Με 23 έως 49 ευρώ ανά άτομο, αρκετές πλατφόρμες προσφέρουν την ευκαιρία να επισκεφθεί κανείς την «απρόβλεπτη», «εναλλακτική», «ανυπότακτη» και «απαίσια» Αθήνα με «ντόπιους» οδηγούς! Πρόκειται για αστικές περιηγήσεις όπου η χυδαιότητα δεν έχει όρια.

«ΑΣΤΙΚΟ ΣΑΦΑΡΙ» — ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ: «ΤΟ ΑΠΑΙΣΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ»

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης / Επιμέλεια: Κενό Δίκτυο

Ως άνθρωποι που αγωνιζόμαστε, ζούμε και εργαζόμαστε στα Εξάρχεια και γενικότερα στο κέντρο της Αθήνας, βιώνουμε κάθε μέρα την πολιορκία του αστικού καπιταλισμού. Μετασχηματίζει την ίδια τη φύση των σχέσεών μας και απομυζά τους χώρους μας για ζωή, αλληλεγγύη και ελευθερία. Η έκφραση αυτής της βίας παίρνει πολλές μορφές: από την εκδίωξη των πληθυσμών που περιγράφονται ως «ανεπιθύμητοι» – με όλη τη ρατσιστική και ταξική βία που αυτό συνεπάγεται – από καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους στις αστικές περιοχές που προορίζονται να αναβαθμιστούν για να γίνουν πιο «ελκυστικές», έως τους τουρίστες, τους κτηματομεσίτες, τους επενδυτές, και εν τέλει την κερδοσκοπία της άρχουσας τάξης.

Αυτή η διαδικασία οδηγεί στην ποινικοποίηση των αγώνων μας, καθώς και σε διώξεις και φυλακίσεις ανθρώπων του κινήματος και των ατόμων εν κινήσει (φυσικά των εξόριστων και ρατσιστικά στιγματισμένων ανθρώπων, όχι των τουριστών και των ψηφιακών νομάδων!), σε ένα αστυνομοκρατούμενο αστικό τοπίο γεμάτο με εταιρείες ιδιωτικής «ασφάλειας» και κάμερες, και ούτω καθεξής. Ο αστικός καπιταλισμός αντιπροσωπεύει μια αγορά που βασίζεται στην ασύστολη εκμετάλλευση μιας εργατικής τάξης συχνά μεταναστευτικής και αόρατης, για την κατασκευή πολυτελών κτηρίων, τον καθαρισμό των αμέτρητων Airbnb και ξενοδοχείων, τη μαγειρική ή το πλύσιμο πιάτων στα άδυτα εστιατορίων, ή την κατ’ οίκον παράδοση καφέδων και φαγητού.

Στα Εξάρχεια, αυτή η βία παίρνει τη μορφή του «εναλλακτικού» τουρισμού που αναπτύσσεται εκεί εδώ και αρκετά χρόνια. Ο Δήμος Αθηναίων και η Ευρωπαϊκή Ένωση εργάζονται για την ανάπτυξη αυτής της βιομηχανίας παίζοντας το δήθεν δημοκρατικό χαρτί της «τοπικής συμμετοχής», κυρίως μέσω του πιλοτικού προγράμματος «Curing the Limbo» (2018-2021). Στο πλαίσιο αυτό, το πρόγραμμα saBarBar και το Troubadours Digital (το τελευταίο χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού) προσέφεραν, για παράδειγμα, στους «εναλλακτικούς» τουρίστες «μια ιδιαίτερη βόλτα στη γειτονιά των Εξαρχείων. Σπουδαστές θεατρικών σχολών, ερασιτέχνες με αγάπη για το θέατρο, μουσικοί, στιχουργοί, άνθρωποι με εκφραστικές ανησυχίες από διαφορετικές εθνικότητες και κουλτούρες σκορπίζονται σε γωνιές, πλατείες και δρόμους των Εξαρχείων παρουσιάζοντας τη δική τους εκδοχή της γειτονιάς. Βασισμένοι/-ες σε μαρτυρίες κατοίκων και υλικό προφορικής ιστορίας, δημιουργούν τραγούδια και μικρές performances, συνθέτοντας έναν δημιουργικό χάρτη της περιοχής.» Εκείνη την εποχή, σύντροφοι από τη γειτονιά εμπόδισαν μερικές από αυτές τις δραστηριότητες να πραγματοποιηθούν.

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΑΓΩΝΑ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ»;

Η πλατφόρμα This is Athens, συνεργασία μεταξύ του Δήμου Αθηναίων — μέσω της Εταιρείας Ανάπτυξης και Τουριστικής Προβολής Αθηνών (ΕΑΤΑ) — και ιδιωτικών ιδρυμάτων, όπως η Συνομοσπονδία Τουρισμού Ελλάδος και η αεροπορική Aegean Airlines, επίσης «διαφημίζει» τα Εξάρχεια μέσω της προώθησης περιηγήσεων με «ντόπιους» για την ανακάλυψη της «εναλλακτικής Αθήνας». Η πρόσκληση: «Εξερευνήστε τη ζωή των ντόπιων και βγείτε από την πεπατημένη για να ανακαλύψετε την αυθεντική πλευρά της Ελλάδας μέσα από τις περιηγήσεις μας». Φοβερό πρόγραμμα!

Τα Εξάρχεια περιγράφονται ως μια «ανυπότακτη» γειτονιά των «καλλιτεχνών του δρόμου», ένας «ζωντανός και δυναμικός κόμβος αγωνιστών και ελεύθερων στοχαστών». Το πάρκο Ναυαρίνου (κατειλημμένο και διαχειριζόμενο από συνέλευση κατοίκων!) προβάλλεται
από το This is Athens. Αναφέρονται ακόμη, χωρίς να τα ονομάζουν, το αναρχικό κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Κ*Βοξ και η κλινική της Αυτοοργανωμένης Δομής Υγείας Εξαρχείων, για να προσελκύσουν τουρίστες!

Έτσι, οι καταλήψεις και οι χώροι αγώνα γίνονται «κοινωνικές επιχειρήσεις»¹, μια ετικέτα που σχετίζεται περισσότερο με το μάνατζμεντ, τις κρατικές πολιτικές, τις ΜΚΟ, τη φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη. Αυτή η τραγική αφομοίωση των ριζοσπαστικών μας αγώνων από την εμπορευματική κοινωνία δεν είναι μόνο κυνική, είναι και βίαιη, δεδομένου του βαθμού καταστολής που υφίστανται όσοι αγωνίζονται για αυτούς τους χώρους ελευθερίας από την εξουσία και τα καπιταλιστικά συμφέροντα.

Το 2022, ο Δήμος επιδίωξε να «αναζωογονήσει» την εικόνα της Αθήνας με μια καμπάνια επικοινωνίας, με στόχο να «επανεπινοήσει την Αθήνα μετά από χρόνια κρίσης» και να κρατήσει τους τουρίστες στην πρωτεύουσα περισσότερο, πριν επισκεφθούν τα ελληνικά νησιά. Το This is Athens συνεργάστηκε με την Google και το Υπουργείο Τουρισμού για τη δημιουργία της εφαρμογής The City is the Museum. Σύνθημα: «Καλώς ήρθες στην Αθήνα,
ένα ζωντανό μουσείο με συλλογές που εμπνέονται από την καθημερινότητα.»

Η εφαρμογή δίνει τη δυνατότητα στους «Αθηναίους να σε ξεναγήσουν σε μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της πόλης μας, σε όλα αυτά που κάνουν την Αθήνα μια σύγχρονη και συναρπαστική πόλη». Περιλαμβάνει μια ηχητική διαδρομή που ονομάζεται Η Αθήνα που Αλλάζει, για να μάθουμε για «όλα όσα αλλάζουν την Αθήνα. Από τα skate-shops που αλλάζουν ολόκληρες γειτονιές, σε εστιατόρια που ορίζουν ξανά την ελληνική κουζίνα και από την Αθηναϊκή Street Art μέχρι την ιστορική πλατεία Ομόνοιας.» Βλέπουμε εδώ πώς η «κουλτούρα», η «νεωτερικότητα», η «αλλαγή» και η «ανάπτυξη» χρησιμοποιούνται τόσο για να προσελκύσουν ένα τουριστικό κοινό όσο και για να αποκλείσουν εκείνους που θεωρούνται «ανεπιθύμητοι» (πρόσφυγες, άτομα που επιβιώνουν στον δρόμο, χρήστες ουσιών, ριζοσπάστες αγωνιστές).

Ενώ πολυτελή ξενοδοχεία και κατοικίες πολλαπλασιάζονται στην Ομόνοια και στο λεγόμενο «εμπορικό τρίγωνο», το κυνηγητό των ευάλωτων κοινωνικών στρωμάτων συνεχίζεται στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, όπως και οι ρατσιστικές δολοφονίες έγχρωμων, σεξεργατών και ΛΟΑΤΚΙΑ+ ατόμων.

«Νέα Υόρκη σαν Αθήνα. Εκατομμύρια Αμερικανοί και επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν την πόλη και τις εικόνες της, μέσω του βίντεο της καμπάνιας “Athens: the city is the museum”, που προβλήθηκε στις εντυπωσιακές γιγαντοοθόνες της Times Square, για δύο εβδομάδες. Γεύσεις, αρώματα, μουσική και η πλούσια πολιτιστική της ταυτότητα, κάνουν την Αθήνα έναν από τους πιο συναρπαστικούς προορισμούς. @thisisathens» Πηγή:
Instagram του Κώστα Μπακογιάννη, πρώην Δημάρχου Αθηναίων.

Η εμπορευματοποίηση, ο εκτοπισμός και η τουριστικοποίηση είναι το αποτέλεσμα μιας επίθεσης από το Κράτος, τον Δήμο Αθηναίων και τις πολιτικές της ΕΕ, αλλά και από τις ίδιες τις τουριστικές εταιρείες, από τις μεγαλύτερες έως τις μικρότερες. Είναι ένα συστημικό πρόβλημα, αλλά θα θέλαμε να αναφέρουμε ένα ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της «εναλλακτικής» τουριστικής αγοράς: τον ξεναγό Isaac Caballero Suey, έναν πρώην σύμβουλος που αυτοπαρουσιάζεται ως πολιτικός και ιδρυτής της Planetwonk Experiences. Παρούσα σε διάφορες χώρες, όπως η Ινδονησία, τo Μεξικό, οι Φιλιππίνες και η Σρι Λάνκα, αυτή η τουριστική πλατφόρμα είναι ιδιαίτερα καθιερωμένη στο κέντρο της Αθήνας, όπου «προσφέρει» (με αντίτιμο μεταξύ 18 και 32 ευρώ το άτομο!) διάφορες θεματικές περιηγήσεις.

Υπάρχει κάτι για κάθε (εναλλακτικό) γούστο! The Awful Athens, Feminist Walk of Athens, LGBTQ Greek History, Understanding the Refugee Crisis, ο σκοπός είναι «να μας κάνει να καταλάβουμε ότι κανείς μας δεν είναι απρόσβλητος σε αυτούς τους ταραχώδεις καιρούς, ότι οι σημερινοί πρόσφυγες τρέχουν να ξεφύγουν από πραγματικό κίνδυνο. Κατανοώντας την κατάσταση τους, μπορούμε να αρχίσουμε να αλλάζουμε τη στάση μας». Σε κάθε επίσκεψη, η υπόσχεση είναι αρκετά τολμηρή: «να μην δεις την πόλη σαν τουρίστας»! Η πλατφόρμα προωθεί τις υπηρεσίες της κάπως έτσι: «Οι εμπειρίες μας μοιάζουν με ντοκιμαντέρ, όχι με τον συνηθισμένο τουρισμό. Είσαι ελεύθερος να σκέφτεσαι μόνος σου και να θέτεις τα δικά σου ερωτήματα. Η εμπειρία θα σου μείνει αξέχαστη. Είναι μοναδική, συναρπαστική και ενδιαφέρουσα. Πολλοί από τους επισκέπτες μας μάς λένε ότι δεν θα μπορούσαν να το κάνουν μόνοι τους. Στην πραγματικότητα, σπάνια έχουμε ομάδες μεγαλύτερες από 14 άτομα (οι περισσότερες ομάδες είναι γύρω στα 4-5 άτομα)». Με αυτόν τον τρόπο, οι «εναλλακτικοί» τουρίστες δεν έχουν την αίσθηση ότι συμμετέχουν σε μαζικό τουρισμό. Επειδή αυτός είναι ένας τουρισμός όπως κανένας άλλος, «από τα παρασκήνια», πιο «αποκλειστικός», «συμμετοχικός», «με εμπλοκή».

Υποπτευόμαστε επίσης ότι το σχετικά μικρό μέγεθος των τουριστικών ομάδων οφείλεται στην πρόθεση να μην τραβήξει πολλή προσοχή από τους ντόπιους κατοίκους και ακτιβιστές, οι οποίοι θα είχαν σίγουρα πολλά να πουν σε αυτούς τους «εναλλακτικούς» εξερευνητές.

“ΕΞΤΡΑ-ΠΙΚΑΝΤΙΚΟΣ”² ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Κάποιοι από εμάς έχουμε δει τον Isaac Caballero Suey – με την «συνοδό» του, τη Μαρία, ή άλλους «ντόπιους» που συνεργάζονται με διάφορες πλατφόρμες – να περιφέρονται στους δρόμους των Εξαρχείων με ομάδες τουριστών. Και είναι πραγματικά εντυπωσιακό να παρατηρεί κανείς τον ξεναγό να δείχνει τα λουκέτα για βραχυχρόνιες μισθώσεις που κρέμονται στις εισόδους κτιρίων και να εξηγεί τις αφίσες του Συντονιστικού Δράσης για την Υπεράσπιση των Εξαρχείων κατά του Airbnb. Ο επιχειρηματίας του «εναλλακτικού» τουρισμού προωθεί τις περιηγήσεις του με φωτογραφίες από το κατειλημμένο θέατρο του Εμπρός στο Ψυρρή ή την πρώην Κατάληψη Στέγης Προσφύγων City Plaza, κοντά στην Πλατεία Βικτωρίας, όπου αυτοπαρουσιάζεται ως αυτόπτης μάρτυρας «σε ιστορίες που οι περισσότεροι τουρίστες δεν γνωρίζουν».

