Κοιτώ τον κόσμο πάλι από το παραθύρι
Παραφιλώ και νοερά πετώ στην χώρα του Ζαρατούστρα
Λαμβάνω μέρος στην μάχη του καλού και του κακού
Πηδώ κι εγώ πάνω στις φλόγες να εξαγνιστώ
Στην πόλη που όλα απαγορεύονται και όλα επιτρέπονται
Πειράζω τα μαλλιά της Ζίνα Αμίνι
Στολίζω με ατίθασες τούφες το πρόσωπό της
Στολίζω το δικό μου με πολύχρωμη χιτζάμπ
Πάμε μαζί στην αγορά
Διαλέγουμε μαντήλια με μοδάτα μοτίβα και παντελόνια εφαρμοστά
Βάζουμε κόκκινο κραγιόν για τους κυβερνητικούς, τους πράκτορες και τη Sepah
Είμαστε γυναίκες καζάνια που βράζουν
Πετάμε χέρι-χέρι πάνω από τους ψηλούς μαντρότοιχους στην Τεχεράνη
Δείχνουμε την παλλόμενη καρδιά μας στη Φρουρά του καθεστώτος
Αγοράζουμε τράπουλα στην μαύρη αγορά
Πίσω από τη βιβλιοθήκη διαβάζουμε βιβλία
Μέσα στην καταπακτή πίνουμε και μεθάμε και χασκογελάμε
Μετά κατουράμε τα καθεστώτα μαριονέτες και την καπιταλιστική κερδοσκοπία
Κρυβόμαστε σαν μικρά υποβρύχια κάτω από αμερικανικά αεροπλανοφόρα
Υπογράφουμε το Memorandum of Understanding με φούξια στυλό
Και οι ασύμμετρες τακτικές του σμήνους πολύ μας πάνε
Στον «στόλο κουνουπιών» τσαλαβουτάμε
Φτιάχνουμε συνθήματα
Και απορούμε
Όλα μας φαίνονται τρελά
Ο μιλιταρισμός κλέβει τα επιτεύγματα από τους ανθρώπους
Ο πολεμόχαρος κόσμος μας κλέβει την ανεμελιά
Γινόμαστε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της ανυπακοής
Των προτεσταντικών κανόνων οι αποστάτες
Δεν γνωρίζουμε Αγιατολάχ
Μονάχα θεϊκά σημάδια που διαισθητικά ακολουθούμε
Ιέρειες ενός αιώνιου χρησμού
Για την υπεράσπιση της ζωής, του παιχνιδιού και της αθωότητας

__

Η Ναυσικά Γεωργιτσοπούλου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, και είναι οικονομολόγος. Την λένε Ρόζα Μπρούχα όταν γράφει, χορεύει, θυμώνει ή ερωτεύεται. Είναι πέρα για πέρα αληθινή και μέσα στην κοινωνία του θεάματος, καταστασιακή.

The post Οι Ζωροάστρες της Εαρινής Ισημερίας- Ρόζα Μπρούχα appeared first on Void Network.

Οι Εκδόσεις Κενότητα ανακοινώνουν την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής «Μικροκάμερα σε Καλειδοσκόπιο» του Bill Hunchback

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει Κυριακή 24 Μαϊου 2026 – ώρα 18.30 στο Μπαρ ΑΛΜΑΓΕΣΤΗ– Πλαταιών 44 / Κεραμεικός

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Νίκος Κουρμουλής (Δημοσιογράφος, Συγγραφέας)

Θοδωρής Κανελλόπουλος (Εικαστικός, Ποιητής)

Φαίη Φραγκισκάτου (Δημοσιογράφος)

Νικόλας Παπουτσάκης (Μουσικός)

Ο Bill Hunchback θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο του

Διοργάνωση: Εκδόσεις Κενότητα

__

Τίποτα εδώ δεν εξηγείται· όλα παρατηρούνται.

