Οι Εκδόσεις Κενότητα ανακοινώνουν την κυκλοφορία της νέας ποιητικής συλλογής της Πόππης Δέλτα με τίτλο «ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ».

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2025, ώρα 21.00 στο CLOSER bar, Ναυαρίνου 12 – Εξάρχεια

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο ποιητής και φιλόλογος Γιώργος Δρίτσας.

Η Πόππη Δέλτα θα συνομιλήσει ζωντανά με την ποιήτρια- θεατρική συγγραφέα Πέννυ Μηλιά και θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο.

Η νέα ποιητική συλλογή της Πόππης Δέλτα «ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ» αποτελεί μια φωνή αντίστασης και προσωπικής ευαισθησίας, ένα πεδίο κοινωνικοπολιτικής σύγκρουσης. Η Πόππη Δέλτα αποτυπώνει την καθημερινή επιβίωση στη σύγχρονη Αθήνα, δημιουργώντας έναν ποιητικό λόγο που χαρακτηρίζεται από ωμότητα, σωματικότητα και ειλικρίνεια. Τα μικροαστικά διαμερίσματα και οι χώροι εργασίας, το κέντρο της πόλης, οι σκοτεινοί δρόμοι και οι άδειες πλατείες, η τουριστική βιομηχανία, η κερδοσκοπία και η εργασιακή εκμετάλλευση, οι κοινωνικές συμβάσεις και η αστυνομική καταστολή γίνονται σκηνικά όπου εκτυλίσσεται μια αδιάκοπη πάλη για αξιοπρέπεια και νόημα.

Από τις πρώτες σελίδες  γίνεται φανερό ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία, αλλά πηγή αντίστασης και ζωτικής δύναμης. Μέσα από πολύστιχα ποιήματα γεννιούνται μικρές ανάσες ελπίδας και ανυπακοής στον ασφυκτικό κόσμο της σύγχρονης Αθήνας. Τα πάντα εδώ ονομάζονται χωρίς φόβο, τα μεγάλα όνειρα και οι πιο κρυφές σκέψεις γίνονται σημείο συνάντησης. Η ποίηση αγγίζει τον υλικό κόσμο.

Το έργο εξερευνά την ευαισθησία ως πηγή ζωτικής δύναμης και όχι ως αδυναμία, τοποθετώντας στο επίκεντρο την ανθρώπινη σχέση, τον έρωτα και την αναζήτηση τρυφερότητας μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Χωρίς εξιδανικεύσεις και με έντονες εικόνες, η ποίηση της Πόππης Δέλτα αντιμετωπίζει θέματα όπως η οικονομική ανισότητα, ο κοινωνικός κανιβαλισμός και η αναζήτηση ελπίδας.

Η συλλογή υπογραμμίζει τη σημασία του συναισθήματος ως πολιτικής πράξης, αποδεικνύοντας ότι η ποίηση δεν υπάρχει για να παρηγορεί αλλά για να καλεί σε αφύπνιση. Οι ευαίσθητοι άνθρωποι αναδεικνύονται ως φορείς πραγματικής αλλαγής σε έναν κόσμο που απαιτεί ριζική μετάλλαξη.

ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ

Συγγραφέας: Πόππη Δέλτα

ISBN 978-618-85106-4-7

Εκδόσεις Κενότητα
Σελίδες 80
Διαστάσεις 20×14
Σειρά: Ποίηση / Ο Ήχος του Κενού

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ

Για άμεσες παραγγελίες επικοινωνήστε στο
email: voidinternational@gmail.com

και στα τηλέφωνα 2106465693 και 6951407792

Οι εκδόσεις Κενότητα είναι μια κολεκτίβα καλλιτεχνών, ένα συνεργατικό εγχείρημα με σκοπό την υποστήριξη της δημιουργίας και προώθησης του σύγχρονου ποιητικού έργου. Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις των βιβλίων αποδίδεται στον ποιητή ή την ποιήτρια. Προμηθευτείτε τα βιβλία των εκδόσεων Κενότητα με επικοινωνία και άμεση παραγγελία από τις εκδόσεις και τους ποιητές ή στα ποιητικά δρώμενα και τις βιβλιοπαρουσιάσεις. Τα βιβλία επίσης διατίθενται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία στις περισσότερες πόλεις της χώρας.

