Από την κορυφαία για την εξέλιξη του σύγχρονου κόσμου ιστορική διαδικασία της αποικιοκρατίας, και τους δύο παγκόσμιους πολέμους, ως τον ψυχρό πόλεμο, και τους πολλούς τοπικούς πολέμους ανά τον κόσμο (Βιετνάμ, Ιράκ, Αφγανιστάν, Γιουγκοσλαβία, Φόκλαντς), οι διακρατικές διαμάχες είχαν τη ρίζα τους στην προσπάθεια επέκτασης ή διατήρησης της κυριαρχίας μιας δύναμης επί μιας άλλης. Συνήθως, οι μεγάλες δυνάμεις διεκδικούσαν να ελέγχουν εδάφη που εκτείνονταν πέρα από την άμεση εδαφική (και πολιτισμικά οριοθετημένη) κυριαρχία και δικαιοδοσία τους. Στην προσπάθεια αυτή άλλοτε επιχείρησαν να εξαφανίσουν ολόκληρους λαούς και πολιτισμούς -όπως συνέβη με τους ιθαγενικούς πληθυσμούς στην αμερικανική ήπειρο, την Αυστραλία και την Αφρική- άλλοτε αλληλοεξοντώθηκαν -όπως στους δύο παγκόσμιους πολέμους- και άλλοτε διεξήγαγαν πολέμους δια αντιπροσώπων -όπως στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής και της Νοτίου Αμερικής.

Συνεπώς, δεν είναι αρκετό να δούμε την υπόθεση της Ουκρανίας μόνο μέσα από τις κινήσεις ενός Ρώσου αυταρχικού ηγέτη, ούτε μέσα από το πρίσμα της παραβίασης του διεθνούς δικαίου. Και αυτό για τρεις λόγους: 

Πρώτον, επειδή δεν γίνεται να αγνοήσουμε την παρουσία του ΝΑΤΟ, που μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και στο πλαίσιο της αναδυόμενης «νεοφιλελεύθερης συναίνεσης» έγινε στρατιωτικό όχημα εμπέδωσης της αλλά και αστυνομικός θεσμός ενάντια σε φυγόκεντρες δυνάμεις. Έτσι, στη βάση του ρόλου των ΗΠΑ στη νέα αυτή φάση «παγκοσμιοποίησης», το ΝΑΤΟ έγινε ουσιαστικά μηχανισμός εδραίωσης της υπό αμερικάνικης ηγεμονίας, παγκόσμιας, τεχνοκρατικής αυτοκρατορίας του κεφαλαίου. Για να το θέσουμε με παραδειγματικούς (και εν πολλοίς ρητορικούς) όρους, τι ακριβώς έκανε μια υποτιθέμενη “αμυντική συμμαχία” βομβαρδίζοντας, την Γιουγκοσλαβία χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας, πραγματοποιώντας, ιστορικά, μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές επιχειρήσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος; Πως μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η Γιουγκοσλαβία ισοπεδώθηκε από το ΝΑΤΟ για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του δόγματος περί «νέας τάξης πραγμάτων» που αυτές έφεραν; Συνιστούσε εκείνο το συμβάν πόλεμο -έστω κάποιας μορφής- η “ειδική στρατιωτική επιχείρηση”;

Ακόμα και αν δεν είναι απλά ένα ισχυρό στρατιωτικό όργανο των Αμερικάνων, το ΝΑΤΟ δεν υφίσταται ούτε μπορεί να νοηθεί έξω από την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι οι διακρατικές σχέσεις ανάμεσα στη Ρωσία και τις ΗΠΑ τα τελευταία 30 χρόνια δομούνταν σε μεγάλο βαθμό από τις αρχικές διαβεβαιώσεις των νατοϊκών ότι δεν σκοπεύουν επέκταση της συμμαχίας προς τα ανατολικά και τη σταδιακή αθέτηση αυτών των υποσχέσεων. Το ότι αυτές οι διαβεβαιώσεις, όπως μας υπενθυμίζει ο Σπινόζα, δεν έχουν ουσιαστική ισχύ έξω από τις πραγματικές σχέσεις ισχύος  και την ιστορική τους εκδίπλωση, υποδεικνύει προς την ουσία του ζητήματος (κάτι για το οποίο θα επανέλθουμε).

Δεύτερον, ο πόλεμος μεταξύ κρατών στη σύγχρονη μορφή του τείνει να περικλείει τη σύγκρουση, και επομένως έξαρση, δύο ή περισσότερων εθνικισμών. Και τούτο διότι ο εθνικισμός είναι η ιδεολογία του νεωτερικού έθνους-κράτους και επομένως μια από τις αναπόφευκτες γλώσσες δικαιολόγησης μιας εμπόλεμης κατάστασης. Ως καθορισμένη ιστορική μορφή το σύγχρονο κράτος στηρίχθηκε στον πόλεμο για τη γέννησή του και την οργάνωση της κοινωνίας στη κλίμακα που πρότεινε: τα όρια του κράτους ως έννομη τάξη κυριαρχίας να συμπίπτουν με τα γεωγραφικά όρια του έθνους. Πρόκειται πραγματικά για μια εξωφρενική ιδέα που συνεχίζει να αιματοκυλεί την ανθρωπότητα, να παράγει την πολιτισμική διαφορά (δηλαδή, κάποιες φορές τις ίδιες τις εθνοτικές ομάδες ως διακριτές συλλογικές οντότητες) και να οδηγεί συστηματικά σε τραγωδίες και εθνοκαθάρσεις. Σύνδεση του χώματος με το αίμα: γερμανική ιδιοφυής σύλληψη! Ακόμα και η ρεπουμπλικανική αντίληψη περί έθνους που αντλεί από την Αμερικάνικη και Γαλλική επανάσταση, και η οποία ομολογουμένως πρόσφερε τη γλώσσα σε μια ολόκληρη επαναστατική παράδοση, μετά την εδραίωση της κρατικής μορφής, τείνει αναπόδραστα να γίνει γλώσσα νομιμοποίησης της κυριαρχίας, του αποκλεισμού, της βίας και της επέκτασης.

Στην περίπτωση του ελληνικού κράτους, ο εθνικισμός οδήγησε στην τραγωδία της Σμύρνης με τη βοήθεια της μεγάλης φαντασίωσης – με εντελώς υλικές όμως επιπτώσεις – που αποκαλέσαμε “Μεγάλη Ιδέα”. Ο εθνικισμός είναι επίσης υπεύθυνος για την τραγωδία που ζει η Κυπριακή κοινωνία εδώ και τόσες δεκαετίες και στις δύο πλευρές του νησιού.

Ρητορική περί ζωτικού χώρου χρησιμοποίησε πράγματι και ο Χίτλερ και το ίδιο κάνει τώρα και ο Πούτιν. Η διαφορά όμως είναι ότι ο πρώτος ήταν ναζί και ως τέτοιος έκαιγε στα κρεματόρια οποιονδήποτε δεν ήταν “άριος”, ενώ ο δεύτερος είναι ο αυταρχικός ηγέτης μιας χώρας που θυσίασε 20 εκατομμύρια ανθρώπους για να σταματήσει τους ναζί. Η διαφορά είναι ιλιγγιώδης. Και είναι διαφορά περιεχομένου όσο και μορφής: παρ’ όλη την απολυταρχία, τη διαφθορά και τις διαρκείς παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που περιγράφουν τη δυσλειτουργία των επίσημων θεσμών και το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας στη χώρα, η Ρωσία δεν είναι ένα φασιστικό κράτος. Αυτό φυσικά δεν δικαιολογεί τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, διότι ανεξαρτήτως πλαισίου πρόκειται περί εισβολής. Οφείλουμε όμως να είμαστε αυστηροί στις αναλογίες και παρομοιώσεις που κάνουμε διότι καθορίζουν την οπτική μας, άρα και την πολιτική μας στάση.

Αξίζει επίσης να επισημανθεί ότι η ένθεν και κείθε ταύτιση της Ρωσίας με την ΕΣΣΔ, είναι ανυπόστατη, τουλάχιστον στο ιδεολογικό πεδίο. Από την άλλη, στο γεωπολιτικό και οικονομικό πεδίο τα πράγματα είναι σαφώς πιο πολύπλοκα, εφόσον η ΕΣΣΔ (από ένα σημείο και μετά) έγινε σε σημαντικό βαθμό η συνέχεια του Ρωσικού κράτους· έτσι και η Ρωσική Ομοσπονδία, μαζί με τους δορυφόρους της, κληρονομεί την συνθήκη που άφησε η ΕΣΣΔ. Η άνοδος του Πούτιν στην εξουσία, είναι και η έκφραση αυτής της «συνέχειας του κράτους», ενάντια στην επιθετική (και καταστρεπτική για τις πληβειακές μάζες) αποσάθρωση που προηγήθηκε. Άλλωστε, πέρα από κάποιους φασίστες, όπως ο Γεωργιάδης, ποιοι θεωρούν «τους  κομμουνιστές» επικίνδυνους και ονειρεύονται ακόμη εξορίες (αλήθεια, “επικίνδυνους” για ποιον;).

Παρά το ειδικό συμβολικό βάρος του κομμουνισμού για την κατασκευή ποικίλων ταυτοτήτων και αντιλήψεων, όλες οι χώρες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο,  κινούνται στο ρυθμό της καπιταλιστικής οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας. Το ίδιο και η Ρωσία. Εντός αυτού του παγκόσμιου συστήματος, οι εθνικισμοί συνεχίζουν να αναπτύσσονται και οι ισχυρές δυνάμεις συνεχίζουν να ανταγωνίζονται η μία την άλλη με όρους εθνικούς, χωρίς αναφορές στις πολιτικο-ιδεολογικές διαφορές του παρελθόντος. Ο ανταγωνισμός σήμερα, παρόμοια μέχρι ενός σημείου με τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφορά την ισχύ εντός του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος. Αλλά ο πολιτικό-οικονομικός ανταγωνισμός πάντα διεξάγεται μέσα από ένα πλήθος ιδεολογικό-πολιτισμικών διαμεσολαβήσεων, εκ των πραγμάτων ιστορικά καθορισμένων.

Έτσι, δύσκολα μπορεί να εγκαταλειφθεί η ιδέα ότι η πολιτισμική αναπαράσταση της Ρωσίας στη ‘Δύση’ περνά μέσα από τη φαντασιακή σύλληψη (και συγκρότηση) της διαφοράς. Στο κρατικό επίπεδο, η εχθρότητα απέναντι στη Ρωσία ξεκάθαρα έχει για αντικειμενική της βάση τον ανεξάρτητο ηγεμονικό γεωπολιτικό και οικονομικό της ρόλο και την φιλοδοξία της (πολιτική έκφραση των οποίων είναι ακριβώς «ο Πουτινισμός»). Επίσης, στο  κοινωνικό φαντασιακό (όπως αυτό φυσικά διαμεσολαβείται από τις θεαματικές αναπαραστάσεις των ΜΜΕ) η προϊούσα καχυποψία και εχθρότητα προς τη Ρωσία οφείλεται στην τρέχουσα προσπάθεια του Πούτιν να ανακτήσει η χώρα την παλιά αυτοκρατορική της ισχύ. Και στα δύο (σχετιζόμενα μεταξύ τους) επίπεδα, ωστόσο, η εχθρότητα υποδαυλίζεται από τη στερεοτυπική κατασκευή της Ρωσίας ως απειλητικής αυταρχικής δύναμης που έρχεται από τη βάρβαρη Ανατολή. Εντός αυτής της πολιτισμικής κατασκευής της ετερότητας βρίσκει τη λειτουργική του θέση ο αντανακλαστικός και άρρητος αντικομμουνισμός που ορισμένοι στρατιωτικοί και διπλωμάτες της Δύσης έχουν προ πολλού εσωτερικεύσει.

Σε αυτό το εντατικό πεδίο διεπαφής ανάμεσα στις πολιτικές και οικονομικές επιδιώξεις των ηγεμονικών κέντρων και τις ιδεολογικές τους επενδύσεις, εμμονές  και προκαταλήψεις, το διεθνές δίκαιο δεν μπορεί παρά να τηρείται κατά περίπτωση και με βάση τα συμφέροντα που διακυβεύονται – άλλοτε να γίνονται επικλήσεις σε αυτό και άλλοτε να αγνοείται.

Οι φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες κάθε κοπής και τάσης θα ανταπαντήσουν ότι υπάρχει ένα ολόκληρο υλικό σύστημα κανόνων, διαβουλεύσεων, συμφωνιών, αποφάσεων, οργάνων και θεσμών το οποίο παράγει αυτό που αποκαλούμε “διεθνές δίκαιο”, και το οποίο έχει ρυθμιστικό ρόλο· ακόμα και όταν αγνοείται από κάποια κράτη, η ενεργή του πραγματικότητα μας επιτρέπει να κριτικάρουμε αυτήν την στάση ενώ την ίδια ώρα προσδίδει στο «δέον» θεσμική άρα και πρακτική υπόσταση (δηλαδή οριοθετεί σαφώς τι «πρέπει να γίνει» και «πώς μπορεί» αυτό να γίνει).

Εδώ δεν είναι σίγουρα ο κατάλληλος χώρος για μια εκτενή συζήτηση περί διεθνούς δικαίου, η οποία εκ των πραγμάτων προϋποθέτει μια ευρύτερη ανάλυση του δικαίου εν γένει. Η παραβίασή του ωστόσο ως γεγονός που τελείται συστηματικά από τον ισχυρό καθιστά την ερμηνεία της πραγματικότητας με βάση μόνο το διεθνές δίκαιο σύμπτωμα ενός κανονιστικού φορμαλισμού ο οποίος δεν βοηθά να εξηγήσουμε μια περίπλοκη κατάσταση και τη δυναμική που αυτή εμπεριέχει. Θεμελιωμένο στη φιλελεύθερη δικαιική λογική που το συστηματοποίησε, το διεθνές δίκαιο είναι εντελώς αδύναμο τόσο να ρυθμίσει τις πραγματικές σχέσεις των κρατών όσο και να προσφέρει μια θεωρητική βάση κατανόησης τους. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και διαφορετικά: απέναντι σε ‘δυνατούς παίκτες’ το διεθνές δίκαιο συνιστά ένα αδύναμο εργαλείο και γι’αυτό, ειδικά σε στιγμές κρίσης, δεν επαρκεί ούτε για να υπαγορεύσει και να οργανώσει πρακτικά τη δράση των ισχυρών, ούτε για να το λάβουμε ως κύριο δεδομένο στην κατανόηση περίπλοκων ιστορικών διαδικασιών που διαμορφώνουν τους διακρατικούς ανταγωνισμούς και τις διεθνείς ισορροπίες. Εκτός και αν θέλουμε να γίνουμε η δυστυχισμένη συνείδηση αυτού του κόσμου, μαζί με τους φιλελεύθερους και ένα σημαντικό κομμάτι της Αριστεράς.  

Ο τρίτος λόγος για τον οποίο πρέπει να είμαστε προσεχτικοί στην οπτική μας, συνδέεται με τους συλλογικούς αυτοπροσδιορισμούς και το χαρακτήρα του ουκρανικού εθνικισμού. Μας βοηθά δε να καταλάβουμε την πολυπλοκότητα της πρόσληψης της Ρωσικής εισβολής από του Ουκρανούς, δηλαδή εν τέλει του πώς προσλαμβάνουν τον εθνοτικό ‘εαυτό’ και τον εθνοτικό ‘άλλο’ στη συγκεκριμένη περίπτωση. Κάτι τέτοιο σαφώς κάνει πολύ προβληματικό τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται από τους δυτικούς αξιωματούχους και τα ‘δυτικά’ μίντια η εισβολή στην Ουκρανία, δηλαδή ως επίθεση μιας ξένης δύναμης σε μια πλήρως διακριτή εθνική κοινωνία. Τα εμπειρικά δεδομένα που μπορεί να παραθέσει οποιοσδήποτε γνωρίζει το παραμικρό για την ουκρανική κοινωνία υποδεικνύουν κάτι τελείως διαφορετικό.

Μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας υπάρχει έντονη πολιτισμική συνάφεια, με βαθιές ιστορικές ρίζες, που φτάνουν στη ίδια της συγκρότηση της Τσαρικής Ρωσίας ως ηγεμονική πολιτική μορφή της Σλαβικής εθνοτικής ομάδας. Ακόμα και σήμερα ένα μεγάλο ποσοστό των οικογενειών τόσο στην Ουκρανία όσο και την Ρωσία είναι μεικτές και οι συγγένειες εξαπλώνονται πέρα από τα σύνορά τους. Σε αυτό το σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού, ο συγκεκριμένος πόλεμος φαίνεται  μάλλον ως εμφύλιος. Ειδικά στα ανατολικά, οπού υπήρξε και απόσχιση, ένα μεγάλο ποσοστό Ουκρανών δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα πολιτικής πρόσδεσης στη «Μαμά Ρωσία», εξου και οι ρωσικές δυνάμεις δεν συνάντησαν αρχικά μεγάλη αντίσταση προελαύνοντας στο εσωτερικό της χώρας.

