Το βράδυ της περασμένης Τρίτης, η Mahsa (Zina) Amini, μια 22χρονη Κούρδισσα από τη δυτική πόλη Saqez της επαρχίας του Κουρδιστάν, συνελήφθη έξω από έναν σταθμό του μετρό στην Τεχεράνη από την περιβόητη αστυνομία ηθών του Ιράν.

Η Mahsa Amini ταξίδευε με την οικογένειά της από τη δυτική επαρχία του Κουρδιστάν του Ιράν στην πρωτεύουσα Τεχεράνη, για να επισκεφτεί συγγενείς της όταν φέρεται πως συνελήφθη επειδή δεν τηρούσε τους αυστηρούς κανόνες της χώρας για το γυναικείο ντύσιμο, δηλαδή ότι δεν φορούσε σωστά το χιτζάμπ και το παντελόνι της. Επειτα ξυλοκοπήθηκε βάναυσα σε βαν της αστυνομίας, σύμφωνα με μάρτυρες.

Η είδηση ​​έρχεται εβδομάδες αφότου ο σκληροπυρηνικός πρόεδρος του Ιράν, Ebrahim Raisi, ζήτησε αυστηρότερη επιβολή του υποχρεωτικού κώδικα ένδυσης της χώρας, ο οποίος απαιτεί από όλες τις γυναίκες να φορούν κάλυμμα χιτζάμπ στο κεφάλι και τον λαιμό.

Σύμφωνα με την Hrana, μια ιρανική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οικογένεια της Amini ενημερώθηκε κατά τη σύλληψή της ότι θα αφεθεί ελεύθερη μετά από μια «συνεδρία επανεκπαίδευσης». Αλλά η Amini ήταν σε κώμα, όπως είπε η οικογένειά της, προσθέτοντας ότι τους είπαν από το προσωπικό του νοσοκομείου ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρή.

Κατηγορήθηκε ότι φορούσε ακατάλληλα το χιτζάμπ της σε μια χώρα που επιβάλλει αυστηρά την υποχρεωτική κάλυψη των μαλλιών και του σώματος των γυναικών. Σύμφωνα με μάρτυρες, ξυλοκοπήθηκε ενώ βρισκόταν μέσα σε ένα αστυνομικό βαν που την μετέφερε σε κέντρο κράτησης. Ο Amini πέθανε την Παρασκευή στο νοσοκομείο αφού πέρασε τρεις ημέρες σε κώμα. Η αστυνομία στην Τεχεράνη αρνήθηκε αμέσως την ευθύνη για τη δολοφονία της και είπε ότι υπέστη «ξαφνική καρδιακή ανεπάρκεια» ενώ περίμενε μαζί με άλλες γυναίκες στο ίδρυμα για «εκπαίδευση». Η σύλληψη και ο θάνατος της Amini πυροδότησε γρήγορα διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Τα επεισόδια ξεκίνησαν αρχικά έξω από το νοσοκομείο όπου η νεαρή Masha πέθανε και εξαπλώθηκαν αμέσως σε άλλες επαρχίες. Σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Masha έχει ήδη γίνει σύμβολο για τον αγώνα ενάντια στην υποχρεωτική χιτζάμπ και την αστυνομία σε όλο τον κόσμο.

Ενώ ο Πρόεδρος του Ιράν Ebrahim Raisi τηλεφώνησε στην οικογένεια της Amini για να εκφράσει τα συλλυπητήριά του, αντιμετώπισε ως επί το πλείστον την κρίση – μια από τις μεγαλύτερες του πρώτου έτους του στην εξουσία μέχρι τώρα – καταπιέζοντας βάναυσα τις Ιρανές και τους Ιρανούς που βγήκαν στους δρόμους. Η καταστολή έχει στοχεύσει ιδιαίτερα τις κουρδικές περιοχές που έχουν προχωρήσει σε γενική απεργία σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του Mahsa. Τουλάχιστον 10 μεγάλες πόλεις έχουν κλείσει από τη Δευτέρα παρά την έντονη αστυνομική καταστολή.