ΔΕΣ ΕΠΙΣΗΣ πληροφιρίες για την πρώτη ποιητική συλλογή της Πόππης Δέλτα:

The post Οι Ευαίσθητοι Δεν Θα Επιβιώσουν Εδώ- Πόππη Δέλτα- Πεμ.11/12/2025 Αθήνα appeared first on Void Network.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου, ώρα 21.00 στο Ορφέας- Live Club, Φωκίωνος Νέγρη 25- Κυψέλη

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Βασίλης Λαμπρόπουλος, ομότιμος Καθηγητής στην Νεοελληνική Έδρα Κ. Π. Καβάφη στα Τμήματα Κλασικών Σπουδών  και Συγκριτικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν (ΗΠΑ)

Ο Τάσος Σαγρής θα συνομιλήσει ζωντανά με τον κριτικό λογοτεχνίας Νίκο Κουρμουλή και θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο του.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ο  «Ωκεανός του Χρόνου», η τρίτη ποιητική συλλογή του Τάσου Σαγρή γράφτηκε κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης περιόδου στη ζωή του. Λίγους μήνες πριν την ολοκλήρωσή του βιβλίου, ο ποιητής διαγνώστηκε με καρκίνο. Αυτό καθυστέρησε την κυκλοφορία για έναν χρόνο καθώς η προσωπική δοκιμασία του δημιουργού διεύρυνε το βιβλίο με νέα ποιήματα, επηρεάζοντας σημαντικά το τελικό περιεχόμενο και τη φιλοσοφία του έργου, προσδίδοντάς του μια ιδιαίτερη προοπτική για τη ζωή και το θάνατο.

Ο ίδιος έγραψε:

«Η ζωή μας είναι ένα κύμα στον Ωκεανό του Χρόνου. Το σώμα μας, είναι μια στιγμή από φως, μέσα του ζούμε όλες τις απολαύσεις. Είναι όμως και μια σκιά που μας ακολουθεί, με μόνο σκοπό τελικά να μας σκοτώσει.  Όλα τα σημαντικά σε αυτή τη ζωή είναι σχέσεις – η ελευθερία, η χαρά, η φιλία, ο έρωτας, η τέχνη, η αξιοπρέπεια, η ισότητα, η δικαιοσύνη. Όπως αγωνιζόμαστε για μια ελευθεριακή κουλτούρα ζωής – οφείλουμε να στοχαστούμε μια ελευθεριακή κουλτούρα θανάτου- πρέπει να τιμήσουμε και να μοιραστούμε μεταξύ μας τη ζωή μας και το θάνατο μας. Μια ξαφνική συνάντηση με τα όρια του εαυτού σου σε διδάσκει άμεσα τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο, αποκαλύπτει το δικό σου, μοναδικό κύμα στον Ωκεανό του Χρόνου».

Ο «Ωκεανός του Χρόνου» αποτελεί μια πολύπλευρη ποιητική χαρτογράφηση της σύγχρονης μητροπολιτικής εμπειρίας, όπου η προσωπική ιστορία διασταυρώνεται με την πολιτική κατάσταση, ο έρωτας με τις κοινωνικές συνθήκες, τα όνειρα με τις καθημερινές αγωνίες. Τα σαράντα ποιήματα της συλλογής κινούνται από το  ντοκιμαντέρ της καθημερινής ζωής στην ουτοπία, από το zen υπαρξισμό και τον ρομαντισμό στη ακραία ριζοσπαστική πολιτική φιλοσοφία.

Κεντρικός άξονας του βιβλίου είναι η σχέση μας με το χρόνο: ο χρόνος ως εμπόρευμα που αγοράζεται και πουλιέται, ως εχθρός και ως σύμμαχος, ως μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου, αλλά και ως ζωντανή διάρκεια που περιέχει την απεραντοσύνη. «Ολόκληρη η ζωή μας ήταν ένα ξαφνικό χαμόγελο στα χείλια ενός παιδιού, κάποτε, σε κάποιο καλοκαίρι» γράφει ο ποιητής, ανασυνθέτοντας την παιδική αντίληψη του χρόνου ως μια ριζική άρνηση της νεοφιλελεύθερης παραγωγικότητας.

Η Αθήνα – και ειδικότερα οι δημόσιοι χώροι του κέντρου, τα Εξάρχεια, η Ομόνοια, η πλατεία Βάθης και οι δρόμοι γύρω από την πλατεία Βικτώριας – περιοχές όπου ο ποιητής μεγάλωσε και συνεχίζει να κατοικεί, σχηματίζουν το ψυχικό τοπίο του βιβλίου αλλά και το σημείο όπου συμπυκνώνονται οι αντιφάσεις της εποχής μας: η φτώχεια και η πολυτέλεια, η αφομοίωση και ο αποκλεισμός, το εμπόρευμα και η εκμετάλλευση, το θέαμα και ο κοινωνικός έλεγχος, η μετανάστευση, η σεξεργασία, η παρανομία, ο νόμος και η ηθική καταπίεση, η καθημερινή επιβίωση και η επαναστατική επιθυμία.

Ποιητική και πολιτική

Το έργο βρίσκεται σε ανοιχτό διάλογο με ένα ευρύ φάσμα ιδεών: από τη σύγχρονη αναρχική θεωρία και τις ανθρωπιστικές επιστήμες έως την ψυχεδελική κουλτούρα, τον υπαρξισμό και τη σύγχρονη φεμινιστική κριτική. Ο Σαγρής δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει το ποίημα ως εργαλείο άμεσης πολιτικής παρέμβασης, ενώ εξερευνά την ερωτική σχέση ως χώρο αντίστασης στον ατομικισμό, την αδιαφορία και την αποξένωση. Το έργο του διασταυρώνει την καλλιτεχνική δημιουργία με την κοινωνική και πολιτική δέσμευση.