Τα σχόλια που αποκομίζει είναι διθυραμβικά. Κάποιος από τους επισκέπτες γράφει: «Αισθανόμουν ασφαλής καθ’ όλη τη διάρκεια της περιήγησης, και ο Isaac ήταν ενθουσιώδης και απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις μας. Τα θέματα που συζητήθηκαν ήταν βαριά, όπως ήταν και το να βλέπουμε και να ακούμε για τις ψυχές που επηρεάζονται». Αυτές οι «ψυχές» γίνονται το φόντο που απεικονίζονται «ζωντανά» αυτά που αφηγείται ο ξεναγός. Βλέποντας την «πραγματική ζωή», την «αυθεντική Αθήνα», μακριά από τη «πεπατημένη» που ακολουθούν τα εκατομμύρια των τουριστών, σημαίνει να τοποθετούμε τον εαυτό μας στη θέση του παρατηρητή, σε μια (κατά συνέπεια βίαιη) θέση εποπτείας, επιβλέποντας τους «σκλάβους» που επιβιώνουν στους δρόμους της Αθήνας. Οι τελευταίοι μετατρέπονται σε αντικείμενα που διεγείρουν το ενδιαφέρον προς όσους αγωνίζονται και βιώνουν συστημική βία.

Η ξενάγηση μοιάζει με ένα «πικάντικο» πιάτο που μπορείς να εξατομικεύσεις επ’ άπειρον. Αυτό ακριβώς είπε και άλλη μια επισκέπτρια όταν το περιέγραψε ως «πολύ ενδιαφέρουσα, μοναδική εμπειρία. […] Σε αυτή την περιήγηση παίρνεις ένα μάθημα ιστορίας και σχηματίζεις μια εικόνα για το πώς έχει αλλάξει η Αθήνα με τα χρόνια και πώς η εξευγενισμός θα συνεχίσει να αλλάζει την όψη της στο μέλλον. Αν ενδιαφέρεστε για την πιο βαθιά και σκοτεινή εκδοχή αυτής της περιήγησης, [ο Isaac — σημ. του συντάκτη] θα προσφέρει την “έξτρα πικάντικη” εκδοχή». Προειδοποιώντας για «ευαίσθητες ψυχές», η θεματική περιήγηση «Horrible Athens» υπόσχεται «μέρη εγκαταλελειμμένα από το θεό και μεγάλη αστική παρακμή: το απαίσιο μπορεί να είναι φοβερό. Τολμήστε να το δείτε». Προφανώς, αυτή είναι η «έξτρα πικάντικη εκδοχή»: σκοτεινός τουρισμός, τουρισμός του πόνου.

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΙΟΠΟΙΗΣΗ: ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

«Αναίτια βία εναντίον ενός κόσμου που πληρώνει»

Ωστόσο, ο Isaac Caballero Suey δεν είναι απλά ένας ξεναγός: είναι επίσης συνιδρυτής του ‘Προχωράμε’ (Prohorame), ενός “Social-First Publisher στην Ελλάδα και την Κύπρο” και μιας πλατφόρμας “κοινωνικού e-εμπορίου” όπου μπορείς να αγοράσεις ερωτικά παιχνίδια, σερβιέτες, αξεσουάρ “ευεξίας” και “μηδενικών απορριμμάτων” και “φεμινιστικά ρούχα”! Με το πρόσχημα της “αυθεντικότητας, της ενσωμάτωσης και του διαλόγου”, αποτελεί ένα τέλειο παράδειγμα κοινωνικού και ροζ ξεπλύματος. Δεν μας εκπλήσσει, λοιπόν, που η δεξιά εφημερίδα Καθημερινή προσέφερε το 2018 μια κολακευτική παρουσίαση του Prohorame και των ιδρυτών του, Κατερίνας Κονταρίνη, Μαρίας Καλογεροπούλου και Isaac Caballero Suey. Η Καθημερινή εξηγεί ότι “Σε σύγκριση με τις άλλες γυναικείες οργανώσεις, το «Προχωράμε» δεν είναι κατευθυνόμενο συλλογικά, δεν είναι ιδεολογικοποιημένο· έχει ως σημείο αναφοράς το άτομο.” Ο Isaac Caballero Suey μοιράζεται την ουσία της φεμινιστικής του αντίληψης: “Πρώτα είμαστε φεμινιστές και μετά οτιδήποτε άλλο. Οι πιο ριζοσπαστικές συλλογικότητες θέλουν να προσηλυτίζουν κόσμο. Υπάρχει κεντρική γραμμή, μια άποψη συγκεκριμένη πάνω στα θέματα. Εμείς είμαστε υπέρ της προσωπικής φωνής της καθεμιάς. Γι’ αυτό συχνά μας αποκαλούν νεολιμπεριαλιστές»”.³

Αυτή η ατομικιστική εκδοχή ενός ανώδυνου, αστικού φεμινισμού συνάδει πολύ καλά με την επιχειρηματικότητα «εναλλακτισμού» και «διαφορετικότητας» που μετατρέπει τα κινήματα διαμαρτυρίας και την κοινωνική δυσφορία σε εμπορεύματα και τουριστικά αξιοθέατα. Τι είδους γλωσσική δολιότητα οδηγεί στο να μιλάμε για «συμμετοχή» και «δέσμευση» όταν όλα αυτά δεν είναι παρά μέρος ενός “αστικού σαφάρι” με έναν ακριβοπληρωμένο “ειδικό” ως ενδιάμεσο;

Η εμπορευματοποίηση και η μουσειοποίηση των φαντασιακών και υπονομευτικών πρακτικών μας είναι μέρος της ίδιας μηχανής καταστολής. Θα είμαστε πάντα στο πλευρό της ζωής και των ανθρώπων που αγωνίζονται και μετακινούνται, στις καταλήψεις, στις συνελεύσεις και στις αυτοοργανωμένες κουζίνες.

ΖΗΣΕ ΣΑΝ “ΝΤΟΠΙΟΣ”: 700 ΕΥΡΩ ΜΙΣΘΟΣ, 500 ΕΥΡΩ ΕΝΟΙΚΙΟ

ΑΝ ΔΕΝ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ
ΠΑΡΚΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ, ΣΤΡΕΦΗ, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΕΞΑΡΧΕΙΑ: ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΟΥΣΕΙΟ

ΟΥΤΕ ΥΠΕΡΑΝΩ ΞΕΝΑΓΟΣ, ΟΥΤΕ “ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ” ΞΕΝΑΓΟΣ

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

_______

_______________

1. https://www.thisisathens.org/activities/tours/urban-alternative-athens-tour-review ︎
2. ΣτΜ: το επίθετο ‘spicy’ στα αγγλικά χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της ακτιβιστικής δράσης για να περιγράψει ενέργειες ή πρακτικές που είναι τολμηρές, συγκρουσιακές, με κάποιο βαθμό ρίσκου, στα όρια ή εκτός των ορίων της νομιμότητας, σε αντίθεση με πιο ‘ήπιες’ ή χαμηλής εμπλοκής
   πράξεις. ︎
3. https://www.kathimerini.gr/k/k-magazine/951638/prochorame/ ︎

The post «ΑΣΤΙΚΟ ΣΑΦΑΡΙ» — Σκοτεινός τουρισμός στα Εξάρχεια και το κέντρο της Αθήνας appeared first on Void Network.

Με «δούρειο ίππο» τα αντιπλημμυρικά έργα ξεκινά η ανάπλαση του λόφου Στρέφη σε λίγες βδομάδες, σύμφωνα με το σχέδιο του Δήμου Αθηναίων και την ανάθεση του έργου ανάπλασης στην κτηματομεσιτική εταιρεία επενδύσεων Prodea Investments και στην εταιρεία UNISON Facilities Services.

Ο Δούρειος Ίππος της ιδιωτικοποίησης

Μετά από χρόνια εγκατάλειψης και αγνόησης των αιτημάτων των κατοίκων και του γειτονικού σχολείου για αντιπλημμυρικά έργα και στήριξη των πρανών, ο Δήμος Αθηναίων βρίσκει την ευκαιρία για να ξεκινήσει τα έργα ανάπλασης με πρόφαση τις πρόσφατες έντονες βροχοπτώσεις. Η ανάληψη του αντιπλημμυρικού έργου από την Prodea Investments συνιστά πρόκληση για τον κοινό νου.

Δεν έχει καμιά δουλειά μια ιδιωτική κτηματομεσιτική εταιρεία επενδύσεων να αναλαμβάνει έργα του δημοσίου και να παρακάμπτει τις διαδικασίες προκήρυξης διαγωνισμού για τις μελέτες, τις εργασίες, την επιλογή των υλικών κλπ. με πρόφαση μια δωρεά.

Τα αντιπλημμυρικά έργα και η στήριξη των πρανών είχαν προγραμματιστεί από το 2019 και είχαν συμπεριληφθεί στο τεχνικό πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων για το 2021. Για έναν «ανεξήγητο λόγο» όμως εξαφανίστηκαν από τον προγραμματισμό του Δήμου απ’ όταν «υιοθετήθηκε» ο Λόφος απ’ την κτηματομεσιτική εταιρία Prodea, με νονό τον δήμαρχο Κώστα Μπακογιάννη.

Ούτε ένα δέντρο κομμένο!

Σύμφωνα με την τεχνική μελέτη της εταιρείας, τα αντιπλημμυρικά έργα περιλαμβάνουν κόψιμο και αποψίλωση δέντρων για την τοποθέτηση γεωπλεγμάτων. Επίσης, η φυτοτεχνική μελέτη προβλέπει το κόψιμο δέντρων στην παιδική χαρά, σε μέρη με πυκνή βλάστηση και στο θεατράκι για λόγους επιτήρησης, με το πρόσχημα την ασφάλεια των επισκεπτών.

Πέραν ότι παραβιάζει κάθε κανόνα λογικής, είναι εγκληματική πράξη -κυρίως εν μέσω κλιματικής κρίσης- το κόψιμο έστω και ενός δέντρου σε μια πόλη με μακράν τη μικρότερη αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο πανευρωπαϊκά. Όταν το όριο που θέτει ο ΠΟΥ είναι 9 m²/κάτοικο, η Αθήνα έχει μόλις 0,96 m².

Ο Δήμαρχος προσπαθεί να νομιμοποιήσει την κοπή των δέντρων με το επιχείρημα του «πράσινου ισοζυγίου», αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα φυτευτούν νέα δέντρα στην ίδια περιοχή που ξηλώνονται. Ιδιαίτερα οι κάτοικοι του γκρίζου κέντρου της Αθήνας, πρέπει να διεκδικήσουμε περισσότερο πράσινο και όχι να αρκεστούμε στο 1:1.

Ιδιωτικοποίηση – Περίφραξη – Επιτήρηση

Η Prodea Investments είναι η μεγαλύτερη εγχώρια εταιρεία επενδύσεων ακίνητης περιουσίας. Πρόκειται για συνέχεια της αμαρτωλής ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΝΓΑΙΑ (θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας) με τις 22 ποινικές διώξεις εναντίον στελεχών της για το οικονομικό έγκλημα της κατάχρησης Δημοσίου χρήματος. Οι διωκόμενοι τη γλίτωσαν λόγω παραγραφής όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη πέρασε φωτογραφική Π.Ν.Π εν μέσω πανδημίας.

Η Prodea ως εταιρεία real estate, σκοπεύει αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση των ιδιωτικών συμφερόντων της και στην ανατίμηση των αξιών γης στη ζώνη που δραστηριοποιείται. Με τις μελέτες που εκπόνησε η ίδια, καθόρισε ταυτόχρονα τη φυσιογνωμία και τη μελλοντική χρήση του Λόφου ως ενός πολυτελούς προορισμού.

H UNISON Facilities Services, η οποία αναλαμβάνει ως εργολάβος τις εργασίες του Δήμου, δραστηριοποιείται σε πολλά πεδία, ανάμεσά τους η καθαριότητα, η φύλαξη/ασφάλεια και η διαχείριση εστιατορίων. Η εταιρεία αποτελεί μετονομασία της «δουλεμπορικής» εταιρείας ενοικίασης εργαζόμενων ISS, γνωστή για την απειλητική επίθεση με βιτριόλι που δέχτηκε η συνδικαλίστρια-καθαρίστρια Βενετία Μανωλοπούλου το 2009, ένα χρόνο μετά την αντίστοιχη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Η UNISON – ISS έχει προνομιακή σχέση με το Δήμο Αθηναίων και επί δημαρχίας Μπακογιάννη έχει αναλάβει σχεδόν όλα τα έργα του. Πιθανότατα θα της παραχωρηθεί το Βυζαντινό, η καθαριότητα και η επιτήρηση του Λόφου. Αφού θα έχει προηγουμένως τσιμεντώσει μονοπάτια, κόψει δέντρα, τοποθετήσει κάμερες, κάγκελα και φυλάκια για τον έλεγχο της εισόδου θα μπορεί ανεμπόδιστα να εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους/ες και να επιτηρεί τους χώρους γύρω απ’ το μαγαζί της.

