Δίκτυα | Void Network

Συνεργατική & Αλληλέγγυα Οικονομία: Ρήξη ή Ενσωμάτωση;

voidnetwork — Sat, 13 Apr 2013 14:54:00 +0000

*Η εισήγηση της εκδήλωσης «Συνεργατική &
Αλληλέγγυα Οικονομία: Ρήξη ή Ενσωμάτωση;» που πραγματοποιήθηκε το
Σάββατο 30/3 στο Αυτόνομο Στέκι.

Το
ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση” δεν είναι φυσικά ένα ζήτημα που τέθηκε
αποκλειστικά γύρω από το θέμα της Συνεργατικής ή της Αλληλέγγυας
Οικονομίας, αντίθετα είναι ένα ζήτημα που απασχολεί τα αντικαπιταλιστικά
πολιτικά ρεύματα και τα κοινωνικά κινήματα από την στιγμή που άρχισαν
να αμφισβητούν ριζικά τον καπιταλισμό. Το ζήτημα της “ρήξη ή ενσωμάτωση”
δεν έχει να κάνει με κάποιους “κανόνες” με κάποια “μέτρα και σταθμά”
που πρέπει να πιστοποιηθούν για να τοποθετηθεί ένα κίνημα, ένα κοινωνικό
εγχείρημα, ένας εργατικός αγώνας, ένα ρεύμα ιδεών στην μια ή την άλλη
όχθη. Αν αντιμετωπίσουμε το ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση” με έναν στατικό
τρόπο σαν να είναι δύο σαφείς διακριτοί πόλοι, δεν θα μπορέσουμε να
κατανοήσουμε πολλά πράγματα. Πρώτα και κύρια γιατί το κεφάλαιο έχει
δείξει τόσο ισχυρούς μηχανισμούς ενσωμάτωσης όλων των μορφών
αμφισβήτησης του από την μια, και από την άλλη γιατί παρ όλη την
τεράστια ιδεολογική ηγεμονία και τα αστείρευτα μέσα κατασκευής συναινέσεων
αλλά και πειθάρχησης/καταστολής, τα σημεία ρήξης δεν σταματάνε ποτέ να
επανεμφανίζονται και να αμφισβητούν τον καπιταλισμό.

Το
ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση” πρέπει να ιδωθεί σαν μια διαρκή κίνηση των
στρατηγικών που επινοούν οι από κάτω απέναντι αλλά και ενάντια στις
επιλογές του κεφαλαίου και ταυτόχρονα των στρατηγικών που συγκροτεί το
κεφάλαιο ώστε να ξανά εγκολπώσει στις δικές του παραγωγικές και
κοινωνικές σχέσεις αφυδατώνοντας το ριζοσπαστικά του χαρακτηριστικά.
Αυτές οι κινήσεις δεν έρχονται κατ’ ανάγκη σε μια μετωπική αντιπαράθεση
με ξεκάθαρα τα μέτωπα της σύγκρουσης αλλά συνήθως αντιπαρατίθενται
διασχίζοντας η μια εγκάρσια την άλλη και προσπαθώντας η μια να διαβρώσει
των σκληρό αξιακό (και άρα ανταγωνιστικό πυρήνα) της άλλης.
Αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση” ως διαλεκτική αντίφαση
της κίνησης του κεφαλαίου και της άρνησης του και όχι ως ένα δίπολο
“καταστάσεων” ως τις δύο όχθες του ταξικού ανταγωνισμού.

Και
μόνο η ονοματόδοτηση αυτού για το οποίο θέλουμε να μιλήσουμε σήμερα με
το όνομα “Συνεργατική & Αλληλέγγυα Οικονομία” και όχι ως “Κοινωνική
Οικονομία” έχει ακριβώς να κάνει μ” αυτήν την διαρκή σύγκρουσή για την
νοηματοδότηση αυτών των παραγωγικών/οικονομικών πρακτικών, που εν μέσω
κρίσης συγκροτούν τμήματα των από κάτω. Όχι μόνο ως μορφές οικονομικής
επιβίωσης ή απαντήσεις στην καταστροφική διαδικασία υποτίμησης της
εργασίας και των νέων περιφράξεων των μέσων της κοινωνικής αναπαραγωγής,
αλλά και ως μια προσπάθεια εξεύρεσης εκ νέου του περιεχομένου της
ανθρώπινης δραστηριότητας.

Προφανώς η
Συνεργατική & Αλληλέγγυα Οικονομία δεν μπορεί να έχει από μόνη της
των χαραχτήρα των στρατηγικών που περιγράψαμε παραπάνω. Αντίθετα είναι
αναγκαίο να συναρθρωθεί μια σειρά από άλλες μορφές, περιεχόμενα, δομές,
κινήματα, αντιστάσεις για να ξεπεράσει τον απλό χαραχτήρα των
οικονομικών εγχειρημάτων και να αποτελέσει μέρος της συνολικότερης
κίνησης των από κάτω που έρχεται σε ρήξη με το κεφάλαιο.

Γιατί
όμως η Συνεργατική & Αλληλέγγυα Οικονομία μπορεί να είναι μέρος
αυτής της κίνησης πια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που της επιτρέπουν
να συναρθρώνεται με τις στρατηγικές της ρήξης;

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:

Αμφισβήτηση της υποτίμησης της εργασίας. Η
Σ&Α-Ο κατά κύριο λόγο αποτελεί κομμάτι της προσπάθειας των από κάτω
να απαντήσουν στην υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης, βασικό
συστατικό της στρατηγικής του κεφαλαίου για την ανασυγκρότηση της
κερδοφορίας του. Σ” ένα περιβάλλον που η ανεργία φτάνει το 30% και στην
νεολαία ξεπερνάει το 50% η δυνατότητα εργατικών αγώνων για την
υπεράσπιση του μισθού και ενάντια στις απολύσεις γίνεται όλο και πιο
μικρή. Αυτός ο ταξικός συσχετισμός αποτυπώνεται και στις αλλαγές της
εργατικής νομοθεσίας. Όταν το ίδιο το κεφάλαιο αρνείται να αξιοποιήσει
την εργατική δύναμη ελπίζοντας ότι αύριο
θα το κάνει με ακόμα πιο συμφέροντες όρους, η λύση της αυτοαξιοποίησης
από την μεριά εργαζομένων που βρίσκονται στα αζήτητα, αποτελεί μια μορφή
απάντησης. Δεν είναι όμως απλά το θέμα “να βρούμε ένα μεροκάματο χωρίς
αφεντικό”. Οι πρακτικές της αυτοαξιοποίησης, που φυσικά δεν εξαντλούνται
στα πλαίσια της Σ&Α-Ο ανοίγουν ευρύτερα ζητήματα. Καταρχάς βάζουν
το θέμα αυτοαξιοποίησης των ικανοτήτων παραγωγής αλλά και της
αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής, όχι με γνώμονα στενά την
οικονομική βιωσιμότητα όσων συμμετέχουν στις συνεργατικές κολεκτίβες,
αλλά με ευρύτερα κριτήρια που έχουν να κάνουν με το περιεχόμενο και την
ποιότητα της παραγωγής, την σύνδεση της με κοινωνικές ανάγκες,
συμβιωτικές σχέσεις με το περιβάλλον και την φύση κλπ. Αυτό δεν σημαίνει
ότι οι συνεργατικές κολεκτίβες λειτουργούν εκτός αγοράς, αλλά μάλλον
στα όρια της.

