι στα ανθρώπινα όντα. Το Άουσβιτς ήταν το πρώτο πείραμα στην βιομηχανική διαχείριση της εξόντωσης, και σήμερα οι συνενωμένες δυνάμεις της τεχνολογίας και του ρατσισμού προετοιμάζουν τo Endlosung σε πλανητική κλίμακα. Όπως έγραφε ο Anders:

“Μπορούμε να περιμένουμε ότι η φρίκη του Ράιχ θα επισκιάσει κατά πολύ την φρίκη του Ράιχ του παρελθόντος. Αναμφίβολα, όταν μια μέρα τα παιδιά ή τα εγγόνια μας, περήφανα με την τέλεια “συμηχανοποίηση” τους, κοιτάξουν από τα σπουδαία ύψη του χιλιόχρονου Ράιχ τους κάτω στην αυτοκρατορία του χθες, στο αποκαλούμενο “τρίτο” Ράιχ, θα τους φανεί απλά ένα ελάσσων, επαρχιώτικο πείραμα.” (Εμείς, Οι Γιοί του Άιχμανν)

Αυτή η αποκαρδιωτική πρόβλεψη πραγματοποιείται. Ο αυτοματισμός της εξόντωσης, σύμφωνα με τον Anders, είναι η ουσιαστική συνεισφορά που έφερε ο Ναζιστικός μηχανισμός, και στην μεταμοντέρνα και μεταβιομηχανική εποχή, το εγχείρημα της αυτοματοποιημένης εξόντωσης μπορεί να υλοποιηθεί σε μια πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από ότι στην εποχή του Hitler.

Τι δεν μπορούσαμε να δούμε το ’70

Οι ακτιβιστές που ενηλικιώθηκαν στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα δεν ήταν προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν μια επιστροφή τόσο άγρια όσο αυτή που κάποτε χαρακτήρισε τον Ναζισμό. Αλλά στον νέο αιώνα, η αγριότητα αυτή επέστρεψε: η διακυβέρνηση του Trump έχει επαναφέρει φρικώδη θεάματα όπως ο χωρισμός παιδιών μεταναστών από τις οικογένειες τους, μια από τις αμέτρητες πράξεις απάνθρωπης βίας που λαμβάνουν χώρα ανά την υφήλιο, και συγκεκριμένα ενάντια των μεταναστών.

Η κουλτούρα της Ιταλικής Αυτονομίας, στην οποία ήμουν συμμετέχων τότε, προέβλεψε πολλές πλευρές του τωρινού μετασχηματισμού στο πεδίο της εργασίας, της τεχνολογίας και της ταξικής σύνθεσης, αλλά ήταν ουσιαστικά ανήμπορη να δει την εξάντληση της οικονομικής ανάπτυξης και ήταν εξίσου ανίδεη για την επίμονη δυναμική της φασιστικής υποκειμενοποίησης.

Παρά την έκδοση της μελέτης πάνω στα Όρια της Ανάπτυξης (1971), απλά δεν συνειδητοποιήσαμε τις μακροχρόνιες επιδράσεις που συνεπάγονται την κατάρρευση του φυσικού περιβάλλοντος, ούτε εκτιμήσαμε πλήρως τις επιδράσεις της ψυχικής κατάρρευσης που προκαλείται από την απεριόριστη εκμετάλλευση των διανοητικών ενεργειών.

Αυτός είναι ο λόγος που, αν θέλουμε να σκεφτούμε τις στρατηγικές του σύγχρονου κινήματος και τις τακτικές μορφές αντίστασης που απαιτούνται τώρα, δεν θεωρώ ότι η εμπειρία μου με το Ιταλικό ’70 βοηθάει ιδιαίτερα.

Στις ακόλουθες σημειώσεις, προσπαθώ να επαναπροσδιορίσω την πιθανότητα μιας αυτόνομης υποκειμενοποίησης μέσα από τον ορίζοντα του αφανισμού που σηματοδοτεί η πανδημική κατάρρευση.

Σπασμός

Το φθινόπωρο του 2019 ένας σπασμός συντάραξε το πλανητικό σώμα: από το Hong Kong στην Bogota, από την Barcelona στην Beirut, Quito, Βαγδάτη, La Paz, Santiago και Valparaiso, νέοι άνθρωποι, κυρίως άνεργοι και επισφαλώς εργαζόμενοι βγήκαν στους δρόμους σε ένα είδους παγκόσμιας διαμαρτυρίας. Καμία κοινή στρατηγική δεν ήταν ορατή σε αυτόν τον αναβρασμό, ούτε κοινοί στόχοι. Αυτό που ήταν κοινό, ωστόσο, ήταν μια αίσθηση πνιγμού, αφόρητου πόνου, η αίσθηση της απόγνωσης που εκφράζεται στις λέξεις, “δεν μπορώ να αναπνεύσω”. Τρεις σχετικές ταινίες πιάνουν αυτήν την στιγμή: Joker του Todd Phillips, Parasite του Bong Joon-ho, και Sorry we missed you του Ken Loach.

Ύστερα, μετά τον σπασμό, η κατάρρευση.

Η πανδημία που εξαπλώθηκε τους πρώτους μήνες του 2020 έδρασε σαν ένα είδος ψυχο-ύφεσης: η παγκόσμια μηχανή σταμάτησε απότομα.