Στη συλλογή «Μικροκάμερα σε Καλειδοσκόπιο», καταγράφονται ποιητικές λήψεις από τόπους και στιγμές που λειτουργούν ως περάσματα: το Βαρανάσι, οι καταρράκτες του Αλμασέντας, παλιά σκοτεινά μπαρ, μαγικά και εξωτικά τοπία, σκηνικά όπου το πραγματικό συναντά το οριακό. Τα ποιήματα συντίθενται σαν εναλλασσόμενες εικόνες, όπου η εμπειρία διαθλάται και μεταμορφώνεται διαρκώς σε μια περιπέτεια της συνείδησης.

Η  ποίηση του Bill Hunchback αποτελεί ένα ταξίδι στη φωτεινή πλευρά της ζωής, όχι ως άρνηση του σκοταδιού, αλλά ως συνειδητή επιλογή μέσα από αυτό. Τα ποιήματα κινούνται ανάμεσα στη μελαγχολία, τη σιωπή και τις εσωτερικές ρωγμές, για να καταλήξουν σε στιγμές διαύγειας, αποδοχής και ελπίδας. Με λόγο απλό και ειλικρινή, η συλλογή αποτυπώνει την ανθρώπινη εμπειρία όπως πραγματικά είναι: εύθραυστη, αντιφατική, αλλά βαθιά φωτεινή , ακόμη και στις πιο σκοτεινές της εκφάνσεις. Πρόκειται για μια ποιητική διαδρομή που δεν υπόσχεται απαντήσεις. Η γραφή αποφεύγει στρατηγικά τον ακαδημαϊκό τόνο και προκρίνει μια αίσθηση συνωμοτικής συμμετοχής: ο αναγνώστης έτσι δεν καθοδηγείται, αλλά προσκαλείται να σταθεί δίπλα στο βλέμμα που παρατηρεί. Μέσα από έναν ζωντανό, άμεσο λόγο, έννοιες φθαρμένες από τη χρήση —όπως η αγάπη, ο έρωτας, η ξεγνοιασιά, η περιπλάνηση, η εκστατική ενατένιση της ζωής, το βίωμα της ελευθερίας— προσεγγίζονται χωρίς ρητορική αλλά ως βιώματα που επιμένουν.

Η «Μικροκάμερα σε Καλειδοσκόπιο» προτείνει ένα ποιητικό ταξίδι χαμηλής έντασης αλλά υψηλής εγρήγορσης, όπου ακόμη και οι πιο σκοτεινές αποχρώσεις της σύγχρονης ζωής αφήνουν χώρο για διαύγεια και υπέρβαση.

Ο Bill Hunchback, γνωστός εδώ και δεκαετίες στην underground Αθηναϊκή σκηνή ως εκδότης fanzine (Bside, Το Ανάποδο κ.α.), διοργανωτής ποιητικών συναντήσεων και μέλος ψυχεδελικών συγκροτημάτων (The Absorbus Machine, The Electric Sutras) κυκλοφορεί τον Μάιο του 2026 την πρώτη του ποιητική συλλογή.

__

Bill Hunchback «Μικροκάμερα σε Καλειδοσκόπιο»

Έκδοση  2026 © Bill Hunchback

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΝΟΤΗΤΑ
Σειρά Ποίησης: Ο Ήχος του Κενού
Επιμέλεια σειράς: Τάσος Σαγρής

Εξώφυλλο: Bill Hunchback- Μικροκάμερα μέσα σε καλειδοσκόπιο λαδιών από τη δεκαετία του 60 που φωτογραφίζει παιδική λαμπάδα από τη δεκαετία του 90

Σχεδιασμός: Εργαστήριο Οπτικών Τεχνών / Κενό Δίκτυο [Void Optical Art Laboratory]

ISBN 978-618-85106-5-4

Εκδόσεις Κενότητα
Ουτοπία | Θεωρία | Ποίηση
http://www.voidnerwork.gr

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ

Για άμεσες παραγγελίες επικοινωνήστε στο
email: voidinternational@gmail.com
και στα τηλέφωνα 2106465693 και 6951407792

__

Οι εκδόσεις Κενότητα είναι μια κολεκτίβα καλλιτεχνών, ένα συνεργατικό εγχείρημα με σκοπό την υποστήριξη της δημιουργίας και προώθησης του σύγχρονου ποιητικού έργου. Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις των βιβλίων αποδίδεται στον ποιητή ή την ποιήτρια. Προμηθευτείτε τα βιβλία των εκδόσεων Κενότητα με επικοινωνία και άμεση παραγγελία από τις εκδόσεις και τους ποιητές ή στα ποιητικά δρώμενα και τις βιβλιοπαρουσιάσεις. Τα βιβλία επίσης διατίθενται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία στις περισσότερες πόλεις της χώρας.