Εκατοντάδες γενναίες Κούρδισες που διαμαρτύρονταν για την υποχρεωτική χιτζάμπ έβγαλαν τις μαντίλες τους κατά τη διάρκεια της κηδείας του Amini και τις κουνούσαν στον αέρα ενώ φώναζαν συνθήματα στα Κουρδικά και στα Φαρσί: «Θάνατος στον δικτάτορα!». «Δολοφονία για τη μαντήλα, για πόσο ακόμα;»; και «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία». Οι δυνάμεις ασφαλείας πυροβόλησαν αργότερα μερικούς από τους διαδηλωτές και επιτέθηκαν σε πολλούς με δακρυγόνα, τραυματίζοντας τουλάχιστον 30.

Ρεπορτάζ των διεθνών μέσων μιλούν για πάνω από πέντε νεκρούς από την έναρξη των διαμαρτυριών.

Αλλού στο Ιράν, οι δυνάμεις ασφαλείας έκοψαν την πρόσβαση στο Διαδίκτυο ενώ επιτέθηκαν και συνέλαβαν διαδηλωτές, χτυπώντας αδιακρίτως ανθρώπους στους δρόμους και στοχοποιώντας ακτιβιστές του γυναικείου κινήματος. Όπως και σε προηγούμενους αγώνες, το φοιτητικό κίνημα ήταν στην πρώτη γραμμή της οργάνωσης των κινητοποιήσεων, με μεγάλες διαδηλώσεις να ξεσπούν σε πανεπιστημιουπόλεις σε όλη τη χώρα παρά την παρουσία κατασταλτικών δυνάμεων και με πιθανές σοβαρές συνέπειες για τους φοιτητές.

Σε κοινή δήλωση, δεκατέσσερις φοιτητικές οργανώσεις από σχολές, όπως το Πανεπιστήμιο Amirkabir, το Πανεπιστήμιο Tarbiat Modares και το Πανεπιστήμιο Allameh Tabataba’i ζήτησαν «διάλυση των μονάδων “Περιπολίας Καθοδήγησης και Αστυνομίας Ηθών” ως έναν από τους φρικτότερους θεσμούς καταστολής και καταπίεσης μετά την επανάσταση» στο Ιράν.

Οι διαδηλώσεις δεν οδήγησαν μόνο σε μια γενική αμφισβήτηση της αστυνομίας, αλλά και σε μια βαθύτερη αμφισβήτηση του καθεστώτος μεταξύ των ευρύτερων τμημάτων της κοινωνίας. Στις διαδηλώσεις, οι διαδηλωτές και οι διαδηλώτριες χρησιμοποιούν αντικαθεστωτικά συνθήματα όπως «Θάνατος στον Χαμενεΐ!», αναφερόμενες στον ανώτατο ηγέτη του καθεστώτος Αλί Χαμενεΐ. Άλλα συνθήματα περιελάμβαναν «Θάνατος στον δικτάτορα!» και «Κανένας φόβος! Είμαστε όλες μαζί!» Είναι σημαντικό ότι ορισμένες διαδηλώτριες καταδικάζουν τη βάναυση αυταρχική διακυβέρνηση τόσο του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ καθεστώτος του Σάχη, που διήρκεσε από το 1941 έως την επανάσταση του 1979 όσο και του τρέχοντος ισλαμικού καθεστώτος, ενάντια στη μοναρχική προοπτική ορισμένων Ιρανών που υποστηρίζουν την επιστροφή στη μοναρχία του Ιράν μέσω του γιου του “αείμνηστου” Σάχη.

Η ιρανική διασπορά, η οποία εκτιμάται ότι περιλαμβάνει τουλάχιστον έξι εκατομμύρια Ιρανούς σε όλο τον κόσμο, έχει επίσης δραστηριοποιηθεί στη διοργάνωση διαδηλώσεων, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, το Τορόντο και τη Νέα Υόρκη, ενάντια στη φρικτή δολοφονία της Amini.

Οι βαθύτερες ρωγμές του Ιράν

Η συγκλονιστική δολοφονία της Mahsa Amini και η συνακόλουθη κοινωνική αναταραχή δημιουργούν ένα δύσκολο πολιτικό σκηνικό για τον Raisi, ο οποίος πρόκειται να μιλήσει στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη την Τετάρτη.