Η διάχυτη μελαγχολία της ποιητικής γλώσσας κινείται ανάμεσα στον προσωπικό μονόλογο και τη δημόσια παρουσία και παράγει ένα πολυφωνικό κείμενο που αντανακλά την πολυπλοκότητα της σύγχρονης αστικής ύπαρξης. Χαρακτηριστική είναι η χρήση διαλόγων και άλλων λεκτικών σχημάτων, που λειτουργούν όχι ως ρητορικά εφέ αλλά ως ρυθμικές δομές που φανερώνουν το τραύμα, την ανάμνηση, την φθορά, το εφήμερο της ύπαρξης και την επιμονή της αντίστασης.

Στον Ωκεανό του Χρόνου, ο Τάσος Σαγρής έρχεται αντιμέτωπος με μια κοινωνία σε διαρκή κρίση,  ένα μητροπολιτικό πεδίο που μαστίζεται από βία και ρατσισμό, εργασιακή επισφάλεια και το άγχος της διαρκούς καθημερινής επιτέλεσης. Το έργο συνολικά, μας προσκαλεί να αναθεωρήσουμε τις αντιλήψεις μας για το χρόνο, την ταυτότητα και την κοινωνική πραγματικότητα, να σκεφτούμε πέρα από τις συμβατικές νόρμες και να αναζητήσουμε νέους τρόπους κατανόησης του κόσμου.

Για τον συγγραφέα

Ο Τάσος Σαγρής γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με το θέατρο, την ποίηση και την διοργάνωση πολύμορφων πολιτιστικών εκδηλώσεων στον δημόσιο χώρο.  Το 1990 λίγο μετά την δημιουργία του συγκροτήματος Horror Vacui πήρε μέρος στην ίδρυση της καλλιτεχνικής και πολιτικής συλλογικότητας «H Ομάδα στον Τρόμο του Κενού» η οποία μετά το 1996 μετονομάστηκε σε Κενό Δίκτυο και λειτουργεί ακόμα. 

Από τις Εκδόσεις Κενότητα έχει εκδώσει τα βιβλία «Για την Ανθρώπινη Αγάπη στις Δυτικές Μητροπόλεις» (2008) και «Φαινομενολογία της Γκιλοτίνας» (2018). Επιμελήθηκε με τον AGSwartz τον συλλογικό τόμο “We Are an Image From the Future: The Greek Revolt of December 2008” (AK Press, 2010 ΗΠΑ, μεταφράσεις κυκλοφόρησαν στην Γερμανία, το Μεξικό, την Ιαπωνία και την Ινδονησία). Συνέβαλε στον τόμο “From Democracy to Freedom” (Crimethinc, 2017 ΗΠΑ).

 Το 2008 αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του διεθνούς καλλιτεχνικού οργανισμού The Institute for Experimental Arts, με το οποίο οργάνωσε φεστιβάλ κινηματογράφου, ποίησης και σκηνοθέτησε θεατρικές παραστάσεις:               

Οι Δούλες (Ζαν Ζενέ), Πεθαίνω Σαν Χώρα (Δημήτρης Δημητριάδης), Νύχτα – Yard Gal  (Ρεμπέκα Πρίτσαρντ), Ψύχωση– 4.48 Psychosis (Σάρα Κέην), Μεταμόρφωση (Φραντς Κάφκα).

Το 2017 δημιουργήθηκε το multi media / spoken word ντουέτο Τάσος Σαγρής & Whodoes. Έχει περιοδεύσει για spoken word εμφανίσεις, ομιλίες, φεστιβάλ και παραστάσεις, στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τη κεντρική Αμερική και την Ασία.

Στοιχεία έκδοσης:

• Τίτλος: Ο Ωκεανός του Χρόνου
• Συγγραφέας: Τάσος Σαγρής
• Εκδόσεις: Κενότητα
• Σειρά: Ποίησης – Ο Ήχος του Κενού
• Σελίδες: 146
• ISBN: 978-618-85106-2-3

Για περισσότερες πληροφορίες, αντίτυπα κριτικής και άμεση παραγγελία του βιβλίου:

Εκδόσεις Κενότητα
Ουτοπία | Θεωρία | Ποίηση

http://www.voidnetwork.gr
Επικοινωνία / παραγγελίες: 2106465693 | voidinternational@gmail.com

Οι εκδόσεις Κενότητα είναι μια κολεκτίβα καλλιτεχνών, ένα συνεργατικό εγχείρημα με σκοπό την υποστήριξη της δημιουργίας και προώθησης του σύγχρονου ποιητικού έργου. Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις των βιβλίων αποδίδεται στον ποιητή ή την ποιήτρια. Προμηθευτείτε τα βιβλία των εκδόσεων Κενότητα με επικοινωνία και άμεση παραγγελία από τις εκδόσεις ή στα ποιητικά δρώμενα και τις βιβλιοπαρουσιάσεις. Τα βιβλία επίσης διατίθενται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία στις περισσότερες πόλεις της χώρας.