Από την άλλη πλευρά, το ουκρανικό έθνος-κράτος εκ των πραγμάτων συγκρότησε την ταυτότητα του απέναντι στη Ρωσική κυριαρχία, κομμάτι της οποία θεωρήθηκε και η περίοδος της ΕΣΣΔ. Αυτή η «αντί-Ρωσική» εθνική αφήγηση εντείνεται μετά τα γεγονότα του 2014 στη χώρα, όταν και οι ισορροπίες διαταράχθηκαν από την βίαιη πολιτική στροφή προς της Δύση άρα και το ΝΑΤΟ. Σε αυτό το πλαίσιο γεωπολιτικής και οικονομικής αναδιάρθρωσης ο ουκρανικός εθνικισμός ριζοσπαστικοποιείται και φαίνεται να αποκτά απήχηση στον κοινωνικό χώρο. Ακόμα και έτσι, μέχρι πρόσφατα είναι αμφίβολο αν, έξω από τους ακραίους εθνικιστικούς κύκλους, μέρος των οποίων είναι και οι νεοναζί του λεγόμενου «Δεξιού Τομέα» (PravyySektor) με τις μαυροκόκκινες σημαίες ή του ακόμη ευρύτερου και πολυσυλλεκτικου, ενταγμένου στον ουκρανικό εθνικό στρατό, “Ταγματος του Αζωφ” , οι περισσότεροι Ουκρανοί επιθυμούσαν να πολεμήσουν εναντίον της Ρωσίας (κάτι που ισχύει και αντιστρόφως). Αυτό ακριβώς ανατρέπει τώρα καθοριστικά ο ρωσικός επεκτατισμός, υποδαυλίζοντας ακόμα περισσότερο τον ουκρανικό εθνικισμό.

Στα ‘δυτικά’ Μ.Μ.Ε και στον κυρίαρχο λόγο εν γένει κυριαρχεί μια εκκωφαντική σιωπή για τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες και τη συλλογική ταυτότητα στην Ουκρανία. Στην πραγματικότητα, η επίθεση στην Ουκρανία πλήττει το πανσλαβικό αφήγημα -που συνιστά κεντρικό γνώρισμα του εκεί εθνορομαντισμού- αντικαθιστώντας το με το εθνικιστικό μίσος. Δεν είναι αυτό αντιφατικό προς το γεγονός ότι η Ρωσία εμφανίζεται ως ο κύριος πολιτικός εκφραστής αυτού του εθνορομαντισμού; Από την άλλη, ο υβριδικός χαρακτήρας της συλλογικής, εθνικής ταυτότητας στην Ουκρανία ή το ότι αυτή παρουσιάζεται αμφοτεροβαρής ως προς τη διάκριση «ρωσικό» – «ουκρανικό» έθνος και το σχετικό αίσθημα του συλλογικού ανήκειν, αποτελεί καταλύτη της επίθεσης. Αν με όρους εθνο-πολιτισμικών σχέσεων και συλλογικών ταυτοτήτων, υπερισχύει η ομοιότητα και η συνάφεια παρά η εθνοτική διαφορά, χωρίς να ταυτίζονται ή να αφομοιώνει αναγκαστικά η μία ομάδα την άλλη, η επίθεση από τη σκοπιά της Ρωσίας παύει να θεωρείται ως εισβολή. Αν, ακόμη περισσότερο απ’ό,τι συμβαίνει σε άλλες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, οι Ουκρανοί βρίσκονται, κατά κάποιον τρόπο, σε ένα ταυτοτικό μεταίχμιο, αφού η διαδικασία οικοδόμησης του ουκρανικού έθνους-κράτους είναι ασταθής και εν εξελίξει, η επίθεση την Ουκρανία μπορεί να είχε ως άρρητο σκοπό το ριζική παρέμβαση στη σχετική διαδικασία. Η δε αστάθεια του ουκρανικού πολιτικού συστήματος και η δυσλειτουργία των δημοκρατικών θεσμών της ουσιαστικά συντελεί σε αυτήν την επιχειρούμενη πρόσδεσή στη Ρωσία (για μια χώρα στην οποία πρόεδρος είναι ένας πρώην ηθοποιός που υποδυόταν τον πρόεδρο σε ουκρανικό σίριαλ [!]).

Μπροστά λοιπόν στο εγχείρημα σταθεροποίησης της ουκρανικής θεσμικής οργάνωσης και δημοκρατίας εντός της Ε.Ε. -που φαίνεται να αποτελούσε βασική διεκδίκηση των διαμαρτυριών του 2014 και που αναγκαστικά πήρε τη μορφή ενός αντί-ρωσισμού, ανοίγοντας έτσι χώρο ακόμα και για τον εθνικισμό που αντλεί από τους συνεργάτες τις Ναζιστικής εισβολής – ο Ρωσικός ιμπεριαλισμός, μπροστά στον πολύ πραγματικό κίνδυνο της Ουκρανικής πρόσδεσης στο ΝΑΤΟ (δηλαδή της επέκτασης του τελευταίου), απάντησε με μια επιχείρηση ενίσχυσης του δεσμού με τη Ρωσία.

Φυσικά, εφόσον ο Ρωσικός αιφνιδιασμός δεν κράτησε πολύ και ο πόλεμος τραβάει, είναι δύσκολο να δούμε πως θα μπορούσε μια καθεστωτική αλλαγή να φέρει τίποτα άλλο από αστάθεια. Ίσως για αυτό και η πίεση για μια συνθήκη ουδετερότητας της Ουκρανίας να είναι όντως το πιο άμεσο αίτημα του Πούτιν, το οποίο ουσιαστικά δεν απευθύνεται μόνο στην Ουκρανική ελίτ αλλά στους Αμερικάνους.

Αν υπάρχει κάποιο πρακτικό επίδικο για εμάς σε όλα αυτά είναι ότι το ζήτημα επουδενί δεν αφορά να διαλέξουμε μεριά. Είναι καιρός να μάθουμε απέναντι στα διαζευκτικού τύπου ερωτήματα να είμαστε καχύποπτοι. Να διατηρούμε, δηλαδή, την επιλογή ‘να μην είμαστε ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλον’.

Εδώ μάλλον φαίνεται πως έχουμε δύο πλευρές –τη Ρωσία και τη ‘Δύση’- που φοβούνται και προσλαμβάνουν ως απειλή η μία την άλλη με τους όρους που έχει διαμορφώσει αφενός η ιστορία των συγκρουόμενων επεκτατικών εθνικισμών-ιμπεριαλισμών και αφετέρου η πραγματικότητα που έχει διαμορφώσει η καπιταλιστική οικονομία στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη εκδοχή της.

Δεν θα στηρίξουμε, επομένως, κανέναν από τους δύο.

Ένας λόγος ακόμη περισσότερο να μην στηρίξουμε κανέναν, διαφαίνεται και από το γεγονός ότι στα πλαίσια των κάποτε, – αλλά όχι πλέον – περιθωριακών θεωριών σαν αυτών της 4ης πολιτικής θεωρίας, βρισκόμαστε μπροστά στην πιθανότητα δημιουργίας ενός βαθιά αυταρχικού άτυπου συνασπισμού από ετερόκλητες χώρες (από την Βόρεια Κορέα, έως το Ιράν και την Κίνα) σε αύξουσα τροχιά σύγκρουσης με το σύνολο ενός διακριτού πολιτισμού πλέον στα μάτια τους οριζόμενο ως “Δύση”.

Η ουδετερότητα, με ανάδειξη των πραγματικών συμφερόντων των από τα κάτω, με ταξικά χαρακτηριστικά και η δυναμική  φιλειρηνική μας δράση και πρόταση, είναι, κατά τη γνώμη μας, η ενδεδειγμένη στάση στη προκειμένη περίπτωση και επομένως δεν έχει να κάνει με μια αφηρημένη άρνηση του πολέμου. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο από τη στιγμή που οι συνέπειες ενός τέτοιου πολέμου θα μας επηρεάσουν όλους. Υπό αυτό το πρίσμα, η αναγέννηση του διεθνούς αντι-πολεμικού κινήματος το οποίο έχει εξαφανιστεί εδώ και πάνω από 15 χρόνια (απόδειξη η παντελής απουσία του κατά τη διάρκεια του Συριακού εμφυλίου) ίσως να μπορούσε να ασκήσει κάποια θετική επίδραση στις εξελίξεις. Κρίνοντας, όμως, από το περιεχόμενο του δημόσιου λόγου, τη μικρή δυναμική της συλλογικής δράσης σήμερα και κυρίως την όχι άμεση θερμή σύγκρουση ΝΑΤΟ και Ρωσίας στο πεδίο της μάχης, το ενδεχόμενο αυτό δεν θα πρέπει να το θεωρήσουμε ιδιαίτερα πιθανό. Παρόλα αυτά το αντιπολεμικό αίτημα του παγκόσμιου πυρηνικού αφοπλισμού αποδεικνύεται σήμερα εξαιρετικά αναγκαίο.

Ειδικά στον ελλαδικό χώρο οφείλουμε μια διαυγή και κριτική ματιά για τον συλλογικό εαυτό. Παρατηρώντας προσεχτικά το παρελθόν και διερωτώμενοι για το μέλλον οφείλουμε να αμφισβητήσουμε τις υποστασιοποιημένες αναπαραστάσεις των συλλογικών αυτοπροσδιορισμών που αναπαράγουν με ευκολία οι εγχώριες πολιτικές και οικονομικές ελίτ, ώστε να υπερβούμε τα ψεύτικα διλήμματα που εκβάλλουν σε απλοϊκές απαντήσεις. Το «ανήκουμε στη Δύση» ως αντίληψη δεν κρύβει απλώς τον εθνοκεντρισμό, τον εθνικισμό και οριενταλισμό των ελίτ –επί της ουσίας, δηλαδή, την ημιμάθεια τους- αλλά αντανακλά, επίσης, τη συνθήκη που ορίζει ολόκληρη την πρόσφατη ιστορία της χώρας και που οδηγεί τον Μητσοτάκη να στέλνει όπλα στην Ουκρανία: τη μόνιμα συγκεκαλυμμένη εξάρτησή της -τουλάχιστον στο επίπεδο των υψηλών αποφάσεων και της οικονομίας- την πλασματική και κατ’ όνομα ανεξαρτησία της, αυτό που ο Michael Herzfeld αποκαλεί ‘κρυπτο-αποικιοκρατία’.

Η πραγματικότητα της ‘κρυπτο-αποικιοκρατίας’, αποτέλεσμα της ιδεολογικο-πολιτικής κατίσχυσης των ευρωπαϊκών δυνάμεων, δεν επιτρέπει σε όσες και όσους ζουν στον ελλαδικό χώρο ελεύθερα να αναδημιουργήσουν τον πολιτισμό και τη συλλογική τους ταυτότητα με βάση την πολιτισμική ιστορία της περιοχής, ιστορία η οποία χαρακτηρίζεται μέσα στους αιώνες από μια μακρά παράδοση μετακινήσεων, ρευστών και διαπερατών συνόρων, πολυφυλετικής, διαπολιτισμικής συνύπαρξης και ανταλλαγής με τους υπόλοιπους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. 

Η συμβολή ενός αντιηγεμονικού κινήματος έχει να κάνει και με αυτή την ανανέωση του πολιτισμικού περιεχομένου στον ελλαδικό χώρο, παράλληλα με τη στήριξη των κοινωνικά αποκλεισμένων και υποτελών ομάδων. Ακριβώς γι’αυτό, με πλαίσιο αναφοράς τη μακρο-κλίμακα και το σύνολο του κοινωνικού χώρου, δεν μπορούμε παρά να πάρουμε σήμερα την αντιπολεμική θέση.

Υπό το βάρος των εξελίξεων στην Ουκρανία δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η συγκυρία διαθέτει κορυφαία ιστορική σημασία. Παρακολουθούμε μία ευθεία βίαιη πρόκληση στην ισορροπία δυνάμεων των ηγεμονικών κέντρων, η οποία έχει πολύ ενδιαφέρον να συνδεθεί με την οικονομική πρόκληση που διεξάγει η Κίνα. Μπορεί να συντελείται, έτσι, κάτι που ήδη συζητιέται από καιρό, ωστόσο η έκβαση είναι πραγματικά αβέβαιη, ειδικά από τη στιγμή που την ‘πρώτη κίνηση’ έκανε η ρωσική στρατοκρατία. Σε μια περίοδο στην οποία πολλοί άνθρωποι, ενώ αντιλαμβάνονται το ρόλο της πλανητικής κυριαρχίας στην εξελισσόμενη κοινωνική και περιβαλλοντική παρακμή, δεν έχουν πια κουράγιο να φωνάξουν, η σύγκρουση στην Ουκρανία σκιαγραφεί μια εξαιρετικά αντιφατική εικόνα που αναδύθηκε ιδιαίτερα μέσα στην πανδημία και έχει τεράστια αξία τόσο για τις ελευθεριακές δυνάμεις του καιρού μας όσο και για τις ριζοσπαστικές δυνάμεις γενικότερα. Από τη μία μοιάζει να μην γνωρίζουμε τον τρόπο για να επιβιώσουμε χωρίς κάποιου είδους κρατική οργάνωση, από την άλλη το κράτος μας οδηγεί σε κοινωνική, υγειονομική, οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή. Πώς θα διαχειριστούμε με πραγματισμό μια τόσο περίπλοκη πραγματικότητα;

Μπορεί η δυστοπία ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος ή μιας ευρείας κλίμακας οικολογικής (άρα κοινωνικής) κατάρρευσης να φαντάζει ακόμη μακρινή (;), αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι οι δυνάμεις που γέννησαν αυτές τις προοπτικές σαν τεχνική δυνατότητα και πολιτικο-στρατιωτική επιλογή είναι ακριβώς οι κυρίαρχες δυνάμεις σήμερα, το κεφάλαιο, η τεχνοκρατία και τα κάθε είδους στρατιωτικά-βιομηχανικά συμπλέγματα, ο εθνικισμός και το σύγχρονο κράτος.

Κλείνουμε με ορισμένες παρατηρήσεις οι οποίες θα φωτίσουν πιο ολοκληρωμένα το σκεπτικό που μας οδηγεί να θεωρούμε την στάση ουδετερότητας στον πόλεμο αυτόν ως τη μόνη ενδεδειγμένη επιλογή από τη σκοπιά της κοινωνικής χειραφέτησης. Όπως και κάθε αυταρχικός ηγέτης που διεξάγει πόλεμο, ο Πούτιν με τη επίθεση στην Ουκρανία υπονομεύει ή τέλος πάντων διακινδυνεύει την ίδια του την εξουσία. Το τέλος της, όμως, ελπίζουμε πως θα έρθει με έναν εσωτερικό ξεσηκωμό του ρωσικού λαού και ιδιαίτερα των πιο καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων. Η Ουκρανία μπορεί φυσικά να αποτελέσει την αφορμή γι’ αυτό, αλλά η μάχη για την πτώση του δεν μπορεί να δοθεί σε ουκρανικό έδαφος. Μεταξύ άλλων, διότι εδώ ο εθνικός πόλεμος και η πολυμερής σύγκρουση σημαίνουν όχι μόνο το θάνατο στρατιωτών και αμάχων που ποτέ τους δεν στήριξαν το απολυταρχικό καθεστώς της Ρωσίας, αλλά και την πυρηνική απειλή. Τούτο, βεβαίως, συνεπάγεται ότι το φαινόμενο της αυταρχικής εξουσίας του Πούτιν δεν μπορεί να αναχθεί στη σφαίρα της ατομικής ψυχολογίας και της προσωπικότητας, όπως σκόπιμα και με τεχνητή ελαφρότητα υπονοεί η φιλελεύθερη θέση που παρουσιάζει τους αντιδημοκράτες ως «τρελούς». Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Πούτιν είναι «παράφρων». Το πρόβλημα είναι ότι ίδια η αντιπαράθεση δημοκρατίας και αυταρχισμού χάνει σήμερα την τυπική εγκυρότητα που είχε (η οποία ιστορικά ήταν φυσικά πάντα πιο πολύπλοκη). Τα δημοκρατικά πολιτικά συστήματα και οι θεσμοί τους σε ολόκληρο τον κόσμο, ανεξαρτήτως της ειδικά εθνικής εκδοχής τους, υπάγονται με αμείωτη ένταση στο πλέγμα σχέσεων και πρακτικών που αποκαλούμε «καπιταλισμό». Ενώ λοιπόν τα κράτη συνεχίζουν να είναι δρώσες δυνάμεις,  ο σύγχρονος παγκοσμιοποιημένος και αλληλοσυνδεδεμένος κόσμος των διακρατικών σχέσεων και ανταγωνισμών ρυθμίζεται από τη ενεργή παρουσία του κεφαλαίου και τις προσταγές συσσώρευσης και αξιακής ανατίμησης που το ορίζουν.

