Neoliberalism | Void Network

ARGENTINA: The Consequences of Mr Macri- by LUCIANA ZORZOLI

crystalzero72 — Wed, 03 Jul 2019 15:31:04 +0000

Mauricio Macri came into office promising to stem corruption and bring down inflation. But his austerity policies have left Argentina’s economy in shambles.

Mauricio Macri– the businessman-turned-politician about to complete his first term as Argentina’s president, is up for reelection later this year. But the economy is in shambles.The austerity policies his administration has implemented have given the lie to his coalition Cambiemos’s 2015 campaign promise to reach “poverty zero.” The administration hasn’t even managed to bring down inflation, something Macri repeatedly said would be “super easy” to achieve.Instead, Argentina has become a sort of vassal of the International Monetary Fund (IMF). After reviewing the country’s economic performance, the organization recently allowed the government to access an additional $10.87 billion, and Christine Lagarde, the IMF’s chairwoman, said last week that it would be “foolish” for any candidate (or their supporters) to turn their back on Macri’s plans. Largarde also said that the IMF “strongly support[s] the authorities’ efforts to mitigate the social impact” of the IMF’s policies, including the recently announced increases in social spending, which Macri desperately needs to placate the electorate on the eve of his reelection campaign. But while the IMF’s support is good news for the government, it didn’t stop Argentina’s peso from dropping to a record low against the US dollar last week ($44.90). Last year the currency was among the worst-performing on Earth, something that could certainly be repeated in 2019.Along with a weak currency, production, consumption, employment, and wages have all fallen. This has neither halted inflation (consumer price inflation last year was 47.6 percent, the highest in twenty-seven years) nor made Macri reconsider his economic program. It’s no mystery why: Cambiemos believes austerity is not just a remedy to domestic issues but an essential means of integrating the country into the machinery of global capitalism. Reestablishing ties with the IMF allows Macri to both reconnect with ruling economic hubs and introduce a powerful external actor that can help discipline political and popular demands in the country (by loading the country up with debt) and push through his neoliberal program.

But by doing so, a government that touted itself as “the best team in the last fifty years” has placed the country on the verge of economic disaster, privileging the interests of the most internationalized and concentrated sectors of the economy at the expense of the majority of the country. The financial sector, agribusiness, energy companies, and mining corporations have received the lion’s share of Macri’s upward redistribution. As Grupo Los Grobo CEO Gustavo Grobocopatel put it in a recent interview, the company is paying “much more in taxes but they do it very happily.” A 400 percent devaluation of the currency since 2015 has something to do with his cheerfulness, as does the dubiousness of his claim about a higher tax bill.

With few exceptions, Mr Macri has cut taxes for big businesses — waiting, he insisted, for “torrential inversions” that never arrived. Since then, the government has only managed to depress salaries and raise fuel and household costs. Electricity prices jumped between 1,053 percent and 2,388 percent from October 2015 to October 2018; gas for households increased between 462 percent and 1,353 percent; and water prices went up by 832 percent.

In just three years, Macri’s monetary policies prompted Argentina to sign a $56.3 billion financing deal with the IMF, the most extensive rescue package in the organization’s history. Argentina is now the most indebted country in Latin America (with a debt that rose to 77.4 percent of GDP in 2018).

It hasn’t taken long for the consequences of these policies to bleed like an open wound. Poverty has grown 6.3 percentage points (or 2.7 million people) in the last year alone, reaching 32 percent of the population. Unemployment is close to double digits (and higher for women and young people — 21.5 percent for women between fourteen and twenty-nine years old and 17.3 percent for men in the same cohort), while industry has been destroying employment with no end in sight.

Last month Volkswagen Argentina announced a rotating furlough plan for three hundred workers at its Pacheco plant, following similar moves at other terminals last year. Peugeot dismissed one thousand operators at its El Palomar plant, and Honda did the same with seven hundred workers. Another example is Renault, which halted production at its plant in Córdoba for a week this month (affecting 1,500 employees) and has not yet announced whether it will repeat the measure. FATE, the tire company, is in the same situation, and workers say the company is preparing 450 dismissals. According to official figures, the number of registered industrial workers was 92,800 less than in November 2015. In its “Industry Report,” Adefa, Argentina’s automotive factory association, reported that wholesale sales fell 58.8 percent between February 2018 and 2019. A similarly dire picture can be seen in other economic sectors.

Meanwhile, businesses and the state are working to liquidate past labor victories and protective legislation. For example, a Cambiemos governor in the northwest province of Jujuy okayed child labor in the tobacco industry; and schemes tying wages to productivity have increased in recent years, with sometimes fatal consequences. Port workers, teachers, doctors, nurses, and other state workers are also feeling the heat — as is the scientific community, which is steadily losing funding and human resources.

The catastrophe may not be easy to grasp from Washington or Argentina’s executive mansion, “Casa Rosada,” but it is readily apparent on the ground.

The Legacy of Mr Macri

There is an ongoing debate about how to characterize Mr Macri’s economic experiment, considering both the massive transfer of resources towards the wealthy and his stated aims of “fighting corruption” and restoring “normality.” More recently, Macri’s intimate relations with Donald Trump’s administration and abundant propaganda about combating drug trafficking have blanketed the news (interspersed with tales of illegal espionage). All this — but especially his agenda to bring “normality” into urban territories — is being used to militarize the country in an attempt to repressively manage the mounting social anger.

Again, the scale of Mr Macri’s problems should not be confused with unforeseen or “unwanted” results. The fall in real wages and the regressive redistribution of wealth were always part of his project, a project that faces difficulties due to the loss of legitimacy and the lack of economic growth that could subordinate sectors affected by cuts and austerity.

Without such resources, Macri and Lagarde will try to convince voters that the country is on the path to prosperity, in the absence of any concrete evidence. At the same time, Cambiemos will — not for the first time in Argentine history — use the external debt as a disciplinary tool, exhorting the population to go along with social spending cuts “because there is no alternative” while targeting those resisting as malicious and damaging to the country.

Despite Macri’s heavy hand, social unrest — a constant since 2016 — is growing. The feminist “green tide,” human rights organizations, and some sections of the workers’ movements are all quite active, with the latter now calling for a fifth national strike, on April 30. Other more spontaneous eruptions have also emerged, placing additional constraints on the government. Macri has been unable to pass his regressive labor, pension, and electoral reforms.

If something other than a dramatic economic recession can be counted as Macri’s legacy, it is his capacity to reconnect a neoliberal right and traditional center-right politics, both strongly influenced by anti-Peronist sentiment. Macri says it is him “or the past.” But he has nothing to offer other than a dramatic repetition of the recipes that led Argentina to severe crises not so long ago. And that’s far from what the vast majority in the country needs.

___________________________

ABOUT THE AUTHOR

Luciana Zorzoli is a research associate at SOAS, University of London and a CONICET postdoctoral fellow at IdIHCS, University of La Plata. Her research interests include industrial relations and economic development of Latin America.

source: Jacobin Magazine

The post ARGENTINA: The Consequences of Mr Macri- by LUCIANA ZORZOLI appeared first on Void Network.

Against Anarcho-Liberalism and the curse of identity politics

sissydou — Sat, 27 Apr 2019 15:55:09 +0000

Anarchism in the UK is a joke. Once symbolising hard-fought struggles for freedom, the word has been stripped bare to make way for narrow-minded, separatist and hateful identity politics by middle class activists keen to protect their own privileges. We write this leaflet to reclaim anarchism from these identity politicians.

We write as self-identified anarchists who see our roots in the political struggles of the past. We are anti-fascists, anti-racists, feminists. We want to see an end to all oppressions and we take an active part in those fights. Our starting point though is not the dense language of lefty liberal academics, but anarchism and its principles: freedom, cooperation, mutual aid, solidarity and equality for all regardless. Hierarchies of power, however they manifest, are our enemies.

Identity politics is part of the society we want to destroy.

Identity politics is not liberatory, but reformist. It is nothing but a breeding ground for aspiring middle class identity politicians. Their long-term vision is the full incorporation of traditionally oppressed groups into the hierarchical, competitive social system that is capitalism, rather than the destruction of that system. The end result is Rainbow Capitalism – a more efficient & sophisticated form of social control where everyone gets a chance to play a part! Confined to the ‘safe space’ of people like them, identity politicians become increasingly detached from the real world.

A good example is ‘queer theory’ and how it has sold out to corporate masters. The concept of queer was not long ago something subversive, suggesting indefinable sexuality, a desire to escape society’s attempts to define and study and diagnose everything, from our mental health to our sexuality. However, with little in the way of class critique, the concept was readily appropriated by identity politicians and academics to create yet another exclusive label for a cool clique that is, ironically, anything but liberatory. Increasingly, queer is a nice badge adopted by some to pretend they too are oppressed, and avoid being called out on their shit, bourgeois politics.

We don’t want hear about the next DIY event, queer night or squatter fest that excludes all but those who have the right language, dress code, or social circles.. Come back when you have something genuinely meaningful, subversive and dangerous to the status quo.

Identity politics is narrow-minded, exclusive and divisive. At a time when we need to be reaching outside of our own small circles more than ever, identity politics is all about looking inwards. That’s probably no coincidence. While claiming to be about inclusivity, it is highly exclusionary, dividing the world into two broad groupings: the Unquestionably Oppressed and the Innately Privileged. There are few grey areas allowed in practice and conflict is continually stoked between these two groups.

We do get it, it’s not all about class, but if we can’t rally together to even recognise who really holds the reigns of power then we haven’t a hope in hell of getting anywhere. If their vision were truly one of liberation for all, then theirs wouldn’t be a politics of divisiveness, constantly pitting one group against another in a manner similar to capitalism and nationalism. Things that muddy the simple binary of oppressed vs. privileged, such as personal life experiences or traumas (which cannot be neatly summed up by one’s identity as a member of an oppressed group),, or things that people may not feel comfortable talking about, such as mental health or class, are often wilfully ignored by identity politicians.

As, of course, is the most glaringly obvious point: that the problems we face go well beyond queerphobia or transphobia, but the whole fucking system of planetary enslavement, destruction, exploitation and imprisonment. We don’t want to see anyone in the prison system, whether they are black trans women, or cis white men (which, by the way, make up the vast majority of people imprisoned in the UK). It is unsurprising that politics based on such exclusivity results in constant internal clashes and seeing each other as the enemy, particularly given its vulnerability to exploitation by middle class identity-politician managers.

Identity politics is a tool of the middle classes. It is flagrantly used and abused by articulate, well-educated group representatives to entrench and maintain their own power through politicking, dogma and bullying. The comfortable backgrounds of these activists is betrayed not only through their use of academic language but through their sense of entitlement and confidence in using other activists’ time and energy to switch the focus towards them and their feelings. Indeed, a lack of work ethic, a certain fragility, and a preoccupation with safety and language rather than material conditions and meaningful change are other aspects which reveal the class background of many identity politicians.

We see this in the ease with these individuals ‘call out’ other people at the slightest deviation from the code of practice they have unilaterally imposed, assuming that everyone ought to think as they do or have the time to devote to learning it. Thus ignoring the reality of daily class struggle.

There is a false equivalence between membership of the Unquestionably Oppressed and being working class. On the contrary many in the Unquestionably Oppressed espouse liberal values rooted in capitalist ideology rather than being truly liberatory.

A politic that is based on having the right language and access to the right tone and codes is one that is inherently a tool of oppression. It is certainly not being representative of those who it claims to speak for, those at the bottom of society. An anarchist analysis recognises that though someone may be from an oppressed group, their politics, or the demands made on behalf of the Unquestionably Oppressed, may nevertheless be purely liberal, bourgeois and pro-capitalist.

Identity politics is hierarchical. By entrenching the power and status of middle class petty politicians, identity politics is hierarchical. Beyond the chicanery, imposing certain dogmas also enables this power to go unquestioned. These include: implicit hierarchies of oppression; the creation and use of loaded terms intended to provoke an emotional response (‘triggering’, ‘feeling unsafe’, ‘Terf’, ‘fascist’); those who aren’t members of specific groups being denied an opinion on the wider politics of these groups; the idea that members of the group should under no circumstances have to do any ‘labour’ of explaining their politics to non-members of the group; framing alternative discourses as ‘violence’; and the idea that one cannot question a representative or member of these groups (no matter how bad their politics) by virtue of the fact that they are Unquestionably Oppressed.

These dogmas are used to maintain norms, whether in subcultures or wider society. Anarchists should be suspicious of any tendencies that are based on unquestionable principles, particularly ones which so obviously create hierarchies.

Identity politics often exploits fear, insecurities and guilt. It is important that we recognise this on two fronts. One, it is used to disenfranchise rather than actually empower, as is claimed. It reinforces the idea that people are fragile victims rather than agents of change, and therefore need to accept leaders.

Though safer spaces and language are important, the extent of the obsession with these things is not a sign of strength but of self-perpetuating victimhood. Through social anxiety, it places on everyone else the guilt of being somehow privileged and being utterly accountable for the giant systems of oppression that actually only benefit a few. It also allows those within minority groups who benefit from state and capitalist structures off the hook from any sort of accountability for their oppressive actions or prejudiced behaviour.