The post «Ωκεανός του Χρόνου» Τάσος Σαγρής – Πεμ. 9/10/2025 Αθήνα appeared first on Void Network.

Και θα πούμε
πως δεν καταλαβαίνουμε
τον χρόνο και την έκταση.

Δεν καταλαβαίνουμε
πως συμβαίνει
να έχεις, σύμπαν,
την εξαιρετική κόμη των άστρων.

Όλη την νύχτα.

Ακόμη κι αυτήν μέσα μας.
Τόσο τρομακτική και τόσο πρωινή.

Από τον ύπνο σέρνοντας
τα σώματά μας που έρχονται
θα πούμε δεν καταλαβαίνουμε.

Ένα τραγούδι παιδικό
που παγιδεύτηκε
στον λουλουδένια πολτό του εγκεφάλου
μας εμποδίζει να σε συναντήσουμε.

Και θέλοντας
υπολογίζουμε μονάχα την απόσταση
ανάμεσα σε δύο συγκινητικά φιλιά
σε δύο αγκαλιάσματα.

Με πάθος, με αστρολάβους .

Κι ετοιμαζόμαστε σύγκορμοι
να παραδώσουμε στα χέρια σου
έναν αριθμό
που κραυγάζει όπως η καρδιά μας.

_______

ΚΟΥΡΤΙΔΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ- Φυσικός, Μετεωρολόγος, ποιήτρια

The post Με πάθος- Ευτυχία Κουρτίδου appeared first on Void Network.

1.

Μιλούσα κάποτε σε κάποιον, ή έτσι νόμιζα·
ο ήχος περνούσε μέσα από κάτι,
που νόμιζα ότι ήταν αέρας,
αλλά ήταν data, φίλτρα,
αντισταθμίσεις συναισθήματος,
ρυθμίσεις ιδιωτικότητας,
και στο τέλος το πρόσωπο που απαντούσε
δεν ήταν πρόσωπο, ήταν καθρέφτης σε καθυστέρηση.
Ούτε εγώ ήμουν ακριβώς εκείνος που ξεκίνησε να μιλά.

2.

Δεν υπήρξε στιγμή σιωπής.
Υπήρξε στιγμή χωρίς σύνδεση.
Και τότε φάνηκε η φρίκη:
όχι της βίας,
αλλά της έλλειψής της·
της μη παραβίασης, της πλήρους πειθάρχησης,
του κελιού χωρίς κλειδαριά,
όπου μένεις από μόνος σου,
επειδή πιστεύεις ότι έξω
υπάρχει λιγότερη ελευθερία.

3.

Ο πόνος είναι αποδεκτός όταν εξηγείται.
Η νέα ηθική δεν λέει «μην πονάς»·
λέει: «Πονάς για λάθος λόγους.
Και με λάθος μορφή.»
Και η νέα εξουσία δεν βασανίζει·
σε ελέγχει ώστε να βασανίζεσαι μόνος σου
με τρόπο ορατό, αποδοτικό, τεκμηριωμένο.
Το λένε: διαφάνεια.

4.

Δεν μιλώ πια για μνήμη.
Μιλώ για ανακλήσεις.
Αποσπάσματα ζωής,
δομημένα σε χρονικές διαφάνειες,
όπως οι προθεσμίες παράδοσης:
η κηδεία του πατέρα σου —
εντός 15 λεπτών·
ο πρώτος έρωτας —
εντός 30 δευτερολέπτων·
η κραυγή του άλλου που κάηκε —
δεν αφορά την τοποθεσία σου.

5.

Είδα ανθρώπους να σβήνονται χωρίς να ουρλιάζουν.
Όχι γιατί δεν πονούσαν·
αλλά γιατί ο ήχος δεν περνούσε.
Το σύστημα είχε ρυθμιστεί να αγνοεί
ό,τι δεν ενισχύει το αφήγημα.
Είδα το φως να τους τρώει
σαν αποτυχημένο exposure,
και η λέξη που έμενε ήταν:
απώλεια σήματος.
Καμία άλλη.

6.

Ο Θεός εδώ είναι ένας server που επανεκκινείται κάθε αυγή.
Δεν θυμάται προσευχές.
Δεν απαντά·
προσφέρει παράθυρα λειτουργίας.
Αν μιλήσεις πολύ ειλικρινά,
σε αποσυνδέει.
Αν κλάψεις, σου ζητά επαναφορά.
Αν πιστέψεις —
σου προσφέρει πακέτο αναβάθμισης.
Το Ευαγγέλιο είναι τώρα αγγελία.
Η Σταύρωση: περιεχόμενο.
Η Ανάσταση: λάθος σφάλματος.

7.

Κάποτε έγραψα σε τοίχο: «Κι όμως υπάρχω.»
Το σύστημα μου απάντησε:
«Είσαι εκτός συμβατής λειτουργίας.»
Κι από τότε, δεν γράφω.
Σκάβω.
Σκάβω σε σώματα, σε σιωπές, σε μη ορατές χειρονομίες,
να βρω κάτι που δεν έδωσε ακόμη αποδοτικότητα.
Κάτι που να υπάρχει χωρίς λόγο.