Μαζί λοιπόν με μια αντίφαση –  ο διακρατικός ανταγωνισμός τείνει να υπονομεύει την καπιταλιστική ολότητα που του επιτρέπει να υφίσταται – υπάρχει και μια αλήθεια που οι θιασώτες του φιλελεύθερου λόγου δεν αντέχουν να ακούγεται, καθώς είναι αλήθεια που καλεί σε πολιτική μετατόπιση και προσωπική εμπλοκή αλλά και στην αμφισβήτηση πολλαπλών πολιτισμικών σταθερών και αντιλήψεων.

Η μορφοδιάταξη των δημοκρατικών θεσμών και η συνάρθρωσή τους με τη δικαιική τάξη και την οικονομία επιτρέπει την ταυτόχρονη και αέναη αναπαραγωγή, δηλαδή τη μόνιμη συμπαρουσία, αντιπροσώπευσης, αυταρχισμού και ανισότητας σε πολλά κοινωνικά πεδία και στον τρόπο λήψης αποφάσεων. Πρόκειται επίσης για μια δυναμική σχέση που σήμερα όλο και λιγότερο μπορεί να πάρει τη τυπική μορφή της δημοκρατίας. Οι σύγχρονες φιλελεύθερες δημοκρατίες είναι τεχνοκρατικές ολιγαρχίες που διαχωρίζονται απλά από την παρουσία ενός κοινωνικού φιλελευθερισμού (που όμως και αυτός αμφισβητείται από την νέο-δεξιά αντίδραση).

Οι ειρηνοποιημένες κοινωνίες του ‘αναπτυγμένου’ κόσμου στην Ευρώπη και την Αμερική είναι πιο πιθανόν να εγκαταλείψουν την Ουκρανία στις επεκτατικές βλέψεις της ανερχόμενης Ρωσίας παρά να πολεμήσουν γι’ αυτήν. Δεν είναι μόνο η εμπειρία των δύο παγκοσμίων πολέμων που, ευτυχώς, τρομάζει. Η υλική ευμάρεια, η ιδεολογία της παραγωγής και κατανάλωσης άπειρων αντικειμένων, η πλήρης εμπορευματοποίηση του κόσμου και ο εξευτελισμός πολλαπλών όψεων της ζωής από τη διαφήμιση –όλα αυτά, δηλαδή, που περιγράφουν την ηγεμονική αντίληψη περί «ανάπτυξης» – εγγυώνται (εκτός από την οικολογική καταστροφή) ότι ο πόλεμος απομακρύνεται από το φάσμα των πολιτισμικά διαθέσιμων επιλογών, όχι μόνο για τις αποστειρωμένες ανώτερες τάξεις των ‘δυτικών’ κοινωνιών, αλλά και για τις κατώτερες τάξεις και υποτελείς κοινωνικές ομάδες.

Και ενώ δεν θα μπορούσαμε να αποκλείσουμε την αναζωπύρωση των ευρωπαϊκών εθνικισμών και εκείνου των Η.Π.Α μπροστά σε έναν κοινό ανταγωνιστή, δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε τους ευρωπαίους πολίτες να θυσιάζονται στα πεδία των μαχών πολεμώντας εναντίον των Ρώσων. Ιδίως όταν όλοι γνωρίζουν πως ο νέος ‘ψυχρός πόλεμος’ στον οποίο έχουμε ήδη εισέλθει είναι αποκλειστικά παιχνίδι των ισχυρών για τον έλεγχο πόρων και πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Δυστυχώς όμως, ακόμη πιο δύσκολα, μπορούμε να φανταστούμε τους καταπιεσμένους να δίνουν μια διεθνιστική, αντι-εθνικιστική και αντι-αποικιοκρατική μάχη για την ισότητα των ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη αυτού του κόσμου. Και αυτό παρόλο το γεγονός ότι από την πανδημία και την επικείμενη οικολογική κατάρρευση ως τον καταστροφικό πόλεμο στην Ουκρανία, το μεγάλο επίδικο είναι η ισχύς του σύγχρονου κράτους και του κεφαλαίου, η πλήρης αδυναμία ελέγχου τους.

Το ερώτημα τότε γίνεται πιο κρίσιμο από ποτέ και είναι το εξής: στην αυγή ενός νέου ‘ψυχρού πολέμου’ και στην εποχή της οικολογικής κρίσης θα μπορέσουν οι ελευθεριακές δυνάμεις του καιρού μας να παρουσιάσουν ένα πολιτισμικά πειστικό όραμα, ώστε να κάνουν τους ανθρώπους να πιστέψουν ξανά σε ένα διαφορετικό τρόπο οργάνωσης του συλλογικού βίου που θα εμπεριέχει ως κεντρικό του σημείο τη συνύπαρξη όλων των όντων; Ή θα απομακρυνθούν για πάντα από τους ανθρώπους εμμένοντας σε απλοϊκά ρητορικά σχήματα που δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα κανέναν; Τα ερωτήματα, αν και έχουν θεωρητικό βάθος, είναι πρωτίστως πρακτικά.

Η ενεργή ουδετερότητα στον πόλεμο που μαίνεται στην Ουκρανία είναι η θέση μας, η συνέχιση του παγκόσμιου κοινωνικού πολέμου ενάντια σε όλους όσους καταστρέφουν την ζωή και την ελευθερία είναι η υπόσχεση μας. 

Αλληλεγγύη στους αντιφασίστες αναρχικούς στην Ουκρανία και την Ρωσία.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ- ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

The post Κενό Δίκτυο: Κράτος, εθνικισμός – και ο πόλεμος στην Ουκρανία appeared first on Void Network.

6. Συμπέρασμα

Ελάτε λοιπόν σύντροφοι. Καλά θα κάνουμε να αποφασίσουμε να αλλάξουμε τις συνήθειές μας με μιας. Πρέπει να αποτινάξουμε το βαρύ σκοτάδι στο οποίο έχουμε βυθιστεί, και να το αφήσουμε πίσω μας. Η καινούργια μέρα που πλησιάζει πρέπει να μας βρει δυνατούς, συνετούς και αποφασισμένους.

Πρέπει να αφήσουμε τα όνειρά μας και να εγκαταλείψουμε τα παλιά μας πιστεύω και τις φιλίες των καιρών πριν να αρχίσει η ζωή. Ας μην ξοδεύουμε χρόνο σε στείρες λιτανείες και εμετική μίμηση. Αφήστε αυτή την Ευρώπη όπου δεν κουράζονται ποτέ να μιλάν για τον Άνθρωπο, κι όμως φονεύουν ανθρώπους όπου τους βρουν, σε κάθε γωνιά των δρόμων τους, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Για αιώνες έπνιξαν σχεδόν ολόκληρη την ανθρωπότητα στο όνομα μιας ούτως καλούμενης “πνευματικής εμπειρίας.” Κοιτάχτε τους σήμερα πώς ταλαντεύονται ανάμεσα στην ατομική και την πνευματική αποσύνθεση.

Κι όμως μπορεί να ειπωθεί ότι η Ευρώπη ήταν επιτυχής στον βαθμό που πέτυχε σε ό,τι αποπειράθηκε.

Η Ευρώπη ανέλαβε την ηγεσία του κόσμο με θέρμη, κυνισμό και βία. Κοιτάχτε πώς η σκιά των παλατιών της εκτείνεται όλο και μακρύτερα! Κάθε μια από τις κινήσεις της έχει διαρρήξει τα δεσμά του χώρου και της σκέψης. Η Ευρώπη απαρνήθηκε κάθε ταπεινότητα και κάθε μετριοφροσύνη. Αλλά έχει επίσης εναντιωθεί σε κάθε ικεσία και κάθε τρυφερότητα.

Έχει αποδειχτεί τσιγκούνα και φιλοχρήματη μόνο όταν αφορά ανθρώπους. Έχει δολοφονήσει και κατασπαράξει μόνο ανθρώπους.

Λοιπόν, αδέρφια μου, πώς γίνεται να μην καταλαβαίνουμε ότι έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε από το να ακολουθούμε αυτή την Ευρώπη;

Αυτή την ίδια Ευρώπη όπου δεν κουράζονται ποτέ να μιλάνε για τον Άνθρωπο, και όπου δεν έχουν σταματήσει ποτέ να διακηρύσσουν ότι αγωνιούν απλώς για το καλό του Ανθρώπου: σήμερα γνωρίζουμε με τι μαρτύρια έχει πληρώσει η ανθρωπότητα τον κάθε ένα των πνευματικών τους θριάμβων.

Ελάτε λοιπόν σύντροφοι, το ευρωπαϊκό παιχνίδι τέλειωσε επιτέλους· πρέπει να βρούμε κάτι διαφορετικό. Σήμερα, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, εφόσον δεν μιμούμαστε την Ευρώπη, εφόσον δεν έχουμε την εμμονή να φτάσουμε την Ευρώπη.

Η Ευρώπη τώρα ζει με τέτοιο τρελό, άφρονο ρυθμό που έχει αποτινάξει κάθε καθοδήγηση και κάθε λογική, και κατευθύνεται τρέχοντας στην άβυσσο.

[…] Σήμερα, είμαστε παρόντες στην στασιμότητα της Ευρώπης. Σύντροφοι, ας λευτερωθούμε από αυτή την ακίνητη κίνηση όπου σταδιακά η διαλεκτική μεταμορφώνεται στη λογική της ισορροπίας. Ας αναλογιστούμε εκ νέου το ερώτημα της ανθρωπότητας. Ας αναλογιστούμε εκ νέου το ερώτημα της εγκεφαλικής πραγματικότητας και της εγκεφαλικής μάζας όλης της ανθρωπότητας, που οι συνδέσεις της πρέπει να αυξηθούν, που τα κανάλια της πρέπει να πληθύνουν, που τα μηνύματά της πρέπει να ανθρωποποιηθούν ξανά.

Ελάτε, αδέρφια, έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε για να παίζουμε το ρόλο της οπισθοφυλακής. Η Ευρώπη έκανε αυτό που έβαλε στόχο να κάνει και στο σύνολο, το έκανε καλά. Ας σταματήσουμε να την κατηγορούμε, αλλά ας της πούμε με αποφασιστικότητα να μην κομπάζει και τόσο πολύ για αυτό. Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε πλέον· οπότε ας σταματήσουμε να τη ζηλεύουμε.

Ο Τρίτος Κόσμος αντικρίζει σήμερα την Ευρώπη ως μια τεράστια μάζα, σκοπός της οποίας θα πρέπει να είναι να προσπαθήσει να επιλύσει τα προβλήματα για τα οποία η Ευρώπη δεν μπόρεσε να βρει απάντηση.

Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι: Αυτό που μετρά είναι σταματήσουμε να μιλάμε για παραγωγικότητα, και για εντατικοποίηση και για τον ρυθμό της εργασίας.

Όχι, δεν είναι ζήτημα επιστροφής στη Φύση. Είναι απλώς ένα πολύ συγκεκριμένο ζήτημα του να μην σέρνονται οι άνθρωποι στον ακρωτηριασμό, του να μην επιιβάλλονται στον νου ρυθμοί που γρήγορα τον εξαλείφουν και τον καταστρέφουν. Η δικαιολογία του να προφτάσουμε τους άλλους δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να σπρώχνεται ο άνθρωπος από δω και από κει, για να ξεριζώνεται από την ιδιωτικότητά του, για να συνθλίβεται και να σκοτώνεται.

Όχι, κανέναν δεν θέλουμε να προφτάσουμε. Αυτό που θέλουμε είναι να πηγαίνουμε συνέχεια μπροστά, νύχτα και μέρα, παρέα με τον Άνθρωπο, παρέα με όλους τους ανθρώπους. […]

Είναι ζήτημα του να αρχίσει ο Τρίτος Κόσμος μια νέα ιστορία του Ανθρώπου, μια ιστορία που θα έχει σεβασμό για τις κάποιες φορές εντυπωσιακές θέσεις που έχει διατυπώσει η Ευρώπη, αλλά που δεν θα ξεχνά επίσης τα εγκλήματά της, εκ των οποίων το φρικτότερο έγινε σε βάρος της ανθρώπινης καρδιάς, και συνίστατο στο παθολογικό ξερίζωμα των λειτουργιών του και την συντριβή της ενότητάς του. Και στα πλαίσια της συλλογικότητας, υπήρξαν οι διαφοροποιήσεις, η διαστρωμάτωση και οι αιμοσταγείς εντάσεις που τράφηκαν από τις τάξεις. Και τέλος, στην γιγάντια κλίμακα της ανθρωπότητας, υπήρξαν φυλετικά μίση, δουλεία, εκμετάλλευση και πάνω από όλα η αναίμακτη γενοκτονία που συνίστατο στον παραγκωνισμό δεκαπέντε χιλιάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.

Έτσι, σύντροφοι, ας μην τιμήσουμε την Ευρώπη δημιουργώντας κράτη, θεσμούς και κοινωνίες που αντλούν την έμπνευσή τους από αυτή.

Η ανθρωπότητα περιμένει κάτι διαφορετικό από μας από τέτοιου είδους μίμηση, που θα ήταν σχεδόν αισχρή καρικατούρα.

Αν θέλουμε να μετατρέψουμε την Αφρική σε μια νέα Ευρώπη, και την Αμερική σε μια νέα Ευρώπη, τότε ας αφήσουμε το πεπρωμένο των χωρών μας στους Ευρωπαίους. Θα ξέρουν πώς να κάνουν τα πράγματα καλύτερα κι από τους πιο προικισμένους από εμάς.

Αλλά αν θέλουμε η ανθρωπότητα να πάει ένα βήμα παραπέρα, αν θέλουμε να τη φέρουμε σε ένα διαφορετικό επίπεδο από αυτό που της έδειξε η Ευρώπη, τότε θα πρέπει να επινοήσουμε, και θα πρέπει να κάνουμε ανακαλύψεις.

Αν θέλουμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των λαών μας, θα πρέπει να ψάξουμε την απάντηση αλλού και όχι στην Ευρώπη.

Επιπλέον, αν θέλουμε να αποκριθούμε στις προσδοκίες των λαών της Ευρώπης, δεν είναι χρήσιμο να τους επιστρέψουμε μια αντανάκλαση, ακόμα και μια ιδανική αντανάκλαση, της δικής τους κοινωνίας και της δικής τους σκέψης, με την οποία από καιρό σε καιρό νιώθουν απροσμέτρητη ναυτία.

Για την Ευρώπη, για τον εαυτό μας και για την ανθρωπότητα, σύντροφοι, θα πρέπει να γυρίσουμε νέα σελίδα, θα πρέπει να επεξεργαστούμε νέες έννοιες, και θα πρέπει να στήσουμε στα πόδια του έναν νέο άνθρωπο.

Γραμμένο το 1961, στην κλιμάκωση του απελευθερωτικού πολέμου στην Αλγερία.

πηγή: http://radicaldesire.blogspot.gr/2011/02/frantz-fanon.html

ΔΙΑΒΑΣΤΕ και κατεβάστε ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
“Της Γης οι Κολασμένοι” του Φραντζ Φανον εδώ:
https://tokoinonikoodofragma.files.wordpress.com/2014/01/cf86cf81ceb1cebdcf84cf83-cf86ceb1cebdcebfcebd-cf84ceb7cf83-ceb3ceb7cf83-cebfceb9-cebacebfcebbceb1cf83cebcceb5cebdcebfceb9.pdf

The post Frantz Fanon-Της Γης οι Κολασμένοι / Συμπεράσματα για την Ευρώπη appeared first on Void Network.

Η Δυτική Σαχάρα ήταν αποικία της Ισπανίας.

Όταν όλες οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις απελευθέρωσαν τις Αφρικανικές χώρες που είχαν καταλάβει για να τις “εκπολιτίσουν”, η Ισπανία δεν ακολούθησε τη νόμιμη διαδικασία παράδοσης της διοίκησης στους ντόπιους, αλλά άφησε ένα καθεστώς μπάχαλο.
Το Μαρόκο εκμεταλλεύτηκε την περίσταση, εισέβαλε με στρατό, κατέλαβε τη χώρα, εγκατέστησε εποίκους.
Όσοι πρόλαβαν έφυγαν κυνηγημένοι στην έρημο και ζουν τα τελευταία 40 χρόνια σε προσφυγικούς καταυλισμούς, στη μέση του πουθενά, σε Αλγερινό έδαφος, βασισμένοι αποκλειστικά σε ανθρωπιστική βοήθεια.
Όσοι ξέμειναν, έχουν το Μαροκινό ζυγό στο σβέρκο τους, με όλα τα δεινά που ισχύουν σ’αυτές τις περιπτώσεις.
Ανάμεσα στους δυο πληθυσμούς, πρόσφυγες και κατεχόμενους, το Μαρόκο έχτισε μια σειρά από τείχη (άμμος, πέτρα, νάρκες), κόβοντας όση πίτα μπορούσε κάθε φορά.
Σήμερα έχει καταλάβει περίπου το 75% του εδάφους.
Γιατί;;? Γιατί το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας είναι μέσα στους πέντε πρώτους παραγωγούς φωσφόρου στον πλανήτη και οι ακτές του Ατλαντικού σε εκείνο το σημείο, από τα πλουσιότερα σε ψάρια νερά της γης.
Χώρια ο τουρισμός, η γεωργία κτλ κτλ.
Αυτή είναι με πέντε λέξεις η Δυτική Σαχάρα.