Η ενορχήστρωση της ιδιωτικοποίησης απ’ το Δήμο Αθηναίων

Ο Δήμος Αθηναίων με την ανάπλαση του Στρέφη στοχεύει να αλλάξει το δημόσιο χαρακτήρα του Λόφου και να τον μετατρέψει σ’ ένα περιφραγμένο οικόπεδο ιδιωτικών συμφερόντων.

Με πρόσχημα τη βελτίωση του λόφου και τα αντιπλημμυρικά, ανοίγει τις πόρτες σε πολυεθνικές να αναλάβουν όχι μόνο τα έργα αλλά και τη διαχείρiση των δημόσιων χώρων. Το δημοτικό πρόγραμμα «Υιοθέτησε τη πόλη σου» μέσα από το οποίο γίνεται η ανάπλαση του Λόφου, δημιουργεί συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) και όπως αντίστοιχα προγράμματα νεοφιλελεύθερης κοπής, κοινωνικοποιεί τα κόστη και ιδιωτικοποιεί τα κέρδη.

Ο πολιτικός σκοπός του Δήμου είναι ο εξευγενισμός των Εξαρχείων, η πολιτική απονέκρωσή τους και η εκδίωξη των φτωχότερων κατοίκων και θαμώνων. Η αύξηση των ενοικίων, οι εξώσεις, η αστυνομοκρατία, η μουσειοποίηση του ΕΜΠ, τα airbnb, τα ανεξέλεγκτα μαγαζιά της εστίασης, ο σταθμός του μετρό είναι εκφράσεις της ίδιας στρατηγικής. Ο Μπακογιάννης σχεδιάζει το μέλλον της πόλης από κοινού με τις μεγάλες κτηματομεσιτικές εταιρίες για την εξυπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου, των ιδιοκτητών και των αφεντικών.

Ο Λόφος Στρέφη θα παραμείνει ανοιχτός, δημόσιος, ελεύθερος και άγριος

Ο Δήμος προαναγγέλει την έναρξη των εργασιών μέχρι το τέλος του χρόνου. Ωστόσο, μέχρι να ολοκληρωθεί το έργο, έχει να μπει μπόλικο νερό στ’ αυλάκι. Αυτό σημαίνει πως ο Λόφος θα πρέπει πρώτα να νεκρώσει, να αποστειρωθεί απ’ τις υφιστάμενες χρήσεις του και ο κόσμος να αποξενωθεί από την παλιά εικόνα του. Τα πρώτα – σημαντικά- βήματα έχουν ήδη γίνει με τη διαρκή και προκλητική παρουσία των ΔΡΑΣΗ και ΟΠΚΕ, που τραμπουκίζουν συστηματικά όποια παρουσία στο Λόφο δεν ταιριάζει με τα κυρίαρχα πρότυπα.

Αν τα έργα ξεκινήσουν, τότε με πρόσχημα την προστασία των μηχανημάτων και την ασφάλεια των επισκεπτών από τα έργα, ο Λόφος θα μετατραπεί σε ένα απέραντο εργοτάξιο, περιφραγμένο με λαμαρίνες, αντίστοιχο με τα εργοτάξια για την κατασκευή των σταθμών μετρό. Μπροστά σε αυτήν την επικίνδυνη εξέλιξη, είναι στο χέρι μας να αντισταθούμε σε οποιαδήποτε προσπάθεια περίφραξης και αποκλεισμού μας από το Λόφο και να μπλοκάρουμε την ανάπλαση πριν ξεκινήσουν τα έργα.

Θέλουμε έναν ανοιχτό Λόφο Στρέφη, ελεύθερα προσβάσιμο για δημόσια χρήση ντόπιων και μεταναστών δίχως αποκλεισμούς και εξαιρέσεις. Θα υπερασπιστούμε την άγρια φύση του: άγρια για τα ζώα που ζουν ελεύθερα και όχι σε κλουβιά, άγρια για τους ανθρώπους που βρίσκουν ένα καταφύγιο στην μητρόπολη, άγρια σε αντίθεση με την κόμμενη και ραμμένη στα μέτρα του κυριλέ αστικού πάρκου μόνο για “εξημερωμένους”.

Καλούμε σε πορεία το Σάββατο 13 Νοέμβρη, 13:00 στην πλατεία Εξαρχείων. Η πορεία θα καταλήξει στο λόφο Στρέφη όπου θα γίνει ενημέρωση για τις εξελίξεις και θα ακολουθήσει συζήτηση για τη διοργάνωση μελλοντικών δράσεων, στις 15:00 στο θεατράκι Στρέφη.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΕΞΩ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠ’ ΤΟ ΣΤΡΕΦΗ

_______

Ανοιχτή Συνέλευση για την υπεράσπιση του Λόφου Στρέφη

ενημέρωση / δράσεις / συντονισμός: https://lofosstrefi.noblogs.org

The post Κάτω τα ξερά σας από τον Λόφο Στρέφη- Πορεία από Πλατεία Εξαρχείων- Σάββατο 13/11/2021 appeared first on Void Network.

Μήπως όμως είναι ξεκάθαρα ευθύνη της ελληνικής αστυνομίας και δικαιοσύνης; Όντως φταίει το άσυλο και οι καταλήψεις στέγασης προσφύγων και μεταναστών για την πρέζα στο Πεδίον του Άρεως; Η υπόθεση του Νoor 1 με εξαγορασμένους μπάτσους-δικαστές, με νεκρούς μάρτυρες κλπ. δείχνουν ξεκάθαρα ποιος ευθύνεται. Αυτά όλα περί “ανομίας” εξυπηρετούν προφανώς πολιτικές σκοπιμότητες κατά της περιφέρειας Αττικής οπού κυριαρχεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως αποτελούν εξόφθαλμη προσπάθεια εξευγενισμού.

Η πλέον χαρακτηριστική πορεία εξευγενισμού μιας περιοχής ακολουθεί μια συγκεκριμένη σειρά. Υποβάθμιση και δυσφήμιση μιας περιοχής που έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της αξίας των οικοπέδων, ακινήτων κλπ. Στη συνέχεια αγορά από επιχειρήσεις των φτηνών πλέον ακινήτων. Τέλος τον διωγμό των προηγούμενων κατοίκων είτε άμεσα μέσω επιχειρήσεων «σκούπας», είτε έμμεσα καθώς τα ενοίκια αυξάνονται λόγω της σταδιακής αναβάθμισης και οι προηγούμενοι κάτοικοι δεν μπορούν πλέον να ανταποκριθούν οικονομικά. Με την ανοχή- συνεργασία της αστυνομίας και των αρχών, εγκληματικά κυκλώματα, φασιστικές οργανώσεις, ομάδες χούλιγκαν οπαδών-μπράβων κ.α. αφήνονται να αναπτυχθούν σε περιοχές στόχους, προκειμένου να επιτελεστεί η εν λόγω υποβάθμιση έτσι ώστε στη συνέχεια να ακολουθήσει η εκκαθάριση. Τελικά μια χυδαία διαχείριση πληθυσμιακών ομάδων λαμβάνει χώρα.

Σε μερικά χρόνια δρομολογείται να δημιουργηθεί νέα γραμμή μετρό που θα περνάει και από το Πεδίον του Άρεως αναβαθμίζοντας τις δυνατότητες αξιοποίησης του. Τα διάφορα αστικά και μικροαστικά συμφέροντα θέλουν να εκμεταλλευτούν το πάρκο και να βγάλουν από τη μέση τους «ενοχλητικούς». Παράλληλα θέλουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Και το καλογυαλισμένο μικροαστικό «παρκάκι» για να στήσουν επιχειρήσεις γύρω γύρω και τα «πρεζάκια» κάπου αλλού να μην ενοχλούν αλλά να συνεχίζουν να “τροφοδοτούν” τα διάφορα μαφιοζοκυκλώματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που μαθαίνει όλο και περισσότερο το παιχνίδι της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης ενισχύει όλη αυτή την κατάσταση.
Ο «εξευρωπαϊσμός-εξευγενισμός» της χώρας προχωράει, έστω και αποσπασματικά, με μια σειρά από νομοθεσίες, άλλες θετικές άλλες διφορούμενες, (βλ. πλαστικές σακούλες, νόμος Τσιρώνη για τα αδέσποτα, μπάρες στους σταθμούς μετρό και ηλεκτρικού) αλλά και με το ξεπούλημα δημόσιων οικοπέδων σε διάφορους ιδιώτες. Οι πόλεις αλλάζουν υπό την κηδεμονία ιδιωτών μαικήνων που αφήνουν παράλληλα το αντίστοιχο ιδεολογικό, αισθητικό, πολιτικό αποτύπωμα (ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Στέγη Γραμμάτων και τεχνών με βλέψεις στα προσφυγικά στο Δουργούτι http://www.sgt.gr/gre/SPG1305/ , Mall στην Ακαδημία Πλάτωνος, ανάπλαση Ελληνικού, Γήπεδο της ΑΕΚ στη νέα Φιλαδέλφεια κ.α.), σε συνδυασμό με μεγάλης επιρροής μεταρρυθμίσεις βιοπολιτικού χαρακτήρα. Τα λουμπενοποιημένα κοινωνικά στρώματα, οι άστεγοι, οι αντιστασιακές, οι φτωχοί, γενικά όσες και όσοι μπαίνουν εμπόδιο στην ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού “project”, ακόμη και τα αδέσποτα, πρέπει να εκτοπιστούν (χωρίς όμως να είναι ανάγκη να λυθούν τα πραγματικά προβλήματα που οδηγούν μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στην εξαθλίωση, στα ναρκωτικά κλπ. και χωρίς ιδιαίτερες έγνοιες για τους φασίστες, που αρχίζουν να επανεμφανίζονται κερδίζοντας χώρο).

Χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα παραμένει η τεράστιας κλίμακας αστική ανάπλαση του Παρισιού από τον Οσμάν (1853-1870). Η ανάπλαση αυτή συντελέστηκε κατά την περίοδο της παλινόρθωσης της βασιλείας κι ενώ περιείχε αναγκαία στοιχεία για την διαχείριση υγειονομικών θεμάτων του πληθυσμού, παράλληλα αποτελούσε τρόπο αποδυνάμωσης των κοινωνικών σχέσεων ανάμεσα στους πολίτες και γενικότερα σύνθλιψης των αντιστασιακών στοιχείων που παρεμπόδιζαν την ομαλή αποκατάσταση της βασιλείας.

Από τη μία μεριά λοιπόν έχουμε μια αισθητικοποίηση της μιζέριας, της αντίστασης, της κρίσης. Μια ρομαντικοποίηση οριακών καταστάσεων που προσπαθεί να κερδοφορήσει από την μεταιχμιακή, μεταβατική φάση της κοινωνίας και να αμβλύνει δια μέσω της εμπορευματοποίησης όσες αντιστάσεις έχουν απομείνει (Documenta14, έκθεση Driftwoods http://yabasta.gr/article/845/Athhnaiko-Branding-To-thematiko-parko-ths-krishs.html κ.α.), η οποία συμβαίνει παράλληλα και μέχρι να ολοκληρωθεί ο επερχόμενος «λουστραρισμένος» απόλυτος εξευγενισμός που αλώνει σταδιακά κάθε τοπική ιδιαιτερότητα, κάθε αντικουλτούρα, κάθε εναλλακτικό πρόταγμα διαβίωσης ολοκληρώνοντας το “there is no alternative” μέσα στην ίδια την καθημερινότητά μας. Προφανώς σε μια διαλυμένη κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά χώρα, αυτή η γενική αναβάθμιση σε μια πρότερη μικροαστική ευημερία δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί (ίσως δεν υπάρχει καν το ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο) αλλά συμβαίνει σε συγκεκριμένα σημεία οικονομικού ενδιαφέροντος ενώ άλλα αφήνονται πλήρως στην τύχη τους χωρίς βασικές υποδομές. Σε αυτή τη συγκυρία καλούμαστε να προστατέψουμε τα χωρικά αποτυπώματα των δράσεών μας, τις εστίες που μας έχουν απομείνει στο χώρο απέναντι στους «από πάνω» που επελαύνουν εν μέσω ιδιώτευσης, μηδενισμού και απογοήτευσης των μελών του κινήματος. Καλούμαστε να δημιουργήσουμε νέα αντιπαραδείγματα με την απαραίτητη χωρική υπόσταση που θα μπορούν να εγκολπώνουν και να δίνουν εναλλακτικές στους «πλεονάζοντες» πληθυσμούς που αφήνονται στην τύχη τους, εκτός συστήματος.

Ο ευρύτερος χώρος της αριστεράς, της αναρχίας και των κινημάτων γενικότερα, κάνει προσπάθειες να διεκδικήσει το χώρο, με τη διοργάνωση φεστιβάλ, με καταλήψεις, με πολιτιστικά και πολιτισμικά δρώμενα ( http://www.sadas-pea.gr/omadiki-ekthesi-2017-xouthou-i-siopi-tis-polis-1709-151017/ ). Ειδικότερα στο πεδίον του Άρεως είχαμε το παράδειγμα της κατάληψης green park, το indie free festival που διοργανώνεται από το κενό δίκτυο κ.α. Υπάρχουν και τα παραδείγματα των δράσεων στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων, π.χ. πάρκο Ναυαρίνου, που βρίσκεται συνεχώς σε πίεση από μαφιόζικα κυκλώματα και από τάσεις εξευγενισμού. Με δημιουργικούς τρόπους που θα μπορούσαν να εμπλέξουν τους ίδιους τους κατοίκους, αλλά ίσως ακόμη και τους ίδιους τους τοξικοεξαρτημένους στην περίπτωση του πάρκου, είναι δυνατόν να αξιοποιηθούν διάφορες περιοχές, να αναζωογονηθούν από τους άμεσα ενδιαφερόμενους και τους ίδιους τους χρήστες, χωρίς την παρεμβολή εκπροσώπων του κεφαλαίου και των διάφορων ιδρυμάτων http://www.kathimerini.gr/960921/gallery/epikairothta/ellada/mia-stegh-gia-to-pedion-toy-arews .