Αμφισβήτηση της μισθωτής εργασίας.
Όχι της αμειβόμενης εργασίας, αλλά της μισθωτής εργασίας, δηλαδή της
εργασίας που αμείβεται με βάση την αξία της εργασίας- εμπόρευμα στα
πλαίσια της καπιταλιστικής σχέσης. Αντίθετα στα πλαίσια της Σ&Α-Ο τα
κριτήρια της αμοιβής της εργασίας μπορεί να είναι τελείως διαφορετικά
από αυτά της αγοράς και το βασικότερο να είναι αποτέλεσμα της κοινής
απόφασης της συνέλευσης των μελών της κάθε κολεκτίβας. Σαν
χαρακτηριστικό παράδειγμά θα φέρουμε τους εργάτες της Ζανόν που την
στιγμή που μπορούσαν αντί να αυξήσουν τις αποδοχές τους αποφάσισαν να
τους διατηρήσουν στο ίδιο επίπεδο και να εντάξουν στην κολεκτίβα τους
νέα μέλη από το κίνημα ανέργων και την γειτονία βοηθώντας έτσι την
σύσφιξη των σχέσεων τους με τα κοινωνικά κινήματα. Οι συμμετέχοντες σε
μια συνεργατική κολεκτίβα δεν είναι συνεταίροι όπως πολλές φορές
λέγεται, δεν εμφανίζεται ο ένας απέναντι στον άλλο με βάση το ποσοστό
συμμετοχής στο αρχικό κεφάλαιο, όπως σε μια επιχείρηση. Αντίθετα ο
καθένας από αυτούς συμμετέχει ισότιμα στην συλλογική λήψη των αποφάσεων.
Η εργασία αμείβεται το ίδιο για όλους και εκτός πολύ σπάνιων εξαιρέσεων
δεν υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν είναι μέλη της κολεκτίβας γιατί τότε
θα είχαμε την επανεισαγωγή της μισθωτής εργασίας.

Αμφισβήτηση των όρων της κερδοφορίας. Ο
βασικός στόχος της Σ&Α-Ο δεν είναι η αύξηση της κερδοφορίας, είναι
από την μια η οικονομική επιβίωση όσων συμμετέχουν σε αυτές αλλά και η
δυνατότητα όρων δημιουργίας μιας άλλου τύπου παραγωγής όπου η σημασία
του ΤΙ- ΠΩΣ- ΓΙΑΤΙ παράγεται είναι εξίσου σημαντική με τον πρώτο στόχο.
Αυτό δεν είναι μονάχα μια “ιδεολογικού τύπου” τοποθέτηση, αλλά απορρέει
από τον τοπικό προσανατολισμό της Σ&Α-Ο και την άμεση συσχέτιση της
με της τοπικές κοινωνίες. Τα κριτήρια της παραγωγής είναι λοιπών πολύ
πιο πολυδιάστατα σε σχέση με το βασικό κριτήριο της κεφαλαιοκρατικής
παραγωγής. Ακόμα και σε σχέση με την ίδια την εργασία πχ οι όροι
ασφάλειας & υγιεινής, η εντατικοποίηση της εργασίας, το περιεχόμενο
της κλπ αποτελούν συλλογικά πεδία διαμόρφωσης.

Αμφισβήτηση του διευθυντικού ρόλου στην παραγωγή. Ο
βασικός τρόπος ελέγχου της εργασίας από το κεφάλαιο μέσα από μια σειρά
μορφών ιεραρχήσεων, απόσπασης του ελέγχου των εργαζομένων πάνω στην
παραγωγική διαδικασία και την γνώση της είναι από της βασικές
στρατηγικές του κεφαλαίου όχι μόνο για την πειθάρχηση των εργαζομένων
αλλά και τον έλεγχο πάνω στους ρυθμούς εργασίας. Στην Σ&Α-Ο δεν
σημαίνει ότι αναγκαστικά καταργούνται οι συγκεκριμένες δεξιότητες ή
γνώσεις καταργούνται ή δεν παίζουν ρόλο, δεν έχουν όμως αποφασιστική
σημασία στην λήψη των αποφάσεων αφού αυτή αφορά όλα τα μέλη της
κολεκτίβας. Αντίθετα οι πρωσοπικές δεξιότητες στα εγχειρήματα Σ.Α-Ο εν
αποτελούν πυλώνες του καπιταλιστικού τρόπου αξιολόγησης της εργασίας
-και επομένως των φορέων τους- αλλά συμπληρωματικά προς τη διαδικασία
της εσωτερικής αυτομόρφωσης εφόδια και προυποθέσεις και ως εκ τούτου δεν
διασπούν αλλά συντείνουν προς τη συνοχή της ομάδας, ιδωμένης ως
οργανικό σύνολο αλληλοτροφοδοτούμενων ικανοτήτων, συνδιαμόφωσης στόχων,
παραγωγής υλικών αλλά και »άυλων » αποτελεσμάτων(όπως η δημιουργία
δεσμών, κουλτούρας και συμβιωτικής συνθήκης)

Αμφισβήτηση του εμπορευματικού χαραχτήρα της παραγωγής.
Χωρίς να ξεχνάμε ούτε στιγμή ότι η Σ&Α-Ο λειτουργεί στα όρια αλλά
μέσα στην οικονομία της αγοράς, ακόμα και στην βαθμό που έρχεται σε ρήξη
μαζί της, μπορεί να θέσει ζητήματα που αμφισβητούν τον εμπορευματικό
χαραχτήρα της παραγωγής. Αυτή η αμφισβήτηση αφορά τόσο το περιεχόμενο
της παραγωγικής διαδικασίας (παραγωγή με βάση της ανάγκες των κοινωνιών)
αλλά και την προσπάθεια αναδιανομής ενός μέρους της παραγωγής όχι στην
αγορά ή μέσω της ανταλλαγής αλλά μέσα από το πρίσμα της αναδιανομής του
κοινωνικού πλούτου, του χαρίσματος & του δώρου, της συγκρότησης
δεσμών με κοινότητες και κινήματα.

