Yony Leyser’s delightfully ragged documentary, QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION, both documents a historical cultural movement in the LGBTQ+ community, and serves as motivation to create more inclusive, diverse spaces today.

The film hones in on the homocore (more modernly referred to as queercore) movement of the 1980’s and 1990’s, a response to the increasingly violent, masculine tendencies of the punk scene.

The story of the rise of homocore is a story of contradictions and good-natured lies – they spoke a movement into existence by pretending it already existed, encouraging lonely queer punks to seek out, and thereby create communities where they could express their sexuality in ways that grated against more mainstream modes of queer expression. Aside from being supremely informative about the rise of the homocore movement – which continues today in various forms – Leyser’s film raises an interesting question about assimilation: should it be the ultimate goal for queer people? (Clayton Walter)

The post QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION- documentary appeared first on Void Network.

I

Κάποιοι θεωρούν τη λέξη “queer” συνώνυμη με τις λέξεις «γκέι και λεσβίες» ή με το ακρώνυμο “LGBT” («ΛΟΑΤ»). Δεν είναι. Αυτοί/ αυτές που χωράνε μέσα στις κοινωνικές κατασκευές του “L”, “G”, “B” ή “T” (της Λεσβίας , του Ομοφυλόφιλου, του/της Αμφιφυλόφιλου ή της Τρανς) θα μπορούσαν να χωρέσουν και μέσα στα περιγραφικά όρια της λέξης Queer. Η λέξη queer όμως, δεν καταλαμβάνει μια σταθερή και ξεκάθαρη περιγραφική περιοχή. Το queer δεν είναι απλώς άλλη μια ταυτότητα, που μπορεί να τακτοποιηθεί κάτω από μια λίστα κοινωνικών κατηγοριών. Ούτε είναι μια ποσοτική άθροιση κάθε επιμέρους ταυτότητας.

Τουναντίον, το Queer είναι η ποιοτική θέση που εκφράζει την αντίθεση σε όποια μορφή σταθερότητας – είναι μία ταυτότητα που θεωρεί τα διαχειρίσιμα όρια της κάθε ταυτότητας προβληματικά. Το Queer είναι ένα πεδίο φόρτισης, που καθορίζεται μέσα από την αντιπαράθεση του με το κυρίαρχο δόγμα της ετεροφυλόφιλης, μονογαμικής και λευκής πατριαρχίας, καθώς και από τη συμπαράστασή του με κάθε άνθρωπο που περιθωριοποιείται, καταπιέζεται ή ετεροποιείται. Το Queer είναι το αλλόκοτο, το ανώμαλο, το επικίνδυνο. Το Queer αναφέρεται στο φύλο και τη σεξουαλικότητα, αλλά όχι μόνο. Είναι πολλά περισσότερα πράγματα. Είναι και οι επιθυμίες μας και το φαντασιακό μας και τόσα μα τόσα άλλα. To Queer είναι η απόλυτη απόρριψη του καθεστώτος του Κανονικού.

II

Ως Queers, μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει Κανονικότητα. Το Κανονικό είναι η τυραννία που ζούμε,  η τυραννία που αναπαράγεται σε όλες μας τις σχέσεις. Η Κανονικότητα επαναλαμβάνεται βίαια κάθε λεπτό και κάθε μέρα. Κατανοούμε αυτήν την Κανονικότητα ως ένα Σύνολο.

Το Σύνολο είναι η διασύνδεση κάθε μορφής καταπίεσης και μιζέριας. Το Σύνολο είναι το κράτος. Είναι ο καπιταλισμός. Είναι ο πολιτισμός και οι αυτοκρατορίες. Το Σύνολο παρέχει προστασία μόνο αφού σε σταυρώσει. Το Σύνολο είναι οι βιασμοί και το ξύλο απ’ την αστυνομία. Το Σύνολο λέει «φέρσου σωστά», «πόρτα σε χοντρούς και γυναικωτούς». Το Σύνολο λέει «ας έχουμε queer απώλειες, κάντε χώρο για τους στρέιτ». Το Σύνολο είναι ο κάθε τρόπος που περιορίσαμε τον εαυτό μας, η κάθε φορά μου μισήσαμε τα ίδια μας τα κορμιά. Ω ναι, κατανοούμε πολύ καλά τι σημαίνει Κανονικότητα.

III

Μιλάμε για κοινωνικό πόλεμο, γιατί η σχολαστική ταξική ανάλυση δε μας είναι αρκετή. Τι να πει η μαρξιστική οικονομική κοσμοθεωρία σε κάποιον που τον τσακίσανε στο ξύλο και όμως επέζησε; Τι να πει στο σεξεργάτη; Τι να πει στον άστεγο έφηβο που την έκανε απ’ το σπίτι; Πώς μπορεί η ταξική ανάλυση να θεωρεί ότι, ως επαναστατική ιδεολογική δομή, μπορεί να υποσχεθεί απελευθέρωση σε όλους και όλες εμάς που πειραματιζόμαστε με τα – πέρα από τα καθορισμένα – όρια φύλου και σεξουαλικότητας;

Ως επαναστατικό υποκείμενο, το Προλεταριάτο περιθωριοποιεί κάθε τρόπο ζωής που δεν ταιριάζει με το πρότυπο του ετεροφυλόφιλου εργάτη. Marx και Lenin δε γαμήθηκαν ποτέ τόσο ασύστολα όσο εμείς. Χρειαζόμαστε κάτι πιο διεξοδικό, κάτι που να τρίξει τα δόντια στα πολύπλοκα δεινά μας. Για να το πούμε απλά, θέλουμε να διαλύσουμε κάθε μορφή κυριαρχίας, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Η πάλη που βιώνουμε σε κάθε κοινωνική μας σχέση είναι αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό πόλεμο. Είναι και η διαδικασία και η κατάσταση που βιώνουμε: είναι η ρήξη μας με το Σύνολο.

IV

Μέσα από την queer συλλογιστική, αναφερόμαστε σε ένα χώρο πάλης ενάντια στο σύνολο, ενάντια στην κανονικότητα. Για μας, η έννοια “Queer” είναι συνώνυμη με την έννοια «κοινωνικός πόλεμος». Όταν αναφερόμαστε στο queer ως σύγκρουση με κάθε μορφής εξουσία, το εννοούμε.

V

Βλέπεις, ήμασταν πάντα το Άλλο, το εξωγήινο, το εγκληματικό. Μέσα σ’ αυτόν τον πολιτισμό, η ιστορία των queer αφηγείται πάντα ως τα πρόσωπα με αποκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά, ως ψυχοπαθή κατώτερα όντα, ως οι προδότες, ως τα φρικιά, ως οι ηθικά ηλίθιοι. Μας τσουβαλιάσανε μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε φυλακές, μες τη σκλαβιά του μπουρδέλου. Το κανονικό, το στρέιτ, η αμερικάνικη (ή ελληνική) οικογένεια οικοδομήθηκε πάντα σε αντιπαράθεση με ό, τι είναι queer.

Στρέιτ σημαίνει μη-queer. Λευκός σημαίνει μη-έγχρωμος. Υγιής σημαίνει χωρίς HIV. Άντρας σημαίνει μη-γυναίκα. Οι περιγραφές της ετεροσεξουαλικότητας, του λευκού ανθρώπου και του καπιταλισμού αναπαράγονται μέσα από τα πρότυπα εξουσίας. Για όσους/ όσες δε χωράν σ’ αυτό το μοντέλο, υπάρχει μόνο ο θάνατος. Στα γραπτά του, ο Ζαν Ζενέ [1] τονίζει ότι το queer άτομο ζει στην εξορία. Με άλλα λόγια, το σύνολο είναι έτσι δομημένο, ώστε να μας εκμεταλλεύεται και να μας περιθωριοποιεί. Υπογραμμίζει το queer άτομο ως τον εγκληματία. Εκθειάζει την ομοφυλοφιλία [2] και την εγκληματικότητα ως πανέμορφες μορφές σύγκρουσης με τον κόσμο των αστών και γράφει για το μυστηριακό κόσμο της επαναστατικότητας που ζουν οι εγκληματίες και οι queers.

Από κείμενο του Ζενέ:

«Λόγω των συνηθειών μου, αποκλείστηκα απ’ το σύστημα απ’ την ώρα που γεννήθηκα. Δεν είχα λοιπόν την ευκαιρία να αντιληφθώ την ποικιλομορφία του. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει σημασία: τα γαλόνια στο μανίκι του στρατηγού, η άνοδος και η πτώση του χρηματιστηρίου, η συγκομιδή της ελιάς, το στυλ που έχουν οι δικαστικοί, η τιμή του σιταριού, τα κρεβάτια γεμάτα λουλούδια. Τα πάντα σ’ αυτό τον κόσμο έχουν σημασία. Αυτή η τάξη πραγμάτων, γεμάτη φόβο αλλά παρόλα αυτά εκφοβιστική, γεμάτη αλληλένδετες λεπτομέρειες, είχε πάντα την ίδια έννοια: να με κρατά εξόριστο».

VI

Πλακώνουν μια αδερφή στο ξύλο επειδή ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το φύλο της παραείναι γυναικωτός. Μια φτωχή τράνς δεν έχει τα χρήματα να πάρει τις ορμόνες που της χρειάζονται για να υπάρξει. Μια σεξεργάτρια δολοφονείται απ’ τον πελάτη της. Βιάζουν κάποιον που αυτοπροσδιορίζεται ως «φυλοπαράξενος» (genderqueer) γιατί κρίνουν ότι αυτό χρειαζόταν για να έρθει στα συγκαλά του. Τέσσερεις μαύρες λεσβίες καταλήγουν στη φυλακή επειδή τόλμησαν να αμυνθούν ενάντια σε επίθεση από στρέιτ άντρα. [3]

Τρώμε ξύλο απ’ τους μπάτσους στο δρόμο και τα κορμιά μας καταστρέφονται από τις φαρμακευτικές γιατί δεν έχουμε φράγκα. Ως queer, αισθανόμαστε την καταπίεση και τη βία αυτού του κόσμου πάνω στα κορμιά μας κάθε μέρα. Κοινωνική Τάξη, Κοινωνικό Φύλο, Φυλή, Σεξουαλικότητα, Ικανότητα: ενώ πολύ συχνά αυτές οι αλληλένδετες κατηγοριοποιήσεις κατανοούνται μόνο διανοητικά, οι queer άνθρωποι αναγκάζονται να τις βιώσουν σωματικά. Άρπαξαν βίαια τα κορμιά και τις επιθυμίες μας, μας πετσοκόψανε και μας πούλησαν πίσω τα κομμάτια μας. Μας λανσάρανε έναν τρόπο ζωής που είναι αδύνατο να βιώσουμε.

Όπως λέει και ο Φουκώ:

«Σε πρώτη φάση, η εξουσία πρέπει να κατανοηθεί ως η πολλαπλότητα των σχέσεων δύναμης που φωλιάζουν μες στη δική τους σφαίρα οργάνωσης και λειτουργίας. Πρέπει λοιπόν να κατανοήσουμε την εξουσία ως τις διαδικασίες εκείνες που, μέσα από αδιάκοπους αγώνες και αντιπαραθέσεις, μεταμορφώνουν, ενισχύουν, ή και αντιστρέφουν τις σχέσεις δύναμης. Οι σχέσεις δύναμης είτε αλληλοϋποστηρίζονται, δημιουργώντας έτσι μια αλυσίδα ή ένα σύστημα, είτε απομονώνονται σε παράλληλα σύμπαντα λόγω των αντιφάσεών τους. Τέλος, κατανοούμε την εξουσία μέσα απ’ αυτό που καταφέρνουν οι στρατηγικές της. Ο βασικός τους σχεδιασμός – η θεσμική τους διαμόρφωση – εκφράζεται στον κρατικό μηχανισμό, στις διατυπώσεις του νόμου και στις διάφορες κοινωνικές ηγεμονίες.»

Ο τρόπος που βιώνουμε την πολυπλοκότητα της εξουσίας και του κοινωνικού ελέγχου εντείνεται από την κυριαρχία της ετεροσεξουαλικότητας. Όταν μας σκοτώνουν οι μπάτσοι, κι εμείς με τη σειρά μας τους ευχόμαστε την ίδια τύχη. Όταν οι φυλακές παγιδεύουν και βιάζουν τα κορμιά μας, μόνο και μόνο γιατί δεν έχουμε τετράγωνα όρια φύλου σαν τους τοίχους τους, φυσικά και θέλουμε να τους βάλουμε μπουρλότο. Όταν τα έθνη σηκώνουνε σύνορα για να κατασκευάσουν εθνικές ταυτότητες που δεν έχουν χώρο για μη-λευκούς και queers, το μόνο που βλέπουμε ως λύση είναι στάχτη και μπούρμπερη σε κάθε έθνος και σε κάθε συνοροφράχτη.