Αυτός ο κλονισμός δεν θα έπρεπε να αναγνωστεί σαν ένα απομονωμένο γεγονός, αλλά αντίθετα σαν μια αποκάλυψη των καταστροφικών διαδικασιών που ήταν ήδη δρομολογημένες για πολλά χρόνια και οι οποίες ξαφνικά συγκρούστηκαν όλες μαζί: οικονομικός μαρασμός, περιβαλλοντική καταστροφή, ψυχική αδυναμία του κοινωνικού οργανισμού εξαντλημένου από την τεχνοοικονομική επιθετικότητα και την ψηφιακή επιτάχυνση της νευρικής διέγερσης.

Αποκάλυψη

Ετυμολογικά, αυτή είναι μια Αποκάλυψη: μια στιγμή αλήθειας στην οποία γίνεται σαφές ότι η νεοφιλελεύθερη οικονομία είναι ασύμβατη με την επιβίωση την ανθρωπότητας. Τι είναι ο νέος ορίζοντας που ανακαλύπτουμε (όχι και τόσο) σταδιακά στο κατώφλι της πανδημίας; Ο αφανισμός. Αυτή η λέξη, που ποτέ δεν άνηκε στο λεξιλόγιο της πολιτικής, παίρνει την κεντρική σκηνή στην κοινωνική φαντασία για πρώτη φορά στην ιστορία.

Αγωνιώδη κινήματα για την φιλελεύθερη δημοκρατία και την νέο-αντιδραστική ταυτότητα (εθνική, φυλετική, θρησκευτική, πολιτισμική, και λοιπές) συγκλίνουν προς τον παγκόσμιο εμφύλιο πόλεμο: ταυτοτικές συγκρούσεις σε κάθε χώρα του κόσμου, βία κατά των μεταναστών, και γεωπολιτικό χάος. Η οικονομική επιθετικότητα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης έχει ενισχύσει την ανοιοκρατία του Trump: γηραιά λευκά αρσενικά με άνοια, που έχουν εμμονή με την εξαφάνιση της κυριαρχίας τους, με την ανικανότητα τους.

Επιτέλους, ο νεοφιλελευθερισμός αποκαλύπτεται σαν η οικονομική στρατηγική του Φασισμού.

Τα κοινωνικά κινήματα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να διαλύσουν αυτήν την τάση. Πρέπει να επιβιώσουμε από την καταιγίδα, και πρέπει να δημιουργήσουμε, να πολλαπλασιάσουμε και να υπερασπιστούμε -με κάθε αναγκαίο μέσο- εικονικούς και φυσικούς χώρους αναπνοής, αυτοθεραπείας, κοινωνικού και τεχνικού πειραματισμού.

Θεραπεία

Η εξέγερση που ακολούθησε την δημόσια εκτέλεση του George Floyd από την Ku Klux Klan με τις μπλε στολές σηματοδότησε την ανάδυση μια υποκειμενικότητας που είναι ταυτόχρονα αντιρατσιστική, πολυφυλετική και αντικαπιταλιστική, και η οποία δρα σαν μαζική θεραπεία για την ασφυξία της επισφαλούς τάξης, το νέο διαγενεακό και διαφυλετικό προλεταριάτο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στον απόηχο της πανδημίας, οι διαμαρτυρίες υπήρξαν ο μόνος τρόπος αποφυγής της ασφυξίας: η εξέγερση είναι πρώτη βοήθεια για τον κοινωνικό οργανισμό και τον κοινωνικό εγκέφαλο.

Αλλά τώρα, παρά τον κατακερματισμό του επισφαλούς κοινωνικού σώματος, πρέπει να κάνουμε μια πράξη στρατηγικής φαντασίας: ποια είναι η ατζέντα του κινήματος για τον ερχόμενη εποχή, ειδικά στις Η.Π.Α., όπου οι εκλογές -ασχέτως του νικητή- πιθανόν να ξεκινήσουν μια περίοδο γενικευμένης αστάθειας και βίας;

Θα έπρεπε να εμπλακούμε στην Αμερικανική μάχη για την εξουσία ή θα έπρεπε να μείνουμε έξω από την κατάσταση αυτή ενώ η αποσάθρωση των Η.Π.Α. εξελίσσεται;

Τα κοινωνικά κινήματα δεν θα έπρεπε να παγιδευτούν στον αγώνα μεταξύ της φιλελεύθερης (ιμπεριαλιστικής) δημοκρατίας και την εθνικιστικής ανοιοκρατίας. Ωστόσο θα πρέπει να αρπάξουμε κάθε ευκαιρία για την δημιουργία χώρων αυτόνομης ζωής και πρέπει συνεχώς να βεβαιώνουμε και να επαναβεβαιώνουμε μια απλή ιδέα: η αναδιανομή του πλούτου είναι ο μόνος δρόμος εξόδου από την κόλαση. Ισότητα, ολιγάρκεια και αναδιανομή του πλούτου.

Κατάρρευση

Ότι οικονομικά μέτρα και αν πάρει το κράτος, η καπιταλιστική οικονομία δεν θα αναστηθεί. Καμία ανάκαμψη, καμία ανάπτυξη, καμία κοινωνική ειρήνη δεν είναι ορατή για τα επόμενα δέκα χρόνια. Όμως, όσο είμαστε ανίκανοι να δραπετεύσουμε από το πτώμα του καπιταλισμού, αυτό το πτώμα θα συνεχίσει να επιβάλλει του κανόνες του πάνω μας, οι οποίοι δεν αντιστοιχούν πλέον καθόλου στην δυναμική της κοινωνικής πιθανότητας.

