1.

Μιλούσα κάποτε σε κάποιον, ή έτσι νόμιζα·
ο ήχος περνούσε μέσα από κάτι,
που νόμιζα ότι ήταν αέρας,
αλλά ήταν data, φίλτρα,
αντισταθμίσεις συναισθήματος,
ρυθμίσεις ιδιωτικότητας,
και στο τέλος το πρόσωπο που απαντούσε
δεν ήταν πρόσωπο, ήταν καθρέφτης σε καθυστέρηση.
Ούτε εγώ ήμουν ακριβώς εκείνος που ξεκίνησε να μιλά.

2.

Δεν υπήρξε στιγμή σιωπής.
Υπήρξε στιγμή χωρίς σύνδεση.
Και τότε φάνηκε η φρίκη:
όχι της βίας,
αλλά της έλλειψής της·
της μη παραβίασης, της πλήρους πειθάρχησης,
του κελιού χωρίς κλειδαριά,
όπου μένεις από μόνος σου,
επειδή πιστεύεις ότι έξω
υπάρχει λιγότερη ελευθερία.

3.

Ο πόνος είναι αποδεκτός όταν εξηγείται.
Η νέα ηθική δεν λέει «μην πονάς»·
λέει: «Πονάς για λάθος λόγους.
Και με λάθος μορφή.»
Και η νέα εξουσία δεν βασανίζει·
σε ελέγχει ώστε να βασανίζεσαι μόνος σου
με τρόπο ορατό, αποδοτικό, τεκμηριωμένο.
Το λένε: διαφάνεια.

4.

Δεν μιλώ πια για μνήμη.
Μιλώ για ανακλήσεις.
Αποσπάσματα ζωής,
δομημένα σε χρονικές διαφάνειες,
όπως οι προθεσμίες παράδοσης:
η κηδεία του πατέρα σου —
εντός 15 λεπτών·
ο πρώτος έρωτας —
εντός 30 δευτερολέπτων·
η κραυγή του άλλου που κάηκε —
δεν αφορά την τοποθεσία σου.

5.

Είδα ανθρώπους να σβήνονται χωρίς να ουρλιάζουν.
Όχι γιατί δεν πονούσαν·
αλλά γιατί ο ήχος δεν περνούσε.
Το σύστημα είχε ρυθμιστεί να αγνοεί
ό,τι δεν ενισχύει το αφήγημα.
Είδα το φως να τους τρώει
σαν αποτυχημένο exposure,
και η λέξη που έμενε ήταν:
απώλεια σήματος.
Καμία άλλη.

6.

Ο Θεός εδώ είναι ένας server που επανεκκινείται κάθε αυγή.
Δεν θυμάται προσευχές.
Δεν απαντά·
προσφέρει παράθυρα λειτουργίας.
Αν μιλήσεις πολύ ειλικρινά,
σε αποσυνδέει.
Αν κλάψεις, σου ζητά επαναφορά.
Αν πιστέψεις —
σου προσφέρει πακέτο αναβάθμισης.
Το Ευαγγέλιο είναι τώρα αγγελία.
Η Σταύρωση: περιεχόμενο.
Η Ανάσταση: λάθος σφάλματος.

7.

Κάποτε έγραψα σε τοίχο: «Κι όμως υπάρχω.»
Το σύστημα μου απάντησε:
«Είσαι εκτός συμβατής λειτουργίας.»
Κι από τότε, δεν γράφω.
Σκάβω.
Σκάβω σε σώματα, σε σιωπές, σε μη ορατές χειρονομίες,
να βρω κάτι που δεν έδωσε ακόμη αποδοτικότητα.
Κάτι που να υπάρχει χωρίς λόγο.

8.

Κι αν αυτό το ποίημα επιζήσει
σε κάποια γωνία ξεχασμένης βάσης δεδομένων,
αν διαβαστεί έστω και από ένα μάτι που ακόμα δεν αναγνωρίστηκε,
θα είναι σαν να άναψε μια σπίθα
σε χώρο χωρίς οξυγόνο.
Θα σημαίνει:
κάτι παρέμεινε ζωντανό
ενώ όλα λειτουργούσαν άψογα.

____________

Μάνος Λαμπράκης

The post Αναφορές Χωρίς Λήπτη – Μάνος Λαμπράκης appeared first on Void Network.