Το πανεπιστημιακό άσυλο, το οποίο δίνει τη δυνατότητα σε πολιτικές, πολιτιστικές και άλλες ομάδες να οργανώσουν εκδηλώσεις, φεστιβάλ, ημερίδες, προβολές, πάρτυ και κάθε λογής δρώμενα, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί αντί να λοιδορείται για να προωθήσει την αυτενέργεια και κατ’ επέκταση την αξιοποίηση του πάρκου. Βέβαια, όλοι αυτοί οι οργανισμοί που διεκδικούν αυτή τη στιγμή το πάρκο και αντίστοιχες περιοχές υπό διακύβευση σε όλη την πόλη, έχουν το οικονομικό πλεονέκτημα και την συμβολή του κράτους και της αστυνομίας. Εάν όμως δεν υπάρξει συντονισμένη και οργανωμένη αντίσταση και διεκδίκηση χώρου, κινδυνεύει να χαθεί όποιο χωρικό αποτύπωμα μας έχει απομείνει.

κείμενο: Ιάσoνας Γιαννόπουλος

25/04/2018

πηγή: YaBasta.gr

Στη φωτογραφία, στιγμιότυπο από το Indie Free Festival, στο Πεδίο του Άρεως, το 2014. (Αλέξανδρος Ακρίβος, LIFO)

The post Για τα ναρκωτικά στα πάρκα φταίει το πανεπιστημιακό άσυλο, και άλλες ιστορίες αστικού εξευγενισμού appeared first on Void Network.

Οι αγώνες τριών και πάνω ετών ενάντια σε αυτούς τους σχεδιασμούς, με την ταυτόχρονη ενημέρωση και κατάθεση προτάσεων είχαν ματαιώσει την κατασκευή, ενώ το ΣτΕ είχε ακυρώσει βασικούς όρους που προέβλεπε το σχέδιο διατάγματος, το οποίο είχε εκπονήσει το 2014 το υπουργείο Περιβάλλοντος με τη σύμφωνη γνώμη του Δήμου Αθηναίων

Η κατασκευή αφορά την ανέγερση mall σε μια έκταση περίπου 20στρ., που αποτελεί τμήμα του ακινήτου των 615 στρεμμάτων στο οποίο λειτουργούσε η επιχείρηση Μουζάκη. Η αγορά είχε γίνει το 2007 από την πολυεθνική εταιρεία Artume, ευρωπαϊκό τμήμα του κολοσσού  Blackrock.

Οι τελευταίες εξελίξεις σχετικά με το θέμα δείχνουν  τις διαθέσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ να προχωρήσει  στην ανέγερση παρά τις αντιδράσεις και φυσικά τις δηλώσεις  αντίθεσης του ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν αντιπολίτευση.

Αντισταθμιστικά μέτρα

Στις 9 Μαϊου τo Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολίτικης (ΚΥΣΟΙΠ) υπό τον Γ.Δραγασάκη, με εισήγηση του υπουργού Περιβάλλοντος Γιώργου Σταθάκη, έδωσε το πράσινο φως για την κατασκευή του Mall υιοθετώντας τα επιχειρήματα της πολυεθνικής περί “ανάπτυξης” και περί “νέων θέσεων εργασίας”. Η σχετική απόφαση στηρίχθηκε στη συμφωνία ανάμεσα στον αρμόδιο υπουργό Γιώργο Σταθάκη και τους εκπροσώπους της εταιρείας, που θα ολοκληρωθεί και  με την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας  για “ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου” και για “αντισταθμιστικά οφέλη”.(!)

Η έγκριση ή μη της μείωσης του ισχύοντος ύψους στα Ο.Τ. του πρώην Μουζάκη, νυν ιδιοκτησία ARTUME – BLACKROC θα συζητηθεί στη συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ), της 5ης Ιουλίου, καθώς το ΚΑΣ  είναι το ανώτερο θεσμικά όργανο για την προστασία των αρχαιολογικών χώρων. Γεννάται, φυσικά, το ερώτημα, γιατί ζητείται τώρα η γνωμοδότησή του, ενώ δεν ζητήθηκε, ως έπρεπε, κατά τη διαδικασία της κατά παρέκκλιση τοπικής τροποποίησης του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου της περιοχής προκειμένου να επιτραπεί η χρήση του MALL.

Σε όλα αυτά βεβαίως αναπτύσσεται ένας ολόκληρος διάλογος, έντεχνα  σχεδιασμένος, περί  αντισταθμιστικών που αναλαμβάνει η “επενδυτική” εταιρεία.  Στα συνολικά αντισταθμιστικά περί “οικονομικής ανάπτυξης”  δίνονται και τα επί μέρους, ως καθρεφτάκια σε ιθαγενείς, χώροι πράσινου με εξαγορά ακινήτων(!),  δίκτυο δρόμων και πεζοδρόμων περιμετρικά του αρχαιολογικού(!), νέες θέσεις εργασίας (!), όροφοι στο mall για τα εκθέματα, που τώρα “σαπίζουν”(!), έργα (αντάλλαγμα) στους Δήμους Αθήνας, Αιγάλεω και Περιστερίου (!).

Αντίλογος

Σε όλα αυτά υπάρχει αντίλογος και αν ναι είναι τεκμηριωμένος;

1) Είναι μεμονωμένη η περίπτωση του mall στην Ακαδημία Πλάτωνα; Φυσικά και όχι. Εντάσσεται στο συνολικό πλαίσιο πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεπουλήματος και ιδιωτικοποίησης των σημαντικότερων παραγωγικών τομέων, των δημόσιων αγαθών, των δημόσιων χώρων, της ίδιας της γης και του πλούτου της ίδιας μας της ιστορίας. Αν η πρόφαση ήταν η αποπληρωμή του χρέους στην αρχή και οι μνημονιακές δεσμεύσεις στη συνέχεια ( προφάσεις εν αμαρτία!) τώρα που ο λαός έχει στραγγαλιστεί και η λογική του μονόδρομου επιβάλλεται μπαίνει στη χειραγώγηση του κόσμου και την επικοινωνιακή πλάνη ο όρος της οικονομικής ανάπτυξης. Στο σπίτι του κρεμασμένου, όμως, δεν πρέπει να μιλάνε για σχοινί! Η ανέγερση του mall θα κλείσει, ως καταστροφικός τυφώνας το σύνολο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων της ευρύτερης περιοχής δίνοντας ψίχουλα υποαπασχόλησης και υποτροφιών σε μεταπτυχιακούς σπουδαστές λίγο πριν αναγκαστούν να μεταναστεύσουν για να ζήσουν. Εύκολα, μπορεί ο οποιοσδήποτε να αναζητήσει τις αλλαγές που επέφεραν στον επιχειρηματικό και εργασιακό χάρτη των περιοχών οι ανεγέρσεις παρόμοιων mall, τόσο στον ελλαδικό χώρο ( Μαρούσι- Χαλάνδρι) όσο και στον ευρωπαϊκό.

2) Η επένδυση(;;) γίνεται με όρους κοινωνικής ανάπτυξης, περιβαλλοντικού σεβασμού, κυκλοφοριακής αποσυμφόρησης, αρχαιολογικής και ιστορικής ανάδειξης του χώρου;

Η ανέγερση ενός μεγαθήριου “αναψυχής” , με πλήρη εμπορικό χαρακτήρα, ακόμα και στα αρχαιολογικά εκθέματα,  με τις διαδρομές που θα εφαρμοστούν εντός του αρχαιολογικού χώρου και τα συνολικά σχέδια που εκτείνονται μέχρι και το ΚΤΕΛ, που θα απομακρυνθεί,  δείχνουν ότι αυτό που ενδιαφέρει είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους της πολυεθνικής και των μελλοντικών συνεργατών της σε βάρος του κατοίκου, του μικροεπιχειρηματία αλλά και συνολικά της ίδια  της χώρας, που παραχωρεί ως “αυλή” του mall  έναν από τους ιστορικότερους αρχαιολογικούς χώρους της και ταυτόχρονα ένα δημόσιο χώρο πρασίνου αναγκαίου σε όλους τους πολίτες του λεκανοπεδίου.

3)  Υπάρχει άλλος δρόμος ;

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση του συντονιστικού αγώνα ενάντια στο  mall, στο οποίο συμμετέχουν  κάτοικοι και εκπρόσωποι φορέων από την Επιτροπή Κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνα, τη Λαϊκή Συνέλευση Κολωνού-Σεπολίων-Ακαδημίας Πλάτωνα, τη δημοτική παράταξη στον Δήμο Περιστερίου «Ενεργοί Πολίτες», τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων, την Περιφέρεια Αττικής, τα δημοτικά και διαμερισματικά συμβούλια του Δήμου της Αθήνας, την Πρωτοβουλία Κατοίκων Μετς, το Ευ Πράττειν, την ομάδα της Μετάβασης στην Ακαδημία Πλάτωνος και την Περπερούνα, ολόκληρος ο χώρος μπορεί και πρέπει να αναβαθμιστεί και να αναδειχθεί σε όφελος του κατοίκου, του πολίτη, του μικροεπιχειρηματία.

Μπορεί να υπάρξει πραγματική αναβάθμιση του Αρχαιολογικού Χώρου, με προστασία και ανάδειξη της μεγάλης ιστορικής και πολιτιστικής του αξίας, ανοιχτό στους πολίτες και την καθημερινότητα των κατοίκων.

Επιβάλλεται να ανεγερθεί το Μουσείο της Πόλης των Αθηνών και να προχωρήσει η πολεοδομική ανάπλαση της περιοχής του Βιομηχανικού Πάρκου (ΒΙΟΠΑ), με χρήσεις συμβατές προς τα μοναδικά χαρακτηριστικά που προσδίδει ο αρχαιολογικός χώρος στην περιοχή.

Επιβάλλεται να προστατευτεί ο δημόσιος χώρος πρασίνου και να γίνει πνεύμονας και ζωντανό κύτταρο αναψυχής και πολιτισμού.

Ο αγώνας θα συνεχιστεί σε όλα τα επίπεδα και σε αυτόν πρέπει να γίνουμε όλοι και όλες ενεργοί!!!

κείμενο: Θανοπούλου Κατερίνα- Περιφερειακή σύμβουλος Αττικής

The post Όχι στην ανέγερση mall στην Ακαδημία Πλάτωνα- NO! Mall at the area of Plato’s Academia in Athens appeared first on Void Network.

«…Στεκόμενοι έμπρακτα ενάντια στο υπάρχον και προσβλέποντας στην ανατροπή του, πιστεύουμε πως η διάχυση της γνώσης που θα μας βοηθήσει στην καταπολέμησή του αποτελεί ένα ακόμα εργαλείο στα χέρια των καταπιεσμένων, ένα ακόμα μέσο ενδυνάμωσης του αγώνα προς την κοινωνική απελευθέρωση…»

Πόλεις σε κατάσταση πολιορκίας – Η νέα στρατιωτική πολεοδομία,
του Stephen Graham

Cities Under Siege- The New Military Urbanism
by Stephen Graham 

The post Πόλεις σε κατάσταση πολιορκίας – Η νέα στρατιωτική πολεοδομία // Cities Under Siege- The New Military Urbanism by Stephen Graham appeared first on Void Network.

Στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας Καθημερινή, πριν από περίπου δύο εβδομάδες, δημοσιεύτηκε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Μαργαρίτας Πουρνάρα με τίτλο “Αχτίδα φωτός στο σκοτεινό Detroit”(Kathimerini.gr, 2016). Πολύ ενδιαφέρον, αλλά όχι με τον συμβατικό τρόπο του όρου που θα χαρακτήριζε ένα δημοσιογραφικό άρθρο σε μία κυριακάτικη εφημερίδα. Ο ενημερωτικός χαρακτήρας του για ένα ομολογουμένως ασυνήθιστο στα ελληνικά δεδομένα γεγονός, και η προσπάθεια της συντάκτριας να αναπτύξει μια αναλογία ανάμεσα στο χρεοκοπημένο Detroit και την υποβαθμισμένη, λόγω κρίσης, πόλη της Αθήνας, αναδεικνύει υπόρρητα ένα σύνολο οικονομικών μηχανισμών. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ταυτόχρονα, μας βοηθά να ξετυλίξουμε το κουβάρι της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του αστικού χώρου σε μια άμεση σχέση με το χρηματοπιστωτικό σύστημα, πράγμα σπάνιο και ανεκτίμητο.