Σε αυτήν την περίοδο, καθώς αντιστεκόμαστε στις συγκλίνουσες επιθετικότητες του ρατσισμού και του εταιρικού κεφαλαίου, καθώς προσπαθούμε να επιβιώσουμε, πρέπει να μάθουμε το μάθημα της πανδημικής κατάρρευσης: το ενσωματωμένο πεδίο της τεχνοοικονομικής αφαίρεσης καταστράφηκε από την βιολογική υλικότητα του ιού. Αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι η χρηματική αφαίρεση, αλλά χρήσιμα προϊόντα της γνώσης και της συνεργασίας: τροφή, φροντίδα, παιδεία. Διατροφική αυτάρκεια, μέτρα δημόσιας υγείας και αυτονομία στην παιδεία θα είναι οι ενασχολήσεις του κοινωνικού κινήματος. Γνωρίζουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί ειρηνικά και ότι η βία της οικονομικής δύναμης και του φασισμού θα απειλούν συνεχώς την κοινωνική αυτονομία. Επομένως, το πρόβλημα της αυτοάμυνας θα πρέπει να είναι ένα μόνιμο θέμα συνείδησης και πειραματισμού.

Τραύμα

Στο παρόν, ενώ η πανδημία συνεχίζει να ξεδιπλώνεται, μεγάλες εταιρίες εξάγουν τεράστια κέρδη από την ευρεία δυσφορία και η ανισότητα εκτοξεύεται: μια μικρή μειοψηφία ανθρώπων ευημερεί σε βάρος του πόνου της μεγάλης πλειοψηφίας της ανθρωπότητας.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα ενός κανόνα που είναι ενσωματωμένος σαν ένας αυτοματισμός στην γλώσσα μας, στην φαντασία μας και στην καθημερινή ζωή: υποταγή στην χρηματική κυριαρχία, και πάνω από όλα στο χρέος— αυτή είναι μια διανοητική παγίδα που το συνεχιζόμενο τραύμα πιθανόν να μπορεί να διαλύσει. Αυτό το τραύμα θα ξεδιπλωθεί σε μια μακρά περίοδο χρόνου, καθώς οι επιρροές της στον πολιτισμό, την συμπεριφορά και στο συλλογικό ασυνείδητο καταγράφονται σταδιακά.

Πρέπει να δράσουμε πάνω στην μετατραυματική διανοητική εξέλιξη μας: χρειαζόμαστε την θεραπεία και ταυτόχρονα την αναβίωση της αλληλεγγύης.

Χρεοκοπία

Καθώς η παγκόσμια οικονομία θα είναι σε μια κατάσταση μόνιμης κατάρρευσης, η κοινωνία πρέπει να μάθει να είναι ανεξάρτητη από την αγορά και πρέπει να δημιουργήσει τις συνθήκες για την επιβίωση εκτός της αγοράς. Πρέπει να πειραματιστούμε σε μικρή και μεγάλη κλίμακα με την τροφή, την παιδεία, την υγειονομική αυτάρκεια και την απενεργοποίηση την χρηματικής κυριαρχίας πάνω στην καθημερινή ζωή, όποτε και όπου αυτό είναι δυνατό.

Η απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών πρέπει να οργανωθεί επιστημονικά— μια αναδιανομή του πλούτου είναι ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί ένα πλανητικό ολοκαύτωμα.

Μη-αναγνώριση του χρέους πρέπει να διακηρυχθεί όποτε και όπου είναι δυνατόν. Μια γενική χρεοκοπία θα πρέπει να οργανωθεί.

Γνωρίζω ότι όλα αυτά είναι ευσεβείς πόθοι αυτή την στιγμή.

Γνωρίζω ότι η πλειοψηφία του κόσμου ψάχνει προστασία στην ταυτότητα, στο ανήκειν, στο έθνος, στην φυλή… και ότι αυτό οδηγεί σε πόλεμο. Γνωρίζω ότι δεν μπορούμε να σταματήσουμε αυτήν την τάση, καθώς οι επιθετικές ενέργειες που έχουν συσσωρευτεί τις προηγούμενες δεκαετίες και που έχουν οξυνθεί στα χρόνια του Trump, οδηγούνται αδρανειακά προς την σύγκρουση. Γνωρίζω ότι αυτή η καταιγίδα δεν μπορεί να διαλυθεί πλήρως- ωστόσο, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε την καταιγίδα όσο το δυνατόν περισσότερο και να δημιουργήσουμε αυτόνομους χώρους.

Ευτυχία

Ο αφανισμός έχει αναδυθεί σαν τον ορίζοντα του νεαρού αιώνα μας.

Ας χαλαρώσουμε και ας αποδεχτούμε αυτήν την πραγματικότητα, χωρίς πανικό. Εξάλλου, η διάλυση -αργά ή γρήγορα- μέσα στο τίποτα είναι η μοίρα του κάθε οργανισμού.

Για την ώρα η ερώτηση είναι η εξής: είναι μια ευτυχισμένη ζωή εφικτή μέσα στον ορίζοντα του αφανισμού;

Αν όχι, είμαστε καταδικασμένοι και ο αφανισμός θα είναι το μόνο αποτέλεσμα του ξέφρενου ανταγωνισμού και της στρατιωτικής εχθρότητας, μετά από μια περίοδο επεκτατικής κόλασης.

Αλλά δεν πιστεύω ότι είμαστε καταδικασμένοι— ναι, μια ευτυχισμένη ζωή είναι δυνατή μέσα στον ορίζοντα του αφανισμού.