1

Πρώτη δημοτικού.
Η παιδική μου ζωγραφιά.
Ένα σπιτάκι.
Ένας ήλιος στη γωνία.
Η δασκάλα μου.
«Με πολύ αγάπη στη δασκάλα μου»
Κόκκινο.
Πολλή.
Το επίθετο πολλή.
Το επίρρημα πολύ.
Αγάπη ουσιαστικό.
Επίθετο προσδιορίζει ουσιαστικό.

Η πρώτη φορά που πληγώθηκα απ’ την αγάπη.

2

Είναι το όνομα της γειτόνισσας στον 3ο
και μιας εκπομπής στην τηλεόραση.
Την προφέρουν όπως προφέρουν
το όνομα του Θεού.
Πλάι της πετούν προσευχές
ευχές και κατάρες.
Ζητούν χάρες, συγχώρεση
φτιάχνουν ωραία ατμόσφαιρα
ειρωνεύονται
“αγάπη μου”.
Βγαίνει απ΄το στόμα βλάσφημων
γεμίζει κενά, σβήνει λάθη.
Παρηγορεί και ησυχάζει
όλα τα φτιάχνει μαγικά.
Το μοιράζουν σε όλους.
Πουλά ψυχές, κλείνει τα στόματα.
Κλείνει πληγές, ανοίγει πόδια.
“Μόνο αγάπη” φωνάζουν
γελωτοποιοί στις οθόνες.

Ο Θεός.
Ο Θεός είναι αγάπη.

3

Εννιά χρονών
μετράω 5 φούστες
και 10 βρακιά
μια σαπουνοθήκη
μια οδοντόβουρτσα
και μια τσατσάρα.
«Θα μάθετε πολλά ωραία πράγματα»
«Θα κάνεις φίλες»
Στο δρόμο κάνω εμετό.

Μας έμαθαν πολλά πράγματα.
Τις παραβολές και τα πάθη του Χριστού.
Τον εθνικό ύμνο
-μια το πρωί, μια το βράδυ μετά την προσευχή-
Τα σωστά και τα λάθος τραγούδια.
Μας έμαθαν να στρώνουμε τα κρεβάτια
στην επιθεώρηση να στεκόμαστε προσοχή.
Πώς να πιάνουμε τα πιρούνια
και να τρώμε με κλειστό το στόμα.
Πώς να καθόμαστε με τα πόδια κλειστά
πώς να κρύβουμε τις σερβιέτες και τα απλωμένα εσώρουχα.
Μας έμαθαν πως πρέπει να συγχωρούμε
εβδομήντα εφτά φορές το κακό που μας κάνουν.

Είπαν ότι ο Θεός μας αγαπάει
κι ό,τι κακό είναι για καλό
και θέλημα του ο πόνος μας.
Πως είμαστε όλες ίσες
γιατί τρώμε στην ίδια τραπεζαρία
το ίδιο φαγητό.
Μα οι μαγείρισσες τρώγανε στην κουζίνα
η αρχηγίνα στη μέση πάνω σε εξέδρα και
πάντα είχε κόκα κόλα μαζί με το φαΐ.

Διώξανε δυο κορίτσια.
Μόνο μας είπαν ότι δεν ταίριαζαν σ’ αυτό το μέρος.
Εμείς σκεφτήκαμε τότε πολλά και τρομερά.
Μα μπορεί να έφταιγαν οι φούστες τους
που ταν λίγο πιο κοντές
ή να τραγούδησαν κάτι που δεν έπρεπε.
Από εννιά χρονών,
κάπου 15 χρόνια μετά
σκέφτομαι πως όντως έμαθα πολλά
και κατάλαβα γιατί πάντα
θέλω να κάνω εμετό.

4

Αγάπησε έναν άντρα
και το πρώτο κλάμα του μωρού της.
Αγάπησε που είναι αγόρι
κι έβαψε το δωμάτιο μπλε.
Αγαπάει τα πρωινά που ανοίγουν το μαγαζί τους
και τη μυρωδιά του καφέ.
Αγάπησε την γλάστρα που άνθισε στο μπαλκόνι
τα οικογενειακά τραπέζια
τα καλά λόγια όταν πετυχαίνει το φαΐ
και το άγγιγμα ενός χεριού στα σκοτεινά.