VII

Η πολιτική τοποθέτηση των queers μέσα σ’ έναν ετεροκανονιστικό κόσμο είναι ένα πρίσμα μέσα από το οποίο μπορούμε να κάνουμε κριτική και να επιτεθούμε στον καπιταλιστικό μηχανισμό. Μπορούμε και αναλύουμε τους τρόπους με τους οποίους η Ιατρική, το Σωφρονιστικό Σύστημα, η Εκκλησία, το Κράτος, τα Media, τα Σύνορα, ο Στρατός και η Αστυνομία μας ελέγχουν και μας καταστρέφουν. Είναι πολύ σημαντικό να χρησιμοποιούμε τέτοια επιχειρήματα ώστε να εκφράσουμε μια συνεπή κριτική όλων όσων μας επιβάλλονται και μας αποξενώνουν.

Το Cooper’s Donuts ήταν ένα μαγαζί που πουλούσε donuts και που έμενε ανοιχτό όλη νύχτα. Ήταν κλασσικός τόπος συνάντησης για τις night queens (Βασίλισσες/ θεές της νύχτας) και τις queer πουτάνες οποιαδήποτε ώρα της νύχτας. Η παρενόχληση από την αστυνομία ήταν μόνιμη στο Cooper’s, μέχρι που, ένα βράδυ οι queers αποφάσισαν να ανταποδώσουν τα πυρά. Η φάση ξεκίνησε πετώντας τους donuts για να κλιμακωθεί σε φουλ μάχη του δρόμου. Μέσα στο χάος που δημιουργήθηκε, όλοι οι ‘ρέμπελοι των donuts’ ξέφυγαν μέσα στη νύχτα.

Το να είναι κανείς queer είναι μια θέση, από την οποία μπορούμε να επιτεθούμε ακόμα περισσότερο στην κανονικότητα. Με άλλα λόγια απ’ τη θέση queer μπορούμε να επιτεθούμε στους τρόπους μέσα από τους οποίους αναπαράγεται το κανονικό. Μέσα από την αποσταθεροποίηση και την προβληματική της κανονικότητας, γινόμαστε ένα πρόβλημα για το Σύνολο.

Η ιστορία του οργανωμένου κινήματος των queer ξεκινά μ’ αυτή τη θέση. Οι πιο περιθωριοποιημένοι τρανς, οι μη λευκοί/-ες και οι σεξεργάτες/-τριες έχουν υπάρξει καταλύτης στις άγριες εκρήξεις της queer αντίστασης. Αυτές οι εκρήξεις συνοδεύτηκαν από μια ριζοσπαστική θεωρητική ανάλυση, η οποία τονίζει ότι η απελευθέρωση των queer είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εξολόθρευση του καπιταλισμού και του κράτους. Δε θα πρέπει να μας ξαφνιάζει λοιπόν ότι, οι πρώτοι άνθρωπου που μίλησαν τελείως ανοιχτά για τη σεξουαλική απελευθέρωση ήταν οι αναρχικοί – ή ότι εκείνοι που πάλεψαν τον προηγούμενο αιώνα για την απελευθέρωση των queer ήταν αυτοί που επίσης αντιστάθηκαν στον καπιταλισμό, το ρατσισμό, την πατριαρχία και τις αυτοκρατορίες.

VIII

Εάν είναι κάτι που έχουμε μάθει από την ιστορία, είναι ότι ο καπιταλισμός είναι τόσο ύπουλος που καταφέρνει να εξημερώνει τα ριζοσπαστικά κινήματα. Και το κάνει με μια πολύ απλή τακτική. Ξαφνικά, μια ομάδα μέσα σ’ ένα κίνημα αποκτά περισσότερα προνόμια και, κατά συνέπεια, περισσότερη δύναμη. Μετά από λίγο, η ομάδα αυτή θα ξεπουλήσει τους συντρόφους της. Μόλις δυο χρόνια μετά την εξέγερση στο Stonewall, οι εύποροι γκέι της περιοχής – αφού περιθωριοποίησαν όλους όσους είχαν υπάρξει καταλύτες στο αρχικό κίνημα – εγκατέλειψαν τους αγώνες. Κάποτε, το να είσαι queer σήμαινε άμεση προστριβή με κάθε μορφή εξουσίας που επιχειρούσε έλεγχο και καταδυνάστευση. Τώρα, έχουμε να κάνουμε με μια κατάσταση πλήρους στασιμότητας. Όπως πάντα, το Κεφάλαιο μεταμόρφωσε τις queer Θεές που πετούσαν πέτρες σε γραφειοκράτες πολιτικούς και ακτιβιστές. Τώρα έχουμε τους ‘τετράγωνης λογικής’ Ρεπουμπλικάνους γκέι και τους ‘ακλόνητους’ Δημοκρατικούς γκέι. Επίσης, έχουμε γκέι energy drinks και έναν και-καλά queer τηλεοπτικό σταθμό, ο οποίος, το μόνο που κάνει είναι να κηρύττει πόλεμο στα μυαλά, τα κορμιά και την αυτοεκτίμηση της νεολαίας των εντυπώσεων.

Το “LGBT (ΛΟΑΤ)” πολιτικό καθεστώς έχει καταλήξει να είναι μια ακόμα συνισταμένη της αφομοίωσης, του εξευγενισμού των πόλεων, του κεφαλαίου και της εξουσίας του κράτους. Η γκέι ταυτότητα έχει καταλήξει να γίνει ένα ακόμα προϊόν της αγοράς, ένα ακόμα εργαλείο απομάκρυνσης από τους αγώνες ενάντια στην καταπίεση. Τώρα πια δεν ασκούν καμία κριτική στους θεσμούς του γάμου, του στρατού ή του κράτους. Αντί αυτού, κάνουν καμπάνιες για την αφομοίωση των queer μέσα σ’ αυτούς τους θεσμούς! Αντί να κοιτάνε πώς να ξεφορτωθούν αυτούς τους θλιβερούς θεσμούς, η πολιτική τους στάση βασίζεται στην υπεράσπισή τους: «Ναι, οι γκέι μπορούνε να κρατάνε τα ινία του συστήματος, ακριβώς όπως και οι στρέιτ!» «Ναι, οι γκέι μπορούνε να σκοτώνουν φτωχούς ανά τον πλανήτη, όπως ακριβώς και οι στρέιτ!» «Είμαστε ακριβώς ίδιοι με σας!» Αυτοί οι και-καλά ΛΟΑΤ πολιτικοί πρεσβεύουν την απόλυτη αφομοίωση. Το μόνο που θέλουν είναι να επιτύχουν την κοινωνική κατασκευή του ομοφυλόφιλου καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του νορμάλ – λευκός, μονογαμικός, πλούσιος, 2,5 παιδιά ανά οικογένεια, ακριβά αμάξια και ψήλους λευκούς φράχτες γύρω απ’ τη μονοκατοικία. Βέβαια, το μόνο που καταφέρνει μια τέτοια γκέι κοινωνική κατασκευή είναι την αναπαραγωγή της κοινωνικής σταθερότητας μέσα από τα πρότυπα της ετεροσεξουαλικότητας, της λευκότητας, της πατριαρχίας, του δυϊσμού του φύλου. Με άλλα λόγια, την αναπαραγωγή του ίδιου του καπιταλισμού.

Ήταν ένα σαββατοκύριακο του Αυγούστου, 1966. Η καφετέρια Compton’s, ανοιχτή 24 ώρες το 24ωρο ήταν γεμάτη από το κλασσικό κοινό της νύχτας: drag queens, πουτάνες, φτωχόπαιδα, άτομα που ψάχνονται για sex, εφήβους που την είχαν κοπανήσει, γνωστές φάτσες της γειτονιάς. O manager της καφετέριας εκνευρίστηκε με τη θορυβώδη συμπεριφορά κάποιων νεαρών drag queens, που είχαν παρακάτσει σ’ ένα τραπέζι χωρίς να παραγγείλουν τίποτα άλλο για ώρα, και κάλεσε την αστυνομία να τους πετάξει έξω. Κατέφτασε ένας μουρτζούφλης μπάτσος, με την συνηθισμένη του ιδιότητα: να την πέφτει βίαια στο κοινό του μαγαζιού χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Βούτηξε μια queen απ’ το μπράτσο και επιχείρησε να την πετάξει έξω. Αυτή με τη σειρά της, του πέταξε τον καφέ στη μούρη και ξεκίνησε το πανηγύρι: Ο κόσμος άρχισε να πετά πιάτα, ποτήρια, δίσκους, μαχαιροπήρουνα, ό, τι είχε πρόχειρο στην αστυνομία, μέχρι που οι μπάτσοι οπισθοχώρησαν και κάλεσαν τα κεντρικά για βοήθεια. Οι θαμώνες τις Crompton αναποδογύρισαν ό, τι τραπέζι είχε μείνει, έσπασαν τη τζαμαρία και βγήκαν στους δρόμους. Όταν επέστρεψε η αστυνομία με ενισχύσεις, τα οδοφράγματα είχαν πλέον στηθεί και η μάχη του δρόμου απλώθηκε σ’ όλη την περιοχή. Οι Drag Queens την έπεφταν στους μπάτσους με όπλα τα ψηλοτάκουνα και τις βαριές τους τσάντες. Απολογισμός: ένα καμένο περιπολικό, ένα καμένο περίπτερο και ένα χάος στην περιοχή της ακολασίας.

Εάν πράγματι θέλουμε να καταστρέψουμε τον ολοκληρωτισμό μέσα στον οποίο ζούμε, θα πρέπει να κάνουμε μια ριζική τομή. Δεν έχουμε καμία ανάγκη από συμμετοχή σε γάμους, στρατούς και κράτος. Πρέπει να τελειώνουμε μ’ αυτά. Τέρμα στους γκέι πολιτικούς, στους γκέι διευθύνοντες συμβούλους, στους γκέι αστυνομικούς. Αυτό που χρειαζόμαστε, είναι να εκφράσουμε το τεράστιο χάσμα μεταξύ της πολιτικής της αφομοίωσης και του αγώνα για την απελευθέρωση.

Ως queer αναρχικοί, πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά την απείθαρχη μας κληρονομιά. Πρέπει να καταστρέψουμε κάθε κοινωνική κατασκευή που πρεσβεύει την κανονικότητα και στη θέση της να δημιουργήσουμε μια πολιτική στάση που να βασίζεται στην αποξένωση μας απ’ αυτήν την κανονικότητα. Μόνο με μια τέτοια στάση μπορούμε να ξηλώσουμε τις κανονικότητες. Μόνο με μια τέτοια στάση μπορούμε να προκαλέσουμε ρήξη, όχι μόνο στη κουλτούρα της αφομοίωσης αλλά και στον ίδιο το καπιταλισμό. Μια τέτοια στάση μπορεί να γίνει εργαλείο για την κοινωνική πίεση που μπορεί να επιφέρει την απόλυτη ρήξη με τον κόσμο όπως τον ξέρουμε. Τα κορμιά μας είναι σε σύγκρουση με το υπάρχον κοινωνικό πρόσταγμα από τότε που γεννιόμαστε. Είναι απαραίτητο να εξαπλώσουμε και να εντείνουμε τη σύγκρουση!

