Επικοινωνία | Void Network https://voidnetwork.gr/tag/επικοινωνία/ Theory. Utopia. Empathy. Ephemeral arts - EST. 1990 - ATHENS LONDON NEW YORK Fri, 04 Sep 2020 11:38:45 +0000 en-US hourly 1 https://voidnetwork.gr/wp-content/uploads/2016/06/cropped-logo-150x150.jpg Επικοινωνία | Void Network https://voidnetwork.gr/tag/επικοινωνία/ 32 32 “Η μετατροπή του Κοινού σε Μάζα” του Τσαρλς Ράιτ Μιλλς https://voidnetwork.gr/2014/08/31/%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%cf%83%ce%b5-%ce%bc%ce%ac%ce%b6%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%cf%83%ce%b1/ https://voidnetwork.gr/2014/08/31/%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%cf%83%ce%b5-%ce%bc%ce%ac%ce%b6%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%cf%83%ce%b1/#respond Sun, 31 Aug 2014 09:59:00 +0000 https://voidnetwork.gr/2014/08/31/%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%cf%83%ce%b5-%ce%bc%ce%ac%ce%b6%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%cf%83%ce%b1/                                   «Η μετατροπή του κοινού σε μάζα μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα, διότι μας βοηθάει ουσιαστικά να καταλάβουμε τι εστί εξουσιαστική ελίτ. […] Πρέπει να εξετάσουμε τέσσερα σημεία για να κατανοήσουμε τη διαφορά μεταξύ κοινού και μάζας. 1. Πρώτα-πρώτα, την αριθμητική σχέση ανάμεσα σ΄εκείνους που εκφέρουν και σ’ εκείνους που δέχονται απόψεις. Είναι ο πιο απλός τρόπος για να αποτιμήσουμε την κοινωνική σημασία των Mέσων Mαζικής Eπικοινωνίας. Στο μετασχηματισμό αυτής της σχέσης συναντάμε, περισσότερο από κάθε άλλο παράγοντα, το πιο ουσιώδες στοιχείο των προβλημάτων του κοινού

The post “Η μετατροπή του Κοινού σε Μάζα” του Τσαρλς Ράιτ Μιλλς appeared first on Void Network.

]]> 64598-143453
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

«Η μετατροπή του κοινού σε μάζα μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα,
διότι μας βοηθάει ουσιαστικά να καταλάβουμε τι εστί εξουσιαστική ελίτ. […]
Πρέπει να εξετάσουμε τέσσερα σημεία για να κατανοήσουμε τη διαφορά μεταξύ
κοινού και μάζας.

1. Πρώτα-πρώτα, την αριθμητική σχέση ανάμεσα σ΄εκείνους που εκφέρουν και σ’ εκείνους που δέχονται απόψεις. Είναι ο πιο απλός τρόπος για να αποτιμήσουμε την κοινωνική σημασία των Mέσων Mαζικής Eπικοινωνίας. Στο μετασχηματισμό αυτής της σχέσης συναντάμε, περισσότερο από κάθε άλλο παράγοντα, το πιο ουσιώδες στοιχείο των προβλημάτων του κοινού και της κοινής γνώμης στην σύγχρονη εξέλιξη της δημοκρατίας. Στο ένα άκρο της κλίμακας του επικοινωνείν έχουμε δυο ανθρώπους που απευθύνονται προσωπικά ο ένας στον άλλον. Στο άλλο άκρο, έχουμε ένα φερέφωνο που μιλάει απρόσωπα μέσα από ένα δίκτυο μέσων επικοινωνίας σε εκατομμύρια ακροατές και θεατές.

Η δεύτερη διάσταση που πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η δυνατότητα απάντησης σε μια άποψη χωρίς να επισύρονται μέτρα καταστολής προερχόμενα από το εσωτερικό ή το εξωτερικό της χώρας. Η τεχνική ολοκλήρωση των μμε δημιουργεί μια αριθμητικά ασθενέστερη σχέση ανάμεσα σ’ εκείνους που μιλούν κι εκείνους που ακούνε, καταργώντας από τους δεύτερους κάθε δυνατότητα να απαντήσουν ελεύθερα. Μπορούν άλλωστε να υπάρχουν σιωπηροί κανόνες γύρω από το εργασιακό καθεστώς και την ανεπίσημη δομή των M.M.E., μέσα από τους οποίους θα αποφασίζεται ποιος θα μιλήσει, πότε και για πόση ώρα. Οι κανόνες αυτοί μπορεί να τηρούν ή και να μην λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους επίσημους κανόνες και το νομικό καθεστώς που διέπει τα M.M.E. Οριακά, είναι δυνατόν να οδηγηθούμε σε ένα απόλυτο μονοπώλιο της άποψης, την οποία θα εξακοντίζουν καταπάνω σε καθυποταγμένες ομάδες καταλανωτών των μμε, που δεν θα έχουν καμιά δυνατότητα
απάντησης, ούτε έστω “κατ’ ιδίαν”.

3. Πρέπει επίσης να εξετάσουμε τη σχέση ανάμεσα στη διαμόρφωση των απόψεων και την πραγμάτωσή τους με τη μορφή μιάς κοινωνικής δράσης, την ευκολία με την οποία η κοινή γνώμη μπορεί να επηρεάσει σημαντικές αποφάσεις. Φυσικά, η δυνατότητα που έχουν οι άνθρωποι να βάλουν συλλογικά σε πράξη τις απόψεις τους, περιορίζεται από τη θέση την οποία έχουν μέσα στη δομή της εξουσίας. Αυτή η δομή μπορεί να είναι τέτοια, που να περιστέλλει δραστικά τη δυνατότητά τους να δράσουν∙ ή, πάλι, να είναι τέτοια που να επιτρέπει ή ακόμα και να ευνοεί τη δράση τους.

4. Τέλος, πρέπει να δούμε σε ποιο βαθμό η θεσμική εξουσία, με το νομικό καθεστώς της και τα μέσα δράσης που διαθέτει, διεισδύει μέσα στο κοινό. Το πρόλημα εδώ είναι να εξετάσουμε αν υπάρχει δυνατότητα αυθεντικής αυτονομίας του κοινού έναντι της θεσμικής εξουσίας. Στο ένα άκρο, το αυτόνομο κοινό κινείται ελεύθερα χωρίς παρεμβολές από τη θεσμική εξουσία. Στο άλλο άκρο, το κοινό τρομοκρατείται και γίνεται ομοιόμορφο με την διείσδυση ρουφιάνων εντός του και την καλλιέργεια μιας γενικής καχυποψίας. […]

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΚΟΙΝΟΥ ΚΑΙ ΜΑΖΑΣ
Στο κοινό
α) εκείνοι που εκφράζουν άποψη είναι τόσοι όσοι κι εκείνοι
που προσλαμβάνουν∙

β) τα μέσα δημόσιας επικοινωνίας οργανώνονται

με τέτοιο τρόπο, ώστε ο καθένας έχει άμεσα και πραγματικά τη δυνατότητα να
απαντήσει σε κάθε άποψη που εκφράζεται δημόσια∙

γ) η άποψη που διαμορφώνεται μέσα από μια τέτοια συζήτηση, οδηγεί ανεμπόδιστα σε μια πραγματική δράση, η οποία, εάν αυτό είναι αναγκαίο, μπορεί να κατευθύνεται και εναντίον της κατεστημένης εξουσίας∙

δ) οι θεσμοί εξουσίας δεν διεισδύουν στο κοινό, το οποίο λειτουργεί, επομένως, με περισσότερη αυτονομία έναντι της εξουσίας.

Όταν πληρούνται και οι τέσσερεις αυτές συνθήκες, τότε το πρακτικό μοντέλο μιας κοινότητας κοινών και αυτό το μοντέλο συμβαδίζει στο μέγιστο δυνατό βαθμό με τις θεμελιώδεις αρχές της κλασικής δημοκρατικής θεωρίας.


Απεναντίας, στη μάζα,

α) υπάρχουν πολύ λιγότεροι διαμορφωτές γνώμης από τους δέκτες −στην πραγματικότητα, η κοινότητα κοινών καταντάει ένα αφηρημένο σύμφυρμα ατόμων, που καθηλώνεται μπροστά σε μέσα μαζικής επικοινωνίας∙


β) η διάδοση των απόψεων οργανώνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε είναι πολύ δύσκολο ή και τελείως αδύνατο στο άτομο να απαντήσει άμεσα και πραγματικά σε αυτά που του λένε∙


γ) η μετατροπή της άποψης σε δράση κατευθύνεται από την εξουσία, η οποία την οργανώνει και καναλιζάρει∙


δ) η μάζα δεν έχει καμιά αυτονομία έναντι της θεσμικής εξουσίας∙ απεναντίας, εντεταλμένοι της εξουσίας διεισδύουν στη μάζα περιστέλλοντας κάθε δυνατότητα διαμόρφωσης των απόψεων μέσα από μια ελεύθερη συζήτηση.


 Μ.Μ.Ε. ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ


Ο πιο εύκολος τρόπος για να διακρίνουμε το κοινό από τη μάζα, είναι να συγκρίνουμε τους κυρίαρχους τρόπους επικοινωνίας που αντιστοιχούν στο καθένα.


Σε μια κοινότητα κοινών, η συζήτηση αποτελεί το πρωταρχικό μέσον επικοινωνίας και τα μμε, αν υπάρχουν, μεριμνούν απλώς και μόνο για τη διεύρυνση και το ζωντάνεμα της συζήτησης, συνδέοντας το κοινό που έθεσε το θέμα με τα άλλα κοινά.

Απεναντίας, σε μια μαζική κοινωνία τα οργανωμένα μέσα επικοινωνίας προωθούν μόνο τον κυρίαρχο τύπο επικοινωνίας και το κοινό μετατρέπεται σε καταναλωτικό κοινό απόψεων, σε αγορά απόψεων, τις οποίες εκπέμπουν οι ειδικοί διαμορφωτές κοινής γνώμης. Από όποια μεριά κι αν το δούμε λοιπόν, βλέποντας τι εστί κοινό, αντιλαμβανόμαστε ότι σήμερα κινούμαστε ολοταχώς προς τη μαζική κοινωνία. Στη μαζική κοινωνία, τα M.M.E. λένε στο μαζικό άνθρωπο

– ποιος είναι: του δίνουν μια ταυτότητα∙

– ποιος θέλει να είναι: του δίνουν βλέψεις και στόχους∙

– πώς θα τους πετύχει: του δίνουν μια τεχνική∙ και τέλος

– με ποιον τρόπο θα έχει την εντύπωση ότι πέτυχε ακόμα κι όταν έχει αποτύχει: τον βοηθούν να αποδράσει από την πραγματικότητα.


Το χάσμα ανάμεσα στην ταυτότητα και τις βλέψεις οδηγεί στην τεχνική και/ή στην απόδραση. Αυτή είναι η θεμελιώδης ψυχολογική συνταγή, στην οποία στηρίζονται τα σύγχρονα μμε.


Όμως αυτή η συνταγή δεν υπηρετεί την εξέλιξη του ανθρώπου. Είναι η συνταγή ενός ψεύδο-σύμπαντος, το οποίο εφευρίσκουν και συντηρούν τα συγχρονα M.M.E.»


 Τσαρλς Ράιτ Μιλλς, Power Elite (1956)∙

στα ελληνικά  Η αριστοκρατία της εξουσίας στις ΗΠΑ, εκδ. «Αρσενίδης» (1991)


 Σημ. τ. H.S. Ακόμα ένα «προφητικό» κείμενο για την προπαγάνδα, που, όπως και του Βανς Πάκαρντ, μας έρχεται από την Αμερική του 1956. Στα ελληνικά κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Η κοινωνιολογική φαντασία (1959) από τις εκδόσεις «Παπαζήση»  (1985), Οι χαρτογιακάδες (1951) από τις εκδόσεις «Κάλβος» (χχ).


Στην αυτοβιογραφία του έγραψε: «Με ρωτάς ποιος θα έλεγα πως είμαι. Σου απαντώ: Είμαι
ένας Wobbly. Πνευματικά και πολιτικά. Και με αυτό δεν εννοώ τόσο ένα
πολιτικό προσανατολισμό όσο ένα συγκεκριμένο πολιτικό ήθος.»

πηγή: http://dangerfew.blogspot.gr/2014/07/blog-post_30.html?spref=fb

The post “Η μετατροπή του Κοινού σε Μάζα” του Τσαρλς Ράιτ Μιλλς appeared first on Void Network.