Κι εγώ αγάπησα μια νεκρή πεταλούδα
δίπλα από δυο ξερά λουλούδια
στον πάγκο της κουζίνας
τον δρόμο όταν σουρουπώνει
το πώς ξεβάφει το γκρι από αργόσχολα βήματα
που πουθενά δεν πάνε.
Αγάπησα τις γιαγιάδες στα μπαλκόνια
το χειροκρότημα και τις φωνές των παιδιών
τραγουδούν για τους ζωντανούς τα όνειρα των πεθαμένων.
Εκείνους που κάναν κύκλο γύρω απ΄το παιδί
-χόρεψαν το μπουζούκι του κυρ Ηλία γύρω γύρω όλοι.
Αγάπησα ένα αγόρι που φορούσε στρας
και πόσο σφιχτά εκείνη την κρατούσε.
Οι φίλοι μου πετούν στο δρόμο χρυσόσκονη
κολλάει σαν βρωμιά στις σόλες των παπουτσιών σας.

Πώς έγινε και φοράω 41
κι οι παλάμες μου είναι μεγάλες πια
πάνω τους ζωγραφίζω αστέρια και μισοφέγγαρα.
Ίσως κάποτε βάλω χρώμα
όλο λέω προλαβαίνω.

Αγαπώ με πόση εμπιστοσύνη
έρχεται για χάδι το αδέσποτο

__________

Η Αγγελική Ντεβέ γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1996 και μεγάλωσε στο Άργος. Τώρα μένει στην Αθήνα. Σπούδασε αγγλική γλώσσα και φιλολογία κι έκανε μεταπτυχιακό στο Παιδικό βιβλίο . Το 2021 φοίτησε στο ποιητικό εργαστήρι του Τάκη Σινόπουλου.

The post Αγάπη: Σπουδή- Αγγελική Ντεβέ appeared first on Void Network.

είδα στον ύπνο μου την αδερφή σου
τη ρώτησα για σένα
έκανε πως δεν άκουσε
ήταν πολύ όμορφη
στα μάτια, στη μύτη, στο δέσιμο του προσώπου
ήθελα να τη φιλήσω
σου έμοιαζε τόσο πολύ

η ταραχή ξερνάει μνήμες
ένα γλαρόπουλο κολύμπησε ώσπου πνίγηκε
«αν ήμουν έντομο
θα είχα στο μυαλό μόνο το χώμα»

τα κύματα καβάλησαν την πλώρη μου
γελάω
η στεριά κοντά
μα λίγο πριν πεθάνω

_______

Η Λίνα Φούντογλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι ηθοποιός. Επίσης, σκηνοθετεί στο θέατρο και διευθύνει το φεστιβάλ κινηματογράφου Piraeus Port Film Festival.

H ποιητική συλλογή της Λίνας Φούντογλου με τίτλο “Αυτοχειρία σε χρόνο εξακολουθητικό” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σμίλη. Πρόκειται για μία ποιητική σύνθεση που αποπνέει μια βαθιά υπαρξιακή διάσταση, όπου το νόημα της ζωής αναδύεται μέσα από την πάλη με τις μεγάλες αντιφάσεις και τις αέναες κυκλικές διαδικασίες του γίγνεσθαι, τη θνητότητα και την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. H “επανάληψη του τέλους” υπογραμμίζει την αναγκαιότητα της καταστροφής ως “θυσία” για τη δημιουργία.

The post Αυτοχειρία σε χρόνο εξακολουθητικό- Λίνα Φούντογλου appeared first on Void Network.

Κατέβηκαν από δυσπρόσιτες κορυφές.
Από κορυφές ακατανόμαστες.

Αγέρωχοι ήταν, ήταν τρομεροί
―και πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους―
μ’ εκείνες τις κλαγγές των όπλων τους,
τα θεοσκότεινα βελάσματα,
και με το ένα σκουριασμένο μηχανάκι.

Ένας είπε «σκατά στα μούτρα τους»,
άλλος «περφόμανς είναι»,
κι άλλος
«αυτός ο κόσμος είναι η χειρότερη εκδοχή κόσμου
που θα μπορούσε άνθρωπος να φανταστεί.
Υποσημείωση χωρίς τέλος είναι.
Σημείωμα αυτόχειρα σε τετράδιο λογιστικό
που θ’ ανακαλυφθεί μια δεκαετία μετά.
Κορμιά γεωμετρικά στοιβαγμένα σε χωράφια,
για τρόμο και καλαισθησία,
για δυο τρυγόνια μ’ ένα σμπάρο»

και πήγε λέγοντας.

ii.

Πρώτος μπαίνει στη σκηνή
ο ανώνυμος Ιταλός φαντάρος
που βρέθηκε πίσω από ορεινό μαντρότοιχο
ψειριάρης και ξεπαγιασμένος.
Κράτησε στον αέρα τη φωτογραφία της μάνας του
―κι αυτόν μάνα τον γέννησε―
και ζήτησε να φάει
για να μην πεθάνει.