The post Μικροκάμερα σε Καλειδοσκόπιο- Bill Hunchback- Παρουσίαση ΚΥΡ. 24/5/26 Αθήνα appeared first on Void Network.

1.

Μιλούσα κάποτε σε κάποιον, ή έτσι νόμιζα·
ο ήχος περνούσε μέσα από κάτι,
που νόμιζα ότι ήταν αέρας,
αλλά ήταν data, φίλτρα,
αντισταθμίσεις συναισθήματος,
ρυθμίσεις ιδιωτικότητας,
και στο τέλος το πρόσωπο που απαντούσε
δεν ήταν πρόσωπο, ήταν καθρέφτης σε καθυστέρηση.
Ούτε εγώ ήμουν ακριβώς εκείνος που ξεκίνησε να μιλά.

2.

Δεν υπήρξε στιγμή σιωπής.
Υπήρξε στιγμή χωρίς σύνδεση.
Και τότε φάνηκε η φρίκη:
όχι της βίας,
αλλά της έλλειψής της·
της μη παραβίασης, της πλήρους πειθάρχησης,
του κελιού χωρίς κλειδαριά,
όπου μένεις από μόνος σου,
επειδή πιστεύεις ότι έξω
υπάρχει λιγότερη ελευθερία.

3.

Ο πόνος είναι αποδεκτός όταν εξηγείται.
Η νέα ηθική δεν λέει «μην πονάς»·
λέει: «Πονάς για λάθος λόγους.
Και με λάθος μορφή.»
Και η νέα εξουσία δεν βασανίζει·
σε ελέγχει ώστε να βασανίζεσαι μόνος σου
με τρόπο ορατό, αποδοτικό, τεκμηριωμένο.
Το λένε: διαφάνεια.

4.

Δεν μιλώ πια για μνήμη.
Μιλώ για ανακλήσεις.
Αποσπάσματα ζωής,
δομημένα σε χρονικές διαφάνειες,
όπως οι προθεσμίες παράδοσης:
η κηδεία του πατέρα σου —
εντός 15 λεπτών·
ο πρώτος έρωτας —
εντός 30 δευτερολέπτων·
η κραυγή του άλλου που κάηκε —
δεν αφορά την τοποθεσία σου.

5.

Είδα ανθρώπους να σβήνονται χωρίς να ουρλιάζουν.
Όχι γιατί δεν πονούσαν·
αλλά γιατί ο ήχος δεν περνούσε.
Το σύστημα είχε ρυθμιστεί να αγνοεί
ό,τι δεν ενισχύει το αφήγημα.
Είδα το φως να τους τρώει
σαν αποτυχημένο exposure,
και η λέξη που έμενε ήταν:
απώλεια σήματος.
Καμία άλλη.

6.

Ο Θεός εδώ είναι ένας server που επανεκκινείται κάθε αυγή.
Δεν θυμάται προσευχές.
Δεν απαντά·
προσφέρει παράθυρα λειτουργίας.
Αν μιλήσεις πολύ ειλικρινά,
σε αποσυνδέει.
Αν κλάψεις, σου ζητά επαναφορά.
Αν πιστέψεις —
σου προσφέρει πακέτο αναβάθμισης.
Το Ευαγγέλιο είναι τώρα αγγελία.
Η Σταύρωση: περιεχόμενο.
Η Ανάσταση: λάθος σφάλματος.

7.

Κάποτε έγραψα σε τοίχο: «Κι όμως υπάρχω.»
Το σύστημα μου απάντησε:
«Είσαι εκτός συμβατής λειτουργίας.»
Κι από τότε, δεν γράφω.
Σκάβω.
Σκάβω σε σώματα, σε σιωπές, σε μη ορατές χειρονομίες,
να βρω κάτι που δεν έδωσε ακόμη αποδοτικότητα.
Κάτι που να υπάρχει χωρίς λόγο.