Αν και ελάχιστα γνωστή, έχει αρκετούς φίλους σε όλο τον κόσμο, κυρίως λόγω της μετανάστευσης των παιδιών της, των Σαχραουί, που μιλάνε για την ξεχασμένη πατρίδα τους όπου βρεθούν κι όπου σταθούν.
Στην Ελλάδα, μετριόμαστε στα δάχτυλα του ενός χεριού.
(φωτο /σχολιο : Βούλα Μαραγκού )
——————————-

Η Δυτική Σαχάρα (αραβικά: الصحراء الغربية, μεταγραφή: al-Ṣaḥrā’ al-Gharbīyah, Ισπανικά: Sahara Occidental) είναι μια από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, αποτελούμενη κυρίως από έρημο.

Είναι μια περιοχή της βορειοδυτικής Αφρικής που συνορεύει με το Μαρόκο βόρεια, την Αλγερία βορειοανατολικά, την Μαυριτανία ανατολικά και νότια και τον Ατλαντικό Ωκεανό δυτικά. Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Λααγιούν, όπου ζει η πλειοψηφία του πληθυσμού. Τα αραβικά είναι η επίσημη γλώσσα, αλλά και τα ισπανικά χρησιμοποιούνται ευρέως ως δεύτερη γλώσσα. Τα εδάφη αυτά, που ήταν ισπανική αποικία, διεκδικούνται μεταξύ του Μαρόκου και του Μετώπου Πολισάριο, το οποίο κήρυξε την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας ανακηρύσσοντας την Λαοκρατική Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας (αραβικά: الجمهورية العربية, μεταγραφή: Al-Jumhūrīyya al-`Arabīyya aṣ-Ṣaḥrāwīyya ad-Dīmuqrātīyya).

Η Δυτική Σαχάρα είναι η πρώην ισπανική αποικία της Ισπανικής Σαχάρας.
Η Ισπανία εγκατέλειψε την περιοχή το 1975-1976.
Με την αποχώρηση των Ισπανών ο ΟΗΕ πρότεινε το διαχωρισμό της περιοχής σε τρία τμήματα και την παραχώρηση εδαφών στο Μαρόκο, την Αλγερία και τη Μαυριτανία.
Στις 27 Φεβρουαρίου του 1976, το Μέτωπο Πολισάριο ανακήρυξε την περιοχή ως ανεξάρτητη χώρα με το όνομα Λαοκρατική Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας. Οι τρεις χώρες αρνήθηκαν και παραιτήθηκαν του δικαιώματος, με αποτέλεσμα να προταθεί από τον ΟΗΕ η δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.
Η δημοκρατία αναγνωρίζεται σήμερα από 49 χώρες και είναι πλήρες μέλος της Αφρικανικής Ένωσης. Η Ελλάδα δεν την έχει αναγνωρίσει. Το 1991 ανακαλύφθηκαν μεγάλα κοιτάσματα φωσφόρου κοντά στα σύνορα με το Μαρόκο.
Το Μαρόκο κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της χώρας (δυτικό τμήμα) και έως και σήμερα το κατέχει και το διεκδικεί. Από το 1991 ισχύει εκεχειρία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ που προσπαθεί να διοργανώσει δημοψήφισμα για το τελικό καθεστώς της περιοχής.
-Πολιτικό καθεστώς
Το νομικό καθεστώς και το θέμα της κυριαρχίας της Δυτικής Σαχάρας δεν έχει επιλυθεί.
Το έδαφος διεκδικείται από το Μαρόκο και το Μέτωπο Πολισάριο, τα μέλη του οποίου επίσημα το 1976 σχημάτισαν κυβέρνηση σε εξορία, την Κυβέρνηση της Αραβικής Δημοκρατίας της Σαχάρας, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Μοχάμετ Αμπντελαζίζ.
Το έδαφος μοιράστηκε ανάμεσα στο Μαρόκο και στη Μαυριτανία τον Απρίλιο του 1976, με το Μαρόκο να αποκτά τα δύο τρίτα.
Έπειτα από πίεση από πλευράς των ανταρτών Πολισάριο, η Μαυριτανία παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις της στην περιοχή τον Αύγουστο του 1979.
Το Μαρόκο εισέβαλε στη ζώνη αυτή και έκτοτε έχει τον έλεγχο.
Η εξόριστη κυβέρνηση του Πολισάριο διαθέτει έδρα στην Αφρικανική Ένωση- είναι μέλος του Οργανισμού από το 1984.
Η δραστηριότητα των ανταρτών συνεχίστηκε σποραδικά ως την εκεχειρία που επιτεύχθηκε υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και εφαρμόστηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991 με το Ψήφισμα 690 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Στην περιοχή εστάλη η Αποστολή του ΟΗΕ για τη διεξαγωγή Δημοψηφίσματος στη Δυτική Σαχάρα, γνωστότερη με τα αρχικά MINURSO.
Η Ελλάδα συμμετέχει στην εν λόγω αποστολή του ΟΗΕ από ιδρύσεώς της, με έναν στρατιωτικό παρατηρητή.

Διεθνείς σχέσεις
Χάρτης των διεθνών σχέσεων της Δυτικής Σαχάρας.
Σήμερα, συνολικά 34 κράτη έχουν συνάψει διπλωματικές σχέσεις με τη Δυτική Σαχάρα. Το Σουδάν έγινε το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την κυριαρχία του Μαρόκου επί της Δυτικής Σαχάρας στις 27 Δεκεμβρίου του 2005[4]

Αναγνώριση
Η Δυτική Σαχάρα έχει αναγνωριστεί σήμερα από συνολικά 84 κράτη μέλη του ΟΗΕ και την Νότια Οσετία. Εκ των κρατών μελών του ΟΗΕ, τα 39 απέσυραν την αναγνώριση.
=======================
 
http://www.avgi.gr/…/dutiki-saxara-diamaxi-gia-ton-plouto-t…

Δυτική Σαχάρα: Διαμάχη για τον πλούτο της περιοχής
19.04.2014

Οι προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν στους “πρώην αποικιοκρατούμενους λαούς των μη αυτόνομων εδαφών” να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους δεν έχουν οριστεί

Το ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας διαπλέκεται όλο και περισσότερο με τη διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης του Μαρόκου.
Στις αρχές του μήνα, το Μαρόκο απαγόρευσε την έλευση αντιπροσωπείας αριστερών ευρωβουλευτών στη Δυτική Σαχάρα. Η στάση του Μαρόκου οφείλεται στο γεγονός ότι τα εδάφη που το Ραμπάτ αποκαλεί “νότιες επαρχίες” συνεισφέρουν σε μεγάλο βαθμό στα έσοδα του βασιλείου από εξαγωγές.
Οι οπαδοί της ανεξαρτησίας της περιοχής αμφισβητούν τη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των εδαφών τους.

Του ειδικού απεσταλμένου μας Olivier Quarante*

Στον βασικό οδικό άξονα που συνδέει τη μεγάλη πόλη του βόρειου τμήματος της Δυτικής Σαχάρας, το Ελ-Αγιούν,1 με την Ντάκλα, που βρίσκεται περίπου πεντακόσια χιλιόμετρα νοτιότερα, τα φορτηγά που μεταφέρουν χταπόδια και άσπρα ψάρια είναι αμέτρητα.
Η συνολική ακτογραμμή της περιοχής φτάνει τα 1.200 χιλιόμετρα και τα νερά της είναι ανάμεσα στα πιο πλούσια του κόσμου σε αλιεύματα. Σύμφωνα με έκθεση του Οικονομικού, Κοινωνικού και Περιβαλλοντικού Συμβουλίου (CESE) του Μαρόκου,2 ο κλάδος της αλιείας αντιστοιχεί σε 74.000 θέσεις εργασίας,3 στις οποίες θα πρέπει να προστεθεί και σημαντική μη δηλωμένη δραστηριότητα.
Η αλιεία των “νότιων επαρχιών” -όπως ονομάζεται επίσημα στο Μαρόκο η Δυτική Σαχάρα-, η οποία αντιστοιχεί στο 17% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) της περιοχής, στο 31% των τοπικών θέσεων εργασίας και στο 78% της αλιευτικής παραγωγής ολόκληρου του Μαρόκου, παράγει τεράστιο πλούτο.

Το Βασίλειο του Μαρόκου άρχισε να ιδιοποιείται τον πλούτο της περιοχής το 1975, όταν προσάρτησε αυτά τα εδάφη, που θεωρούνται “μη αυτόνομα” -δηλαδή που δεν έχουν απο-αποικιοποιηθεί ή που οι κάτοικοί τους δεν έχουν ακόμη αναλάβει πλήρως τη διοίκηση- σύμφωνα με την απόφαση 2072 της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), το 1965.

Στον μοναδικό και επικίνδυνο αυτό δρόμο, συναντά κανείς και άλλα φορτηγά, τα οποία μπορεί να μεταφέρουν ντομάτες, αγγούρια και πεπόνια που παράγονται κοντά στην Ντάκλα.
Σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Western Sahara Resource Watch, στα περίχωρα της πόλης αριθμούνται έντεκα μεγάλες γεωργικές εγκαταστάσεις, μεταξύ τους και οι εγκαταστάσεις της εταιρείας Tawarta.
Ένα θερμοκήπιο εκτείνεται ακριβώς δίπλα στον δρόμο για τουλάχιστον πεντακόσια μέτρα. Στο αγρόκτημα αυτό, παράγονται ντοματάκια, που διατίθενται στο εμπόριο με την ονομασία “Αστέρι του Νότου”, σήμα που ανήκει στη γαλλική εταιρεία Idyl.

Έχοντας την αδικαιολόγητη επιγραφή “προέλευση Μαρόκο”, τα προϊόντα αυτά, που καλλιεργούνταν σε έκταση σχεδόν 600 εκταρίων το 2008,4 εξάγονται, στη συνέχεια, στην Ευρώπη μέσω του Αγκαντίρ, πόλης που βρίσκεται χίλια διακόσια χιλιόμετρα μακριά.

Το CESE θεωρεί τη δραστηριότητα “υψηλής προστιθέμενης αξίας”. Το σχέδιο “πράσινο Μαρόκο” προέβλεπε για τη Δυτική Σαχάρα την αύξηση της παραγωγής οπωροκηπευτικών από 36.000 τόνους, το 2008, σε 80.000 τόνους, το 2013, για να φτάσει τους 160.000 τόνους το 2020, σε μια έκταση δύο χιλιάδων εκταρίων. Το σύνολο της παραγωγής αυτής προγραμματίζεται να διοχετευθεί στο εξωτερικό. Την ίδια περίοδο, ο αριθμός των εργαζομένων, γύρω στις 6.000 σήμερα, προβλέπεται ότι θα τριπλασιαστεί.
Πιο βόρεια, στα δέκα χιλιόμετρα από το Ελ-Αγιούν, ανακαλύπτει κανείς το λιμάνι που εκμεταλλεύεται το Μαροκινό Γραφείο Φωσφορικού Άλατος (OCP). Η λεπτή σκόνη δυσκολεύει την όραση.
Προέρχεται από το φωσφορικό άλας που μεταφέρεται από το ορυχείο της Μπου Κράα μέσω κυλιόμενου διαδρόμου
. Ο διάδρομος διασχίζει το τοπίο της ερήμου για περίπου εκατό χιλιόμετρα. Απλώς μαντεύουμε τις αποθήκες και το σχήμα των πλοίων που έρχονται εδώ από όλο τον κόσμο για να φορτώσουν χύμα το ορυκτό.
Ο συγκεκριμένος πλουτοπαραγωγικός πόρος είναι πρωταρχικής σημασίας για το βασίλειο. Το OCP είναι η δεύτερη εταιρεία σε παραγωγή και η πρώτη σε εξαγωγές ανεπεξέργαστου φωσφορικού άλατος και φωσφορικού οξέος στον κόσμο, καθώς και μία από τις μεγαλύτερες εξαγωγικές εταιρείες φωσφορικών λιπασμάτων. Το Μαρόκο οφείλει στον κλάδο το 6% του ΑΕΠ του για το 2012, ενώ διαθέτει τα σημαντικότερα αποθέματα φωσφορικού άλατος στον κόσμο.

Ο Μοχάμεντ Αλισάλεμ Μπομπέιτ είναι αντιπρόεδρος μιας ένωσης που ασχολείται με το ζήτημα των φυσικών πλουτοπαραγωγικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας. Τον συναντάμε σε κάποιο σπίτι στο Ελ-Αγιούν.
Μιλάει ήρεμα. Έχει πλήρη συνείδηση της σημασίας που έχει η PhosBoucraa για το Μαρόκο.
Το ορυχείο παράγει γύρω στο 10% του φωσφορικού άλατος που εξορύσσει συνολικά το OCP, το οποίο προβλέπει τον διπλασιασμό της παραγωγής μέχρι το 2020.
“Πρόκειται για λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πόρων που ανήκουν στον λαό της Σαχάρας”, εκτιμά ο Μπομπέιτ.

Μιλώντας δημόσια για το θέμα, ο Μπομπέιτ αναλαμβάνει το ρίσκο του: ο Σιντ Άχμεντ Λαμτζαγιέντ, ο πρόεδρος της ένωσης (η οποία είναι παράνομη, αφού το μαροκινό κράτος δεν αναγνωρίζει καμία ένωση που να έχουν ιδρύσει κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας), συνελήφθη στις 25 Δεκεμβρίου 2010, μετά το τεράστιο κίνημα διαμαρτυρίας του Γκντέιμ Ιζίκ,5 και καταδικάστηκε σε ισόβια από το στρατοδικείο του Ραμπάτ.

Η ανάλυση του Μπομπέιτ, όμως, βρίσκει όλο και περισσότερους υποστηρικτές, εάν κρίνει κανείς από τον πολλαπλασιασμό των διαδηλώσεων. Διακοπή της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας, μέχρι η διένεξη να ρυθμιστεί με τη διενέργεια δημοψηφίσματος αυτοδιάθεσης της περιοχής: από τον Οκτώβριο του 2010 και τη διαδήλωση του Γκντέιμ Ιζίκ, η διεκδίκηση αυτή βρίσκεται στην καρδιά της σύγκρουσης που φέρνει αντιμέτωπους το Μαρόκο με το Μέτωπο Πολισάριο (ένοπλο πολιτικό κίνημα που θεωρείται από τον ΟΗΕ “νόμιμος εκπρόσωπος του λαού της Δυτικής Σαχάρας”).

“Μια απόφαση του ΟΗΕ που θα απαγόρευε την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών από το Μαρόκο θα δημιουργούσε τις κατάλληλες συνθήκες για την επίλυση της διένεξης”, εκτιμά ο Μπραχίμ Σαμπάρ, γενικός γραμματέας της τοπικής Ένωσης Θυμάτων Σοβαρών Παραβιάσεων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το μαροκινό κράτος (ASVDH).

Η “διεθνής κοινότητα”, διχασμένη, στην πραγματικότητα έχει αφήσει το Μαρόκο να καταλάβει αυτά τα εδάφη έκτασης 270.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Έτσι, το Μαρόκο κατάφερε να ελέγξει το ορυχείο PhosBoucraa, σε συμφωνία με τον προηγούμενο κυρίαρχο της περιοχής, την Ισπανία, η οποία εκμεταλλευόταν το ορυχείο από το 1962 και παρέμεινε μέτοχος μέχρι το 2002.

Ωστόσο, ο πόλεμος με το Μέτωπο Πολισάριο είχε ήδη ξεσπάσει και η Δυτική Σαχάρα είχε ήδη εγγραφεί στον κατάλογο των μη αυτόνομων εδαφών που ρυθμίζονται από το άρθρο 73 της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών. Το 1962, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ κατοχύρωνε το δικαίωμα των λαών “να χρησιμοποιούν και να διαθέτουν τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους που βρίσκονται στα εδάφη τους για να εξασφαλίζουν την ανάπτυξη και την ευημερία τους”.6

Στη συνέχεια, η νομολογία επιβεβαίωσε τα “αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα” των λαών των μη αυτόνομων περιοχών στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους, καθώς και το δικαίωμά τους “να είναι και να παραμείνουν αποκλειστικοί υπεύθυνοι της μελλοντικής αξιοποίησης του πλούτου αυτού”.
Το σύνολο της σημερινής συζήτησης περιστρέφεται γύρω από το ζήτημα του οφέλους που αποκομίζουν -ή δεν αποκομίζουν- οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας από την οικονομική εκμετάλλευση που πραγματοποιεί το Μαρόκο. Η υπογραφή συμφωνίας πετρελαϊκών ερευνών μεταξύ του Μαρόκου και δύο εταιρειών, ανάμεσα στις οποίες και η TotalFinaElf, τον Οκτώβριο του 2011, έδωσε στον ΟΗΕ τη δυνατότητα να παράσχει μια γνωμοδότηση που ανοίγει “παραθυράκια” στις μεγάλες αρχές των προηγούμενων αποφάσεών του.