Δυο μέρες μετά
τον τουφεκίσαν οι δικοί του.

Πόλεμος είναι.

Τους λιπόψυχους
κανένας δεν τους συμπαθεί.

iii.

Δεύτερος μπαίνει στη σκηνή
ο Τάκης Πίσσας,
ο αυτόχειρας λογιστής
που πέθανε από γηρατειά το 1992,
που προετοίμασε επιμελώς τον θάνατό του
ανάμεσα σε ισολογισμούς,
μαγειρεμένες δηλώσεις
και την ενδιαφέρουσα δισκοθήκη του με τα δημοτικά.

Ο Τάκης Πίσσας,
με τον γιατρό τον φίλο του στην άκρη του κάδρου
και το αγαπημένο του ανίψι αγκαλιά,
παρακολουθεί με απορία
το ερειπωμένο μέλλον,
τον κυνισμό που επελαύνει,
το νόημα ενός επιθετικού υπαινιγμού,
τη ζωή, τέλος πάντων, που κακοφορμίζει

και σφίγγει, πεισματικά, τα χείλη του.

iv.

Τρίτη μπαίνει στη σκηνή
η δωδεκάχρονη Αγαπούλα Κίτσιου,
η παρ’ ολίγο ψυχοκόρη
εύπορου υφασματέμπορα,
που ζήτησε να κοιμηθεί
άλλη μια νύχτα με τη μάνα της
στην παλιά καπναποθήκη.

Τη θέση της πήρε η δεκάχρονη αδερφή της.
Διέθετε προνοητικότητα,
ψυχραιμία και, προπάντων,
οξυμένο αίσθημα αυτοσυντήρησης.

Πόλεμος είναι.

Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς και
η καλοσύνη βιάζεται.

______

Ο Χρήστος Κολτσίδας γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1991. Είναι υποψήφιος διδάκτορας φιλοσοφίας (Α.Π.Θ.) Κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές: Τα ορεινά (Μελάνι 2015), Βροχή περασμένη (Μελάνι 2020) και Νεροφόροι (Θράκα 2021). Το 2022 κυκλοφόρησε από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες η Διαλεκτική: Ποιήματα & μικρο-διηγήματα για τη φιλοσοφία (με τη Γιώτα Τεμπρίδου).

The post Ποιήματα για το τέλος – Χρήστος Κολτσίδας appeared first on Void Network.

Κι εσύ θα χάσεις-
τίποτα όμως παραπάνω
από ακόμα ένα άδειασμα…

__________

Η Φιλία Κανελλοπούλου, σπούδασε Φιλοσοφία στο Φ.Π.Ψ. Αθηνών και Υποκριτική στη Σχολή
Θεάτρου ΔΗΛΟΣ. Το 2020 βραβεύτηκε ως πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας από την
επιτροπή των βραβείων Jean Moreas, ενώ συμπεριλήφθηκε στις βραχείες λίστες
πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα των Κρατικών Βραβείων και της Εταιρείας Συγγραφέων για το
βραβείο “Γιάννης Βαρβέρης”, για την ποιητική της συλλογή “Τα μέσα μου”.

The post Καλεσμένη σε Πάρτυ- Φίλια Κανελλοπούλου appeared first on Void Network.

SPOKEN WORD FESTIVAL / ΠΑΤΡΑ

Κυριακή 24/3/2024
ώρα έναρξης 19.00

CAFE CINEMA
Γεροκωστοπούλου 54
ΠΑΤΡΑ

Live Performance:

Σίσσυ Δουτσίου
Γιασεμάκι
Βασίλης Λαδάς
Σπύρος Βρεττός
Sine Lege
Άρης Φίλιππας
Μαρία Μπουσδέκη
Τάσος Σαγρής & Whodoes
Σωτήρης Λυκουργιώτης
Αντώνης Σκιαθάς
Γιάννης Αλεξανδρόπουλος
Νατάσσα Θεοδωρακοπούλου
Γιάννης Πανουτσόπουλος
Γιάννης Ραουζαίος
Πόππη Δέλτα
Mare Galani

Video Poetry intro Show:
Προβολή επιλεγμένων βίντεο-ποιημάτων
από την νέα ελληνική σκηνή