Ο ατομικός αφανισμός δεν είναι μια καινούργια προοπτική: είμαστε εξοικειωμένοι με το γεγονός της ατομικής μας θνητότητας. Ωστόσο, έχουμε καταφέρει εδώ και εκεί να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για μια ευτυχισμένη ζωή, έτσι δεν είναι; Οπότε αυτό είναι το έργο: να δημιουργήσουμε και να πολλαπλασιάσουμε συνθήκες για την ευτυχία, ότι και αν συμβεί.

Η πραγματικότητα είναι βάναυση, αλλά πρέπει να αποφύγουμε να γίνουμε και εμείς οι ίδιοι βάναυσοι: αυτό, σήμερα, είναι ένα πιθανό νόημα της λέξης “αυτονομία”.

Μόνο όταν ένα κίνημα, μια μεγάλη μειοψηφία γίνει ικανή να δείξει ότι μια ευτυχισμένη ζωή είναι δυνατή στον ορίζοντα του αφανισμού, μπορεί πιθανώς να βρεθεί μια γραμμή απόδρασης από τον αφανισμό.

______________

23 Οκτ. 2020

Μετάφραση: Κώστας Μπατσής / Κενό Δίκτυο

πηγή: Ill Will Editions

εικόνες: David Maisel

The post Αφανισμός, Εξέγερση, Ευτυχία- Franco “Bifo” Berardi appeared first on Void Network.

Τα ΜΑΤ μας περίμεναν με ρητές εντολές, όπως μας δήλωσαν, να μην επιτρέψουν να γίνει οποιαδήποτε εκδήλωση που δεν είχε την έγκριση του Δήμου της Αθήνας. Προσπαθήσαμε να βρεθούμε στο θέατρο του Στρέφη από διάφορες μεριές, παρακάμπτοντας τη Διμοιρία που μας είχε μπλοκάρει στο ταρατσάκι του Αστέρα, όμως τα ΜΑΤ με μια τελική έφοδο στο θέατρο μας απομάκρυναν. Κάτω από την πίεση της κατάστασης κι ενώ είχε ήδη περάσει πολλή ώρα, αποφασίσαμε αυθόρμητα να κατευθυνθούμε προς το Πολυτεχνείο στην Πατησίων και να πραγματοποιήσουμε τις παραστάσεις μας εκεί, πράγμα που έγινε. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν συγκινητική και η βραδιά κύλησε χωρίς άλλα απρόοπτα.

Εγείρονται όμως κατά τη γνώμη μας πολύ σοβαρά κοινωνικά, πολιτικά και αισθητικά ζητήματα που μας απασχολούν και που, όπως φαίνεται, θα μας απασχολήσουν και στο μέλλον.

Κατ’ αρχήν ο δημόσιος χώρος αποτελεί νησίδα ελευθερίας για αυτές και αυτούς που τον χρησιμοποιούν καθημερινά. Για εκείνες και εκείνους για τους οποίους είναι σημείο συνάντησης, δημιουργίας και ζύμωσης μακριά από εμπορευματικές λογικές. Ανήκει σε αυτές και αυτούς που λιώνουν τον παγωμένο χρόνο και χώρο της μητρόπολης και τον κάνουν ζωή.

Αντ’ αυτού, βιώνουμε την καταστολή της ελεύθερης έκφρασης στο δημόσιο χώρο, εκτός αν έχει εγκριθεί από τη δημοτική αρχή. Τι άλλο μπορεί να φέρει όμως συνειρμικά στο μυαλό αυτή η πρακτική, πέρα από τη λογοκρισία και το «γύψο»; Αυτό είναι ένα θέμα βαθιά πολιτικό που ζητάει άμεση απάντηση κοινωνική.

Ο Δήμος Αθηναίων όμως δεν είναι μόνος σ’ αυτόν τον κατήφορο. Ο Καμίνης δεν είναι τίποτα παραπάνω από άλλο ένα γρανάζι στο μηχανισμό καταστολής και ελέγχου των γειτονιών και των κινημάτων. Ουσιαστικά  ο δήμος Αθηναίων ακολουθεί κατά γράμμα τις κεντρικές κυβερνητικές πολιτικές επιλογές όπου οτιδήποτε δεν αναπαράγει χρήμα καταστέλλεται. Μια ατζέντα που προωθεί «άρτο και θεάματα» με χορηγούς τους μεγάλους κεφαλαιοκράτες και με σαφή σκοπό τη χειραγώγηση της κοινωνίας, που συμπιέζει τον πολιτισμό σε ιδρύματα εφοπλιστών και επιτίθεται σε ό,τι ελευθεριακό και αυτοοργανωμένο. Μια δυστοπική εικόνα ενός παρόντος που θα κάνουμε τα πάντα να αλλάξουμε και ενός μέλλοντος που αρνούμαστε να ζήσουμε. Και αυτό είναι ένα θέμα κοινωνικό που ζητάει άμεση απάντηση πολιτική.

Τέλος δεν μπορούμε να μην δηλώσουμε την απέχθειά μας για την εικόνα του υπέροχου υπαίθριου θεάτρου του λόφου του Στρέφη τη στιγμή που αποχωρούν οι θίασοί μας, κουβαλώντας τα κοστούμια και τα σκηνικά, για να πάρουν τη θέση τους τα ΜΑΤ κουβαλώντας τις ασπίδες και τα όπλα τους. Και αυτό είναι ένα θέμα αισθητικό που μας κάνει και ξερνάμε.