Πρωΐ-Πρωΐ, στις 28 Ιουλίου 1969, η αστυνομία έκανε έφοδο στην περιοχή Stonewell Inn της Νέας Υόρκης, κάνοντας αυτό που έκανε πάντα: έβαλε στόχο μη-λευκούς, τρανς και κάθε λογής queer για προσαγωγές, με το γνωστό τροπάρι της παρενόχλησης και της βίαιης συμπεριφοράς. Αυτό που ξεκίνησε ως έφοδος απ’ τους μπάτσους γύρισε σε εξέγερση που κλιμακώθηκε για 4 ημέρες. Ο τροχός γύρισε όταν μια bull-dyke (ρωμαλέα λεσβία) αντιστάθηκε στη σύλληψή της. Σε αλληλεγγύη, αρκετές street queens άρχισαν να πετάνε μπουκάλια και πέτρες στους μπάτσους. Με τη σειρά του, οι μπάτσοι αρχίσανε να δέρνουνε κόσμο αλλά πριν να πει κανείς κιχ έφτασε κι άλλος κόσμος απ’ τη γειτονιά για ενισχύσεις: η πλευρά των εξεγερμένων έφτασε τους 2000. Μην όντας πια αρκετοί, οι μπάτσοι αμπαρώθηκαν μέσα στο bar, ενώ το πλήθος έξω άρπαξε ένα ξεριζωμένο παρκόμετρο για να κάνει κρούση και πέρασε στην επίθεση. Έπειτα φύγανε οι μολότοφ προς το bar. Όταν έφτασαν τα ΜΑΤ, ήταν πολύ αργά. Δεν μπόρεσαν να πάρουν τον έλεγχο. Σειρές-σειρές, Drag queens χόρευαν conga μες τα χαρακώματα, κοροϊδεύοντας τους ΜΑΤατζίδες μες τα μούτρα τους για την αδυναμία τους να ανακτήσουν τον έλεγχο της μάχης. Η εξέγερση κράτησε μέχρι πρωΐας, και ξαναφούντωνε κάθε βράδυ για 4 μέρες.

IX

Η Σούζαν Στράικερ γράφει ότι, το κράτος δρα με τρόπους που

«κανονίζει το σώμα. Είτε με μικρές, είτε με μεγάλες παρεμβάσεις, το κράτος παγιδεύει τα σώματα μέσα σε κανόνες και προσδοκίες, οι οποίες με τη σειρά τους καθορίζουν τί επιτρέπεται και τι όχι, ποιός τρόπος ζωής είναι χρήσιμος και ποιός όχι. Με άλλα λόγια, το κράτος καταρρίπτει κάθε χώρο δυνατότητας και φαντασιακής μεταμόρφωσης του σώματος, κάθε χώρο μες τον οποίο η ανθρώπινη ζωή θα μπορούσε να υπάρξει πέρα απ’ τις ανάγκες του κράτους».

Επιβάλλεται να δημιουργήσουμε πεδία μέσα στα οποία η επιθυμία έχει χώρο να εκφραστεί και να ανθίσει. Φυσικά, αυτά τα πεδία θα έρθουν σε αντιπαράθεση με την καθεστηκυία τάξη. Το να επιθυμούμε, σε έναν κόσμο ο οποίος είναι έτσι δομημένος ώστε να περιορίζει την επιθυμία, είναι μια πίεση που βιώνουμε καθημερινά. Κατανοώντας την πίεση που νιώθουμε κάθε μέρα μπορούμε να σπάσουμε τα δεσμά της. Αντλώντας δύναμη μέσα απ’ αυτή την κατανόηση, γινόμαστε παντοδύναμοι.

Τη νύχτα της 21^ης Μαΐου του 1979, που μετέπειτα ονομάστηκε η Εξέγερση της Λευκής Νύχτας, η οργισμένη queer κοινότητα του San Francisco απαιτούσε δικαιοσύνη για τη δολοφονία του Harvey Milk. Εξοργισμένοι queers κατέβηκαν στο δημαρχείο και σπάσανε παράθυρα και πόρτες. Το εξεγερμένο πλήθος βγήκε στους δρόμους εμποδίζοντας την κυκλοφορία, σταματώντας λεωφορεία, σπάζοντας μαγαζιά κι αμάξια και καίγοντας 12 περιπολικά.

Το πεδίο που γεννιέται μες απ’ τη ρήξη πρέπει να αποτινάξει όλη την καταπίεση που ζούμε. Φυσικά, αυτό σημαίνει πλήρη άρνηση του κόσμου στον οποίο μας ζητούν να ζήσουμε. Πρέπει να γίνουμε εξεγερμένα κορμιά. Χρειάζεται να ανακτήσουμε και να χαρούμε τη δύναμή μας. Μαθαίνουμε απ’ τη δύναμη που αποκτούν τα κορμιά μας όσο παλεύουμε να κερδίσουμε χώρο για τις επιθυμίες μας. Μες απ’ την καύλα, βρίσκουμε τη δύναμη να καταστρέψουμε, όχι μόνο αυτό που μας καταστρέφει αλλά και όλους αυτούς που παραμονεύουν να μας καταντήσουν μια γκέι παρωδία. Πρέπει να παραμένουμε σε ρήξη με το καθεστώς της κανονικότητας. Με άλλα λόγια, πρέπει να παραμείνουμε σε πόλεμο με τα πάντα. Αν επιθυμούμε ένα κόσμο χωρίς περιορισμούς, πρέπει να ξεσκίσουμε τον κανονικό κόσμο μέχρι τέλους. Πρέπει να ζήσουμε μ’ ένα τρόπο δυσβάσταχτο, πέρα από μέτρα, πέρα απ’ την αγάπη, πέρα απ’ τη λαχτάρα. Πρέπει να καταλάβουμε τι σημαίνει κοινωνικός πόλεμος. Μαθαίνοντας τι σημαίνει να είμαστε η απειλή, μπορούμε να πραγματώσουμε την πιο queer εξέγερση που έγινε ποτέ.

X

Για να τα πούμε πιο λιανά: Τι πιο μεγάλη απογοήτευση από το να συνειδητοποιούμε ότι δε θα γίνουμε ποτέ τόσο σένιοι ή και πολιτισμένοι όσο οι «Διάσημοι 5»! Τι απογοήτευση να μη βρούμε τίποτα της προκοπής στο Brokeback Mountain! Χάσαμε τόσο χρόνο με τα κεφάλια κάτω σε σοκάκια από δω κι από κει. Δε δίνουμε μία για γάμους και στρατό. Αλλά… ω ναι, έχουμε κάνει το καλύτερο sex ever, σε όλα τα μέρη που δεν έπρεπε! Και φυσικά δε είπαμε τίποτα στ’ άλλα αγοράκια του σχολείου, δε θα το άντεχαν.

Το 1970, οι βετεράνες του Stonewall, Marsha P. Johnson και Sylvia Rivera, έστησαν την STAR Street Transvestite Action Revolutionarie (Επαναστατική Δράση των Τρανς ΑΣΤΕΡΙΑ του Δρόμου) και άνοιξαν το STAR house (Το σπίτι για τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ), μια ριζοσπαστική βερσιόν της κουλτούρας των «σπιτιών» που υπήρχαν ήδη στις κοινότητες των μαύρων και Λατίνων queer. Το σπίτι για τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ έγινε μια δωρεάν και ασφαλής φωλιά για όλα τα queer τρανς παιδιά που έμεναν στο δρόμο.

Ως «μαμάδες του σπιτιού», η Marsha και Sylvia στήθηκαν στην πιάτσα για να φέρουν λεφτά για το νοίκι, ώστε να μην αναγκαστούν να στηθούν τα πιτσιρίκια. Με τη σειρά τους «τα παιδιά τους», περιμάζευαν ή και έκλεβαν φαγητό ώστε να υπάρχει πάντα φαΐ στο σπίτι για όλους. Να τί λέμε αλληλοβοήθεια! Στο μεσοδιάστημα από την εξέγερση στο Stonewall μέχρι και το κρούσμα της νόσου του HIV, υπήρξε μεγάλη άνοδος στην κουλτούρα του δημοσίου sex για την queer κοινότητα της Νέας Υόρκης. Τα όργια ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στους απελευθερωμένους χώρους της κοινότητας: σε καταλήψεις, σε εγκαταλελειμμένα φορτηγά, στα λιμάνια, καθώς και στα bar και club στην οδό Κρίστοφερ. Έτσι καταλαβαίνουμε εμείς την ελεύθερη συνύπαρξη ελεύθερων ανθρώπων! Εκείνη η περίοδος έχει καταγραφεί ως η πιο σεξουαλικά απελευθερωμένη περίοδος που έχει υπάρξει ποτέ στη χώρα. Μολαταύτα, οι συγγραφείς αυτού του zine πιστεύουν μες απ’ την καρδιά τους ότι μπορούμε να πάμε ακόμα πιο πέρα.

Και όταν ήμουν 16, ένας εκκολαπτόμενος νταής μ’ έσπρωξε και με είπε αδερφή. Τον χτύπησα στο στόμα. Η συνουσία μεταξύ της γροθιάς μου και του στόματός του ήταν πολύ πιο sexy από οτιδήποτε πάσαρε το MTV στη γενιά μας. Με τη λαχτάρα ακόμα στο στόμα από τη συνουσία της γροθιάς, συνειδητοποίησα ότι είμαι αναρχικός. Με λίγα λόγια, αυτός ο κόσμος δεν έχει υπάρξει ποτέ αρκετός για μας. Λέμε στα μούτρα του “τα θέλουμε όλα παλιόκοσμε, για τόλμα να μας σταματήσεις!

Ας γίνουμε παρακμιακοί!

Η ανωμαλία είναι πολιτική στάση!

Η ανωμαλία είναι η ζωή μας!

_________________________________________________

[1]  Ο Ζαν Ζενέ ήταν ένας queer, απατεώνας και τυχοδιώκτης. Πέρασε τα νιάτα του ταξιδεύοντας όλη την Ευρώπη, αφήνοντας τα σημάδια της ακολασίας στο πέρασμά του. Καταδικάστηκε σε ισόβια μετά από τουλάχιστον 12 συλλήψεις για κλοπή, πορνεία, αλητεία, επαιτεία και χυδαία συμπεριφορά. Άρχισε να γράφει στη φυλακή και τα γραπτά του ενέπνευσαν το Σαρτρ και τον Πικάσο, οι οποίοι με τη σειρά τους κατέθεσαν αίτηση στη Γαλλική κυβέρνηση για την αποφυλάκισή του. Μετά την αποφυλάκισή του κατατάχτηκε στο στρατό, από όπου και τον απέλασαν. Ο λόγος της απέλασης: τον πιάσανε να γαμιέται με άλλους στρατιώτες. Για το υπόλοιπο της ζωής του, ανακατεύτηκε με διάφορα κινήματα, εξεγέρσεις και ιντιφάντες, καθώς και με άλλους επαναστάτες, φιλοσόφους, κλπ. Η ζωή του Ζενέ είναι ένα υπέροχο παράδειγμα επαναστατικής και εγκληματικής queer παρακμής

[2]  Εδώ «ομοφυλοφιλία» κατά Ζενέ. Όταν μιλάμε για queer, εννοούμε πολύ περισσότερα από τα κλασσικά όρια της έννοιας ομοφυλοφιλία.

[3] Δες και τo τεύχος New Jersey 4. Κι ας απελευθερώσουμε και κάθε άλλον άνθρωπο μια που ξεκινήσαμε!

κείμενο:

Toward the queerest insurrection

Mary Nardini Gang

μετάφραση: Elisavet Tapini / ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ-

επιμέλεια: Τάσος Σαγρής

https://voidnetwork.gr

____________________________________________

διάβασε επίσης:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ «Περί ηρώων και τάφων» : Σκέψεις για την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου

https://voidnetwork.gr/2018/09/26/zak-kostopoulos-keno-diktuo/

The post Για την πιο QUEER εξέγερση που έγινε ποτέ!- Mary Nardini Gang appeared first on Void Network.

Βρίσκομαι στην πόρτα του Νίκου, ενός gay άνδρα γύρω στα 45. Μπαίνω στο διαμέρισμά του, σε μία μεσοαστική πολυκατοικία κοντά στο κέντρο. Η μύτη μου δέχεται βίαιη «επίθεση» από τη βαριά μυρωδιά της «μεφ» (mephedrone), ένα χημικό ναρκωτικό που συνδυάζεται από τους Έλληνες gay με το σεξ εδώ και περίπου 7 χρόνια, από την εμφάνιση, δηλαδή, της οικονομικής κρίσης.