“Το ζήτημα είναι εάν ο κανόνας της “διαρκούς κυριαρχίας” [επάνω στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους] απαγορεύει στη διοικούσα δύναμη οποιαδήποτε δραστηριότητα συνδέεται με τους συγκεκριμένους πόρους των μη αυτόνομων εδαφών που διοικεί ή απαγορεύει μόνο τις δραστηριότητες εκείνες που θα πραγματοποιούνταν αγνοώντας τις ανάγκες και τα συμφέροντα των κατοίκων των εδαφών αυτών, δηλαδή χωρίς να τους αποφέρει όφελος”, δηλώνει ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής νομικών υποθέσεων του ΟΗΕ.

Όμως, κανένας μηχανισμός αξιολόγησης των συμφερόντων αυτών δεν έχει προβλεφθεί. Οι προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν στους “πρώην αποικιοκρατούμενους λαούς των μη αυτόνομων εδαφών” να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους δεν έχουν οριστεί. Έτσι, το ζήτημα γίνεται απλώς στοιχείο του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των αντιμαχόμενων μερών.
Το Μέτωπο Πολισάριο καταγγέλλει τη “λεηλασία” των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την περιφρόνηση του “λαού της Δυτικής Σαχάρας”.

Έτσι, τον Νοέμβριο του 2012, κίνησε νομική διαδικασία ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ζητώντας την ακύρωση της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Μαρόκου, η οποία υπογράφηκε τον Μάρτιο του 2012 και περιλαμβάνει τη Δυτική Σαχάρα.

Πρώτο επιχείρημα; Η απουσία διαβούλευσης με το Μέτωπο Πολισάριο.
Οι μαροκινές αρχές, από τη μία πλευρά, αναπτύσσουν έντονη δραστηριότητα για να πείσουν ότι η οικονομική εκμετάλλευση αποφέρει οφέλη “στους κατοίκους της περιοχής”. Πολλαπλασιάζουν τις ανακοινώσεις νέων επενδυτικών προγραμμάτων, οι οποίες καταχωρίζονται τακτικά στον γαλλικό Τύπο7 και σχεδόν καθημερινά στα μαροκινά μέσα ενημέρωσης. Γίνεται λόγος για “τοπικό πληθυσμό”, χωρίς να είναι γνωστό εάν πρόκειται για ντόπιους ή για Μαροκινούς που έχουν εγκατασταθεί κατά εκατοντάδες χιλιάδες στην περιοχή.
Το Μέτωπο Πολισάριο, από την άλλη, αναφέρεται στον “λαό της Δυτικής Σαχάρας”.

Ο νομικός σύμβουλος του ΟΗΕ χρησιμοποιεί και τις δύο διατυπώσεις για να περιγράψει τους κατοίκους της Δυτικής Σαχάρας, επιτείνοντας τη σύγχυση που επικρατεί.
Το Μakhzen (το Παλάτι) κάνει τα πάντα για να στηρίξει την άποψη ότι οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας αποκομίζουν οφέλη από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της περιοχής. Το OCP, για παράδειγμα, παρουσιάζεται να ασκεί κοινωνική πολιτική: “Το σύνολο των καθαρών εσόδων της PhosBoucraa επανεπενδύεται στην περιοχή και αποφέρει οφέλη στους κατοίκους της”, διαβάζει κανείς στην έκθεση δραστηριοτήτων της εταιρείας για το 2012.
Στο ορυχείο έχουν προσληφθεί τουλάχιστον 530 ντόπιοι νέοι μετά τα γεγονότα του Γκντέιμ Ιζίκ.
Πρόκειται για τα παιδιά των συνταξιούχων, οι οποίοι εργάζονταν ήδη από την εποχή των Ισπανών και δεν ήταν ικανοποιημένοι από τη σύνταξη που έπαιρναν.
“Τελικά βρέθηκε λύση, αλλά οι νέοι προσελήφθησαν με καθεστώς που δεν ισχύει πια, επομένως και με μειωμένο μισθό”, δηλώνει με λύπη ο Έντια Σίντι Άχμεντ Μούσα, φυσιογνωμία του τοπικού συνδικαλιστικού κινήματος, γενικός γραμματέας της Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων της Δυτικής Σαχάρας – η οποία είναι παράνομη.
Άλλο εργαλείο; Η χορήγηση της κάρτας εθνικής προαγωγής, ενός κοινωνικού βοηθήματος που φτάνει περίπου τα 150 ευρώ τον μήνα, το οποίο μοιάζει να μοιράζεται αφειδώς.
Πολλοί ντόπιοι επιβεβαιώνουν την άποψη ότι, όσον αφορά τους κατοίκους της Δυτικής Σαχάρας, το επίδομα αυτό επιτρέπει την εξαγορά της κοινωνικής ειρήνης και τον έλεγχο της πολιτικής δραστηριότητας μέσω της διανομής χρημάτων από τους αρχηγούς των φυλών.
Οι κρατικές αρχές μπορούν να φτάσουν μέχρι και να διακόψουν τη χορήγηση του επιδόματος σε κατοίκους που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις για την ανεξαρτησία.

Είναι δυνατόν να γίνει λόγος για πραγματικά “οφέλη” στον τοπικό πληθυσμό; Ελλείψει αξιόπιστων στοιχείων από την περιοχή, που το Μαρόκο δεν είναι υποχρεωμένο να παράσχει, αφού δεν θεωρείται από τον ΟΗΕ ως η “διοικούσα δύναμη”,8 είναι αδύνατον να απαντήσει κανείς κατηγορηματικά. Αντίθετα, είναι αδιαμφισβήτητη η εκμετάλλευση του ζητήματος προκειμένου να υπηρετηθεί η πολιτική του βασιλιά του Μαρόκου.
Τον Νοέμβριο του 2013, ο προσδιορισμός ενός “νέου αναπτυξιακού προτύπου για τις νότιες επαρχίες”, το οποίο επεξεργάστηκε το CESE, είχε στόχο να θέσει τη συνεισφορά της “κοινωνίας των πολιτών” στην υπηρεσία της “επιτυχίας της μαροκινής πρωτοβουλίας για αυτονομία της περιοχής”.9
Από το 2007 και μετά, ο βασιλιάς Μοχάμεντ ο 4ος παρουσιάζει την αυτονομία ως την εναλλακτική λύση στο δημοψήφισμα αυτοπροσδιορισμού, το οποίο ο ΟΗΕ ζητάει να πραγματοποιηθεί κάθε χρόνο από το 1991.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα; Στις 10 Δεκεμβρίου 2013, η πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επικύρωσε τη νέα συμφωνία αλιείας, με την οποία παρατείνεται για το χρονικό διάστημα 2014-2017 παλαιότερη συμφωνία που ίσχυσε από το 2007 έως το 2011.
Για μία ακόμη φορά, το Μαρόκο έχει περιλάβει -χωρίς, μάλιστα, να αναφέρεται κάτι τέτοιο στο πρωτόκολλο- και τα νερά της Δυτικής Σαχάρας. Η συμφωνία προβλέπει και πάλι την καταβολή ετήσιας επιδότησης (30 εκατομμύρια ευρώ, έναντι 36 εκατομμυρίων ευρώ που είχαν δοθεί παλαιότερα για την ανάπτυξη του βιομηχανικού τομέα). Σε αντάλλαγμα, το Μαρόκο χορηγεί άδειες σε ευρωπαϊκά αλιευτικά σκάφη και ποσοστώσεις αλιείας για κάθε είδος ψαριού ξεχωριστά. Καθώς, τον Δεκέμβριο του 2011, το Ευρωκοινοβούλιο είχε αρνηθεί την ανανέωση της πρώτης συμφωνίας, η νέα, ευνοϊκή αυτή τη φορά, ψηφοφορία μοιάζει με σημάδι υποστήριξης προς τη μαροκινή κυβέρνηση και τη “μεταρρυθμιστική” πολιτική της.

Για τον λόγο αυτόν, η νομική υπηρεσία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εξετάζει πολύ σύντομα το ζήτημα του οφέλους που έχουν οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας, θεωρώντας ότι το Μαρόκο μπορεί να συμπεριλάβει τα νερά της συγκεκριμένης περιοχής και ότι μια τέτοια συμφωνία είναι νόμιμη στο μέτρο που το μαροκινό βασίλειο “σέβεται τις υποχρεώσεις του απέναντι στον λαό της Δυτικής Σαχάρας”. Τι κι αν οι μόνοι ευρωβουλευτές που έχουν άδεια να μεταβούν στα εδάφη αυτά είναι όσοι ανήκουν στην ομάδα φιλίας Ευρωπαϊκής Ένωσης-Μαρόκου;

Εξάλλου, ο Γάλλος βουλευτής Ζιλ Παρνιό (Σοσιαλιστικό Κόμμα), πρόεδρος της ομάδας αυτής, είναι πολύ σαφής: “Ήταν αυταπάτη να θέλει κανείς να επιλύσει το πρόβλημα της Δυτικής Σαχάρας μέσω της απόρριψης της αλιευτικής συμφωνίας. Υπενθυμίζω ότι η πρόταση για αυτονομία της Δυτικής Σαχάρας, την οποία το Μαρόκο παρουσίασε στα Ηνωμένα Έθνη το 2007, αποτελεί τη μόνη δυνατή λύση”.10 Τόσο το χειρότερο και για το καθαρά οικονομικό σκέλος του κειμένου: ανεξάρτητη εκτίμηση της προηγούμενης συμφωνίας αλιείας είχε δείξει “πολύ χαμηλό” συντελεστή κόστους-οφέλους και εξαιρετικά χαμηλή αποδοτικότητα.

Η Γαλλία, πρώτη χώρα σε ξένες επενδύσεις στο Μαρόκο, συμβάλλει ενεργά στη διατήρηση του στάτους κβο σε βάρος των κατοίκων της Δυτικής Σαχάρας.

Τον περασμένο Νοέμβριο, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του νέου αλιευτικού λιμανιού του Μπουζντούρ, ενός εντυπωσιακού έργου με κύριο λιμενοβραχίονα μήκους 724 μέτρων και κάθετη προβλήτα μήκους 260 μέτρων. Το έργο υλοποιήθηκε με την οικονομική στήριξη της Γαλλικής Υπηρεσίας Ανάπτυξης, της οποίας τα κονδύλια προς το Μαρόκο πέρασαν από τα 380 εκατομμύρια ευρώ, το 2011, στα 831 εκατομμύρια ευρώ, το 2012. Στο Μπουζντούρ,
η Σουλτάνα Κάγια, μια νέα από τη Δυτική Σαχάρα, δραστήρια στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ίδρυσε πρόσφατα την Ένωση για την Προστασία των Πλουτοπαραγωγικών Πηγών.

Φοβάται πιθανή εκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων από την Total, η οποία, τον Ιούλιο του 2013, δηλαδή δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη σύμβαση στη Δυτική Σαχάρα, ξεκίνησε σεισμολογικές έρευνες σε ζώνη μεγαλύτερη από 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το όνομα της ζώνης; “Anzarane offshore”…

* Ο Olivier Quarante είναι δημοσιογράφος.

ΠΗΓΗ: /http://www.avgi.gr/…/dutiki-saxara-diamaxi-gia-ton-plouto-t…

1 Βλ. Gaël Lombart και Julie Pichot, “Peur et silence à El-Ayoun”, Le Monde diplomatique , Ιανουάριος 2006.
2 “Nouveau modèle de développement pour les provinces du Sud”, CESE, Ραμπάτ, Οκτώβριος 2013.
3 Ο αριθμός περιλαμβάνει την περιοχή του Ταν-Ταν και του Γκελμέν, στο νότιο Μαρόκο.
4 Σύμφωνα με τη ΜΚΟ Western Sahara Resource Watch. Το στοιχείο αναφέρεται και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
5 Βλ. “Résistance obstinée des Sahraouis”, Le Monde diplomatique, Φεβρουάριος 2012.
6 Απόφαση 1803 (XVII) της 14ης Δεκεμβρίου 1962.
7 Anne Cheyvialle, “Le Maroc investit massivement dans le Sahara occidental”, Le Figaro, Παρίσι, 11 Νοεμβρίου 2013.
8 Όπως υπενθύμιζε ο νομικός σύμβουλος του ΟΗΕ τον Φεβρουάριο του 2002, οι συμφωνίες της Μαδρίτης, οι οποίες υπογράφηκαν τον Νοέμβριο του 1975 ανάμεσα στην Ισπανία, το Μαρόκο και τη Μαυριτανία, δεν κατέστησαν το Μαρόκο νέα διοικούσα δύναμη στη Δυτική Σαχάρα.
9 CESE, δελτίο Τύπου, 8 Νοεμβρίου 2013.
10 “Le Parlement européen adopte définitivement l’accord de pêche entre l’Union européenne et le Maroc”, Ομάδα Φιλίας Ε.Ε-Μαρόκου, 10 Δεκεμβρίου 2013, http://groupedamitieuemaroc.wordpress.com.

=================
ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΟΚΙΝΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ
ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΣΑΧΑΡΑ

Χτισμένο στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το Τείχος της Μαροκινής Κατοχής στη Δυτική Σαχάρα εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για το λαό των Σαχραουί που ζει και στις δυο πλευρές του, καθώς είναι διάσπαρτο με περισσότερες από 7 εκατομμύρια νάρκες. Αυτό συμβαίνει παρά την εκεχειρία που ισχύει από τις 6 Σεπτεμβρίου 1991 υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών. Το Τείχος της Ντροπής έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις ανθρωπιστικές, κοινωνικές, οικονομικές,
πολιτικές, νομικές και περιβαλλοντικές, αλλά αποτελεί επίσης ένα διαρκές έγκλημα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λαού των Σαχραουί και ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο στην πραγμάτωση του αναφαίρετου δικαιώματός του στην αυτοδιάθεση και την ανεξαρτησία.
Για το λόγο αυτό, οι Σαχραουί αρχές καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να καταγγείλουν στη διεθνή κοινή γνώμη το Μαροκινό τείχος και να επιστήσουν την προσοχή σε αυτή τη γιγαντιαία στρατιωτική διάταξη που εξακολουθεί να παίζει αποφασιστικό ρόλο στην κατοχή της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο. Εκτός από τις Σαχραουί αρχές, τα τελευταία χρόνια στον αγώνα αυτό έχουν συστρατευθεί πολλές κοινωνικές οργανώσεις των Σαχραουί αλλά και διεθνή κινήματα αλληλεγγύης. Με σκοπό να καταγγείλουν το τείχος και να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη σχετικά με τις πολλαπλές επιπτώσεις του, έχουν διεξάγει μεγάλο αριθμό πολιτικών, ανθρωπιστικών, πολιτιστικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ
Ο βασικός στόχος της εκστρατείας είναι να συγκεντρώσουμε τη μέγιστη δυνατή διεθνή υποστήριξη για να πιέσουμε το Μαρόκο να αποστρατικοποιήσει το τείχος κατοχής στη Δυτική Σαχάρα, να εξουδετερώσει και να απομακρύνει όλο το
καταστροφικό οπλοστάσιο που περιλαμβάνεται στον εξοπλισμό του και κυρίως τις νάρκες και τα εκρηκτικά κατάλοιπα πολέμου

 ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ και πάρτε μέρος στην εκστρατεία για την απελευθέρωση της Δυτικής Σαχάρα εδώ:  http://removethewall.org/…/08/removethewall.org-Greek-text.…

επιμέλεια: Τομάσα Θωμαίς

The post Διεθνής Εκστρατεία ενάντια στην Μαροκινή κατοχή του λαού της Δυτικής Σαχάρα appeared first on Void Network.

ακολουθούν φωτος από το Αφγανιστάν την δεκαετία του ’70

σχολείο θυλέων στο Πακιστάν την δεκαετία του ’70

Το Αφγανιστάν πριν την χρηματοδότηση του φανατικού Ισλαμ από τη CIA

Εκατό χρόνια πριν, θα ήταν αδιανόητο να υπάρξουν δύο Μουσουλμάνοι άντρες να μπαίνουν σε ένα καφέ ή σ’ένα δημόσιο μέσο μεταφοράς, και στη συνέχεια να ανατινάζονται σκοτώνοντας δεκάδες. Ή να δολοφονούν το προσωπικό του σατιρικού περιοδικού στο Παρίσι! Τέτοια πράγματα απλώς δεν συνέβαιναν.