Εμείς πιστεύουμε πως τα θέατρα ανήκουν στους θιάσους, όπως η γη στους καλλιεργητές της και τα εργοστάσια στους εργάτες τους και δηλώνουμε πως θα συνεχίσουμε να κάνουμε το θέατρο που πρεσβεύουμε, στο δημόσιο χώρο και στις κινηματικές εκδηλώσεις, κόντρα σε αφεντικά, καταστολή, κεφάλαιο. Πάντα με αγάπη για την τέχνη μας, συντροφικά, ενωτικά, με όπλο την αλληλεγγύη και τον αλληλοσεβασμό, μέχρι να φτιάξουμε την κοινωνία στην οποία κάθε γειτονιά θα έχει ένα θέατρο στην πλατεία της και κάθε παρέα θα φτιάχνει και θα μοιράζεται με τους άλλους την τέχνη της, πέρα από ειδικούς και αυθεντίες, χωρίς την άδεια κανενός.

Buffonata-Τσιριτσάντσουλες

Ιούλιος 2018

The post Το Θέατρο στο γύψο- Τσιριτσάντσουλες / Buffonata για την απαγόρευση των παραστάσεων από τον Δήμαρχο Αθηναίων Γ.Καμίνη appeared first on Void Network.

Την ίδια στιγμή παραδίδουν τις πλατείες και τα πάρκα μας σε γελοίες, εμπορικές εκδηλώσεις αναπαράστασης “ελευθερίας” διοργανωμένες από τον Οργανισμό Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας του δήμου Αθηναίων, την Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ωνάση, διαφημιστικές εταιρείες, Μ.Κ.Ο. και άλλες βλακώδεις εμποροπανήγυρεις. Οι συντηρητικές και απολυταρχικές αποφάσεις τους δεν θα μείνουν αναπάντητες.

Η πόλη, τα πάρκα και οι πλατείες ανήκουν σε όλους εμάς, δεν ανήκουν ούτε στον δήμαρχο, ούτε στους αστυνομικούς. Δεν θα επιλέξει, ούτε θα αποφασίσει ο υπουργός δημόσιας τάξης, ο δήμαρχος και η περιφερειάρχης την κουλτούρα μας και την αισθητική μας, δεν θα πάρουμε την άδεια τους για να ζούμε, να δημιουργούμε, να συναντιόμαστε, να γιορτάζουμε και να αγωνιζόμαστε στους δρόμους της πόλης μας.

Καταστρέφουν ένα κοινωνικό κεκτημένο ελεύθερων αυτοοργανωμένων εκδηλώσεων με ιστορία πάνω από 40 χρόνια στην πόλη των Αθηνών και σε άλλες πόλεις της χώρας. Επιβάλλουν ένα είδος άμεσης λογοκρισίας σε χιλιάδες ανθρώπους.
Μας γυρνάνε με αυτό τον τρόπο πίσω στα χρόνια της Δικτατορίας.
ΘΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ!
ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΔΕΙΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

https://voidnetwork.gr

The post Λογοκρισία εκδηλώσεων στον Δημόσιο Χώρο- Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

Athens In Flames Vol II

Intro: Trip Hop // Drum n’ Bass

Ραπ live :

Oχετος:
Nova Roma-Laru-Case-Sayatan-Kάρτας-Pawaksskii

Rap Τέχνασμα
Ολα Δένουν
Παλάτια Πέφτουν
Ex Nihilo
Πυράκανθος

Techno act από τους:

Love Techno – Hate Greece
Dr.Makhno//Fortal//Sron

ΣΑΒΒ.7/7- ΛΟΦΟΣ ΣΤΡΕΦΗ

ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ//ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ//ΑΝΑΡΧΙΑ

Τους τελευταίους μήνες παρατηρείται όξυνση της καταστολής ως προς τα διάφορα δρώμενα που οργανώνονται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο στους ανοιχτούς & δημόσιους χώρους στο κέντρο της Αθήνας. Με αφορμή την συσπείρωση, αρχικά, διαφόρων επιτροπών από «αγανακτισμένους πολίτες» και τις πιέσεις αυτών στο Κράτος με την κατηγορία για «ανοχή στην ηχορύπανση», για «μη φορολογούμενες επιχειρήσεις» και στην τελική για «παρτάκια που κάνουν κάποιοι από τα βόρεια προάστια χωρίς άδεια και σεβασμό στους ντόπιους κατοίκους», κινητοποιήθηκε ξανά η κρατική καταστολή.

Πριν κάποιες βδομάδες, στις 20/06/2018, ο αναπληρωτής υπ.Προ.Πο Νίκος Τόσκας ανακοίνωσε, παράλληλα με την στοχοποίηση των περιθωριοποιημένων γειτονιών (π.χ. η περιοχή του Ζεφυρίου όπου διαμένει κοινότητα Ρομά), πως «μετά την Δυτική Αττική θα ενταθεί η επέμβαση αστυνομικών στα Εξάρχεια, ενώ έχουν δοθεί συγκεκριμένες οδηγίες στην αστυνομία για την ηχορύπανση στο λόφο του Στρέφη». Αποτέλεσμα; η ακύρωση τις τελευταίες μέρες διάφορων εκδηλώσεων (party & lives) στον λόφο του Στρέφη όπου μπάτσοι εκδίωξαν τον κόσμο των διοργανώσεων. Ο λόφος, κομμάτι των εξαρχείων που αποτελεί χρόνια τώρα πεδίο κοινωνικοποίησης των ανθρώπων που κινούνται στην γειτονία, είναι η προσπάθεια να εγκαθιδρυθεί πλέον και στην καθημερινότητά μας, η επιθετική πολιτική του κράτους με σκοπό την «εξυγίανση» των προβληματικών για αυτό περιοχών.