Ο Νίκος με καλωσορίζει στο σπίτι του και αποφασίζω να μην του πω για τη μυρωδιά που κυριαρχεί στον χώρο, γιατί δεν ξέρω πως θα αντιδράσει. Στη συνέχεια της κουβέντας μας, θα μου πει ότι έχει να κάνει μεφ εδώ κι έναν μήνα, οπότε καταλαβαίνω ότι θα τον ενοχλούσε αν ήξερε ότι είχα καταλάβει την αλήθεια από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο σπίτι. Κάπως έτσι είναι οι ζωές όσων gay αντρών έχουν αγκιστρωθεί στο δόλωμα των chems, των χημικών ναρκωτικών νέας γενιάς, που συνδυάζουν χαμηλή τιμή, έλλειψη σωματικού εθισμού και πρόσκαιρη ευφορία και διάθεση για αχαλίνωτο σεξ. Η εξάρτησή τους είναι καθαρά ψυχολογική: «Ήταν μία περίοδος που, αφού είχα ξεκινήσει με την κόκα μετά από έναν χωρισμό, πέρασα πολύ εύκολα στα chems για οικονομικούς κυρίως λόγους», μου λέει ο Μάνος από το Skype κι εξηγεί πως ένιωθε στην αρχή: «Γενικά όλο αυτό ήταν μια αντίδραση σε μια κακή ψυχολογική κατάσταση. Στην ουσία από ένα σημείο και μετά είχα εθιστεί σε όλο αυτό, πιο πολλή στην ουσία κι όχι στο σεξ. Συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές πήγαινα σε κάποιο πάρτι πιο πολύ για να πιω κι όχι για να κάνω σεξ. Μπορεί να πήγαινα και να καθόμουν σε μια γωνία και να μην κάνω τίποτα». «Υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν μεφ ακόμα και για να πάνε γυμναστήριο. Εγώ δεν έφτασα σε αυτό το σημείο», επισημαίνει ο Γιώργος, που τον συνάντησα στο χώρο της εργασίας του, για να μου μιλήσει για το ίδιο θέμα, με δεδομένο ότι έχει σταματήσει τη χρήση chems εδώ και 8 μήνες.

Βάζεις σε απόλυτη προτεραιότητα το σεξ ή τα chems ή και τα δύο…

Η δυσκολία του να μιλήσει κάποιος με άτομα που κάνουν χρήση chems ήταν πανταχού παρούσα σ’ αυτή την έρευνα του Antivirus: Έδωσα ραντεβού 2-3 φορές μ’ ένα ζευγάρι αντρών που κάνουν μαζί χρήση, για να μου μιλήσουν μέσω Skype. Την τρίτη φορά, που δυστυχώς για μένα, έπεσε Σάββατο βράδυ, δεν μου μίλησαν ποτέ ξανά, παρόλο που αρχικά είχαμε πει να μιλήσουμε «σε μία ώρα». Προφανώς είχαν βρει στο μεταξύ κάποιον ή κάποιους για σεξ, πράγμα πολύ πιο επείγον και σοβαρό για Σάββατο βράδυ στην περίπτωση ενός ατόμου που έχει εθιστεί στο chemsex. Εξάλλου, μπορεί να δει κανείς παντού την επιρροή των chems: Σε τηλεοπτικές σειρές, ιδιαίτερα τις αμερικάνικες, με σαφείς αναφορές που είναι είτε ουδέτερες είτε παροτρύνουν τον τηλεθεατή να περάσει στο ταξίδι του chemsex. Τα ίδια και στο Facebook: Υπάρχουν άτομα, που ενώ ταλανίζονται από χίλια δυο ψυχολογικά προβλήματα, πιστεύουν ότι βρίσκουν διέξοδο μέσα από τα chems. «Μετά από δύο δεκάρια στεντόν και την πολύτιμη στήριξη ανθρώπων που αγαπώ, συνέρχομαι από ένα άσχημο, άσχημο, άσχημο trip κεταμίνης, συνδυασμένο με στερητικά από αντικαταθλιπτικό, που με έφτασαν σε σημείο να σκέφτομαι / σχεδιάζω να φουντάρω – άσχετα αν βαθιά μέσα μου ήξερα και δεν ήξερα ότι είναι προσωρινό», λέει ο νεαρός Φάνης σε ένα post του στο Facebook. Η κεταμίνη είναι ένα ισχυρό αναισθητικό, που προκαλεί παράλυση ή και θάνατο εάν ληφθεί σε μεγάλη δόση. Έχω υπάρξει μάρτυρας σε επεισόδιο όπου άτομο μπέρδεψε τη μεφ με την κεταμίνη, με αποτέλεσμα να έχει παραισθήσεις και να μην μπορεί να κουνήσει τα άκρα του για αρκετή ώρα, ενώ μίλαγε και νόμιζε ότι θα πεθάνει. Τα δύο αυτά ναρκωτικά μοιάζουν πολύ μεταξύ τους (λευκή σκόνη), καθώς και στον τρόπο πρόσληψης (συνήθως από τη μύτη) αλλά οι δόσεις της «κέτα» είναι πολύ μικρότερες από της μεφ, για να είναι «ασφαλείς» για τον άνθρωπο. Βεβαίως, υπάρχουν οι συνειδητοποιημένοι χρήστες, που γνωρίζουν πολύ καλά πως βλάπτουν τον οργανισμό τους, αλλά το συνεχίζουν. Ένας από αυτούς είναι ο Γιάννης, ο οποίος μιλάει για τον εθισμό του σε όλων των ειδών τα ναρκωτικά: «Συγκεκριμένα περιστατικά δεν θέλω να σου πω, αλλά κάποιες φορές ήταν πολύ σοβαρά και επιβλαβή στον οργανισμό. Προτιμώ να μιλήσω για τις φορές που έχω περάσει καλά, που είναι πάρα πολλές». Και εξηγεί ότι, «το κακό ξεκινά από τη στιγμή που δεν μπορείς να το χειριστείς και έχουν υπάρξει τέτοιες στιγμές, δεδομένου και ότι τα ίδια τα ναρκωτικά σε φέρνουν σε μία κατάσταση που είναι οριακή. Αν ξεπεραστεί το όριο και εκείνη τη στιγμή δεν έχεις τον έλεγχο αυτού του «σάλτου», εκεί μπορούν να γίνουν μεγάλες ζημιές, εμφράγματα… Μπορεί να πεθάνεις από τη χρήση». Ο Γιάννης είναι από τους ελάχιστους χρήστες των chems που συνδυάζουν όλων των ειδών τα ναρκωτικά και το αγαπημένο του, όπως λέει, είναι η ηρωίνη: «Τα κατασταλτικά ναρκωτικά τα προτιμώ. Την ηρωίνη και τα παράγωγά της ή τα σχετικά με την ηρωίνη. Δεν θέλω διεγερτικά».

Η πρώτη μου φορά

Οι περισσότεροι έχουν ξεκινήσει σε συνδυασμό με το sex την χρήση των chems κι η πλειοψηφία απ’ αυτούς δεν είχε κάνει ποτέ κάτι πιο σκληρό, εκτός ίσως από κόκα. Ο Νίκος μου είπε: «Ξεκίνησα το chemsex το Σεπτέμβριο του 2011. Ο λόγος ήταν η περιέργεια, είχα συναντηθεί με παιδιά που τα γαμούσα και τα φίσταρα και έφερναν τη… σκονίτσα τους. Την πρώτη φορά το έκανα σε σπίτι άλλου κι εκτός Ελλάδος. Ήξερα ότι αυτό το παιδί ήξερα θα μου έβρισκε και του ζήτησα. Πήγα απ’ το σπίτι του στο Βερολίνο και του είπα να παίξουμε κιόλας. Μου έδωσε και λίγο G. Άργησε πάρα πολύ να με πιάσει η μεφ και δεν ήτανε συγκλονιστική πρώτη φορά. Μετά μου άρεσε περισσότερο», μου λέει για την επίδρασή της. Ο Γιώργος ξεκίνησε το 2009 και μάλιστα το δοκίμασε πρώτη φορά στη δουλειά, αφού τότε δούλευε σε μπαρ: «Δεν ήταν για σεξ, ήταν για διασκέδαση, για χρόνια μου λέγανε να δοκιμάσω, έλεγα όχι και κάποια στιγμή είπα ναι, να δοκιμάσω», εξηγεί. Μέχρι το 2010 «έπινε» χωρίς να κάνει σεξ και μάλιστα επειδή «ήταν τα εισπνεύσιμα», όπως διευκρινίζει, «δεν είχα όρεξη για σεξ, το είχα συνδυάσει με τη νυχτερινή διασκέδαση. Κάποια στιγμή ένας μου δίνει ένα energy drink, που έπινε και μέσα είχε G. Μου έβγαλε πολύ έντονα ένστικτα για άγριο σεξ και μάλιστα πράγματα που δεν τα είχα σκεφτεί ποτέ. Γύρισα το πρωί σπίτι μου στις 9 και πήγα στην άλλη άκρη της πόλης, για να κάνω σεξ. Κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα το έκανα». Η επίδραση στην ψυχολογία του Γιώργου ήταν καταλυτική: «Μου άλλαξε τα δεδομένα σε ό,τι αφορά το σεξ. Μεταξύ 2010 και 2013 δεν ξανάκανα σεξ χωρίς ναρκωτικά, υπήρξε περίοδος που κάθε σαββατοκύριακο γινόταν αυτό, με όλων των ειδών τα chems. Σιγά-σιγά δεν με έπιαναν τόσο, οπότε είτε πρέπει να πας σε βελόνες (σ.σ. slamming), είτε να αποστασιοποιηθείς λίγο. Εγώ επέλεξα να σταματήσω τελείως το 2013». Για τον Γιώργο, όμως, δεν ήταν η τελευταία φορά που θα έκανε chemsex, παρόλο που ταυτόχρονα απείχε και από το κανονικό σεξ, γιατί «φοβόμουν ότι δεν θα μπορώ να λειτουργήσω ή ότι δεν θα μου αρέσει τόσο πολύ», μου εκμυστηρεύεται. Βρίσκει «καταφύγιο» σε μία σχέση και απέχει από τα chems για αρκετό διάστημα, αλλά κατά τη διάρκεια της σχέσης ξανακυλάει. «Με πολύ περισσότερο έλεγχο, κάνοντας παράλληλα σεξ και με τη σχέση μου χωρίς ναρκωτικά. Κάτι το οποίο με έκανε να αντιληφθώ, επειδή τα εφέ των ναρκωτικών μειώνονται, ότι αυτό που έχεις στο μυαλό σου κι η καύλα που έχεις στο μυαλό επ’ ουδενί δεν είναι η πραγματικότητα που ζεις. Έτσι ξενέρωσα και τα σταμάτησα εδώ και 8 μήνες». Ο Δημήτρης, που με δέχτηκε σπίτι του ένα χαλαρό Σάββατο πρωί, μου είπε εξ αρχής ότι είναι και ντίλερ και μου μίλησε αρχικά για την πρώτη του φορά ως χρήστης: «Ο λόγος ήταν η διάρκεια στο σεξ, που μου προσφέρουν τα chems. Έτσι τα ξεκίνησα, αλλά ούτε καν θυμάμαι ποια ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα, ούτε τι μου είχε δημιουργήσει, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν με πολυπιάνουν εμένα αυτά. Απλά με βοηθάνε στη διάρκεια». Ο Γιάννης, ο πιο «έμπειρος» εκ των συνομιλητών μου σε σχέση με όλες τις ψυχοδραστικές ουσίες μου λέει ότι έχει πολύ μεγάλο ιστορικό με τις ουσίες, «οπότε δεν περίμενα να έρθει το chemsex. Πρώτη φορά συνθετικά ναρκωτικά έκανα όταν ήρθαν, μπορεί να ήταν το 2008, αν θυμάμαι καλά. Έκανα κρύσταλ μεθ. Έκσταση και τέτοια έκανα από το 1995, κόκα λιγότερο. Χημικά ήταν κι εκείνα, μαζί με γαμήσια. Στη γενιά μου έπαιξαν χημικά (chems) στα γαμήσια, δηλαδή δεν μου είχε κάνει εντύπωση αυτό, δεν περίμενα να το δω το 2009. Από το 1993 τα είχα δει και στο εξωτερικό». Σε ένα καφέ στη Βικτώρια συναντηθήκαμε με τον Θανάση, που τον ήξερα από παλιότερα, αλλά δεν γνώριζα ότι ήταν χρήστης ψυχοδραστικών ουσιών, ούτε είχε προκύψει σαν θέμα πάνω στην κουβέντα. Μέσω τρίτου κανονίστηκε το ραντεβού και οι ενδοιασμοί του μετριάστηκαν, καθώς γνωριζόμασταν, ειδάλλως δεν θα μιλούσε ανοιχτά για το θέμα: «Με ουσίες ξεκίνησα στα 17, μέσα από την ηλεκτρονική μουσική, τα μαγαζιά, χωρίς να έχω καν στο μυαλό μου ότι μπορώ να το συνδυάσω με το σεξ. Πολύ λίγες φορές είχα κάνει σεξ με κοπέλα υπό την επήρεια LSD, το οποίο ήταν τραγικό… εκεί που γαμούσες, έβλεπες έναν δράκο! Αμφεταμίνες, κοκαΐνες, τριπάκια, μία με δύο φορές το μήνα χρησιμοποιούσα κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, αλλά μου φαινόταν αδιανόητο το σεξ με τα ναρκωτικά». Ο Θανάσης πέρασε από μία μεταβατική φάση, όπου υπήρξε σεξεργάτης, για άντρες και τελικά αποδέχτηκε τον εαυτό του ως gay κάνοντας και μία μακροχρόνια σχέση, με την οποία μετά από ένα διάστημα αποφάσισαν να δοκιμάσουν το chemsex. Μου περιγράφει πως έγινε την πρώτη φορά: «Η πρώτη-πρώτη φορά, βασικά ήταν σε μία βίζιτα μ’ ένα ζευγάρι, που μου πρόσφερε και δοκίμασα. Ήμουν τόσο χαρούμενος που δεν τους πήρα ούτε λεφτά. Μεφ και G και το πρώτο μου βιάγκρα», αλλά πέρασε αρκετό διάστημα μέχρι να ξανακάνει. «Με τη σχέση μου σε κάποια φάση κάναμε σεξ μια μέρα με κεταμίνη κι είπαμε να πάμε σε μια παρτούζα. Μετά από αυτό εύκολα μπήκα στο τριπάκι. Από τη στιγμή εκείνη συνδύασα το σεξ με τα ναρκωτικά, είτε με κόκα είτε με άλλα. Μετά άρχισα να γουστάρω. Απελευθερωνόμουν, σου καταργούν τις αναστολές σε πολύ μεγάλο βαθμό, τσαλακωνόμουν». Ο Μάνος έχει σταματήσει τη χρήση χημικών ουσιών από τον Οκτώβριο του 2016. «Είχα ξεκινήσει πριν από δυόμιση χρόνια το chemsex και πριν από αυτό έκανα κόκα, περίπου το 2014. Είχα κάνει και σεξ υπό την επήρεια της κόκας, αλλά γενικά δεν ήταν συνδεδεμένο με το σεξ. Πιο πολύ όταν έβγαινα σε κλαμπ». Η περίπτωση του Μάνου είναι ίσως η πιο κλασική: «Το chemsex προέκυψε όταν έκανα αρκετά συχνά κοκαΐνη και το συζητούσα με κάποιον και μου είπε ότι υπάρχει η μεφ, που είναι παρόμοια και είναι πιο φτηνή. Τη στιγμή που μου το πρότεινε, κάναμε και μαζί. Πίναμε, παίζαμε και σε κάποια φάση μου λέει ότι συνήθως τη μεφ τη χρησιμοποιούν σε πάρτι. Επί τόπου ανοίγουμε το grindr και προσπαθούμε να βρούμε κι άλλους. Οι άλλοι φέρανε poppers και G. Για τις δύο επόμενες μέρες γινόταν το ίδιο. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η εμπειρία».