Όταν διαβάζεις τα απομνημονεύματα του Edward Said, ή μιλάς σε ηλικιωμένους άνδρες και γυναίκες στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, καθίσταται σαφές ότι το μεγάλο μέρος της παλαιστινιακής κοινωνίας συνήθιζε να είναι απολύτως κοσμικό και μετριοπαθές. Νοιάζονταν για τη ζωή, τον πολιτισμό, ακόμα και για τη μόδα, περισσότερο από ό, τι για τα θρησκευτικά δόγματα.

Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για πολλές άλλες μουσουλμανικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Συρίας, του Ιράκ, του Ιράν, την Αίγυπτο και την Ινδονησία. Παλιές φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Γι ‘αυτό είναι τόσο σημαντικό να μελετήσουμε τις παλιές εικόνες ξανά και ξανά, προσεκτικά.

Το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία, είναι επίσης ένας τεράστιος πολιτισμός, ένας από τους μεγαλύτερους στη Γη, ο οποίος έχει εμπλουτίσει την ανθρωπότητα μας με μερικά από τα σημαντικότατα επιστημονικά και αρχιτεκτονικά επιτεύγματα, και με αμέτρητες ανακαλύψεις στον τομέα της ιατρικής. Μουσουλμάνοι έχουν γράψει εκπληκτική ποίηση, και έχουν συνθέσει όμορφη μουσική. Αλλά πάνω απ ‘όλα, ανέπτυξαν μερικές από τις πρώτες κοινωνικές δομές στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των τεράστιων δημόσιων νοσοκομείων και τα πρώτα πανεπιστήμια στη γη, όπως το Πανεπιστήμιο του Al-Qarawiyyin στη Φεζ,στο Μαρόκο.

Η ιδέα του «σοσιαλισμού» ήταν φυσική σε πολλούς μουσουλμανικούς πολιτικούς, και αν η Δύση δεν είχε παρενέβη βάναυσα, ανατρέποντας αριστερές κυβερνήσεις και βάζοντας στο θρόνο φασιστικούς συμμάχους του Λονδίνου, της Ουάσιγκτον και του Παρισιού, σχεδόν όλες οι μουσουλμανικές χώρες, όπως το Ιράν, η Αίγυπτος και η Ινδονησία, θα ήταν τώρα πιθανότατα σοσιαλιστικές, υπό την κυβέρνηση μετριοπαθών και ως επί το πλείστον κοσμικών ηγετών.

Στο παρελθόν, αμέτρητοι μουσουλμάνοι ηγέτες στάθηκαν εναντίον του δυτικού ελέγχου του κόσμου, και πολλά πρόσωπα, όπως ο Πρόεδρος της Ινδονησίας, Σουκάρνο Αχμέτ, ήταν κοντά στα Κομμουνιστικά Κόμματα και τις ιδεολογίες. Ο Sukarno σφυριλάτησε ακόμη και ένα παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, το κίνημα Non-Allied, το οποίο είχε σαφώς καθοριστεί κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης στο Bandung της Ινδονησίας, το 1955.

Αυτό ήταν σε πλήρη αντίθεση με τη συντηρητική, ελίτ που ήταν προσανατολισμένη στο Χριστιανισμό, που ως επί το πλείστον ένιωθε σα στο σπίτι της με τους φασιστικούς άρχοντες και αποικιοκράτες, με τους βασιλείς, τους εμπόρους και τις μεγάλες ολιγαρχικές επιχειρήσεις .

Για την αυτοκρατορία, η ύπαρξη και η δημοτικότητα των προοδευτικών, μαρξιστών, μουσουλμάνων ηγεμόνων που υπήρχαν τη Μέση Ανατολή ή την πλούσια σε πόρους Ινδονησία, ήταν κάτι σαφώς απαράδεκτο. Αν ήταν να χρησιμοποιήσουν το φυσικό πλούτο για να βελτιώσουν τις ζωές των λαών τους, τι θα έμενε για την αυτοκρατορία και τις επιχειρήσεις της; Έπρεπε κάτι τέτοιο να σταματήσει με όλα τα μέσα.

Το Ισλάμ θα έπρεπε να διαιρεθεί, και να διεισδύσουν σε αυτό στελέχη ακραία και με αντικουμουνιστικά αισθήματα και με ανθρώπους που ελάχιστα ενδιαφέρονταν για την ευημερία των λαών τους.

Σχεδόν όλα τα ριζοσπαστικά κινήματα στο σημερινό Ισλάμ, οπουδήποτε στον κόσμο, είναι συνδεδεμένα με την Wahhabism, μια υπερ-συντηρητική, αντιδραστική αίρεση του Ισλάμ, η οποία έχει τον έλεγχο της πολιτικής ζωής της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και άλλων ένθερμων συμμάχων της Δύσης στον Κόλπο.

Για να παραθέσω τα λόγια του Δρ Αμπντουλάχ Μοχάμεντ Σίντι:

“Είναι πολύ σαφές από τα ιστορικά δεδομένα, ότι χωρίς τη βρετανική βοήθεια ούτε το Wahhabism ούτε η Βουλή των Σαούντ θα υπήρχαν σήμερα. Το Wahhabism είναι ένα βρετανικό εμπνευσμένο φονταμενταλιστικό κίνημα στο Ισλάμ. Μέσα από την άμυνα της Βουλής των Σαούντ, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν επίσης το Wahhabism άμεσα και έμμεσα, ανεξάρτητα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, του 2001. Το Wahhabism είναι μια βίαιη, δεξιά, υπερ-συντηρητική, άκαμπτη, εξτρεμιστική, αντιδραστική, σεξιστική, και αδιάλλακτη πτέρυγα… “

Η Δύση έδωσε την πλήρη υποστήριξή της στους Wahhabis στη δεκαετία του 1980. Είχαν χρησιμοποιηθεί, χρηματοδοτηθεί και οπλιστεί , αφού η Σοβιετική Ένωση σύρθηκε στο Αφγανιστάν και σε έναν πικρό πόλεμο που διήρκεσε από το 1979 έως το 1989. Ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, εξαντληθήκε, τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά.

Οι Μουτζαχεντίν, οι οποίοι πολεμούσαν τους Σοβιετικούς, καθώς και της αριστερής κλίσης κυβέρνηση στην Καμπούλ, ενθαρρύνονταν και χρηματοδοτούνταν από τη Δύση και τους συμμάχους της. Ήρθαν από όλες τις γωνιές του μουσουλμανικού κόσμου, για συμμετάσχουν σ’έναν «ιερό πόλεμο» κατά των άπιστων κομμουνιστών.

Σύμφωνα με τα αρχεία του Αμερικανικού υπουργείο εξωτερικών:

«Αγήματα από τους λεγόμενους Αφγανούς Άραβες και ξένους μαχητές που επιθυμούσαν να διεξάγουν τζιχάντ εναντίον των άθεων κομμουνιστών. Ξεχωριστός μεταξύ αυτών ήταν και ένας νεαρός Σαουδικής καταγωγής το όνομα του ήταν Οσάμα Μπιν Λάντεν, του οποίου η Αραβική ομάδα τελικά εξελίχθηκε στην αλ-Κάιντα.»

Μουσουλμανικές ριζοσπαστικές ομάδες δημιουργήθηκαν και ενισχύθηκαν σε διάφορες μουσουλμανικές χώρες της Δύσης, συμπεριλαμβανομένης της αλ-Κάιντα, αλλά και, πιο πρόσφατα, του ISIS (επίσης γνωστό ως ISIL). Το ISIS είναι ένας εξτρεμιστικός στρατός που γεννήθηκε στα «στρατόπεδα προσφύγων» στα σύνορα της Συρίας / Τουρκίας και της Συρίας / της Ιορδανίας, και ο οποίος χρηματοδοτήθηκε από το ΝΑΤΟ και τη Δύση για την καταπολέμηση της κοσμικής κυβέρνσησης του Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία.

Τέτοια εξτρεμιστικά εμφυτεύματα εξυπηρετούν διάφορους σκοπούς. Η Δύση τους χρησιμοποιεί ως εκπροσώπους τους στους πολέμους, που διεξάγει ενάντια στους εχθρούς της – τις χώρες που εξακολουθούν να είναι εμπόδια στον δρόμο της Αυτοκρατορίας για την πλήρη κυριαρχία του κόσμου. Στη συνέχεια, κάπου στην πορεία, αφού αυτές οι εξτρεμιστικές στρατιές «βγαίνουν εντελώς εκτός ελέγχου» (και πάντα θα βγαίνουν), θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως σκιάχτρα και ως δικαιολογία για τον «πολέμο κατά της τρομοκρατίας», ή, όπως μετά από που το ISIS πήρε τη Μοσούλη, ως δικαιολογία για την περαιτέρω εμπλοκή των δυτικών στρατευμάτων στο Ιράκ.

Ιστορίες για τις ριζοσπαστικές μουσουλμανικές ομάδες παρελαύνουν διαρκώς στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και των περιοδικών, ή προβάλλονται στην τηλεόραση , υπενθυμίζοντας στους αναγνώστες και στο κοινό, «πόσο επικίνδυνος ο κόσμος είναι πραγματικά», «πόσο σημαντική είναι η Δυτική συμμετοχή σε αυτόν», και κατά συνέπεια, πόσο σημαντική είναι η επιτήρηση , πόσο απαραίτητα είναι τα μέτρα ασφάλειας, καθώς και οι προϋπολογισμοί και οι πόλεμοι, η τεράστια «άμυνα» ενάντια στα αμέτρητα κράτη παρίες.

Από έναν ειρηνικό και δημιουργικό πολιτισμό, που συνήθιζε να κλίνει προς το σοσιαλισμό, τα Μουσουλμανικά έθνη και το ίδιο το Ισλάμ, βρέθηκε να έχει ξαφνικά εκτροχιαστεί, ξεγελαστεί, να έχει υποστεί την διείσδυση ξένων θρησκευτικών και ιδεολογικών εμφυτευμάτων, και να έχει μετασχηματιστεί από τους Δυτικούς ιδεολόγους και προπαγανδιστές σε μια «τεράστια απειλή», να έχει βρεθεί στην κορυφή και να αποτελεί το σύμβολο της τρομοκρατίας και της μισαλλοδοξίας.

Η κατάσταση είναι τραγελαφική, αλλά κανείς δεν γελάει πραγματικά – ως αποτέλεσμα πάρα πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και πάρα πολύ έχουν καταστραφεί!

Η Ινδονησία είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά ιστορικά παραδείγματα για το πώς αυτοί οι μηχανισμοί της καταστροφής των προοδευτικών μουσουλμανικών αξιών, έχουν πραγματικά λειτουργήσει:

Στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία και η Δύση γενικότερα, «ανησυχούσε» όλο και περισσότερο, για την προοδευτική αντι-ιμπεριαλιστική και διεθνιστική στάση του Προέδρου Σουκάρνο, και για την αυξανόμενη δημοτικότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδονησίας (PKI). Αλλά ήταν ακόμα πιο ανήσυχοι σχετικά με τη φωτισμένη, σοσιαλιστική και μετριοπαθή εκδοχή του Ισλάμ στην Ινδονησία, που συσχετιζόταν σαφώς με τα κομμουνιστικά ιδεώδη.

Χριστιανοί και αντι-κομμουνιστές ιδεολόγοι και «σχεδιαστές», όπως και το πασίγνωστο Ιησουίτικο Joop Beek, διείσδυσαν στην Ινδονησία. Έστησαν μυστικές οργανώσεις εκεί, από ιδεολογικές σε παραστρατιωτικές, βοηθώντας τη Δύση να προγραμματίσει το πραξικόπημα που κατά την διάρκεια και μετά το 1965 αφαίρεσε από 1 ως και 3 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές.

Διαμορφωμένη στη Δύση, η εξαιρετικά αποτελεσματική αντι-κομμουνιστική και αντι-πνευματική διάδοση της προπαγάνδας από το Joop Beek και τις ομάδες του, βοήθησε επίσης να γίνει πλύση εγκεφάλου σε πολλά μέλη των μεγάλων μουσουλμανικών οργανώσεων, ωθώντας τους στο να ενωθούν με σκοπό τη δολοφονία των Αριστερών, αμέσως μετά το πραξικόπημα. Ελάχιστα γνώριζαν ότι το Ισλάμ και όχι μόνο ο Κομμουνισμός, επιλέχθηκαν ως ο κύριος στόχος της φιλοδυτικής, χριστιανικής «πέμπτης φάλαγγας» μέσα στην Ινδονησία, ή ακριβέστερα, ο στόχος ήταν η αριστερή κλίση του φιλελεύθερου Ισλάμ.

Μετά το πραξικόπημα του 1965, ο υπό την δυτική αιγίδα, φασίστας δικτάτορας, General Suharto , χρησιμοποίησε τον Joop Beek ως τον κύριο σύμβουλό του. Από οικονομική άποψη, το καθεστώς το ίδιο σχετιζόταν με τους κυρίως χριστιανούς μεγιστάνες των επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένου του Liem Bian Kie.

Στην πολυπληθέστερη μουσουλμανική χώρα στη γη, την Ινδονησία, οι μουσουλμάνοι ήταν στο περιθώριο, τα «αναξιόπιστα» πολιτικά τους κόμματα απαγορεύονταν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, και τα δύο και η πολιτική (κρυφά) και η οικονομία (φανερά) έπεσε κάτω από τον αυστηρό έλεγχο της χριστιανικής, φιλοδυτικής μειονότητας . Μέχρι σημέρα, αυτή η μειονότητα έχει πολύπλοκες και δηλητηριώδες σχέσεις με τους αντι-κομμουνιστές πολεμιστές, είναι στενά δεμένη με επιχειρηματικές συμπράξεις και με τις μαφίες, τα μέσα ενημέρωσης και τα «εκπαιδευτικά καταστήματα», συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών θρησκευτικών σχολείων, καθώς και με τους διεφθαρμένους θρησκευτικούς κήρυκες (πολλοί από αυτούς έπαιξαν ρόλο στις σφαγές του 1965 ), και άλλοι συνεργάζονται τόσο με το τοπικό όσο και το παγκόσμιο καθεστώς.

Η Ινδονησία, έχει μετατραπεί σε μια σιωπηλή πλειοψηφία, ως επί το πλείστον φτωχή και χωρίς καμία σημαντική επιρροή. Γίνεται μόνο διεθνές πρωτοσέλιδο, όταν απογοητευμένοι λευκοντυμένοι μαχητές της διαλύουν κάποιο μπαρ, ή όταν εξτρεμιστές της, πολλοί από τους οποίους σχετίζονται με τους Μουτζαχεντίν, ανατινάζουν νυχτερινά κέντρα, ξενοδοχεία ή εστιατόρια στο Μπαλί και την Τζακάρτα.

Ή το κάνουν ακόμη και αυτό, πραγματικά;

Ο πρώην πρόεδρος της Ινδονησίας και προοδευτικός μουσουλμάνος κληρικός, Αμπντουραχμάν Ουαχίντ (ο οποίος εκδιώχθηκε από τις ελίτ), μου είπε κάποτε: «Ξέρω ποιος ανατίναξε το ξενοδοχείο Marriott στην Τζακάρτα. Δεν ήταν μια επίθεση από τους Ισλαμιστές, έγινε από τις ινδονησιακές μυστικές υπηρεσίες, προκειμένου να δικαιολογήσουν την ύπαρξη και τον προϋπολογισμό τους, και να ευχαριστήσουν τη Δύση.»

«Θα έλεγα ότι ο δυτικός ιμπεριαλισμός δεν έχει τόσο πολύ σφυρηλατήσει μια συμμαχία με τις ακραίες παρατάξεις, όσο ότι τις δημιούργησε», μου είπε, στο Λονδίνο, ο φίλος μου, και πνευματικός προοδευτικός μουσουλμάνος, Ziauddin Sardar.

Και ο κ Sardar συνέχισε:

«Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αποικιοκρατία έκανε πολύ περισσότερα από απλώς μια ζημία στα μουσουλμανικά έθνη και τους πολιτισμούς. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην καταστολή και στην ενδεχόμενη εξαφάνιση της γνώσης και της μάθησης, της σκέψης και της δημιουργικότητας, από τους μουσουλμανικές πολιτισμούς. Η αποικιοκρατία ξεκίνησε με την ιδιοποίηση της γνώσης και της μάθησης του Ισλάμ, το οποίο αποτέλεσε τη βάση της «Ευρωπαϊκής Αναγέννησης» και του «Διαφωτισμού» και έληξε με την εξάλειψη αυτής της γνώσης και της μάθησης και από τις μουσουλμανικές κοινωνίες και από την ίδια την ιστορία. Το έκανε αυτό τόσο με την φυσική εξόντωση – την καταστροφή και το κλείσιμο των ιδρυμάτων της μάθησης, την απαγόρευση ορισμένων ιθαγενών τύπων της γνώσης, σκοτώνοντας τοπικούς στοχαστές και επιστήμονες – και με το ξαναγράψιμο της ιστορίας, όπως την ιστορία του δυτικού πολιτισμού, στην οποία εντάσσονται όλες οι μικρότερες ιστορίες άλλων πολιτισμού εντάσσονται .»