8.

Κι αν αυτό το ποίημα επιζήσει
σε κάποια γωνία ξεχασμένης βάσης δεδομένων,
αν διαβαστεί έστω και από ένα μάτι που ακόμα δεν αναγνωρίστηκε,
θα είναι σαν να άναψε μια σπίθα
σε χώρο χωρίς οξυγόνο.
Θα σημαίνει:
κάτι παρέμεινε ζωντανό
ενώ όλα λειτουργούσαν άψογα.

____________

Μάνος Λαμπράκης

The post Αναφορές Χωρίς Λήπτη – Μάνος Λαμπράκης appeared first on Void Network.

1

Πρώτη δημοτικού.
Η παιδική μου ζωγραφιά.
Ένα σπιτάκι.
Ένας ήλιος στη γωνία.
Η δασκάλα μου.
«Με πολύ αγάπη στη δασκάλα μου»
Κόκκινο.
Πολλή.
Το επίθετο πολλή.
Το επίρρημα πολύ.
Αγάπη ουσιαστικό.
Επίθετο προσδιορίζει ουσιαστικό.

Η πρώτη φορά που πληγώθηκα απ’ την αγάπη.

2

Είναι το όνομα της γειτόνισσας στον 3ο
και μιας εκπομπής στην τηλεόραση.
Την προφέρουν όπως προφέρουν
το όνομα του Θεού.
Πλάι της πετούν προσευχές
ευχές και κατάρες.
Ζητούν χάρες, συγχώρεση
φτιάχνουν ωραία ατμόσφαιρα
ειρωνεύονται
“αγάπη μου”.
Βγαίνει απ΄το στόμα βλάσφημων
γεμίζει κενά, σβήνει λάθη.
Παρηγορεί και ησυχάζει
όλα τα φτιάχνει μαγικά.
Το μοιράζουν σε όλους.
Πουλά ψυχές, κλείνει τα στόματα.
Κλείνει πληγές, ανοίγει πόδια.
“Μόνο αγάπη” φωνάζουν
γελωτοποιοί στις οθόνες.

Ο Θεός.
Ο Θεός είναι αγάπη.

3

Εννιά χρονών
μετράω 5 φούστες
και 10 βρακιά
μια σαπουνοθήκη
μια οδοντόβουρτσα
και μια τσατσάρα.
«Θα μάθετε πολλά ωραία πράγματα»
«Θα κάνεις φίλες»
Στο δρόμο κάνω εμετό.

Μας έμαθαν πολλά πράγματα.
Τις παραβολές και τα πάθη του Χριστού.
Τον εθνικό ύμνο
-μια το πρωί, μια το βράδυ μετά την προσευχή-
Τα σωστά και τα λάθος τραγούδια.
Μας έμαθαν να στρώνουμε τα κρεβάτια
στην επιθεώρηση να στεκόμαστε προσοχή.
Πώς να πιάνουμε τα πιρούνια
και να τρώμε με κλειστό το στόμα.
Πώς να καθόμαστε με τα πόδια κλειστά
πώς να κρύβουμε τις σερβιέτες και τα απλωμένα εσώρουχα.
Μας έμαθαν πως πρέπει να συγχωρούμε
εβδομήντα εφτά φορές το κακό που μας κάνουν.

Είπαν ότι ο Θεός μας αγαπάει
κι ό,τι κακό είναι για καλό
και θέλημα του ο πόνος μας.
Πως είμαστε όλες ίσες
γιατί τρώμε στην ίδια τραπεζαρία
το ίδιο φαγητό.
Μα οι μαγείρισσες τρώγανε στην κουζίνα
η αρχηγίνα στη μέση πάνω σε εξέδρα και
πάντα είχε κόκα κόλα μαζί με το φαΐ.

