We grow up hearing that hard work alone will lift us above the hardships we’re born into. But many of us also watched as our parents worked two and three jobs, relied on extended family to watch us, and still struggled to afford stable housing. Far too many of us are living that same struggle ourselves.

It’s not that we aren’t resourceful. My grandmother, who barely scraped by with factory work and countless odd jobs, pulled together with neighbors who supported each other through a mutual aid network. Thanks to her resourcefulness, our community, and luck, we had someplace to call home. That gave my mother the chance to become the first one in our family to go to college. I followed in her footsteps to attend graduate school.

We made it work. But I’ve learned through generational poverty that the lack of affordable housing is one of the biggest obstacles to thriving. I learned even more through my work with Healthy Families, a national, research-backed program.

I conducted home visits with low-income mothers, addressing maternal health, birth outcomes, and child development. Their poverty was different from what I grew up with. Many of these mothers were immigrants with language barriers and no access to the extended networks, mutual aid, or stable housing that I had.

Evictions were rampant. I saw conditions that you wouldn’t believe existed in the richest country in the world.

I’m a strong believer in mutual aid. But in the world’s wealthiest nation, should we really have to rely solely on working people sharing their meager resources among themselves? To eradicate poverty and housing instability, we’re going to need more than that.

Nationally, a worker would need an hourly wage of at least $28.58 to afford a modest two-bedroom rental — or nearly $24 an hour for just one bedroom. The federal minimum wage is $7.25 per hour. Almost half of low-income renters spend over 30 percent of their incomes on housing alone.

Building on my mother and grandmother’s work in mutual aid, I’ve found community engagement to be invaluable — not only to connect families to housing, but also to organize our collective voices to push lawmakers toward solutions.

Solutions like building more affordable housing, more public housing, and more housing in general. Guaranteeing workers a living wage for their hard work. Making sure we have a strong social safety net so families can survive lean times.

Unfortunately, housing policy often takes human rights and the need for community out of the policy process. It focuses on zoning, commerce, profit-maximization, and “protecting” wealthy communities from low-income neighbors. This does a disservice to the rich sense of community affordable housing can create.

Housing should be seen as a human right and a community builder, not a wealth builder. It should be a way to lift us all up rather than segregate us and perpetuate the cycle of poverty.

The more we separate ourselves from our fellow humans, the more damage we do to all of us as a society. My mother and grandmother taught me that. I bet yours did too. So let’s work together to make the dream of housing for all a reality.

________

Kazmyn Ramos is a Program Manager for an NGO that delivers cash to people in poverty, founder of the affordable housing nonprofit Seeking 1610, and a Poverty Expert at RESULTS. She lives in Indianapolis. This op-ed was distributed by OtherWords.org.

The post Home- Should Be a Human Right and a Community Builder appeared first on Void Network.

Ο Mark Fisher, το μακρινό 2009 έγραφε ένα βιβλίο για τον “καπιταλιστικό ρεαλισμό”, την ιδέα δηλαδή πως είναι ευκολότερο πλέον να φανταστούμε το Τέλος του Κόσμου παρά το Τέλος του Καπιταλισμού. Αυτό το σκεπτικό διατυπώθηκε πρώτη φορά με το νεοφιλελεύθερο θατσερικό δόγμα του ΤΙΝΑ ( There Is No Alternative) και συνάντησε την κορύφωση του, την δεκαετία του ‘90 όταν πλέον ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός είχε καταρρεύσει και όλοι μιλούσαν για το Τέλος της Ιστορίας και την ολοκληρωτική επικράτηση του καπιταλισμού. Πως όμως συντελέστηκε αυτό το γεγονός, πως συνδέεται με την πολιτισμική παραγωγή της Δύσης, πως συνδέεται με το σύγχρονο μοντέλο εργασίας, την ψυχική ασθένεια, την νεοφιλελεύθερη γραφειοκρατία και τις επιθυμίες; Είναι πράγματι ο καπιταλισμός μια αναπόφευκτη αναγκαιότητα ή αποτελεί ένα εμπόδιο που είναι αναγκαίο να υπερβούμε προκειμένου να κοιτάξουμε προς το Μέλλον; Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που προσπάθησε να απαντήσει ο Άγγλος θεωρητικός Mark Fisher μέσα από το βιβλίο του “Capitalist Realism: Is there no alternative?”