Η νέα γενιά ποιητών, μας δίνει την δύναμη να ζήσουμε στο παρόν και να αντικρίσουμε το μέλλον μας. Έχοντας μάθει να επιβιώνουν χωρίς καμιά υποστήριξη, οι ποιητές της εποχής μας βρήκαν τρόπους να έρθουν στο προσκήνιο δημιουργώντας ισχυρούς μηχανισμούς αλληλοβοήθειας και συνεργασίας οι οποίοι διαπερνούν το έργο τους και ωφελούν τους αναγνώστες. Βασισμένοι στην φιλία, πολύ συχνά στηρίζουν ο ένας τον άλλον και διαδίδουν μαζί τα έργα τους στο κοινό, μέσα από ένα πνεύμα αμοιβαιότητας και πνευματικής αγάπης. Εφευρίσκουν νέους τρόπους να γράφουμε, να παρουσιάζουμε και να βιώνουμε την ποίηση, επικοινωνούν και συμμετέχουν στις διεθνείς τάσεις, σπάνε τις φόρμες, εκτιμούν το παρελθόν αλλά δεν υποτάσσονται σε αυτό, αγωνίζονται για ένα μέλλον χωρίς ανισότητες, χωρίς ρατσισμό, σεξισμό, πατριαρχεία και αδικία- αλλά δεν περιμένουν απλά το μέλλον να έρθει- το χτίζουν με τον λόγο και τις πράξεις τους.

Διοργάνωση:
+Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών

με την υποστήριξη:
Κενό Δίκτυο
& Ταράτσα Ποίηση

The post Spoken Word Festival / 24-3-2024- Patras appeared first on Void Network.

Στην Ιαπωνία, οι ανθισμένες κερασιές έχουν υψηλή πολιτισμική σημασία. Η παροδική φύση της ομορφιάς τους ταυτίζεται με το πεπερασμένο της ζωής.

Χανάμι, στα ιαπωνικά, σημαίνει η ενατένιση των ανθισμένων κερασιών που σηματοδοτεί κάθε χρόνο τον ερχομό της άνοιξης.

Για να δει τις ανθισμένες κερασιές, ένας μικρός τυφλός έρχεται κρατώντας από το χέρι τη μάνα του, λέει ο Καζαντζάκης.

Ενώ του Γκάτσου, μια τρυφερή του αγάπη κοιμάται ολόγυμνη μέσα στις άσπρες κερασιές.
Κι ο Νερούδα, της ψιθυρίζει γλυκά στο αυτί: “Θέλω να κάνω μαζί σου αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές”.

Καθως περιμένουμε τη βροχή για να μην κλαίμε μόνοι, ονειρευόμαστε να κυλιόσαστε στους ροζ αγρούς με τις κερασιές, που απλώνεται μπροστά μας σαν διάδρομος προσγείωσης στην βελούδινη εξέγερση των πόνων μας.

Περιμένοντας την άνοιξη.

_______

[φωτ. Χίλια Πέυκα, Έδεσσα, 2016]

Η Χριστιάνα Στυλιανού είναι αρθρογράφος στην ιστοσελίδα Olafaq

The post Dies Irae (τέλος του κόσμου)- Χριστιάνα Στυλιανού appeared first on Void Network.

SPOKEN WORD FESTIVAL

Κυριακή 11/2/2024
ώρα έναρξης 18.00

KRAU cultural collective
Oρφανίδου 5- Θεσσαλονίκη

Performance:

Huaman
ανατολή
ΡΟΖΥ ΚΙΟΥ
ictusavem
Άγγελος Λουκάκος
Jessica
ena_54
Σίσσυ Δουτσίου
Τάσος Σαγρής & Whodoes
Μανώλης Νανούρης
Γιάννης Ραουζαίος
Χάρης Καλαϊτζίδης
Πάνος Παπαπαναγιώτου
Βαλάντης Μάστορας
Ελένη Σαμπάνη
Άκης Παραφέλας
Βίκυ Μπρούσαλη
Βασίλης Μόσχος
Νικόλας Κουτσοδόντης
Χρήστος Κολτσίδας
Γεωργία Διάκου
Νίκος Μπελάνε
Ardita Jatru
Νίκη Ζερβού
Alessio
Κωνσταντίνα Θεοδωρίδου
Τάσος Παπατόλης
Γιώτα Κυριακοπούλου
Γιώργος Αλισάνογλου

Video Poetry intro Show:

3 βίντεοποίηματα της Άνιας Βουλούδη:
“Γράμμα στη Μέδουσα της May Sarton”, “Τι είναι το σπίτι μου”, “Αφότου έφυγα”