Ο πόλεμος για την αφομοίωση και την οικονομική εκμετάλλευση των Εξαρχείων είναι πολυμέτωπος και σχιζοειδής. Από την μία, η καλλιέργεια του μύθου του «αβάτου» και η, όλο και αυξανόμενη, περιθωριοποίηση της γειτονίας, στοχεύει στην υποτίμηση του τεράστιου οικονομικού «φιλέτου» του κέντρου της μητρόπολης. Το κράτος και το κεφάλαιο ξέρουν καλά να κάνουν την δουλεία τους· η πάγια τακτική «διαίρει και βασίλευε», όσο η ανθρωπιστική κρίση βρυχάται, διαμορφώνει το εύπορο έδαφος για την επερχόμενη κοινωνική αναδιάρθρωση και την εκμετάλλευση της, ως τώρα, «ειδικής» οικονομικής ζώνης. Τα πρώτα σημεία των «ευρωπαϊκών» καιρών ήδη κάνουν αισθητή την παρουσία τους και η επέλαση των airbnb κάνει σιγά-σιγά την γειτονιά οικονομικά δυσπρόσιτη για τους ανθρώπους που κινούνται σε αυτήν. Από την άλλη; Η στρατικοποίηση της περιοχής με την περικύκλωση της από μπατσοκλούβες και η μονιμοποίηση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης μέσα στα εξάρχεια, κομμάτι του οποίου είναι και τα τελευταία φαινόμενα καταστολής των δημόσιων εκδηλώσεων, είναι η στρατηγική πορεία του κράτους για να διαλύσει τις διαδικασίες κοινωνικών αντιστάσεων που λαμβάνουν χώρα στη γειτονιά.

Ο λόφος δεν είναι το μόνο μέρος στο οποίο το κράτος επιβάλει την εξομάλυνση του κοινωνικού πεδίου. Το Σάββατο 08/06/2018, έγινε προσπάθεια καταστολής από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, του live οικονομικής ενίσχυσης του ταμείου αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών στην πλ.πρωτομαγείας, όπου οι μπάτσοι δώσαν διορία «ως τις δώδεκα» για να λήξει η συναυλία, κάτι που ο συγκεντρωμένος κόσμος απέτρεψε με την παρουσία του, και το live συνεχίστηκε επιτυχώς. Την αμέσως επομένη όμως, στις 09/06/2018 το «Indie Free Festival» (μέρος των εσόδων του οποίου θα διατίθεντο για την στήριξη του αγώνα των κατοίκων της Σαμοθράκης ενάντια στην καταστροφική εγκατάσταση των ανεμογεννητριών στα βουνά του νησιού), διοργάνωση με 28 συνεχόμενα χρόνια παρουσίας, βρίσκει ενώπιον του διμοιρίες από το πρωί τοποθετημένες στο Πεδίον του Άρεως που αποκλείουν την περιοχή και ακυρώνουν το φεστιβάλ.

Το κράτος προφανώς και δεν χτυπάει τις δημόσιες αντιεξουσιαστικές εκδηλώσεις για την «ηχορύπανση». Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα μαγαζιών, night-clubs, afterάδικων και λοιπών μπάρ της αλλοτρίωσης που δημιουργούν προβλήματα τέτοιων ειδών στην γειτονία των εξαρχείων και όχι μόνο. Προφανώς το κράτος στοχεύει τον χαρακτήρα, τους σκοπούς και τα περιεχόμενα που προωθούν οι αντιεξουσιαστικές d.i.y. διοργανώσεις. Το κράτος χτυπά την αλληλεγγύη, όπως η πρόσφατη δικογραφία – φιάσκο περί «επαναστατικού ταμείου» που στήθηκε πάνω στους αλληλέγγυους και τις αλληλέγγυες πολιτικών και μη κρατουμένων. Η οικονομική ενίσχυση βαφτίζεται στήριξη της εγχώριας «τρομοκρατίας» και ο κόσμος της αλληλεγγύης καθώς και αυτή η ίδια παράνομη. Το κράτος χτυπά τηναυτοοργάνωση, που δεν εμπεριέχει κοινωνικούς και ταξικούς αποκλεισμούς, που δεν εμπεριέχει μαφιόζικες bussines, που δεν του εξασφαλίζει κέρδος, που προωθεί την συνάντηση, την κοινωνικοποίηση και την δόμηση αδιαμεσολάβητων σχέσεων μεταξύ των ατόμων και όχι απλώς μια στείρα κατανάλωση και κενές θεαματικές αναπαραστάσεις. Το κράτος χτυπά την δημιουργία, την ψυχαγωγία και την διασκέδαση των από-τα-κάτω. Το κράτος χτυπά τα εδάφη στα οποία αναπτύσσονται εξεγερτικές δυνατότητες και προοπτικές.

Σαν σώμα το οποίο συναντήθηκε για να πλαισιώσει την διοργάνωση του αναρχικού φεστιβάλ Athens In Flames, σκοπός του οποίου, για δεύτερη συνεχή χρονιά, είναι η οικονομική ενίσχυση διωκόμενων αγωνιστών, καταλαβαίνουμε πως πολύ πιθανόν να μην αποτελέσουμε εξαίρεση σε αυτόν τον νέο κανόνα που πάει να μας επιβληθεί. Αντιλαμβανόμενες/οι πως αποτελούμε και εμείς με την σειρά μας στόχο καταστολής, αλλά ταυτόχρονα με επίγνωση πως η συγκεκριμένη συνθήκη δεν αφορά εμάς προσωπικά, αλλά κάθε μελλοντική διοργάνωση που δεν συμβαδίζει με τους όρους της κυριαρχίας, της νομιμότητας, της τάξης και της ασφάλειας, καλούμε σε συγκέντρωση για την υπεράσπιση του δημοσίου χώρου, το Σάββατο 07/07/2018, από τις 18:00 έως και τις 21:00 στο ταρατσάκι του αστέρα στον λόφο του Στρέφη.