Αμφισβήτηση της ανάπτυξης και της μεγέθυνσης. Ο
βασικός οικονομικός στόχος της Σ&Α-Ο δεν είναι η αύξηση του
ποσοστού κέρδους, η μεγέθυνση του επενδεδυμένου κεφαλαίου η συνεχόμενη
αύξηση της παραγωγής. Αυτό σημαίνει ότι οι ρυθμοί παραγωγής μπορεί να
επιβραδύνονται από λόγους άσχετους με την ίδια την παραγωγή πχ συμμετοχή
στην υπεράσπιση μια κατάληψης ή μιας απεργίας για να ξαναφέρω το
παράδειγμα της ΖΑΝΟΝ. Άλλοι λόγοι μπορεί να έχουν να κάνουν με την
ηπιότητα των επιπτώσεων της παραγωγής στο περιβάλλον. Επίσης το
περίσσευμα δεν αντιμετωπίζεται αναγκαστικά ως κέρδος που πρέπει να
ξαναπενδηθεί ή να μετατραπεί σε μέρισμα, μέσα της αλληλεγγύης και της
στήριξης αναλόγων εγχειρημάτων μπορεί να συντελέσει σε μια κοινωνική
αναδιανομή των πόρων.

Τα παραπάνω σημεία είναι
μερικά από τα σημεία που λειτουργούν όχι ως λίστα κριτηρίων αλλά ως
διαρκή διακυβεύματα στα εγχειρήματα Σ&Α-Ο που έχουν να κάνουν με το
ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση”. Οι πρακτικές απαντήσεις που κάθε φορά
δύνονται στα παραπάνω σημεία καθορίζουν και την φυσιογνωμία που αποκτούν
ή στην οποία τείνουν τα εγχειρήματα της Σ&Α-Ο. Τα παραπάνω σημεία
έχουν να κάνουν πιο πολύ με το εσωτερικό των εγχειρημάτων. Δεν είναι
όμως τα μόνο υπάρχουν επίσης μια σειρά από σημεία στα οποία διακυβεύεται
η φυσιογνωμία των εγχειρημάτων στο πάνω στο ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση”
που έχουν να κάνουνε τις σχέσεις τους προς εξωτερικούς παράγοντες.

Η αυτονομία από το κράτος. Είναι
ένα ίσως από τα πιο πολύπλοκα ζητήματα στα οποία καλούνται να
απαντήσουν τα εγχειρήματα της Σ&Α-Ο. Είναι προφανές ότι το Κράτος
υπάρχει και παίζει ρυθμιστικό ρόλο στην παραγωγή και την αγορά, η ανοχή
του απέναντι στην Σ&Α-Ο εξαρτάται από τους πολιτικούς συσχετισμούς
και από το εάν αυτή περιορίζεται σε έναν στενό παράλληλο ρόλο με την
οικονομία της αγοράς και δεν παίρνει μερίδιο στο οποίο αποσκοπεί αυτή.
Θα μπορούσε μάλιστα να δει την Κοινωνική Οικονομία ως μορφή ξεπεράσματος
του Κοινωνικού Κράτους, μεταθέτοντας τις υποχρεώσεις του σε αυτή, με
μικρότερο κόστος και λιγότερες ευθύνες. Η δυνατότητα των εγχειρημάτων
Σ&Α-Ο εξαρτάτε σε μεγάλο βαθμό από την διεκδίκηση απέναντι στο
κράτος. Η διεκδίκηση αυτή όμως πρέπει να έχει ως προσανατολισμό την
διαφύλαξη της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας απέναντι στην προσπάθεια
του κράτους να ελέγξει θεσμικά, να εξαρτήσει χρηματοδοτικά και να
περιορίζει σε πολύ συγκεκριμένους ρόλους την Κ&Α-Ο. Συγκεκριμένα οι
διεκδικήσεις απέναντι στο κράτος πρέπει να κινούνται προς την κατεύθυνση
του ανοίγματος των δυνατοτήτων ώστε η Κ&Α-Ο να είναι βιώσιμη με
τους δικούς όρους και όχι να εξαρτάται από αυτό. Για να το κάνουμε πιο
συγκεκριμένο είναι άλλο πράγμα να διεκδικείς ειδικό φορολογικό καθεστώς ή
πρόσβαση σε έναν με ευνοϊκούς όρους δανεισμό και είναι τελείως
διαφορετικό να διεκδικήσεις και εν τέλη να εξαρτάσαι από προγράμματα
επιδοτήσεων τα μπορεί να μετατραπούν σε μηχανισμούς ελέγχου αλλά και
νέου τύπου πελατειακών σχέσεων. Εδώ εμπειρία από την λειτουργία των ΜΚΟ
είναι πολύ αποκαλυπτική. Ειδικά, αν λάβουμε υπόψιν μας τον περισσότερο
«οριζόντιο», «συμμετοχικό» και «ενδυναμωτικό» χαρακτήρα των
νεοφιλελελύθερων μοντέλων διακυβέρνησης
και των αντίστοιχων μεταρασιοναλιστικών συστημάτων διαχείρισης, βλέπουμε
πως το ζήτημα της αμφισβήτησης του εκάστοτε θεσμικού πλαισίου των
δράσεων των εγχειρημάτων της Σ&Α-Ο είναι απολύτως κομβικό. Αυτό
γιατί αυτά τα συστήματα διοίκησης ασκούν την εξουσία μέσα από την
κατασκευή του κατάλληλου πλαισίου για τις δράσεις των εξουσιαζόμενων και
όχι μέσα από μια άμεση υπαγόρευση του τί και του πώς ακριβώς οφείλουν
αυτοί να δράσουν. Συνεπώς, η εγρήγορση των εγχειρημάτων της Σ&Α-Ο ως
προς το πως δομείται κάθε φορά το πεδίο της μελλοντικής δράσης τους,
μέσα από νόμους και πράξεις του διοικητικού μηχανισμού, ενδεχομένως να
αποτελεί και ένα κριτήριο για την ικανότητα τους να υπονομέουν την
κυκλωτική δύναμη των μηχανισμών ελέγχου της νεοφιλελεύθερης
διακυβέρνησης

Η ανάδυση στον δημόσιο χώρο. Το
ότι η Σ&Α-Ο διεκδικεί την αυτονομία της από το κράτος και δεν
αποδέχεται τον ρόλο του ως ελεγκτικό μηχανισμό δεν σημαίνει ότι τα
εγχειρήματα της Σ&Α-Ο λειτουργούν αυτοαναφορικά και σε μια σφαίρα
εσωτερικής αυθαιρεσίας. Αναδεικνύεται η ανάγκη δημιουργίας μιας δημόσιας
σφαίρας όπου αντικαθιστά τον ελεγκτικό ρόλο του κράτους και τους
ρυθμιστικούς μηχανισμούς της αγοράς. Σε αυτή την δημόσια σφαίρα και μέσα
από τις σχέσεις αμοιβαιότητας, εμπιστοσύνης, διαλόγου και κριτικής τα
συγκεκριμένα εγχειρήματα βρίσκονται σε έναν διαρκή κοινωνικό έλεγχο σε
σχέση με την λειτουργία τους, την ποιότητα των προϊόντων τους, την
συμβιωτική τους σχέση με την φύση, την προσφορά τους στο κοινωνικό
σύνολο, την σύνδεση τους τμε τις κοινότητες και τα κινήματα.