Από τις ελπίδες αυτών των εποχών μέχρι τη συνολική κατήφεια των σημερινών ημερών, πόσο μεγάλο και τραγικό ταξίδι ήταν!

Ο μουσουλμανικός κόσμος είναι τώρα τραυματισμένος, ταπεινωμένος και σε σύγχυση, σχεδόν πάντα σε θέση άμυνας.

Είναι παρεξηγημένος από τους ξένους, και συχνά ακόμη και από τον ίδιο τον λαό του, οι οποίοι συχνά αναγκάζονται να βασίζονται στις δυτικές και χριστιανικές απόψεις για τον κόσμο.

Αυτό που συνήθιζε να κάνει τον πολιτισμό του Ισλάμ τόσο ελκυστικό – η ανοχή, η μάθηση, η ανησυχία για την ευημερία των ανθρώπων – έχει ακρωτηριαστεί από το μουσουλμανικό βασίλειο, που καταστράφηκε από το εξωτερικό. Ό, τι απέμεινε ήταν μόνο η θρησκεία.

Τώρα, οι περισσότερες από τις μουσουλμανικές χώρες διέπονται από δυνάστες, από στρατιωτικές ή διεφθαρμένες κλίκες. Όλα αυτά συνδέονται στενά με τη Δύση και το παγκόσμιο καθεστώς και τα συμφέροντά του.

Όπως έκαναν σε πολλά μεγάλα έθνη και αυτοκρατορίες της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής, καθώς και στην Αφρική, Δυτικοί εισβολείς και άποικοι κατάφεραν να εξολεθρεύσουν εντελώς μεγάλους μουσουλμανικούς πολιτισμούς. Αυτό που τους αντικατέστησε με τη βία ήταν η απληστία, η διαφθορά και η σκληρότητα.

Φαίνεται ότι, οτιδήποτε βασίζεται σε κάτι διαφορετικό, σε μη-χριστιανικές βάσεις, καταστρέφεται και γίνεται σκόνη από την Αυτοκρατορία. Μόνο οι μεγαλύτεροι και πιο σκληροί πολιτισμοί εξακολουθούν να επιβιώνουν.

Κάθε φορά που μια μουσουλμανική χώρα προσπαθεί να επιστρέψει στην ουσία της, να βαδίσει στο δικό της σοσιαλιστικό ή κοινωνικά προσανατολισμένη τρόπο της – όπως το Ιράν, η Αίγυπτος, η Ινδονησία, ή πολύ πιο πρόσφατα, το Ιράκ, η Λιβύη ή η Συρία – δέχεται άγρια βασανιστήρια και καταστρέφεται.

Η θέληση του λαού της είναι ανεπίσημα σπασμένη, και δημοκρατικά εκφρασμένες επιλογές έχουν ανατραπεί.

Για δεκαετίες, η Παλαιστίνη έχει στερηθεί την ελευθερία, καθώς και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά της. Τόσο το Ισραήλ και η Αυτοκρατορία φτύνουν το δικαίωμά της για αυτοδιάθεση. Ο Παλαιστινιακός λαός είναι κλειδωμένος σε ένα γκέτο, ταπεινωμένος, και δολοφονημένος. Η θρησκεία είναι ό,τι έχει απομείνει σε μερικούς από αυτούς.

Η «Αραβική Άνοιξη» εκτροχιάστηκε και τερματίστηκε σχεδόν παντού, από την Αίγυπτο ως το Μπαχρέιν, και τα παλιά καθεστώτα και στρατιωτικές δικτατορίες είναι πίσω στην εξουσία.

Όπως Αφρικανικός λαός, έτσι και οι Μουσουλμάνοι πληρώνουν τρομαχτικό αντίτιμο για το ότι έχουν γεννηθεί σε χώρες πλούσιες με φυσικούς πόρους. Αλλά επίσης κακοποιούνται για το γεγονός ότι, μαζί με την Κίνα, έχουν τη μεγαλύτερη ιστορία πολιτισμού, που επισκίασε όλους τους πολιτισμούς της Δύσης.

Τώρα, σχεδόν κανείς στη Δύση δεν ξέρει για τα μεγάλα επιστημονικά, καλλιτεχνικά ή κοινωνικά επιτεύγματα του μουσουλμανικού κόσμου. Αλλά όλοι είναι «καλά ενημερωμένοι» σχετικά με το ISIS. Φυσικά ξέρουν το ISIS μόνο ως «ισλαμική εξτρεμιστική ομάδα», όχι ως ένα από τα δυτικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να αποσταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή.

Καθώς η Γαλλία θρηνεί για τους θανάτους των δημοσιογράφων στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού, Charlie Hebdo (αναμφισβήτητα ένα τρομερό έγκλημα!), σε όλη την Ευρώπη και πάλι το Ισλάμ απεικονίζεται ως βάναυσο και επικίνδυνο και όχι η Δύση με τα, μετα τις Σταυροφορίες, χριστιανικά φονταμενταλιστικά δόγματα που συνεχίζουν την ανατροπή και τη σφαγή όλων των μετριοπαθών και προοδευτικών κυβερνήσεις στον μουσουλμανικό κόσμο, αφήνοντας τους μουσουλμάνους στο έλεος των φανατικών διαταραγμένων

Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, περίπου 10 εκατομμύρια μουσουλμάνοι έχουν δολοφονηθεί, επειδή οι χώρες τους δεν εξυπηρετούσαν την Αυτοκρατορία, ή δεν εξυπηρετούσαν το πλήρες σχέδιο, ή απλά βρέθηκαν στο δρόμο της. Τα θύματα ήταν Ινδονήσιοι, Ιρακινοί, Αλγερινοί, Αφγανοί, Πακιστανοί, Ιρανοί, πολίτες της Υεμένης, Σύριοι, Λιβανέζοι, Αιγύπτιοι, και πολίτες του Μάλι, της Σομαλία, του Μπαχρέιν και πολλών άλλων χωρών.

Η Δύση αναγνώρισε τα πιο φρικτά τέρατα, έριξε δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτούς, τους εξόπλισε, τους έδωσε την προηγμένη στρατιωτική εκπαίδευση, και στη συνέχεια τους άφησε ελεύθερους.

Οι χώρες που αναπαράγουν την τρομοκρατία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, είναι μερικοί από τα πιο στενούς συμμάχους της Δύσης, και δεν έχουν τιμωρηθεί για την εξαγωγή αυτής της φρίκης σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο.

Μεγάλα κοινωνικά μουσουλμανικά κινήματα όπως η Χεζμπολάχ, η οποία επί του παρόντος δραστηριοποιείται στον θανάσιμο αγώνα κατά του ISIS, αλλά που επίσης συνήθιζε να στηρίζει το Λίβανο κατά τη διάρκεια του αγώνα του εναντίον της ισραηλινής εισβολής, είναι μέσα στους «καταλόγους των τρομοκρατών» που συντάχθηκαν από τη Δύση. Αυτό εξηγεί πολλά, αν κάποιος είναι πρόθυμος να δώσει την κατάλληλη προσοχή.

Βλέποντάς το από τη Μέση Ανατολή, φαίνεται ότι η Δύση, όπως και κατά τη διάρκεια των σταυροφοριών, στοχεύει στην απόλυτη καταστροφή των μουσουλμανικών χωρών και του μουσουλμανικού πολιτισμού.

Όσο για τη μουσουλμανική θρησκεία, η δυτική Αυτοκρατορία αποδέχεται μόνο τις υπάκουες και άτολμες εκδοχές της- δηλαδή αυτές που αποδέχονται τον ακραίο καπιταλισμό και την κυρίαρχη παγκόσμια θέση της Δύσης. Το μόνο άλλο ανεκτό είδος του Ισλάμ είναι αυτό που κατασκευάζεται από την ίδια τη Δύση, και από τους συμμάχους της στον Κόλπο – σχεδιασμένο να πολεμάει την πρόοδο και την κοινωνική δικαιοσύνης, αυτό που καταβροχθίζει τους δικούς του ανθρώπους.

*Ο Andre Vltchek είναι ένας μυθιστοριογράφος, σκηνοθέτης και ερευνητής δημοσιογράφος . Έχει καλύψει πολέμους και συγκρούσεις σε δεκάδες χώρες. Το αποτέλεσμα αυτών των καλύψεων είναι το τελευταίο βιβλίο του: «Ο αγώνας ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό» (Fighting Against Western Imperialism). Ο «Plouto» δημοσίευσε τη συζήτηση του με τον Νόαμ Τσόμσκι: Για τη Δυτική τρομοκρατία. (On Western Terrorism.) Το θρυλιό πολιτικό μυθιστόρημά του “Point of No Return” εκδόθηκε εκ νέου και ειναι διαθέσιμο. Η Oceania είναι το βιβλίο του για το δυτικό ιμπεριαλισμό στο Νότιο Ειρηνικό. Το προκλητικό βιβλίο του για την μετά-Σουχάρτο Ινδονησία και το μοντέλο της φονταμενταλιστικής αγοράς ονομάζεται “Ινδονησία – Το Αρχιπέλαγος του Φόβου” (Indonesia – The Archipelago of Fear”). Το ντοκιμαντέρ του, «Ρουάντα Gambit» αναφέρεται στην ιστορία της Ρουάντα και τη λεηλασία της ΛΔ του Κονγκό. Έχοντας ζήσει για πολλά χρόνια στη Λατινική Αμερική και την Ωκεανία, ο Vltchek αυτή τη στιγμή κατοικεί και εργάζεται στην Ανατολική Ασία και την Αφρική.
 
μετάφραση, επιμέλεια: Σύλβια

πηγή : http://www.counterpunch.org/…/who-should-be-blamed-for-mus…/)

πηγη https://omniatv.com/…/5056-%CE%B7-%CE%B4%CF%8D%CF%83%CE%B7-…

The post Η Δύση παρασκευάζει μουσουλμανικά τέρατα. Ποιος θα πρέπει να κατηγορηθεί για την μουσουλμανική τρομοκρατία; του Andre Vltchek appeared first on Void Network.

μετάφραση: αναρχική συλλογικότητα Οκτάνα


Εδώ και δύο χρόνια, στη Ροτζάβα του ανατολικού Κουρδιστάν,
οικοδομούνται τα θεμέλια της κοινωνικής επανάστασης. Έχοντας αυτό κατά
νου, είναι δύσκολο να αγνοήσουμε το γεγονός ότι η βάση της επίθεσης
εναντίον του Κομπάνι είναι οι πολιτικές σκοπιμότητες του Τουρκικού
Κράτους και του διεθνούς καπιταλισμού. Οι Abdülmelik Yalcin and Merve
Dilber από την Αναρχική Επαναστατική Δράση (Revolutionary Anarchist
Action) βρέθηκαν στο Suruc στα σύνορα με το Κομπάνι, από τη πρώτη μέρα
της αντίστασης εναντίον των προσπαθειών συσκότισης της επανάστασης του
λαού, σε ένδειξη αλληλεγγύης με τους ανθρώπους της περιοχής. Μιλήσαμε
μαζί τους για την αντίσταση του Κομπάνι και για την Επανάσταση στη
Ροτζάβα.


Από την αρχή της αντίστασης στο Κομπάνι, οργανώσατε πολλές
διαδηλώσεις, μοιράσατε κείμενα και αφίσες. Επίσης συμμετείχατε
στην «ανθρώπινη αλυσίδα ελέγχου των συνόρων» που οργανώθηκε στα χωριά
του Suruc κοντά στα σύνορα με το Κομπάνι. Ποιος ήταν ο σκοπός που πήγατε
εκεί; Μπορείτε να μας πείτε τι ζήσατε εκεί;


M.D: Εξαιτίας της Επανάστασης στη Ροτζάβα τα σύνορα μεταξύ των
περιοχών του Κουρδιστάν που βρίσκονται σε συριακά και τουρκικά εδάφη
άρχισαν να εξαφανίζονται. Το τουρκικό κράτος μάλιστα προσπάθησε να
χτίσει ένα τείχος προκειμένου να σταματήσει αυτό το φαινόμενο. Εν μέσω
ενός πολέμου προς όφελος του παγκόσμιου καπιταλισμού και των κρατών της
περιοχής, οι Κούρδοι της Συρίας κατάφεραν να κάνουν το άλμα προς τη
κοινωνική επανάσταση. Εξαιτίας αυτού του άλματος γεννήθηκε ένα αληθινό
μέτωπο για την ελευθερία του λαού και στο Κομπάνι ξεκίνησε μια πλήρης
επίθεση εναντίον της επανάστασης από το ISIS, ενός βίαιου μηχανισμού
δημιούργημα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Σαν αναρχικοί επαναστάτες, όταν
αντιληφθήκαμε την κατάσταση στο Κομπάνι και σε όλη τη Ροτζάβα, ήταν
αδύνατον να μην εμπλακούμε άμεσα σ’ αυτή. Ενώ τα σύνορα μεταξύ κρατών
καταργούνται, είναι ζωτικό να δείξεις αλληλεγγύη στους ανθρώπους που
αντιστέκονται στο Κομπάνι. Είμαστε στον 15ο μήνα της Επανάστασης της
Ροτζάβα. Σ’ αυτούς τους 15 μήνες, οργανώσαμε πολλές συλλογικές πορείες,
μοιράσαμε πολλά κείμενα και κάναμε αφισοκολλήσεις. Κατά τη διάρκεια του
τελευταίου κύματος επιθέσεων εναντίων της επανάστασης στο Κομπάνι, αυτή η
προηγούμενη δράση μας συνεχίστηκε σταθερά. Παρόλα αυτά έπρεπε να πάμε
στα σύνορα με το Κομπάνι για να χαιρετήσουμε την μάχη του κουρδικού λαού
για λευτεριά εναντίον των επιθέσεων της συμμορίας του ISIS. Τη νύχτα
της 24ης Σεπτεμβρίου ξεκινήσαμε απ’ τη Κωνσταντινούπολη για τα σύνορα με
το Κομπάνι. Έπειτα συναντήσαμε τους συντρόφους που έφτασαν λίγο
αργότερα και μαζί  ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε την ανθρώπινη αλυσίδα –
φύλακα των συνόρων στο χωριό Boydê στα ανατολικά του Κομπάνι. Υπήρχαν
εκατοντάδες εθελοντές σαν εμάς που ήρθαν από διαφορετικές περιοχές της
Ανατολίας και της Μεσοποταμίας στα σύνορα με σκοπό να σχηματιστεί μια
ανθρώπινη αλυσίδα μήκους 25Κm κατά μήκους της συνοριογραμμής, σε
διαφορετικά χωριά όπως Boydê, Bethê, Etmankê and Dewşan. Ένας από τους
στόχους της ανθρώπινης αλυσίδας ήταν να σταματήσει άντρες, όπλα και
εφοδιασμό που προορίζονταν για το ISIS από το τουρκικό Κράτος, το οποίο
υποστηρίζει το ISIS όπως είναι σε όλους γνωστό. Στα χωριά των συνόρων η
ζωή έχει μετατραπεί σε μια κοινοτική ζωή, παρά τις συνθήκες πολέμου.
Άλλος ένας στόχος της ανθρώπινης αλυσίδας ήταν να δράσουμε αλληλέγγυα
προς τους ανθρώπους του Κομπάνι, οι οποίοι ήταν εγκλωβισμένοι στα σύνορα
για βδομάδες και οι οποίοι δέχονταν επιθέσεις και από τις τουρκικές
δυνάμεις της στρατιωτικής αστυνομίας (jandarma). Στις πρώτες μέρες που
ήμασταν εκεί καταφέραμε να κόψουμε τα σύρματα και να περάσουμε στο
Κομπάνι μαζί με ανθρώπους που ήρθαν απ’ τη Κωσταντινούπολη.


Μπορείτε να μας πείτε τι έγινε αφού περάσατε τα σύνορα για το Κομπάνι;


Α.Υ: Από τη στιγμή που περάσαμε τα σύνορα, μας υποδέχτηκαν με
τεράστιο ενθουσιασμό. Στα χωριά του Κομπάνι που βρίσκονται στα σύνορα,
όλοι, νέοι και γέροι, ήταν στους δρόμους. Οι αντάρτες των YPG και YPJ
χαιρέτησαν τη παραβίαση των συνόρων πυροβολώντας στον αέρα. Πορευτήκαμε
στους δρόμους του Κομπάνι και αργότερα συνομιλήσαμε με ανθρώπους απ’ τη
περιοχή και με αντάρτες των YPG και YPJ που υπερασπίζονται την
επανάσταση. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι σύνορα μεταξύ ανθρώπων,
τα οποία τα κράτη δημιούργησαν συντρίβονται μ’ αυτό το τρόπο. Αυτή η
ενέργεια η οποία συνέβη σε συνθήκες πολέμου, δείχνει για άλλη μια φορά
ότι τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις δεν μπορούν να τις σταματήσουν
τα σύνορα των κρατών.