]]> https://voidnetwork.gr/2014/08/31/%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%cf%83%ce%b5-%ce%bc%ce%ac%ce%b6%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%cf%83%ce%b1/feed/ 0 “Η Χειραγώγηση του Φόβου” του Νοαμ Τσόμσκι https://voidnetwork.gr/2012/06/25/%ce%b7-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%b3%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%bf%ce%b1%ce%bc-%cf%84%cf%83%cf%8c%ce%bc%cf%83/ https://voidnetwork.gr/2012/06/25/%ce%b7-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%b3%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%bf%ce%b1%ce%bc-%cf%84%cf%83%cf%8c%ce%bc%cf%83/#respond Mon, 25 Jun 2012 12:59:00 +0000 https://voidnetwork.gr/2012/06/25/%ce%b7-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%b3%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%bf%ce%b1%ce%bc-%cf%84%cf%83%cf%8c%ce%bc%cf%83/  Το να εμπνέεται το αίσθημα του φόβου από συστήματα εξουσίας ώστε να πειθαρχούν οι εγχώριοι πληθυσμοί είναι μια πρακτική που έχει αφήσει ανεξίτηλα και τρομερά ίχνη αιματοχυσίας και δυστυχίας, τα οποία (για κακό δικό μας) αγνοούμε. Η πρόσφατη ιστορία παρέχει πολλά σοκαριστικά παραδείγματα. Στα μέσα του 20ού αιώνα συνέβησαν πιθανώς τα πιο ειδεχθή εγκλήματα μετά από την περίοδο των Μογγολικών επιδρομών. Τα πιο άγρια διαπράχθηκαν εκεί όπου ο Δυτικός πολιτισμός απολάμβανε το ζενίθ του μεγαλείου του. Η Γερμανία ήταν κέντρο των επιστημών, των τεχνών και της λογοτεχνίας, της ανθρωπιστικής μόρφωσης, καθώς και άλλων αξιομνημόνευτων επιτευγμάτων. Πριν από τον Α’ Παγκόσμιο

The post “Η Χειραγώγηση του Φόβου” του Νοαμ Τσόμσκι appeared first on Void Network.

]]>

 Το να εμπνέεται το αίσθημα του φόβου από συστήματα εξουσίας ώστε να
πειθαρχούν οι εγχώριοι πληθυσμοί είναι μια πρακτική που έχει αφήσει
ανεξίτηλα και τρομερά ίχνη αιματοχυσίας και δυστυχίας, τα οποία (για
κακό δικό μας) αγνοούμε. Η πρόσφατη ιστορία παρέχει πολλά σοκαριστικά
παραδείγματα.


Στα μέσα του 20ού αιώνα συνέβησαν πιθανώς τα πιο ειδεχθή εγκλήματα μετά
από την περίοδο των Μογγολικών επιδρομών. Τα πιο άγρια διαπράχθηκαν εκεί
όπου ο Δυτικός πολιτισμός απολάμβανε το ζενίθ του μεγαλείου του. Η
Γερμανία ήταν κέντρο των επιστημών, των τεχνών και της λογοτεχνίας, της
ανθρωπιστικής μόρφωσης, καθώς και άλλων αξιομνημόνευτων επιτευγμάτων.
Πριν από τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, και πριν η αντι-Γερμανική υστερία
κατακλύσει τη Δύση, η Γερμανία εθεωρείτο από Αμερικανούς πολιτικούς
επιστήμονες ως το παράδειγμα Δημοκρατίας που θα έπρεπε να υιοθετηθεί
στις δυτικές κοινωνίες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 η Γερμανία, σε
διάστημα μόλις λίγων ετών, οδηγήθηκε σε ένα επίπεδο βαρβαρότητας που
ιστορικά έχει λίγα ισοδύναμα. Και είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι αυτό
έλαβε χώρα μεταξύ των πιο εκπαιδευμένων και πολιτισμένων τμημάτων του
πληθυσμού.


Στο αξιομνημόνευτο ημερολόγιο της ζωής ενός Εβραίου επί Ναζισμού, ο
Victor Klemperer – αφού ξέφυγε από τους θαλάμους αερίων σχεδόν σαν από
θαύμα – γράφει τα παρακάτω για ένα Γερμανό Καθηγητή, φίλο του, τον οποίο
θαύμαζε ιδιαίτερα, αλλά ο οποίος εν τέλει ακολούθησε το κίνημα (των
Ναζί):


Αν ποτέ η κατάσταση ήταν αντίστροφη και η μοίρα των νικημένων ήταν στα
χέρια μου, τότε θα άφηνα όλο το λαό ελεύθερο – ακόμα και μερικούς
ηγέτες, που ίσως είχαν καλές προθέσεις και απλώς δεν ήξεραν τι έκαναν.
Αλλά θα είχα όλους τους διανοούμενους στην τσίτα, και τους καθηγητές
ακόμα πιο πολύ από τους υπόλοιπους· θα τους άφηνα να δουλεύουν
ακατάπαυστα για όσο αυτό δεν έχει επιπτώσεις στην υγεία τους.


Οι αντιδράσεις του Klemperer απηχούν μεγάλο κομμάτι της καταγεγραμμένης ιστορίας.


Τα πολύπλοκα ιστορικά γεγονότα έχουν πάντα πολλές αιτίες. Ένας βασικός
παράγοντας στην περίπτωση που εξετάζουμε ήταν η επιδέξια χειραγώγηση του
φόβου. Ο «απλός πολίτης» οδηγούνταν στο φόβο από μία δήθεν
Εβραίο-Μπολσεβίκικη συνομωσία κατάληψης του πλανήτη, που θα έθετε σε
κίνδυνο την ίδια την επιβίωση του γερμανικού λαού. Ακραία μέτρα λοιπόν
κρίθηκαν ως απαραίτητα, εν είδει «αυτοάμυνας». Αξιοσέβαστοι διανοούμενοι
προχώρησαν πολύ περισσότερο.







Καθώς τα σύννεφα της Ναζιστικής θύελλας κύκλωναν τη χώρα στα 1935, ο
Martin Heidegger όρισε τη Γερμανία ως το κράτος που παγκοσμίως
«διακινδυνεύει περισσότερο», πιασμένο στις «τεράστιες δαγκάνες» μιας
σφοδρότατης επίθεσης εναντίον του ίδιου του πολιτισμού· μια επίθεση η
οποία στην πιο ωμή μορφή της εκτελείται από τη Ρωσία και την Αμερική. Η
Γερμανία δεν ήταν απλώς το πρώτο και μεγαλύτερο θύμα αυτής της τρομερής
βαρβαρικής δύναμης, αλλά ήταν ευθύνη της, ως «το πιο υπερφυσικό απ’ όλα
τα έθνη», να ηγηθεί της αντίστασης εναντίον αυτής. Η Γερμανία βρισκόταν
στο επίκεντρο του Δυτικού κόσμου και έπρεπε να προστατέψει τη μεγάλη
κληρονομιά της κλασικής Ελλάδος από τον «αφανισμό», βασιζόμενη  σε «νέες
πνευματικές δραστηριότητες που ιστορικά ξετυλίγονται από το κέντρο προς
τα έξω». Οι «πνευματικές δραστηριότητες» συνέχισαν να ξεδιπλώνονται με
τρόπους ιδιαίτερα ορατούς όταν ο Heidegger μετέφερε αυτό το μήνυμα, του
οποίου οπαδός δεν ήταν μόνο ο ίδιος αλλά και άλλοι διανοούμενοι.


Ο παροξυσμός της σφαγής και του αφανισμού δεν τελείωσε με τη χρήση
όπλων, που εύκολα θα μπορούσε να οδηγήσει στον αφανισμό την ανθρωπότητα.
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι αυτά τα όπλα που θα μπορούσαν να
αφανίσουν το είδος μας δημιουργήθηκαν από τις πιο λαμπρές, ευσπλαχνικές,
και καλύτερα εκπαιδευμένες μορφές του σύγχρονου πολιτισμού, οι οποίες
δούλευαν σε απομόνωση και ήταν τόσο απορροφημένοι από την ομορφιά της
εργασίας με την οποία καταπιάνονταν ώστε προφανώς παραγνώριζαν τις
συνέπειές της: τεράστιες διαμαρτυρίες επιστημόνων εναντίον των πυρηνικών
όπλων ξεκίνησαν στα εργαστήρια του Chicago, μετά τον τερματισμό του
ρόλου τους στην παραγωγή όπλων, όχι όμως και στο Los Alamos όπου η
συνεισφορά των επιστημόνων συνεχίστηκε μέχρι τέλους. Ή όχι ακριβώς μέχρι
τέλους.


Η επίσημη ιστορία της Αμερικανικής Αεροπορίας αναφέρει ότι μετά το
βομβαρδισμό στο Ναγκασάκι, με την άμεση υποταγή της Ιαπωνίας σε άνευ
όρων παράδοση, ο Στρατηγός Hap Arnold επιθυμούσε ένα «όσο το δυνατόν πιο
σπουδαίο φινάλε», μια επιδρομή στο φως της ημέρας με 1000 αεροπλάνα
απέναντι στις ανυπεράσπιστες Ιαπωνικές πόλεις. Το τελευταίο
βομβαρδιστικό επέστρεψε στη βάση μόνον όταν επετεύχθη επίσημη συμφωνία
για άνευ όρων παράδοση. Ο αρχηγός της αεροπορίας, Πτέραρχος Carl Spaatz,
προτιμούσε το grand finale να δοθεί με μια τρίτη πυρηνική επίθεση στο
Τόκιο, αλλά μεταπείστηκε. Το Τόκιο ήταν ένας «μικρός στόχος», έχοντας
ήδη γίνει στάχτες από την πυρκαγιά του προηγούμενου Μαρτίου, η οποία
άφησε πίσω της περίπου 100.000 απανθρακωμένα πτώματα σε ένα από τα
χειρότερα εγκλήματα της ιστορίας.


Τέτοια ζητήματα εξαιρούνται από τις δίκες για εγκλήματα πολέμου, ενώ  σε
μεγάλο βαθμό εξαλείφονται και από την ιστορία. Μέχρι στιγμής μόλις και
μετά βίας γίνονται γνωστά σε κύκλους ακτιβιστών ή ειδικών. Κυρίως
αντιμετωπίζονταν ευρέως ως μία μορφή νόμιμης άσκησης αυτοάμυνας απέναντι
σε έναν άθλιο εχθρό (σ.σ. Ιαπωνία) που είχε φτάσει στο έσχατο επίπεδο
ατιμίας με το βομβαρδισμό αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στη Χαβάη και
στις Φιλιππίνες.


Αξίζει ίσως να έχουμε κατά νου ότι οι βομβαρδισμοί των Ιαπώνων το
Δεκέμβρη του 1941 – «μια χρονιά η οποία θα περάσει ντροπιαστικά», κατά
τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ – ήταν κάτι περισσότερο από δικαιολογημένοι υπό
τις αρχές της «προληπτικής αυτοάμυνας», μιας λογικής που υπερισχύει και
μεταξύ των ηγετών των σημερινών αυτοαποκαλούμενων «πεφωτισμένων κρατών»,
των Η.Π.Α. και της συμμάχου Βρετανίας. Οι Ιάπωνες αρχηγοί γνώριζαν ότι
τα αεροπλάνα τύπου Β-17 Flying Fortress ήταν παραγωγής Boeing, και
σίγουρα ήταν ενήμεροι για τις δημόσιες συζητήσεις που λάμβαναν χώρα στις
ΗΠΑ με θέμα το πώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν στάχτη
τις ξύλινες πόλεις της Ιαπωνίας σε έναν πόλεμο εξόντωσης, πετώντας είτε
από τις βάσεις είτε της Χαβάης είτε των Φιλιππινών – «το πώς θα
εξολοθρεύσουν το βιομηχανικό κέντρο της Αυτοκρατορίας μέσω επιθέσεων με
εμπρηστικές βόμβες σ’ αυτές τις γεμάτες, καλαμώδεις μυρμηγκοφωλιές»,
όπως ανέφερε ο πτέραρχος Channault το 1940, μία πρόταση που «απλώς,
ευχαρίστησε κάπως» τον πρόεδρο Ρούσβελτ. Προφανώς, πρόκειται περί πολύ
ισχυρότερης δικαιολογίας για βομβαρδισμό στρατιωτικών βάσεων σε
αμερικανικές αποικίες, συγκριτικά με αυτές που χρησιμοποιήθηκαν από τους
Bush – Blair και τους συμμάχους τους για τη διεξαγωγή του δικού τους
«προειδοποιητικού πολέμου»· έγινε αποδεκτή σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν, με
κάποιες μόνο επιφυλάξεις ως προς την τακτική.


Παρ’ όλα αυτά η σύγκριση είναι ακατάλληλη. Εκείνοι που κατοικούν σε
αυτές τις καλαμώδεις μυρμηγκοφωλιές δεν μπορούν ταυτιστούν με τέτοιου
είδους αισθήματα φόβου. Τέτοια αισθήματα και αγωνίες είναι προνόμια μόνο
των «πλουσίων που ζουν ειρηνικά στους οικισμούς τους», κατά τη ρητορική
του Τσόρτσιλ· των «ικανοποιημένων εθνών που δεν επιθυμούσαν τίποτα
περισσότερο από αυτά που ήδη είχαν», και στα οποία, επομένως, θα έπρεπε
να «ανατεθεί η διακυβέρνηση του πλανήτη» για τη διασφάλιση της ειρήνης –
εκείνο το είδος ειρήνης, στο οποίο οι πλούσιοι πρέπει να είναι
απαλλαγμένοι από οποιονδήποτε φόβο.


Το πόσο απαλλαγμένοι από το φόβο είναι αυτοί οι άνθρωποι αποκαλύπτεται
από υψηλού κύρους έρευνες πάνω στις νέα δόγματα της «προληπτικής
αυτοάμυνας» που επιδέξια υιοθετείται από τους ισχυρούς. Η πιο σημαντική
συνεισφορά με αρκετό ιστορικό βάθος προέρχεται από έναν εκ των εξεχόντων
σύγχρονων ιστορικών, τον John Lewis Gaddis (Yale University).
Αναγνωρίζει το δόγμα Bush στον πνευματικό του ήρωα, τον μεγάλο και ικανό
στρατηγό John Quincy Adams. Παραφράζοντας από τους New York Times, ο
Gaddis «δηλώνει ότι το πλαίσιο του Bush στον πόλεμο εναντίον της
τρομοκρατίας έχει τις ρίζες του στην ανώτερη, ιδεαλιστική παράδοση του
John Quincy Adams και του Woodrow Wilson».