An anarchist analysis means we should recognise that members of oppressed groups can hold elite and repressive positions too, and should be equally challenged, not just given a cowardly pass.

Identity politics has infected anarchist spaces.

Sadly, anarchism is being hollowed out in a rush to virtue-signal, to be ‘good allies’. Allydom is all too often enacted as blind acceptance of the politics of those who are Unquestionably Oppressed, or claim to be, no matter how shit their politics or personal behaviour is. It is willing subservience to the politics of others, the least anarchist position that can be taken and pure spinelessness.

Self-appointed leaders who do not agree with our politics should not be given a platform by us. So, it is ironic that we have allowed groups with little or no radical politics to enter our spaces and shut down debate, and claim that anything that disagrees with their viewpoint must be fascist. It should go without saying that fascism is not something that should be trivialised in this way.

It also amazes us that obvious parallels with right-wing politics are not seen, not least in the way feminists dismissed as ‘feminazis’ is reflected in the current use of the word ‘fascist’ against radical feminists by trans rights activists, as well as slogans calling for ‘terfs’ to be killed regularly cropping up in anarchist spaces both online and real world. It is shocking that the violence of this misogyny is being celebrated, not condemned.

Anarchism is against gods. Is there any phrase that sums up anarchism better than ‘no gods, no masters’? Such hierarchy and exclusivity are antithetical to anarchism. We used to assassinate politicians, and uncountable numbers of comrades gave their lives for the struggle against power. We still reject politicians of all stripes, whether Tories, Labour or those who see themselves as leaders of movements based around identity. It is against the most basic principles of anarchism to accept leadership by others, because we believe all are equal. Likewise we do not accept the notion that we cannot question or query positions held by other activists or those who call themselves anarchists – which unfortunately identity politics all too often insists on.

Anarchism does not support patriarchal religions and anarchists have a long history of conflict with them. It is an embarrassment the way so much of what passes for anarchism in the UK today acts as apologists for those who want to avoid any challenge to their own sexism and patriarchy or even continue their oppressive religions, simply because reactionary conservatives treat them as scapegoats.

The destruction of anarchist projects is carried out and celebrated in the name of identity politics, simply to appease those who have no interest in anarchism itself. And if any do stand up and challenge it, they are met with abuse or even physical attack – behaviour that used to be challenged but is now condoned because it comes from those who are considered to be oppressed. Here more than anywhere the utter failure of anarchist politics by those who supposedly represent it is the most obvious. Lets start by calling out Freedom News for starters, whose uncritical support of groups with little in common with anarchism is shameful.

Anarchism is not identity politics. Anarchism is not just another identity as some like to claim. This is a common crass and lazy kneejerk response from the identity politicians, and a way to avoid answering actual political issues. It also shows no understanding of how identity politics is used to manipulate and subvert anarchist spaces for personal agendas. Sure, ‘anarchist’ can be claimed as an identity too, and anarchists are prone to (often rightly criticised) cliqueish behaviour. But the similarities ends there.

Unlike identity politicians or the SWP, most anarchists do not try to recruit followers, but instead attempt to spread ideas that will support communities in fighting for themselves in a way that cannot be recuperated. Our agenda is radically different and rare in that our core politics are not about furthering our own personal power and status. Anarchism encourages people to question everything, even what we ourselves have to say, in the spirit of freedom.

Unlike the inherent, exclusive characteristics of identity politics with its in-groups and out-groups, anarchism is for us a set of ethics that guide how we understand and react to the world. It is open to any who will look or listen, something anyone can feel, no matter what background they come from. Often the results will be diverse, as people combine it with their individual personalities, life experiences, and other aspects of their identities.

One doesn’t need to know the word anarchy to feel it. It is a simple and consistent set of ideas that can act as anything from guidance in a particular conflict, to the foundation of future societies. To refer to anarchist principles then when there is conflict about identity politics, makes sense when we are supposedly united by these principles.

Being gay or having brown skin does give rise to similar experiences to those who share these characteristics, and obviously means you are likely to have social links, empathy or a sense of belonging to this group. However, lived life is actually much more complex and you might have as much or more in common with a random white queer woman than you would with a fellow brown cis man. Identity politics at times mirrors the chauvinism of nationalism, with different groups seeking to carve out their own domains of power according to categories derived from the capitalist order. We, on the other hand, are internationalists who believe in justice for all. Anarchism seeks to raise up all voices, not just those of minority groups. The notion that oppression only affects minorities rather than the masses is the product of bourgeois politics that never had any interest in revolutionary change.

Identity politics is feeding the far right. On a final note, it is worth stressing how much identity politics plays into the hands of the far right. At best, ‘radical’ politics looks ever more like irrelevant navel-gazing to many. At worst, middle class identity politicians are doing an excellent job of alienating already disenfranchised cis white people, who happen to make up the large majority of people in the UK, and are increasingly gravitating towards the Right.

To ignore this fact and continue to engage in infighting over identity politics would be the height of arrogance. Yet, at a time when we are seeing fascist movements multiply, anarchists are still distracted by politics of divisiveness. For too many, identity politics is simply a game, toleration for leads to constant disruption of activist circles.

Final note. To us anarchism is cooperation, mutual aid, solidarity and fighting the real centres of power. Anarchist spaces should not be for those who merely want to fight those around them. We have a proud history of internationalism and diversity, so lets reclaim our politics for a genuinely inclusive future.

https://wokeanarchists.wordpress.com/

The post Against Anarcho-Liberalism and the curse of identity politics appeared first on Void Network.

Οι Βλάχοι μάς κλέβουν την (νεοφιλελεύθερη) απόλαυση- του Άκη Γαβριηλίδη

crystalzero72 — Mon, 14 May 2018 15:36:31 +0000

Την εβδομάδα που μας πέρασε, δύο επιφανείς εκπρόσωποι της δημοσιογραφικής «γενιάς του 90», ο Πέτρος Κωστόπουλος και ο Φώτης Γεωργελές, με διαφορά λίγων ημερών ο ένας από τον άλλο, προέβησαν σε δημόσιες τοποθετήσεις με τις οποίες επιχειρούσαν έναν απολογισμό των εξελίξεων που συνέβησαν στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Οι τοποθετήσεις αυτές ήταν πολύ διαφορετικές ως προς το ύφος τους και το είδος λόγου στο οποίο εντάσσονται: η μία ήταν ένα δημόσιο πυροτέχνημα, μια συνθηματική αυτοκολακεία· η άλλη ήταν ένα «EDITΟ» (έτσι αυτοπαρουσιάζεται) στην Athens Voice, ένα φιλόδοξο επιχειρηματολογημένο αφήγημα με ερμηνευτικές αξιώσεις. Ωστόσο, παρά τις διαφορές αυτές, και οι δύο παρουσίαζαν εντυπωσιακή συνοχή από άποψη λογοθετική [discursive], καθότι και οι δύο «έκλιναν» για πολλοστή φορά το γνωστό θέμα της ελληνικής αυτο-αποικιοποίησης, της ανυπέρβλητης αίσθησης ότι η «χώρα μας» υστερεί, μένει πίσω σε σχέση με την προηγμένη Ευρώπη, και ότι πρέπει να καταβάλλει διαρκώς μία προσπάθεια προκειμένου να γίνει μία «κανονική χώρα».

Αυτή την κατάσταση υστέρησης, ο Κωστόπουλος, ακολουθώντας μία εδραιωμένη (ρατσιστική) γλωσσική πρακτική, την περιέγραψε ως «βλαχιά» από την οποία μας βοήθησε ο ίδιος να απαλλαγούμε.

Η διάγνωση του άλλοτε συνεργάτη του αντιθέτως δεν είναι τόσο αισιόδοξη: κατ’ αυτόν, το χάσμα αντί να μεγαλώνει μικραίνει· από τον «προθάλαμο της ιστορίας» και το «όχι ακόμα», που λέει και ο Τσακραμπάρτυ, κινδυνεύουμε να καταλήξουμε στο «ποτέ». Πάντως τα τελευταία χρόνια πήγαν χαμένα, και ιδίως η τελευταία δεκαετία όπως δηλώνεται από τον τίτλο· δεν ήταν χρόνια προσέγγισης του «ευρωπαϊκού υπερεγώ» (Σταυρακάκης), αλλά ακόμη μεγαλύτερης απομάκρυνσης απ’ αυτό.

Το Edito του Γεωργελέ, το οποίο κατά τα άλλα ανακυκλώνει και ανασυνδυάζει γνωστά και τετριμμένα θέματα από την επιχειρηματολογία του εκσυγχρονιστικού χώρου, είναι ενδιαφέρον για τον εξής λόγο: δείχνει εμπράκτως ότι ο λαϊκισμός δεν είναι το αντίθετο του ελιτισμού· μπορεί να συνυπάρχει με αυτόν, και να συναπαρτίζουν έναν ελιτιστικό λαϊκισμό.

Το κείμενο αυτό ως προς τη δόμησή του ακολουθεί τα τυπικά στοιχεία του λαϊκιστικού λόγου: πρώτα απ’ όλα, είναι αντισυστημικό· αποκλειστικός στόχος της πολεμικής του είναι το σύστημα, το «ελληνικό σύστημα εξουσίας» –η λέξη σύστημα απαντά 11 (!) φορές στη σχετικά σύντομη έκτασή του, συνοδευόμενη και από άλλα επίθετα όπως «παρασιτικό», «χρεοκοπημένο», «παλιό» κ.ο.κ.

Αυτό το «σύστημα» είναι η αιτία όλων των δεινών· αλλά δεν μας εξηγείται πουθενά από πού προέκυψε το ίδιο το σύστημα, εάν αυτό έχει κάποια αιτία. Προφανώς το σύστημα είναι causa sui, είναι από μόνο του αιτία του εαυτού του. Ως τέτοιο, αντιπαραβάλλεται προς την «κοινωνία», και μάλιστα σε μια λογική μάχης, πολεμικού μετώπου:

“Το 2010, το ελληνικό σύστημα εξουσίας έδωσε τον νυν υπέρ πάντων αγώνα. Και τον κέρδισε. Ηττημένη ήταν η ελληνική κοινωνία.”

Η σχέση «συστήματος» – «κοινωνίας» είναι ξεκάθαρα σχέση εκμετάλλευσης (της δεύτερης από το πρώτο). Ο Γεωργελές δεν χρησιμοποιεί βέβαια πουθενά αυτόν τον μαρξιστικής προέλευσης όρο. Ωστόσο, το αφήγημά του μιλάει ακριβώς γι’ αυτό: για μια κατάσταση όπου μια μειοψηφία αθέμιτα αξιοποιεί την πλεονεκτική της θέση και αποκτά υλικά και συμβολικά οφέλη απομυζώντας το σύνολο.

Αλλά κάθε αφήγημα εκμετάλλευσης, είθισται να συνοδεύεται και από μία θεωρία επανάστασης, ή κάποια άλλη μεσσιανική προσδοκία λύτρωσης. Εδώ δεν υπάρχει τίποτε τέτοιο· υπάρχει ένα προφητικό κήρυγμα που ψέγει και καταγράφει σχετλιαστικά τη ραστώνη, την αδιαφορία και την αδράνεια των υφιστάμενων την εκμετάλλευση, χάρη στην οποία το «σύστημα» εξακολουθεί να θριαμβεύει ανενόχλητο. Και μάλιστα σε έναν αγώνα διμέτωπο: διότι απέναντί του δεν έχει μόνο την [ελληνική] «κοινωνία», αλλά και έναν εξωτερικό αντίπαλο, ο οποίος είναι οι δανειστές. Σε ένα σημείο βέβαια το κείμενο υπονοεί ότι ο εχθρός αυτός δεν είναι πραγματικός, αλλά τον «εφηύρε» το «πελατειακό κράτος» ώστε «να καμουφλάρει την αιτία της χρεοκοπίας και να διασωθεί». Αλλού όμως αποδέχεται ως απολύτως υπαρκτή αυτή την αντιπαλότητα:

“Ο σκληρός πυρήνας του πελατειακού κράτους (…) έκανε με τους δανειστές μια περισσότερο επωφελή για τα συμφέροντά του συμφωνία: Διαπραγματεύτηκε την επιβίωσή του κερδίζοντας τη διατήρηση του παρασιτικού συστήματος και σε αντάλλαγμα αποδέχτηκε πρόθυμα όλους τους όρους εξασφάλισης των δανειστών (…). Οι εταίροι, απηυδισμένοι από την πολύχρονη προσπάθεια να πείσουν για μεταρρυθμίσεις μια χώρα που αρνείται να αλλάξει, διασφάλισαν τα συμφέροντά τους κυνικά και μας εγκατέλειψαν”. (Οι υπογραμμίσεις δικές μου).