Πέρα από την καταστολή της λαϊκής δυσαρέσκειας, ο Raisi αντιμετωπίζει σοβαρή διάβρωση της νομιμότητας του καθεστώτος του Ιράν, το οποίο έχει έντονα θεοκρατικά χαρακτηριστικά. Αυτή η πολιτική κρίση χαρακτηρίζεται επίσης από τη διεύρυνση του ρήγματος μεταξύ των δύο πτερύγων που έχουν κυριαρχήσει στην πολιτική του Ιράν: των «μεταρρυθμιστών» και των πιο συντηρητικών «σκληροπυρηνικών». Μέχρι στιγμής, προσωπικότητες υπέρ των μεταρρυθμίσεων, όπως ο πρώην Πρόεδρος Μοχάμαντ Χατάμι, έχουν αμφισβητήσει την απάντηση που επέλεξε να δώσει το καθεστώς στον θάνατο της Αμίνι. Ο πρώην βουλευτής Ali Motahari έγραψε επίσης ότι φοβάται πως το περιστατικό θα μπορούσε να εμφανίσει την ιρανική κυβέρνηση διεθνώς ως μια οντότητα όπως οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.

Άλλοι ρεφορμιστές έχουν προχωρήσει παραπέρα εκδίδοντας δηλώσεις κατά της υποχρεωτικής χιτζάμπ και της αστυνομίας ηθών. Η μεταρρυθμίστρια βουλευτής Parvaneh Salahshouri, ηγέτης της Γυναικείας Φατρίας στο Κοινοβούλιο, έγραψε κατά της υποχρεωτικής χιτζάμπ το 2018 και, φέτος μόλις στις 2 Αυγούστου του 2022, εικοσιένα εξέχοντες μεταρρυθμιστές είχαν επίσης καταγγείλει τους υποχρεωτικούς νόμους για τη χιτζάμπ.

Πρόσφατες αναφορές για την εύθραυστη και επιβαρυμένη υγεία του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, έχουν επίσης ανοίξει ερωτήματα σχετικά με την πολιτική αβεβαιότητα και ακόμη βαθύτερες φατριακές διαιρέσεις, καθώς ο θάνατος του Χαμενεΐ θα άνοιγε μια διαμάχη εξουσίας για τον διάδοχό του.

Η βαθύτερη κρίση του ιρανικού καθεστώτος δεν μπορεί να ιδωθεί εκτός της διάλυσης της ιρανικής πυρηνικής συμφωνίας, η οποία είχε προσφέρει προσωρινή ανακούφιση από ορισμένες κυρώσεις, πράγμα που αποτελεί στρατηγικό στόχο και των δύο πτερύγων του καθεστώτος. Η επιβολή των κυρώσεων «μέγιστης πίεσης» του Τραμπ, τις οποίες συνεχίζει ο Μπάιντεν, έχει βυθίσει τη χώρα σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση, επηρεάζοντας κυρίως τους εργαζόμενους και τα φτωχότερα στρώματα της ιρανικής κοινωνίας, που εξέφρασαν την οργή τους για την οικονομική κατάσταση κατά τη διάρκεια δύο σημαντικών ταξικών κυμάτων αγώνα το 2018 και το 2019.

Έκτοτε, το καθεστώς ανταποκρίθηκε στην ασταθή κατάσταση εκφράζοντας τα πιο απολυταρχικά χαρακτηριστικά του και στηριζόμενο σε μεγάλο βαθμό στον κατασταλτικό του μηχανισμό για να καταστείλει κάθε δυσαρέσκεια. Εκτός από την αυξημένη καταστολή, οι προεδρικές εκλογές του περασμένου έτους υπογράμμισαν τις αντιδημοκρατικές πτυχές της ιρανικής «δημοκρατίας», όπου το 12μελές “Συμβούλιο Φύλακας” που είναι υπεύθυνο για την έγκριση των υποψηφίων για τις εκλογές ουσιαστικά εμπόδισε τον διορισμό οποιουδήποτε μπορούσε να αμφισβητήσει τον Ραΐσι. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε να εξασφαλίσει ουσιαστικά την εκλογή των σκληροπυρηνικών.