Η συμπληρωματικότητα με τις στρατηγικές της ρήξης. Όπως
αναφέραμε και στην αρχή η Σ&Α-Ο δεν αποτελεί παρά μια από τις
πολλαπλές όψεις των στρατηγικών της ρήξης και για να είναι όψη αυτών των
στρατηγικών πρέπει να είναι σε άμεση διασύνδεση και συμπληρωματικότητα
με τις υπόλοιπες όψεις. Αυτές μπορεί να έχουν να κάνουν με την
αυτοαξιοποίηση των ικανοτήτων και την αυτοδιαχείριση των μέσων/ πόρων
από εγχειρήματα/δομές που δεν εντάσσονται στην σφαίρα της
οικονομίας/παραγωγής και της ανταλλαγής αλλά κυρίως στην σφαίρα της
ανα/παραγωγής του μοιράσματος και της ανακτήσεις/δημιουργίας των Κοινών,
που συμβάλουν μέσω της αλληλεγγύης στην ανασύσταση του κοινωνικού
ιστού. Μπορεί επίσης πρόκειται κινήματα που μέσα από την συνεχή
διεκδίκηση προωθούν την διεύρυνση του κοινωνικού και εργατικού ελέγχου
πάνω τόσο στην ιδιωτική παραγωγή όσο και στον κρατικό τομέα. Είτε να
είναι κινήματα που προσπαθούν να θέσουν όρια στην καταστροφική ανάπτυξη
του κεφαλαίου (βλέπε νέες περιφράξεις) ή να διευρύνουν την έννοια και το
περιεχόμενο των κοινών αγαθών, μέσα από την συγκρότηση νέων μορφών
κοινοτήτων και σχέσεων.

Το βασικό και αυτό που
είναι στο επίκεντρο για το ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση” είναι η
συμπληρωματικότητα της Σ&Α-Ο ως προς την κίνηση για την διαρραγή του
κυρίαρχου φαντασιακού όπου ο καπιταλισμός παρουσιάζεται ως “ο μόνος
δυνατός κόσμος”, το οποίο κυρίαρχο αυτό φαντασιακό έχει αποικίσει ακόμα
και τα πιο ριζοσπαστικά υποκείμενα αμφισβήτησης και αντίστασης στον
παλιό κόσμο. Η βιωσιμότητα των κολλεκτίβων δεν μπορεί να αξιολογείται με
βάση το ύψος των αμοιβών ή το απόθεματικό τους αλλά ακριβώς στην
ικανότητά τους συναρθρούμενες με άλλου τύπου εγχειρήματα να διασφαλίζουν
πέρα των ελάχιστων συμπεφωνημένων αποδοχών εκείνα τα ποιοτικά
χαρακτηριστικά που διαρρηγνύουν το καπιταλιστικό φαντασιακό όχι σε
επίπεδο προταγματικό αλλά στην ίδια την καθημερινότητα και στους υλικούς
όρους αναπαραγωγής των ανθρώπων.

πηγή: http://dokimh.espivblogs.net/?p=356

The post Συνεργατική & Αλληλέγγυα Οικονομία: Ρήξη ή Ενσωμάτωση; appeared first on Void Network.

“Η Χειραγώγηση του Φόβου” του Νοαμ Τσόμσκι

voidnetwork — Mon, 25 Jun 2012 12:59:00 +0000

Το να εμπνέεται το αίσθημα του φόβου από συστήματα εξουσίας ώστε να
πειθαρχούν οι εγχώριοι πληθυσμοί είναι μια πρακτική που έχει αφήσει
ανεξίτηλα και τρομερά ίχνη αιματοχυσίας και δυστυχίας, τα οποία (για
κακό δικό μας) αγνοούμε. Η πρόσφατη ιστορία παρέχει πολλά σοκαριστικά
παραδείγματα.

Στα μέσα του 20ού αιώνα συνέβησαν πιθανώς τα πιο ειδεχθή εγκλήματα μετά
από την περίοδο των Μογγολικών επιδρομών. Τα πιο άγρια διαπράχθηκαν εκεί
όπου ο Δυτικός πολιτισμός απολάμβανε το ζενίθ του μεγαλείου του. Η
Γερμανία ήταν κέντρο των επιστημών, των τεχνών και της λογοτεχνίας, της
ανθρωπιστικής μόρφωσης, καθώς και άλλων αξιομνημόνευτων επιτευγμάτων.
Πριν από τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, και πριν η αντι-Γερμανική υστερία
κατακλύσει τη Δύση, η Γερμανία εθεωρείτο από Αμερικανούς πολιτικούς
επιστήμονες ως το παράδειγμα Δημοκρατίας που θα έπρεπε να υιοθετηθεί
στις δυτικές κοινωνίες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 η Γερμανία, σε
διάστημα μόλις λίγων ετών, οδηγήθηκε σε ένα επίπεδο βαρβαρότητας που
ιστορικά έχει λίγα ισοδύναμα. Και είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι αυτό
έλαβε χώρα μεταξύ των πιο εκπαιδευμένων και πολιτισμένων τμημάτων του
πληθυσμού.

Στο αξιομνημόνευτο ημερολόγιο της ζωής ενός Εβραίου επί Ναζισμού, ο
Victor Klemperer – αφού ξέφυγε από τους θαλάμους αερίων σχεδόν σαν από
θαύμα – γράφει τα παρακάτω για ένα Γερμανό Καθηγητή, φίλο του, τον οποίο
θαύμαζε ιδιαίτερα, αλλά ο οποίος εν τέλει ακολούθησε το κίνημα (των
Ναζί):

Αν ποτέ η κατάσταση ήταν αντίστροφη και η μοίρα των νικημένων ήταν στα
χέρια μου, τότε θα άφηνα όλο το λαό ελεύθερο – ακόμα και μερικούς
ηγέτες, που ίσως είχαν καλές προθέσεις και απλώς δεν ήξεραν τι έκαναν.
Αλλά θα είχα όλους τους διανοούμενους στην τσίτα, και τους καθηγητές
ακόμα πιο πολύ από τους υπόλοιπους· θα τους άφηνα να δουλεύουν
ακατάπαυστα για όσο αυτό δεν έχει επιπτώσεις στην υγεία τους.

Οι αντιδράσεις του Klemperer απηχούν μεγάλο κομμάτι της καταγεγραμμένης ιστορίας.