Το σύστημα λοιπόν είναι ανίκητο: κατάφερε να οδηγήσει τους Ευρωπαίους εταίρους στην παραίτηση και τη συνθηκολόγηση, και ακριβώς το ίδιο επέτυχε με την ελληνική κοινωνία. Πώς συνέβη αυτό το θαύμα; Πού βρήκε τη δύναμη; Το σύστημα φαίνεται είναι ο ίδιος ο θεός (πράγμα αναμενόμενο εξάλλου, εφόσον είναι causa sui). Ή ο διάβολος –μικρή διαφορά έχει. Πάντως είναι ένα υποκείμενο με υπεράνθρωπη και υπεριστορική ισχύ.

Το άρθρο αυτό νομίζω ότι πιστοποιεί ακόμα μια φορά τα αδιέξοδα όποιου επιχειρεί να αρθρώσει με κάποια πειστικότητα έναν πολιτικό λόγο με όρους νεοφιλελευθερισμού (ή πάντως αντι-αντι- νεοφιλελευθερισμού). Οι ανυπέρβλητες αντινομίες στις οποίες προσκρούει, το καθεστώς της ατέλειωτης καταγγελιολογίας και ψόγου χωρίς δυνατότητα λύτρωσης στο οποίο περιπίπτει, νομίζω ότι συνδέεται με το γεγονός ότι ο λόγος αυτός, για να ακουστεί, αναγκάζεται να μιμηθεί τα σχήματα αυτών που επιλέγει ο ίδιος ως αντιπάλους του (του λαϊκισμού, αλλά και του μαρξισμού, ή πάντως του «κοσμοθεωρητικού μαρξισμού» όπως λέει και ο Μίχαελ Χάινριχ), τα οποία όμως κάποια στιγμή αντιβαίνουν προς το περιεχόμενο των θέσεων που θέλει ο λόγος αυτός να εκφράσει και τον οδηγούν σε παράλυση.

Πραγματικά, αν το ερμηνευτικό σχήμα του Γεωργελέ είναι, όπως δείξαμε, παράλογο, αυθαίρετο και καθόλου πειστικό, το ίδιο ισχύει κατά μείζονα λόγο για την πρακτική δραστικότητα του λόγου του. Διότι σε αυτό το εφιαλτικό τοπίο που σκιαγραφεί, ρητά και επανειλημμένα δηλώνει ο ίδιος ότι όσοι αντιστέκονται –ή μάλλον, όσοι απλώς συνειδητοποιούν και συμμερίζονται το πρόβλημα όπως το ορίζει αυτός- είναι μία φωτισμένη μειοψηφία. Ο αρθρογράφος, και οι –ελάχιστοι- ομοϊδεάτες του, είναι φωνές βοώντων εν τη ερήμω· είναι οι σοφοί που ορούν τα προσιόντα, ή μάλλον τα ήδη προσελθόντα και παρόντα, για τα οποία όμως ο πολύς λαός παραμένει ανυποψίαστος, αν δεν τα επικροτεί κιόλας.
Αυτό είναι φανερό σε πολλές διατυπώσεις, όπως π.χ. οι εξής:

«κανείς δεν βλέπει πραγματικά αυτό που πρέπει να δει».

«Κανείς δεν θα θυμάται ότι το πρόβλημα που είχαμε ήταν να αλλάξει η χώρα».

«Όποιοι, λίγοι, πολιτικοί προσπάθησαν να ψελλίσουν την αλήθεια και να οδηγήσουν την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση, εφαρμόζοντας έστω και σπασμωδικά τις αναγκαίες αλλαγές, στοχοποιήθηκαν»

«Όλο το παλιό σύστημα εξουσίας, οικονομικό και πολιτικό, πιέζει αφόρητα τους λίγους πολιτικούς της ΝΔ και της Κεντροαριστεράς που επιμένουν να περιγράφουν σκοτεινό το μέλλον, αν δεν αλλάξουμε πορεία».

Αυτή όμως η ολιγαρχική επιμονή του Γεωργελέ, από ένα σημείο και πέρα αρχίζει να υπονομεύει και να εμφανίζει ως αδικαίωτη την επιλογή του να αποκαλεί τους αντιπάλους τού συστήματος «κοινωνία». Δεν μπορεί αυτοί που βιώνουν την εκμετάλλευση και τον παρασιτισμό του «συστήματος» να είναι «λίγοι» –ή και κανείς- και ταυτόχρονα να είναι το σύνολο.

Για να πούμε το ίδιο με άλλα λόγια: αν είναι ορθή αυτή η περιγραφή της κατάστασης, δηλ. αν το «σύστημα» απομυζά, παρασιτεί, υπονομεύει οποιαδήποτε βελτίωση, τότε πώς εξηγείται ότι η «κοινωνία» μένει τόσο αδρανής και τα δέχεται όλα αυτά; Διότι η αδράνεια της κοινωνίας, και η απερίφραστη διάψευση της ελπίδας ότι μπορεί να υπάρξει αντίδραση –αλλά και της ίδιας της εντύπωσης ότι υπήρξε ποτέ στο παρελθόν τέτοια αντίδραση- αποτελεί εξίσου βασικό μέλημα του κειμένου.

Π.χ.:

“Όσο το πολιτικό σύστημα αντιστέκεται σε κάθε απόπειρα αλλαγής και χρεώνει το κόστος στην κοινωνία, καμιά βίαιη αντίδραση δεν πρόκειται να συμβεί. Δεν υπήρχε καμία «αυθόρμητη, λαϊκή αντίσταση» το 2010, παρά μόνο η αντίδραση της νομενκλατούρας, η «επανάσταση των βολεμένων». Αφού το χρεοκοπημένο σύστημα εξουσίας προφυλάσσει ικανοποιητικά τα κεκτημένα του, σταμάτησαν οι διαδηλώσεις.”

Ο ισχυρισμός αυτός είναι απλώς ακατανόητος με βάση τις ίδιες τις προκείμενες του άρθρου. Πώς και γιατί προεξοφλείται με τόση βεβαιότητα το τι πρόκειται να συμβεί; Εάν το «σύστημα» χρεώνει το κόστος στην «κοινωνία», πώς εξηγείται ότι αυτή η τελευταία δεν αντιδρά; Λογικά το ακριβώς αντίθετο θα έπρεπε να συμβαίνει. Εκτός και αν υποθέσουμε ότι η «κοινωνία» αυτή είναι μία κοινωνία ηλιθίων, εκ των οποίων κανείς δεν κατάφερε να καταλάβει αυτό που συνέλαβε ο κ. Γεωργελές. Ή, βεβαίως, εκτός αν υποθέσουμε ότι η «κοινωνία» δεν είναι ένα μονολιθικό πράγμα με ενιαία συμφέροντα που υφίσταται παθητικά τη φθοροποιό δράση της «παρασιτικής κομματοκρατίας», αλλά είναι η ίδια επιμερισμένη, κομματιασμένη, διχασμένη. Αλλά την υπόθεση αυτή ο Γεωργελές αρνείται έστω να τη σκεφτεί. Διότι αυτό θα υπονόμευε το λαϊκισμό του και δεν θα του επέτρεπε να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τη διάκριση «οι λίγοι και προνομιούχοι/ οι πολλοί και αδύνατοι», η οποία του είναι εξίσου απαραίτητη για το σχήμα του.

Καμία λοιπόν «γνήσια» εξέγερση δεν έγινε ποτέ, μας λέει, και αν νομίζετε κάτι τέτοιο απατάσθε: το 2010 απλώς «οι προνομιούχοι εξεγέρθηκαν για να διατηρήσουν τα προνόμιά τους».

Αλλά αν ήταν ήδη προνομιούχοι, εναντίον ποίου εξεγέρθηκαν; Αφού αυτοί είχαν την εξουσία.

Μήπως εναντίον της κοινωνίας;

Εν τοιαύτη όμως περιπτώσει, ποιοι είναι «η κοινωνία»; Οι δημιουργικοί ατομικοί επιχειρηματίες;

Αν ελάχιστοι κατανοούν την αναγκαιότητα των «μεταρρυθμίσεων», τότε πώς αυτοί οι ελάχιστοι είναι «η κοινωνία»; Και εδώ έχουμε τον ίδιο «διπλό δεσμό», την ίδια σχιζοφρένεια: η κοινωνία είναι το όνομα της απόλυτης αθωότητας και καλοσύνης, η αντιδιαστολή και το θύμα της δαιμονικής δράσης της κομματοκρατίας, και ταυτόχρονα είναι ένα κοπάδι προβάτων. Ως θύματα, τα πρόβατα αυτά στερούνται κάθε ενοχή, αλλά για τον ίδιο λόγο στερούνται και την ικανότητα να δράσουν πολιτικά. Δεν καταλαβαίνουν τίποτε, δεν αντιδρούν, δεν εξεγείρονται, ούτε προβλέπεται να κάνουν κάτι τέτοιο στο μέλλον.

Αυτές οι ανυπέρβλητες αντιφάσεις νομίζω ότι δείχνουν και τα όρια οποιασδήποτε επίδοξης πολιτικής παρέμβασης στην Ελλάδα με όρους νεοφιλελευθερισμού. Ο φιλελευθερισμός, οικονομικός, πολιτικός, πολιτιστικός ή οποιοσδήποτε άλλος, είναι ξένο σώμα για το χώρο της ελληνικής δεξιάς ή/ και του αντικομμουνισμού, και κατά τα φαινόμενα θα συνεχίσει να παραμένει απλώς στο λόγο τους ως μία επιδερμική αναφορά, ως ένας ευφημισμός, και όχι ως μία ουσιαστική και στοιχειωδώς συνεκτική επίκληση αρχών.

πηγή: https://nomadicuniversality.com

The post Οι Βλάχοι μάς κλέβουν την (νεοφιλελεύθερη) απόλαυση- του Άκη Γαβριηλίδη appeared first on Void Network.

Under Neoliberalism, You Can Be Your Own Tyrannical Boss- by. MEAGAN DAY

crystalzero72 — Mon, 30 Apr 2018 12:18:28 +0000

A new study finds an alarming rise in a novel form of psychological distress. Call it “neoliberal perfectionism.”

A new study by Thomas Curran and Andrew Hill in the journal Psychological Bulletin finds perfectionism is on the rise. The authors, both psychologists, conclude that “recent generations of young people perceive that others are more demanding of them, are more demanding of others, and are more demanding of themselves.”

When identifying the root cause of this growing appetite for excellence, Curran and Hill don’t mince words: it’s neoliberalism. Neoliberal ideology reveres competition, discourages cooperation, promotes ambition, and tethers personal worth to professional achievement. Unsurprisingly, societies governed by these values make people very judgmental, and very anxious about being judged.

Psychologists used to talk about perfectionism as though it were unidimensional — only directed from the self to the self. That’s still the colloquial usage, what we usually mean when we say someone’s a perfectionist. But in the last few decades, researchers have found it productive to broaden the concept. Curran and Hall rely on a multidimensional definition, encompassing three types of perfectionism: self-oriented, other-oriented, socially prescribed.

Self-oriented perfectionism is the tendency to hold oneself to an unrealistically high standard, while other-oriented perfectionism means having unrealistic expectations of others. But “socially prescribed perfectionism is the most debilitating of the three dimensions of perfectionism,” Curran and Hall contend. It describes the feeling of paranoia and anxiety engendered by the persistent — and not entirely unfounded — sensation that everyone is waiting for you to make a mistake so they can write you off forever. This hyper-perception of others’ impossible expectations causes social alienation, neurotic self-examination, feelings of shame and unworthiness, and “a sense of self overwhelmed by pathological worry and a fear of negative social evaluation, characterized by a focus on deficiencies, and sensitive to criticism and failure.”

In an attempt to gauge how culturally contingent the phenomenon of perfectionism is, Curran and Hall performed a meta-analysis of available psychological data, looking for generational trends. They found that people born in the United States, United Kingdom, and Canada after 1989 scored much higher than previous generations for all three kinds of perfectionism, and that scores increased linearly over time. The dimension that saw the most dramatic change was socially prescribed perfectionism, which increased at twice the rate of the other two. In other words, young people’s feeling of being judged harshly by their peers and the broader culture is intensifying with each passing year.

Curran and Hall attribute this change to the rise of neoliberalism and its cousin meritocracy. Neoliberalism favors market-based methods of assigning worth to commodities — and it designates everything it can as a commodity. Since the mid-1970s, neoliberal political-economic regimes have systematically replaced things like public ownership and collective bargaining with deregulation and privatization, promoting the individual over the group in the very fabric of society. Meanwhile, meritocracy — the idea that social and professional status are the direct outcomes of individual intelligence, virtue, and hard work — convinces isolated individuals that failure to ascend is a sign of inherent worthlessness.

Neoliberal meritocracy, the authors suggest, has created a cutthroat environment in which every person is their own brand ambassador, the sole spokesman for their product (themselves) and broker of their own labor, in an endless sea of competition. As Curran and Hall observe, this state of affairs “places a strong need to strive, perform, and achieve at the center of modern life,” far more so than in previous generations.