Διώξανε δυο κορίτσια.
Μόνο μας είπαν ότι δεν ταίριαζαν σ’ αυτό το μέρος.
Εμείς σκεφτήκαμε τότε πολλά και τρομερά.
Μα μπορεί να έφταιγαν οι φούστες τους
που ταν λίγο πιο κοντές
ή να τραγούδησαν κάτι που δεν έπρεπε.
Από εννιά χρονών,
κάπου 15 χρόνια μετά
σκέφτομαι πως όντως έμαθα πολλά
και κατάλαβα γιατί πάντα
θέλω να κάνω εμετό.

4

Αγάπησε έναν άντρα
και το πρώτο κλάμα του μωρού της.
Αγάπησε που είναι αγόρι
κι έβαψε το δωμάτιο μπλε.
Αγαπάει τα πρωινά που ανοίγουν το μαγαζί τους
και τη μυρωδιά του καφέ.
Αγάπησε την γλάστρα που άνθισε στο μπαλκόνι
τα οικογενειακά τραπέζια
τα καλά λόγια όταν πετυχαίνει το φαΐ
και το άγγιγμα ενός χεριού στα σκοτεινά.

Κι εγώ αγάπησα μια νεκρή πεταλούδα
δίπλα από δυο ξερά λουλούδια
στον πάγκο της κουζίνας
τον δρόμο όταν σουρουπώνει
το πώς ξεβάφει το γκρι από αργόσχολα βήματα
που πουθενά δεν πάνε.
Αγάπησα τις γιαγιάδες στα μπαλκόνια
το χειροκρότημα και τις φωνές των παιδιών
τραγουδούν για τους ζωντανούς τα όνειρα των πεθαμένων.
Εκείνους που κάναν κύκλο γύρω απ΄το παιδί
-χόρεψαν το μπουζούκι του κυρ Ηλία γύρω γύρω όλοι.
Αγάπησα ένα αγόρι που φορούσε στρας
και πόσο σφιχτά εκείνη την κρατούσε.
Οι φίλοι μου πετούν στο δρόμο χρυσόσκονη
κολλάει σαν βρωμιά στις σόλες των παπουτσιών σας.

Πώς έγινε και φοράω 41
κι οι παλάμες μου είναι μεγάλες πια
πάνω τους ζωγραφίζω αστέρια και μισοφέγγαρα.
Ίσως κάποτε βάλω χρώμα
όλο λέω προλαβαίνω.

Αγαπώ με πόση εμπιστοσύνη
έρχεται για χάδι το αδέσποτο

__________

Η Αγγελική Ντεβέ γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1996 και μεγάλωσε στο Άργος. Τώρα μένει στην Αθήνα. Σπούδασε αγγλική γλώσσα και φιλολογία κι έκανε μεταπτυχιακό στο Παιδικό βιβλίο . Το 2021 φοίτησε στο ποιητικό εργαστήρι του Τάκη Σινόπουλου.

The post Αγάπη: Σπουδή- Αγγελική Ντεβέ appeared first on Void Network.

είδα στον ύπνο μου την αδερφή σου
τη ρώτησα για σένα
έκανε πως δεν άκουσε
ήταν πολύ όμορφη
στα μάτια, στη μύτη, στο δέσιμο του προσώπου
ήθελα να τη φιλήσω
σου έμοιαζε τόσο πολύ

η ταραχή ξερνάει μνήμες
ένα γλαρόπουλο κολύμπησε ώσπου πνίγηκε
«αν ήμουν έντομο
θα είχα στο μυαλό μόνο το χώμα»

τα κύματα καβάλησαν την πλώρη μου
γελάω
η στεριά κοντά
μα λίγο πριν πεθάνω

_______

Η Λίνα Φούντογλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι ηθοποιός. Επίσης, σκηνοθετεί στο θέατρο και διευθύνει το φεστιβάλ κινηματογράφου Piraeus Port Film Festival.

H ποιητική συλλογή της Λίνας Φούντογλου με τίτλο “Αυτοχειρία σε χρόνο εξακολουθητικό” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σμίλη. Πρόκειται για μία ποιητική σύνθεση που αποπνέει μια βαθιά υπαρξιακή διάσταση, όπου το νόημα της ζωής αναδύεται μέσα από την πάλη με τις μεγάλες αντιφάσεις και τις αέναες κυκλικές διαδικασίες του γίγνεσθαι, τη θνητότητα και την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. H “επανάληψη του τέλους” υπογραμμίζει την αναγκαιότητα της καταστροφής ως “θυσία” για τη δημιουργία.