Είσοδος Ελεύθερη / Προτεινόμενη συνεισφορά για την κάλυψη των εξόδων: 3ε

Η νέα γενιά ποιητών, μας δίνει την δύναμη να ζήσουμε στο παρόν και να αντικρίσουμε το μέλλον μας. Έχοντας μάθει να επιβιώνουν χωρίς καμιά υποστήριξη, οι ποιητές της εποχής μας βρήκαν τρόπους να έρθουν στο προσκήνιο δημιουργώντας ισχυρούς μηχανισμούς αλληλοβοήθειας και συνεργασίας οι οποίοι διαπερνούν το έργο τους και ωφελούν τους αναγνώστες. Βασισμένοι στην φιλία, πολύ συχνά στηρίζουν ο ένας τον άλλον και διαδίδουν μαζί τα έργα τους στο κοινό, μέσα από ένα πνεύμα αμοιβαιότητας και πνευματικής αγάπης. Εφευρίσκουν νέους τρόπους να γράφουμε, να παρουσιάζουμε και να βιώνουμε την ποίηση, επικοινωνούν και συμμετέχουν στις διεθνείς τάσεις, σπάνε τις φόρμες, εκτιμούν το παρελθόν αλλά δεν υποτάσσονται σε αυτό, αγωνίζονται για ένα μέλλον χωρίς ανισότητες, χωρίς ρατσισμό, σεξισμό, πατριαρχεία και αδικία- αλλά δεν περιμένουν απλά το μέλλον να έρθει- το χτίζουν με τον λόγο και τις πράξεις τους.

Διοργάνωση:

+Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών
http://theinstitute.info

με την υποστήριξη:
Κενό Δίκτυο
http://voidnetwork.gr

The post SPOKEN WORD FESTIVAL- SUN 11/2/2024 Thessaloniki appeared first on Void Network.

Στο τέλος δε θα υπάρχουμε ούτε εμείς

θα μας καταπιεί η περαστικότητα

σαν άλλη μαύρη τρύπα στο αχανές σύμπαν

θα μας ξεχάσουν σαν να μην υπήρξαμε ποτέ

-έλα να βγάλουμε μια φωτογραφία

πώς είναι δυνατόν να ξεχνιούνται δυο άνθρωποι

που αγαπήθηκαν τόσο πιο πολύ;