Πριν περάσουμε όμως στις σημαντικές προεκτάσεις όσων περιγράφονται, θα πρέπει να ειπωθούν ορισμένα πράγματα για όσα μας ενημερώνει το εν λόγω άρθρο. Αφορμή λοιπόν, αποτελεί η εμπειρία της συντάκτριας από ένα residency (είδος θεματικού εργαστηρίου που περιλαμβάνει διαμονή, αναφέρεται σε projects που αφορούν συγκεκριμένες περιοχές και η χρονική του διάρκεια μπορεί να ποικίλει) στο Detroit με την ονομασία “Ideas City Detroit”, στο οποίο συμμετείχαν 40 καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι, σχεδιαστές, αστικοί στοχαστές κ.α.. Σκοπός ήταν η ανάπτυξη προτάσεων για την αναβάθμιση, αναζωογόνηση και ενεργοποίηση του αστικού χώρου, μετά την ερήμωση που υπέστη η πόλη λόγω της κρίσης. Όπως μας πληροφορεί η συντάκτρια, το Detroit με το τέλος της βιομηχανικής ανάπτυξης ακολούθησε μια καθοδική πορεία, με το πληθυσμό του να μειώνεται από τα 2 εκατομμύρια στις 700.000. Αναγνωρίζει σε πρώτο επίπεδο ως βασική αιτία για αυτή την εξέλιξη, την ύπαρξη ισχυρών συνδικάτων που δεν συμπορεύτηκαν με τις νέες τάσεις τις οικονομίας, με αποτέλεσμα το κλείσιμο εργοστασίων και την μεταφορά πολλών επιχειρήσεων σε άλλες πολιτείες. Σε δεύτερο επίπεδο αναφέρεται στο κόστος των δημοσίων δαπανών και τον ακριβό δανεισμό που απαιτούσαν. Έτσι φτάνουμε στο σημείο τομής που σηματοδοτεί η χρεοκοπία της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2013, με μεγάλο μέρος της πόλης να μένει χωρίς ηλεκτροδότηση. Συνέπεια όλων αυτών, ήταν η κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικότητας και το κλίμα αβεβαιότητας για το μέλλον της περιοχής λόγω του παγώματος των επενδύσεων, που οδήγησε στην μαζική ερήμωση κατοικιών και την κατάρρευση της τοπικής οικονομίας.

Στο περιβάλλον αυτό λοιπόν, σκοπός του “Ideas City Detroit” ήταν η συστράτευση δημιουργικών δυνάμεων για την αναγέννηση της πόλης. Φρέσκες ιδέες για τις πόλεις. Είναι όμως μόνο αυτό το “Ideas City”; Ένα απλό εκπαιδευτικό πρόγραμμα του New Museum της Νέας Υόρκης; Όπως αποτυπώνεται στην ιστοσελίδα του οργανισμού, πρόκειται για μια συνεργατική δημιουργική πλατφόρμα πολιτών, με θεμελιακή αρχή της την πεποίθηση για την ουσιαστική σημασία της τέχνης και του πολιτισμού στην μελλοντική ζωτικότητα των πόλεων (IdeasCity, 2016). Από μία άλλη σκοπιά είναι μια διεθνής πρωτοβουλία, η οποία παρέχει ένα φόρουμ για σχεδιαστές, αρχιτέκτονες, πολεοδόμους, θεωρητικούς του χώρου, καλλιτέχνες και φορείς χάραξης πολιτικών, ώστε να έχουν την δυνατότητα επικοινωνίας, ανταλλαγής ιδεών, κοινής αναγνώρισης των προκλήσεων και επαναδιαπραγμάτευσης των πιθανών προτάσεων και στρατηγικών. Παρά το “εξαιρετικό” μείγμα ειδικών και το ιδιαίτερο καθεστώς συνάντησης τους γύρω από ένα τραπέζι, κάποιος καλοπροαίρετος θα σκεφτόταν πως ίσως είναι θετικό να συζητούν και να μοιράζονται τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους εξειδικευμένοι άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη. Άλλα εκεί ξεκινά το ενδιαφέρον κομμάτι, καθώς κάθε σοβαρή σύμπραξη, ενημερώνει τους διαδικτυακούς επισκέπτες της για τους φορείς που την ενισχύουν. Στην περίπτωση του Ideas City, πρώτος και βασικός φορέας όσων αφορά την (οικονομική;) υποστήριξη της είναι ο χρηματοπιστωτικός κολοσσός της Goldman Sachs (IdeasCity, 2016).

Η Goldman Sachs, είναι από τις λίγες επενδυτικές εταιρίες που κατάφεραν να επιβιώσουν στην κρίση, έχοντας μάλιστα σημαντικά κέρδη λόγω της κατάρρευσης της αγοράς ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων, η οποία σήμανε την είσοδο της παγκόσμιας οικονομίας σε ύφεση. Στελέχη της αναγνώρισαν από το 2005 την επισφάλεια των κριτηρίων σύμφωνα με τα οποία δίνονταν τα δάνεια εκείνη την περίοδο, διαμορφώνοντας μια στρατηγική στοιχηματισμού στην κατάρρευση τόσο της αγοράς ακινήτων όσο και σε αυτή των ασφαλειών υποθηκών, αποφέροντας κέρδη στην εταιρία της τάξης των 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων (Wikipedia, 2016). Για την σκοτεινή εκείνη περίοδο η Goldman Sachs, καταδικάστηκε πρόσφατα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Η.Π.Α. με αποζημίωση 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε φόρους και διάφορες ελαφρύνσεις πελατών, καθώς δεν ενημέρωσε τους επενδυτές για τους κινδύνους που υπήρχαν στις αγορές. Η τιμωρία όμως όπως αναφέρει άρθρο της Guardian, διαμορφώθηκε μετά από διαπραγμάτευση μεταξύ εταιρίας και δικαιοσύνης, χωρίς να περιλαμβάνει ποινικές κυρώσεις προς την εταιρία, και κυρίως χωρίς να θέτει όρια στην δράση των τραπεζικών στελεχών γενικότερα (Kasperkevic, 2016). Η σχέση της εταιρίας με τον αστικό χώρο και τις αξίες γης, αναδεικνύεται και από τις υπηρεσίες και τα τραπεζικά προϊόντα που διαθέτει στην αγορά. Ανάμεσα στην τεράστια γκάμα δραστηριοτήτων που εμπλέκεται, συναντάμε τις υπηρεσίες χρηματοδότησης και συμβουλευτικής προς οργανισμούς που δραστηριοποιούνται στην αγορά, πώληση και ανάπτυξη ακίνητης περιουσίας, αναζητώντας νέες ευκαιρίες σε χώρες παγκοσμίως (Goldman Sachs, 2016). Σε αυτό τον τομέα θα πρέπει να προσθέσουμε την τιμολόγηση και διανομή χρεών από το εμπορικό real estate, σε μορφή τραπεζικών προϊόντων.

Το ενδιαφέρον λοιπόν της Goldman Sachs για την αξιοποίηση της γης εντός των πόλεων έχει πολλές εκφάνσεις, οι οποίες δεν περιορίζονται εντός χρηματαγορών αλλά επεκτείνονται σε επενδύσεις μεγάλων αναπλάσεων. Το παράδειγμα του Detroit μας προσφέρει μια τέτοια περίπτωση όπου επενδύθηκαν από την εταιρία 6.9 εκατομμύρια δολάρια για την ανανέωση περιοχής εντός της πόλης, με στόχο την ικανοποίηση της αυξανόμενης ζήτησης σε υψηλής ποιότητας κατοικίες (Goldman Sachs, 2016). Το πως μια πόλη της Δύσης δεν ηλεκτροδοτείται συνολικά και παράλληλα εμφανίζεται ενδιαφέρον για πολυτελή διαμερίσματα μάλλον δεν θα πρέπει να μας προβληματίζει. Όπως δεν θα πρέπει να μας προβληματίζει και το γεγονός ότι το Ideas City έρχεται στην Αθήνα τον επόμενο Σεπτέμβρη διοργανώνοντας ένα ανάλογο θεματικό εργαστήρι και καλώντας τους ειδικούς να σκεφτούν για το μέλλον της. Άλλωστε το νομοσχέδιο για τα κόκκινα δάνεια είναι από τα τελευταία αγκάθια στην διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών. Η Goldman Sachs δεν θα μπορούσε να απουσιάσει από την γέννηση μιας νέας αγοράς. Ακριβώς γιατί ο ρόλος μιας τέτοιας εταιρίας είναι να ρυθμίζει αυτές τις αγορές όταν κάνουν τα πρώτα τους βήματα και να τις παρακολουθεί στενά στη συνέχεια, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να αποκομίσει την πληρωμή για τις υπηρεσίες που προσέφερε (2005-2007 αγορά ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων – Η.Π.Α.).

Ο συνολικότερος μηχανισμός περιγράφεται πολύ γλαφυρά στο επιστημονικό άρθρο του Jamie Peck Austerity Urbanism, όπου αναλύεται ο τρόπος αστικοποίησης της νεοφιλελεύθερης λιτότητας στην εξέλιξη των αμερικανικών πόλεων μετά το ξέσπασμα της κρίσης (Peck, 2012). Αναφέρεται στην ουσία στο domino μετακύλισης της ευθύνης και του κόστους της οικονομικής κατάρρευσης από τις πολυεθνικές στο κράτος, από το κράτος στις τοπικές αυτοδιοικήσεις των πόλεων, και από κει στις γειτονίες και τα χαμηλότερα στρώματα που πλήττονται από τις περικοπές των προϋπολογισμών. Σκοπός είναι η δημιουργία νέων ευκαιριών για τις μεγάλες επενδυτικές εταιρίες και αυτό άθελά της μάλλον, έρχεται να προσθέσει στη συζήτηση η συντάκτρια της Καθημερινής. Από την μια μας ενημερώνει για την εντατική συνύπαρξη με τους ντόπιους του Detroit ως μια παραγωγική διαδικασία, και από την άλλη μας πληροφορεί πως λόγω της υψηλής εγκληματικότητας στην περιοχή, οι συμμετέχοντες περιφρουρούνταν από εταιρία security. Δεν πρόκειται για αντίφαση αλλά για το πως αξιοποιούνται στην πράξη οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας. Και μας κάνει μάλλον να σκεφτούμε πως η εικόνα αυτή παραπέμπει σε κατασκήνωση ερευνητών – αποίκων στην “Νέα Γη”. Το δυσάρεστο είναι ότι στο τέλος του άρθρου θέλει να μας δημιουργήσει μια ελπίδα για το μέλλον της Αθήνας μέσα από την αφαιρετική παρομοίωση του με το μέλλον του Detroit. Αλλά αυτό που καταφέρνει είναι να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι η εικόνα της “Νέας Γης” δεν απέχει από την πραγματικότητα που βιώνουμε.

Πηγές:

– Goldman Sachs. (2016). Goldman Sachs | Impact Investing – Detroit Riverfront, Detroit, MI. http://www.goldmansachs.com/what-we-do/investing-and-lending/impact-investing/case-studies/detroit-riverfront-detroit.html

– Goldman Sachs. (2016). Goldman Sachs | Investment Banking – Real Estate. http://www.goldmansachs.com/what-we-do/investment-banking/industry-sectors/real-estate.html.

– Kathimerini.gr. (2016). Αχτίδα φωτός στο σκοτεινό Ντιτρόιτ, Μαργαρίτας Πουρνάρα | Kathimerini. http://www.kathimerini.gr/859435/article/epikairothta/kosmos/axtida-fwtos-sto-skoteino-ntitroit

– Kasperkevic, J. (2016). Goldman Sachs to pay $5bn for its role in the 2008 financial crisis. the Guardian. https://www.theguardian.com/business/2016/apr/11/goldman-sachs-2008-financial-crisis-mortagage-backed-securities.

– Peck, J. (2012). Austerity urbanism. City, 16(6), pp.626-655.

– IdeasCity. (2016). Support | IdeasCity. http://www.ideas-city.org/ideas-city/support/

– IdeasCity. (2016). About | IdeasCity. http://www.ideas-city.org/ideas-city/about/

– Wikipedia. (2016). Goldman Sachs https://en.wikipedia.org/wiki/Goldman_Sachs#Actions_in_the_2007.E2.80.932008_mortgage_crisis

Πηγή κειμένου: http://www.hitandrun.gr/neofileleftheres-istories-perimenontas-tin-goldman-sachs-stin-athina/

The post “Νεοφιλελεύθερες ιστορίες: Περιμένοντας την Goldman Sachs στην Αθήνα” του Γιάννη Ζγέρα appeared first on Void Network.

Συνέντευξη: Νίκος Κατσιαούνης / περιοδικό ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ τεύχος #1

Ο καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας Στέφανος Ροζάνης παραθέτει μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη γύρω από το ζήτημα των μεταναστών, του ρατσισμού καθώς και για τη συνεχώς αυξανόμενη βία που εντοπίζεται σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα του κοινωνικού ιστού.


«Μας πήραν την Αθήνα». Μετά τον τραγικό θάνατο του 44χρονου είδαμε ότι έγινε μια συντονισμένη προσπάθεια από τα ΜΜΕ που έδωσαν χώρο στην ανάδυση των φασιστικών και ακροδεξιών λογικών. Το έγκλημα ταυτίστηκε με το μετανάστη. Θα ήθελα ένα γενικό σχόλιο πάνω στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν.


Καταρχάς μπορεί οι τελεστές του εγκλήματος να ήταν μετανάστες. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει καθόλου ότι το έγκλημα παράγεται από τους μετανάστες. Υπάρχει ένα πολύ κρίσιμο σημείο σχετικά με τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες, με αυτό που λέμε πολυπολιτισμικότητα. Αυτό είναι να μπορέσουμε να διακρίνουμε τις μειονοτικές ομάδες σε σχέση με τους γηγενείς, σε σχέση με την κυρίαρχη εθνική ταυτότητα και να καταλάβουμε ότι η εγκληματικότητα υποθάλπεται σε μεγάλο βαθμό από την κυρίαρχη εθνική ταυτότητα χρησιμοποιώντας ως τελεστές τις μειονοτικές ομάδες, οι οποίες βρίσκονται κάτω από ένα καθεστώς εξαθλίωσης και μιζέριας. Επιπλέον αυτές βρίσκονται κάτω από την ασφυξία της εξαφάνισης της δικής τους κουλτούρας και της δικής τους αντίληψης για την ανθρώπινη αξία και ζωή. Υπό την έννοια αυτή, πρώτον: διαπιστώνουμε ότι δεν είναι δυνατό μέσα σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον να μη δημιουργούνται αναπόφευκτα τριβές μεταξύ της κουλτούρας κάθε μειονοτικής ομάδας και της κυρίαρχης εθνικής κουλτούρας. Επιπλέον τριβές ανάμεσα στις κουλτούρες μιας μειονοτικής ομάδας και μιας άλλης. Δηλαδή και οι μειονοτικές ομάδες βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου μεταξύ τους προκειμένου κάθε μία να επιβάλει το modus vivendi το δικό της.