Τα πολύπλοκα ιστορικά γεγονότα έχουν πάντα πολλές αιτίες. Ένας βασικός
παράγοντας στην περίπτωση που εξετάζουμε ήταν η επιδέξια χειραγώγηση του
φόβου. Ο «απλός πολίτης» οδηγούνταν στο φόβο από μία δήθεν
Εβραίο-Μπολσεβίκικη συνομωσία κατάληψης του πλανήτη, που θα έθετε σε
κίνδυνο την ίδια την επιβίωση του γερμανικού λαού. Ακραία μέτρα λοιπόν
κρίθηκαν ως απαραίτητα, εν είδει «αυτοάμυνας». Αξιοσέβαστοι διανοούμενοι
προχώρησαν πολύ περισσότερο.

Καθώς τα σύννεφα της Ναζιστικής θύελλας κύκλωναν τη χώρα στα 1935, ο
Martin Heidegger όρισε τη Γερμανία ως το κράτος που παγκοσμίως
«διακινδυνεύει περισσότερο», πιασμένο στις «τεράστιες δαγκάνες» μιας
σφοδρότατης επίθεσης εναντίον του ίδιου του πολιτισμού· μια επίθεση η
οποία στην πιο ωμή μορφή της εκτελείται από τη Ρωσία και την Αμερική. Η
Γερμανία δεν ήταν απλώς το πρώτο και μεγαλύτερο θύμα αυτής της τρομερής
βαρβαρικής δύναμης, αλλά ήταν ευθύνη της, ως «το πιο υπερφυσικό απ’ όλα
τα έθνη», να ηγηθεί της αντίστασης εναντίον αυτής. Η Γερμανία βρισκόταν
στο επίκεντρο του Δυτικού κόσμου και έπρεπε να προστατέψει τη μεγάλη
κληρονομιά της κλασικής Ελλάδος από τον «αφανισμό», βασιζόμενη σε «νέες
πνευματικές δραστηριότητες που ιστορικά ξετυλίγονται από το κέντρο προς
τα έξω». Οι «πνευματικές δραστηριότητες» συνέχισαν να ξεδιπλώνονται με
τρόπους ιδιαίτερα ορατούς όταν ο Heidegger μετέφερε αυτό το μήνυμα, του
οποίου οπαδός δεν ήταν μόνο ο ίδιος αλλά και άλλοι διανοούμενοι.

Ο παροξυσμός της σφαγής και του αφανισμού δεν τελείωσε με τη χρήση
όπλων, που εύκολα θα μπορούσε να οδηγήσει στον αφανισμό την ανθρωπότητα.
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι αυτά τα όπλα που θα μπορούσαν να
αφανίσουν το είδος μας δημιουργήθηκαν από τις πιο λαμπρές, ευσπλαχνικές,
και καλύτερα εκπαιδευμένες μορφές του σύγχρονου πολιτισμού, οι οποίες
δούλευαν σε απομόνωση και ήταν τόσο απορροφημένοι από την ομορφιά της
εργασίας με την οποία καταπιάνονταν ώστε προφανώς παραγνώριζαν τις
συνέπειές της: τεράστιες διαμαρτυρίες επιστημόνων εναντίον των πυρηνικών
όπλων ξεκίνησαν στα εργαστήρια του Chicago, μετά τον τερματισμό του
ρόλου τους στην παραγωγή όπλων, όχι όμως και στο Los Alamos όπου η
συνεισφορά των επιστημόνων συνεχίστηκε μέχρι τέλους. Ή όχι ακριβώς μέχρι
τέλους.

Η επίσημη ιστορία της Αμερικανικής Αεροπορίας αναφέρει ότι μετά το
βομβαρδισμό στο Ναγκασάκι, με την άμεση υποταγή της Ιαπωνίας σε άνευ
όρων παράδοση, ο Στρατηγός Hap Arnold επιθυμούσε ένα «όσο το δυνατόν πιο
σπουδαίο φινάλε», μια επιδρομή στο φως της ημέρας με 1000 αεροπλάνα
απέναντι στις ανυπεράσπιστες Ιαπωνικές πόλεις. Το τελευταίο
βομβαρδιστικό επέστρεψε στη βάση μόνον όταν επετεύχθη επίσημη συμφωνία
για άνευ όρων παράδοση. Ο αρχηγός της αεροπορίας, Πτέραρχος Carl Spaatz,
προτιμούσε το grand finale να δοθεί με μια τρίτη πυρηνική επίθεση στο
Τόκιο, αλλά μεταπείστηκε. Το Τόκιο ήταν ένας «μικρός στόχος», έχοντας
ήδη γίνει στάχτες από την πυρκαγιά του προηγούμενου Μαρτίου, η οποία
άφησε πίσω της περίπου 100.000 απανθρακωμένα πτώματα σε ένα από τα
χειρότερα εγκλήματα της ιστορίας.

Τέτοια ζητήματα εξαιρούνται από τις δίκες για εγκλήματα πολέμου, ενώ σε
μεγάλο βαθμό εξαλείφονται και από την ιστορία. Μέχρι στιγμής μόλις και
μετά βίας γίνονται γνωστά σε κύκλους ακτιβιστών ή ειδικών. Κυρίως
αντιμετωπίζονταν ευρέως ως μία μορφή νόμιμης άσκησης αυτοάμυνας απέναντι
σε έναν άθλιο εχθρό (σ.σ. Ιαπωνία) που είχε φτάσει στο έσχατο επίπεδο
ατιμίας με το βομβαρδισμό αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στη Χαβάη και
στις Φιλιππίνες.

Αξίζει ίσως να έχουμε κατά νου ότι οι βομβαρδισμοί των Ιαπώνων το
Δεκέμβρη του 1941 – «μια χρονιά η οποία θα περάσει ντροπιαστικά», κατά
τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ – ήταν κάτι περισσότερο από δικαιολογημένοι υπό
τις αρχές της «προληπτικής αυτοάμυνας», μιας λογικής που υπερισχύει και
μεταξύ των ηγετών των σημερινών αυτοαποκαλούμενων «πεφωτισμένων κρατών»,
των Η.Π.Α. και της συμμάχου Βρετανίας. Οι Ιάπωνες αρχηγοί γνώριζαν ότι
τα αεροπλάνα τύπου Β-17 Flying Fortress ήταν παραγωγής Boeing, και
σίγουρα ήταν ενήμεροι για τις δημόσιες συζητήσεις που λάμβαναν χώρα στις
ΗΠΑ με θέμα το πώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν στάχτη
τις ξύλινες πόλεις της Ιαπωνίας σε έναν πόλεμο εξόντωσης, πετώντας είτε
από τις βάσεις είτε της Χαβάης είτε των Φιλιππινών – «το πώς θα
εξολοθρεύσουν το βιομηχανικό κέντρο της Αυτοκρατορίας μέσω επιθέσεων με
εμπρηστικές βόμβες σ’ αυτές τις γεμάτες, καλαμώδεις μυρμηγκοφωλιές»,
όπως ανέφερε ο πτέραρχος Channault το 1940, μία πρόταση που «απλώς,
ευχαρίστησε κάπως» τον πρόεδρο Ρούσβελτ. Προφανώς, πρόκειται περί πολύ
ισχυρότερης δικαιολογίας για βομβαρδισμό στρατιωτικών βάσεων σε
αμερικανικές αποικίες, συγκριτικά με αυτές που χρησιμοποιήθηκαν από τους
Bush – Blair και τους συμμάχους τους για τη διεξαγωγή του δικού τους
«προειδοποιητικού πολέμου»· έγινε αποδεκτή σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν, με
κάποιες μόνο επιφυλάξεις ως προς την τακτική.