Διακίνηση

Υπάρχουν τρεις απόψεις σε σχέση με τη διακίνηση των chems στην Ελλάδα. Το ρεπορτάζ δεν έφτασε τόσο βαθιά ώστε να βρει τα κανάλια διοχέτευσης των ουσιών στην αγορά, γιατί όσο δύσκολο ήταν να βρει κάποιος χρήστες να μιλήσουν – έστω και ανώνυμα – ακόμα πιο δύσκολο ήταν να βρει τους διακινητές ή τουλάχιστον αποδείξεις για το πως γίνεται και από ποιους ελέγχεται η διακίνηση. «Τα άτομα δεν είναι πολλά, τουλάχιστον στον gay χώρο, που κάνουν διακίνηση», λέει ο Δημήτρης, που είναι και ντίλερ. «Σκοπός είναι κυρίως να «εξυπηρετηθούν» κάποια άτομα με ασφάλεια και χωρίς ρίσκο να πιαστούν, σε σχέση με το να αγοράσουν κάτι τέτοιο από το δρόμο. Βέβαια, πλέον μπορείς να βρεις chems παντού, ακόμα κι από αλλοδαπούς στο κέντρο. Μου έχουν πει ακόμα και για στρέιτ που δίνει μεφ σε στρέιτ», συμπληρώνει. Στην ερώτησή μου γιατί αποφάσισε να κάνει αυτή τη «δουλειά» ή την «εξυπηρέτηση», όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος, μου απάντησε ότι «σίγουρα το θέμα είναι οικονομικό. Πολύ μεγάλη ανεργία, ο καθένας ψάχνει έναν τρόπο να ζήσει. Δε νομίζω ότι κάποιος παίρνει ένα τέτοιο ρίσκο να κάνει αυτή τη δουλειά, αν δεν έχει ανάγκη. Πολλά χρήματα βγάζουν μόνο όσοι πουλάνε κόκα. Όσοι δίνουν σε κάποιο κόσμο λίγη κόκα και κάποια λίγα είδη φτηνών chems δεν νομίζω ότι βγάζουν πολλά λεφτά». Η αλήθεια είναι ότι όσοι ντίλερ γνωρίζω, είναι ταυτόχρονα και χρήστες. Κανένας από αυτούς δεν έχει «κάνει λεφτά», δεν έχει «πιάσει την καλή». Φαίνεται από τα διαμερίσματά τους, από τον τρόπο ζωής τους. Δεν είναι αυτό που λέμε «βαρόνοι των ναρκωτικών», οπότε τα «μεγάλα ψάρια» θα βρίσκονται αλλού. Ο Γιάννης, που είναι όπως είπαμε, χρήστης όλων των ειδών ουσιών, πιστεύει ότι «ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος στα ναρκωτικά με το σεξ και στη gay κοινότητα, αφορά το μηχανισμό που τα πουλάει τα ναρκωτικά. Από την άποψη ότι είναι ένας κρατικός οργανισμός, ο οποίος πουλώντας ναρκωτικά, ελέγχει την επιθυμία και την κατευθύνει». Όταν τον ρωτάω για ποιον κρατικό μηχανισμό μιλάει, επειδή δεν θέλει να απαντήσει ευθέως, μου λέει: «Είναι ο ίδιος με τον κρατικό μηχανισμό που λέει ότι είναι καλό να είσαι γκέι ή δεν είναι ή απαγορεύεται να ζεις μια γκέι ζωή». Κι εξηγεί λίγο παραπάνω, χωρίς να κατονομάζει: «Ο τρόπος που πουλιούνται τα ναρκωτικά, είναι οργανωμένος, αφορά και την οργάνωση του κράτους. Το πρόβλημα με τα ναρκωτικά αφορά και τον τρόπο διακίνησης και παρουσίασης και πλασαρίσματος σε μια αγορά. Όταν μιλάμε για αυτό, δεν θα μιλήσουμε μόνο για το χρήστη, αλλά και γι’ αυτόν που τα πουλάει, για τον ντίλερ». Το κύκλωμα, που διακινεί μεφ και G στην πόλη μας, αποτελείται από μία χούφτα ανθρώπους. Δεν το κρύβουν ότι το κάνουν, ούτε δείχνουν να έχουν ενοχές και είναι κι οι ίδιοι χρήστες, ενώ κάποιοι θα σου πουν ότι το… ελέγχουν. Όλη η πιάτσα τους ξέρει, μπορείς να τους πάρεις τηλέφωνο, να σου τα φέρουν σπίτι, να σου τα φέρουν την ώρα που κάνεις σεξ, ή να πας άμεσα σπίτι τους να αγοράσεις. Επίσης, θεωρούν ότι δεν κάνουν κάτι κακό ή δεν το πολυαναλύουν κιόλας. Προτιμούν να βλέπουν την πραγματικότητα αλλιώς. Επιστρέφουμε στον Δημήτρη, ο οποίος ίσως είναι ο πιο συνετός από τους ντίλερ: «Η κρίση το δημιούργησε αυτό, αλλά και ο κόσμος ταυτόχρονα τα παίρνει για να ξεπεράσει τα προβλήματά του. Είναι ένας δρόμος για να περάσεις καλά και να μη σκέφτεσαι τόσο τα προβλήματά σου. Σίγουρα δεν έχουν όλοι την ίδια οικονομική άνεση να πάρουνε, κάποιοι παίρνουν κάθε σαββατοκύριακο , άλλοι μια φορά το μήνα, άλλοι κάνουν συνειδητά αποχή για κάποιους μήνες. Μπορεί να θέλουν παραπάνω αλλά δεν έχουν λεφτά για επιπλέον δόσεις».

Τα chems και οι επικίνδυνες πρακτικές στο σεξ

Από την επιθετικότητα και την έξαρση του σεξ χωρίς προφυλακτικό, μέχρι την ακατάσχετη λογοδιάρροια και την εμμονική ενασχόληση με την εύρεση ερωτικών συντρόφων μέσω των applications, ο κοινός παρονομαστής είναι η χρήση των chems κατ’ επανάληψη. Ο Γιώργος μου λέει ότι έχει μεν τον απόλυτο έλεγχο του τι γίνεται στην πραγματικότητα, αλλά υπάρχει «πάντα κάτι το ανικανοποίητο. Εξ’ ου και κάποιοι συστηματικά ψάχνουν καινούρια άτομα, δεν νιώθουν ικανοποιημένοι ποτέ. Πάντα θέλεις κι άλλο, ακόμα και να βρεις αυτό που θέλεις κάποια στιγμή». Υπάρχουν και στιγμές απόλυτης έλλειψης αναστολών, όπως αυτή που μου περιγράφει ο Γιώργος: «Ένας ήθελε γυμνός να βγει στην ταράτσα να κάνει σεξ, ή να βγει από το ασανσέρ χωρίς ρούχα». Ταυτόχρονα κάποιες λάθος πρακτικές μπορεί να αποβούν για κάποιους μοιραίες, ιδιαίτερα όταν περιλαμβάνουν υπερβολική δόση G (GBL) ή κεταμίνης. «Το πιο τρομακτικό που έχω ζήσει», λέει ο Γιώργος, είναι «να μπερδέψει κατά λάθος τις ουσίες κάποιος, να του δώσουν κεταμίνη αντί για μεφ, να έχει πανιάσει και να βρίσκομαι στο μπάνιο να τον λούζω με κρύο νερό και να μη λειτουργεί τίποτα στο σώμα του, να έχει πετρώσει». Ο Θανάσης περιγράφει όσα του έβγαζε η χρήση των chems πάνω στο σεξ: «Υπάρχει και η ξεφτίλα, που με τα ναρκωτικά σε καυλώνει απίστευτα, λίγο πιο κίνκυ, πιο βρώμικο σεξ». Αυτό δεν είναι τόσο αρνητικό, εφόσον θέλει να το νιώσει κάποιος πάνω στην καύλα, το πρόβλημα επιδεινώνεται, όταν κινδυνεύει η ζωή του: «Σε κάποια φάση κόλλησα και HIV, το καλοκαίρι του 2015, γιατί είχα μια τάση να μη χρησιμοποιώ προφυλακτικό», «η χρήση προφυλακτικού σε όλα αυτά είναι μηδαμινή και αν υπάρχει, αναιρείται. Οι πρακτικές μπορεί να περιλαμβάνουν ακόμα και αίμα, ενώ πέρα από τον HIV, υπάρχει και η ηπατίτιδα C», συμπληρώνει ο Θανάσης και υποστηρίζει ότι αυτή την «τάση για ελευθερία από τις αναστολές» του την προκάλεσαν τα chems. Επίσης, ο ίδιος έχει ακούσει ιστορίες που «σε παρτούζες δίνουν υπερδοσολογίες G για να φτάσουν το θύμα να μην έχει τον έλεγχο. Εγώ πάντα είχα τον έλεγχο, δεν άφηνα κόσμο να μου βάλει G ή οποιαδήποτε άλλη ουσία.» «Το chemsex σε κάνει να χάνεις το μέτρο του χρόνου», λέει ο Νίκος και προσθέτει: «Ξαφνικά η μία-δύο ώρες σεξ γίνονται 2 μέρες, με ναρκωτικά, γαμήσια και φισταρίσματα. Χωρίς ύπνο». Ακόμα πιο επικίνδυνη πρακτική θεωρείται το slamming, δηλαδή η πρόσληψη – κυρίως – μεφ με υποδόρια ένεση. Για την εμπειρία του αυτή μίλησε ο Νίκος: «Έχω κάνει από περιέργεια slamming, ήθελα να δω πού θα με πάει, να το κάνω ακόμα καλύτερο. Το είχα κάνει στις αρχές το 2011. Τώρα δεν το κάνω. Γιατί ευτυχώς δεν μου είναι απαραίτητο να την ακούσω και καταλαβαίνω ότι είναι πολύ επιβαρυντικό. Αν μου ήταν απαραίτητο, θα το έκανα και τώρα. Την ακούω με το σνιφαριστό. Αυτό που κάνω είναι το plugging, να διαλύσω μεφ με ζεστό νερό και να το βάλω μέσα στην τρύπα». Για το slamming ο Δημήτρης λέει ότι: «Έχω ακούσει πως ορισμένοι παροτρύνουν κάποιους για σλαμ. Θεωρώ ότι δεν είναι σωστό να παροτρύνεις κάποιον, είναι σωστό να είναι δική του επιλογή. Δεν είναι σωστό να τον πιέζεις, από τη στιγμή που δεν έχει δοκιμάσει ή δεν έχει σκεφτεί να πάρει. Νομίζω ότι γίνεται πολύ εθιστικό το σλαμ. Επειδή δεν το κάνω, δεν μπορώ να έχω απόλυτα γνώμη, από την άποψη ότι κάποιοι μπορούν να το ελέγχουν. Σίγουρα όμως υπάρχουν κάποιοι που δεν το ελέγχουν και δεν είναι ό,τι καλύτερο να καταστρέφεις τις φλέβες σου». Ο Νίκος, στη συνέχεια, μου λέει ότι έχει πέσει αναίσθητος δύο φορές από υπερβολική δόση G, το λεγόμενο «G hole», χωρίς να έχει κινδυνέψει όμως η ζωή του, ενώ έχει δει τουλάχιστον πέντε φορές άλλα άτομα σε G hole. Επίσης, μου λέει ότι «έχω δει σε άλλους να κολλάνε στα κινητά τους, μάλλον από τη μεφ. Δεν κάνουν τίποτα άλλο. Αυτό εμένα δε μου συμβαίνει. Ξέρω ότι είμαι εκεί για το γαμήσι». Το ίδιο έχει παρατηρήσει στον εαυτό του και ο Μάνος: «Σε σχέση με το κινητό είναι κάποια επίδραση της ουσίας που σε κάνει να νιώθεις κολλήματα. Απλά μου χει τύχει με τις ώρες να σκρολάρω το facebook. Τα chems σε κάνουν να τρως κόλλημα με κάτι που τα έχεις συνδυάσει. Είχα καταλήξει, κάθε φορά που έπινα, να μένω μόνος μου στο σπίτι ή να σκρολάρω με τις ώρες τα apps, ήταν πολύ περίεργη φάση. Επίσης, σταμάτησα να κάνω σεξ χωρίς drugs. Είχα καταλάβει ότι ήταν προβληματικό είχα προσπαθήσει να κάνω και χωρίς και είδα ότι δε λειτουργούσα, τελικά έκανα drugs μπας και κάνω σεξ και ούτε αυτό έκανα». Κι ο Γιώργος με τη σειρά του περιγράφει για την εμπειρία του: «Κάνεις σεξ με ανθρώπους που επ’ ουδενί θα τους άφηνες να σε αγγίξουν αν ήσουν νηφάλιος, αλλά κάνεις σεξ γιατί έχουν μπει στην ίδια φάση. Πολλοί ενεργητικοί μετασχηματίζονται σε υπερ-παθητικούς, υποτακτικούς, που θέλουν να γίνουν το πουτανάκι των άλλων και τέτοια, όσο πιο hard τόσο καλύτερα. Άρει τις ασφάλειες, τις αναστολές, δεν αντιλαμβάνεσαι αν κάνεις κακό στον εαυτό σου, αρκεί να είναι ό,τι πιο hardcore.»