Κατά συνέπεια δεν πρόκειται ούτε για ένα προαναγγελθέν έγκλημα ούτε για έναν προαναγγελθέντα θάνατο. Πρόκειται για ένα σύμπλοκο φαινόμενο μέσα στο οποίο η εθνική κυρίαρχη ταυτότητα εμπλέκεται με τις μειονοτικές ταυτότητες κατά τρόπο ώστε να τις δημιουργεί, ηθελημένα ή αθέλητα, ως τελεστές ενός εγκλήματος, το οποίο είναι απαραίτητο ώστε να ισχυροποιηθεί η εθνική ταυτότητα.


Οι μετανάστες είναι πρόβλημα ή αφορμή αλλαγής της ελληνικής κοινωνίας; Μπορεί να ειδωθεί ο μετανάστης ως σημείο ρήξης με τις κυρίαρχες λογικές συγκρότησης του ελληνικού έθνους (δεσμοί αίματος και εδάφους);


Ο μετανάστης, ο ξένος, είναι πάντα ένα σημείο ρήξης. Κι αυτό γιατί ο ξένος αποκαλύπτει στην κυρίαρχη εθνική ταυτότητα τη γυμνότητά της. Την ψυχική και συναισθηματική ισοτονία της. Ο ξένος είναι εκείνος που ανασύρει από την εθνική ταυτότητα όλα τα λανθάνοντα στοιχεία τα οποία εκ της φύσεώς της περιέχει η εθνική ταυτότητα. Η Christeva συνήθιζε να λέει ότι το πρόβλημα ξεκινάει όχι από τον ξένο αλλά από το γεγονός ότι μέσα στην εθνική μας ταυτότητα είμαστε ξένοι στον εαυτό μας. Η ξενότητα που εμείς οι ίδιοι υφιστάμεθα, νιώθουμε, συναισθανόμαστε μέσα σε έναν άξενο κόσμο είναι αυτή που θα προβληθεί στη συνέχεια πάνω στο μετανάστη και θα τον καταστήσει ένα σημείο τριβής, ένα σημείο κρίσης. Η Christeva έλεγε πάλι ότι ο μετανάστης είναι λείος και σκληρός όπως το βότσαλο. Κατά συνέπεια, το πρόβλημα είναι ότι μέχρι τώρα στο μετανάστη προβάλλουμε την εικόνα της δικής μας εσωτερικής κενότητας, της δικής μας εσωτερικής απογνώσεως. Μια κενότητα την οποία δημιουργεί μια κοινωνία που έχει απαρνηθεί οποιαδήποτε αξιακή κλίμακα στο ανθρώπινο υποκείμενο κι έχει αφήσει ως μόνη «αξία» την άντληση υλικού κέρδους από την εκμετάλλευση της φύσης, της πόλης, της ίδιας της ζωής και από μια οργάνωση, η οποία στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στον ανταγωνισμό μέχρι εξοντώσεως του ανθρωπίνου υποκειμένου. Κατά συνέπεια, ο ξένος θα μπορούσε πράγματι να γίνει μια αφετηρία για αναστοχασμό. Αναστοχασμό για τον τρόπο της ζωής μας, για το είδος των πόλεων που ζούμε, για τη μοίρα του ανθρωπίνου υποκειμένου μέσα σε έναν κόσμο αλλοιωμένο, μέσα σε έναν κόσμο ο οποίος προσπαθεί να επιβιώσει ακυρώνοντας οποιαδήποτε αξιακή κλίμακα πάνω στην οποία στηρίζεται το ανθρώπινο υποκείμενο.


Η αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας αποτελεί μια συνολική κρίση ταυτότητας σε μια λογική που εξακολουθεί να θεωρεί ότι οι απαντήσεις στα σύνθετα οφείλουν να είναι θεσμικές. Ποιοι οι όροι σήμερα για μια νέα κοινωνική πρόταση έξω απο τους θεσμούς;


Ως προς το θέμα της θεσμικής κατοχύρωσης τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, διότι είτε θα θεσμοθετήσω τη διαφορά είτε θα την αφήσω εκτός της θεσμικότητας. Ωστόσο ο ξένος, ο οποίος βρίσκεται κάτω από τη μπότα μιας κυρίαρχης εθνικής ταυτότητας, δεν επιθυμεί τίποτε άλλο παρά να θεσμοθετήσει τον εαυτό του μέσα σε αυτήν την κυρίαρχη ταυτότητα. Αιφνιδίως ο ξένος προσπαθεί με κάθε τρόπο να βαπτιστεί, ας πούμε, χριστιανός προκειμένου να τοποθετηθεί μέσα στο θεσμικό πλαίσιο μιας χριστιανικής κοινωνίας είτε είναι μουσουλμάνος, είτε οτιδήποτε άλλο. Αυτή η λαχτάρα του ανθρώπου να μπει μέσα στο σύνολο των θεσμών μιας κοινωνίας κι έτσι να αποκομίσει τα θεσμικά οφέλη επιφέρει μια φοβερή αλλοίωση στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που προσπαθεί να ενταχθεί στους θεσμούς. Γίνεται περισσότερο σκληρός και ανηλεής όταν μπει μέσα στο θεσμό. Τότε γίνεται βασιλικότερος του βασιλέως και μπορεί να στραφεί εναντίον της δικής του εθνικής ταυτότητας προκειμένου να διατηρήσει τα οφέλη μιας θεσμοθετήσεως. Και εδώ τίθεται ένα πρόβλημα.


Ό,τι θεσμοθετείται γίνεται μηχανή κρέατος. Που σημαίνει ότι δεν υπάρχει ζωή μέσα στους θεσμούς αλλά έξω από αυτούς. Μόνο που αιφνιδίως βλέπουμε μια κοινωνία που θέλει να θεσμοθετήσει μέχρι και την ομοφυλοφιλία. Θέλει ο ομοφυλόφιλος να θεσμοθετήσει τη σχέση του ώστε να απολαμβάνει τα δικαιώματα της θεσμοθετημένης κοινωνίας που ζει. Αυτό έχει ως στόχο και αποτέλεσμα την πλήρη ομοιογενοποίηση μιας κοινωνικής κατάστασης. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από το σύγχρονο πρόσωπο του φασισμού. Εκείνο το οποίο προβάλλεται ως το αντίπαλο της φασιστικής κοινωνίας ή, με σύγχρονους όρους, της ολοκληρωτικής δημοκρατίας είναι η μη θεσμική αφομοίωση όλων των διαφορετικοτήτων. Γιατί η διαφορετικότητα μπορεί να παράγει αυτό που συμβατικά λέμε δημοκρατία. Ποτέ η ομοιογενοποίηση. Ζούμε σε έναν κόσμο ομοιογενοποίησης και εξωθούμε τη διαφορετικότητα να θεσμοθετηθεί με όρους ομοιογένειας. Από εκεί και πέρα αρχίζει το δράμα και των θεσμών και των διαφορετικοτήτων, εννοώ δηλαδή τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς του μειονοτικού ανθρώπου που στην Ιστορία έγινε κατ’ επανάληψιν είτε εννοούμε, για παράδειγμα, τον εβραϊσμό, είτε τον αναρχισμό, είτε με αυτό που θα έλεγε ο Καμύ «εξεγερμένο άνθρωπο». Όλα αυτά που αποτελούν κινδύνους όχι για τις μειονότητες αλλά εσωτερικούς για τη θεσμοθετημένη κυρίαρχη ταυτότητα, πρέπει να εξαλειφθούν. Όλες οι κοινωνίες δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά, μέσω του οποιουδήποτε δικαϊκού συστήματος και της οποιασδήποτε θεσμοθετημένης εγκατάστασης της κοινωνίας, να προσπαθούν να αλλοιώσουν, δηλαδή να ομοιογενοποιήσουν τη διαφορετικότητα.


Η έννοια του ρατσισμού είναι ενδημική σε ένα σύστημα που έμαθε να λειτουργεί με βάση τον αποκλεισμό. Μπορεί η κοινωνία να επαναδιατυπώσει μια πρόταση μη εθνική;


Εάν υπάρχει μια πρόταση πέρα του εθνικού θα κριθεί από το γεγονός τού κατά πόσο τα στερεότυπα του εθνικού βρίσκονται σε μια τέτοια δυναμική ώστε να μπορούν κάθε τόσο να προβάλλονται και να διεκδικούν τη δική τους κυριαρχία. Τι εννοούμε στερεότυπα; Ένα από τα στερεότυπα είναι ο ρατσισμός, δηλαδή ο φόβος απέναντι στο ξένο, στον άλλο, στο διαφορετικό. Ακόμα και τον εαυτό μας εάν λίγο κοιτάξουμε εκ του σύνεγγυς, θα παρατηρήσουμε ότι κάτω από συνθήκες αισθανόμαστε φόβο όταν βρισκόμαστε σε περιβάλλοντα ξένα. Προτιμούμε τα δικά μας περιβάλλοντα γιατί αυτά μας δίνουν την ασφάλεια του «Εμείς». Οι άλλοι αποτελούν πάντα απειλή. Αυτό είναι ένα ψυχολογικό και κοινωνικό στερεότυπο. Ένας σπουδαίος μελετητής των στερεοτύπων, ο Λόρεντζερ, υποστηρίζει ότι τα στερεότυπα υπάρχουν έτσι κι αλλιώς εμφυτευμένα και εγγεγραμμένα μέσα στο ανθρώπινο υποκείμενο. Ο φόβος του άλλου υπάρχει εγγεγραμμένος μέσα στο ανθρώπινο ψυχικό περιβάλλον. Πότε όμως αυτό το στερεότυπο (ο φόβος) μπορεί να εξωτερικευτεί και να κινητοποιήσει ανάλογες συμπεριφορές; Μπορεί μόνο όταν γύρω από το ανθρώπινο υποκείμενο έχει στηθεί μια ιστορική σκηνή που επιτρέπει σε αυτά τα στερεότυπα να εξωτερικευτούν ως καταστροφικές δυνάμεις. Πάρτε το φασισμό. Ο φασισμός μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι είναι εγγενές στοιχείο του ανθρώπινου υποκειμένου. Πότε όμως αυτός παράγει Ιδεολογία και κινητοποιεί τους ανθρώπους και τις κοινωνίες; Όταν έχει στηθεί γύρω του μια ιστορική σκηνή που του επιτρέπει να βγει προς τα έξω. Κι εμείς δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να στήνουμε αυτήν την σκηνή που θα επιτρέψουμε το στερεότυπο να βγει προς τα έξω ως καταστροφέας. Άρα εκείνο που μπορούμε είναι να μην επιτρέψουμε ποτέ μέσω του δρώντος ιστορικού υποκειμένου να εκδηλωθούν οι συνθήκες για την ανάδυση του στερεοτύπου.


Ζούμε σε μια περίοδο κρίσης των αξιών και κρίσης νοήματος. Η αποσάθρωση των σημασιών και η πλήρης εξατομίκευση έχει οδηγήσει σε μια αύξηση της βίας στον κοινωνικό ιστό σε όλα τα επίπεδα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το «Όλοι εναντίον όλων» αρχίζει να σκιαγραφείται. Η βαρβαρότητα και η ελευθερία σε περιόδους κρίσης νοήματος απέχουν μια κλωστή. Τι θα επισημαίνατε πάνω σε αυτό;


Το ζήτημα της βίας είναι σύμπλοκο. Αλλά μια μικρή του, πιο επιπόλαια, προσέγγιση είναι η ακόλουθη. Ότι το «Όλοι εναντίον όλων» έπεται της προετοιμασίας του «όλοι για όλα». Εννοώ ότι σε μια κοινωνία που ορίζεται ως ύστερος καπιταλισμός ένα είναι το πρόταγμα που εμφυσείται μέσα στο ανθρώπινο υποκείμενο. Ότι δεν υπάρχει φραγμός στην επιθυμία του έστω κι αν αυτή είναι μια δημιουργημένη επιθυμία. Για παράδειγμα, το κινητό τηλέφωνο ή το σκάφος έχουν τεχνηέντως δημιουργηθεί ως επιθυμία στο ανθρώπινο υποκείμενο. Αυτές είναι επιθυμίες οι οποίες έχουν τεχνηέντως εμφυτευτεί μέσω της φαντασμαγορίας του εμπορεύματος. Πιο απλά. Γιατί ο Ωνάσης μπορεί να έχει ένα σκάφος κι εγώ δεν μπορώ να το έχω; Κι ενώ ο μεν Ωνάσης στον κλασσικό καπιταλισμό δεν αφορούσε την καθημερινότητά μας, σήμερα μέσω του συνθήματος «Όλοι για όλα» αρχίζει και την αφορά. Αυτό σημαίνει ότι έχει μια τεράστια επίδραση πάνω στη δομή της καπιταλιστικής κοινωνίας. Δηλαδή η αλλοίωση που προέρχεται από το γεγονός ότι όλοι μετέχουμε σε όλα αλλά η μετοχή μας, επειδή χρειάζεται οικονομική βάση, έχει ως πηγή της το δανεισμό. Γινόμαστε homo hreosticus, γινόμαστε άνθρωποι χρεώστες. Μέσα σε αυτήν την κοινωνία μπορείς να κάνεις τα πάντα χρωστώντας μέχρι που αυτή η κοινωνία θα γονατίσει από το χρέος, μέσα από το παιδί που έφτιαξε δηλαδή τον καταναλωτισμό. Μήπως αυτό δεν συμβαίνει τώρα; Άρα όταν στερείται το ανθρώπινο υποκείμενο αυτής της αυταπάτης της επιθυμίας, αυτής της φαντασμαγορίας του εμπορεύματος, προσπαθεί να τη διατηρήσει με νόμιμα και άνομα μέσα. Θα χρησιμοποιήσει τον Αλβανό ως μπράβο, τον πληρωμένο δολοφόνο, θα ρίξει την εγκληματικότητα πάνω στις μειονότητες για να βγει αυτό έξω από την ηθική του υπευθυνότητα στον κόσμο. Θα κάνει τα πάντα. Έτσι το «Όλοι για όλα» οδηγεί στο «Όλοι εναντίον όλων». Αυτό θα το δείτε στην εκπαίδευση όπου σε όλες τις βαθμίδες κυριαρχεί η ανταγωνιστικότητα στο βαθμό «ο θάνατός σου η ζωή μου». Από εκεί παράγεται μια κοινωνική βία που διαφέρει ωστόσο από τη βία ως στερεότυπο ή από τη βία που ο Walter Benjamin ονόμαζε ληστρική βία η οποία γέννησε την αρχαία ελληνική τραγωδία.