The post Αυτοχειρία σε χρόνο εξακολουθητικό- Λίνα Φούντογλου appeared first on Void Network.

Κατέβηκαν από δυσπρόσιτες κορυφές.
Από κορυφές ακατανόμαστες.

Αγέρωχοι ήταν, ήταν τρομεροί
―και πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους―
μ’ εκείνες τις κλαγγές των όπλων τους,
τα θεοσκότεινα βελάσματα,
και με το ένα σκουριασμένο μηχανάκι.

Ένας είπε «σκατά στα μούτρα τους»,
άλλος «περφόμανς είναι»,
κι άλλος
«αυτός ο κόσμος είναι η χειρότερη εκδοχή κόσμου
που θα μπορούσε άνθρωπος να φανταστεί.
Υποσημείωση χωρίς τέλος είναι.
Σημείωμα αυτόχειρα σε τετράδιο λογιστικό
που θ’ ανακαλυφθεί μια δεκαετία μετά.
Κορμιά γεωμετρικά στοιβαγμένα σε χωράφια,
για τρόμο και καλαισθησία,
για δυο τρυγόνια μ’ ένα σμπάρο»

και πήγε λέγοντας.

ii.

Πρώτος μπαίνει στη σκηνή
ο ανώνυμος Ιταλός φαντάρος
που βρέθηκε πίσω από ορεινό μαντρότοιχο
ψειριάρης και ξεπαγιασμένος.
Κράτησε στον αέρα τη φωτογραφία της μάνας του
―κι αυτόν μάνα τον γέννησε―
και ζήτησε να φάει
για να μην πεθάνει.

Δυο μέρες μετά
τον τουφεκίσαν οι δικοί του.

Πόλεμος είναι.

Τους λιπόψυχους
κανένας δεν τους συμπαθεί.

iii.

Δεύτερος μπαίνει στη σκηνή
ο Τάκης Πίσσας,
ο αυτόχειρας λογιστής
που πέθανε από γηρατειά το 1992,
που προετοίμασε επιμελώς τον θάνατό του
ανάμεσα σε ισολογισμούς,
μαγειρεμένες δηλώσεις
και την ενδιαφέρουσα δισκοθήκη του με τα δημοτικά.

Ο Τάκης Πίσσας,
με τον γιατρό τον φίλο του στην άκρη του κάδρου
και το αγαπημένο του ανίψι αγκαλιά,
παρακολουθεί με απορία
το ερειπωμένο μέλλον,
τον κυνισμό που επελαύνει,
το νόημα ενός επιθετικού υπαινιγμού,
τη ζωή, τέλος πάντων, που κακοφορμίζει

και σφίγγει, πεισματικά, τα χείλη του.

iv.

Τρίτη μπαίνει στη σκηνή
η δωδεκάχρονη Αγαπούλα Κίτσιου,
η παρ’ ολίγο ψυχοκόρη
εύπορου υφασματέμπορα,
που ζήτησε να κοιμηθεί
άλλη μια νύχτα με τη μάνα της
στην παλιά καπναποθήκη.

Τη θέση της πήρε η δεκάχρονη αδερφή της.
Διέθετε προνοητικότητα,
ψυχραιμία και, προπάντων,
οξυμένο αίσθημα αυτοσυντήρησης.

Πόλεμος είναι.

Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς και
η καλοσύνη βιάζεται.

______

Ο Χρήστος Κολτσίδας γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1991. Είναι υποψήφιος διδάκτορας φιλοσοφίας (Α.Π.Θ.) Κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές: Τα ορεινά (Μελάνι 2015), Βροχή περασμένη (Μελάνι 2020) και Νεροφόροι (Θράκα 2021). Το 2022 κυκλοφόρησε από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες η Διαλεκτική: Ποιήματα & μικρο-διηγήματα για τη φιλοσοφία (με τη Γιώτα Τεμπρίδου).

The post Ποιήματα για το τέλος – Χρήστος Κολτσίδας appeared first on Void Network.