Παρ’ όλα αυτά η σύγκριση είναι ακατάλληλη. Εκείνοι που κατοικούν σε
αυτές τις καλαμώδεις μυρμηγκοφωλιές δεν μπορούν ταυτιστούν με τέτοιου
είδους αισθήματα φόβου. Τέτοια αισθήματα και αγωνίες είναι προνόμια μόνο
των «πλουσίων που ζουν ειρηνικά στους οικισμούς τους», κατά τη ρητορική
του Τσόρτσιλ· των «ικανοποιημένων εθνών που δεν επιθυμούσαν τίποτα
περισσότερο από αυτά που ήδη είχαν», και στα οποία, επομένως, θα έπρεπε
να «ανατεθεί η διακυβέρνηση του πλανήτη» για τη διασφάλιση της ειρήνης –
εκείνο το είδος ειρήνης, στο οποίο οι πλούσιοι πρέπει να είναι
απαλλαγμένοι από οποιονδήποτε φόβο.

Το πόσο απαλλαγμένοι από το φόβο είναι αυτοί οι άνθρωποι αποκαλύπτεται
από υψηλού κύρους έρευνες πάνω στις νέα δόγματα της «προληπτικής
αυτοάμυνας» που επιδέξια υιοθετείται από τους ισχυρούς. Η πιο σημαντική
συνεισφορά με αρκετό ιστορικό βάθος προέρχεται από έναν εκ των εξεχόντων
σύγχρονων ιστορικών, τον John Lewis Gaddis (Yale University).
Αναγνωρίζει το δόγμα Bush στον πνευματικό του ήρωα, τον μεγάλο και ικανό
στρατηγό John Quincy Adams. Παραφράζοντας από τους New York Times, ο
Gaddis «δηλώνει ότι το πλαίσιο του Bush στον πόλεμο εναντίον της
τρομοκρατίας έχει τις ρίζες του στην ανώτερη, ιδεαλιστική παράδοση του
John Quincy Adams και του Woodrow Wilson».

Αφήνουμε όμως στην άκρη τα αισχρά κατορθώματα του Wilson, και
επικεντρώνουμε στην ανώτερη, ιδεαλιστική παράδοση, την οποία ο Adams
καθιέρωσε μέσω ενός περίφημου κρατικού εγγράφου με το οποίο δικαιολογεί
την κατάληψη της Φλόριντα από τον Andrew Jackson κατά τον πρώτο πόλεμο
εναντίων των Ινδιάνων της περιοχής (Seminole), το 1818. Ο πόλεμος
δικαιολογείτο ως αυτοάμυνα, κατά την επιχειρηματολογία του Adams. Ο
Gaddis συμφωνεί ως προς το ότι τα κίνητρα ήταν οι δικαιολογημένες
ανησυχίες περί ασφάλειας. Στην εκδοχή του Gaddis, μετά τη βρετανική
επιδρομή στην Ουάσινγκτον (1814), οι Αμερικανοί ηγέτες αναγνώρισαν ότι
«η επέκταση ήταν το μονοπάτι προς την ασφάλεια», και ως συνέχεια αυτού
κατέκτησαν τη Φλόριντα· το δόγμα αυτό έχει επεκταθεί τώρα για το σύνολο
του πλανήτη από τον Bush – ορθώς, όπως ο ίδιος διατείνεται.

Ο Gaddis παραθέτει τις σωστές ακαδημαϊκές πηγές, κυρίως τον ιστορικό
William Earl Weeks, αλλά παραβλέπει πράγματα που οι ίδιοι έλεγαν (σ.σ.
στα έργα τους). Μαθαίνουμε πολλά για τα προηγούμενα σύγχρονων δογμάτων,
και σύγχρονων ιδεών, κοιτώντας αυτά που παραβλέπει ο Gaddis. Ο Weeks
περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τις πράξεις του Jackson στις
«δολοφονίες και λεηλασίες που συνέβησαν κατά τον πρώτο πόλεμο εναντίον
των Ινδιάνων της Φλόριντα», κάτι που δεν ήταν παρά μία ακόμα φάση του
σχεδίου «εκτοπισμού και εξάλειψης των ντόπιων Αμερικανών από το Νότο»,
που ήδη είχε τεθεί σε εφαρμογή πολύ πριν το 1814. Η Φλόριντα αποτελούσε
βραχνά τόσο για το λόγο ότι δεν είχε ενσωματωθεί στην ήδη επεκτεινόμενη
Αμερικανική αυτοκρατορία όσο και επειδή αποτελούσε «άσυλο για Ινδιάνους
και φυγάδες πρώην σκλάβους… όπου μπορούσαν να ξεφύγουν από οργή του
Jackson ή τη σκλαβιά».

Στην πραγματικότητα υπήρχε μια επίθεση Ινδιάνων την οποία οι Jackson και
Adams χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα: οι αμερικανικές δυνάμεις έδιωξαν
μερικούς Ινδιάνους από τη γη τους, σκοτώνοντας αρκετούς από αυτούς και
κατακαίγοντας τα χωριά τους. Οι Ινδιάνοι ανταπάντησαν κάνοντας επίθεση
σε ένα πλοίο με προμήθειες του στρατού. Αρπάζοντας την ευκαιρία, ο
Jackson ξεκίνησε μια «εκστρατεία εναντίον του τρόμου, της ερήμωσης και
του εκφοβισμού», καταστρέφοντας χωριά και «πηγές σίτισης σε μία
υπολογισμένη προσπάθεια να επιφέρει τη λιμοκτονία στις φυλές, οι οποίες
έψαχναν καταφύγιο από την οργή του στα έλη». Κάπως έτσι συνεχίστηκε η
κατάσταση, οδηγώντας στο περίφημο κρατικό έγγραφο του Adams, το οποίο
επικύρωσε την απρόκλητη επιθετικότητα του Jackson με σκοπό την
εγκαθίδρυση στη Φλόριντα «της κυριαρχίας του κράτους τούτου επί της
απεχθούς θεμελίωσης βίας και αιματοχυσίας».