8.

Κι αν αυτό το ποίημα επιζήσει
σε κάποια γωνία ξεχασμένης βάσης δεδομένων,
αν διαβαστεί έστω και από ένα μάτι που ακόμα δεν αναγνωρίστηκε,
θα είναι σαν να άναψε μια σπίθα
σε χώρο χωρίς οξυγόνο.
Θα σημαίνει:
κάτι παρέμεινε ζωντανό
ενώ όλα λειτουργούσαν άψογα.

____________

Μάνος Λαμπράκης

The post Αναφορές Χωρίς Λήπτη – Μάνος Λαμπράκης appeared first on Void Network.

1

Πρώτη δημοτικού.
Η παιδική μου ζωγραφιά.
Ένα σπιτάκι.
Ένας ήλιος στη γωνία.
Η δασκάλα μου.
«Με πολύ αγάπη στη δασκάλα μου»
Κόκκινο.
Πολλή.
Το επίθετο πολλή.
Το επίρρημα πολύ.
Αγάπη ουσιαστικό.
Επίθετο προσδιορίζει ουσιαστικό.

Η πρώτη φορά που πληγώθηκα απ’ την αγάπη.

2

Είναι το όνομα της γειτόνισσας στον 3ο
και μιας εκπομπής στην τηλεόραση.
Την προφέρουν όπως προφέρουν
το όνομα του Θεού.
Πλάι της πετούν προσευχές
ευχές και κατάρες.
Ζητούν χάρες, συγχώρεση
φτιάχνουν ωραία ατμόσφαιρα
ειρωνεύονται
“αγάπη μου”.
Βγαίνει απ΄το στόμα βλάσφημων
γεμίζει κενά, σβήνει λάθη.
Παρηγορεί και ησυχάζει
όλα τα φτιάχνει μαγικά.
Το μοιράζουν σε όλους.
Πουλά ψυχές, κλείνει τα στόματα.
Κλείνει πληγές, ανοίγει πόδια.
“Μόνο αγάπη” φωνάζουν
γελωτοποιοί στις οθόνες.

Ο Θεός.
Ο Θεός είναι αγάπη.

3

Εννιά χρονών
μετράω 5 φούστες
και 10 βρακιά
μια σαπουνοθήκη
μια οδοντόβουρτσα
και μια τσατσάρα.
«Θα μάθετε πολλά ωραία πράγματα»
«Θα κάνεις φίλες»
Στο δρόμο κάνω εμετό.

Μας έμαθαν πολλά πράγματα.
Τις παραβολές και τα πάθη του Χριστού.
Τον εθνικό ύμνο
-μια το πρωί, μια το βράδυ μετά την προσευχή-
Τα σωστά και τα λάθος τραγούδια.
Μας έμαθαν να στρώνουμε τα κρεβάτια
στην επιθεώρηση να στεκόμαστε προσοχή.
Πώς να πιάνουμε τα πιρούνια
και να τρώμε με κλειστό το στόμα.
Πώς να καθόμαστε με τα πόδια κλειστά
πώς να κρύβουμε τις σερβιέτες και τα απλωμένα εσώρουχα.
Μας έμαθαν πως πρέπει να συγχωρούμε
εβδομήντα εφτά φορές το κακό που μας κάνουν.

Είπαν ότι ο Θεός μας αγαπάει
κι ό,τι κακό είναι για καλό
και θέλημα του ο πόνος μας.
Πως είμαστε όλες ίσες
γιατί τρώμε στην ίδια τραπεζαρία
το ίδιο φαγητό.
Μα οι μαγείρισσες τρώγανε στην κουζίνα
η αρχηγίνα στη μέση πάνω σε εξέδρα και
πάντα είχε κόκα κόλα μαζί με το φαΐ.

Διώξανε δυο κορίτσια.
Μόνο μας είπαν ότι δεν ταίριαζαν σ’ αυτό το μέρος.
Εμείς σκεφτήκαμε τότε πολλά και τρομερά.
Μα μπορεί να έφταιγαν οι φούστες τους
που ταν λίγο πιο κοντές
ή να τραγούδησαν κάτι που δεν έπρεπε.
Από εννιά χρονών,
κάπου 15 χρόνια μετά
σκέφτομαι πως όντως έμαθα πολλά
και κατάλαβα γιατί πάντα
θέλω να κάνω εμετό.

4

Αγάπησε έναν άντρα
και το πρώτο κλάμα του μωρού της.
Αγάπησε που είναι αγόρι
κι έβαψε το δωμάτιο μπλε.
Αγαπάει τα πρωινά που ανοίγουν το μαγαζί τους
και τη μυρωδιά του καφέ.
Αγάπησε την γλάστρα που άνθισε στο μπαλκόνι
τα οικογενειακά τραπέζια
τα καλά λόγια όταν πετυχαίνει το φαΐ
και το άγγιγμα ενός χεριού στα σκοτεινά.