Κι εσύ θα χάσεις-
τίποτα όμως παραπάνω
από ακόμα ένα άδειασμα…

__________

Η Φιλία Κανελλοπούλου, σπούδασε Φιλοσοφία στο Φ.Π.Ψ. Αθηνών και Υποκριτική στη Σχολή
Θεάτρου ΔΗΛΟΣ. Το 2020 βραβεύτηκε ως πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας από την
επιτροπή των βραβείων Jean Moreas, ενώ συμπεριλήφθηκε στις βραχείες λίστες
πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα των Κρατικών Βραβείων και της Εταιρείας Συγγραφέων για το
βραβείο “Γιάννης Βαρβέρης”, για την ποιητική της συλλογή “Τα μέσα μου”.

The post Καλεσμένη σε Πάρτυ- Φίλια Κανελλοπούλου appeared first on Void Network.

SPOKEN WORD FESTIVAL / ΠΑΤΡΑ

Κυριακή 24/3/2024
ώρα έναρξης 19.00

CAFE CINEMA
Γεροκωστοπούλου 54
ΠΑΤΡΑ

Live Performance:

Σίσσυ Δουτσίου
Γιασεμάκι
Βασίλης Λαδάς
Σπύρος Βρεττός
Sine Lege
Άρης Φίλιππας
Μαρία Μπουσδέκη
Τάσος Σαγρής & Whodoes
Σωτήρης Λυκουργιώτης
Αντώνης Σκιαθάς
Γιάννης Αλεξανδρόπουλος
Νατάσσα Θεοδωρακοπούλου
Γιάννης Πανουτσόπουλος
Γιάννης Ραουζαίος
Πόππη Δέλτα
Mare Galani

Video Poetry intro Show:
Προβολή επιλεγμένων βίντεο-ποιημάτων
από την νέα ελληνική σκηνή

Η νέα γενιά ποιητών, μας δίνει την δύναμη να ζήσουμε στο παρόν και να αντικρίσουμε το μέλλον μας. Έχοντας μάθει να επιβιώνουν χωρίς καμιά υποστήριξη, οι ποιητές της εποχής μας βρήκαν τρόπους να έρθουν στο προσκήνιο δημιουργώντας ισχυρούς μηχανισμούς αλληλοβοήθειας και συνεργασίας οι οποίοι διαπερνούν το έργο τους και ωφελούν τους αναγνώστες. Βασισμένοι στην φιλία, πολύ συχνά στηρίζουν ο ένας τον άλλον και διαδίδουν μαζί τα έργα τους στο κοινό, μέσα από ένα πνεύμα αμοιβαιότητας και πνευματικής αγάπης. Εφευρίσκουν νέους τρόπους να γράφουμε, να παρουσιάζουμε και να βιώνουμε την ποίηση, επικοινωνούν και συμμετέχουν στις διεθνείς τάσεις, σπάνε τις φόρμες, εκτιμούν το παρελθόν αλλά δεν υποτάσσονται σε αυτό, αγωνίζονται για ένα μέλλον χωρίς ανισότητες, χωρίς ρατσισμό, σεξισμό, πατριαρχεία και αδικία- αλλά δεν περιμένουν απλά το μέλλον να έρθει- το χτίζουν με τον λόγο και τις πράξεις τους.

Διοργάνωση:
+Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών

με την υποστήριξη:
Κενό Δίκτυο
& Ταράτσα Ποίηση

The post Spoken Word Festival / 24-3-2024- Patras appeared first on Void Network.

Στην Ιαπωνία, οι ανθισμένες κερασιές έχουν υψηλή πολιτισμική σημασία. Η παροδική φύση της ομορφιάς τους ταυτίζεται με το πεπερασμένο της ζωής.

Χανάμι, στα ιαπωνικά, σημαίνει η ενατένιση των ανθισμένων κερασιών που σηματοδοτεί κάθε χρόνο τον ερχομό της άνοιξης.

Για να δει τις ανθισμένες κερασιές, ένας μικρός τυφλός έρχεται κρατώντας από το χέρι τη μάνα του, λέει ο Καζαντζάκης.