Τα παραπάνω είναι λόγια του Ισπανού πρέσβη, μία «οδυνηρά ακριβής
περιγραφή», όπως γράφει ο Weeks. O Adams «είχε συνειδητά διαστρεβλώσει,
είχε υποκριθεί και είχε πει ψέματα σχετικά με τους στόχους και τη
διεξαγωγή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τόσο στο Κογκρέσο όσο
και στην κοινή γνώμη», συνεχίζει ο Weeks προσβάλλοντας βάναυσα τις
εκδηλωμένες ηθικές αρχές του, αφού «αναμφίβολα ήταν υπέρ της εκδίωξης
των Ινδιάνων αλλά και υπέρ της σκλαβιάς». Τα εγκλήματα του Jackson και
του Adams «αποδείχτηκαν απλώς ένα πρελούδιο για τον δεύτερο πόλεμο με
σκοπό την εξόντωση των Ινδιάνων», στον οποίο οι εναπομείναντες είτε
κατέφυγαν στη Δύση, για να απολαύσουν την ίδια μοίρα αργότερα, «είτε
σκοτώθηκαν ή εξαναγκάστηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο στους πυκνούς
βάλτους της Φλόριντα». Σήμερα, καταλήγει ο Weeks, «οι Ινδιάνοι Seminole
επιζούν στο εθνικό φαντασιακό ως μασκότ του πανεπιστημίου Florida State»
– ένα τυπικό όσο και διδακτικό παράδειγμα…

…Το ρητορικό πλαίσιο μπορεί να τεθεί σε τρεις βάσεις (Weeks): «την
αξίωση της μίας και μοναδικής ηθικής αρετής από τις ΗΠΑ, τον ισχυρισμό
περί αποστολής τους να σώσουν τον πλανήτη» με το να διαδώσουν τα ιδανικά
τους και ‘τον αμερικανικό τρόπο ζωής’ και – τέλος – «την πίστη στον
θεϊκά ορισμένο προορισμό του κράτους». Το θεολογικό πλαίσιο υπονομεύει
τη λογική συζήτηση, και μειώνει τα ζητήματα πολιτικής σε μια επιλογή
μεταξύ Καλού και Κακού, ελαχιστοποιώντας έτσι την απειλή της
δημοκρατίας. Όσοι στέκονται κριτικά απέναντι σε όλα αυτά μπορούν εύκολα
να εκδιωχθούν ως «αντι-Αμερικανοί», μια ενδιαφέρουσα αρχή δανεισμένη
κατευθείαν απ’ το λεξιλόγιο του ολοκληρωτισμού. Και ο πληθυσμός οφείλει
να κουλουριαστεί κάτω από την ομπρέλα της ισχύος, με το φόβο ότι ο
τρόπος ζωής του και το πεπρωμένο του βρίσκονται μονίμως απειλούμενα…

“Μετάφραση
από το άρθρο του Noam Chomsky, όπως δημοσιεύτηκε στην Ινδική εφημερίδα
“Tehelka” , με τον τίτλο “The Manipulation of Fear“ (link:
http://www.tehelka.com/story_main13.asp?filename=op071605The_Manipulation.asp),
στις 16 Ιουλίου 2005. To άρθρο είναι απόσπασμα από ένα μεγαλύτερο
δοκίμιο με τίτλο “Resort to Fear“ (link:
http://www.chomsky.info/articles/20050716.pdf), που αποτέλεσε τον
πρόλογο του βιβλίου “December 13: Terror Over Democracy” (Nirmalangshu
Mukherji).”

The post “Η Χειραγώγηση του Φόβου” του Νοαμ Τσόμσκι appeared first on Void Network.

H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου του John Perry Barlow

voidnetwork — Wed, 31 Aug 2011 14:44:00 +0000

Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του διαδικτύου είναι το κείμενο που επηρέασε την ιντερνετική κοινότητα όσο κανένα άλλο. Μολονότι γραμμένη το 1996, μια εποχή που το διαδίκτυο ήταν ακόμη στα πρώτα βήματά του, οι αρχές και οι στόχοι που ευαγγελίζεται είναι σήμερα πιο επίκαιροι παρά ποτέ. Κάθε λογής εξουσίες, κρατικές ή ιδιωτικές, επιχειρούν όλο και περισσότερο να χαλιναγωγήσουν τις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες και να αλλάξουν τον κατεξοχήν ελευθεριακό χαρακτήρα του κυβερνοχώρου σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον. Ο αντίρροπος αγώνας σε αυτές και η δόμηση μιας δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας της πληροφορίας δεν είναι υπόθεση μιας εκλεκτής κάστας τεχνολόγων. Είναι υπόθεση όλων μας. Ας ξεθάψουμε σιγά σιγά τα ψηφιακά μας ταμπούρλα του πολέμου και ας βγούμε στο δρόμο.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Ακολουθεί η διακήρυξη (μετάφραση / εισαγωγή Art Distro) :

H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου
του John Perry Barlow

Κυβερνήσεις του Βιομηχανικού Κόσμου, κουρασμένοι γίγαντες της σάρκας και του ατσαλιού, έρχομαι από τον κυβερνοχώρο, το καινούργιο σπίτι του πνεύματος. Εκ μέρους του μέλλοντος, ζητώ από εσάς που ανήκετε στο παρελθόν να μας αφήσετε ήσυχους. Δεν είστε ευπρόσδεκτοι ανάμεσά μας. Δεν έχετε καμμία εξουσία εκεί που μαζευόμαστε.

Δεν έχουμε καμμία εκλεγμένη κυβέρνηση, ούτε πρόκειται να έχουμε ποτέ, γι’ αυτό απευθύνομαι σε σας με μόνη τη δικαιοδοσία, με την οποία μιλά πάντα η ελευθερία. Κηρύσσω λοιπόν ότι ο παγκόσμιος κοινωνικός χώρος που δομούμε είναι από φυσικού του ανεξάρτητος από τις τυρρανίες που επιδιώκετε να μας επιβάλλετε. Δε έχετε κανένα ηθικό δικαίωμα να μας κυβερνάτε, ούτε κατέχετε κάποιες μεθόδους επιβολής, για τις οποίες έχουμε βάσιμους λόγους να φοβόμαστε.

Οι κυβερνήσεις αντλούν τις νόμιμες εξουσίες τους από την αποδοχή των κυβερνωμένων. Ποτέ δε ζητήσατε, ούτε ποτέ πήρατε τη δική μας. Δε σας καλέσαμε. Δε μας γνωρίζετε, ούτε γνωρίζετε για τον κόσμο μας. Ο κυβερνοχώρος δε χωρά μέσα στα σύνορά σας. Να μην πιστεύετε ότι μπορείτε να τον δομήσετε σα να είναι δημόσιο έργο. Δε μπορείτε. Εναπόκειται στη φυσική εξέλιξη και αναπτύσσεται μέσα από τις συλλογικές μας δράσεις.

Δεν πήρατε μέρος στον δικό μας μεγάλο και διαρκώς κλιμακούμενο διάλογο, ούτε δημιουργήσατε τον πνευματικό πλούτο που υπάρχει στις «αγορές» μας. Αγνοείτε την κουλτούρα, τα ήθη ή τους κώδικές μας που ήδη παρέχουν στην κοινωνία μας περισσότερη τάξη από όση ποτέ θα μπορούσαν να επιβάλλουν οι βίαιοι νόμοι σας.