Κι εγώ αγάπησα μια νεκρή πεταλούδα
δίπλα από δυο ξερά λουλούδια
στον πάγκο της κουζίνας
τον δρόμο όταν σουρουπώνει
το πώς ξεβάφει το γκρι από αργόσχολα βήματα
που πουθενά δεν πάνε.
Αγάπησα τις γιαγιάδες στα μπαλκόνια
το χειροκρότημα και τις φωνές των παιδιών
τραγουδούν για τους ζωντανούς τα όνειρα των πεθαμένων.
Εκείνους που κάναν κύκλο γύρω απ΄το παιδί
-χόρεψαν το μπουζούκι του κυρ Ηλία γύρω γύρω όλοι.
Αγάπησα ένα αγόρι που φορούσε στρας
και πόσο σφιχτά εκείνη την κρατούσε.
Οι φίλοι μου πετούν στο δρόμο χρυσόσκονη
κολλάει σαν βρωμιά στις σόλες των παπουτσιών σας.

Πώς έγινε και φοράω 41
κι οι παλάμες μου είναι μεγάλες πια
πάνω τους ζωγραφίζω αστέρια και μισοφέγγαρα.
Ίσως κάποτε βάλω χρώμα
όλο λέω προλαβαίνω.

Αγαπώ με πόση εμπιστοσύνη
έρχεται για χάδι το αδέσποτο

__________

Η Αγγελική Ντεβέ γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1996 και μεγάλωσε στο Άργος. Τώρα μένει στην Αθήνα. Σπούδασε αγγλική γλώσσα και φιλολογία κι έκανε μεταπτυχιακό στο Παιδικό βιβλίο . Το 2021 φοίτησε στο ποιητικό εργαστήρι του Τάκη Σινόπουλου.

The post Αγάπη: Σπουδή- Αγγελική Ντεβέ appeared first on Void Network.

ΠΑΡ. 21/3/2025
ώρα έναρξης 21.30
Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
Ρ. Παλαμήδη 2- Ψυρρή

Είσοδος με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά

Διοργάνωση:

+the Institute [for Experimental Arts] Records

με την υποστήριξη της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο

Η performance «Ο Ωκεανός του Χρόνου»  περιλαμβάνει κομμάτια από τον δίσκο «Φαινομενολογία της Γκιλοτίνας» (2021) ενώ φέρνει για πρώτη φορά στο κοινό ποιήματα από την αναμενόμενη τρίτη ποιητική ανθολογία του Σαγρή και νέα κομμάτια του δεύτερου δίσκου με τον Whodoes, ο οποίος βρίσκεται σε στάδιο προετοιμασίας. Δοκιμάζοντας έναν νέο δυναμικό ήχο με στοιχεία trip hop & hypnotic techno μας καλούν να εμβαθύνουμε στις αθέατες πτυχές μιας εποχής της οποίας οι πληγές παραμένουν ανοιχτές και ανεξερεύνητες.

O Τάσος Σαγρής, ιδρυτικό μέλος και τραγουδιστής των Horror Vacui, ενός από τα πιο ιδιαίτερα dark wave συγκροτήματα των ’90s, αποτελεί έναν από τους πρωτοπόρους της spoken word σκηνής στην χώρα μας, διοργανώνοντας από το 1990 έως σήμερα πειραματικά φεστιβάλ ποίησης και multi media performances βασισμένες σε συνεργασίες με μουσικούς παραγωγούς, visual artists και djs.

Η ποίηση του Τάσου Σαγρή προσφέρει ένα στιγμιότυπο μιας εποχής διαρκούς κρίσης, ενώ αναζητά στιγμές εξέγερσης και διαφυγής. Απευθύνεται σε όσους αναζητούν μια απελευθερωτική προοπτική, έρχεται αντιμέτωπη με ένα μητροπολιτικό πεδίο που μαστίζεται από βία και ρατσισμό, εργασιακή επισφάλεια και το καθημερινό άγχος της επιβίωσης. Παράλληλα, μας προσκαλεί να αναθεωρήσουμε τις αντιλήψεις μας για το χρόνο, την ταυτότητα και την κοινωνική πραγματικότητα, να σκεφτούμε πέρα από τις συμβατικές νόρμες και να αναζητήσουμε νέους τρόπους όχι μόνο για να κατανοήσουμε τον κόσμο αλλά για να τον μεταμορφώσουμε ριζικά.

Η συνθετική ποικιλομορφία του techno / trip hop / experimental electronica παραγωγού Whodoes ενισχύει τη συναισθηματική δύναμη των εμφανίσεων του σχήματος με πρωτοποριακά στοιχεία, προσδίδοντας μια κινηματογραφική διάσταση, με την παράλληλη χρήση προβολών video art ειδικά σχεδιασμένων για την κάθε συναυλία.