Με τα ίδια ερωτήματα, ίσως λίγο πιο επικαιροποιημένα θα ασχοληθεί και η συγκεκριμένη εισήγηση. Μέσα από μια κοντινή ματιά, στην κουλτούρα του καπιταλισμού, τα μοντέλα της εργασίας αλλά την παραγωγή του νέου ανθρωπολογικού τύπου στα πλαίσια του καπιταλιστικού ρεαλισμού, θα προσπαθήσουμε να δούμε πιο προσεκτικά, τους τρόπους με τους οποίους ο καπιταλισμός αποδομεί, αφομοιώνει και ανασυγκροτεί τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές σχέσεις.

Η κριτική που αρθρώνει ο Fisher, ξεκινά από το πολιτισμικό πλαίσιο και πολύ σύντομα απλώνεται σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και ιδιωτικής ζωής μέσα στον καπιταλισμό. Ακριβώς όπως και το ίδιο το Κεφάλαιο απλώνει τα πλοκάμια του σε κάθε επιμέρους κομμάτι του συνόλου που ονομάζουμε “άτομο”, έτσι και η κριτική σιγά σιγά αποδομεί σταδιακά αυτό που παρουσιάζεται ως δεδομένο, ως φυσικό, ως ρεαλισμός.

Κάτι που σίγουρα λείπει από την παρούσα εισήγηση αλλά και από την καταγεγραμμένη σκέψη του Fisher είναι οι πιθανότητες διεξόδου από τον καπιταλιστικό ρεαλισμό. Εδώ είναι που ενδεχομένως έρχεται και το καθήκον των κινημάτων, που βρίσκονται στην προμετωπίδα της μάχης ενάντια στον καπιταλισμό. Μπορούμε άραγε να βρούμε τα σημεία εκείνα στη θεωρία του καπιταλιστικού ρεαλισμού που θα μας δώσουν τον πολυπόθητο χώρο να ξεπεράσουμε την κριτική και να δημιουργήσουμε τα πραγματικά, υλιστικά και εξίσου ρεαλιστικά προτάγματα;

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αν θέλουμε να αντισταθούμε στον καπιταλιστικό ρεαλισμό, τότε η αντιπρόταση μας, θα πρέπει να έχει εξίσου “ρεαλιστική” αξίωση. Και φυσικά εδώ έγκειται και το “ερώτημα του ενός εκατομμυρίου”. Πως δημιουργείς μια αντιπρόταση με ρεαλιστικές αξιώσεις την στιγμή που ο καπιταλιστικός ρεαλισμός εμποδίζει την δημιουργία οποιασδήποτε ρεαλιστικής προσέγγισης, είτε παρουσιάζοντας την ως ουτοπία είτε ορθώνοντας ρεαλιστικά και κυνικά τείχη που αποκρύπτουν το Πραγματικό.

Η εισήγηση αυτή πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια των Σεμιναρίων Φιλοσοφίας και Πολιτικής Θεωρίας, στις 16 Δεκέμβρη 2020

Καπιταλιστικός Ρεαλισμός: Προσπαθώντας να βρούμε το Μέλλον που χάθηκε.

Ομιλία: Κώστας Σαββόπουλος Υποψήφιος διδάκτορας στις Πολιτικές Επιστήμες

The post MARK FISHER- Καπιταλιστικός Ρεαλισμός | Βίντεο- Ομιλία: Κώστας Σαββόπουλος appeared first on Void Network.