They cite data showing that young people today are less interested in engaging in group activities for fun, attending instead to individual endeavors that make them feel productive or fill them with a sense of achievement. When the world is demanding that you prove yourself worthy at every turn, and you can’t shake the suspicion that the respect of your peers is highly conditional, hanging out with friends can seem less compelling than staying in to meticulously curate your social media profiles.

One consequence of this rise in perfectionism, Curran and Hall argue, has been a series of epidemics of serious mental illness. Perfectionism is highly correlated with anxiety, eating disorders, depression, and suicidal thoughts. The constant compulsion to be perfect, and the inevitable impossibility of the task, exacerbate mental-illness symptoms in people who are already vulnerable. Even young people without diagnosable mental illnesses tend to feel bad more often, since heightened other-oriented perfectionism creates a group climate of hostility, suspicion, and dismissiveness — in which the jury is always out on everyone, pending group appraisal — and socially prescribed perfectionism involves an acute recognition of that alienation. In short, the repercussions of rising perfectionism range from emotionally painful to literally deadly.

And there’s one other repercussion of rising perfectionism: it makes it hard to build solidarity, which is the very thing we need in order to resist the onslaught of neoliberalism. Without healthy self-perceptions we can’t have robust relationships, and without robust relationships we can’t come together in the numbers it would take to rattle, much less upend, the whole political-economic order.

It’s not hard to see parallels between the three dimensions of perfectionism and so-called “call-out culture,” lately the hegemonic tendency on the Left: a condition in which everyone watches everyone else for a fatal slip-up, holding themselves to impossibly high standards of virtuous self-effacement, and being paralyzed with the secret (again, not unfounded) fear that they’re disposable to the group, that their judgment day is around the corner. The pattern is of a piece with other manifestations of neoliberal meritocratic perfectionism, from college admissions to obsessive Instagram curation. And because it divides rather than unites us, it’s no way to build a movement that ostensibly seeks to strike at the heart of power.

Perfectionism makes us scornful of each other, afraid of each other, and unsure of ourselves at best. It prohibits the types of solidaristic bonds and collective action necessary to take on neoliberal capitalism, the very thing that generates it. The only possible antidote to atomizing, alienating perfectionism to reject absolute individualism and reintroduce collective values back into our society. It’s a gargantuan task — but with the vise-grip of neoliberalism tightening on our psyches, it’s the only way forward.

ABOUT THE AUTHOR

Meagan Day is a staff writer at Jacobin.

The post Under Neoliberalism, You Can Be Your Own Tyrannical Boss- by. MEAGAN DAY appeared first on Void Network.

What Exactly Is Neoliberalism?- a talk with Wendy Brown

crystalzero72 — Tue, 04 Apr 2017 15:48:39 +0000

Climate change, a crippled welfare state, the financial crisis, skyrocketing income inequality, political disappointments reaching back decades, terrible superhero movies grossing billions of dollars, Facebook and Tinder—these are just a few of the sins attributed to neoliberalism. But what exactly is neoliberalism? An economic doctrine? The revenge of capitalism’s ruling class? Or something even more insidious?

Booked is a monthly series of Q&As with authors by Dissent contributing editor Timothy Shenk. For this interview, he spoke with Wendy Brown about her new book Undoing the Demos: Neoliberalism’s Stealth Revolution (Zone Books, 2015).

Wendy Brown takes up these questions, and more, in her latest work, Undoing the Demos: Neoliberalism’s Stealth Revolution. A searching inquiry, the book is part historical study, part philosophical treatise, and part engaged polemic. Scholarship on neoliberalism is booming, but Undoing the Demos highlights a subject too often neglected: the political consequences of viewing the world as an enormous marketplace. Her conclusions are grim, but that makes grappling with them all the more urgent.

Timothy Shenk: You note early in Undoing the Demos that while references to “neoliberalism” have become routine, especially on the left, the word itself “is a loose and shifting signifier.” What is your definition of neoliberalism?

Wendy Brown: In this book, I treat neoliberalism as a governing rationality through which everything is “economized” and in a very specific way: human beings become market actors and nothing but, every field of activity is seen as a market, and every entity (whether public or private, whether person, business, or state) is governed as a firm. Importantly, this is not simply a matter of extending commodification and monetization everywhere—that’s the old Marxist depiction of capital’s transformation of everyday life. Neoliberalism construes even non-wealth generating spheres—such as learning, dating, or exercising—in market terms, submits them to market metrics, and governs them with market techniques and practices. Above all, it casts people as human capital who must constantly tend to their own present and future value.

Moreover, because neoliberalism came of age with (and abetted) financialization, the form of marketization at stake does not always concern products or commodities, let alone their exchange. Today, market actors—from individuals to firms, universities to states, restaurants to magazines—are more often concerned with their speculatively determined value, their ratings and rankings that shape future value, than with immediate profit. All are tasked with enhancing present and future value through self-investments that in turn attract investors. Financialized market conduct entails increasing or maintaining one’s ratings, whether through blog hits, retweets, Yelp stars, college rankings, or Moody’s bond ratings.

Shenk: Discussions about neoliberalism often treat it as an economic doctrine, which also means that they concentrate on its economic ramifications. You shift the focus to politics, where, you argue, neoliberalism has “inaugurate[d] democracy’s conceptual unmooring and substantive disembowelment.” Why does neoliberalism pose such a threat to democracy?

Brown: The most common criticisms of neoliberalism, regarded solely as economic policy rather than as the broader phenomenon of a governing rationality, are that it generates and legitimates extreme inequalities of wealth and life conditions; that it leads to increasingly precarious and disposable populations; that it produces an unprecedented intimacy between capital (especially finance capital) and states, and thus permits domination of political life by capital; that it generates crass and even unethical commercialization of things rightly protected from markets, for example, babies, human organs, or endangered species or wilderness; that it privatizes public goods and thus eliminates shared and egalitarian access to them; and that it subjects states, societies, and individuals to the volatility and havoc of unregulated financial markets.

Each of these is an important and objectionable effect of neoliberal economic policy. But neoliberalism also does profound damage to democratic practices, cultures, institutions, and imaginaries. Here’s where thinking about neoliberalism as a governing rationality is important: this rationality switches the meaning of democratic values from a political to an economic register. Liberty is disconnected from either political participation or existential freedom, and is reduced to market freedom unimpeded by regulation or any other form of government restriction. Equality as a matter of legal standing and of participation in shared rule is replaced with the idea of an equal right to compete in a world where there are always winners and losers.

The promise of democracy depends upon concrete institutions and practices, but also on an understanding of democracy as the specifically political reach by the people to hold and direct powers that otherwise dominate us. Once the economization of democracy’s terms and elements is enacted in law, culture, and society, popular sovereignty becomes flatly incoherent. In markets, the good is generated by individual activity, not by shared political deliberation and rule. And, where there are only individual capitals and marketplaces, the demos, the people, do not exist.

Shenk: It’s easy to depict neoliberalism as a natural extension of liberalism, but you insist that the relationship is much more complicated than that. You illustrate the broad transformation by examining the intellectual history of homo oeconomicus, a term whose meaning you claim has shifted radically since the time of Adam Smith. How has “economic man” changed in the last century?

Brown: You’re right, the relationship is quite complicated, especially if one accepts Foucault’s notion that neoliberalism is a “reprogramming of liberalism” rather than only a transformation of capitalism. Here are the simplest things we might say about the morphing of homo oeconomicus. Two hundred years ago, this creature pursued its interest through what Adam Smith termed “truck, barter, and exchange.” A generation later, Jeremy Bentham gives us the utility maximizer, calculating everything according to maximizing pleasure, minimizing pain—cost/benefit. Thirty years ago, at the dawn of the neoliberal era, we get human capital that entrepreneurializes itself at every turn. Today, homo oeconomicus has been significantly reshaped as financialized human capital, seeking to enhance its value in every domain of life.

In contrast with classical economic liberalism, then, the contemporary figure of homo oeconomicus is distinctive in at least two ways. First, for neoliberals, humans are only and everywhere homo oeconomicus. This was not so for classical economists, where we were market creatures in the economy, but not in civic, familial, political, religious, or ethical life. Second, neoliberal homo oeconomicus today takes shape as value-enhancing human capital, not as a creature of exchange, production, or even interest. This is markedly different from the subject drawn by Smith, Bentham, Marx, Polanyi, or even Gary Becker.

Shenk: You mentioned Foucault just now, and you devote two chapters to him in the book, where you also call Birth of Biopolitics—the volume that emerged from lectures he gave in the late 1970s on neoliberalism—a “remarkable” work of “extraordinary prescience.” But he also comes in for a hefty amount of criticism. What do you think Foucault got right, and what did he miss?

Brown: What’s amazing about Foucault’s lectures is that he grasped neoliberalism as Europe’s present and future in the 1970s—before Reagan or Thatcher were elected, and before the Washington Consensus. What’s also extraordinary is his appreciation of neoliberalism as a form of political reason and governing that reaches from the state to the soul, and not simply as economic policy. Then there’s simply the fact that Foucault is a fearless, deep, and profoundly original political-historical thinker, who probes archives or a single utterance with equal brilliance and imagination. These features make Foucault’s lectures illuminating despite the fact that he is mostly discussing neoliberal ideas, not neoliberalism as it has unfolded over the past three decades.

But there are some distinctive gaps in Foucault’s account of what neoliberalism is and does resulting from his allergies to Marxism at the point in his life when he’s giving these lectures. For Foucault, as I said, neoliberalism is fundamentally a “reprogramming of liberalism,” not of capitalism, and there is astonishingly little discussion of the latter. He is also largely indifferent to my own central concern, democracy, which was true across his work. So one takes the useful insights and then builds on them. It would be silly to be an “orthodox Foucauldian” on the subject of neoliberalism, or for that matter, on any subject.

Shenk: What about the politics of Foucault’s analysis? There’s been a lot of debate recently about whether he was so attuned to neoliberalism’s rise because his own work was compatible with neoliberalism. What’s your position on this?

Brown: Well, on the one hand, Foucault’s degree of sympathy with what he was studying is not, for me, particularly important. The usefulness of certain historical accounts and theoretical formulations turns on their capacities for illumination, not on the theorist’s political affinities. (No one who mines the history of political theory to think about our present can draw only from theorists whose affinities line up with contemporary progressive values. None would survive the test, and that’s also a poor approach to learning from great minds.) Moreover, he didn’t and couldn’t have anticipated the neoliberal formations we are grappling with today. On the other hand, the idea that Foucault was deeply attracted to neoliberalism for its “emancipatory” dimensions strikes me as incompatible with a careful reading of his lectures where, among other things, he considers neoliberalism as a novel form of governing human beings that requires the individual, as human capital, to become a “portfolio of enterprises” and that makes us into both “producers and consumers of freedom.” Foucault’s signature theoretical move is to grasp human beings as produced by governing powers, not “freed” by them.

Shenk: Homo oeconomicus is a fairly common term; less common is the notion you oppose it to, homo politicus. What’s the genealogy of homo politicus, and how is it related to its more famous counterpart?

Brown: To understand what neoliberalism is doing to democracy, we have to return to the point that, until recently, human beings in the West have always been figured as more than homo oeconomicus. There have always been other dimensions of us imagined and cultivated in political, cultural, religious, or familial life. One of these figurations, which we might call homo politicus, featured prominently in ancient Athens, Roman republicanism, and even early liberalism. But it has also appeared in modern democratic upheavals ranging from the French Revolution to the civil rights movement. Homo politicus is inconstant in form and content, just as homo oeconomicus is, and certainly liberal democracy features an anemic version compared to, say, Aristotle’s account of humans as realizing our distinctively human capacities through sharing rule in the polis. But it is only with the neoliberal revolution that homo politicus is finally vanquished as a fundamental feature of being human and of democracy. Democracy requires that citizens be modestly oriented toward self-rule, not simply value enhancement, and that we understand our freedom as resting in such self-rule, not simply in market conduct. When this dimension of being human is extinguished, it takes with it the necessary energies, practices, and culture of democracy, as well as its very intelligibility.

Shenk: Some of the major interpreters of neoliberalism, especially those who approach it from a Marxist perspective, depict it as a straightforward byproduct of 1970s economic turmoil and backlash against welfare states led by a revanchist capitalist elite. It seems like you’re not satisfied with that interpretation. This is a big question, but do you have an alternative explanation for how we got here?

Brown: That’s too long and complicated a story to rehearse here but I can say this. For most Marxists, neoliberalism emerges in the 1970s in response to capitalism’s falling rate of profit; the shift of global economic gravity to OPEC, Asia, and other sites outside the West; and the dilution of class power generated by unions, redistributive welfare states, large and lazy corporations, and the expectations generated by educated democracies. From this perspective, neoliberalism is simply capitalism on steroids: a state and IMF-backed consolidation of class power aimed at releasing capital from regulatory and national constraints, and defanging all forms of popular solidarities, especially labor.