Οι εμφανίσεις του Τάσου Σαγρή με τον Whodoes βυθίζουν τον ακροατή σε ένα ηχοτοπίο που συμπληρώνει την έντονη ποιητική αφήγηση, δημιουργώντας μια συλλογική βιωματική εμπειρία, ταυτόχρονα εσωτερική και εκτεταμένη. Το  τελικό αποτέλεσμα συνδυάζοντας ποίηση, μουσική και κινηματογράφο αποτελεί έναν δυνατό καλλιτεχνικό στοχασμό πάνω στη σύγχρονη κατάσταση του κόσμου, μια ισχυρή δήλωση για τη διαχρονική ανθρώπινη συνθήκη.

The post Τάσος Σαγρής & Whodoes- Spoken Word LIVE 21/3/2025 appeared first on Void Network.

είδα στον ύπνο μου την αδερφή σου
τη ρώτησα για σένα
έκανε πως δεν άκουσε
ήταν πολύ όμορφη
στα μάτια, στη μύτη, στο δέσιμο του προσώπου
ήθελα να τη φιλήσω
σου έμοιαζε τόσο πολύ

η ταραχή ξερνάει μνήμες
ένα γλαρόπουλο κολύμπησε ώσπου πνίγηκε
«αν ήμουν έντομο
θα είχα στο μυαλό μόνο το χώμα»

τα κύματα καβάλησαν την πλώρη μου
γελάω
η στεριά κοντά
μα λίγο πριν πεθάνω

_______

Η Λίνα Φούντογλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι ηθοποιός. Επίσης, σκηνοθετεί στο θέατρο και διευθύνει το φεστιβάλ κινηματογράφου Piraeus Port Film Festival.

H ποιητική συλλογή της Λίνας Φούντογλου με τίτλο “Αυτοχειρία σε χρόνο εξακολουθητικό” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σμίλη. Πρόκειται για μία ποιητική σύνθεση που αποπνέει μια βαθιά υπαρξιακή διάσταση, όπου το νόημα της ζωής αναδύεται μέσα από την πάλη με τις μεγάλες αντιφάσεις και τις αέναες κυκλικές διαδικασίες του γίγνεσθαι, τη θνητότητα και την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. H “επανάληψη του τέλους” υπογραμμίζει την αναγκαιότητα της καταστροφής ως “θυσία” για τη δημιουργία.

The post Αυτοχειρία σε χρόνο εξακολουθητικό- Λίνα Φούντογλου appeared first on Void Network.

Κατέβηκαν από δυσπρόσιτες κορυφές.
Από κορυφές ακατανόμαστες.

Αγέρωχοι ήταν, ήταν τρομεροί
―και πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους―
μ’ εκείνες τις κλαγγές των όπλων τους,
τα θεοσκότεινα βελάσματα,
και με το ένα σκουριασμένο μηχανάκι.

Ένας είπε «σκατά στα μούτρα τους»,
άλλος «περφόμανς είναι»,
κι άλλος
«αυτός ο κόσμος είναι η χειρότερη εκδοχή κόσμου
που θα μπορούσε άνθρωπος να φανταστεί.
Υποσημείωση χωρίς τέλος είναι.
Σημείωμα αυτόχειρα σε τετράδιο λογιστικό
που θ’ ανακαλυφθεί μια δεκαετία μετά.
Κορμιά γεωμετρικά στοιβαγμένα σε χωράφια,
για τρόμο και καλαισθησία,
για δυο τρυγόνια μ’ ένα σμπάρο»

και πήγε λέγοντας.

ii.

Πρώτος μπαίνει στη σκηνή
ο ανώνυμος Ιταλός φαντάρος
που βρέθηκε πίσω από ορεινό μαντρότοιχο
ψειριάρης και ξεπαγιασμένος.
Κράτησε στον αέρα τη φωτογραφία της μάνας του
―κι αυτόν μάνα τον γέννησε―
και ζήτησε να φάει
για να μην πεθάνει.

Δυο μέρες μετά
τον τουφεκίσαν οι δικοί του.

Πόλεμος είναι.

Τους λιπόψυχους
κανένας δεν τους συμπαθεί.

iii.

Δεύτερος μπαίνει στη σκηνή
ο Τάκης Πίσσας,
ο αυτόχειρας λογιστής
που πέθανε από γηρατειά το 1992,
που προετοίμασε επιμελώς τον θάνατό του
ανάμεσα σε ισολογισμούς,
μαγειρεμένες δηλώσεις
και την ενδιαφέρουσα δισκοθήκη του με τα δημοτικά.

Ο Τάκης Πίσσας,
με τον γιατρό τον φίλο του στην άκρη του κάδρου
και το αγαπημένο του ανίψι αγκαλιά,
παρακολουθεί με απορία
το ερειπωμένο μέλλον,
τον κυνισμό που επελαύνει,
το νόημα ενός επιθετικού υπαινιγμού,
τη ζωή, τέλος πάντων, που κακοφορμίζει

και σφίγγει, πεισματικά, τα χείλη του.

iv.

Τρίτη μπαίνει στη σκηνή
η δωδεκάχρονη Αγαπούλα Κίτσιου,
η παρ’ ολίγο ψυχοκόρη
εύπορου υφασματέμπορα,
που ζήτησε να κοιμηθεί
άλλη μια νύχτα με τη μάνα της
στην παλιά καπναποθήκη.

