Κοιτώ τον κόσμο πάλι από το παραθύρι
Παραφιλώ και νοερά πετώ στην χώρα του Ζαρατούστρα
Λαμβάνω μέρος στην μάχη του καλού και του κακού
Πηδώ κι εγώ πάνω στις φλόγες να εξαγνιστώ
Στην πόλη που όλα απαγορεύονται και όλα επιτρέπονται
Πειράζω τα μαλλιά της Ζίνα Αμίνι
Στολίζω με ατίθασες τούφες το πρόσωπό της
Στολίζω το δικό μου με πολύχρωμη χιτζάμπ
Πάμε μαζί στην αγορά
Διαλέγουμε μαντήλια με μοδάτα μοτίβα και παντελόνια εφαρμοστά
Βάζουμε κόκκινο κραγιόν για τους κυβερνητικούς, τους πράκτορες και τη Sepah
Είμαστε γυναίκες καζάνια που βράζουν
Πετάμε χέρι-χέρι πάνω από τους ψηλούς μαντρότοιχους στην Τεχεράνη
Δείχνουμε την παλλόμενη καρδιά μας στη Φρουρά του καθεστώτος
Αγοράζουμε τράπουλα στην μαύρη αγορά
Πίσω από τη βιβλιοθήκη διαβάζουμε βιβλία
Μέσα στην καταπακτή πίνουμε και μεθάμε και χασκογελάμε
Μετά κατουράμε τα καθεστώτα μαριονέτες και την καπιταλιστική κερδοσκοπία
Κρυβόμαστε σαν μικρά υποβρύχια κάτω από αμερικανικά αεροπλανοφόρα
Υπογράφουμε το Memorandum of Understanding με φούξια στυλό
Και οι ασύμμετρες τακτικές του σμήνους πολύ μας πάνε
Στον «στόλο κουνουπιών» τσαλαβουτάμε
Φτιάχνουμε συνθήματα
Και απορούμε
Όλα μας φαίνονται τρελά
Ο μιλιταρισμός κλέβει τα επιτεύγματα από τους ανθρώπους
Ο πολεμόχαρος κόσμος μας κλέβει την ανεμελιά
Γινόμαστε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της ανυπακοής
Των προτεσταντικών κανόνων οι αποστάτες
Δεν γνωρίζουμε Αγιατολάχ
Μονάχα θεϊκά σημάδια που διαισθητικά ακολουθούμε
Ιέρειες ενός αιώνιου χρησμού
Για την υπεράσπιση της ζωής, του παιχνιδιού και της αθωότητας

__

Η Ναυσικά Γεωργιτσοπούλου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, και είναι οικονομολόγος. Την λένε Ρόζα Μπρούχα όταν γράφει, χορεύει, θυμώνει ή ερωτεύεται. Είναι πέρα για πέρα αληθινή και μέσα στην κοινωνία του θεάματος, καταστασιακή.

The post Οι Ζωροάστρες της Εαρινής Ισημερίας- Ρόζα Μπρούχα appeared first on Void Network.

Δάκρυ μόνο για αυτά που βουβά έπεφταν
όπως τα δέντρα στην Ιερισσό,
όπως οι φωλιές των αγριογούρουνων
και τα μονοπάτια των ζαρκαδιών
για το χρυσάφι
που οι Δυτικοί στοιβάζουν
στα αμπάρια των πλοίων τους
σαν νέοι Φρανθίσκο Πιθάρρο.

Αυτοβαφτιστήκαμε εμείς Δυτικοί
δίνοντας το λαιμό
ανυπεράσπιστων θαυμάτων της ελληνικής φύσης ως λάφυρο.