The grains of truth in this analysis don’t get at the fundamental transformation of social, cultural, and individual life brought about by neoliberal reason. They don’t get at the ways that public institutions and services have not merely been outsourced but thoroughly recast as private goods for individual investment or consumption. And they don’t get at the wholesale remaking of workplaces, schools, social life, and individuals. For that story, one has to track the dissemination of neoliberal economization through neoliberalism as a governing form of reason, not just a power grab by capital. There are many vehicles of this dissemination—law, culture, and above all, the novel political-administrative form we have come to call governance. It is through governance practices that business models and metrics come to irrigate every crevice of society, circulating from investment banks to schools, from corporations to universities, from public agencies to the individual. It is through the replacement of democratic terms of law, participation, and justice with idioms of benchmarks, objectives, and buy-ins that governance dismantles democratic life while appearing only to instill it with “best practices.”

Shenk: Undoing the Demos covers a sizable amount of ground in just over 200 pages, but, as your discussion of governance just now indicates, you also spend a lot of time with specific instances of neoliberalism in action. My favorite of these more focused studies is your extended analysis of Citizens United. What does that case tell us about neoliberalism more generally?

Brown: Progressives generally disparage Citizens United for having flooded the American electoral process with corporate money on the basis of tortured First Amendment reasoning that treats corporations as persons. However, a careful reading of the majority decision also reveals precisely the thoroughgoing economization of the terms and practices of democracy we have been talking about. In the majority opinion, electoral campaigns are cast as “political marketplaces,” just as ideas are cast as freely circulating in a market where the only potential interference arises from restrictions on producers and consumers of ideas—who may speak and who may listen or judge. Thus, Justice Kennedy’s insistence on the fundamental neoliberal principle that these marketplaces should be unregulated paves the way for overturning a century of campaign finance law aimed at modestly restricting the power of money in politics. Moreover, in the decision, political speech itself is rendered as a kind of capital right, functioning largely to advance the position of its bearer, whether that bearer is human capital, corporate capital, or finance capital. This understanding of political speech replaces the idea of democratic political speech as a vital (if potentially monopolizable and corruptible) medium for public deliberation and persuasion.

Perhaps what is most significant about the Citizens United decision, then, is not that corporations are rendered as persons, but that persons, let alone a people, do not appear as the foundation of democracy, and a distinctly public sphere of debate and discussion do not appear as democracy’s vital venue. Instead, the decision presents speech as a capital right and political life and elections as marketplaces.

Shenk: You’re clear that democracy is an ideal that deserves defending, but you’re skeptical about actually existing democracy, which you describe as a system where “the common rage of the common citizen has been glorified and exploited.” And you worry that matters could get much worse, with democracy as we know it giving way to “a polity in which the people are pawns of every kind of modern power.” Do you see a tension between your tributes to democratic ideals and your grim assessment of its current state?

Brown: Democracy is always incomplete, always short of its promise, but the conditions for cultivating it can be better or worse. My point was that democracy is really reduced to a whisper in the Euro-Atlantic nations today. Even Alan Greenspan says that elections don’t much matter much because, “thanks to globalization . . . the world is governed by market forces,” not elected representatives. Voting has been declining for decades everywhere in the Western world; politicians are generally mistrusted if not reviled (except for Varoufakis, of course!); and everything to do with political life or government is widely considered either captured by capital, corrupt or burdensome—this hostility to the political itself is generated by neoliberal reason. Thus, today, the meaning of democracy is pretty much reduced to personal liberty. Such liberty is not nothing, but could not be further from the idea of rule by and for the people.

Wendy Brown is Class of 1936 First Professor of Political Science at the University of California, Berkeley, and the author of Undoing the Demos: Neoliberalism’s Stealth Revolution (Zone Books).

Timothy Shenk is a graduate student in history at Columbia University and a Dissent contributing editor. He is the author of Maurice Dobb: Political Economist.

Source: https://www.dissentmagazine.org/blog/booked-3-what-exactly-is-neoliberalism-wendy-brown-undoing-the-demos

The post What Exactly Is Neoliberalism?- a talk with Wendy Brown appeared first on Void Network.

Was the Rise of Neoliberalism the Root Cause of Extreme Inequality?- by George Monbiot // Ήταν η άνοδος του Νεοφιλελευθερισμού η πρωταρχική αιτία της ακραίας ανισότητας;

crystalzero72 — Wed, 28 Dec 2016 01:43:57 +0000

[English+Ελληνικά]

Imagine if the people of the Soviet Union had never heard of communism. The ideology that dominates our lives has, for most of us, no name. Mention it in conversation and you’ll be rewarded with a shrug. Even if your listeners have heard the term before, they will struggle to define it. Neoliberalism: do you know what it is?

Its anonymity is both a symptom and cause of its power. It has played a major role in a remarkable variety of crises: the financial meltdown of 2007‑8, the offshoring of wealth and power, of which the Panama Papers offer us merely a glimpse, the slow collapse of public health and education, resurgent child poverty, the epidemic of loneliness, the collapse of ecosystems, the rise of Donald Trump. But we respond to these crises as if they emerge in isolation, apparently unaware that they have all been either catalysed or exacerbated by the same coherent philosophy; a philosophy that has – or had – a name. What greater power can there be than to operate namelessly?

So pervasive has neoliberalism become that we seldom even recognise it as an ideology. We appear to accept the proposition that this utopian, millenarian faith describes a neutral force; a kind of biological law, like Darwin’s theory of evolution. But the philosophy arose as a conscious attempt to reshape human life and shift the locus of power.

Neoliberalism sees competition as the defining characteristic of human relations. It redefines citizens as consumers, whose democratic choices are best exercised by buying and selling, a process that rewards merit and punishes inefficiency. It maintains that “the market” delivers benefits that could never be achieved by planning.

Attempts to limit competition are treated as inimical to liberty. Tax and regulation should be minimised, public services should be privatised. The organisation of labour and collective bargaining by trade unions are portrayed as market distortions that impede the formation of a natural hierarchy of winners and losers. Inequality is recast as virtuous: a reward for utility and a generator of wealth, which trickles down to enrich everyone. Efforts to create a more equal society are both counterproductive and morally corrosive. The market ensures that everyone gets what they deserve.

We internalise and reproduce its creeds. The rich persuade themselves that they acquired their wealth through merit, ignoring the advantages – such as education, inheritance and class – that may have helped to secure it. The poor begin to blame themselves for their failures, even when they can do little to change their circumstances.

Never mind structural unemployment: if you don’t have a job it’s because you are unenterprising. Never mind the impossible costs of housing: if your credit card is maxed out, you’re feckless and improvident. Never mind that your children no longer have a school playing field: if they get fat, it’s your fault. In a world governed by competition, those who fall behind become defined and self-defined as losers.

Among the results, as Paul Verhaeghe documents in his book What About Me? are epidemics of self-harm, eating disorders, depression, loneliness, performance anxiety and social phobia. Perhaps it’s unsurprising that Britain, in which neoliberal ideology has been most rigorously applied, is the loneliness capital of Europe. We are all neoliberals now.

The term neoliberalism was coined at a meeting in Paris in 1938. Among the delegates were two men who came to define the ideology, Ludwig von Mises and Friedrich Hayek. Both exiles from Austria, they saw social democracy, exemplified by Franklin Roosevelt’s New Deal and the gradual development of Britain’s welfare state, as manifestations of a collectivism that occupied the same spectrum as nazism and communism.

In The Road to Serfdom, published in 1944, Hayek argued that government planning, by crushing individualism, would lead inexorably to totalitarian control. Like Mises’s book Bureaucracy, The Road to Serfdom was widely read. It came to the attention of some very wealthy people, who saw in the philosophy an opportunity to free themselves from regulation and tax. When, in 1947, Hayek founded the first organisation that would spread the doctrine of neoliberalism – the Mont Pelerin Society – it was supported financially by millionaires and their foundations.

With their help, he began to create what Daniel Stedman Jones describes inMasters of the Universe as “a kind of neoliberal international”: a transatlantic network of academics, businessmen, journalists and activists. The movement’s rich backers funded a series of think tanks which would refine and promote the ideology. Among them were the American Enterprise Institute, the Heritage Foundation, the Cato Institute, the Institute of Economic Affairs, the Centre for Policy Studies and the Adam Smith Institute. They also financed academic positions and departments, particularly at the universities of Chicago and Virginia.

– to the belief that monopoly power could be seen as a reward for efficiency.

Something else happened during this transition: the movement lost its name. In 1951, Friedman was happy to describe himself as a neoliberal. But soon after that, the term began to disappear. Stranger still, even as the ideology became crisper and the movement more coherent, the lost name was not replaced by any common alternative.

At first, despite its lavish funding, neoliberalism remained at the margins. The postwar consensus was almost universal: John Maynard Keynes’s economic prescriptions were widely applied, full employment and the relief of poverty were common goals in the US and much of western Europe, top rates of tax were high and governments sought social outcomes without embarrassment, developing new public services and safety nets.

But in the 1970s, when Keynesian policies began to fall apart and economic crises struck on both sides of the Atlantic, neoliberal ideas began to enter the mainstream. As Friedman remarked, “when the time came that you had to change … there was an alternative ready there to be picked up”. With the help of sympathetic journalists and political advisers, elements of neoliberalism, especially its prescriptions for monetary policy, were adopted by Jimmy Carter’s administration in the US and Jim Callaghan’s government in Britain.

After Margaret Thatcher and Ronald Reagan took power, the rest of the package soon followed: massive tax cuts for the rich, the crushing of trade unions, deregulation, privatisation, outsourcing and competition in public services. Through the IMF, the World Bank, the Maastricht treaty and the World Trade Organisation, neoliberal policies were imposed – often without democratic consent – on much of the world. Most remarkable was its adoption among parties that once belonged to the left: Labour and the Democrats, for example. As Stedman Jones notes, “it is hard to think of another utopia to have been as fully realised.”

***

It may seem strange that a doctrine promising choice and freedom should have been promoted with the slogan “there is no alternative”. But, as Hayek remarked on a visit to Pinochet’s Chile – one of the first nations in which the programme was comprehensively applied – “my personal preference leans toward a liberal dictatorship rather than toward a democratic government devoid of liberalism”. The freedom that neoliberalism offers, which sounds so beguiling when expressed in general terms, turns out to mean freedom for the pike, not for the minnows.

Freedom from trade unions and collective bargaining means the freedom to suppress wages. Freedom from regulation means the freedom to poison rivers, endanger workers, charge iniquitous rates of interest and design exotic financial instruments. Freedom from tax means freedom from the distribution of wealth that lifts people out of poverty.

As Naomi Klein documents in The Shock Doctrine, neoliberal theorists advocated the use of crises to impose unpopular policies while people were distracted: for example, in the aftermath of Pinochet’s coup, the Iraq war and Hurricane Katrina, which Friedman described as “an opportunity to radically reform the educational system” in New Orleans.

Where neoliberal policies cannot be imposed domestically, they are imposed internationally, through trade treaties incorporating “investor-state dispute settlement”: offshore tribunals in which corporations can press for the removal of social and environmental protections. When parliaments have voted to restrict sales of cigarettes, protect water supplies from mining companies, freeze energy bills or prevent pharmaceutical firms from ripping off the state, corporations have sued, often successfully. Democracy is reduced to theatre.

Another paradox of neoliberalism is that universal competition relies upon universal quantification and comparison. The result is that workers, job-seekers and public services of every kind are subject to a pettifogging, stifling regime of assessment and monitoring, designed to identify the winners and punish the losers. The doctrine that Von Mises proposed would free us from the bureaucratic nightmare of central planning has instead created one.

Neoliberalism was not conceived as a self-serving racket, but it rapidly became one. Economic growth has been markedly slower in the neoliberal era (since 1980 in Britain and the US) than it was in the preceding decades; but not for the very rich. Inequality in the distribution of both income and wealth, after 60 years of decline, rose rapidly in this era, due to the smashing of trade unions, tax reductions, rising rents, privatisation and deregulation.

The privatisation or marketisation of public services such as energy, water, trains, health, education, roads and prisons has enabled corporations to set up tollbooths in front of essential assets and charge rent, either to citizens or to government, for their use. Rent is another term for unearned income. When you pay an inflated price for a train ticket, only part of the fare compensates the operators for the money they spend on fuel, wages, rolling stock and other outlays. The rest reflects the fact that they have you over a barrel.

Those who own and run the UK’s privatised or semi-privatised services make stupendous fortunes by investing little and charging much. In Russia and India, oligarchs acquired state assets through firesales. In Mexico, Carlos Slim was granted control of almost all landline and mobile phone services and soon became the world’s richest man.

Financialisation, as Andrew Sayer notes in Why We Can’t Afford the Rich, has had a similar impact. “Like rent,” he argues, “interest is … unearned income that accrues without any effort”. As the poor become poorer and the rich become richer, the rich acquire increasing control over another crucial asset: money. Interest payments, overwhelmingly, are a transfer of money from the poor to the rich. As property prices and the withdrawal of state funding load people with debt (think of the switch from student grants to student loans), the banks and their executives clean up.