Αυτές οι τάσεις προς τον αυταρχισμό συνδέονται αναμφίβολα με την αυξανόμενη πολιτική επιρροή του σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), μιας ισχυρής δύναμης ασφαλείας και εσωτερικής αστυνομίας, που ελέγχει με διάφορους τρόπους τα δύο τρίτα του ΑΕΠ του Ιράν και ανταγωνίζεται όλο και περισσότερο τον ισλαμικό κλήρο για την εξουσία. Ο ιστορικός ρόλος τους μπορεί να ανιχνευθεί πίσω στη καθοριστικής τους συνεισφορά για την εδραίωση του ισλαμικού καθεστώτος κατά τη διάρκεια της ιρανικής αντεπανάστασης, ενώ η λειτουργία του IRGC επεκτάθηκε πολύ  κατά της περίοδο της πολιτικής κρίσης που ξεκίνησε μετά τις εκλογές του 2009, μιας και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην καταστολή των κοινωνικών εξεγέρσεων.

Τους τελευταίους μήνες, η αυξημένη δίωξη επιφανών πολιτικών ακτιβιστών στο Ιράν, ειδικά γυναικών όπως η Leila Hosseinzadeh και η Sepideh Rashno, έχει φέρει στο επίκεντρο την άκαμπτη πειθαρχία του αντιδραστικού Ιρανικού καθεστώτος. Πέρα ​​από την καταπίεση των γυναικών (το κράτος του Ιράν είναι ένας από τους κορυφαίους εκτελεστές γυναικών στον κόσμο) και τη βάναυση τιμωρία της queer κοινότητας, όπως δείχνουν οι πρόσφατες θανατικές ποινές στα queer ακτιβιστ@ Zahra Seddiqi Hamedani και Elham Choubdar, η κριτική επεκτείνεται επίσης στην άρνηση βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων όπως η αναγνώριση των ανεξάρτητων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η ανάπτυξη Τάσεων προς την Κοινωνική Κρίση και την Ταξική Πάλη

Από τις αρχές του 2022, η κοινωνική ατμόσφαιρα στη χώρα σηματοδοτήθηκε επίσης από κύματα διαμαρτυριών και απεργιών, με στόχο κυρίως τη λειψυδρία και την κοινωνική κρίση που προξενεί το αυξανόμενο κόστος ζωής που επιδεινώθηκε μετά από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Όπως ανέφερε πρόσφατα η Red Flag, η ιρανική οικονομία αντιμετωπίζει μια σοβαρή κρίση: “Το νόμισμα έφτασε στη χαμηλότερη τιμή του ποτέ τον Ιούνιο, ο ετήσιος πληθωρισμός βρίσκεται στο 41,5% και αυξάνεται, σύμφωνα με στοιχεία από το Στατιστικό Κέντρο του Ιράν. Η τιμή των βασικών ειδών διατροφής έχει αυξηθεί κατά 90,2%, και οι δαπάνες των νοικοκυριών έχουν τριπλασιαστεί, ενώ οι πραγματικοί μισθοί συνεχίζουν να μειώνονται.”

Τα αποτελέσματα των ακρωτηριαστικών κυρώσεων μέγιστης πίεσης, σε συνδυασμό με τη φαινομενικά σε κώμα πυρηνική συμφωνία, οδήγησαν το καθεστώς να επιβάλει λιτότητα με σκοπό να πληρώσουν οι εργαζόμενοι για την κρίση που τους συντρίβει. Ήδη, ο Raisi έχει εισαγάγει μια σειρά μέτρων όπως περικοπές στις επιδοτήσεις σιταριού και κατάργηση των φαρμακευτικών επιδοτήσεων. Ως αποτέλεσμα, σημειώθηκε δεκατριπλάσια αύξηση της τιμής του ψωμιού και γρήγορα ξέσπασαν ταραχές για το ψωμί στη νότια επαρχία Khuzestan, η οποία φιλοξενεί μια μεγάλη αραβική μειονότητα και αποτελεί συχνό σημείο κοινωνικών αναβρασμών λόγω περιβαλλοντικών αγώνων στην περιφέρεια και την παρουσία των αγωνιστών εργαζομένων του σωματείου Haft Tappeh στο ζαχαροκάλαμο .