Θα μας θυμάται το σπίτι μας

κάθε σπιθαμή του σπιτιού μας

τα ντουβάρια, ναι

οι επόμενοι που θα σπιτωθούν στον τέταρτο

θα πιστέψουν ότι είναι στοιχειωμένο

τις νύχτες θ’ ακούνε το ΄΄Give it a whirl΄΄

και κάτι σ’ αγαπώ ξεψυχισμένα

τα δικά μας λίγο μετά τον έρωτα

στο τέλος θα υπάρχουμε ως φαντάσματα

θα περιπλανιόμαστε στην Κυψέλη

εσύ με τις μαύρες μπότες σου χειμώνα καλοκαίρι

κι εγώ με τα ροζ πέδιλα

που δεν τα ‘βγαλα το καλοκαίρι του ‘23

θα περπατάμε στην Αγίας Ζώνης χέρι-χέρι

κι εγώ θα σου τραγουδάω μέχρι να μου πεις σκάσε, μας ακούνε

θα πίνουμε πιο πολύ κι από κείνες τις Κυριακές που γιόρταζα

επειδή σε είχα σπίτι

και σου ‘λεγα 6 η ώρα

έλα να γίνουμε μπαούλα

δε θα πονάει η μέση σου

γιατί θα σε σηκώνω στα χέρια να μην περπατάς

δε θέλω να περπατάς

όταν περπατάς φεύγεις

όταν φεύγεις μένω μόνη

θα τρώμε τις σάρκες μας

τα όργανά μας

τα δάχτυλα

τις γλώσσες

τα χείλια μας

εκτός από τα μάτια

-δεν είμαστε κανίβαλοι

θα φιλιόμαστε για 42 λεπτά

γιατί 4 και 2 κάνει 6

6 κάνει Ζ

το γράμμα σου

δε θα κοιμόμαστε ποτέ

να μη χάσουμε στιγμή απ’ αυτήν την αγάπη τη θεοτική

θα μ’ αφήνεις να περπατάω μπροστά

δήθεν ότι μου χαζεύεις τον κώλο

αλλά εγώ θα ξέρω ότι μ’ έχεις έγνοια

θα φωνάζω τ’ όνομά σου στη Φωκίωνος

γιατί θα θέλω ν’ ακούσουν όλοι

ποιον λάτρεψα θεό

θα μου λες σώπα, σκάσε, σταμάτα

κι εγώ θα φωνάζω πιο πολύ

και πιο πολύ

και πιο πολύ

μέχρι να μη βγαίνει πια φωνή απ’ το στόμα μου

θα πηδάω πάνω σου

θα πιάνομαι απ’ τον λαιμό σου

και θα σου λέω κράτα με, ρε μαλάκα

κράτα με

δε θέλω να ξαναφύγω

θα διπλώνω τα πόδια μου

γύρω απ’ τη λεκάνη σου

και θα σου λέω κάνε με

θα μας κοιτάνε στον δρόμο

και θα λυπούνται που δεν αγαπήθηκαν ποτέ έτσι

θέλει αρχίδια η αγάπη

θέλει θάρρος υπέρτατο

θέλει το αίμα σου

την τελευταία σου αναπνοή

δε θυμάμαι τίποτα πριν από σένα

δε θέλω να θυμάμαι τίποτα μετά από σένα

θα χαμουρευόμαστε στο προαύλιο της εκκλησίας

να κολάζουμε τους αγίους

τι ψυχή έχει μια αμαρτία ακόμη

όταν βρίσκεσαι λίγο πριν το τέλος

θα κάνουμε έρωτα σε παγκάκια

σε υπόστεγα που βρίσκουν καταφύγιο οι βρεγμένοι

σε στενά που την πίνουν τα πρεζάκια

σε εισόδους πολυκατοικιών που απαγορεύεται η ρίψη φυλλαδίων

θα κάνουμε έρωτα ξανά

και ξανά

και ξανά

ξαπλωμένοι στον δρόμο

να περνάνε από πάνω μας

όσοι διαδηλώνουν για ελευθερία και δικαιοσύνη

θα σ’ αφήνω να χύνεις μέσα μου κάθε φορά

να γεννήσω τα παιδιά σου πιο όμορφα από μας

θα σε λέω αγάπη μου

αγάπη μου

αγάπη μου

και θ’ ανθίζουν τα τσιμέντα καρδιές και φιόγκους και λαχτάρα

κι εσύ θα κρυφογελάς για να μην πάρω αέρα και θάρρος και σου την κάνω

θα γράφουμε ποιήματα ο ένας για τον άλλον

με ό,τι δεν τολμήσαμε ποτέ να ξεστομίσουμε

κι ύστερα θα τα στρίβουμε τσιγάρα άφιλτρα

να καούν τα στόματά μας

θα πάμε όπου δεν πήγαμε ποτέ

γιατί δεν είχαμε χρόνο μαζί

κι ο καθένας πήγαινε μόνος του

θα πληγώσουμε ο ένας τον άλλον

μέχρι να μας πουν κακοποιητές, μαλάκες, αρχίδια

δε θα πάψουμε να ερωτευόμαστε

εσύ εμένα κι εγώ εσένα

θα τα ζήσουμε όλα

αχόρταγα πλάσματα της νύχτας

εραστές το ξημέρωμα

θα πούμε ό,τι ψέμα δεν ειπώθηκε ποτέ

γιατί εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια καλύτερα απ’ τον καθένα

θα χωρίσουμε

θα χωρίσουμε διαπράττοντας το πιο μεγάλο έγκλημα

θα τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του

πονεμένοι

πληγωμένοι

μακελεμένοι

ακρωτηριασμένοι

πιο λίγοι κι απ’ το τίποτα

ένας απ’ τους δυο μας δε θ’ αντέξει και θα πεθάνει σε 2 λεπτά

2 κάνει Β

το γράμμα μου

_______

Η ποιητική συλλογή της Βάσως Χριστοδούλου “ΚΑΝΕ ΜΕ” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚαΖαΝαΚΙ

The post Ό,τι δεν ήταν θα ξαναγίνει – Βάσω Χριστοδούλου appeared first on Void Network.

Aντί νεκρολογίας

Ο Κούντερα μίλησε για τον μικροαστό και τον ναυαγισμένο άνθρωπο της πόλης.

Εκεί που τού χάιδευε την κοιλιά για να χωνέψει το γαλακτομπούρεκο έσκαγε κι ένα καλαμπούρι διδακτικό και αφράτο.