Αφήνουμε όμως στην άκρη τα αισχρά κατορθώματα του Wilson, και
επικεντρώνουμε στην ανώτερη, ιδεαλιστική παράδοση, την οποία ο Adams
καθιέρωσε μέσω ενός περίφημου κρατικού εγγράφου με το οποίο δικαιολογεί
την κατάληψη της Φλόριντα από τον Andrew Jackson κατά τον πρώτο πόλεμο
εναντίων των Ινδιάνων της περιοχής (Seminole), το 1818. Ο πόλεμος
δικαιολογείτο ως αυτοάμυνα, κατά την επιχειρηματολογία του Adams. Ο
Gaddis συμφωνεί ως προς το ότι τα κίνητρα ήταν οι δικαιολογημένες
ανησυχίες περί ασφάλειας. Στην εκδοχή του Gaddis, μετά τη βρετανική
επιδρομή στην Ουάσινγκτον (1814), οι Αμερικανοί ηγέτες αναγνώρισαν ότι
«η επέκταση ήταν το μονοπάτι προς την ασφάλεια», και ως συνέχεια αυτού
κατέκτησαν τη Φλόριντα· το δόγμα αυτό έχει επεκταθεί τώρα για το σύνολο
του πλανήτη από τον Bush – ορθώς, όπως ο ίδιος διατείνεται.


Ο Gaddis παραθέτει τις σωστές ακαδημαϊκές πηγές, κυρίως τον ιστορικό
William Earl Weeks, αλλά παραβλέπει πράγματα που οι ίδιοι έλεγαν (σ.σ.
στα έργα τους). Μαθαίνουμε πολλά για τα προηγούμενα σύγχρονων δογμάτων,
και σύγχρονων ιδεών, κοιτώντας αυτά που παραβλέπει ο Gaddis. Ο Weeks
περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τις πράξεις του Jackson στις
«δολοφονίες και λεηλασίες που συνέβησαν κατά τον πρώτο πόλεμο εναντίον
των Ινδιάνων της Φλόριντα», κάτι που δεν ήταν παρά μία ακόμα φάση του
σχεδίου «εκτοπισμού και εξάλειψης των ντόπιων Αμερικανών από το Νότο»,
που ήδη είχε τεθεί σε εφαρμογή πολύ πριν το 1814. Η Φλόριντα αποτελούσε
βραχνά τόσο για το λόγο ότι δεν είχε ενσωματωθεί στην ήδη επεκτεινόμενη
Αμερικανική αυτοκρατορία όσο και επειδή αποτελούσε «άσυλο για Ινδιάνους
και φυγάδες πρώην σκλάβους… όπου μπορούσαν να ξεφύγουν από οργή του
Jackson ή τη σκλαβιά».


Στην πραγματικότητα υπήρχε μια επίθεση Ινδιάνων την οποία οι Jackson και
Adams χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα: οι αμερικανικές δυνάμεις έδιωξαν
μερικούς Ινδιάνους από τη γη τους, σκοτώνοντας αρκετούς από αυτούς και
κατακαίγοντας τα χωριά τους. Οι Ινδιάνοι ανταπάντησαν κάνοντας επίθεση
σε ένα πλοίο με προμήθειες του στρατού. Αρπάζοντας την ευκαιρία, ο
Jackson ξεκίνησε μια «εκστρατεία εναντίον του τρόμου, της ερήμωσης και
του εκφοβισμού», καταστρέφοντας χωριά και «πηγές σίτισης σε μία
υπολογισμένη προσπάθεια να επιφέρει τη λιμοκτονία στις φυλές, οι οποίες
έψαχναν καταφύγιο από την οργή του στα έλη». Κάπως έτσι συνεχίστηκε η
κατάσταση, οδηγώντας στο περίφημο κρατικό έγγραφο του Adams, το οποίο
επικύρωσε την απρόκλητη επιθετικότητα του Jackson με σκοπό την
εγκαθίδρυση στη Φλόριντα «της κυριαρχίας του κράτους τούτου επί της
απεχθούς θεμελίωσης βίας και αιματοχυσίας».


Τα παραπάνω είναι λόγια του Ισπανού πρέσβη, μία «οδυνηρά ακριβής
περιγραφή», όπως γράφει ο Weeks. O Adams «είχε συνειδητά διαστρεβλώσει,
είχε υποκριθεί και είχε πει ψέματα σχετικά με τους στόχους και τη
διεξαγωγή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τόσο στο Κογκρέσο όσο
και στην κοινή γνώμη», συνεχίζει ο Weeks προσβάλλοντας βάναυσα τις
εκδηλωμένες ηθικές αρχές του, αφού «αναμφίβολα ήταν υπέρ της εκδίωξης
των Ινδιάνων αλλά και υπέρ της σκλαβιάς». Τα εγκλήματα του Jackson και
του Adams «αποδείχτηκαν απλώς ένα πρελούδιο για τον δεύτερο πόλεμο με
σκοπό την εξόντωση των Ινδιάνων», στον οποίο οι εναπομείναντες είτε
κατέφυγαν στη Δύση, για να απολαύσουν την ίδια μοίρα αργότερα, «είτε
σκοτώθηκαν ή εξαναγκάστηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο στους πυκνούς
βάλτους της Φλόριντα». Σήμερα, καταλήγει ο Weeks, «οι Ινδιάνοι Seminole
επιζούν στο εθνικό φαντασιακό ως μασκότ του πανεπιστημίου Florida State»
– ένα τυπικό όσο και διδακτικό παράδειγμα…


…Το ρητορικό πλαίσιο μπορεί να τεθεί σε τρεις βάσεις (Weeks): «την
αξίωση της μίας και μοναδικής ηθικής αρετής από τις ΗΠΑ, τον ισχυρισμό
περί αποστολής τους να σώσουν τον πλανήτη» με το να διαδώσουν τα ιδανικά
τους και ‘τον αμερικανικό τρόπο ζωής’ και – τέλος – «την πίστη στον
θεϊκά ορισμένο προορισμό του κράτους». Το θεολογικό πλαίσιο υπονομεύει
τη λογική συζήτηση, και μειώνει τα ζητήματα πολιτικής σε μια επιλογή
μεταξύ Καλού και Κακού, ελαχιστοποιώντας έτσι την απειλή της
δημοκρατίας. Όσοι στέκονται κριτικά απέναντι σε όλα αυτά μπορούν εύκολα
να εκδιωχθούν ως «αντι-Αμερικανοί», μια ενδιαφέρουσα αρχή δανεισμένη
κατευθείαν απ’ το λεξιλόγιο του ολοκληρωτισμού. Και ο πληθυσμός οφείλει
να κουλουριαστεί κάτω από την ομπρέλα της ισχύος, με το φόβο ότι ο
τρόπος ζωής του και το πεπρωμένο του βρίσκονται μονίμως απειλούμενα…

“Μετάφραση
από το άρθρο του Noam Chomsky, όπως δημοσιεύτηκε στην Ινδική εφημερίδα
“Tehelka” , με τον τίτλο “The Manipulation of Fear“ (link:
http://www.tehelka.com/story_main13.asp?filename=op071605The_Manipulation.asp),
στις 16 Ιουλίου 2005. To άρθρο είναι απόσπασμα από ένα μεγαλύτερο
δοκίμιο με τίτλο “Resort to Fear“ (link:
http://www.chomsky.info/articles/20050716.pdf), που αποτέλεσε τον
πρόλογο του βιβλίου “December 13: Terror Over Democracy” (Nirmalangshu
Mukherji).”

The post “Η Χειραγώγηση του Φόβου” του Νοαμ Τσόμσκι appeared first on Void Network.

]]> https://voidnetwork.gr/2012/06/25/%ce%b7-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%b3%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%bf%ce%b1%ce%bc-%cf%84%cf%83%cf%8c%ce%bc%cf%83/feed/ 0 “Η πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και ο παραμορφωτικός φακός των ΜΜΕ” https://voidnetwork.gr/2012/02/15/%ce%b7-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf/ https://voidnetwork.gr/2012/02/15/%ce%b7-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf/#respond Tue, 14 Feb 2012 23:04:00 +0000 https://voidnetwork.gr/2012/02/15/%ce%b7-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf/ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: Δουλεία, Απληστία, Θάνατος, Απανθρωπισμός       “Αν δεν είσαι προσεχτικός τα Μ.Μ.Ε θα σε κάνουν να μισείς τους καταπιεσμένους και να αγαπάς τους καταπιεστές σου!” /  Μαλκομ Χ                                                                                                     Η χθεσινή μέρα ήταν μια ήττα της αστικής δημοκρατίας από πολλές πλευρές. Δεν θα σταθώ στο γεγονός πως μία κυβέρνηση έχει διορίσει έναν τραπεζίτη πρωθυπουργό χωρίς να τον έχει εκλέξει ο λαός. Ούτε πως το κόμμα που έχει διορίσει αυτόν τον πρωθυπουργό έχει χάσει ήδη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (αρχή της δεδηλωμένης) και παρόλα αυτά κυβερνά. Όμως δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στο γεγονός πως από

The post “Η πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και ο παραμορφωτικός φακός των ΜΜΕ” appeared first on Void Network.

]]>

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: Δουλεία, Απληστία, Θάνατος, Απανθρωπισμός      

“Αν δεν είσαι προσεχτικός τα Μ.Μ.Ε θα σε κάνουν να μισείς τους καταπιεσμένους και να αγαπάς τους καταπιεστές σου!” /  Μαλκομ Χ                                                                                                    

Η χθεσινή μέρα ήταν μια ήττα της αστικής δημοκρατίας από πολλές πλευρές. Δεν θα σταθώ στο γεγονός πως μία κυβέρνηση έχει διορίσει έναν τραπεζίτη πρωθυπουργό χωρίς να τον έχει εκλέξει ο λαός. Ούτε πως το κόμμα που έχει διορίσει αυτόν τον πρωθυπουργό έχει χάσει ήδη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (αρχή της δεδηλωμένης) και παρόλα αυτά κυβερνά.