Το ζήτημα της ασφάλειας σπάνια αναφέρεται από τα κινήματα ρήξης, επειδή είναι μια έννοια που ανήκει στο κράτος. Εξάλλου θα μπορούσαμε να πούμε ότι με το κοινωνικό συμβόλαιο η κοινωνία έχει παραχωρήσει το μονοπώλιο της άσκησης βίας στο κράτος με αντάλλαγμα την ασφάλεια. Σε μια περίοδο που το κράτος αδυνατεί να τηρήσει το κοινωνικό συμβόλαιο και δεδομένου ότι όποιος έχει τα μάτια του ανοιχτά αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει ζήτημα ασφάλειας στο κέντρο της Αθήνας, ποια θα μπορούσε να είναι η στάση των κοινωνικών κινημάτων;


Το κράτος είναι η βασική πηγή ανασφάλειας διότι η ανασφάλεια το υπηρετεί ώστε να επεμβαίνει κατασταλτικά και έτσι να ισχυροποιεί τον εαυτό του. Όλοι πέσαμε στην παγίδα της ασφάλειας επειδή προϋποθέσαμε ότι αυτήν την εξασφαλίζει το κράτος δια της επιβολής της κρατικής βίας. Σήμερα όντως έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση όπου η ασφάλεια είναι το ζητούμενο μιας ολόκληρης κοινωνίας και μιας πόλης. Δεν σκεφτήκαμε όμως ότι η σύγχρονη διακυβέρνηση βασίζεται σε μια και μόνη αξιωματική βάση. Κι αυτή είναι η διακυβέρνηση δια του φόβου. Εάν δεν παραχθεί φόβος το κράτος είναι ανίκανο να διακυβερνήσει. Έτσι έχει όλη τη δικαιολογία να παράγει φόβο. Ο Jameson λέει ότι στις σύγχρονες διακυβερνήσεις ο φόβος εκφράζεται με δυο τρόπους, στο μεν ατομικό επίπεδο δια του καρκίνου, στο δε συλλογικό δια της τρομοκρατίας. Θα πρόσθετα, στο συλλογικό επίπεδο, δια της ανασφάλειας. Όλη η κομματική δημοκρατία στηρίζεται πάνω στην ανασφάλεια γιατί με το πρόσχημα αυτό βγαίνει με το αίτημα της ασφάλειας. Χωρίς αυτό δεν μπορεί να διακυβερνήσει. Άρα από τον επίσημο θεσμοθετημένο μηχανισμό δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα παρά μια προϊούσα και αύξουσα διάχυση της ανασφάλειας. Είναι αυτό που θα σε κάνει να πας στην κάλπη να ψηφίσεις.


Κατά συνέπεια, το πρόβλημα τίθεται έξω από τους θεσμούς και στην ομαδική προσπάθεια μιας σχέσης με τα πρωτογενή στοιχεία της κοινωνίας. Δηλαδή σε μια αναβίωση της γειτονιάς, της ακαδημαϊκής κοινότητας, το συναίσθημα του «κοινωνικώς ανήκειν». Αν όλα αυτά δεν αποκατασταθούν με πρωτοβουλίες συλλογικές στο βαθμό που να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην ανασφάλεια, τότε αυτή θα εξακολουθεί να κυβερνά τον κόσμο με όλα τα τραγικά αποτελέσματα.


Πώς κρίνετε το ζήτημα της παροχής ιθαγένειας που πρότεινε πριν κάποιο διάστημα το ελληνικό κράτος; Αφορμή για την ερώτηση είναι το γεγονός ότι οι ίδιοι οι μετανάστες δείχνουν ότι δεν το επιθυμούν.


Η παροχή ιθαγένειας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα επικοινωνιακό τρικ, μια χρυσόσκονη που αντί να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα, το επιδεινώνει. Ο μετανάστης δεν ήρθε εδώ για να πάρει την ελληνική ιθαγένεια. Δεν το επιθυμεί. Τι να την κάνει την ελληνική ιθαγένεια;


Εάν υπάρξει καθολική νομιμοποίηση των μεταναστών και ένταξή τους στον κοινωνικό ιστό, πιστεύετε ότι θα άλλαζε το κυρίαρχο φαντασιακό και η αρνητική στάση απέναντί τους;


Όχι. Διότι πρώτον οι κοινωνικός ιστός στην Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει την ενσωμάτωση. Μην ξεχνάτε το κυρίαρχο φαντασιακό συγκρότησης του έθνους εδώ.


Ακόμη και σε άλλες χώρες όπως στη Γαλλία, που το φαντασιακό συγκρότησης του έθνους είναι διαφορετικό (δεν υπάρχει η λογική του αίματος), εντούτοις υπάρχει πρόβλημα αποδοχής.


Ακριβώς. Γιατί εκεί έχουν άλλο αίμα που θερίζει περισσότερο. Αυτό σημαίνει ότι το φαντασιακό έχει στηριχθεί στο «εμείς». Αυτή τη στερεοτυπία του φαντασιακού είτε την εκριζώνεις, οπότε υπάρχει πρόβλημα για αυτό το ίδιο, είτε την αποδέχεσαι που σημαίνει ότι μέσα στο ίδιο το φαντασιακό δεν μπορείς να λειτουργήσεις. Χρειάζεται αυτό που θα έλεγε ο Καστοριάδης, ένα ριζοσπαστικό φαντασιακό που σημαίνει ότι ο κόσμος υπάρχει εφόσον και μόνο εάν υπάρχει κάποιος που θέλει να τον αλλάξει.


Οπότε δεν βλέπετε να υπάρχει μια λύση;


Όχι. Αυτά είναι τα διλήμματα που θέτει ο ύστερος καπιταλισμός και που είναι αδιέξοδα. Άρα η δράση του ανθρωπίνου υποκειμένου είναι η συλλογική δράση μέσα σε μια εντοπιότητα κουλτούρας. Εγώ είμαι Κυψελιώτης, που σημαίνει εγώ θα κοιτάξω να δημιουργήσω όρους και συνθήκες διαλόγου, ανοχής κτλ. ώστε να μην αλλοιωθεί η Κυψέλη, όπως το θέλει η εκάστοτε δημοτική αρχή.


Μιας και ζείτε στην Κυψέλη, μια περιοχή που βιώνει το «πρόβλημα» που συζητάμε, είναι δικαιολογημένο το αντιμεταναστευτικό μένος ορισμένων κατοίκων;


Όχι. Γιατί δεν καταλαβαίνουνε. Νομίζουν ότι τους φταίει ο μετανάστης. Δεν τους φταίει σε τίποτα. Οι ίδιοι φταίνε, οι οποίοι πηγαίνουν και στοιβάζουνε σε 10 τετραγωνικά 45 ανθρώπους και πληρώνονται με το κεφάλι. Αλλά αυτό αποτελεί αξιωματική ελευθερία για το σύστημα διακυβέρνησης. Έχω ένα διαμέρισμα, είναι δικό μου, ό,τι θέλω το κάνω.


πηγή:
http://www.babylonia.gr/2011/08/10/egklima-ke-metanastis-sinentefxi-me-ton-stefano-rozani/

The post Έγκλημα και μετανάστης: Συνέντευξη με τον Στέφανο Ροζάνη appeared first on Void Network.

The post “Τα Εξάρχεια δεν είναι για όλους. Και καλά κάνουν.” του Σπύρου Δαπέργολα appeared first on Void Network.

Αναδημοσίευση από το ΠΟΝΤΙΚΙ,
τεύχος 1805 στις 27 Μαρτίου 2014 

Σε επικοινωνιακή καταιγίδα με τρισδιάστατη μακέτα – μαϊμουδιά έχει επιδοθεί η Lamda Development, στην οποία παρουσιάζει μια εντελώς παραπλανητική εικόνα για το πώς θα γίνει το Ελληνικό και η παραλιακή ζώνη, εάν γίνουν πράξη τα σχέδιά της.

Φαίνεται ότι τα στελέχη του μοναδικού ενδιαφερόμενου επενδυτή διάβαζαν στα νιάτα τους Μαγιακόφσκι και τους έμεινε η φράση του «η τέχνη δεν πρέπει ν’ αντανακλά σαν τον καθρέφτη, μα σαν φακός να μεγεθύνει». Μόνο που ξεχνούν ότι η μαϊμουδιά και η παραπλάνηση της κοινής γνώμης δεν είναι τέχνη…
Σύμφωνα με το τρισδιάστατο σχέδιο της ανάπλασης του Ελληνικού που πλασάρει σαν καθρεφτάκι στους ιθαγενείς η Lamda Development, το πράσινο θα ανέρχεται στο 70% της έκτασης, όπως φαίνεται στην εικόνα 1, που είναι από το τρισδιάστατο βίντεο που έχει δώσει στη δημοσιότητα η εταιρεία. Παράλληλα, στην ίδια εικόνα η δόμηση εμφανίζεται μόλις στο 20% της έκτασης των περίπου 6.500 στρεμμάτων, ενώ στην πραγματικότητα θα απλώνεται σε 3.000.000 τετραγωνικά μέτρα. Στο επικοινωνιακό master plan της εταιρείας έχουν «πρασινίσει» τα πάντα! Κτήρια, δρόμοι, άσφαλτος, εμπορικά κέντρα και ξενοδοχεία!

Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι τελείως διαφορετική, όπως προκύπτει από τις χρήσεις γης που έχουν προβλεφθεί στον σχετικό νόμο αλλά και από τα κεντρικά στοιχεία του master plan που η ίδια η εταιρεία έχει γνωστοποιήσει.

Το «Π», διαπιστώνοντας τη… μαϊμουδιά που επιχειρείται προκειμένου οι πολίτες να θαμπωθούν από ένα πλαστό βίντεο, από μια μαγική εικόνα, ζήτησε από έμπειρους μηχανικούς και αρχιτέκτονες να κάνουν, βασιζόμενοι στις πληροφορίες που η ίδια η εταιρεία έχει δώσει, ένα ρεαλιστικό σχέδιο της «αξιοποίησης» που προτείνουν. Το αποτέλεσμα, όπως φαίνεται στην εικόνα 2 (κεντρική), συγκρινόμενο με την τρισδιάστατη μαϊμουδιά της εταιρείας, είναι καταλυτικό. Σχεδόν το σύνολο της έκτασης των 6.500 στρεμμάτων γίνεται τσιμέντο, ενώ χαρακτηριστική είναι η πλήρης κατάληψη της παραλίας.
Όσο για το πάρκο, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, όπως υποστηρίζει η εταιρεία, θα είναι επί της ουσίας ο ελεύθερος – ακάλυπτος χώρος που θα δίνει υπεραξία στις βίλες και τα ξενοδοχεία, το καζίνο και τον ουρανοξύστη (!).

 

Επενδυτές χωρίς λεφτά!

Η εταιρεία, συνεπικουρούμενη από το ΤΑΙΠΕΔ, προβάλλει δεόντως τον ισχυρισμό ότι στην έκταση θα επενδυθούν άνω των 7 δισεκατομμυρίων ευρώ, προσπαθώντας με αυτό το αστρονομικό ποσό να θολώσει τα νερά και να πέσει χαμηλά στη συζήτηση το ευτελές τίμημα που δίνει για το πιο ακριβό παραθαλάσσιο οικόπεδο της Ευρώπης.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η εταιρεία διαθέτει αυτά τα κονδύλια. Και αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά η ίδια η Lamda Development. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που η ίδια η εταιρεία έχει δώσει, η ανάπτυξη του Ελληνικού θα γίνει σε τρεις φάσεις, σε τρεις πενταετίες. Κατά την πρώτη πενταετία προτεραιότητα είναι η κατασκευή του ενυδρείου, η μαρίνα, ένα μεγάλο κομμάτι του πάρκου, το θεματικό πάρκο και οι υποδομές.

Σε αυτή την πρώτη φάση βασικοί χρηματοδότες της επένδυσης είναι η Αl Maabar, μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες real estate στην ευρύτερη περιοχή της Mέσης Aνατολής και της Βορείου Αφρικής, και η Fosun, ένας από τους πολυεθνικούς ομίλους της Κίνας με δραστηριότητες στους τομείς της βιομηχανίας, των επενδύσεων, της διαχείρισης περιουσίας και των ασφαλειών.