Κινδύνεψαν να χάσουν ή έχασαν και τη δουλειά τους

Μία άλλη πολύ σημαντική συνέπεια στις ζωές των χρηστών τέτοιων ουσιών αφορά το εργασιακό τους περιβάλλον. Είτε πρόκειται για μια απλή απουσία, που δικαιολογείται τις περισσότερες φορές με μια αδιαθεσία, είτε μέχρι και απόλυση. Ο Μάνος μου λέει για την περίπτωσή του: «Η χρήση είχε συνέπειες στο εργασιακό μου περιβάλλον. Εάν ήταν Σάββατο, ξεκινούσα να πίνω, με την προοπτική ότι δουλεύω Δευτέρα. Αλλά έφτανε η Δευτέρα και συνέχιζα να πίνω. Παραμέλησα τη δουλειά μου μια, δυο, τρεις φορές και τελικά μου είπανε να φύγω». Η επαγγελματική καριέρα του Γιάννη έχει κινδυνέψει αρκετές φορές: «Η επόμενη μέρα δεν σε βρίσκει ακριβώς εκεί που υπολόγιζες. Που σημαίνει ότι μπορεί να μην πας στη δουλειά σου ή να πας στη δουλειά σου μαστουρωμένος. Συμβαίνουν αυτά.»

Μεγεθύνουν τα όποια προβλήματα έχει κάποιος και προκαλούν κατάθλιψη

Ρωτάω τον Γιάννη, αν πέρα από την καριέρα του, έχει κινδυνέψει και η ζωή του, με δεδομένο ότι χρησιμοποιεί πολλών ειδών ουσίες: «Υπολογίζω, στο βαθμό που τα έχω κατανοήσει, ότι από τη στιγμή που φτάνεις σε εκείνο το σημείο, είναι κι αυτό μια επιλογή, δεν φταίνε τα ναρκωτικά. Τα ναρκωτικά είναι ένα χαλί, βάζεις πάνω το τρενάκι σου. Τώρα αν αυτό είναι τρενάκι της χαράς ή τρενάκι του τρόμου, με τον ίδιον οδηγό δεν είναι; Πάντως, πολλές φορές έχω επιχειρήσει πράγματα, έχω κάνει αυτοκτονικούς ιδεασμούς, αλλά έχω δει κι άλλους ανθρώπους να τους συμβαίνει. Να θέλουν να πηδήξουν από τον τέταρτο όροφο, να θέλουν να βάλουν ένα μαχαίρι στον κώλο, έχω δει τέτοια πράγματα. Πάλι όμως θεωρώ ότι δεν είναι τα ναρκωτικά αυτό για το οποίο πρέπει να κουβεντιάσουμε, όταν μιλάμε για τέτοιου είδους συμπεριφορές. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος, δηλαδή, ότι αν έλειπαν τα ναρκωτικά, αυτό δεν θα είχε συμβεί. Το ποια είναι η ανθρώπινη διάσταση, τα ναρκωτικά τη βοηθούν να αποκαλυφθεί, αλλά δεν τη φτιάχνουν. Ίσως τη μεγεθύνουν, αλλά υπάρχουν ήδη αυτά τα πράγματα. Δεν μπορώ εγώ ξαφνικά να αρχίσω να μεγεθύνω τον εσωτερικό σου ψυχισμό, το δικό σου τραύμα, το δικό σου εκπληρωμένο ή ανεκπλήρωτο, μιας και μιλάμε για σεξ, γιατί αυτό είναι το διακύβευμα… Ο καθένας λοιπόν διογκώνει, χρησιμοποιώντας τα ναρκωτικά, τις δικές του απαιτήσεις. Τα δικά του «θέλω» εκείνη τη στιγμή. Με βάση του πώς αυτά τα «θέλω» εκπληρώνονται προχωρά, κάνει το ταξίδι του. Η ηδονή και η καταστροφή είναι πολύ κοντά. Η εμπειρία μου έρχεται από ανθρώπους οι οποίοι συμμετέχουν στο σεξουαλικό παιχνίδι με συγκεκριμένο προφίλ. Τα chems βοηθάνε στο πιο… απαιτητικό σεξ, γιατί εκφράζει ογκωδέστερα απαιτήσεις. Και από τις 2, από τις 3, τις 150 πλευρές, όσες είναι στην παρτούζα εκείνη τη στιγμή». Ο Φάνης, φίλος από το Facebook, έχει αναρτήσει το εξής για την δική του εμπειρία: «Μετά από δυο δεκάρια στεντόν και την πολύτιμη στήριξη ανθρώπων που αγαπώ, συνέρχομαι από ένα άσχημο άσχημο άσχημο άσχημο trip κεταμίνης συνδυασμενο με στερητικά από αντικαταθλιπτικό, που με έφτασαν σε σημείο να σκέφτομαι/σχεδιάζω να φουντάρω – άσχετα αν βαθιά μέσα μου ήξερα και δεν ήξερα ότι είναι προσωρινό-. Οι καταθλιπτικές φάσεις είναι περίεργες… η λογική δεν λειτουργεί ακριβώς όπως όταν είσαι “νηφάλιος”». 