Sayer argues that the past four decades have been characterised by a transfer of wealth not only from the poor to the rich, but within the ranks of the wealthy: from those who make their money by producing new goods or services to those who make their money by controlling existing assets and harvesting rent, interest or capital gains. Earned income has been supplanted by unearned income.

Neoliberal policies are everywhere beset by market failures. Not only are the banks too big to fail, but so are the corporations now charged with delivering public services. As Tony Judt pointed out in Ill Fares the Land, Hayek forgot that vital national services cannot be allowed to collapse, which means that competition cannot run its course. Business takes the profits, the state keeps the risk.

The greater the failure, the more extreme the ideology becomes. Governments use neoliberal crises as both excuse and opportunity to cut taxes, privatise remaining public services, rip holes in the social safety net, deregulate corporations and re-regulate citizens. The self-hating state now sinks its teeth into every organ of the public sector.

Perhaps the most dangerous impact of neoliberalism is not the economic crises it has caused, but the political crisis. As the domain of the state is reduced, our ability to change the course of our lives through voting also contracts. Instead, neoliberal theory asserts, people can exercise choice through spending. But some have more to spend than others: in the great consumer or shareholder democracy, votes are not equally distributed. The result is a disempowerment of the poor and middle. As parties of the right and former left adopt similar neoliberal policies, disempowerment turns to disenfranchisement. Large numbers of people have been shed from politics.

Chris Hedges remarks that “fascist movements build their base not from the politically active but the politically inactive, the ‘losers’ who feel, often correctly, they have no voice or role to play in the political establishment”. When political debate no longer speaks to us, people become responsive instead to slogans, symbols and sensation. To the admirers of Trump, for example, facts and arguments appear irrelevant.

Judt explained that when the thick mesh of interactions between people and the state has been reduced to nothing but authority and obedience, the only remaining force that binds us is state power. The totalitarianism Hayek feared is more likely to emerge when governments, having lost the moral authority that arises from the delivery of public services, are reduced to “cajoling, threatening and ultimately coercing people to obey them”.

***

Like communism, neoliberalism is the God that failed. But the zombie doctrine staggers on, and one of the reasons is its anonymity. Or rather, a cluster of anonymities.

The invisible doctrine of the invisible hand is promoted by invisible backers. Slowly, very slowly, we have begun to discover the names of a few of them. We find that the Institute of Economic Affairs, which has argued forcefully in the media against the further regulation of the tobacco industry, has been secretly funded by British American Tobacco since 1963. We discover that Charles and David Koch, two of the richest men in the world, founded the institute that set up the Tea Party movement. We find that Charles Koch, in establishing one of his think-tanks, noted that “in order to avoid undesirable criticism, how the organisation is controlled and directed should not be widely advertised”.

The words used by neoliberalism often conceal more than they elucidate. “The market” sounds like a natural system that might bear upon us equally, like gravity or atmospheric pressure. But it is fraught with power relations. What “the market wants” tends to mean what corporations and their bosses want. “Investment”, as Sayer notes, means two quite different things. One is the funding of productive and socially useful activities, the other is the purchase of existing assets to milk them for rent, interest, dividends and capital gains. Using the same word for different activities “camouflages the sources of wealth”, leading us to confuse wealth extraction with wealth creation.

A century ago, the nouveau riche were disparaged by those who had inherited their money. Entrepreneurs sought social acceptance by passing themselves off as rentiers. Today, the relationship has been reversed: the rentiers and inheritors style themselves entrepreneurs. They claim to have earned their unearned income.

These anonymities and confusions mesh with the namelessness and placelessness of modern capitalism: the franchise model which ensures that workers do not know for whom they toil; the companies registered through a network of offshore secrecy regimes so complex that even the police cannot discover the beneficial owners; the tax arrangements that bamboozle governments; the financial products no one understands.

The anonymity of neoliberalism is fiercely guarded. Those who are influenced by Hayek, Mises and Friedman tend to reject the term, maintaining – with some justice – that it is used today only pejoratively. But they offer us no substitute. Some describe themselves as classical liberals or libertarians, but these descriptions are both misleading and curiously self-effacing, as they suggest that there is nothing novel about The Road to Serfdom, Bureaucracy or Friedman’s classic work, Capitalism and Freedom.

***

For all that, there is something admirable about the neoliberal project, at least in its early stages. It was a distinctive, innovative philosophy promoted by a coherent network of thinkers and activists with a clear plan of action. It was patient and persistent. The Road to Serfdom became the path to power.

Neoliberalism’s triumph also reflects the failure of the left. When laissez-faire economics led to catastrophe in 1929, Keynes devised a comprehensive economic theory to replace it. When Keynesian demand management hit the buffers in the 70s, there was an alternative ready. But when neoliberalism fell apart in 2008 there was … nothing. This is why the zombie walks. The left and centre have produced no new general framework of economic thought for 80 years.

Every invocation of Lord Keynes is an admission of failure. To propose Keynesian solutions to the crises of the 21st century is to ignore three obvious problems. It is hard to mobilise people around old ideas; the flaws exposed in the 70s have not gone away; and, most importantly, they have nothing to say about our gravest predicament: the environmental crisis. Keynesianism works by stimulating consumer demand to promote economic growth. Consumer demand and economic growth are the motors of environmental destruction.

What the history of both Keynesianism and neoliberalism show is that it’s not enough to oppose a broken system. A coherent alternative has to be proposed. For Labour, the Democrats and the wider left, the central task should be to develop an economic Apollo programme, a conscious attempt to design a new system, tailored to the demands of the 21st century.

Source here

and hereGeorge Monbiot’s How Did We Get into This Mess? is published by Verso. To order a copy for £12.99 (RRP £16.99) ) go to bookshop.theguardian.com

Ήταν η άνοδος του Νεοφιλελευθερισμού η πρωταρχική αιτία της ακραίας ανισότητας; – George Monbiot

Μετάφραση για το Νόστιμον Ήμαρ: Afterwords

Οικονομική κατάρρευση, οικολογική καταστροφή, ακόμα και η άνοδος του Ντόναλντ Τραμπ – ο νεοφιλελευθερισμός έχει παίξει σε όλα τον ρόλο του.

Φανταστείτε οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης να μην είχαν ακούσει ποτέ για τον κομμουνισμό. Η ιδεολογία που κυριαρχεί τις ζωές μας για τους περισσότερους από εμάς δεν έχει όνομα. Δοκιμάστε να το αναφέρετε σε μια συζήτηση και θα ανταμειφθείτε με ένα σήκωμα των ώμων. Ακόμα κι αν οι ακροατές σας έχουν ακούσει ξανά τον όρο, θα δυσκολευτούν να τον ορίσουν. Νεοφιλελευθερισμός: ξέρετε τι είναι;

Η ανωνυμία του είναι τόσο σύμπτωμα όσο και αίτιο της ισχύος του. Έχει παίξει καίριο ρόλο σε αξιοσημείωτη ποικιλία κρίσεων: την χρηματοοικονομική κατάρρευση του 2007‑8, τη μετεγκατάσταση (offshoring) του πλούτου και της εξουσίας, για την οποία τα Panama Papers μας παρέχουν απλά μια ιδέα, την αργή κατάρρευση της δημόσιας υγείας και εκπαίδευσης, την αναζοπυρωμένη παιδική φτώχια, την επιδημία της μοναξιάς, την κατάρρευση των οικοσυστημάτων, την άνοδο του Ντόλαντ Τραμπ. Ωστόσο, απαντάμε σε αυτές τις κρίσεις ωσάν να αναδύονται μεμονωμένα, αγνοώντας εμφανώς ότι έχουν είτε καταλυθεί είτε επιδεινωθεί από την ίδια συνεκτική φιλοσοφία. Μια φιλοσοσοφία που έχει –ή είχε- όνομα. Μπορεί να υπάρξει άλλη μεγαλύτερη δύναμη που να δρα ανώνυμα;

Τόσο διάχυτος έχει γίνει ο νεοφιλελευθερισμός που σπάνια τον αναγνωρίζουμε ως ιδεολογία. Φαίνεται να αποδεχόμαστε ότι αυτή η πρόταση που περιγράφει αυτή η ουτοπική, μιλλεναριανιστική πίστη είναι μια ουδέτερη δύναμη: ένα είδος βιολογικού νόμου, μια δαρβινική θεωρία πέρι της εξέλιξης. Όμως η φιλοσοφία ενέσκηψε ως μια συνειδητή προσπάθεια να ανασχηματιστεί η ανθρώπινη ζωή και να μετατοπιστεί το κέντρο βάρος της ισχύος.

Ο νεοφιλελευθερισμός βλέπει τον ανταγωνισμό ως καθοριστικό χαρακτηριστικό των ανθρώπινων σχέσεων. Επαναορίζει τους πολίτες ως καταναλωτές, των οποίων οι δημοκρατικές επιλογές ασκούνται καλύτερα μέσω της αγοράς και της πώλησης, μια διαδικασίας που ανταμείβει την αξία και τιμωρεί την αναποτελεσματικότητα. Στηρίζει ότι η «αγορά» αποδίδει οφέλη που δε θα μπορούσαν ποτέ να επιτευχθούν μέσω της οργάνωσης.

Οι προσπάθειες περιορισμού του ανταγωνισμού αντιμετωπίζοναι ως επιζήμιες για την ελευθερία. Η φορολογία και η ρύθμιση πρέπει να ελαχιστοποιηθούν, οι δημόσιες υπηρεσίες να ιδιωτικοποιηθούν. Η οργάνωση της εργασίας και οι συλλογικές διεκδικήσεις από τα συνδικάτα απεικονίζονται ως διστρεβλώσεις στην αγορά που παρεμποδίζουν τη δόμηση της φυσικής ιεραρχίας νικητών και ηττημένων. Η ανισότητα μεταπλάθεται ως ενάρετη: μια ανταμοιβή για τη χρησιμότητα και μια γενεσιουργός δύναμη του πλούτου που ρέει για να τους πλουτίσει όλους. Οι προσπάθειες δημιουργίας μιας πιο ίσης κοινωνίας είναι ταυτόχρονα αντιπαραγωγικές και ηθικά διαβρωτικές. Η αγορά διασφαλίζει ότι ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει.

Ενσωματώνουμε και αναπαράγουμε τα συστήματα ηθικών αξιών του. Οι πλούσιοι πείθουν τους εαυτούς τους ότι απέκτησαν τον πλούτο τους μέσα από την αξία τους, παραλείποντας τα πλεονεκτήματα, όπως την εκπαίδευση, την κληρονομικότητα και την τάξη τους, που ενδεχομένως τους βοήθησαν να τον εξασφαλίσουν. Οι φτωχοί αρχίζουν να κατηγορούν τους εαυτούς τους για τις αποτυχίες τους, ακόμα κι αν λίγα μπορούν να κάνουν για να αλλάξουν τις περιστάσεις.

Μη δίνετε σημασία στη δομική ανεργία: αν δεν έχετε δουλειά είναι επειδή δεν έχετε επιχειρηματικό πνεύμα. Μη δίνετε σημασία στο ασήκωτο κόστος διαμονής: αν η πιστωτική σας κάρτα έχει φτάσει στο όριο, ειστε ανήμποροι και απερίσκεπτοι. Μη δίνετε σημασία αν τα παιδιά δεν έχουν παιδική χαρά στο σχολείο: αν παχύνουν, φταίτε εσείς. Σε έναν κόσμο που διέπεται από τον ανταγωνισμό, αυτοί που μένουν πίσω ορίζονται και αυτοπροσδιορίζονται ως ηττημένοι.

Μεταξύ των αποτελεσμάτων, όπως καταγράφει ο Paul Verhaeghe στο βιβλίο του What About Me?, βρίσκονται η επιδημία αυτοκαταστροφής, διατροφικών διαταραχών, κατάθλιψης, μοναξιάς, άγχους επίδοσης και κοινωνικής φοβίας. Ίσως να μην προκαλεί έκπληξη ότι η Βρετανία, στην οποία η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία εφαρμόζεται εντατικά, είναι η ευρωπαϊκή πρωτεύουσα μοναξιάς. Είμαστε όλοι νεοφιλελεύθεροι τώρα.

Ο όρος νεοφιλελυθερισμός γεννήθηκε σε μια σύνοδο στο Παρίσι το 1938. Μεταξύ των παρευρισκομένων ήταν δύο άντρες που κατέληξαν να δώσουν τον ορισμό της ιδεολογίας, οι Ludwig von Mises και Friedrich Hayek. Αμφότεροι εξόριστοι από την Αυστρία, είδαν την σοσιαλδημοκρατία, για την οποία αποτελούσαν πρότυπα το New Deal του Φράκλιν Ρούσβελτ και η σταδιακή ανάπτυξη του βρετανικού κράτους πρόνοιας, ως εκφάνσεις ενός κολλεκτιβισμού που κατείχε την ίδια θέση στο φάσμα με τον ναζισμό και τον κομμουνισμό.