Αντισοβιετικός μέχρι το κόκκαλο, κοσμοπολίτης από επιλογή, δημοκράτης από εμπορικό συμφέρον αλλά και σύζυγος της συζύγου του, που ως γνωστόν κρυμμένη πίσω απ’ το μεγάλο άντρα, όπως πολλές καταδικασμένες κυρίες, κάνει παιχνίδι στην αγορά.

Οι τακτοποιημένοι μικροαστοί θέλουν πάντα δίπλα τους έναν λειτουργικό υποβολέα των συμφερόντων τους.

Είναι κυρίως φιλάνθρωποι αγαπησιάρηδες ευαίσθητοι και λατρεύουν οτιδήποτε εκπορεύεται απ’ την αληθινή και μόνη θρησκεία της καταναλωτικής μανίας, του δυτικού συμπλέγματος που έχει ταυτίσει την ευτυχία με την κατανάλωση.

Οι βολεμένοι μικροαστοί που κατάφεραν να τοποθετήσουν τον κώλο τους στο υπερώον της εργατικής τάξης θέλουν και το βίτσιο και την ανωμαλία στις σωστές δόσεις. Το βέβηλο και το ανατρεπτικό τους γαμάει την παναγία και δεν κοιμούνται καλά.

Μια μικροαστή καθηγήτρια λέει στα παιδάκια να παλέψετε για τα όνειρά σας, αφού ξέρει, πως τα όνειρα των παιδιών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της οικογένειας και της εργασίας έχουν μόνο πισίνες γκόμενες λεφτά μαζί με ξενέρωτους έρωτες που καταλήγουν στα δικαστήρια και τους ψυχολόγους.

Ο προοδευτικός δεξιοαριστερός που αγαπά το θεό και την πατρίδα, που κατά τες συνταγές ελληνοσύρων νεοφιλελεύθερων μάγων απεχθάνεται τα άκρα και συντηρεί με πάθος την αδικία-αφού έτσι είναι η ανθρώπινη φύση ρε μαλάκες , τι να κάνουμε!- είναι ο επαρκής αναγνώστης του καπιταλιστικού αφηγήματος, που στρογγυλεύει για να νιώθονται οι τύψεις πιο δημιουργικά και απελευθερωτικά.

Ο Κούντερα είναι το άλλοθι των καλών παιδιών που κατάφεραν να γίνουν γιατροί δικηγόροι καθηγητές μηχανικοί εργολάβοι.

Είναι ο μοδάτος αντιπερισπασμός στο κοινωνικό έγκλημα του στραγγαλισμού της κατώτερης τάξης που δεν τα κατάφερε και δεν πήρε πτυχίο διαμέρισμα τζιπ.

Ο Κούντερα είναι κι αυτός ένας μάστορας της αφήγησης που κρατά συντροφιά σε ηλιοκαμένες υπάρξεις στις πλαζ, δείχνοντας δραματικά πως το κέντρο βάρους μας έχει μετατοπιστεί και γέρνουμε κοινότοπα προς τα έξω, μακριά απ’ τις ρίζες της ύπαρξής μας.

Την απολιτίκ διάθεση του μικροαστού και τη διακήρυξή του πως δεν είναι με κανέναν, αυτή την όψιμη ανατριχιαστική αναρχίλα του ατομικού συμφέροντος, συγγραφείς όπως ο Κούντερας την κάναν λογοτεχνικό κανόνα, με κάμποσους αντιγραφείς της ελλαδίτσας να τρέχουν να μάθουν τα λογοτεχνικά κόλπα για να γίνουν τατσόπουλοι και σώτες τριανταφυλλένιες σκοτίζοντάς μας τ’ αρχίδια και τις μήτρες με τα προβλήματα της μεσαίας τάξης που δεν έχει οργασμό.

Αγαπητοί μικροαστοί, φίλοι εξ αγχιστείας της κοινής μας μιζέριας, που μας τρίβετε την ευτυχίας σας στα μούτρα, με τα σιδερωμένα σας παιδιά, τα επιτυχημένα σε διαγωνισμούς διεθνείς πανελλαδικές παρτούζες χειροφιλήματα της εξουσίας αριστείες ποδολαγνείες σέλφιζ

διαβάστε και λίγο πίσω απ’ τις γραμμές

δείτε τον καρκίνο που κρύβεται κάτω απ’ το μειλίχιο συμβιβασμό σας

The post Γιατί οι μικροαστοί δεξιοί, αριστεροί, αναρχικοί αγαπούν τον Κούντερα- Του Αντώνη Αντωνάκου appeared first on Void Network.