Μέσα στο εργατικό κίνημα, οι δάσκαλοι ηγήθηκαν επίσης αγώνες σχετικά με την κρίση του κόστους ζωής και πρωτοστάτησαν σε μια σειρά από πανεθνικές απεργίες, συγκεντρώσεις και καταλήψεις, συμπεριλαμβανομένων τεράστιων διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα την Πρωτομαγιά του περασμένου έτους ως μέρος του Συντονιστικού Συμβούλιο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εκπαιδευτικών. Σε πολιτική κλίμακα, νέες μαρξιστικές οργανώσεις (που λειτουργούν σε μεγάλο βαθμό υπόγεια) όπως η «Εργατική Οργανωμένη Επιτροπή Δράσης» (LOAC) αναδύονται μεταξύ των φοιτητικών και εργατικών κινημάτων καθώς επαναστατικές σοσιαλιστικές ιδέες επανεμφανίζονται μεταξύ της ιρανικής πρωτοπορίας που έχει εμπλακεί στα πρόσφατα κύματα αγώνων από τη μαζική εξέγερση το 2019 έως την απεργία των εργαζομένων στο πετρέλαιο το 2021.

Από τη οργή στην ελευθερία

Οι κοινωνικές εκρήξεις που αναδύονται στο Ιράν έχουν τη δυνατότητα να οικοδομήσουν νήματα συνέχειας με τον ιστορικό αγώνα των ιρανικών μαζών ενάντια στα καταπιεστικά καθεστώτα τους και την απειλή του ιμπεριαλισμού. Προκειμένου οι κινητοποιήσεις που αναδύονται ενάντια στην καταπίεση των γυναικών να προχωρήσουν με τρόπο που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων στο Ιράν, είναι σημαντικό να συνδέσουμε τον αγώνα ενάντια στο ιδιαίτερα αντιδημοκρατικό και πατριαρχικό καθεστώς του Ιράν με έναν αγώνα ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα που συντηρεί τους αστούς μουλάδες.

Υπό αυτή την έννοια, η σύγκλιση του αναπτυσσόμενου γυναικείου κινήματος με τη μαχητική εργατική τάξη του Ιράν που έχει αναδειχθεί ως σημαντικός παράγοντας στους πρόσφατους αγώνες μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην προώθηση αυτών των αγώνων. Ας μην ξεχνάμε ότι η ιρανική επανάσταση ξεκίνησε με τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων από τον Σάχη και την αυταρχική του διακυβέρνηση. Ήταν η απεργία των εργαζομένων στο πετρέλαιο ως απάντηση σε αυτή την καταστολή που ξεκίνησε μια γενική απεργία που γονάτισε το καθεστώς του Σάχη. Οι εργάτες πετρελαίου στο Ιράν σήμερα έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν τη στρατηγική τους ισχύ με παρόμοιο τρόπο.

Η ιρανική επανάσταση δεν ήταν μόνο μια επανάσταση ενάντια στο καθεστώς του Σάχη, αλλά και μια επανάσταση ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που επωφελήθηκαν για χρόνια την κυριαρχία του. Αυτά τα μαθήματα είναι σημαντικά σήμερα, καθώς ιμπεριαλιστικές χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Γαλλία καταγγέλλουν τη δολοφονία της Mahsa Amini αποκρύπτοντας τα συμφέροντα τους. Αυτές είναι οι λεγόμενες «δημοκρατικές» χώρες των οποίων η αστυνομία δολοφονεί επίσης βάναυσα γυναίκες, των οποίων τα καθεστώτα αρνούνται το δικαίωμα στην άμβλωση και επιβάλλουν με ρατσιστικό τρόπο την απαγόρευση της μαντίλας στην Γαλλία, νομοθεσία που περιορίζει την αυτονομία της γυναίκας από άλλη οπτική γωνία. Αυτές είναι οι χώρες που επιβάλλουν κυρώσεις μέγιστης πίεσης και τα μποικοτάζ, που προκαλούν καθημερινά δυστυχία στους Ιρανούς εργάτες.