Η απεξάρτηση

«Έξι μήνες ήμουν σε φάση διαρκούς θλίψης, χειρότερο από την κατάθλιψη. Συνειδητοποίησα ότι είχα έξι μήνες να καθαρίσω το σπίτι μου. Και τότε απομνημόνευσα την εικόνα του σπιτιού, για να σκέφτομαι ότι δεν θα ξανακαταντήσω έτσι», λέει ο Γιώργος, περιγράφοντας τη δική του στιγμή συνειδητοποίησης του προβλήματος και συμβουλεύει: «Το chemsex σου καλύπτει την ανάγκη για κοινωνικοποίηση, τις ανασφάλειες που έχεις, αλλά παροδικά, πολύ επιφανειακά. Στην πραγματικότητα σου προκαλεί αποξένωση, μοναξιά, κι αυτό που πρέπει να κάνει κάποιος για να ξεφύγει, είναι να γεμίσει την καθημερινότητά του με ενδιαφέροντα πράγματα, καθώς και επίσης με ανθρώπους που τον αγαπάνε, τυχόν μία σχέση θα μπορούσε να βοηθήσει. Σίγουρα για την κατανόηση του λόγου της χρήσης, μία ψυχοθεραπεία, επίσης, θα βοηθούσε». Καταλήγει τελικά στο εξής συμπέρασμα: «Αυτός που θέλει να ανακαλύψει για ποιο λόγο πίνει τα ντρόγκια, πρέπει να ψάξει τι πραγματικά, ποιο κενό, του καλύπτει. Συνήθως είναι η μοναξιά ή η επιβεβαίωση». Ο Δημήτρης, αν και δεν έχει «ξεφύγει» ακόμα, πιστεύει ότι το ελέγχει και εξηγεί πώς τα καταφέρνει: «Ο κάθε οργανισμός λειτουργεί τελείως διαφορετικά και θέλει διαφορετική δόση. Κάποιοι καταφέρνουν να τα κοντρολάρουνε και τα χρησιμοποιούν μόνο για να περνάνε καλά, χωρίς να έχουν ιδιαίτερα θέματα, με υπερδοσολογίες και τέτοια, άλλοι πάλι χάνουν τον έλεγχο και καίγονται. Είναι και θέμα χαρακτήρα, κατά πόσο θες να ελέγχεις τον εαυτό σου και να μην ξεφύγεις. Να απολαμβάνεις αυτό που πρέπει και που θέλεις να αισθάνεσαι. Το κάψιμο δεν έχει καλά αποτελέσματα σίγουρα και μπορεί να είναι μέχρι και πολύ ακραίο. Υπάρχουν άτομα που έχουν καταλήξει σε νοσοκομεία. Εγώ προσωπικά, δεν μπερδεύω πολλά ναρκωτικά, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχω δει να παίρνουν πέντε ναρκωτικά μαζί. Κι αυτό δεν προσφέρει και κάτι. Μάλλον επιλέγεις να καείς. Πάνω από δύο ναρκωτικά δεν πρέπει να πάρεις και πρέπει να ξέρεις και ποια θα πάρεις για να είσαι σε μια νορμάλ κατάσταση, σαν να έχεις πιει λίγο αλκοόλ. Όχι μεθύσι που μπορεί να σε κάνει επιθετικό, να σου φέρει εμετό και ζαλάδες ή να οδηγήσεις ένα αυτοκίνητο και να τρακάρεις. Αν ελέγχεις τα ναρκωτικά, δεν φτάνεις σε αυτό το σημείο. Απλά έρχεσαι σε μια κατάσταση ευφορίας και περνάς καλά για όσο θέλεις και όσο νομίζεις ότι μπορείς να το κρατήσεις κι αντέχει ο οργανισμός σου, μετά το σταματάς». Από την πλευρά του ο Γιάννης κάνει τα πάντα: «Μπορεί να κάνω διεγερτικά, δηλαδή κόκα ή κρύσταλ, μπορεί να κάνω κατασταλτικά ή βαριά κατασταλτικά, πρέζα ή πιο ελαφριά, σχεδόν ψυχότροπα, μπάφο και τέτοια. Μ’ αρέσουν πάρα πολύ τα παραισθησιογόνα. Ή ο συνδυασμός παραισθησιογόνα με έκσταση, ανάλογα με το σεξ που θέλω να κάνω. Έχω πάντα στο μυαλό μου μια συγκεκριμένη αίσθηση που θέλω εκείνη τη μέρα. Δηλαδή αυτά που αναμιγνύω θέλω να είναι συμβατά ή αν δεν είναι συμβατά έχω στο μυαλό μου πότε πίνω τι, σε σχέση με αυτό που θέλω να ζήσω. Πίνω πολλά χρόνια, οπότε δεν έχει νόημα για μένα το σεξ χωρίς ναρκωτικά. Επίσης, είμαι υπέρ των ναρκωτικών. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι στην έκφραση της επιθυμίας τους μπορούν να χρησιμοποιούν ό,τι θέλουν. Υπάρχει και μια πολιτική διάσταση σε αυτή τη θέση. Αλλά πρωτίστως το κάνω για την καύλα μου. Τα χρησιμοποιώ παντού και για να δουλέψω ή να μη δουλέψω, για να ζήσω… Όχι μόνο στο σεξ. Και για να κρατηθώ ξύπνιος ή για να κοιμηθώ επίσης.» Ο Θανάσης είναι σε αποχή αυτό τον καιρό και βρίσκεται σε ψυχοθεραπεία, αλλά δεν αποκλείει το να ξαναχρησιμοποιήσει chems για σεξ, ενώ μιλάει για τις στιγμές που συνειδητοποιούσε ότι βρίσκεται σε κατάθλιψη: «Όταν τελείωνε η επίδρασή τους, υπήρχε ένα βαρύ κλίμα όσον αφορά την ψυχολογική μου διάθεση. Και σκεφτόμουνα αυτά που είχα κάνει όσον αφορά την προφύλαξη, τον HIV και άλλα. Όταν είσαι σε αυτό το τριπάκι, μπλέκεις με δύο εξαρτήσεις, το σεξ και τα ναρκωτικά, είναι διονυσιακό, απελευθερώνεσαι, δεν είναι εύκολο να το σταματήσεις. Υπάρχει ψυχολογική εξάρτηση, το σκέφτεσαι, δυσκολεύεσαι να κάνεις σεξ χωρίς αυτά. Πλέον, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε αυτή την κατάσταση, να ζω με το επίδομα και κάθε σαββατοκύριακο να καίγομαι. Χωρίς να το κατακρίνω, ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει, ακόμα κι ο διακινητής». Ο Μάνος απέχει από τον Οκτώβριο και λίγο αργότερα ξεκίνησε ψυχοθεραπεία: «Είναι καθαρά δική μου απόφαση και στα πλαίσια αυτής της απόφασης επισκέφθηκα τη γιατρό που ήδη γνώριζα για υποστήριξη. Σίγουρα πιστεύω ότι είναι πολύ καλός τρόπος, για να ξεφύγει κάποιος, δεν θεωρώ όμως ότι είναι μία συμβουλή που μπορεί να δουλέψει για όλους. Άλλοι μπορεί να το κάνουν με μία συχνότητα που να είναι λειτουργική. Εγώ δεν μπορούσα να το κοντρολάρω». Ο Νίκος έχει σκεφτεί να το σταματήσει τελείως, «αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτή τη στιγμή. Τα μεγάλα διαστήματα που έχω περάσει σημαίνουν ότι έχω ψυχολογική εξάρτηση. Φοβάμαι ότι το σεξ δεν θα είναι το ίδιο. Υπάρχουν δύο φορές που δεν έχω πάει στη δουλειά λόγω αυτού. Το βασικό που με έχει κάνει να σκεφτώ να το κόψω είναι ότι η χρήση της μεφ πολύ συχνά ακολουθείται από έντονη βαθιά θλίψη που διαρκεί κάποιες μέρες. Νιώθω πολύ λυπημένος, μια αίσθηση, ματαιότητας απαξίας, κλαίω χωρίς λόγο ή από κάποιο ερέθισμα, εντείνει τα αισθήματα μοναξιάς, σαν μια κρίση κατάθλιψης. Θυμάμαι ότι παλιότερα έκανα σεξ, μέχρι και φιστ, χωρίς ναρκωτικά και μετά ήμουνα μια χαρά και πήγαινα και γυμναστήριο. Ενώ τώρα πρέπει να περάσουν τουλάχιστον τρεις μέρες για να πάω γυμναστήριο. Καταπονείται το σώμα αλλά και η ψυχή. Θεωρητικά ναι μπορώ να ζήσω ξανά το σεξ, αλλά στην πράξη συμπεριφέρομαι σα να μην μπορώ. Φοβάμαι ότι δεν μπορώ. Ο τρόπος που επανέρχομαι στο ίδιο δείχνει ότι το φοβάμαι». Ταυτόχρονα κάνει ψυχανάλυση από το Δεκέμβριο του 2012, αλλά μου λέει ότι «δεν πήγα μόνο γι’ αυτό. Το chemsex είναι ένα σύμπτωμα, το να θες να χρησιμοποιείς ναρκωτικά στο σεξ είναι μια φυγή, γίνεσαι ένας άλλος. Λέμε και για το chemsex αλλά και για άλλα πράγματα. Στην τελική είναι αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Έχει να κάνει με πολλά πράγματα. Δεν είναι άσχετο με το ότι ζω σε μια χώρα που καταρρέει, με όποια ανασφάλεια σημαίνει αυτό για το μέλλον μου, δεν θεωρώ άσχετο το ότι μεγαλώνω και αισθάνομαι άσχημα τον χρόνο να περνάει, περνάω μια κρίση μέσης ηλικίας, μια εσωτερικευμένη ντροπή για την ομοφυλοφιλία, γιατί μεγαλώνοντας έχω περάσει πάρα πολύ ζόρικα». Τελικά, θα μου πει ότι «η απάντηση στο chemsex που προσπαθώ να δώσω είναι η παρέα. Αν λειτουργήσει κάτι, θα είναι αυτό, να βρω τρόπους αφορμές να βγω από το σπίτι να γνωρίσω κόσμο, ψάχνομαι ακόμα και με τον εθελοντισμό. Με τους ανθρώπους».

Ath Checkpoint & Chemsex

Το Ath Checkpoint έχει στα σχέδιά του δημιουργία ομάδας σε σχέση με το ChemSex, η οποία θα απευθύνεται σε gay άντρες που εμπλέκουν ψυχοδραστικές ουσίες στο σεξ. Η ομάδα δε θα είναι θεραπευτικού αλλά βιωματικού χαρακτήρα δίνοντας ευκαιρία για ενημέρωση, συζήτηση και, κυρίως, έκφραση των συμμετεχόντων. Ο αριθμός των συναντήσεων θα είναι προκαθορισμένος και θα διεξάγονται σε τακτά διαστήματα. Στόχοι της θα είναι η ενδυνάμωση των συμμετεχόντων και η μείωση βλάβης από τη χρήση ψυχοδραστικών ουσιών. Την εποπτεία της ομάδας θα έχει Κλινικός Ψυχολόγος, M.Sc., υποψήφιος διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

*Τα ονόματα δεν είναι τα πραγματικά, για ευνόητους λόγους.

To αφιέρωμα φιλοξενήθηκε στο Antivirus 73

πηγή: avmag.gr

The post ChemSex: Αναζητώντας τη «χημεία» στον έρωτα appeared first on Void Network.

Since the civil rights movement, white people have exploited every opportunity to conceal their colonialist legacy and longstanding (ab)use of white supremacist power. They’ve proven time and again that they have no interest in rectifying that history, only in dealing with the fact that they could no longer deny the reality of those injustices. One effective tactic has been to separate white supremacy and colonialism from the way racism is understood and taught through schools, history textbooks, news media, and through any white-controlled institutions. These lessons, of anti-racism as-told-by-white-people, will be familiar to you: that racism is only explicit racial prejudice; that separatism is the essence of Jim Crow (and therefore inclusion is the antithesis to de jure segregation); and that the remedy for a racist society is a colorblind one.

All of these assumptions are grounded in liberalism: the egalitarian principle which works to ignore and erase difference rather than to undo oppression. It strives for a post-feminist, post-queer, post-racial or racially colorblind world. Liberalism as an ideology deems equal rights and equal treatment as a higher priority than  material justice, or as an effective means towards  it. Its presumptions of equality are false, as individualist equality may be written into law and policy while material inequality thrives. It effectively abstracts and obscures power dynamics along lines of race, class, and gender. The difference between material justice and liberalism is the difference between actually making reparations for a long history of racism and countries like Austria, Finland, Hungary, France, and now Sweden removing all mentions of “race” from their legislation.

Liberalism is not the opposite of conservatism on a left-right political spectrum, but a set of values that informs various other political ideologies including conservatism and libertarianism. Even the most popular manifestations of feminism and radical political thought (anarchism, communism, and socialism) are their most liberal forms. You can recognize the influence of liberalism in any political philosophy or practice that ,  consciously or not ,  focuses on individual equality before social power. What is it that says that ending racism means setting aside our differences and finding commonality? Liberalism. What is it that says that we need love to bring us together and to end the hate which drives us apart? Liberalism. What is it that says to choose unity over disunion? Liberalism. What is it that says racism/sexism/sizeism hurts everyone? Liberalism.

While after a history of slavery and Jim Crow segregation, fighting for desegregation was obviously necessary, but that progress is not inherent to diversity and inclusion. They are only valuable insofar as they reduce a white stronghold on power. How would racial diversity or the inclusion of men benefit the organizational team behind Black Girl Dangerous? What about organizations like the Trans Women of Color Collective or INCITE! which could only be opened to more racial diversity through the inclusion of whites? Diversity and inclusion whitewash and undermine the very basis of their value for racial justice and feminism: providing access to resources, representation, and power to identity groups that lack them. Not only is “inclusivity” politically meaningless, but to frame the benefits of stronger representation of marginalized races, genders, etc. within “diversity” gravely strips the progress it provides of its power and political significance. There is then danger in uncritically advocating for—or even just discussing power dynamics in terms of—diversity or inclusivity.
Closed spaces for marginalized identities are essential, especially ones for multiply marginalized identities, as we know from intersectionality (not to be confused with the idea that all oppression is interconnected, as many white women who have appropriated the term as self-proclaimed “intersectional feminists” seem to understand it). Any group, whether organized around a shared marginalized identity or not, will by-default be centered around the most powerful within that group. For example, cisgender white women will dominate women’s groups that aren’t run by or consciously centering trans women and women of color. A requirement for all groups to be fully open and inclusive invites the derailment and silencing of marginalized voices already pervasive in public spaces, preventing alternative spaces of relative safety from that to form. Hegemony trickles down through layers of identity, but liberation surges upwards from those who experience the most compounded layers of oppression.

So why do so many people seeking racial justice, female empowerment, and queer liberation still choose to advocate for “diversity” and “inclusion”? They appeal to liberalism. They prevent oppression from being named. They prevent us from speaking truth to power. They make progress sound friendly to those in power. Companies can tokenize women and people of color throughout their advertising. They can get way more credit than they deserve for being not 100% white men. They can profit from the increases in efficiency and productivity associated with more diversity. All of the above ignore the fact that companies needed to have diversity initiatives to make them less overwhelmingly white in the first place; that white people are the ones in the position of being able to grant access in the first place. When we work for justice and liberation, we can’t accept progress that is conditional on being economically beneficial.

The only way to prevent that is to name oppression for what it is; to speak truth to power. If a group is dominated by whites, men, and other privileged classes, don’t let that be reduced to a diversity issue.

You may have seen the phrase before and possibly even used it yourself, but if you still focus on inclusion and diversity, you don’t truly understand: assimilation ≠ liberation. When we talk about diversity and inclusion, we necessarily position marginalized groups as naturally needing to assimilate into dominant ones, rather than to undermine said structures of domination. Yes, we need jobs; we need education; we need to access various resources. What we don’t need is to relegate ourselves to the position of depending on someone else to offer us inclusion and access to those resources. Inclusion is something they must give, but our liberation is something we will take. The cost of assimilation is always in the well-being and lives of those who are not close enough to power to be able to assimilate. Another less popular expression of our expression more sharply calls attention to these dangers of uncritical integrationism: assimilation = death.