Γιατί αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές, οι πόλεις μας θα γίνουνε μοντέρνες φυλακές.

Αλληλεγγύη \\ Πολυμορφία \\ Αναρχία

The post ΣΑΒΒ.7/7 Κάλεσμα σε συγκέντρωση υπεράσπισης του δημόσιου χώρου στο λόφο του Στρέφη+ FESTIVAL appeared first on Void Network.

ΧΡΟΝΟΣ και ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
στο έργο του Αντόνιο Νέγκρι.

Οι εποχές , οι πράξεις
τα συμβάντα και οι προοπτικές

Ομιλητές:

Νίκος Πρατσίνης (Μεταφραστής)
Παναγιώτης Καλαμαράς (Εκδότης)
Γιώργος Σωτηρόπουλος (διδ.Πολιτικής Φιλοσοφίας- Κενό Δίκτυο)

Παρουσίαση– συντονισμός Γιάννης Ραουζαίος– Κενό Δίκτυο
(κριτικός κινηματογράφου, συγγραφέας)

Πέμπτη 26/4/ 2018—ώρα 20.30
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος ΝOSOTROS
Θεμιστοκλέους 66 Εξάρχεια

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ όπως και ο Χρόνος, είναι δύο σημαίνοντα τα οποία αναζητούν στην πολύπλοκη και γεμάτη αντιφάσεις εκτύλιξη κοινωνικής-ιστορικής διαδικασίας, την ανανοηματοδότηση τους.

Ο 21ος αιώνας ένας άγριος και τρομερός ως προς τα διακυβεύματα του αιώνας, μόλις τώρα αρχίζει πλέον να δείχνει τις φοβερότερες προεκτάσεις του προσώπου του.
Χρέος όσων απο εμάς επιζητούν την υπέρβαση αυτών των πλευρών και την συνολικοποίηση μιας διαφορετικής προσέγγισης σύμφωνης με την εποχή μας, που όμως το πρόσημο της είναι προς την πλευρά των ελευθεριακών πράξεων και ιδεών και των καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων και κοινοτήτων, είναι να συντελέσουν σε μια ριζική πολιτισμική πορεία-τομή πάνω στα όσα έχουν έως τωρα συμβεί και εγγραφεί στο κοινωνικό φαντασιακό, απελευθερώνοντας εκείνες τις δυνάμεις και τις πνευματικές και πολιτικές συλλήψεις, που θα φωτίσουν την οδό πρός την παγκόσμια ελευθεριακή συγκρότηση και την κοινωνική μεταμόρφωση.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει εφικτό, εάν δεν επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να στοχαστούν ενεργά και συλλογικά πάνω στα συμβάντα και στις θεωρήσεις που όρισαν αυτές τις έννοιες τους προηγούμενους αιώνες αλλά και τις δυναμικές δυνατότητες του παρόντος μας ως πρός αυτές και τις νέες αναδύσεις θέσεων και κοσμοαντιλήψεων που θα προκύψουν αναπόφευκτα απο την διάδραση τους.Κύκλος διαλέξεων-παρουσιάσεων

διοργάνωση:
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ https://voidnetwork.gr/
με την υποστήριξη του Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου Nosotros

Η εκδήλωση γίνεται με αφορμή την έκδοση του βιβλίου ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του Αντόνιο Νέγκρι (εκδόσεις Αλεξάνδρεια) μετάφραση Antonio Solaro- επιμέλεια: Γιώργος Καράμπελας.

The post ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και Χρόνος στο έργο του Αντόνιο Νέγκρι Πέμπτη 26/4 Nosotros- Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

Ας μην ξεγελιέται ο κόσμος: οι επιθέσεις αυτές και ο εμπρησμός του κτιρίου δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς την “κάλυψη” του συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία. Εκεί πήγαιναν και από εκεί γυρνούσαν. Όλες οι ακροδεξιές και νεοναζιστικές ομάδες καλούσαν εκεί, αλλά κανείς δεν νοιάστηκε για το γεγονός αυτό, προσφέροντάς τους κοινωνική νομιμοποίηση και δημόσιο χώρο για να εκφραστούν και να δράσουν. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν υπό άλλες συνθήκες και γι’ αυτό ας αναλογιστεί ο καθένας τη στάση του απέναντι στο φασισμό. Αυτές οι ενέργειες από τέτοιες παρακρατικές ομάδες λειτουργούν ως συμπλήρωμα της κρατικής καταστολής απέναντι σ’όσους αγωνίζονται και αντιστέκονται για κάτι καλύτερο. Ας αναλογιστεί ο καθένας ποιους ωφελεί ο εμπρησμός ενός κτιρίου με πάνω από έναν αιώνα ιστορίας, το οποίο και βρισκόταν σε καθεστώς εγκατάλειψης για δεκαετίες. Ενός κτιρίου που εμείς ως αναρχικοί, ελευθεριακοί κομμουνιστές και επαναστάτες αποφασίσαμε να καταλάβουμε και να συντηρήσουμε, αφενός για να καλυφθούν στεγαστικές ανάγκες προλετάριων, μεταναστών και ανθρώπων που βάλλονται από το κράτος και τον καπιταλισμό και αφετέρου για να δημιουργηθεί ένας χώρος ριζοσπαστικής πολιτικής ζύμωσης ατόμων και προώθησης μιας νέας ελευθεριακής κουλτούρας. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι πρόκειται για μια εγκληματική ενέργεια, που θα μπορούσε να έχει και τραγικό απολογισμό, δηλαδή νεκρούς.