Εναντίον της ιρανικής άρχουσας τάξης και των ξένων δυνάμεων, η εμπλοκή της αριστεράς μπορεί να είναι αποφασιστική για την ανεξάρτητη αντιπολίτευση ενάντια σε αυτές τις καταπιεστικές επιθέσεις. Εξάλλου, ήταν οι μαρξίστριες που οργάνωσαν τις πρώτες μαζικές διαδηλώσεις κατά της υποχρεωτικής κάλυψης κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας το 1979.

Η διεθνής αριστερά και τα φεμινιστικά κινήματα σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να σηκώσουν το λάβαρο των Ιρανών γυναικών, νέων και εργαζομένων στον αγώνα, στο πνεύμα των διαδηλώσεων του Τζορτζ Φλόιντ που εξαπλώθηκαν παγκοσμίως. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως τάξη ξεπερνούν τα σύνορά μας και μπορούν να επιλυθούν μόνο διεθνώς.

____________

ΠΗΓΗ: https://www.leftvoice.org/say-her-name-protests-erupt-across-iran-after-police-murder-of-mahsa-amini/

KEIMENO: Maryam Alaniz

Η Maryam Alaniz είναι μια σοσιαλίστρια δημοσιογράφος, ακτιβίστρια και διδακτορική φοιτήτρια που ζει στη Νέα Υόρκη. Είναι συντάκτρια του διεθνούς τμήματος του Left Voice. Ακολουθήστε την στο Twitter: @MaryamAlaniz

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

The post Εξέγερση στο Ιράν μετά την δολοφονία της Mahsa Amini από την αστυνομία ηθών appeared first on Void Network.

Last Tuesday evening, Mahsa (Zina) Amini, a 22-year-old ethnic Kurd from the western city of Saqez in the Kurdistan province, was detained outside a metro station in Tehran by Iran’s notorious morality police.

Mahsa Amini was travelling with her family from Iran’s western province of Kurdistan to the capital, Tehran, to visit relatives when she was reportedly arrested for failing to meet the country’s strict rules on women’s dress, ie, not wearing the hijab and her trousers “correctly” and was brutally beaten in a police van, according to witnesses.

The news comes weeks after Iran’s hardline president, Ebrahim Raisi, called for stricter enforcement of the country’s mandatory dress code, which has required all women to wear the hijab head-covering.

According to Hrana, an Iranian human rights organisation, Amini’s family were told during her arrest that she would be released after a “re-education session”. But Amini was in a coma her family said, adding that they were told by hospital staff that she was brain dead.

She was accused of improperly wearing her hijab in a country which strictly enforces the compulsory covering of women’s hair and bodies. According to witnesses, she was beaten while inside a police van that took her to a detention center. Amini died on Friday in the hospital after spending three days in a coma. 

Police in Tehran immediately denied responsibility for her murder and said she suffered “sudden heart failure” while waiting with other women at the facility to be “educated.” Amini’s arrest and death rapidly set off protests across the country, initially starting outside the hospital where she died and spreading to other provinces. Throughout social media, she has already become a symbol for the struggle against the compulsory hijab and police across the world. 

While Iran’s President Ebrahim Raisi called Amini’s family to express his condolences, he’s mostly dealt with the crisis — one of the biggest of his first year in office so far — by brutally repressing the Iranians who have taken to the streets. The repression has particularly targeted the Kurdish regions that have gone on general strike in protest against the killing of Mahsa. At least 10 major cities have been shut down since Monday despite intense police repression. 

Hundreds of brave Kurdish women protesting the mandatory hijab took off their scarves during Amini’s funeral and waved it in the air while chanting slogans in Kurdish and Farsi: “Death to the dictator!”; “Killing for the scarf, how long will it be?”; and “Woman, Life, Freedom.” Security forces later shot some of the protesters and attacked many with tear gas, injuring at least 30. 