Στο Ο Δρόμος προς τη Δουλεία (The Road to Serfdom) που εκδόθηκε το 1944, ο Hayek υποστηρίζει ότι ο κυβερνητικός σχεδιασμός, μέσω του συντριπτικού ατομικισμού, θα οδηγούσε αναπόφευκτα στον ολοκληρωτικό έλεγχο. Όπως και στο βιβλίο Bureaucracy του Mises, το The Road to Serfdom έλαβε ευρείας αναγνωσιμότητας. Υπέπεσε στην αντίληψη ορισμένων πολύ εύπορων ανθρώπων, ο οποίοι διέγνωσαν στη φιλοσοφία μια ευκαιρία για να απελευθερωθούν από τις ρυθμίσεις και τη φορολογία. Όταν το 1947 ο Hayek ίδρυσε τον πρώτο οργανισμό που θα διέδιδε το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, την Mont Pelerin Society, αυτή έλαβε οικονομική ενίσχυση από εκατομμυριούχους και τα ιδρύματά τους.

Με τη βοήθειά τους ξεκίνησε να δημιουργεί αυτό που ο Daniel Stedman Jones περιγράφει στο Masters of the Universe ως «ένα είδος νεοφιλελεύθερης διεθνούς: ένα υπεραντλάντικο δίκτυο ακαδημαϊκών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και ακτιβιστών. Οι πλούσιοι υποστηρικτές χρηματοδότησαν μια σειρά δεξαμενών σκέψης που θα διύλιζαν και θα προωθούσαν την ιδεολογία. Μεταξύ αυτών βρίσκονταν το American Enterprise Institute, το Heritage Foundation, το Cato Institute, το Institute of Economic Affairs, το Centre for Policy Studies και το Adam Smith Institute. Χρηματοδότησαν επίσης ακαδημαϊκές θέσεις και τμήματα, ιδιαιτέρως στα πανεπιστήμια του Σικάγο και της Βιρτζίνια.

Όπως εξελίχθηκε, ο νεοφιλελευθερισμός έγινε πιο οξύς. Η άποψη του Hayek ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να ρυθμίζουν τον ανταγωνισμό για να εμποδίσουν τον σχηματισμό μονοπωλίων έδωσε τη θέση της -μεταξύ των αποστόλων ο Μίλτον Φρίντμαν- στην πεποίθηση ότι η δύναμη του μονοπωλίου θα μπορούσε να ειδωθεί ως ανταμοιβή για την αποτελεσματικότητα.

Κάτι άλλο συνέβη κατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης: το κίνημα έχασε το όνομά του. Το 1951 ο Φρίντμαν με χαρά περιέγραφε τον εαυτό του ως νεοφιλελεύθερο. Αλλά σύντομα ο όρος άρχισε να αφανίζεται. Ακόμα πιο παράξενο είναι ότι ακόμα και όταν η ιδεολογία έγινε πιο συμπαγής και το κίνημα πιο συνεκτικό, το χαμένο όνομα δεν αντικαταστάθηκε από κάποια κοινότοπη εναλλακτική.

Αρχικά, παρά τη γενναία χρηματοδότηση ο νεοφιλελευθερισμός παρέμεινε στο περιθώριο. Η μεταπολεμική επικρατούσα άποψη ήταν σχεδόν καθολική: οι οικονομικές συνταγές του Τζων Μέυναρντ Κέυνς εφαρμόζονταν ευρέως, η πλήρης εργασία και η καταπολέμηση της φτώχιας αποτελούσαν κοινούς στόχους στις ΗΠΑ και στο μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Ευρώπης, η φορολογία για τις υψηλότερες βαθμίδες ήταν υψηλή και οι κυβερνήσεις επεδίωκαν κοινωνικά αποτελέσματα χωρίς ντροπή, πρόβαιναν στην ανάπτυξη νέων δημόσιων υπηρεσιών και δικτύων ασφαλείας.

Ωστόσο τη δεκαετία του ’70, όταν οι κεϋνσιανές πολιτικές άρχισαν να καταρρέουν και οικονομικές κρίσεις έπλητταν και τις δύο μεριές του Ατλαντικού, οι νεοφιλελεύθερες ιδέες μπήκαν στο κυρίαρχο ρεύμα. Όπως σημείωνε ο Φρίντμαν, «όταν έφτασε η στιγμή της αλλαγής … υπήρχε διαθέσιμη μια εναλλακτική». Με τη βοήθεια πρόθυμων δημοσιογράφων και πολιτικών συμβούλων, τα στοιχεία του νεοφιλελευθερισμού, ιδίως οι επιταγές του σχετικά με τη νομισματική πολιτική, υιοθετήθηκαν από την κυνέρνηση του Τζίμυ Κάρτερ στις ΗΠΑ και του Τζιμ Κάλαχαν στη Βρετανία.

Αφότου κατέλαβαν την εξουσία η Μάργκαρετ Θάτσερ και ο Ρόναλντ Ρίγκαν, ακολουθήθηκε άμεσα το υπόλοιπο πακέτο: μαζικές μειώσεις φόρων για τους πλούσιους, στραγγαλισμός των συνδικάτων, απορρύθμιση, ιδιωτικοποιήσεις, outsourcing και ανταγωνισμός στις δημόσιες υπηρεσίες. Μέσω του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, της Συνθήκης του Μάαστριχτ και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, επιβλήθηκαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές –συχνά χωρίς δημοκρατική συναίνεση- στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Πιο αξιοσημείωτη είναι η υιοθέτησή τους από κόμματα που κάποτε ανήκαν στην αριστερά: οι Εργατικοί και οι Δημοκρατικοί, για παράδειγμα. Όμως διαπιστώνει ο Στέντμαν Τζόουνς, «δύσκολα μπορούμε να σκεφτούμε άλλη ουτοπία που να έχει πραγματοποιηθεί πλήρως».

Ίσως να φανεί παράξενο που ένα δόγμα που προάγει την επιλογή και την ελευθερία έπρεπε να προωθηθεί μέσα από το σλόγκαν «δεν υπάρχει εναλλακτική» (“there is no alternative”). Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Hayek σε μια επίσκεψή του στη Χιλή του Πινοσέτ – ένα από τα πρώτα έθνη στο οποίο εφαρμόστηκε καθολικά το πρόγραμμα – «προσωπικά τείνω να προτιμώ μια φιλελεύθερη δικτατορία από μια δημοκρατική κυβέρνηση που στερείται φιλελευθερισμού». Η ελευθερία που προσφέρει ο νεοφιλελευθερισμός, που ακούγεται γοητευτική όταν εκφράζεται με γενικούς όρους, καταλήγει να σημαίνει ελευθερία για τα μεγάλα ψάρια κι όχι για τα μικρά.

Ελευθερία από τα συνδικάτα και τις κοινωνικές διεκδικήσεις σημαίνει ελευθερία να μειώσουν τους μισθούς. Ελευθερία από τη ρύθμιση σημαίνει ελευθερία να δηληριάζουν τα ποτάμια, να θέτουν σε κίνδυνο τους εργάτες, να χρεώνουν άδικα επιτόκια και να σχεδιάζουν εξωτικά χρηματοοικονομικά εργαλεία. Ελευθερία από τη φορολογία σημαίνει ελευθερία από τη διανομή του πλούτου που βγάζει τους ανθρώπους από τη φτώχια.

Όπως καταγράφει η Ναόμι Κλάιν στο Δόγμα του Σοκ, οι θεωρητικοί του νεοφιλελευθερισμού υπερασπίστηκαν τη χρήση κρίσεων για την επιβολή αντιλαϊκών πολιτικών ενώ οι άνθρωποι ήταν αποπροσαναταλισμένοι: για παράδειγμα, την επομένη του πραξικοπήματος του Πινοσέτ, του πολέμου στο Ιράκ και του τυφώνα Κατρίνα, τον οποίο ο Φρίντμαν περιέγραφε ως «ευκαιρία για ριζικές μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα» στη Νέα Ορλεάνη.

Όπου οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν μπορούν να επιβληθούν στο εσωτερικό, επιβάλλονται σε διεθνές επίπεδο, μέσω εμπορικών συνθηκών που ενσωματώνουν την «επίλυση διαφορών επενδυτή-κράτους»: υπεράκτια δικαστήρια στα οποία οι εταιρείες μπορούν να ασκήσουν πίεση για την άρση κοινωνικών και περιβαλλοντικών περιορισμών. Όταν οι κυβερνήσεις έχουν ψηφίσει τον περιορισμό της πώλησης τσιγάρων, την προστασία της παροχής νερού απέναντι στις μεταλλευτικές εταιρείες, το πάγωμα των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος ή την παρεμπόδιση των φαρμακοβιομηχανικών από το να ριμάζουν το κράτος, οι εταιρείες υπέβαλαν μηνύσεις, συχνά βγαίνοντας κερδισμένες. Η δημοκρατία έχει περιοριστεί στο θέατρο.

Ένα άλλο παράδοξο του νεοφιλελευθερισμού είναι ότι ο καθολικός ανταγωνισμός βασίζεται στην καθολική ποσοτικοποίηση και σύγκριση. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι εργάτες, οι αναζητούντες εργασία και οι δημόσιες υπηρεσίες κάθε είδους υπόκεινται σε ένα διεφθαρμένο κι αποπνικτικό καθεστώς αξιολόγησης και ελέγχου, σχεδιασμένο να αναδεικνύει τους νικητές και να τιμωρεί τους ηττημένους. Το δόγμα που προτείνει Von Mises θα μας απελευθέρωνε από τον γραφειοκρατικό εφιάλτη του κεντρικού σχεδιασμού, αλλά αντιθέτως έχει δημιουργήσει έναν τέτοιο.

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είχε συλληφθεί ως μια αυτοεξυπηρετούμενη κομπίνα, αλλά γρήγορα εξελίχθηκε σε μια τέτοια. Η οικονομική ανάπτυξη είναι αξιοσημείωτα πιο αργή στη νεοφιλελεύθερη εποχή (από το 1980 στη Βρετανία και τις ΗΠΑ) από ό,τι τις προηγούμενες δεκαετίες. Αλλά όχι για τους πολύ πλούσιους. Η ανισότητα στην κατανομή του εισοδήματος και του πλούτου, ύστερα από 60 χρόνια πτώσης, αυξήθηκε ραγδαία αυτήν την εποχή λόγω της διάλυσης των συνδικάτων, των μειώσεων στη φορολογία, της αύξησης των ενοικίων, των ιδιωτικοποιήσεων και της απορρύθμισης.

Η ιδιωτικοποίηση ή εμπορευματοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών όπως της ενέργειας, του νερού, των σιδηροδρόμων, της υγείας, της παιδείας, των δρόμων και των φυλακών επέτρεψε στις εταιρείες να βάλουν διόδια μπροστά από σημαντικά ακίνητα και να χρεώνουν ενοίκιο, είτε στους πολίτες είτε στην κυβέρνηση, για τη χρήση τους. Το νοίκι είναι μια άλλη λέξη για το εισόδημα που δεν κερδίζεται. Όταν πληρώνετε ένα φουσκωμένο εισιτήριο τρένου, μόνα ένα μέρος από το αντίτιμο αποζημιώνει τους χειριστές για τα λεφτά που ξόδεψαν σε καύσιμα, μισθούς, τροχαίο υλικό και άλλες δαπάνες . Το υπόλοιπο αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι σε έχουν βάλει σε ένα σωλήνα.

Αυτοί που κατέχουν και διαχειρίζονται τις ιδιωτικοποιημένες ή ημι-ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες του Ηνωμένου Βασιλείου χτίζουν αμύθητες περιουσίες επενδύοντας λιγότερα και χρεώνοντας περισσότερο. Στη Ρωσία και την Ινδία οι ολιγάρχες απέκτησαν ακίνητα του δημοσίου μέσα από ξεπουλήματα. Στο Μεξικό ο Κάρλος Σλιμ ανέλαβε τον έλεγχο σχεδόν όλων των υπηρεσιών σταθερής και κινητής τηλεφωνίας και σύντομα έγινε ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο.

Η χρηματιστικοποίηση, όπως σημειώνει ο Andrew Sayer στο Why We Can’t Afford the Rich έχει παρόμοιο αποτέλεσμα. «Όπως το νοίκι», ισχυρίζεται, «έτσι και οι τόκοι είναι εισόδημα που δεν κερδίζεται και συσσωρεύεται χωρίς την καταβολή προσπάθειας». Καθώς οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι πλούσιοι αποκτούν αυξημένο έλεγχο πάνω σε ένα καίριο περιουσιακό στοιχείο: το χρήμα. Οι πληρωμές των τόκων, κατά συντριπτική πλειοψηφία, είναι μεταφορά χρήματα από τους φτωχούς στους πλούσιους. Καθώς οι τιμές ιδιοκτησίας και η απόσυρση της κρατικής χρηματοδότησης επιβαρύνουν τους ανθρώπους με χρέη (σκεφτείτε τη μετάβαση από τις φοιτητικές υποτροφίες στα φοιτητικά δάνεια), οι τράπεζες και τα στελέχη της «καθαρίζουν» χρήμα.