>>> 
Kẏra is a Chinese-Amerikan trans woman working to create space for radical racial justice through technology where progress has been limited to liberal white feminism. She serves on the board of directors of the Free Culture Foundation and founded the Empowermentors Collective, a skillshare, discussion, and support network for trans, disabled, and queer people of color who share a critical interest in race, gender, and technology. She Tweets in spurts and bouts @kxra.

source: https://modelviewculture.com/pieces/how-to-uphold-white-supremacy-by-focusing-on-diversity-and-inclusion

 

The post “How to Uphold White Supremacy by Focusing on Diversity and Inclusion. Liberalism’s inherent racism.” by KYRA a Chinese-Amerikan trans woman working to create space for radical racial justice appeared first on Void Network.

1.

 
Ever since the project of universal emancipation through communist revolution existed there has been a tension between two approaches – a dichotomy of views of people who ostensibly want to reach the same goal. On the one hand we find a view that could be summarized as: Only the revolution will bring about real pleasure and fulfillment, and we have to be ascetic cadres to reach it. The other side seems to declare that: Only by developing pleasures and following our desires will the revolution even become a possibility. If we look back at the two main phases of revolutionary struggles in the last century (ca. 1917-1923 and ca. 1967-77, depending in which country), we can easily see that for many revolutionaries the idea that hedonism and revolution should go together was present and central to the whole project.
Closely related to this is the way the role of work is seen. Marx says in the third volume of Capital: “The empire of freedom begins indeed only there, where work which is defined by misery and external expediency, ceases…” (“Das Reich der Freiheit beginnt in der Tat erst da, wo das Arbeiten, das durch Not und äußere Zweckmässigkeit bestimmt ist, aufhört.”) He leaves no doubt that the empire of freedom is always built on an empire of necessity, but also that it is the human goal to achieve the most freedom possible. And this must include the abolishment of wage labor.

2.
 

Sergey Nechayev set the pace for an ascetic image of the revolutionary that would be picked up by the direct heirs of Bakuninism: the Leninists. First of all, the revolutionary is a man. He as such resembles the hero or anti-hero in the western, which is the epitomy of masculinity. He has no desires as a person, and he only has a mission for which the end justifies the means. The “ideal” man has only one passion – the revolution – yet it is he who is supposed to bring about a society of human fulfillment. But this was something that had to go wrong, and the end came in the misery of the Maoist and Trotzkyist milieus.
A close associate of Nechayev, Mikhail Bakunin, had the phantasy that a small number of strategically placed revolutionaries would be able to start the revolution and run it in the form of an invisible dictatorship. This network has some surprisingly basic authoritarian ideas for an anarchist. One can see how it became the leading idea for an avant-garde party as espoused by the Bolsheviks that has led to the dictatorship of a party and not to the dictatorship of the proletariat as supposedly intended. Bakunin would probably try to deny the connection and his adepts would point out that his formulations were directed against the supposedly authoritarian organisation of Marx and his friends, but if we look at the wordings of Nechayev and Bakunin we can sense the specter of Lenin and Mao. According to Lenin’s understanding, the emotionless revolutionary did not have a human mother, but was given birth to by the party. The rigid structure and clandestine operation of this party, to some degree forced upon the Russian Social Democrats by the conditions of their struggle, became the model for the 3rd International and the various Communist Parties founded after the first World War in most countries around the world. As the party became the ruling organisation in Russia, the hierarchies became solidified, a new bureaucratic stratum developed, and finally the party apparatuses became purged of the revolutionaries.

3.
 

 
After the butchery of the first World War, a situation where capitalism had run its course in a unimaginable blood bath, the way seemed open for world revolution. The victory of the revolution in Russia opened up what seemed like endless possibilities. Despite the harrowing conditions of war communism that followed and the defeat of the revolution in Western Europe by ca. 1923, many attempts were made to extend the political and military victory not just to economics but also to the arts, to sexuality and to communal living.
The revolutionary flood of the first post war years produced many initiatives in the West, combining psychoanalysis with new artistic investigation and revolutionary politics. The surrealists re-discovered the writings of the Marquis de Sade and the utopian socialist Charles Fourier. De Sade of course describes in his writings the unleashing of libertinage in a society of domination. Fourier on the other hand extolls the qualities of free love in large communes he called Phalansteries. But when surrealist leader Andre Breton joined the Communist Party, this was not the revolutionary research the party wanted. They put him in a cell with workers of a gasworks and soon neutralized the input of the surrealists, some of who become ardent Stalinists and went on to write bad poetry in praise of historic materialism. Comparable to this was the tension between the Party officials and people like Wilhelm Reich. The KPD’s book service banned the distribution of Wilhelm Reich’s „The sexual struggle of youth“ (Der sexuelle Kampf der Jugend) in 1932 and expelled him soon after.
The Stalinist counter-revolution which emerged victoriously in the Soviet Union in the late 20’s was not only political, it was also a sexual, moral, literary and artistic counter-revolution. For example, in 1934 a law against homosexuality was re-introduced. The family policies of the Stalinist government became more and more conservative making both divorce and abortion a lot more difficult. The emancipatory project was beaten back.

4.
 
Crushed by the blows of both fascist and stalinist counter-revolution (which was complete after the Spanish Civil War), the idea of universal emancipation survived in small circles. The combination of political with social, cultural and sexual revolutionary ideas slowly re-emerged after the war in fringe circles of the artistic avant-garde. By the mid-60’s the cold war had been going on for nearly two decades and a long-overdue critique of Bolshevism was coming out of the small left-communist circles and received a wider reception. Simultaneously there was a much wider youth culture developing again from small groups of beatniks or ‚gammler’ who had attempted to drop out in the decade before to the mass phenomenon of the Hippie movement. Take, for example, West Berlin: This city was still an island of the West in the middle of what was then the GDR. Many young West-Germans moved there to dodge the draft, and the university became a hotbed of agitation against the Vietnam war, the Nazi-past of the West German establishment, and the state of emergency laws passed at the time. The leading tendency in the West Berlin SDS saw itself as a self-proclaimed „anti-authoritarian“ tendency. There exists an interesting document authored by 4 of the main proponents of this tendency, called „Gespräch über die Zukunft“ where they phantasize about turning West Berlin into a council republic, and expected the proletariat of the third world to be their allies in the world revolution. These somewhat pompous perspectives in a city with a deeply ingrained anti-communist consensus may seem bizarre now, nevertheless, they had a lot of resonance at the time. Needless to say these authors barely had a class perspective in relation to West Berlin itself.
We witness a brief moment where apparently revolution could just be around the corner, and a cultural rupture seems to going hand in hand with a political rupture. A counter culture is developing with dozens of left wing bars, bookshops, communes. People grow their hair, and start dressing differently. They smoke dope expressing their own opposition to the post-Nazi society, where many old nazis are high up in the justice and political system. The idea of the counter culture as forming a nucleus of a future society in the here and now is manifestly tied to the political groups and struggles. It’s no wonder one of the first armed groups call themselves „Zentralrat der umherschweifenden Haschrebellen“ (“Central council of the nomadic hash rebels”).
Similar things are happening the world over. Maybe it’s a matter of quantity turning into quality, and what could merely be a consumer niche could turn into a counter culture. The author Walter Hollstein writes,”This means that the ‘underground’, if it doesn’t want to corrupt itself, has to manage the step from the subculture to the counter culture. Subculture here solely means the accidental dissensus from dominating culture, which in a temporary way expresses itself limited to its own clothing, fashion, group relations and behavior; counter culture means the manifest alternative in the arsenal of contradictions in this capitalist society.” Hollstein revises his judgement of the Underground from a previous sociological essay to a more positive view here, especially in light of the success of the underground press in the US. Going along with the politisation of the Hippies was the politisation of the underground press in the 60’s that boasted 500 titles and 5 million readers. This went hand in hand with a network of crisis centers, communes, free stores and farm collectives. By 1970 Hollstein sees a situation where the underground is not a phenomenon isolated from the general population anymore. He sees a “restructuring of social space” at work that is coming from “liberated terrains” which are defended against state repression. Nevertheless, Hollstein sees the terrain of social contestation not necessarily as something aiming at an immediate system change. It is about a long term process of social transformation with many possible setbacks.

5.
 
However, the political scene and the counter culture are developing a problematic relationship. Both the American and the German SDS are spawning a number of purely political parties, or rather nuclei of parties. An analogue development to the German K-Groups happened in the disintegration of the US- SDS into tendencies such as the Progressive Labor Party, mirroring the elitist cadre concepts of the KPD, KPD/ML, the KBW, KABD, the PL/PI and what not. This phenomenon starts showing somewhat bizarre outgrowths. Each of these party-nuclei proclaim to be the true heirs to the historic Communist Party of Germany, based on the early 30’s phase of this party. Their rigorism goes all the way back to the Nechayev way of thinking on the glorification of the selfless party member. While the counter culture sees itself as a first frame of action where spontaneity, autonomy, self organisation and collective activity can be learned, the dogmatic K-groups, as they become to be known, criticize the counter cultural milieus as „subjectivist, individualist, putschist, utopian“. The counter cultural is accused of an aesthetisation of politics, which is a serious charge that directly references how Walter Benjamin characterized fascism.
The author Diethard Krebs counters this with an argument about the game and the ritual. Both are happenings that are repeated following certain rules, but the game can only be played by people who don’t suffer mortal shortages and in societies with an advanced ability to critique themselves. The game depends on freedom from fear. The ritual on the other hand has standardized regimentations and repetitions of orders causing normative behavior. It’s easy to find examples for these kind of forms in the drug culture as the game and the K-groups as strongly ritualized formations.
The fractions drift apart: cadre parties, rural communes, Maoism, and free love, agitating at the factory gate, and taking loads of drugs just go together less and less. At the same time the mainstream of society and culture is imbibing and recuperating more and more elements of the counter culture. Free love gets commodified as pornography, and supposedly subversive rock n’ roll stars are marketed by huge record companies. In the decades since then, tales from the “good old days” of the late 60’s, and ironically even memoirs about their days in the K-groups are part of a veritable industry of historification, at least in Germany.
As the elements of the revolutionary movement drifted apart, they also diminished. By the end of the 70’s the armed struggle had become the trajectory of social war with small minority groups eventually strengthening the state and the consensus of the citizens. On the other hand, sub-cultural strategies helped the rise of postmodernism and the disarming of revolution.

6.
 
In the 1990’s we at Datacide and others tried to theorize the techno rave scene as a possible proletarian counter culture. For a moment the techno rave had this potential, but not more, and it is now lost. Much more than any „straight“ political direction, we saw in it the possibilities of self-organisation, collectivity and pursuit of pleasure in the counter culture around sound systems, anonymous white label records and illegal parties. This movement was strong enough – at least in the UK – to be directly targeted by laws and by the force of the police. Despite a politisation that did take place especially around the campaigns against the 1994 Criminal Justice Act and the Reclaim the Streets actions, these hopeful developments had run their course by the end of the decade.
In the past decade – despite the worsening crisis of international capitalism – the radical left is in disarray and extremely weak. Worse than that, some of its elements have at points aligned themselves with reactionary and fascist forces under the banner of anti-imperialism. One example amongst many is the British Socialist Workers Party entering an opportunist alliance with the Muslim Brotherhood in the electoral front Respect. Suddenly basic emancipatory aims such as gay rights and women’s rights vanished in an attempt to forge a united front that supported the most reactionary forces such as Hamas or Hezbollah. These groups are financed by the theocracy of Iran where workers and student movements are savagely suppressed and the death penalty is used for „crimes against virtue“.

Conclusion
 
While we’re at an ebb of the revolutionary movement at the moment, things could look a lot different in 10 years. We don’t know yet how the movement will look, and how its international organisation would constitute itself. But we do know that it will not be an authoritarian cadre party, nor a tiny group hallucinating itself as an invisible dictatorship, nor united fronts with reactionary movements. Until then, a relentless critique has to be applied to everything in existence, as Marx put it, which is an exciting task because as Vaneigem says: „We have a world of pleasures to win and nothing to lose but boredom.“

Christoph Fringeli

text: Datacide magazine

The post “Hedonism and Revolution: The Barricade and the Dancefloor” by Christoph Fringeli appeared first on Void Network.