Elsewhere in Iran, security forces have cut off internet access and attacked and arrested protestors, beating people indiscriminately in the streets and targeting activists in the women’s movement. Like in previous struggles, the student movement has been at the forefront of organizing mobilizations, with major protests breaking out in campuses across the country despite the presence of repressive forces and potentially severe consequences for students.

In a joint statement, fourteen student organizations from schools including Amirkabir University, Tarbiat Modares University, and Allameh Tabataba’i University called for a “dissolution of the Guidance Patrol and Morality Police as one of the most important institutions of repression post-revolution” in Iran. 

The protests have not only led to a deeper questioning of the police, but also a deeper questioning of the regime among broader sectors of society. At protests, demonstrators are using anti-regime slogans such as “Death to Khamenei!” referring to regime supreme leader Ali Khamenei. Other slogans included “Death to the dictator!” and “No fear! We’re all together!” Importantly, some protesters are condemning the brutal authoritarian rule of both the U.S.-backed Shah’s regime, which lasted from 1941 until the 1979 revolution, and the current Islamic regime against the monarchist perspective of some Iranians who advocate for a return to Iran’s monarchy through the son of the late Shah. 

The Iranian diaspora, which is estimated to include at least six million Iranians around the world, has also been active in organizing protests against Amini’s atrocious murders, particularly in Europe, Toronto, and New York. 

Iran’s Deepening Fault Lines 

Mahsa Amini’s shocking murder and resulting social unrest are creating a difficult political backdrop for Raisi who is set to speak at the UN general assembly in New York on Wednesday. 

Beyond quelling the popular discontent, Raisi faces an erosion of legitimacy of Iran’s regime which has strong theocratic features. This political crisis is also marked by a widening of the rift between the two wings that have come to dominate Iranian politics: the “reformists” and the more conservative “hardliners.” Thus far, pro-reform figures like former President Mohammad Khatami have questioned the regime’s response to Amini’s death. Former lawmaker Ali Motahari also wrote that he feared that the incident could portray the Iranian government internationally as an entity like the Taliban in Afghanistan. 

Other reformists have gone further to release statements against mandatory hijab and the morality police. Reformist lawmaker Parvaneh Salahshouri, the leader of the Women’s Faction in Parliament, wrote against the compulsory hijab in 2018 and, as recently as August 2, 21 prominent reformists had also denounced mandatory hijab laws. 

Recent reports on the frail and ailing health of Iran’s supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei, have also opened up questions about political uncertainty and even deeper factional divisions, as Khamenei’s death would open up a power struggle over his successor. 

The deepening crisis of the Iranian regime cannot be seen outside of the dissolution of the Iranian nuclear deal, which had provided temporary relief from some sanctions — a strategic aim of both wings of the regime. The imposition of Trump’s “maximum pressure” sanctions, which Biden is continuing, have plunged the country into an unprecedented economic crisis, primarily affecting the workers and poorest sectors of Iranian society, who expressed their rage at the economic situation during two important waves of class struggle in 2018 and 2019. 

Since then, the regime has responded to the unstable situation by expressing its more bonapartist features and relying heavily on its repressive apparatus to crackdown on any discontent. In addition to the increased repression, last year’s presidential elections underscored the undemocratic aspects of the Iranian “republic” in which the 12-person Guardian Council responsible for approving candidates for elections essentially blocked the nomination of anyone who can possibly challenge Raisi as a way to effectively secure the election of the hardliner.

These tendencies toward bonapartism are undoubtedly linked to the growing political influence of the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), a powerful security force and internal police which by some measures controls two thirds of Iran’s GDP and is increasingly competing with the clergy for power. Their historic role can be traced back to helping to consolidate the Islamic regime during the Iranian counterrevolution and the functioning of the IRGC expanded greatly in the political crisis set off by the aftermath of the 2009 elections which they played an important role in suppressing. 

In recent months, the increased persecution of prominent political activists in Iran, especially women like Leila Hosseinzadeh and Sepideh Rashno, has put a spotlight on the rigid discipline of the reactionary regime which beyond the oppression of women (Iran is one of the world’s top executioners of women) and the brutal punishment of the queer community as the recent death sentences of queer activists, Zahra Seddiqi Hamedani and Elham Choubdar show, also extends to the denial of basic democratic rights like the recognition of independent trade unions. 