Ο Sayer υποστηρίζει ότι οι τελευταίες τέσσερις δεκαετίες χαρακτηρίζονται από τη μεταφορά πλούτου όχι μόνο από τους φτωχούς στους πλούσιους, αλλά και εντός των βαθμίδων του πλούτου: από αυτούς που βγάζουν λεφτά παράγοντας νέα αγαθά ή υπηρεσίες σε αυτούς που βγάζουν λεφτά ελέγχοντας τα υπάρχοντα ακίνητα και δρέποντας τα ενοίκια, τους τόκους ή τα κέρδη κεφαλαίου. Το δεδουλευμένο εισόδημα έχει υποκατασταθεί από το μη δεδουλευμένο εισόδημα.

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές περικυκλώνονται από παντού από τις αποτυχίες της αγοράς. Όχι μόνο οι τράπεζες είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν, αλλά και οι εταιρείες που έχουν επωμιστεί με την παροχή δημόσιων υπηρεσιών. Όπως επισημαίνει ο Tony Judt στο Ill Fares the Land, ο Hayek ξέχασε ότι οι ζωτικές εθνικές υπηρεσίες δεν επιτρέπεται να καταρρεύσουν, πράγμα που σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός δεν μπορεί να συνεχίσει την πορεία του. Οι επιχειρήσεις λαμβάνουν τα κέρδη, το κράτος παίρνει το ρίσκο.

Όσο μεγαλύτερη η αποτυχία τόσο πιο ακραία γίνεται η ιδεολογία. Οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τις νεοφιλελεύθερες κρίσεις τόσο ως δικαιολογία όσο και ως ευκαιρία για να μειώσουν τη φορολογία, να ιδιωτικοποιήσουν τις εναπομένουσες δημόσιες υπηρεσίες, να ανοίξουν τρύπες στο δίκτυο κοινωνικής ασφάλειας, να απορρυθμίσουν τις εταιρείες και να επαναρυθμίσουν τους πολίτες. Το κράτος που μισεί τον εαυτό του τώρα μπήζει τα δόντια του σε κάθε όργανο του δημόσιου τομέα.

Ίσως η πιο επικίνδυνη συνέπεια του νεοφιλελευθερισμού να μην είναι οι οικονομικές κρίσεις που έχει προκαλέσει αλλά οι πολιτικές. Καθώς μειώνεται το πλαίσιο δικαιοδοσίας του κράτους, συστέλλεται και η δυνατότητά μας να αλλάξουμε την πορεία της ζωής μας μέσα από τις εκλογές. Αντιθέτως, η νεοφιλελεύθερη θεωρία διαβεβαιώνει ότι μπορούμε να ασκήσουμε το δικαίωμά μας στην επιλογή μέσω της κατανάλωσης. Ωστόσο μερικοί έχουν περισσότερα χρήματα να ξοδέψουν απ’ ό,τι άλλοι: στη δημοκρατία του μέγα καταναλωτή ή του μετόχου οι ψήφοι δεν κατανέμονται ισομερώς. Αποτέλεσμα είναι η αποδυνάμωση των φτωχών και των μεσαίων. Καθώς τα κόμματα της δεξιάς και της πρώην αριστεράς υιοθετούν παρόμοιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, η αποδυνάμωση μετατρέπεται σε στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. Μεγάλος αριθμός ανθρώπων έχουν αποβληθεί από την πολιτική.

Ο Chris Hedges σημειώνει ότι «τα φασιστικά κινήματα χτίζουν τη βάση τους όχι από τους πολιτικά ενεργούς αλλά από τους πολιτικά ανενεργούς, τους ηττημένους που νιώθουν, συχνά ορθώς, ότι δεν έχουν φωνή ή κάποιο ρόλο να παίξουν στο πολιτικό γίγνεσθαι». Όταν ο πολιτικός διάλογος δε μας απευθύνεται πια, ο κόσμος ανταποκρίνεται αντίθετα στα συνθήματα, τα σύμβολα και τον εντυπωσιασμό. Για τους οπαδούς του Τραμπ, για παράδειγμα, τα γεγονότα και τα επιχειρήματα φαντάζουν άσχετα.

Ο Judt εξηγούσε ότι όταν το παχύ δίχτυ των σχέσεων μεταξύ του λαού και του κράτους έχει περιοριστεί στην εξουσία και στην υπακοή, η μόνη εναπομένουσα δύναμη που μας ενώνει είναι η κρατική εξουσία. Ο ολοκληρωτισμός που φοβόταν ο Hayek είναι πιο πιθανόν να αναδυθεί όταν οι κυβερνήσεις, αφού έχασαν την ηθική τους εξουσία που γεννάται από την παροχή των δημόσιων υπηρεσιών, περιορίζονται στην «κολακεία, στις απειλές και τελικά στον εξαναγκασμό του λαού να υπακούσει».

Όπως και ο κομμουνισμός, ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο Θεός που απέτυχε. Αλλά το δόγμα-ζόμπι τρικλίζει και ένας από τους λόγους είναι η ανωνυμία του. Η μάλλον ένα σύμπλεγμα ανωνυμιών.

Το αόρατο δόγμα του αόρατου χεριού προωθείται από αόρατους χρηματοδότες. Αργά, πολύ αργά, αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε τα ονόματα μερικών εξ αυτών. Βρήκαμε ότι το Institute of Economic Affairs, που έχει ταχθεί στα μέσα ενημέρωσης σθεναρά κατά της περαιτέρω ρύθμισης της καπνοβιομηχανίας, χρηματοδοτούταν κρυφά από την British American Tobacco από το 1963. Ανακαλύψαμε ότι οι Charles και David Koch, δυο από τους πλουσιότερους άντρες στον πλανήτη, ίδρυσαν το ινστιτούτο που εγκαθίδρυσε το κίνημα Tea Party. Βρήκαμε ότι ο Charles Koch, κατά τη θεμελίωση μίας εκ των δεξαμενών σκέψης, σημείωσε ότι «προκειμένου να αποφύγουμε την ανεπιθύμητη κριτική, δε θα πρέπει να διαφημίζεται ευρέως το πώς ελέγχεται και διευθύνεται η οργάνωση».

Οι λέξεις που χρησιμοποιεί ο νεοφιλελευθερισμός συχνά κρύβουν περισσότερα από όσα δηλώνουν. «Η αγορά» ακούγεται σαν ένα φυσικό σύστημα που δρα επάνω μας ισότιμα, όπως η βαρύτητα ή η ατμοσφαιρική πίεση. Αλλά είναι γεμάτη με σχέσεις εξουσίας. Αυτό που «θέλει η αγορά» τείνει να σημαίνει αυτό που θέλουν οι εταιρείες και τα αφεντικά τους. Η «επένδυση», όπως σημειώνει ο Sayer, σημαίνει δύο διαφορετικά πράγματα. Το ένα είναι η χρηματοδότηση παραγωγικών και κοινωνικά χρήσιμων δραστηριοτήτων και το άλλο είναι η αγορά υπαρχόντων ακινήτων, με σκοπό το άρμεγμά τους για νοίκι, τόκους, μερίσματα και κέρδη κεφαλαίου. Η χρήση του ίδιου όρου για διαφορετικές δραστηριότητες «καμουφλάρει τις πηγές πλούτου», κάνοντάς μας να συγχέουμε την εξαγωγή πλούτου με τη δημιουργία πλούτου.

Πριν από έναν αιώνα οι νεόπλουτοι δυσφημίζονταν από εκείνους που είχαν κληρονομήσει τα χρήματά τους. Οι επιχειρηματίες αναζητούσαν την κοινωνική αποδοχή προβάλλοντας τους εαυτούς τους ως εισοδηματίες. Σήμερα, η σχέση αυτή έχει αντιστραφεί: οι εισοδηματίες και κληρονόμοι προσαγορεύουν τους εαυτούς τους επιχειρηματίες. Ισχυρίζονται ότι έχουν κερδίσει το μη δεδουλευμένο εισόδημά τους.

Αυτές οι ανωνυμίες και συγχύσεις συνυφαίνονται με την ανωνυμία και την ατοπία του σύγχρονου καπιταλισμού: το μοντέλο franchise που εξασφαλίζει ότι οι εργαζόμενοι δεν γνωρίζουν για ποιον καταβάλλουν τον μόχθο τους, οι εταιρείες που είναι εγγεγραμμένες μέσω ενός δικτύου υπεράκτιων καθεστώτων απορρήτου τόσο πολύπλοκου, ώστε ακόμη και η αστυνομία να μην μπορεί να ανακαλύψει τους πραγματικούς δικαιούχους, οι φορολογικές ρυθμίσεις που ξεγελούν τις κυβερνήσεις, τα χρηματοοικονομικά προϊόντα που κανείς δεν καταλαβαίνει.

Η ανωνυμία του νεοφιλελευθερισμού φυλάσσεται με αγριότητα. Αυτοί που επηρεάζονται από τους Χάγιεκ, Μίζες και Φρίντμαν τείνουν να απορρίπτουν τον όρο, υποστηρίζοντας –κάπως δικαιολογημένα- ότι χρησιμοποιείται σήμερα μόνο υποτιμητικά. Αλλά δε μας αφήνουν υποκατάστατο. Κάποιοι περιγράφουν τους εαυτούς τους ως κλασικούς φιλελεύθερους ή ελευθεριακούς, αλλά αυτοί οι χαρακτηρισμοί είναι τόσο παραπλανητικοί όσο και περιέργως αυτό-αναιρούμενοι, καθώς υποδηλώνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα καινοτόμο στο Δρόμο προς τη Δουλεία, το Bureaucracy ή στο κλασικό έργο του Φρίντμαν, Καπιταλισμός και Ελευθερία.

Παρόλα αυτά, υπάρχει κάτι αξιοθαύμαστο σχετικά το νεοφιλελεύθερο σχέδιο, τουλάχιστον στα πρώιμα στάδιά του. Ήταν μια ξεχωριστή, πρωτοποριακή φιλοσοφία που προάχθηκε από ένα συνεκτικό δίκτυο στοχαστών και ακτιβιστών με ένα σαφές σχέδιο δράσης. Ήταν υπομονετικό και επίμονο. Ο Δρόμος προς τη Δουλεία έγινε η πορεία προς την εξουσία.

Ο θρίαμβος του νεοφιλελευθερισμού αντικατοπτρίζει επίσης την αποτυχία της αριστεράς. Όταν η οικονομία του laissez-faire οδήγησε στην καταστροφή του 1929, ο Κέυνς εφηύρε μια γενική θεωρία για να την αντικαταστήσει. Όταν κεϋνσιανή διαχείριση της ζήτησης απέτυχε τη δεκαετία του ’70, υπήρχε έτοιμη η εναλλακτική λύση. Αλλά όταν ο νεοφιλελευθερισμός κατέρρευσε το 2008 υπήρχε το … τίποτα. Γι ‘αυτό το ζόμπι περπατάει. Η αριστερά και το κέντρο δεν παρήγαγαν κανένα νέο γενικό πλαίσιο οικονομικής σκέψης για 80 χρόνια.

Κάθε επίκληση του Κυρίου Κέυνς είναι μια παραδοχή αποτυχίας. Το να προτείνουμε κεϋνσιανές λύσεις στις κρίσεις του 21ου αιώνα είναι σαν να αγνοούμε τρία προφανή προβλήματα. Είναι δύσκολο να κινητοποιήσουμε ανθρώπους γύρω από παλιές ιδέες, τα ελαττώματα που εκτέθηκαν τη δεκαετία του ’70 δεν έχουν εξαφανιστεί, και, το σημαντικότερο, δεν έχουν τίποτα να πουν για το σοβαρότερό μας πρόβλημα: την οικολογική κρίση. Ο κεϋνσιανισμός λειτουργεί με την τόνωση της ζήτησης των καταναλωτών για την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης. Η καταναλωτική ζήτηση και η οικονομική ανάπτυξη είναι οι κινητήρες της καταστροφής του περιβάλλοντος.

Αυτό που μας δείχνει η ιστορία του κεϋνσιανισμού και του νεοφιλελευθερισμού είναι ότι δεν είναι αρκετοί για να αντιταχθούν σε ένα χαλασμένο σύστημα. Πρέπει να προταθεί μια συνεκτική εναλλακτική λύση. Για τους Εργατικούς, τους Δημοκρατικούς και την ευρύτερη αριστερά, ο κεντρικός στόχος πρέπει να είναι η ανάπτυξη ενός οικονομικού προγράμματος Απόλλων, μια συνειδητή προσπάθεια να σχεδιαστεί ένα νέο σύστημα, προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις του 21^ου αιώνα.

George Monbiot, evonomics

The post Was the Rise of Neoliberalism the Root Cause of Extreme Inequality?- by George Monbiot // Ήταν η άνοδος του Νεοφιλελευθερισμού η πρωταρχική αιτία της ακραίας ανισότητας; appeared first on Void Network.