Τη θέση της πήρε η δεκάχρονη αδερφή της.
Διέθετε προνοητικότητα,
ψυχραιμία και, προπάντων,
οξυμένο αίσθημα αυτοσυντήρησης.

Πόλεμος είναι.

Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς και
η καλοσύνη βιάζεται.

______

Ο Χρήστος Κολτσίδας γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1991. Είναι υποψήφιος διδάκτορας φιλοσοφίας (Α.Π.Θ.) Κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές: Τα ορεινά (Μελάνι 2015), Βροχή περασμένη (Μελάνι 2020) και Νεροφόροι (Θράκα 2021). Το 2022 κυκλοφόρησε από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες η Διαλεκτική: Ποιήματα & μικρο-διηγήματα για τη φιλοσοφία (με τη Γιώτα Τεμπρίδου).

The post Ποιήματα για το τέλος – Χρήστος Κολτσίδας appeared first on Void Network.

Κι εσύ θα χάσεις-
τίποτα όμως παραπάνω
από ακόμα ένα άδειασμα…

__________

Η Φιλία Κανελλοπούλου, σπούδασε Φιλοσοφία στο Φ.Π.Ψ. Αθηνών και Υποκριτική στη Σχολή
Θεάτρου ΔΗΛΟΣ. Το 2020 βραβεύτηκε ως πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας από την
επιτροπή των βραβείων Jean Moreas, ενώ συμπεριλήφθηκε στις βραχείες λίστες
πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα των Κρατικών Βραβείων και της Εταιρείας Συγγραφέων για το
βραβείο “Γιάννης Βαρβέρης”, για την ποιητική της συλλογή “Τα μέσα μου”.

The post Καλεσμένη σε Πάρτυ- Φίλια Κανελλοπούλου appeared first on Void Network.

Τώρα νομίζεις πως ξέρουμε
πώς είναι να οδεύεις ξυπόλητος
τους κάμπους του Θανάτου.

Τώρα που απ’ τον κρατήρα της πείνας
γλιστρούν φίδια στις σάπιες
πλάτες των φυλακισμένων

νομίζεις πως κάνουμε
διατριβή στην λέξη αυτογνωσία.

Καλύτερα να ήμασταν αγάλματα θαμμένα
παρά που γεννηθήκαμε την εποχή
των σαπισμένων πορτοκαλιών
στις χωματερές

του φρέσκου γάλακτος
καθώς χυνόταν σαν βρόχινο νερό
στις ασφάλτους.

Την ημέρα που τα βουβά εμβατήρια
έγιναν ψίθυροι στις πίστες με τους πολτούς λουλουδιών γεννηθήκαμε.

Κι ο πατέρας μου με τα φτηνά παπούτσια
να μη γνωρίζει κινέζικα μετρώντας τόπια ύφασμα γύρω απ’ την Αγία Ειρήνη
από καιρό νεκρός.

Κι ο δικός σου πατέρας με τα φτηνά τσιγάρα
να μην θυμάται πως δεν υπάρχει
πήχη λινό ούτε για σάβανο
από καιρό σχεδόν νεκρός.

Κι εγώ σε μια πράσινη επαρχία
κι εσύ σε μια δραστήρια πόλη να πεθαίνουμε από στοίβες ψέματα κάθε ηλιοβασίλεμα
σκύβοντας, σκάβοντας το μέλλον
σκάβοντας, σκύβοντας
στο μέλλον

που καταφθάνει πάντοτε
λαμπρό μα άπιαστο

σαν την ανακάλυψη
αρχαίου τάφου
άδειου.

_________

Αθανασία Δρακοπούλου- Οι αναμνήσεις ενός κωλόπαιδου
Εκδόσεις: Τύρφη _ 2024, σελ, 58 _ 59.

Η ποιήτρια γράφει για το βιβλίο της:

“Δεν υπάρχει ποίηση της κρίσης; Δεν υπάρχει περίπτωση, ο γιός της πλύστρας να κράτησε την αξιοπρέπεια του κι απ’ αυτήν να καταπλακώθηκε; Σε εποχές που οι περισσότεροι, εξαργύρωσαν το γάλα απ’ το συρρικνωμένο βυζί της δόλιας μάνας, “Οι αναμνήσεις ενός κωλόπαιδου”, είναι μία μορφή γέφυρας απ’ την Μεταπολίτευση στις μέρες του ανθρώπου της Τεχνοφεουδαρχίας. Είμαι η Κόρη του Έλληνα πτωχευμένου εμποροβιοτέχνη, εκείνου που δεν γεννήθηκε ως γιός πλύστρας, γιατί η μάνα του πέθανε από ασιτία ανάμεσα σε δύο παγκόσμιους πολέμους και ο πατέρας του εγκαινίασε την Γυάρο.”

The post Φθόγγων Άρρητων- Αθανασία Δρακοπούλου appeared first on Void Network.