Ισχυρίζεστε ότι υπάρχουν προβλήματα ανάμεσά μας που χρειάζονται την επέμβασή σας, για να λυθούν. Χρησιμοποιείτε αυτό τον ισχυρισμό ως δικαιολογία, ώστε να εισβάλετε στους κόσμους μας. Πολλά από αυτά τα προβλήματα δεν υπάρχουν. Όπου υπάρχουν αληθινές εντάσεις, όπου υπάρχουν προβλήματα, θα τα προσδιορίσουμε και θα τα λύσουμε με τον τρόπο μας. Δημιουργούμε το δικό μας Κοινωνικό Συμβόλαιο. Αυτό το καινούργιο σύστημα διακυβέρνησης θα χτιστεί σύμφωνα με τις συνθήκες του δικού μας κόσμου, όχι του δικού σας. Ο κόσμος είναι διαφορετικός.

Ο κυβερνοχώρος αποτελείται από συμβάσεις, σχέσεις και πνευματική δημιουργία, που σαρώνουν σα κύμα τους ιστούς της επικοινωνίας μας. Ο δικός μας κόσμος είναι ένας κόσμος που βρίσκεται παντού και πουθενά, αλλά πάντως δε βρίσκεται εκεί όπου κατοικούν τα σώματά μας.

Χτίζουμε ένα κόσμο όπου όλοι μπορούν να συμμετέχουν χωρίς προνόμια ή περιορισμούς που να απορρέουν από τη φυλή, την οικονομική ισχύ, στρατιωτική δύναμη ή τόπο γέννησής τους.

Οι νομικές σας έννοιες σχετικές με την ιδιοκτησία, την έκφραση, την ταυτότητα, την κινητικότητα και τον περιβάλλοντα κόσμο δεν έχουν εφαρμογή στο δικό μας κόσμο. Είναι όλες βασισμένες στην ύπαρξη της ύλης και εδώ δεν υπάρχει ύλη.

Οι υπάρξεις μας δεν έχουν φυσική υπόσταση, γι’ αυτό, αντίθετα με εσάς, δεν μπορούμε να αποκτήσουμε τάξη μέσω της βίας. Πιστεύουμε ότι το σύστημα διακυβέρνησής μας θα προκύψει από την ηθική, την αμοιβαία αλληλοκατανόηση και την επιδίωξη του κοινού καλού. Οι υπάρξεις μας μπορεί να πραγματώνονται ταυτόχρονα σε πολλούς από τους χώρους, στους οποίους ασκείτε δικαιοδοσία. Ο μόνος νόμος που αναγνωρίζουν όλες οι επιμέρους κοινότητές μας είναι ο χρυσός κανόνας. Πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε να συγκεκριμενοποιήσουμε λύσεις στα προβλήματά μας σε αυτή τη βάση. Δεν μπορούμε όμως να δεχτούμε τις λύσεις που προσπαθείτε να μας επιβάλλετε.

Στις ΗΠΑ σήμερα ψηφίσατε ένα νομοθέτημα, το Νόμο Περί Αναμόρφωσης των Τηλεπικοινωνιών, ο οποίος αντίκειται στο ίδιο το Σύνταγμά μας και προσβάλλει τα όνειρα του Jefferson, του Washington, του Mill, του Madison, του DeToqueville και του Brandeis. Αυτά τα όνειρα πρέπει τώρα να ξαναγεννηθούν ανάμεσά μας.

Είστε φοβισμένοι από τα ίδια σας τα παιδιά, επειδή αυτά είναι ιθαγενείς σε έναν κόσμο, στον οποίο εσείς θα είστε πάντα μετανάστες.
Επειδή τα φοβάστε, εμπιστεύεστε στις κυβερνητικές γραφειοκρατίες τις γονικές υποχρεώσεις, που είστε τόσο δειλοί να αντιμετωπίσετε εσείς οι ίδιοι. Στον κόσμο μας, όλα τα συναισθήματα και οι εκφράσεις της ανθρωπότητας, από τα πιο ποταπά μέχρι τα πιο αγγελικά, είναι μέρη ενός αδιάσπαστου όλου, του παγκοσμίου ηλεκτρονικού διαλόγου. Δε μπορούμε να διαχωρίσουμε τον άνεμο που πνίγει από τον άνεμο που απογειώνει.

Στην Κίνα, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, τη Σιγκαμπούρη, την Ιταλία και τις ΗΠΑ, προσπαθείτε να σταματήσετε τον ιό της ελευθερίας με το να φτιάχνετε αστυνομίες στα σύνορα του κυβερνοχώρου. Αυτές μπορεί να κρατούν μακριά την επιδημία για κάποιο χρόνο αλλά θα αποτύχουν σε ένα κόσμο που σύντομα θα κυριευθεί από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας.

Οι όλο και πιο απολιθωμένες βιομηχανίες πληροφορικής σας θα προσπαθούν να επιτείνουν την επιβίωσή τους με το να προτείνουν νόμους στις ΗΠΑ και αλλού, με τους οποίους θα ισχυρίζονται ότι έχουν έχουν παγμόσμια δικαιώματα ιδιοκτησίας στην ίδια την ανθρώπινη έκφραση. Οι νόμοι αυτοί θα κηρύττουν ότι οι ιδέες δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα βιομηχανικό προϊόν, ίδιας φύσης με το ακατέργαστο σίδερο. Στον κόσμο μας, ο,τιδήποτε παράγει ο ανθρώπινος νους, μπορεί να αναπαραχθεί και να μοιραστεί απεριόριστα και με μηδενικό κόστος. Η παγκόσμια διακίνηση σκέψης δε χρειάζεται πλέον τις βιομηχανίες σας, για να ευδοκιμήσει.

Αυτά τα αυξανώμενα εχθρικά και αποικιοκρατικά μέτρα μας τοποθετούν στην ίδια θέση με παρελθόντες εραστές της ελευθερίας και της αυτονομίας, που έπρεπε να απορρίψουν την κυριαρχία μακρινών, ανίδεων εξουσιών. Οφείλουμε να κάνουμε τους εικονικούς εαυτούς μας να αναπτύξουν ανοσία στην εξουσίασή σας, ακόμη και αν οι φυσικές μας υπάρξεις συνεχίζουν να υποκύπτουν στο νόμο σας. Θα απλωθούμε σε όλο τον πλανήτη έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να συλλάβει τις σκέψεις μας.

Θα δομήσουμε έναν πολιτισμό του νου στον κυβερνοχώρο. Ας είναι πιο ανθρώπινος και δίκαιος από τον κόσμο που έχουν μέχρι τώρα φτιάξει οι κυβερνήσεις σας.

Νταβός, Ελβετία

Φεβρουάριος 8, 1996

το άρθρο δημοσιεύτηκε από το Art Distro

The post H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου του John Perry Barlow appeared first on Void Network.