Όμως δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στο γεγονός πως από την αρχή της πάνδημης διαμαρτυρίας τον περασμένο Μάιο, χθες, οι πολίτες επέλεξαν ως προστάτες τους όχι αυτούς που πληρώνουν για να το κάνουν και είναι θεσμικά κατοχυρωμένος ο ρόλος τους, αλλά τους αναρχικούς. Ούτε να μην ανοιγοκλείνω έκπληκτος τα μάτια όταν βλέπω και διαβάζω πως αυτό που έμεινε από τη χθεσινή μεγαλειώδη συγκέντρωση του πλήθους είναι οι στάχτες κτηρίων και τραπεζών.
Ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Χθες το μεσημέρι, σε αντίθεση με όλες τις δεκάδες συγκεντρώσεις που έγιναν τους τελευταίους 10 μήνες, ο κόσμος δεν μαζεύτηκε στο Σύνταγμα δυο ώρες μετά το κάλεσμα. Ενώ άλλες φορές το κάλεσμα ήταν στις 5 κι οι περισσότεροι έρχονταν από τις 6μισι και μετά, είχε συμβεί το μοναδικό να είναι γεμάτο κόσμο ήδη από τις 5 παρά. Στις 5μισι δεν έπεφτε καρφίτσα ούτε στο Σύνταγμα, ούτε στους γύρω δρόμους ενώ ήδη υπήρχαν και κάποιες χιλιάδες κόσμου του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια και στην Ακρόπολη και συνεχώς κατέφθανε κόσμος τόσο από την Ομόνοια, όσο και από τους σταθμούς του Μετρό Μοναστηράκι και Ακρόπολη (ένα ακόμα πεντακάθαρο σημάδι πως η κυβέρνηση φοβόταν την λαϊκή αντίδραση και ήθελε απεγνωσμένα να δυσκολέψει την πρόσβαση του κόσμου ήταν πως ενώ είχε ήδη κλείσει τους σταθμούς Μετρό Σύνταγμα, Πανεπιστήμιο και Ευαγγελισμός, μετά από εντολές έκλεισε αδικαιολόγητα και το Μετρό Ακρόπολη ώστε η πρόσβαση να γίνει ακόμα δυσκολότερη!).
Μέχρι τις 5μισι λοιπόν τα πράγματα ήταν όμορφα, ειρηνικά και θα μπορούσε να πει κάποιος πως η δημοκρατία γιόρταζε σε όλο της το μεγαλείο. Όμως, εντελώς απρόκλητα και απροκάλυπτα, οι δυνάμεις καταστολής άρχισαν να ρίχνουν χημικά στο πλήθος, αδιακρίτως, για να προκαλέσουν την διάλυσή του προτού ακόμα φτάσει η συγκέντρωση στο ζενίθ της. Δεν είναι τυχαίο πως τα παπαγαλάκια του Σκάι ανέφεραν πως ο κόσμος φεύγει από το Σύνταγμα κι η ώρα δεν ήταν ούτε 6 ακόμα. Η προσπάθεια τρομοκράτησης τόσο από τα ηλεκτρονικά μέσα όσο και από τις εφημερίδες είχε ξεκινήσει δυο μέρες πριν και αρκούσε να παρακολουθήσει κάποιος τηλεόραση ή να δει τα πρωτοσέλιδα στα περίπτερα. Οι Γλέζος και Θεοδωράκης ήταν μόνο τα επώνυμα παραδείγματα αυτών που δέχθηκαν τα χημικά, αλλά οι χιλιάδες του κόσμου ξέρουν να μιλήσουν για το αίσθημα ασφυξίας καλύτερα από όλους.
Και τότε, συνέβη το αναπάντεχο. Μια ομάδα μαυροντυμένων από την Πανεπιστημίου ξεκίνησε να φωνάζει συνθήματα και να κατευθύνεται προς τα εκεί όπου τα ΜΑΤ έδιωχναν με το έτσι θέλω τον κόσμο. Ο κόσμος παραμέρισε, άρχισε να τους χειροκροτεί και να τους φωνάζει «μπράβο», «γαμήστε τους», «επάνω τους» και άλλα τέτοια ενώ με τη σειρά τους οι αναρχικοί τους έλεγαν «ελάτε μαζί μας». Πραγματικά, όταν όλος ο κόσμος σε χειροκροτεί, και σου συμπαραστέκεται δεν μπορείς παρά να ακολουθήσεις με μεγαλύτερη ορμή αυτό που ήθελες εξαρχής να κάνεις. Το ίδιο συνέβηκε κι όταν μετά από νέα χημική επίθεση των ΜΑΤ ο κόσμος κατέβαινε έντρομος την Πανεπιστημίου και άνθρωποι έπεφταν κάτω (μάρτυρες και ο κόσμος και τα ασθενοφόρα ή τα μηχανάκια του ΕΚΑΒ που μάζευαν όσους δεν άντεξαν την επίθεση). Και το απόγειο αυτής της κατάστασης συνέβηκε όταν άρχισε η πυρπόληση των Starbucks στην Κοραή. Ένα χειροκρότημα και ζητωκραυγές από την Κλαυθμώνος, την Σταδίου και την Πανεπιστημίου γέμισε τον χώρο. Στις καταστροφές στις τράπεζες ο κόσμος, που δεν συμμετείχε ενεργά στις μάχες, χτυπούσε ρυθμικά τα κάγκελα της Σταδίου κάνοντας θόρυβο και αρκετοί 40άρηδες και 50άρηδες οικογενειάρχες μάζευαν μάρμαρα και τα έδιναν στους αναρχικούς που είχαν αναλάβει την κατά μέτωπο επίθεση.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Από τη στιγμή που άρχισε η επίθεση των δυνάμεων καταστολής στις 5μισι ώρα, μέχρι και αργότερα το σύνθημα που μονοπωλούσε τα χείλη των χιλιάδων διαδηλωτών ήταν το γνωστό «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» και όχι συνθήματα για το μνημόνιο ή την οικονομική πολιτική. Η οργή του κόσμου για την αντιμετώπιση που είχε από όσους, υποτίθεται, τον προστατεύουν είχε ξεχειλίσει. Στο Μοναστηράκι χτυπούσαν τις καμπάνες, όλοι οι δρόμοι που ορίζονται από την Ακρόπολη, την Αθηνάς, την Ομόνοια, την Ακαδημίας και το Σύνταγμα ήταν γεμάτοι κόσμο που αρνούνταν να φύγει. Από όπου και να προσπαθούσες να ανέβεις από το Μοναστηράκι προς το Σύνταγμα, έβρισκες μπροστά σου ομάδες ΜΑΤ να σε εμποδίζουν και με την πρώτη κίνηση να ψεκάζουν αδιακρίτως και να ρίχνουν δακρυγόνα και κρότου λάμψης. Κατά τακτά χρονικά διαστήματα, οι αστυνομικοί έκαναν επιθέσεις προς τους πολίτες και τότε άρχιζε ξανά ο πετροπόλεμος.
Μέχρι τις 11μισι το βράδυ πολλές χιλιάδες κόσμου ήταν ακόμα στον δρόμο. Στην Αμαλίας τουλάχιστον 10 χιλιάδες κόσμου αποχώρησαν με πορεία προς τη Συγγρού όταν αναγκάστηκε πάλι με εκτεταμένη ρίψη χημικών να αποχωρήσει για να αντέξει. Στην πλατεία υπήρχε ακόμα κόσμος. Στο Μοναστηράκι οι Δίας-Δέλτα έσπαζαν τζαμαρίες και χτυπούσαν κόσμο. Υπάρχουν βίντεο που το βεβαιώνουν και δείχνουν πώς προσπάθησαν (για άλλη μια φορά) να χτυπήσουν με τις μηχανές τους τον κόσμο.
Η απίστευτη εκτροπή όμως της δημοκρατίας, δεν είναι πως ο λαός πλέον στρέφεται στους αναρχικούς για να τον προστατεύσουν. Είναι γεγονός πως η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου δεν θέλει και δεν συμμετέχει σε πράξεις βίας, αλλά το ότι αποδέχονται αυτή τη βία εφόσον τους προστατεύει δείχνει την πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και της στάσης τους. Βασικό τους επιχείρημα ήταν πως με ειρηνικά μέσα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι και πως πρέπει να επιδιώξουμε μετωπική σύγκρουση. Και το σύνθημα «να καεί το μπουρδέλο η βουλή» δεν ανήκει στους αναρχικούς. Μετά από δεκάδες ειρηνικές διαδηλώσεις, μετά από τη στάση μη βίας και παρόλο που ήξερε ο κόσμος ότι θα δεχθεί χημικά και ξύλο, συνεχίζει να βγαίνει στους δρόμους, αλλά δεν νιώθει ότι μπορεί να κερδίσει στα πλαίσια της δημοκρατίας. Η γνώμη του είναι αδιάφορη στις μεθοδεύσεις των οικονομικών και πολιτικών ελίτ της χώρας η οποία τον γράφει στα παλιά της τα παπούτσια. Κανένας πολιτικός δεν τιμωρείται, κανένα περιστατικό αστυνομικής βίας δεν τιμωρείται και ακόμη και ο συνεργός του δολοφόνου του Γρηγορόπουλου είναι εκτός φυλακής ήδη. Η μήνυση που κατέθεσαν πάνω από 100 πολίτες για το χημικό τριήμερο του Ιουνίου δεν έχει βρει ακόμα το δρόμο προς την αίθουσα του δικαστηρίου και κανείς δεν δίνει ποτέ λογαριασμό για τους τραυματισμούς αθώων και ειρηνικά διαμαρτυρόμενων πολιτών. Ο κόσμος πλέον δεν έχει πίστη στους δημοκρατικούς θεσμούς γιατί αισθάνεται ότι τον εμπαίζουν. Ζητά εκλογές και κάνουν συγκυβέρνηση, ζητά να μην ψηφιστεί το Μνημόνιο και το ψηφίζουν με αυξημένη πλειοψηφία ενός σώματος της Βουλής που δεν υπάρχει περίπτωση να επανεκλεγεί και δεν εκφράζει κανέναν (εκτός ίσως από τους βουλευτές του ΛΑΟΣ και της Αριστεράς).
Κι εδώ ερχόμαστε στην ευθύνη και τον βρώμικο ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ από την αρχή αυτής της ιστορίας των Μνημονίων εδώ και δυομισι χρόνια. (κάτι που σύμφωνα με τους αναρχικούς, που κι εδώ επιβεβαιώνονται, συμβαίνει συνεχώς). Όλη την νύχτα χθες εστίαζαν στους βανδαλισμούς και στις φωτιές. Αποπροσανατόλιζαν τον κόσμο από το κύριο θέμα που είναι η ψήφιση ενός αντισυνταγματικού εκτρώματος (δεν το λέω εγώ, 5 καθηγητές πανεπιστημίου το λένε). Έχουν αναλάβει τον ρόλο της τρομοκράτησης για την «τελευταία» ευκαιρία διάσωσης για άλλη μια φορά. Συγχέουν επίτηδες την στάση πληρωμών, που μπορεί να κάνει η Ελλάδα, με τη χρεοκοπία. Συνδέουν τη στάση πληρωμών με την έξοδο από την Ευρωζώνη, πράγματα που ακόμα κι ο Βαρουφάκης (κι όχι κάποιος αριστερός οικονομολόγος) καταγγέλλει ως ανεδαφικά και ψευδή. Και στην χθεσινή μεγαλειώδη διαμαρτυρία έστησαν τις κάμερες όχι ανάμεσα στον κόσμο που κατά χιλιάδες είχε απλωθεί στην πόλη, αλλά απέναντι στα καμένα κτήρια.
Έγινε τόση συζήτηση για τα κτήρια του Τσίλερ που κάθε κυράτσα φωνάζει για τον Τσίλερ λες και τον ήξερε κι από χθες. Τα ίδια κανάλια που κατηγορούν τους πολίτες ως λαμόγια και ως μέλη της κοινωνίας του μαζί τα φάγαμε, και ξέρουν πολύ καλά πως από τον πρώτο ως τον τελευταίο δεν δίνουν δεκάρα για την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία της πόλης τους (μάρτυρας η εκτρωματική δόμηση της Αθήνας, τα αυθαίρετα και το κλείσιμο των ημιυπαιθρίων), καλούν τον κόσμο να πει όχι στους βανδαλισμούς ιστορικών κτηρίων. Τα ίδια κανάλια με τους αμόρφωτους δημοσιογράφους της πλάκας ή με τους ημιμαθείς κατευθυνόμενους δημοσιογραφίσκους ανακαλύπτουν την εγκατάλειψη ιστορικών κτηρίων μόνο όταν αυτά κατοικούνται από μετανάστες και «αποτελούν εστία μόλυνσης», ενώ όλον τον υπόλοιπο καιρό κάνουν μόκο για να κάνουν τις δουλειές τους τα λαμόγια του real estate. Στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, χιλιάδες κτήρια που ανήκουν στο Δημόσιο, σε Τράπεζες και στην Εκκλησία ρημάζουν και πολλά από αυτά είναι ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας. Είναι δεκάδες οι φορές που οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους τα καταστρέφουν σιγά σιγά ώστε να μην καταστούν διατηρητέα και να μπορέσουν να χτίσουν πολυκατοικία. Τα απαξιώνουν με υπόγειους τρόπους και μόλις φτάσουν στο σημείο να είναι μισογκρεμισμένα (σιγά σιγά και νύχτα), τα χαρακτηρίζουν επικίνδυνα και κατεδαφιστέα και μετά σηκώνουν πολυκατοικίες.
Ολόκληρες πόλεις όπως η Πάτρα και άλλες, γκρέμισαν εν μία νυκτί επί χούντας και Καραμανλή, διάφορα νεοκλασικά κι έχτισαν πολυόροφα εκτρώματα. Δημόσια κτήρια κατασκευάζονται με ελλιπείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και άλλα βουλιάζουν με την πρώτη βροχή στο βούρκο που χτίστηκαν (όπως πρόσφατα το Νοσοκομείο Πύργου) γιατί κάποιος κονόμησε χοντρά από την πώληση του οικοπέδου ή γιατί δεν έγιναν οι κατάλληλες ενέργειες στήριξης. Δρόμοι καινούργιοι γίνονται θρύψαλα και δεν κουνιέται φύλλο. Ολυμπιακά έργα που στοίχισαν μια περιουσία συνεχίζουν να απαξιώνονται για να πωληθούν για ένα κομμάτι ψωμί στους δικούς τους. Μια κοινωνία που αδιαφορεί ολοκληρωτικά για το δομημένο χώρο σήμερα ανακάλυψε ότι οι αναρχικοί καταστρέφουν «ιστορικά κτήρια». Και όλο αυτό βύθισε στην αφάνεια το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βροντοφώναξαν το ΟΧΙ στην εξαθλίωση που επιφυλάσσουν οι καλοαναθρεμμένοι κυβερνήτες του.
Αγαπητοί μου, ακόμα και οι μισοί αναρχικοί να είναι προβοκάτορες το θέμα δεν είναι αυτό. Οι μεγαλύτεροι προβοκάτορες είναι τα ΜΜΕ και ο παραμορφωτικός φακός τους. Αν ήθελαν να εστιάσουν στην ουσία θα το έκαναν, θα ανέβαζαν πλάνα αμέσως από τις επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής. Ο Σκάι θα είχε σηκώσει το ελικοπτεράκι του και θα έδειχνε τις ορδές των ανθρώπων που αγωνίζονταν για να μην φτωχοποιηθούν για να ικανοποιηθούν τα θέλω των μεγαλοεπιχειρηματιών οι οποίοι θα είναι και οι μόνοι κερδισμένοι από την βύθιση των μισθών.
Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, ο φωτισμός μόνο στα καμένα κτήρια, τα παραπολιτικά σχόλια της πλάκας και η διαπόμπευση της κοινής λογικής στα τηλεπαράθυρα είναι ο κανόνας. Υπάρχει αυτή τη στιγμή κατάληψη των ΜΜΕ από αδίστακτους επιχειρηματίες και πολιτικούς, ή αντίστροφα, οι οποίοι κάνουν τη δουλίτσα τους. Η επίθεση στους μισθούς των φτωχών αποτελεί γι’ αυτούς την ευκαιρία για τρελά κέρδη. Και θα παίξουν όλα τους τα χαρτιά για να μην τα χάσουν. Και οι ευαίσθητοι πολίτες για τα ιστορικά κτήρια, θα κάθονται στον καναπέ τους και στον υπολογιστή τους και θα βρίζουν τους αναρχικούς και όσους ακόμα έχουν ψυχή και αντιστέκονται.
Η διαφορά είναι πως όποιος βλέπει τα γεγονότα από την τηλεόραση, πλέον δεν ξέρει τα γεγονότα. Ζει σε μια εικονική πραγματικότητα. Όποιος δεν κυνηγήθηκε από μπάτσο και δεν τον έσωσε ένας αναρχικός που του έριξε μια πέτρα, δεν ξέρει τι είναι ο μπάτσος. Όποιος δεν έπεσε κάτω ημιλιπόθυμος από τα χημικά και δεν του έδωσε μαλόξ ο μαυροφορεμένος επαναστάτης (ακόμα και πλανεμένος ή και ανόητος αν θέλετε) δεν ξέρει τι σημαίνει αλληλεγγύη. Οι αναρχικοί στήνουν δίκτυα αλληλεγγύης και υποστήριξης και ετοιμάζονται για τις ημέρες της πτώχευσης που θα γίνει όταν οι έχοντες αποφασίσουν ότι τους συμφέρει. Φτιάχνουν κολεκτίβες αυτοοργάνωσης και δίκτυα υποστήριξης. Εσείς, απλά θα κοιτάζετε την οθόνη και θα κουνάτε το δάχτυλο και μόλις πεινάσετε θα πιστεύετε την Όλγα που τρέμει όταν θα λέει ότι φταίνε οι αναρχικοί, οι αριστεροί, ο σύριζα, οι «αγανακτισμένοι», ο γάιδαρος που πετάει κι όχι όλοι αυτοί που σας κλέβουν εδώ και τέσσερις δεκαετίες τις ζωές.
Αγαπητοί μου, βγείτε στον δρόμο να δείτε την πραγματικότητα, κλείστε τις τηλεοράσεις και σκίστε τις κωλοφυλλάδες. Αναζητήστε εναλλακτική ενημέρωση σε ανεξάρτητα έντυπα και ιντερνετικά μέσα και σκεφτείτε λίγο πέρα από τα τόσο «προφανή». Τότε ίσως καταφέρετε να πιέσετε τους κυβερνώντες να φτιάξουν ένα υπουργείο προστασίας του πολίτη κι όχι το κακέκτυπο μιας παραπαίουσας δημοκρατίας και να είναι πραγματικοί εκπρόσωποί σας.
Τότε ίσως και να έχετε δίκιο να τα βάλετε με τους αναρχικούς, αλλά τώρα όχι
ΥΓ1: Δεν είμαι ούτε αναρχικός, ούτε «αναρχικός», δεν έχω πετάξει ποτέ πέτρα, ούτε θα έβαζα φωτιά. Όμως οι άνθρωποι που τα βάζουν στα ίσια με τους εχθρούς μου -αυτούς που προστατεύουν όσους θέλουν να δουλεύω σαν σκλάβος και να πληρώνομαι σαν σκλάβος και παραπληροφορούν τους ανθρώπους που αγαπώ μετατρέποντάς τους σε τηλεοπτικά κουτορνίθια- και δεν είναι ρατσιστές, σε αυτόν τον αγώνα, έστω και προσωρινά, είναι πιο κοντινοί μου από κάθε βολεμένο κι από κάθε ελληναρά. Και ναι, λυπάμαι κι εγώ για τα κτήρια που χάθηκαν, έτρεχα στα συνέδρια αρχιτεκτονικής πολύ πριν ανακαλύψει το όνομα του Τσίλερ η Τρέμη, αλλά δεν θυσιάζω τη ζωή κανενός ανθρώπου και την αξιοπρέπεια του ούτε για την Ακρόπολη. Τα κτήρια με λεφτά σε έξι μήνες το πολύ ξαναφτιάχνονται. Οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων θα χρειαστούν χρόνια και χρόνια.
ΥΓ2: Το ΠΑΜΕ, και το ΚΚΕ επακολούθως, έχασε χθες μια μεγάλη ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να ηγηθεί της μάχης ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία της πλουτοκρατίας που συνεχώς καταγγέλλει. Ενώ δήλωσε ότι θα φτάσει στη Βουλή με κάθε τρόπο, μόλις είδε τα δύσκολα και τα δακρυγόνα έκανε όπισθεν (παρόλο που ο κόσμος είχε πάει στο πλάι της Πανεπιστημίου για να περάσει) και μάλιστα στο παράγγελμα «γυρίζουμε πίσω ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΑ» έκαναν μια πιρουέτα που ο ελληνικός στρατός θα ζήλευε. Τα γιουχαΐσματα από όσους ήταν στην πρώτη γραμμή έδιναν κι έπαιρναν ενώ τους καλούσαν να έρθουν μαζί μπροστά στον αγώνα.
ΥΓ3: Όσοι ξαφνικά θυμήθηκαν ότι χάνονται θέσεις εργασίας από κάποια καμένα καταστήματα, μήπως ξέχασαν ότι κάθε μήνα χάνονται δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και η ανεργία έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εδώ και μήνες; Τι έκαναν γι’ αυτό τόσο καιρό; Σε πόσες πορείες κατέβηκαν; Άναψαν κεράκια για τους απολυμένους της Χαλυβουργίας και τους απλήρωτους στην Ελευθεροτυπία και το ALTER ή μόνο στο Αττικόν ξέρουν να ανάβουν γιατί δεν είναι μπανάλ;
το κείμενο είναι από το μπλογκ “Μόλις Ξύπνησα”:  