Developing Tendencies toward Crisis and Class Struggle 

Since the beginning of 2022, the social atmosphere in the country has also been marked by  waves of protests and strikes, mostly targeting water shortages and the growing cost of living crisis exacerbated by the war in Ukraine. As Red Flag recently reported, the Iranian economy is facing a serious crisis: 

The currency hit its lowest value ever in June and annual inflation is sitting at 41.5 percent and climbing, according to figures from the Statistical Center of Iran. The price of essential foodstuffs has increased by 90.2 percent, and household expenditures have tripled, while real wages continue to decline.

The effects of crippling maximum pressure sanctions, coupled with the seemingly comatose nuclear deal, has led the regime to impose austerity as a way to make workers pay for the crisis that is crushing them. Already, Raisi has introduced a slew measures like cuts to wheat subsidies and an elimination of pharmaceutical subsidies. As a result, there has been a thirteen-fold increase in the price of bread, and bread riots quickly emerged in the southern province of Khuzestan, which is home to a large Arab minority and a frequent flashpoint of struggle due to environmental problems in the region and the presence of the militant sugarcane workers of the Haft Tappeh union. 

Within the workers’ movement, teachers have also led struggles related to the cost-of-living crisis and have spearheaded a series of nationwide strikes, rallies and occupations, including huge demonstrations across the country on May Day this past year as part of the Coordinating Council of Teachers’ Trade Unions. On a political scale, new Marxist organizations (largely operating underground) like the “Labour Organised Action Committee” (LOAC) are emerging among the student and workers’ movements as revolutionary socialist ideas re-emerge among the Iranian vanguard which has been involved in the recent waves of struggles from the mass uprising in 2019 to the oil workers’ strike in 2021. 

From Fury to Freedom 

The social explosions emerging in Iran have the potential to build threads of continuity with the historic struggle of the Iranian masses against their oppressive regimes and the threat of imperialism. In order for the mobilizations that are emerging against women’s oppression to advance in a way that responds to the interests of the oppressed and exploited in Iran, it’s important to tie the struggle against Iran’s particularly undemocratic and patriarchal regime with a struggle against the capitalist system that sustains the bourgeois mullahs. 

In that sense, the convergence of the burgeoning women’s movement with Iran’s combative working class that has emerged as an important actor in recent struggles can play an important role in pushing these struggles forward. Let us not forget that the Iranian revolution was set off by the Shah’s violent suppression of protests and authoritarian rule. It was the oil workers’ strike in response to this repression that set off a general strike that brought the Shah’s regime to its knees. The oil workers in Iran today have the potential to wield their strategic power in a similar way.

And the Iranian revolution was not only a revolution against the Shah’s regime but a revolution against the imperialist forces that benefited from his rule. These lessons are important today, as imperialist countries like the U.S. and France denounce the murder of Mahsa Amini as a way to conceal their own interests. These are the so-called “democratic” countries whose police also brutally murder women, whose regimes deny the right to abortion, and impose racist hijab bans limiting a woman’s autonomy from another angle. These are the countries that impose maximum pressure sanctions that inflict suffering on Iranian workers everyday. 

Against the Iranian ruling class and foriegn powers, the involvement of the left can be decisive in fighting back independently against these oppressive attacks. After all, it was Marxist women who organized the first massive protests against compulsory veiling during International Women’s Day in 1979. 

The international Left and feminist movements around the world should also take up the banner of the Iranian women, youth, and workers in struggle, in the spirit of the George Floyd protests which spread globally. The problems we face as a class go beyond our borders and can only be resolved internationally.

_________

Source: https://www.leftvoice.org/say-her-name-protests-erupt-across-iran-after-police-murder-of-mahsa-amini/

written by

Maryam Alaniz

Maryam Alaniz is a socialist journalist, activist, and PhD student living in NYC. She is an editor for the international section of Left Voice. Follow her on Twitter: @MaryamAlaniz

The post Iran on Flames after Morality Police murder of Mahsa Amini- Videos and Reports appeared first on Void Network.