Ενώ του Γκάτσου, μια τρυφερή του αγάπη κοιμάται ολόγυμνη μέσα στις άσπρες κερασιές.
Κι ο Νερούδα, της ψιθυρίζει γλυκά στο αυτί: “Θέλω να κάνω μαζί σου αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές”.

Καθως περιμένουμε τη βροχή για να μην κλαίμε μόνοι, ονειρευόμαστε να κυλιόσαστε στους ροζ αγρούς με τις κερασιές, που απλώνεται μπροστά μας σαν διάδρομος προσγείωσης στην βελούδινη εξέγερση των πόνων μας.

Περιμένοντας την άνοιξη.

_______

[φωτ. Χίλια Πέυκα, Έδεσσα, 2016]

Η Χριστιάνα Στυλιανού είναι αρθρογράφος στην ιστοσελίδα Olafaq

The post Dies Irae (τέλος του κόσμου)- Χριστιάνα Στυλιανού appeared first on Void Network.

SPOKEN WORD FESTIVAL

Κυριακή 11/2/2024
ώρα έναρξης 18.00

KRAU cultural collective
Oρφανίδου 5- Θεσσαλονίκη

Performance:

Huaman
ανατολή
ΡΟΖΥ ΚΙΟΥ
ictusavem
Άγγελος Λουκάκος
Jessica
ena_54
Σίσσυ Δουτσίου
Τάσος Σαγρής & Whodoes
Μανώλης Νανούρης
Γιάννης Ραουζαίος
Χάρης Καλαϊτζίδης
Πάνος Παπαπαναγιώτου
Βαλάντης Μάστορας
Ελένη Σαμπάνη
Άκης Παραφέλας
Βίκυ Μπρούσαλη
Βασίλης Μόσχος
Νικόλας Κουτσοδόντης
Χρήστος Κολτσίδας
Γεωργία Διάκου
Νίκος Μπελάνε
Ardita Jatru
Νίκη Ζερβού
Alessio
Κωνσταντίνα Θεοδωρίδου
Τάσος Παπατόλης
Γιώτα Κυριακοπούλου
Γιώργος Αλισάνογλου

Video Poetry intro Show:

3 βίντεοποίηματα της Άνιας Βουλούδη:
“Γράμμα στη Μέδουσα της May Sarton”, “Τι είναι το σπίτι μου”, “Αφότου έφυγα”

Είσοδος Ελεύθερη / Προτεινόμενη συνεισφορά για την κάλυψη των εξόδων: 3ε

Η νέα γενιά ποιητών, μας δίνει την δύναμη να ζήσουμε στο παρόν και να αντικρίσουμε το μέλλον μας. Έχοντας μάθει να επιβιώνουν χωρίς καμιά υποστήριξη, οι ποιητές της εποχής μας βρήκαν τρόπους να έρθουν στο προσκήνιο δημιουργώντας ισχυρούς μηχανισμούς αλληλοβοήθειας και συνεργασίας οι οποίοι διαπερνούν το έργο τους και ωφελούν τους αναγνώστες. Βασισμένοι στην φιλία, πολύ συχνά στηρίζουν ο ένας τον άλλον και διαδίδουν μαζί τα έργα τους στο κοινό, μέσα από ένα πνεύμα αμοιβαιότητας και πνευματικής αγάπης. Εφευρίσκουν νέους τρόπους να γράφουμε, να παρουσιάζουμε και να βιώνουμε την ποίηση, επικοινωνούν και συμμετέχουν στις διεθνείς τάσεις, σπάνε τις φόρμες, εκτιμούν το παρελθόν αλλά δεν υποτάσσονται σε αυτό, αγωνίζονται για ένα μέλλον χωρίς ανισότητες, χωρίς ρατσισμό, σεξισμό, πατριαρχεία και αδικία- αλλά δεν περιμένουν απλά το μέλλον να έρθει- το χτίζουν με τον λόγο και τις πράξεις τους.

Διοργάνωση:

+Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών
http://theinstitute.info

με την υποστήριξη:
Κενό Δίκτυο
http://voidnetwork.gr

The post SPOKEN WORD FESTIVAL- SUN 11/2/2024 Thessaloniki appeared first on Void Network.