The post “Η πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και ο παραμορφωτικός φακός των ΜΜΕ” appeared first on Void Network.

]]> https://voidnetwork.gr/2012/02/15/%ce%b7-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf/feed/ 0 “H ιστορική γλύκα”, από τον Old Boy https://voidnetwork.gr/2012/02/10/h-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b3%ce%bb%cf%8d%ce%ba%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-old-boy/ https://voidnetwork.gr/2012/02/10/h-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b3%ce%bb%cf%8d%ce%ba%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-old-boy/#respond Fri, 10 Feb 2012 01:51:00 +0000 https://voidnetwork.gr/2012/02/10/h-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b3%ce%bb%cf%8d%ce%ba%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-old-boy/ Ευρώ θέλοντος και μνημονίου επιτρέποντος, κλείνω φέτος τα σαράντα. Σκέφτομαι αυτούς που γεννήθηκαν σαράντα χρόνια πριν από μένα. Ένας που γεννήθηκε το 1932 μέχρι τα δικά του σαράντα πρόλαβε να ζήσει άμεσα ή εξ αντανακλάσεως δικτατορία, πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο, μετεμφυλιακό κράτος με όλο το σχετικό χαμό του, ξανά δικτατορία. Να πάρουμε και τον αμέσως πιο πίσω σαραντάρη, εκείνον που γεννήθηκε το 1892; Εκείνου κι αν ήταν φουλ το ιστορικό πιάτο. Ενώ εμείς οι καημένοι τι βιώσαμε ιστορικά από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας; Τί – πό – τά. Προφανώς πολλά και διάφορα συνέβησαν αυτά τα χρόνια, αλλά πώς να τολμήσουν

The post “H ιστορική γλύκα”, από τον Old Boy appeared first on Void Network.

]]>

Ευρώ θέλοντος και μνημονίου επιτρέποντος, κλείνω φέτος τα σαράντα. Σκέφτομαι αυτούς που γεννήθηκαν σαράντα χρόνια πριν από μένα. Ένας που γεννήθηκε το 1932 μέχρι τα δικά του σαράντα πρόλαβε να ζήσει άμεσα ή εξ αντανακλάσεως δικτατορία, πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο, μετεμφυλιακό κράτος με όλο το σχετικό χαμό του, ξανά δικτατορία. Να πάρουμε και τον αμέσως πιο πίσω σαραντάρη, εκείνον που γεννήθηκε το 1892; Εκείνου κι αν ήταν φουλ το ιστορικό πιάτο. Ενώ εμείς οι καημένοι τι βιώσαμε ιστορικά από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας; Τί – πό – τά. Προφανώς πολλά και διάφορα συνέβησαν αυτά τα χρόνια, αλλά πώς να τολμήσουν να συγκριθούν από πλευράς δραματικότητας με το παρελθόν; Το 1989 έγιναν κοσμοϊστορικές αλλαγές, ούτε όμως ο δικός μας ο κόσμος ούτε η δική μας ιστορία ήταν εκείνη που άλλαζε ριζικά. Ο δικός μας κόσμος όντας στο στρατόπεδο των νικητών συνέχισε να κυλά αδιατάρακτος για μια εικοσαετία ακόμα. Καιρός δεν ήταν να μπει ένα τέλος στην ανία, καιρός δεν ήταν να αρχίσουμε να παίρνουμε κι εμείς μια δόση Ιστορίας, καιρός δεν ήταν να αρχίσουμε να γευόμαστε κι εμείς την γλύκα της;


Όταν μεγαλώνεις εκτός δραματικής Ιστορίας, εθίζεσαι σε ένα τρόπο σκέψης που σε κάνει να νομίζεις ότι ως το τέλος της ζωής σου έτσι θα πηγαίνει το έργο. Εξίσου αν όχι και περισσότερο σοκαριστικό από ένα κόσμο που κατεδαφίζεται, είναι το εντελώς απρόσμενο της κατεδάφισής του. Προηγούμενες γενιές ήξεραν πως όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν, πως όλα είναι εκκρεμή κι επίφοβα. Σε εμάς όλα έμοιαζαν στερεωμένα σε αδιαμφισβήτητες βάσεις και μακριά από το φόβο. Υπήρχε βέβαια πάντα ο φόβος της προσωπικής σου κατάρρευσης, αλλά η συλλογική σε καιρό ειρήνης έμοιαζε με αδιανόητη.


Ο βασικότερος εθισμός όμως είναι άλλος: εθίζεσαι στην πεποίθηση πως όπως η Ιστορία διαδραματιζόταν προ κρίσης ερήμην σου, έτσι διαδραματίζεται ερήμην σου και μέσα στην κρίση, εθίζεσαι στην πεποίθηση πως είσαι πολύ μικρός και ασήμαντος για να παρέμβεις και να προσπαθήσεις να την επηρεάσεις. Είναι πολύ πιο συνεπές με βάση τον ως τώρα ανενεργό σου ρόλο και σου είναι πολύ πιο εύκολο ψυχολογικά να παίξεις το ρόλο του σφάγιου. Προτιμάς να σε θυσιάσουν παρά να ρισκάρεις να θυσιάσεις. Αυτό το ρίσκο σε σκανδαλίζει και σε αποσυντονίζει όσο τίποτα. Έτσι, ακόμα κι αν καταλαβαίνεις πια πως πρόκειται να χαθούν πάρα πολύ περισσότερα από όσα έχουν ήδη χαθεί, το κατενάτσιο που παίζεις είναι λιγότερο ένα κατενάτσιο ακραίας ελπίδας μήπως και σωθεί η παρτίδα και περισσότερο ένα κατενάτσιο καθήλωσης μπροστά στον τρόμο να πάρεις την δική σου τύχη στα χέρια σου και να μετατραπείς από εξουσιαζόμενος σε αυτεξούσιος. Ήσουν όλα αυτά τα χρόνια -και πώς να πάψεις έτσι ξαφνικά να είσαι τώρα- ένα μικρό παιδί που άφηνες τους μεγάλους να καθορίζουν τα των μεγάλων. Έπαιζες με τα ιδιωτικά σου παιχνίδια κι άφηνες στους μεγάλους την τύχη του δημόσιου βίου. Τα χεράκια σου νιώθουν ασφαλή όταν τα κρατά η παλάμη των υπεύθυνων πολιτικών και μιντιακών δυνάμεων του τόπου.


Σε κρατούν και σε οδηγούν στο γκρεμό, το βλέπεις, δίπλα σου έχουν πέσει τόσοι άλλοι, το βλέπεις, ωστόσο αυτό έμαθες, να οδηγείσαι, αυτό έμαθες, να αφήνεις αυτά τα πράγματα σε εκείνους που ξέρουν καλύτερα, και τουλάχιστον την ώρα που σε ρίχνουν παρηγορείσαι ξέροντας ότι δεν έκανες εσύ καμία αποκοτιά, δεν προξένησες εσύ με καμία απειθαρχία την πτώση σου, έπεσες μεν, αλλά έπεσες σαν καλό παιδί, έπεσες ακολουθώντας το δρόμο της σύνεσης, αφού δεν υπήρχε άλλος δρόμος από αυτόν. Από τον πανικό να βρεθείς χειραφετημένος μπροστά στο γκρεμό και να προσπαθήσεις να του ξεφύγεις μόνος σου, προτιμάς το χέρι που σε ρίχνει σίγουρα σε αυτόν και το στόμα που εκείνη την ώρα σου ψιθυρίζει στο αυτί πως κάθε άλλη επιλογή θα ήταν καταστροφική, πως ό,τι κάνει το κάνει για το καλό σου και το ευρύτερο καλό της πατρίδας και των παιδιών σου· που μέχρι να σαρανταρίσουν το πιθανότερο είναι πως θα έχουν έρθει αντιμέτωπα με πολύ περισσότερη Ιστορία απ’ ό,τι εσύ.

—
(Κείμενο γραμμένο από τον Old Boy για το πρώτο τεύχος του Unfollow)

The post “H ιστορική γλύκα”, από τον Old Boy appeared first on Void Network.