Όμως, όπως προκύπτει από δηλώσεις που έχει κάνει ο διευθύνων σύμβουλος της Lamda Οδυσσέας Αθανασίου, τίποτε άλλο δεν είναι εξασφαλισμένο. Ιδού η άκρως αποκαλυπτική δήλωσή του στην εφημερίδα «Το Βήμα», στις 9 Μαρτίου 2013: «Στην πορεία ευελπιστούμε να προσελκύσουμε και άλλα κεφάλαια που θα υλοποιήσουν εξειδικευμένες επενδύσεις, όπως το θεματικό πάρκο, το διεθνές κέντρο υγείας, τα ξενοδοχεία, το καζίνο κ.ά.».

Με απλά λόγια, η στρατηγική είναι «αρπάζουμε τα 6.500 στρέμματα έναντι πινακίου φακής και μετά βλέποντας και κάνοντας. Βγαίνουμε στην αγορά, διαλαλούμε την ιδιοκτησία μας και ψάχνουμε για επενδυτές»!

Ζητείται η διερεύνηση ποινικών ευθυνών

Αίτηση – αναφορά στην προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών Παναγιώτα Φάκου, για την επικείμενη εκποίηση μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. αντί ιδιαίτερα χαμηλού τιμήματος, κατέθεσε στις 24 Μαρτίου η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σοφία Σακοράφα.

Η Σοφία Σακοράφα στην αίτηση – αναφορά της ζητά «να διερευνηθεί άμεσα η τυχόν ύπαρξη ποινικών ευθυνών για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις κάθε εμπλεκόμενου προσώπου, που αφορούν την επικείμενη εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. από το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε. (ΤΑΙΠΕΔ) μετά την υποβολή μιας και μόνης προσφοράς από την Lamda Development και μάλιστα αντί πολύ χαμηλού τιμήματος, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου, το οποίο φέρεται να μην ξεπερνά τα 430.000.000 ευρώ».
Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη αναφορά αναφορά επισημαίνει ότι, σύμφωνα με την εκτίμησή της, υπάρχουν «αποχρώσες ενδείξεις για μη νόμιμες ενέργειες εκ μέρους των μελών του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ και ενδεχομένως και άλλων προσώπων στην εν εξελίξει διαγωνιστική διαδικασία εκποίησης των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε., που θα ζημιώσουν οικονομικά τη χώρα μας και κάθε πολίτη ξεχωριστά».

Στην αναφορά υπογραμμίζεται το γεγονός ότι η προσφορά του μοναδικού ενδιαφερόμενου επενδυτή ήταν πολύ κάτω και από εκείνη του ανεξάρτητου αποτιμητή του ΤΑΙΠΕΔ, που φέρεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, να έχει εκτιμήσει την αξία των μετοχών στα 700 εκατομμύρια ευρώ, υψηλότερα από την τιμή που προσέφερε η Lamda. Η εν λόγω διαδικασία της βελτιωμένης προσφοράς, επισημαίνεται στη αναφορά, ακολουθείται με μοναδικό τρόπο από το ΤΑΙΠΕΔ, ως αναθέτουσα αρχή, καθώς δεν προβλέπεται στις συνήθεις διαγωνιστικές διαδικασίες, ιδίως μάλιστα με έναν και μόνο διαγωνιζόμενο, όπως στην προκειμένη περίπτωση. «Κατά συνέπεια, είναι κρίσιμη η τήρηση της νομιμότητας και της διαφάνειας της διαδικασίας που τηρείται για την απόκτηση του μετοχικού κεφαλαίου της Ελληνικό Α.Ε. με βάση την πραγματική οικονομική αξία της έκτασης».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην αίτηση – αναφορά προς την προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών σημειώνει ακόμα:

Το ΤΑΙΠΕΔ προβαίνει στην πώληση του συνόλου των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. – αν και αρχικά είχε αποφασίσει να μεταβιβάσει μόνο την πλειοψηφία αυτών –, που η μοναδική της περιουσία είναι η επίμαχη έκταση, χωρίς να αποφασίσει να βελτιώσει την αξία της με την κατασκευή έργων, επιλέγει τον αγοραστή – επενδυτή μόνο με οικονομικά κριτήρια, ενώ τηρεί απόλυτη μυστικότητα στη διαδικασία εκποίησης των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε.

Το ΤΑΙΠΕΔ δηλώνει ότι πρόθεσή του είναι «να διατηρήσει υψηλό βαθμό διαφάνειας καθ’ όλη τη διάρκεια της Διαδικασίας Πώλησης της Συναλλαγής» και της αξιοποίησης του επίμαχου ακινήτου, με σκοπό το κέρδος για την Ελληνικό Α.Ε. και κατ’ επέκταση για το ελληνικό Δημόσιο, χωρίς όμως να προκύπτει από κανένα στοιχείο ότι η πρόθεσή αυτή εκπληρώνεται με την τροπή που έχει πάρει η διαδικασία της πώλησης.

Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι, αν και αρχικά έγιναν εννέα υποβολές εκδήλωσης ενδιαφέροντος, προκρίθηκαν τέσσερις και συγκεκριμένα οι εταιρείες Lamda Development, London Regional, Elbit, Quatari Diari. Οι εταιρείες που αποκλείστηκαν υπέβαλαν ενστάσεις προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, τον ισχυρισμό ότι η Lamda Development δεν είχε προσφέρει το πλαφόν των 700.000.000 ευρώ, καθώς σε αυτό το ποσό είχε εκτιμηθεί η αξία από τον ανεξάρτητο αποτιμητή του ΤΑΙΠΕΔ. Σημειώνεται ότι η εν λόγω πληροφορία δεν δόθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο ουδέποτε έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία της διαγωνιστικής διαδικασίας –παρά τα αντιθέτως προβαλλόμενα περί διαφάνειας –, αλλά προέρχεται από την επενδυτική αγορά.

Η διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ, προκειμένου να φανεί ότι ο διαγωνισμός προσελκύει μεγάλο επενδυτικό ενδιαφέρον, δεν είχε επιβάλει κανέναν όρο. «Στην πράξη οι ενδιαφερόμενοι δεν είχαν παραλάβει κανέναν επενδυτικό φάκελο, ούτε γνώριζαν την ακριβή έκταση προς αξιοποίηση ή τις δικαστικές εκκρεμότητες».

  Η επιλογή εκ μέρους του ΤΑΙΠΕΔ της εταιρείας Lamda Development φαίνεται ως αναγκαστικός «μονόδρομος», χωρίς κανέναν ανταγωνισμό, για την εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. και την αξιοποίηση τελικά μιας έκτασης που, σύμφωνα με την πρόσκληση ενδιαφέροντος του ΤΑΙΠΕΔ, θα αποτελέσει «πόλο διεθνούς ακτινοβολίας για τη χώρα μας» για ποσό το οποίο φέρεται να μην ξεπερνά τα 430.000.000 ευρώ.

  Ειδικότερα οι εκτιμητές από τους οποίους είχε ζητήσει η Ελληνικό Α.Ε. μια πρώτη εκτίμηση θεώρησαν ως κατώτατη αξία της επίμαχης έκτασης το 1.239.000.000 ευρώ. Παραδόξως, το ΤΑΙΠΕΔ αμφισβήτησε τη μεθοδολογία της ως άνω εκτίμησης με αποτέλεσμα «να χαμηλώσει» την αξία της έκτασης. Σε κάθε περίπτωση, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της ως άνω επιστολής, το ΤΑΙΠΕΔ δεν ήθελε να υπάρξει εκτίμηση της αξίας – πράγμα που ακούγεται τουλάχιστον περίεργο – αναφέροντας ότι «η τελική εκτίμηση για τις ανάγκες του διαγωνισμού θα γίνει μεταγενέστερα βάσει της δόμησης που θα προτείνει ο κάθε επενδυτής». Με την ίδια επιστολή εκφράζεται η αντιπαράθεση μεταξύ Ελληνικό Α.Ε. και ΤΑΙΠΕΔ, καθώς και η έκκληση του πρ. προέδρου της Ελληνικό Α.Ε. για μη παρέμβαση εκ μέρους του ΤΑΙΠΕΔ στο έργο των εκτιμητών.

  Περαιτέρω, άξιο προς διερεύνηση είναι το γεγονός ότι πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ διετέλεσε ο κ. Κωνσταντίνος Μητρόπουλος, ο οποίος, σύμφωνα με δημοσίευμα, ήταν εκτελεστικός πρόεδρος της Eurobank EFG Equities ΑΕΠΕΥ και επικεφαλής Επενδυτικής Τραπεζικής και Private Equity του ομίλου Eurobank, η οποία σχετίζεται με τη Lamda.

Ευθύνες

Προσθέτως, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα της 23.3.2014 της «Real News», ο αρχιτέκτονας της Lamda Development κ. Νόρμαν Φόστερ, ιδιοκτήτης της εταιρείας Foster and Partners, φέρεται να εμπλέκεται επαγγελματικά με την εταιρεία Βuro Happold, η οποία είναι μητρική εταιρεία της Happold Consulting, που είναι η νέα σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ. Μάλιστα το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο αρχιτέκτονας της Lamda Development συνεργάστηκε με την Buro Happold σε 12 μεγάλα κατασκευαστικά έργα σε όλο τον κόσμο.

Η Σοφία Σακοράφα με την αίτηση – αναφορά της ζητά επίσης, προκειμένου να σχηματιστεί ασφαλής κρίση, να αξιολογηθεί η εν γένει συμπεριφορά του ΤΑΙΠΕΔ κατά την εκποίηση της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου. Παράλληλα, ζητά από την Παναγιώτα Φάκου, «στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς σας, να προβείτε σε κάθε ενέργεια και να λάβετε κάθε μέτρο προκειμένου να ελεγχθούν τυχόν ευθύνες όλων των εμπλεκομένων, καθώς τίθεται θέμα μείζονος προστασίας του δημοσίου συμφέροντος, το οποίο κατά την εκτίμησή μου απειλείται και ενδεχομένως να παραβιάζεται εκ μέρους των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του ΤΑΙΠΕΔ, των συμβούλων του και των λοιπών συμμετεχόντων στην επίμαχη πρόσκληση ενδιαφέροντος για την εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε.».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι με βάση τα δεδομένα σε συνδυασμό με την αδιαφάνεια της διαγωνιστικής διαδικασίας, τη συνέχιση αυτής με έναν μόνο διαγωνιζόμενο, την οικονομική αξία της επίμαχης έκτασης, τη χαμηλή οικονομική προσφορά της Lamda Development, την «αναπομπή» από το ΤΑΙΠΕΔ της προσφοράς στην ίδια εταιρεία με την πρόσκληση για υποβολή βελτιωμένης προσφοράς και, κυρίως, τη σημασία που έχει η αξιοποίηση του πρ. αεροδρομίου του Ελληνικού τόσο για τη χώρα συνολικά όσο και για την ποιότητα ζωής των κατοίκων του λεκανοπεδίου, εκτιμά ότι υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις για μη νόμιμες ενέργειες εκ μέρους των μελών του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ και ενδεχομένως και άλλων προσώπων.
 
πηγή: http://www.topontiki.gr/article/70970/Trisdiastati-maketa—maimou

The post Tί συμβαίνει στο Ελληνικό; / Τρισδιάστατη μακέτα – μαϊμού appeared first on Void Network.

Σκοπός της Νέας Ομιλίας ήταν να απαλλάξει τη γλώσσα από κάθε είδους νόημα, αφήνοντας απλές έννοιες που εξυπηρετούν τους σκοπούς του κράτους και ενισχύουν τη συνολική του κυριαρχία. Με αυτόν τον τρόπο, αφαιρέθηκαν όσο το δυνατόν περισσότερες λέξεις από τη γλώσσα. Η θεωρία πίσω από τη Νέα Ομιλία είναι ότι, εάν κάτι δεν μπορεί να ειπωθεί, τότε δεν μπορεί να γίνει και αντικείμενο σκέψης. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε την ανάγκη μας για ελευθερία ή να οργανώσουμε μία εξέγερση, εάν δεν διαθέτουμε καν τις λέξεις. Αν και το 1984 γράφτηκε λίγα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, δεν προκύπτει από πουθενά ότι ο Όργουελ εμπνεύστηκε τη Νέα Ομιλία από τη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι Ες-Ες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πιθανότερο είναι ότι εμπνεύστηκε από την διεθνή τεχνητή γλώσσα εσπεράντο. 

«Δίνουμε στη γλώσσα την τελική της μορφή, τη μορφή που θα έχει όταν κανείς δε θα μιλάει άλλη γλώσσα. Οταν τελειώσουμε, οι άνθρωποι σαν εσένα θα πρέπει να τη μάθουν απ’ αρχής. Πιστεύεις, φαντάζομαι, ότι η κύρια δουλειά μας είναι να εφεύρουμε νέες λέξεις. Αλλά δε συμβαίνει καθόλου κάτι τέτοιο! Καταστρέφουμε λέξεις – εικοσάδες, εκατοντάδες κάθε μέρα. Πετσοκόβουμε τη γλώσσα ως το κόκαλο» Τζωρτζ Όργουελ, 1984.

«Δε βλέπεις ότι ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της σκέψης; Στο τέλος θα κάνουμε κυριολεκτικά αδύνατο το έγκλημα της σκέψης, γιατί δε θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσει κανείς. Κάθε γενική έννοια που μπορεί ποτέ να εκφραστεί θα καλύπτεται με μια μόνο λέξη, που το νόημά της θα είναι αυστηρά καθορισμένο και όλες οι παραπλήσιες έννοιές της θα έχουν εκλείψει και ξεχαστεί. Η Παλαιά Ομιλία θα εκτοπιστεί μια για πάντα και θα σπάσει και ο τελευταίος κρίκος με το παρελθόν» Τζωρτζ Όργουελ, 1984.

The post “Νέα Ομιλία (από τα “στρατόπεδα συγκέντρωσης” στα “κέντρα κλειστής φιλοξενίας”), του SilentCrossing appeared first on Void Network.