Οι επιθέσεις αυτές δεν πρόκειται να μας σταματήσουν στον αγώνα ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και φασισμό. Καμία επίθεση δεν πρόκειται να μας τρομοκρατήσει ούτε και πρόκειται να κάνουμε το χατίρι σε κανένα φασίστα, αλλά με ατσαλωμένη τη συνείδησή μας και με πείσμα για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, θα συνεχίσουμε να μαχόμαστε για τα ιδανικά μας.

ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ
ΝΑ ΥΨΩΣΟΥΜΕ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ ΣΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 22/1 ΣΤΙΣ 18.00 ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ

Libertatia / συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό

The post ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ LIBERTATIA στην θεσσαλονίκη ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΤΗΣ από φασίστες- Κυρ.21/1/2018 appeared first on Void Network.

Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 2017 – ώρα 6.30
Ε.Μ.Π. Αρχιτεκτονική Σχολή

Θα μιλήσουν:
– Σταύρος Σταυρίδης (Καθηγητής Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ)
– Νασιώκα Κατερίνα (Δρ. Κοινωνιολογίας, συνεπιμελήτρια του βιβλίου)
– Γιώργος Σωτηρόπουλος (Δρ. Πολιτικών Επιστημών)

Παρέμβαση των John Holloway και Παναγιώτη Δούλου από το Μεξικό

Το βιβλίο είναι ένας συλλογικός τόμος που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις futura και αποτελείται από οκτώ άρθρα πάνω στην τρέχουσα κοινωνικοπολιτική συγκυρία τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

«Η ελπίδα έρχεται. Και τώρα η ελπίδα έφυγε μακριά. Άφησε πίσω της απογοήτευση, κατάθλιψη. Η κρίση είναι εδώ. Η καταιγίδα είναι εδώ. Και έχει ξεσπάσει πολύ δυνατή. Αυτό είναι όλο; Ήταν πράγματι η ελπίδα αυτή που έφυγε; Ή μήπως έφυγε η αυταπάτη, αφήνοντας χώρο σε μια αληθινή ελπίδα; Ή, απλώς, να αποδεχτούμε την κατάθλιψη; Η πρόκληση είναι να σκεφτούμε πέρα από την κρίση, να σκεφτούμε με αφετηρία την οργή, τον πόνο, την πικρία, τη διάψευση της αυταπάτης και, ακόμη, από την εμπειρία αυτών των χρόνων. Αυτό που συνέβη και συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι πολύ μακριά από αυτό που συμβαίνει σε όλο τον κόσμο: Η οδυνηρή και συχνά βίαιη επίθεση στις συνθήκες διαβίωσης νομιμοποιούνται στο όνομα του χρέους. Η Ελλάδα είναι απλώς ένα ιδιαίτερα δραματικό παράδειγμα μιας γενικότερης σύγκρουσης που εντάθηκε μετά την οικονομική κατάρρευση το 2008 και είναι πιθανό να οξυνθεί ακόμη περισσότερο όσο το κεφάλαιο συνεχίζει να αποτελεί κυρίαρχη μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Να σκεφτούμε πέρα από την κρίση σημαίνει να βγούμε από την παράλυση που προκαλεί η εικόνα της κρίσης ως «βιβλική καταστροφή» που υπαγορεύουν οι «θεϊκές» προσταγές των χρηματαγορών και των εκπροσώπων τους. Σημαίνει να αντιληφθούμε την κρίση όχι σαν ένα «αποκαλυπτικό» γεγονός, αλλά ως μια συνθήκη με ιστορικό καθορισμό και κριτικό περιεχόμενο». (από τον Πρόλογο του βιβλίου)

Περιεχόμενα:
– Πέρα από την ελπίδα: προοπτικές για τα κοινά στην Ελλάδα της λιτότητας, Θοδωρής Καρυώτης
– H «Κυβέρνηση της Ελπίδας», η ελπίδα της κυβέρνησης και οι εκλογές ως κυματοθραύστες ριζοσπαστικών προεικονιστικών πολιτικών διαδικασιών, Λεωνίδας Οικονομάκης
– Το Κεφάλαιο είναι η Καταστροφή της Ανθρωπότητας: πρέπει να το σπάσουμε. Και Εμείς είμαστε η Καταστροφή του Κεφαλαίου: αυτό πρέπει να σπάσει εμάς. Με άλλα λόγια: Ελλάδα, John Holloway
– Για τους αντιμνημονιακούς αγώνες και τη δημοκρατία-που-(δεν)-έρχεται, Γιώργος Σωτηρόπουλος
– Βία, κρίση και κράτος: το παράδειγμα της Ελλάδας, Παναγιώτης Δούλος
– Ιμπεριαλισμός και διεθνισμός στη νεοφιλελεύθερη νεωτερικότητα, Πάνος Δράκος
– Ποιες ζωές μετράνε; Εθνικισμός, αντιφασισμός και η σχέση με τους μετανάστες, Δήμητρα Κωτούζα
– Κρίση και αρνητικότητα. Για το επαναστατικό υποκείμενο στην κρίση, Κατερίνα Νασιώκα

INFO: https://futurabooks.wordpress.com/2017/07/06/918/

The post Παρουσίαση βιβλίου “Πέρα από την Κρίση” (εκδόσεις futura) Παρ. 15/12/2017 Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο appeared first on Void Network.