]]> https://voidnetwork.gr/2012/02/10/h-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b3%ce%bb%cf%8d%ce%ba%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-old-boy/feed/ 0 “Ποπ Χριστούγεννα στο Γηροκομείο Αθηνών.” του Διονύση Ανεμογιάννη https://voidnetwork.gr/2012/01/05/%cf%80%ce%bf%cf%80-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b3%ce%b7%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bd/ https://voidnetwork.gr/2012/01/05/%cf%80%ce%bf%cf%80-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b3%ce%b7%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bd/#respond Thu, 05 Jan 2012 15:32:00 +0000 https://voidnetwork.gr/2012/01/05/%cf%80%ce%bf%cf%80-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b3%ce%b7%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bd/   Οι Nalyssa Green, Le Page, Jackie Farrow, LogOut και Zoe Lian τραγουδούν για το πιο ωραίο ακροατήριο στο σαλόνι της αίθουσας Σινιόσογλου.   Οι καλικάτζαροι των Χριστουγέννων είναι κάτι μποέμ παιδιά που άφησαν τα τρίγωνα στο σπίτι, πήρανε παραμάσχαλα κιθάρες και φυσαρμόνικες και κίνησαν να τραγουδήσουν στις γιαγιάδες τους, το «Sliver» των Nirvana [“Granma take me home…”]. Σε μια επίσκεψή τους στο Γηροκομείο Αθηνών, συνοδευμένη από πολλά μελομακάρονα, αμήχανα χαμόγελα, ανέλπιστους χορούς και χρυσές καρδιές κάτω από ρόμπες πλουμιστές, η ομάδα του ough! βρήκε το πνεύμα των Χριστουγέννων. Στην αίθουσα Σινιόσογλου με τους λαδί καναπέδες, την plasma τηλεόραση που

The post “Ποπ Χριστούγεννα στο Γηροκομείο Αθηνών.” του Διονύση Ανεμογιάννη appeared first on Void Network.

]]>  

Οι Nalyssa Green, Le Page, Jackie Farrow, LogOut και Zoe Lian τραγουδούν για το πιο ωραίο ακροατήριο στο σαλόνι της αίθουσας Σινιόσογλου.  

Οι καλικάτζαροι των Χριστουγέννων είναι κάτι μποέμ παιδιά που άφησαν τα τρίγωνα στο σπίτι, πήρανε παραμάσχαλα κιθάρες και φυσαρμόνικες και κίνησαν να τραγουδήσουν στις γιαγιάδες τους, το «Sliver» των Nirvana [“Granma take me home…”]. Σε μια επίσκεψή τους στο Γηροκομείο Αθηνών, συνοδευμένη από πολλά μελομακάρονα, αμήχανα χαμόγελα, ανέλπιστους χορούς και χρυσές καρδιές κάτω από ρόμπες πλουμιστές, η ομάδα του ough! βρήκε το πνεύμα των Χριστουγέννων.


Στην αίθουσα Σινιόσογλου με τους λαδί καναπέδες, την plasma τηλεόραση που έπαιζε ΕΤ1 και τα τραπέζια με το μάρμαρο, οι γηραιές κυρίες του ιδρύματος είχαν πιάσει θέση από νωρίς. Άλλες φορώντας τα «καλά» τους, άλλες πιο casual, με ρόμπα-παντόφλα, ολιγομίλητες και σκεφτικές, μας περίμεναν υπομονετικά. Στην είσοδο μας υποδέχτηκε ο Γρηγόρης. Μεγαλόσωμος και κουτσός απ’ το ένα πόδι, ο γκρίζος γάτος της κυρά-Λένης μας οδήγησε πρώτα στο δωμάτιό της. Εκεί μια μικροκαμωμένη γιαγιά, μάς εξήγησε «εγώ τα φροντίζω όλα, δυο σκυλιά, πέντε γατιά. Εδώ μέσα, βέβαια, κύρης είναι ο Γρηγόρης. Μέσα δεν τον πολυθέλουν, έχει καταστρέψει όλες τις πολυθρόνες με τα νύχια του». Μετά χαμηλώνοντας την φωνή μας εξηγεί ότι πρόσφατα χτύπησε και δεν μπορεί να μετακινείται πολύ. Αρχίζει να γελάει καθώς μας διηγείται το πέσιμό της. Πιάνει τα πλευρά της, την πονούν από το γέλιο. «Το τράνταγμα…», εξηγεί.

 Φτάνουν τα όργανα και οι ηλικιωμένες αρχίζουν το σούσουρο. «Ωραίο παιδί αυτός», «Καλέ δες, έφεραν και ακορντεόν», «Αυτή τι φοράει»; Ο Jackie Farrow ξεκινάει το τραγούδι και εκείνες σωπαίνουν ξαφνικά να αφουγκραστούν τα εγγλέζικα. Ποδαράκια στο ρυθμό, παλαμάκια, ενθαρρύνουν οι συνοδοί, ενθαρρύνουμε και εμείς. Ανεβαίνει ο Τόνι από τους Le Page και τους εξηγεί ότι το τραγούδι του μιλά για την κοπέλα του που πάντα αργεί στα ραντεβού, ακούς να λένε «Αααα, μάλιστα», γελάκια υπονοούν ότι οι μακαρίτες οι σύζυγοι είχαν φάει στήσιμο και αυτοί, κι ας μην είχαν τότε κινητά. Και αρχίζουν τον χορό. Εμείς προσεγγίζουμε τις πιο ασάλευτες. «Ωραίος ο νεαρός, ε γιαγιά»; «Ίδιος ο αδερφός μου είναι. Έπαιζε και αυτός κιθάρα, νεαρός», χαίρομαι εγώ ρωτάω «αλήθεια, είναι εδώ, να παίξει και αυτός», και αφουγκράζομαι κάτι σαν «όχι είναι στην Αυστραλία και είναι κατάκοιτος και έχω να τον δω είκοσι χρόνια…» και εκεί παρατώ την προσπάθεια. Την σκυτάλη παίρνει η Nalyssa που τους θυμίζει τις παλιές ερμηνεύτριες, εκείνες με την φωνή αερικού και να σου το «Ταγκό της Αθήνας» και «Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά» πάνω στην μελωδία της Nalyssa.

Ακούμε και άλλες ιστορίες. Για χωριά που άφησαν και νοσταλγούν, για πεσίματα, σπασίματα, που τις κατέστησαν ανίκανες να αυτοεξυπηρετούνται, για τα παιδιά, τα εγγόνια, ταξίδια στην Βραζιλία και τις ειδήσεις, που τις τρομάζουν [πόσα μπότοξ έκανε πια, αυτή η Τρέμη;].  Χαρτιά δεν παίζουν, μου λένε. Τηλεόραση βλέπουν, που έχει καταντήσει αηδία και μόνο τα Τούρκικα αξίζουν. Τις ρωτώ για τα φλερτ, τους «αγαπητικούς» τους από τα διπλανά κτίρια. Οι περισσότερες κάνουν τις αθώες περιστερές «πάει εμάς ο καιρός μας, τώρα είναι δική σας η σειρά», μου λένε, αλλά δεν πείθομαι. Μου έχει εκμυστηρευτεί η δημοσιογράφος του γηροκομείου [τι; Δεν έχει υπόψη τα “χαρούμενα γηρατειά”;] για εκείνους που έρχονται από διπλανά κτίρια και τις βλέπουν, που περπατούν χέρι-χέρι, και δεν μπορούν να κρυφτούν. Μου δείχνουν τις φιλενάδες τους, ακούω άπειρα ονόματα, δεν συγκρατώ, στο background ο LogOut αποπειράται να τραγουδήσει ελληνικά, χάριν της περίστασης. Την μπάντα δένει η Zoe Lian, τραγουδούν όλοι μαζί, λένε και κάλαντα. Τραγουδούν οι γιαγιάδες, στον δικό τους ρυθμό τα λόγια, με αποτέλεσμα την πιο γλυκιά ξεκούρδιστη ορχήστρα.

Μετά από μία ώρα τραγούδι, η pop κομπανία σταματάει τα τραγούδια και χωρίς μουσική πια, το πλήθος αρχίζει να διαλύεται. Δύο κυρίες, οι πιο ζωηρές, μας προσκαλούν στο δωμάτιό τους και μας ανοίγουν μία κρεβατοκάμαρα παιδική, που μας κάνει την καρδιά να λιώσει. Σε κάθε εκατοστό Disney κουκλάκια, χριστοπαναγίες σε καδράκια, φτηνά μπιμπελό, χρώματα και τα δυο τους πρόσωπα με ένα χαμόγελο που εξαφάνιζε κάθε ρυτίδα ηλικίας. Η μια τους, παίρνει αγκαλιά τον Matsuko, τον λούτρινο σκύλο της και μου εξηγεί «Αυτό είναι το Matsuko μου, το είχα μαζί μου στην κλινική», και κάνει μια οριζόντια κίνηση πάνω από την κοιλιά της, σαν πριόνι. Και να σου γέλια και χαρές και πανικός στο δωμάτιο από τα μπιμπλίκια που τραγουδούν όλα μαζί. Πιο δίπλα η κυρά-Ειρήνη μας προϋπαντεί στο δικό της δωμάτιο. «Περάστε, περάστε, στο παλατάκι μας»! Εδώ, περισσότερες φωτογραφίες, η ίδια νέα και μεγαλύτερη, συγγενείς, ανίψια και ο αδερφός με το μουστάκι. Μας ζητά να βγάλουμε όλοι μαζί φωτογραφίες με την μηχανή της και μας δείχνει με περηφάνια κάθε γωνιά του δωματίου.

Στο μεταξύ, μας μιλά ο κοινωνικός λειτουργός [άνθρωπος με πλούσια ψυχικά αποθέματα που δίνει αμέριστη αγάπη στις κυρίες του ιδρύματος]. «Το γηροκομείο φιλοξενεί περίπου 230 άτομα. Έχουμε σοβαρό πρόβλημα χρηματοδότησης λόγω κρίσης αλλά προσπαθούμε σκληρά. Ο οίκος ευγηρίας μας, είναι διαφανής και πολύ ανοιχτός στο κοινό. Μπορείς να έρθεις και να δεις όλους τους κοιτώνες, χωρίς πρόβλημα. Οι ηλικιωμένοι πάνε τις εκδρομές τους, το θέατρό τους, δύο φορές το μήνα. Γίνονται εκδηλώσεις,  έρχονται σχολεία, καλλιτέχνες [καθόμαστε στο πιάνο, γίνεται χαμός] υπάρχει μία ζωντανή κίνηση. Εκείνοι που έχουν δυνατότητα να μετακινούνται και διανοητικά είναι ικανοί, μπορούν να πηγαίνουν σε όλη την έκταση του συγκροτήματος και του κήπου χωρίς πρόβλημα. Είναι ένας κήπος υπέροχος, μία φύση που σε κάνει να ξεχνάς προβλήματα. Όταν έρχεσαι εδώ πέρα, πρέπει να ξεχνάς τα προβλήματα που έχεις. Πρέπει να γεμίζεις αγάπη, προκειμένου να την προσφέρεις σε αυτούς τους ανθρώπους για τους οποίους είσαι οικογένεια. Η ζωή μας έχει αποδείξει ότι ο άνθρωπος μετά από μία ηλικία, δεν μπορεί να μένει μόνος του. Είναι καλό λοιπόν, να παραδίδουμε τους γηραιότερους που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν σε τέτοια ειδικά κέντρα, αρκεί μόνο να είμαστε κοντά και να τους επισκεπτόμαστε τακτικά».


Φεύγουμε, τις αφήνουμε να πάρουν το μεσημεριανό τους. Τις αφήνουμε στα δωμάτιά τους, στην δική τους καθημερινότητα, στις αναμνήσεις τους, που διακριτικά αναμοχλεύσαμε. Το Γηροκομείο Αθηνών ήταν το μόνο που μας δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη και άνοιξε ευχαρίστως τις πόρτες του. Έξω ο καιρός ανοιξιάτικος μας υπενθυμίζει πώς οι ομορφότερες στιγμές, είναι φευγαλέες, χωρίς ίχνη ανάμνησης. Και ότι οι μνήμες μας, εκείνες οι φωτογραφίες μας στα κάδρα, στο facebook, είναι αυτές που θα μας συνοδεύουν μια ζωή και θα μας δίνουν δύναμη όταν αδύναμοι θα αφηνόμαστε στην προσφορά των άλλων.

“Mεγαλύτερη Φροντίδα και Αγάπη μας, 
σε αυτό που πρόκηται σύντομα να χαθεί!…”
                                                    κενό δίκτυο 

πηγή : περιοδικό OUGH
φωτογραφίες : Manteau Stam

The post “Ποπ Χριστούγεννα στο Γηροκομείο Αθηνών.” του Διονύση Ανεμογιάννη appeared first on Void Network.

]]> https://voidnetwork.gr/2012/01/05/%cf%80%ce%bf%cf%80-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b3%ce%b7%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bd/feed/ 0 “Άρθρο για τη νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και την ελεύθερη πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω του διαδικτύου” από το Σουηδικό “Κόμμα των Πειρατών” (Pirate Party) https://voidnetwork.gr/2011/11/03/%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7-%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%cf%80%ce%bd%ce%b5%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba/ https://voidnetwork.gr/2011/11/03/%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7-%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%cf%80%ce%bd%ce%b5%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba/#respond Thu, 03 Nov 2011 02:37:00 +0000 https://voidnetwork.gr/2011/11/03/%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7-%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%cf%80%ce%bd%ce%b5%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba/                                 Eισαγωγή:   Οι επόμενοι μήνες είναι πολύ σημαντικοί καθώς θα κρίνουν την ελεύθερη πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω του διαδικτύου. Ήδη το λόμπι της πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) κατάφερε πρόσφατα να επεκτείνει το χρονικό διάστημα ισχύος τη πνευματικής ιδιοκτησίας από 50 σε 70 έτη, ενώ το αμέσως επόμενο διάστημα θα συζητηθούν στην ΕΕ δύο πολύ επικίνδυνες νομοθεσίες, η οδηγία για την πνευματική ιδιοκτησία IPRED, καθώς και η συμφωνία ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement), που θα έχουν ως αποτέλεσμα την ποινικοποίηση της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων, καθώς και τον

The post “Άρθρο για τη νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και την ελεύθερη πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω του διαδικτύου” από το Σουηδικό “Κόμμα των Πειρατών” (Pirate Party) appeared first on Void Network.