Υπήρξαν αρκετές ειδήσεις για ανθρώπους που συμμετείχαν στην
«ανθρώπινη αλυσίδα ελέγχου των συνόρων» και για τον τοπικό πληθυσμό
κοντά στα σύνορα που δέχτηκαν επιθέσεις από τη στρατιωτική αστυνομία και
από απλούς μπάτσους. Τι προσπαθεί το Τουρκικό Κράτος να πετύχει με την
επιβολή αυτού του κλίματος εκφοβισμού στα σύνορα; Τι πιστεύετε γι’ αυτό;


Α.Υ: Ναι, είναι αλήθεια ότι η πολιτική του Τούρκικου Κράτους είναι να
επιτεθεί στον καθένα που συμμετέχει στην αλυσίδα των συνόρων και στους
ανθρώπους που ζουν στα χωριά των συνόρων, καθώς και στον καθένα απ’ το
Κομπάνι που προσπαθεί να περάσει τα σύνορα. Κάποιες φορές αυτές οι
επιθέσεις συμβαίνουν αραιά και κάποιες φορές κρατάν για μέρες. Είναι
φανερό ότι κάθε επίθεση έχει τη δική της αιτία καθώς και το δικό της
σκοπό. Παρατηρήσαμε ότι κατά τη διάρκεια κάθε στρατιωτικής επίθεσης,
φορτηγά μετέφεραν υλικό στη άλλη πλευρά των συνόρων. Δεν είμαστε
σίγουροι για το ακριβές περιεχόμενο αυτών των αποστολών προς το ΙSIS.
Παρόλα αυτά μπορούσαμε να καταλάβουμε από την ισχύ των επιθέσεων ότι
κάποιες φορές γινόταν προκειμένου να μπορέσει κόσμος να περάσει τα
σύνορα και να προσχωρήσει στο ISIS, κάποιες για να σταλούν πολεμοφόδια
και κάποιες για παροχή ειδών πρώτης ανάγκης προς το ISIS. Αυτές οι
αποστολές μερικές φορές γινόταν με οχήματα με επίσημους αριθμούς
κυκλοφορίας και κάποιες φορές από συμμορίες που έκαναν λαθρεμπόριο με
κρατική αρωγή. Αυτές οι κρατικά χρηματοδοτούμενες συμμορίες, έκλεβαν την
ιδιοκτησία των ανθρώπων απ’ το Κομπάνι, που περίμεναν στα σύνορα. Η
στρατιωτική αστυνομία, απ’ την άλλη, προκειμένου να επιτρέψει τους
ανθρώπους να περάσουν τα σύνορα τους ζητούσε τεράστια προμήθεια. Βέβαια
οι πολιτικές του κράτους εναντίον του τοπικού πληθυσμού είναι οι ίδιες
για χρόνια. Εξαιτίας όμως των πολεμικών συνθηκών, αυτές οι πολιτικές
έγιναν πολύ περισσότερο φανερές τώρα. Οι επιθέσεις στα σύνορα
διεξάγονται με σκοπό να τρομοκρατήσουν τους ανθρώπους της αλυσίδας
ελέγχου των συνόρων και των ανθρώπων των χωριών των συνόρων.


Παρόλο που το τουρκικό κράτος το αρνείται, ήταν περισσότερο ή
λιγότερο γνωστό ότι υποστηρίζει το ISIS. Παρόλα αυτά, μας λέτε ότι τώρα
ότι υπάρχουν άτομα που περνούν τα σύνορα για να εισχωρήσουν στο ISIS.
Έτσι είναι φανερό σ’αυτή τη περιοχή ότι το τουρκικό κράτος υποστηρίζει
τον ISIS. Πως λειτουργεί αυτή η στήριξη στα σύνορα;


M.D: Το τουρκικό κράτος αρνούταν πεισματικά ότι στηρίζει το ISIS.
Παρόλα αυτά, σε κάθε άρνησή του, μια νέα αποστολή οργανωνόταν στα
σύνορα. Πολλές απ’αυτές τις αποστολές ήταν τόσο μεγάλες που δεν
περνούσαν απαρατήρητες. Για παράδειγμα, διάφορα οχήματα έφεραν ‘’πακέτα
βοήθειας’’ στα σύνορα. Υπήρξαμε μάρτυρες στην αποστολή δεκάδων
‘’οχημάτων υπηρεσίας’’ με μαύρα παράθυρα που πέρασαν τα σύνορα. Κανείς
δεν αναρωτιέται πραγματικά τι υπήρχε μέσα σ’αυτά τα οχήματα. Όλοι
γνωρίζουμε ότι οι ανάγκες του ISIS ικανοποιήθηκαν μέσω αυτού του δρόμου.


Μπορείτε να μας εξηγήσετε την ιστορική αλλά και σε πραγματικό
χρόνο σημασία για τους αναρχικούς επαναστάτες να αγκαλιάσουν την
αντίσταση στο Κομπάνι και την επανάσταση στη Rojava, ειδικά σ’αυτή τη
χρονική περίοδο;


Α.Υ: Η αντίσταση στο Κομπάνι και η επανάσταση στη Rojava δεν πρέπει
να αναλύεται ξεχωριστά από την μακρά ιστορία αγώνων των Κούρδων για
ελευθερία. Στην περιοχή που ζούμε, ο αγώνας των Κούρδων για ελευθερία
ονομαζόταν ‘’Το Κουρδικό ζήτημα’’. Για χρόνια, παρουσιαζόταν λανθασμένα
ως ένα πρόβλημα που δημιουργείται από τους ανθρώπους και όχι από το
κράτος. Το επαναλαμβάνουμε: αυτός είναι ο αγώνας των Κούρδων για
ελευθερία. Το μοναδικό πρόβλημα εδώ είναι το κράτος. Οι Κούρδοι μάχονται
για την ανάγκη της ύπαρξης τους ενάντια στις καταστροφικής και
αντιδραστικής πολιτικής που ασκεί διαχρονικά η δημοκρατία της Τουρκίας
και ενάντια σε άλλες πολιτικές δυνάμεις της περιοχής, για εκατοντάδες
χρόνια. Αυτός ο αγώνας δίνεται ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό με
την οργανωμένη δύναμη του λαού. Το σλόγκαν ”Το PKK είναι οι άνθρωποι,
οι άνθρωποι είναι εδώ” κάνει ξεκάθαρο, σε κάθε άτομο, ποιος είναι ο
πολιτικός φορέας και ποιος είναι η οργανωμένη δύναμη. Από τότε που
παγιώσαμε την αντίληψή μας στον αγώνα, σε διάφορα επίπεδα, η σχέση μας
με τους Κούρδους και τη κουρδική κοινωνία αλλά και την οργάνωση των
Κούρδων διατρέχεται από αμοιβαία εμπιστοσύνη. Βασίζουμε αυτή τη σχέση
πάνω στην οπτική που έχουν οι Κούρδοι για τον αγώνα. Στον αγώνα των
ανθρώπων για ελευθερία, τα αναρχικά κινήματα πάντα λειτουργούσαν
καταλυτικά. Σε μια εποχή που ο σοσιαλισμός δεν υπήρχε στην Ευρώπη, όταν
δεν υπήρχαν θεωρίες που ονομάζονταν ‘’Το δικαίωμα των εθνών να επιλέγουν
το πεπρωμένο τους’’ το αναρχικό κίνημα έπαιρνε διαφορετικές μορφές σε
διαφορετικές περιοχές του κόσμου στον αγώνα των ανθρώπων για ελευθερία.
Για να το κατανοήσουμε αυτό αρκεί να δούμε την επιρροή του αναρχισμού
στους λαικούς αγώνες  σ’ένα μεγάλο γεωγραφικό εύρος απ’την Ινδονησία
μέχρι το Μεξικό. Επίσης, ούτε η επανάσταση στη Rojava ούτε η επανάσταση
των Ζαπατίστας στη Τσιάπας ταιριάζει με τον κλασσικό ορισμό του αγώνα
των εθνών για ελευθερία. Το έθνος ως πολιτικός όρος εμπεριέχει εν γένει
την έννοια του κράτους. Ως εκ τούτου, όταν αναλογιζόμαστε τον αγώνα του
λαού για αυτοοργάνωση εκτός κράτους, πρέπει να κρατήσουμε απόσταση απ΄τη
λογική του έθνους. Απ’την άλλη πλευρά, η προσέγγισή μας δεν αποσκοπεί
στο να ταυτίσει ή να παρομοιάσει την αντίσταση στο Κομπάνι με άλλα
ιστορικά παραδείγματα. Σήμερα, διάφορες ομάδες μνημονεύουν διάφορες
ιστορικές περιόδους και παρομοιάζουν την αντίσταση στο Κομπάνι με αυτές.
Παρόλα αυτά, πρέπει να γίνει γνωστό ότι η αντίσταση στο Κομπάνι είναι η
αντίσταση στο Κομπάνι, το ίδιο και η επανάσταση στη Rojava. Αν κάποιος
θέλει να συσχετίσει την επανάσταση στη Rojava, που έβαλε τις βάσεις για
την κοινωνική επανάσταση, μπορεί να διερευνήσει την κοινωνική επανάσταση
που πραγματοποιήθηκε στην Ιβηρική χερσόνησο.


Παρόλο που η αντίσταση στο Κομπάνι λαμβάνει χώρα εκτός των
ορίων του τουρκικού κράτους, διαδηλώσεις αλληλεγγύης συμβαίνουν σε κάθε
γωνιά του πλανήτη. Ποια είναι η εκτίμησή σας για την επιρροή της
αντίστασης στο Κομπάνι -στην πραγματικότητα της επανάστασης στη Rojava-
ιδιαίτερα στην περιοχή της Ανατολίας αλλά επίσης και στη Μέση Ανατολή
και σε παγκόσμιο επίπεδο; Τι αποτελέσματα πιστεύετε ότι θα έχει η
επιρροή αυτή;

  
Μ.D: Τα καλέσματα για serhildan (κούρδικη λέξη για την εξέγερση)
εισακούστηκαν στην Ανατολία, ειδικά στις πόλεις που ανήκουν στο
Κουρδιστάν. Ξεκινώντας απ΄την πρώτη νύχτα των διαδηλώσεων όλοι στους
δρόμους χαιρέτιζαν την κουρδική αντίσταση και την εξέγερση στη Rojava
ενάντια στις ομάδες του ISIS και τον υποστηρικτή τους, το τουρκικό
κράτος. Ειδικότερα στις πόλεις του Κουρδιστάν, το κράτος επιτέθηκε στην
εξέγερση με τις δυνάμεις καταστολής και τις παρακρατικές του οργανώσεις.
Το κράτος με τις οργανώσεις Hizbulkontra (σύνθετη λέξη για να
προσδιορίσει ταυτόχρονα τις λέξεις Hezbollah και Contra-T.N)
τρομοκρατούσε το Κουρδιστάν και δολοφόνησε 43 αδέρφια μας. Αυτές οι
επιθέσεις καταδεικνύουν πόσο πολύ φοβάται το τουρκικό κράτος την
εξέγερση στη Rojava και την πιθανότητα ότι μια τέτοια επανάσταση θα
μπορούσε να επεκταθεί και εντός του τουρκικού κράτους. Επιτιθέμενοι με
την απελπισία που προκαλεί ο φόβος, το τούρκικο κράτος και ο παγκόσμιος
καπιταλισμός έχουν έναν ακόμα φόβο  στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Στη
Μέση Ανατολή, παρόλα τα σχέδια λεηλασίας και κατασκευασμένης βίας, η
κοινωνική επανάσταση κατάφερε να κερδίσει έδαφος. Το γεγονός αυτό
κατάφερε να ανατρέψει τα σχέδια του παγκόσμιου καπιταλισμού και των
περιφερειακών, της περιοχής, κρατών. Τα παραπάνω προκάλεσαν τέτοια
αναστάτωση που παρ’όλη τη διαφθορά, η κοινωνική επανάσταση κατάφερε να
εδραιωθεί στη Rojava. Αυτή η επανάσταση έδωσε απάντηση στις αμφιβολίες
για το αν η επανάσταση μπορεί να συμβεί σ’αυτή τη περιοχή αλλά και
παγκόσμια. Ενίσχυσε την εμπιστοσύνη στην ιδέα της επανάστασης ιδιαίτερα
στους ανθρώπους της περιοχής αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα. Ο στόχος
όλων των κατά τόπους κοινωνικών επαναστάσεων στην ιστορία είναι να
επιτευχθεί μια παγκόσμια κοινωνική επανάσταση. Με βάση τη διεθνιστική
αντίληψη καλέσαμε όλες τις αναρχικές ομάδες παγκοσμίως να δράσουν
αλληλέγγυα προς την κουρδική αντίσταση στο Κομπάνι και την επανάσταση
στη Rojava. Με το κάλεσμα μας για αλληλεγγύη , αναρχικοί από διαφορετικά
μέρη του κόσμου από τη Γερμανία ως την Αθήνα, τις Βρυξέλλες, το
Άμστερνταμ, το Παρίσι και την Νέα Υόρκη πραγματοποίησαν διαδηλώσεις.
Χαιρετίζουμε για ακόμη μια φορά όλες τις αναρχικές οργανώσεις που έλαβαν
το κάλεσμα μας, οργάνωσαν διαδηλώσεις αλληλεγγύης καθώς και αυτούς που
έμειναν εδώ μαζί μας στην ανθρώπινη αλυσίδα ελέγχου των συνόρων.


Ξεκινώντας απ’τις πρώτες μέρες της επίθεσης του ISIS, τα
τούρκικα ΜΜΕ που συνεργάζονται με το τούρκικο κράτος κατασκεύασαν ένα
σωρό από ‘’ειδήσεις’’ που δήλωναν πως το Κομπάνι κινδυνεύει να χάσει.
Παρόλα αυτά, αυτό που καταλαβαίνουν τώρα, σχεδόν ένα μήνα μετά, είναι το
εξής: Το Κομπάνι δεν θα πέσει! Ναι το Κομπάνι δεν έπεσε ούτε θα πέσει.
Εμείς, ως η εφημερίδα Meydan, χαιρετίζουμε την αλληλεγγύη σας στο
Κομπάνι. Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να προσθέσετε;


M.D: Εμείς, ως επαναστάτες αναρχικοί, υπήρξαμε μάρτυρες, ζήσαμε και
ακόμα βιώνουμε την αήττητη εμπιστοσύνη μας στην επανάσταση, ακόμα και
στην περίπτωση πολέμου στην περιοχή μας. Αυτό που συμβαίνει στη Rojava
είναι κοινωνική επανάσταση! Αυτή η επανάσταση, όπου τα σύνορα δεν
υφίστανται, τα κράτη καθίστανται αδύναμα, τα σχέδια του παγκόσμιου
καπιταλισμού διαταράσσονται, θα επεκταθεί στην περιοχή μας. Καλούμε κάθε
καταπιεζόμενο να κοιτάξει με τη ματιά του καταπιεζόμενου. Με βάση τα
παραπάνω τους καλούμε να υποστηρίξουν τον οργανωμένο αγώνα για κοινωνική
επανάσταση. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να γονιμοποιηθούν οι σπόροι
που εμφυτεύτηκαν στη Rojava και να ζήσουμε την διευρυμένη κοινωνική
επανάσταση.
Ζήτω η αντίσταση στο Κομπάνι! Ζήτω η επανάσταση στη Rojava!

http://anarsistfaaliyet.org/english/an-interview-with-revolutionary-anarchist-action-on-kobane-we-are-kawa-against-dehaks

Αναδημοσίευση από Eagainst.com : http://eagainst.com/articles/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-a%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA/

The post Συνέντευξη με την Αναρχική Επαναστατική Δράση (DAF) στην εφημερίδα Meydan appeared first on Void Network.

The post “Η Χειραγώγηση του Φόβου” του Νοαμ Τσόμσκι appeared first on Void Network.

The post “Λοιπόν, ποια είναι τα αιτήματα; Και πού πάνε από εδώ και πέρα;”, της Judith Butler appeared first on Void Network.

The post ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ: η καταστροφή ως καπιταλιστικό μέσο / Ντοκυμαντερ appeared first on Void Network.

The post ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ στις 31 Μαρτίου 2012 appeared first on Void Network.

 

1. Kαπιταλιστικοί εφιάλτες

 

2. Από τη SAIGON στην KABUL

 

3. ‘Ενα Αραβικό 1848

 

5. Η δεκάτη ογδόη Μπρυμαίρ της Αιγύπτου;

 

7. Η μηχανή της εξέγερσης

 

9. Αναμένοντας  την προσγείωση της Κίνας

The post “H Άνοιξη αντιμετωπίζει το χειμώνα”, του Mike Davis appeared first on Void Network.