Θρήνος μόνο για τις ακρογιαλιές
που είτε βουλιάξαμε τα πόδια μας σε αυτές
ή το είχαμε όνειρο ότι μια μέρα θα τις ακουμπήσουμε.
Η άμμος τους, τα βράχια τους και ο αφρός του κύματος
θα μπουν σε ευρωπαϊκή τακτοποίηση,
θα δεχθούν τις πολυτελείς πλαστικούρες
και τα τσιμεντένια μεγαθήρια τύπου Μαϊάμι.
Δεν μπορεί το αλμυρίκι να φυτρώνει άναρχα.
Το άναρχο είναι τρομοκρατία
για τους ορισμούς των ευρωπαϊκών “ιδεωδών”
και πάντα το ταξίδι στο Μαϊάμι
θάμπωνε την πλειοψηφία των βλαχοΛουδοβίκων.

Θυμός μόνο για τα ποτάμια
που ως ταυτοποιημένοι ευρωπαίοι
έχουμε δεχθεί εδώ και 20 ολόκληρα χρόνια
ότι δεν είναι στοιχεία της φύσης
αλλά προϊόντα υδροηλεκτρικής ενέργειας.
Έτοιμοι να φυλακίσουν κι άλλα ποτάμια,
να τα κάνουν φράγματα
να γίνουμε αναπτυγμένοι,
να γίνουμε δυτικοί, Ευρωπαίοι.
Να βουλιάξουν πεδιάδες και φαράγγια,
να πεθάνουν από ασφυξία τα δελφίνια,
να λιμοκτονήσουν αγριόπαπιες και κύκνοι
εις το όνομα του δυτικού πολιτισμού.

Λυγμός μόνο
για τα πεδία μαχών υπέρ της ελευθερίας
που μόνο μια στήλη λιτή ανέφερε την ανθρώπινη πράξη
και τόνοι ξεραμένου αίματος και οστών θαμμένα κάτω από τα πόδια μας.

Με σύρματα θα ορίσουν οι Δυτικοί την ιδιοκτησία τους
σπάζοντας την στήλη ως άριστοι απόγονοι των Φιλλελήνων.
Αμμοκονία θα κάνουν το μάρμαρο,
το αίμα και τα οστά. Αμμοκονία….
Φτιαγμένοι από ένα τυχαίο ζευγάρωμα,
σε μια τυχαία χρονική στιγμή,
δυστυχώς όμως σε αυτόν τον τόπο.
Δυστυχώς σε αυτό το κομμάτι γης
που όλοι οι θεοί του σύμπαντος βάφτισαν ως
“Το κέντρο του κόσμου”.

Και οι κομπλεξικοί
άνοιξαν τις πόρτες του κέντρου
και μπήκε μέσα όλος ο κόσμος.
Με δρεπανηφόρα, με αλυσοπρίονα, με μπουλντόζες,
με γεωτρύπανα, με τουρμπίνες, με ανεμογεννήτριες,
με ηλιοσυλλέκτες, με τράπεζες
και πάνω από όλα με την λαιμαργία του κατακτητή.

Το μόνο που μένει για τους λίγους
είναι να πάρουν μία μπουκάλα κρασί
φτιαγμένο με τα τελευταία ελληνικά σταφύλια,
ένα κομμάτι τυρί από το τελευταίο ελληνικό γάλα,
ένα κομμάτι ψωμί από το τελευταίο ελληνικό στάρι,
να ανέβουν στο τελευταίο ελεύθερο ελληνικό ξέφωτο,
να ακουμπήσουν στον τελευταίο όρθιο ελληνικό έλατο,
δίπλα από το τελευταίο ελεύθερο ελληνικό ρυάκι.

Να ζητήσουν σιωπηλά συγνώμη
για αυτά που δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν,
για αυτά που η ελευθεριότητα της Κομπλεξοκρατίας
κατάφερε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα,
όση αντίσταση αυτοί κι αν προέβαλαν.

________________

Κατερίνα Γκαράνη

The post Λύπη μόνο για αυτά που θεωρούσαμε ότι θα είναι πάντα εκεί- Κατερίνα Γκαράνη appeared first on Void Network.