]]>

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Eισαγωγή:
 
Οι επόμενοι μήνες είναι πολύ σημαντικοί καθώς θα κρίνουν την ελεύθερη πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω του διαδικτύου. Ήδη το λόμπι της πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) κατάφερε πρόσφατα να επεκτείνει το χρονικό διάστημα ισχύος τη πνευματικής ιδιοκτησίας από 50 σε 70 έτη, ενώ το αμέσως επόμενο διάστημα θα συζητηθούν στην ΕΕ δύο πολύ επικίνδυνες νομοθεσίες, η οδηγία για την πνευματική ιδιοκτησία IPRED, καθώς και η συμφωνία ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement), που θα έχουν ως αποτέλεσμα την ποινικοποίηση της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων, καθώς και τον περιορισμό βασικών διαδικτυακών ελευθεριών που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε αυτονόητες.

Ο ευρωβουλευτής των Πειρατών (Pirate Party, Σουηδία) Christian Engström, καταθέτει παρακάτω τις απόψεις για την ελεύθερη διακίνηση μουσικών αρχείων με αφορμή την οδηγία IPRED (Intellectual Property Rights Directive), που δίνει το δικαίωμα στους κατόχους του copyright, να απαιτήσουν από τους διακομιστές (ISP) τα στοιχεία των πελατών τους που μοιράζουν παράνομα αρχεία.

Η ελεύθερη ανταλλαγή μουσικών αρχείων δεν ζημιώνει τους καλλιτέχνες αλλά τις πολυεθνικές, καθώς είναι ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό με σημαντικά οφέλη για την κοινωνία.


Η νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας μετατρέπει τα νέα παιδιά σε εγκληματίες

Η σημερινή νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησιας είναι εκτός ισορροπίας και σε δυσαρμονία με την εποχή. Έχει μετατρέψει το σύνολο της νέας γενιάς σε εγκληματίες στα μάτια του νόμου, σε μια μάταιη προσπάθεια να σταματήσει την τεχνολογική ανάπτυξη. Ωστόσο, η ανταλλαγή αρχείων συνεχίζει να αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο. Ούτε η προπαγάνδα, ούτε οι τακτικές φόβου, ούτε η σκληρότερη νομοθεσία είναι σε θέση να σταματήσουν αυτή την εξέλιξη.Είναι αδύνατο να επιβληθεί η απαγόρευση της μη κερδοσκοπικής ανταλλαγής αρχείων χωρίς να παραβιάζονται θεμελιώδη δικαιώματα. Εφ’ όσον υπάρχουν τρόποι για τους πολίτες να επικοινωνούν ιδιωτικά, αυτοί θα χρησιμοποιούνται για να ανταλλάσσονται αρχεία με πνευματικά δικαιώματα. Ο μόνος τρόπος να περιοριστεί, ακόμα και ως προσπάθεια, η ανταλλαγή αρχείων είναι η αφαίρεση του δικαίωματος στην ελεύθερη ιδιωτική επικοινωνία. Κατά την τελευταία δεκαετία, η νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας έχει οδηγηθεί προς αυτή τη κατεύθυνση, υπό την πίεση των μεγάλων επιχειρηματικών λόμπυ που βλέπουν τα μονοπώλιά τους να απειλούνται. Πρέπει να αντιστρέψουμε αυτή την τάση, προκειμένου να διασφαλίσουμε τα θεμελιώδη δικαιώματα των χρηστών.
Την ίδια στιγμή, θέλουμε μια κοινωνία όπου ανθεί ο πολιτισμός, όπου καλλιτέχνες και δημιουργοί έχουν την ευκαιρία να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν, όντας εργαζομένοι στον πολιτιστικό τομέα. Ευτυχώς, δεν υπάρχει καμία αντίφαση ανάμεσα στην ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων και τον βιοπορισμό από τον πολιτισμό. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε μετά από δεκαετή εμπειρία μαζικής ανταλλαγής αρχείων στο Διαδίκτυο.
Σε οικονομικές στατιστικές μελέτες, μπορούμε να δούμε ότι οι δαπάνες των νοικοκυριών για τον πολιτισμό και την ψυχαγωγία αυξάνουν αργά αλλά σταθερά, χρόνο με το χρόνο. Αν ξοδεύουμε λιγότερα χρήματα για την αγορά CD, θα ξοδεύουμε περισσότερα χρήματα για κάτι άλλο, π.χ. για συναυλίες. Αυτό είναι σπουδαία είδηση ​​για τους καλλιτέχνες. Ένας καλλιτέχνης θα πάρει συνήθως 5-7% των εσόδων από την πώληση ενός CD, αλλά εώς και το 50% των εσόδων από μια συναυλία. Οι δισκογραφικές εταιρείες χάνουν έτσι, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή πλέον δεν προσφέρουν καμία προστιθέμενη αξία.

Είναι πολύ πιθανό ότι θα γίνει πιο δύσκολο να κερδηθούν χρήματα σε ορισμένους κλάδους του πολιτιστικού τομέα, αλλά ακόμα και έτσι θα γίνει ευκολότερο σε κάποιους άλλους, συμπεριλαμβανομένων κάποιων καινούριων τους οποίους δεν έχουμε καν φανταστεί ακόμη. Αλλά εφ ‘όσον η συνολική δαπάνη των νοικοκυριών για τον πολιτισμό συνεχίζει να είναι στο ίδιο επίπεδο ή ακόμη και να αυξάνει, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι καλλιτέχνες ως κοινωνική ομάδα θα χάσουν από μια μεταρρύθμιση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

Σε περίπτωση μάλιστα που αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη χαλάρωση της ασφυκτικής πίεσης που επιβάλουν οι μεγάλοι διανομείς (σ.μ. πολυεθνικές εταιρίες) πάνω στην πολιτιστική ζωή, τότε τόσο το καλύτερο για τους καλλιτέχνες και τους καταναλωτές.

Όταν εμφανίστηκαν στην Ευρώπη οι δημόσιες βιβλιοθήκες, πριν από 150 χρόνια, οι εκδότες βιβλίων ήταν κάθετα αντίθετοι με αυτό. Το επιχείρημα που χρησιμοποιούσαν τότε είναι το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται σήμερα στη συζήτηση για την (ελεύθερη) ανταλλαγή αρχείων: Εάν οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πρόσβαση σε δωρεάν βιβλία, οι συγγραφείς δεν θα είναι σε θέση να βγάζουν τα προς το ζην, άρα δεν θα γράφονται καθόλου καινούρια βιβλία.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτό το επιχείρημα κατά των δημόσιων βιβλιοθηκών ήταν λάθος. Είναι προφανές ότι αυτό δεν οδήγησε σε μια κατάσταση όπου δεν γράφτηκαν καινούργια βιβλία και δεν κατέστη αδύνατο στους δημιουργούς να κερδίσουν χρήματα από τη συγγραφή τους. Αντιθέτως αποδείχθηκε ότι η ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό προσφέρει όχι μόνο κοινωνικά οφέλη, αλλά είναι και επικερδής για τους ίδιους τους συγγραφείς.

Το διαδίκτυο είναι η πιο εκπληκτική δημόσια βιβλιοθήκη που έχει δημιουργηθεί ποτέ. Αυτό σημαίνει ότι όλοι, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με περιορισμένα οικονομικά μέσα, έχουν πρόσβαση σε όλες τις κουλτούρες του κόσμου με ένα μόλις κλικ. Αυτή είναι μια θετική εξέλιξη που θα πρέπει να αγκαλιάσουμε και να επικροτήσουμε.

Ακολουθούν μερικές συνδέσεις με άρθρα στα οποία συνοψίζεται η ακαδημαϊκή έρευνα για τον τρόπο με τον οποίο ο πολιτιστικός τομέας, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής βιομηχανίας, τα έχει καταφέρει στην εποχή της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων.

Κατ’ αρχήν, τρεις μελέτες για τη μουσική βιομηχανία από διαφορετικά κράτη μέλη:


Οι τρεις μελέτες παρουσιάζουν την ίδια εικόνα: Τα έσοδα για τις δισκογραφικές εταιρείες έχουν μειωθεί περίπου στο μισό κατά την τελευταία δεκαετία, αλλά την ίδια στιγμή, τα έσοδα των καλλιτεχνών έχουν αυξηθεί. Οι παραπάνω συνδέσεις παραπέμπουν σε σύντομα άρθρα που συνοψίζουν τις μελέτες, αλλά το κάθε άρθρο εμπεριέχει επιπλέον συνδέσεις και πηγές.
Ένα άρθρο του Economist από πέρυσι, με τίτλο “Τι πάει καλά στη μουσική“, αναφέρει μελέτες από διάφορες χώρες, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αν και οι πωλήσεις δίσκων έχουν μειωθεί, τα έσοδα από τις ζωντανές εμφανίσεις έχουν αυξηθεί σημαντικά, με τρόπο που αντισταθμίζει κατά πολύ την πτώση των πωλήσεων της ηχογραφημένης μουσικής.
Η Ολλανδική μελέτη ‘Τα πάνω και τα κάτω – οι οικονομικές και πολιτιστικές επιπτώσεις της ανταλλαγής αρχείων μουσικής, ταινιών και παιχνιδιών (2009)” παρουσιάζει μια εμπεριστατωμένη ανάλυση σε διάφορους πολιτιστικούς τομείς. Αποδεικνύει ότι μεταξύ 1999 και 2007, τα έσοδα έχουν αυξηθεί για όλους τους τομείς, εκτός από τις μουσικές ηχογραφήσεις. Όσο αφορά τη μουσική βιομηχανία, η μελέτη εξετάζει μόνο την ηχογραφημένη μουσική και δεν εξετάζει τα έσοδα για τους καλλιτέχνες από άλλες πηγές, όπως οι συναυλίες. Αυτό σημαίνει ότι η μελέτη επιβεβαιώνει την αρνητική τάση των μουσικών ηχογραφήσεων, όπως φαίνεται και στις παραπάνω σουηδικές, νορβηγικές και αγγλικές μελέτες, αλλά αφήνει εκτός του πεδίου εφαρμογής της το τμήμα του μουσικού τομέα που έχει τα περισσότερα κέρδη.
Μια μελέτη του Χάρβαρντ από το 2009 ρίχνει μια ματιά στις ευρύτερες επιπτώσεις της ανταλλαγής αρχείων στην κοινωνία και διαπιστώνει ότι από τότε που ξεκίνησε η ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων, τόσο ο αριθμός των άλμπουμ μουσικής όσο και των ταινιών που κυκλοφόρησαν ανά έτος έχουν αυξηθεί. Ο καναδός καθηγητής Νομικής Michael Geist συνοψίζει την μελέτη στο άρθρο «Μελέτη του Χάρβαρντ βρίσκει ότι η ασθενέστερη προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων έχει ευεργετήσει την κοινωνία».
Πριν από δέκα χρόνια, όταν η ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων σε μαζική κλίμακα στο διαδίκτυο ήταν ένα σχετικά νέο φαινόμενο (το Napster κυκλοφόρησε το 1999), δεν ήταν καθόλου αυτονόητο εάν και με ποιο τρόπο ο πολιτιστικός τομέας θα μπορούσε να επιβιώσει οικονομικά στη νέα εποχή. Αλλά τώρα έχουμε πάνω από μια δεκαετία εμπειρίας σε έναν κόσμο όπου όποιος θέλει μπορεί να κατεβάσει ότι θέλει δωρεάν, και όπου μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού το κάνει συνέχεια.

Σήμερα γνωρίζουμε πλέον από αυτή τη πολυετή εμπειρία ότι ο πολιτιστικός τομέας είναι οικονομικά βιώσιμος, παρά την ανεξέλεγκτη ανταλλαγή αρχείων μέσω ομότιμων δικτύων (peer-to-peer). Αυτό που μπορεί να είχε εμφανιστεί ως ένα άλυτο πρόβλημα πριν από μια δεκαετία, σήμερα έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι καθόλου πρόβλημα, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια τεράστια ευκαιρία για τους καλλιτέχνες και τους δημιουργούς, καθώς και ένα εργαλείο για την ανάπτυξη μιας βιώσιμης πολιτιστικής ποικιλομορφίας.

Είναι δύσκολο ακόμα και σήμερα ένας καλλιτέχνης να βγάλει τα προς το ζειν από την Τέχνη του, όπως ήταν πάντα, και όπως θα είναι πάντα. Αλλά τουλάχιστον έχει γίνει λίγο πιο εύκολο σήμερα από ότι ήταν πριν την εποχή του διαδικτύου και της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων. Στη μουσική βιομηχανία, τα συνολικά έσοδα αυξήθηκαν ελαφρά, ενώ οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες παίρνουν ένα μικρότερο κομμάτι της πίτας. Αυτό αφήνει περισσότερα χρήματα στους δημιουργούς της μουσικής (αντί για τους διανομείς της).
Η ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Είναι κάτι θετικό τόσο για τους καλλιτέχνες, όσο και για τους καταναλωτές και την κοινωνία στο σύνολό της. Αυτό που πρέπει να κάνουμε τώρα είναι να εναρμονίσουμε την νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας με αυτή τη νέα, ελπιδοφόρα, πραγματικότητα.
Με μια μεταρρύθμιση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας που θα νομιμοποιεί την ελεύθερη, μη εμπορική/ μη κερδοσκοπική, ανταλλαγή αρχείων μέσω ομότιμων δικτύων (p2p), μπορούμε να βάλουμε ένα τέλος στην ποινικοποίηση μιας ολόκληρης γενιάς, ενώ την ίδια στιγμή θα βελτίωσουμε τις συνθήκες για ένα πιο ζωντανό πολιτιστικό τομέα στην Ευρώπη.

Μετάφραση του κειμένου:
Ηλιόσποροι – δίκτυο πληροφόρησης και ενεργοποίησης νέων για την κοινωνική και πολιτική οικολογία /// www.iliosporoi.net /// www.myspace.com/iliosporoi /// iliosporoi facebook /// iliosporoi twitter

The post “Άρθρο για τη νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και την ελεύθερη πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω του διαδικτύου” από το Σουηδικό “Κόμμα των Πειρατών” (Pirate Party) appeared first on Void Network.

]]> https://voidnetwork.gr/2011/11/03/%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7-%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%cf%80%ce%bd%ce%b5%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba/feed/ 0 H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου του John Perry Barlow https://voidnetwork.gr/2011/08/31/h-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae%cf%81%cf%85%ce%be%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%b9/ https://voidnetwork.gr/2011/08/31/h-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae%cf%81%cf%85%ce%be%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%b9/#respond Wed, 31 Aug 2011 14:44:00 +0000 https://voidnetwork.gr/2011/08/31/h-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae%cf%81%cf%85%ce%be%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%b9/ Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του διαδικτύου είναι το κείμενο που επηρέασε την ιντερνετική κοινότητα όσο κανένα άλλο. Μολονότι γραμμένη το 1996, μια εποχή που το διαδίκτυο ήταν ακόμη στα πρώτα βήματά του, οι αρχές και οι στόχοι που ευαγγελίζεται είναι σήμερα πιο επίκαιροι παρά ποτέ. Κάθε λογής εξουσίες, κρατικές ή ιδιωτικές, επιχειρούν όλο και περισσότερο να χαλιναγωγήσουν τις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες και να αλλάξουν τον κατεξοχήν ελευθεριακό χαρακτήρα του κυβερνοχώρου σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον. Ο αντίρροπος αγώνας σε αυτές και η δόμηση μιας δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας της πληροφορίας δεν είναι υπόθεση μιας εκλεκτής κάστας τεχνολόγων. Είναι υπόθεση όλων

The post H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου του John Perry Barlow appeared first on Void Network.

]]>

Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του διαδικτύου είναι το κείμενο που επηρέασε την ιντερνετική κοινότητα όσο κανένα άλλο. Μολονότι γραμμένη το 1996, μια εποχή που το διαδίκτυο ήταν ακόμη στα πρώτα βήματά του, οι αρχές και οι στόχοι που ευαγγελίζεται είναι σήμερα πιο επίκαιροι παρά ποτέ. Κάθε λογής εξουσίες, κρατικές ή ιδιωτικές, επιχειρούν όλο και περισσότερο να χαλιναγωγήσουν τις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες και να αλλάξουν τον κατεξοχήν ελευθεριακό χαρακτήρα του κυβερνοχώρου σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον. Ο αντίρροπος αγώνας σε αυτές και η δόμηση μιας δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας της πληροφορίας δεν είναι υπόθεση μιας εκλεκτής κάστας τεχνολόγων. Είναι υπόθεση όλων μας. Ας ξεθάψουμε σιγά σιγά τα ψηφιακά μας ταμπούρλα του πολέμου και ας βγούμε στο δρόμο.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Ακολουθεί η διακήρυξη (μετάφραση / εισαγωγή Art Distro) :

H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου
του John Perry Barlow

Κυβερνήσεις του Βιομηχανικού Κόσμου, κουρασμένοι γίγαντες της σάρκας και του ατσαλιού, έρχομαι από τον κυβερνοχώρο, το καινούργιο σπίτι του πνεύματος. Εκ μέρους του μέλλοντος, ζητώ από εσάς που ανήκετε στο παρελθόν να μας αφήσετε ήσυχους. Δεν είστε ευπρόσδεκτοι ανάμεσά μας. Δεν έχετε καμμία εξουσία εκεί που μαζευόμαστε.

Δεν έχουμε καμμία εκλεγμένη κυβέρνηση, ούτε πρόκειται να έχουμε ποτέ, γι’ αυτό απευθύνομαι σε σας με μόνη τη δικαιοδοσία, με την οποία μιλά πάντα η ελευθερία. Κηρύσσω λοιπόν ότι ο παγκόσμιος κοινωνικός χώρος που δομούμε είναι από φυσικού του ανεξάρτητος από τις τυρρανίες που επιδιώκετε να μας επιβάλλετε. Δε έχετε κανένα ηθικό δικαίωμα να μας κυβερνάτε, ούτε κατέχετε κάποιες μεθόδους επιβολής, για τις οποίες έχουμε βάσιμους λόγους να φοβόμαστε.

Οι κυβερνήσεις αντλούν τις νόμιμες εξουσίες τους από την αποδοχή των κυβερνωμένων. Ποτέ δε ζητήσατε, ούτε ποτέ πήρατε τη δική μας. Δε σας καλέσαμε. Δε μας γνωρίζετε, ούτε γνωρίζετε για τον κόσμο μας. Ο κυβερνοχώρος δε χωρά μέσα στα σύνορά σας. Να μην πιστεύετε ότι μπορείτε να τον δομήσετε σα να είναι δημόσιο έργο. Δε μπορείτε. Εναπόκειται στη φυσική εξέλιξη και αναπτύσσεται μέσα από τις συλλογικές μας δράσεις.

Δεν πήρατε μέρος στον δικό μας μεγάλο και διαρκώς κλιμακούμενο διάλογο, ούτε δημιουργήσατε τον πνευματικό πλούτο που υπάρχει στις «αγορές» μας. Αγνοείτε την κουλτούρα, τα ήθη ή τους κώδικές μας που ήδη παρέχουν στην κοινωνία μας περισσότερη τάξη από όση ποτέ θα μπορούσαν να επιβάλλουν οι βίαιοι νόμοι σας.

Ισχυρίζεστε ότι υπάρχουν προβλήματα ανάμεσά μας που χρειάζονται την επέμβασή σας, για να λυθούν. Χρησιμοποιείτε αυτό τον ισχυρισμό ως δικαιολογία, ώστε να εισβάλετε στους κόσμους μας. Πολλά από αυτά τα προβλήματα δεν υπάρχουν. Όπου υπάρχουν αληθινές εντάσεις, όπου υπάρχουν προβλήματα, θα τα προσδιορίσουμε και θα τα λύσουμε με τον τρόπο μας. Δημιουργούμε το δικό μας Κοινωνικό Συμβόλαιο. Αυτό το καινούργιο σύστημα διακυβέρνησης θα χτιστεί σύμφωνα με τις συνθήκες του δικού μας κόσμου, όχι του δικού σας. Ο κόσμος είναι διαφορετικός.

Ο κυβερνοχώρος αποτελείται από συμβάσεις, σχέσεις και πνευματική δημιουργία, που σαρώνουν σα κύμα τους ιστούς της επικοινωνίας μας. Ο δικός μας κόσμος είναι ένας κόσμος που βρίσκεται παντού και πουθενά, αλλά πάντως δε βρίσκεται εκεί όπου κατοικούν τα σώματά μας.

Χτίζουμε ένα κόσμο όπου όλοι μπορούν να συμμετέχουν χωρίς προνόμια ή περιορισμούς που να απορρέουν από τη φυλή, την οικονομική ισχύ, στρατιωτική δύναμη ή τόπο γέννησής τους.

Οι νομικές σας έννοιες σχετικές με την ιδιοκτησία, την έκφραση, την ταυτότητα, την κινητικότητα και τον περιβάλλοντα κόσμο δεν έχουν εφαρμογή στο δικό μας κόσμο. Είναι όλες βασισμένες στην ύπαρξη της ύλης και εδώ δεν υπάρχει ύλη.

Οι υπάρξεις μας δεν έχουν φυσική υπόσταση, γι’ αυτό, αντίθετα με εσάς, δεν μπορούμε να αποκτήσουμε τάξη μέσω της βίας. Πιστεύουμε ότι το σύστημα διακυβέρνησής μας θα προκύψει από την ηθική, την αμοιβαία αλληλοκατανόηση και την επιδίωξη του κοινού καλού. Οι υπάρξεις μας μπορεί να πραγματώνονται ταυτόχρονα σε πολλούς από τους χώρους, στους οποίους ασκείτε δικαιοδοσία. Ο μόνος νόμος που αναγνωρίζουν όλες οι επιμέρους κοινότητές μας είναι ο χρυσός κανόνας. Πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε να συγκεκριμενοποιήσουμε λύσεις στα προβλήματά μας σε αυτή τη βάση. Δεν μπορούμε όμως να δεχτούμε τις λύσεις που προσπαθείτε να μας επιβάλλετε.

Στις ΗΠΑ σήμερα ψηφίσατε ένα νομοθέτημα, το Νόμο Περί Αναμόρφωσης των Τηλεπικοινωνιών, ο οποίος αντίκειται στο ίδιο το Σύνταγμά μας και προσβάλλει τα όνειρα του Jefferson, του Washington, του Mill, του Madison, του DeToqueville και του Brandeis. Αυτά τα όνειρα πρέπει τώρα να ξαναγεννηθούν ανάμεσά μας.

Είστε φοβισμένοι από τα ίδια σας τα παιδιά, επειδή αυτά είναι ιθαγενείς σε έναν κόσμο, στον οποίο εσείς θα είστε πάντα μετανάστες.
Επειδή τα φοβάστε, εμπιστεύεστε στις κυβερνητικές γραφειοκρατίες τις γονικές υποχρεώσεις, που είστε τόσο δειλοί να αντιμετωπίσετε εσείς οι ίδιοι. Στον κόσμο μας, όλα τα συναισθήματα και οι εκφράσεις της ανθρωπότητας, από τα πιο ποταπά μέχρι τα πιο αγγελικά, είναι μέρη ενός αδιάσπαστου όλου, του παγκοσμίου ηλεκτρονικού διαλόγου. Δε μπορούμε να διαχωρίσουμε τον άνεμο που πνίγει από τον άνεμο που απογειώνει.

Στην Κίνα, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, τη Σιγκαμπούρη, την Ιταλία και τις ΗΠΑ, προσπαθείτε να σταματήσετε τον ιό της ελευθερίας με το να φτιάχνετε αστυνομίες στα σύνορα του κυβερνοχώρου. Αυτές μπορεί να κρατούν μακριά την επιδημία για κάποιο χρόνο αλλά θα αποτύχουν σε ένα κόσμο που σύντομα θα κυριευθεί από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας.

Οι όλο και πιο απολιθωμένες βιομηχανίες πληροφορικής σας θα προσπαθούν να επιτείνουν την επιβίωσή τους με το να προτείνουν νόμους στις ΗΠΑ και αλλού, με τους οποίους θα ισχυρίζονται ότι έχουν έχουν παγμόσμια δικαιώματα ιδιοκτησίας στην ίδια την ανθρώπινη έκφραση. Οι νόμοι αυτοί θα κηρύττουν ότι οι ιδέες δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα βιομηχανικό προϊόν, ίδιας φύσης με το ακατέργαστο σίδερο. Στον κόσμο μας, ο,τιδήποτε παράγει ο ανθρώπινος νους, μπορεί να αναπαραχθεί και να μοιραστεί απεριόριστα και με μηδενικό κόστος. Η παγκόσμια διακίνηση σκέψης δε χρειάζεται πλέον τις βιομηχανίες σας, για να ευδοκιμήσει.

Αυτά τα αυξανώμενα εχθρικά και αποικιοκρατικά μέτρα μας τοποθετούν στην ίδια θέση με παρελθόντες εραστές της ελευθερίας και της αυτονομίας, που έπρεπε να απορρίψουν την κυριαρχία μακρινών, ανίδεων εξουσιών. Οφείλουμε να κάνουμε τους εικονικούς εαυτούς μας να αναπτύξουν ανοσία στην εξουσίασή σας, ακόμη και αν οι φυσικές μας υπάρξεις συνεχίζουν να υποκύπτουν στο νόμο σας. Θα απλωθούμε σε όλο τον πλανήτη έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να συλλάβει τις σκέψεις μας.

Θα δομήσουμε έναν πολιτισμό του νου στον κυβερνοχώρο. Ας είναι πιο ανθρώπινος και δίκαιος από τον κόσμο που έχουν μέχρι τώρα φτιάξει οι κυβερνήσεις σας.

Νταβός, Ελβετία

Φεβρουάριος 8, 1996
το άρθρο δημοσιεύτηκε από το Art Distro

The post H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου του John Perry Barlow appeared first on Void Network.

]]> https://voidnetwork.gr/2011/08/31/h-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae%cf%81%cf%85%ce%be%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%b9/feed/ 0