Yony Leyser’s delightfully ragged documentary, QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION, both documents a historical cultural movement in the LGBTQ+ community, and serves as motivation to create more inclusive, diverse spaces today.

The film hones in on the homocore (more modernly referred to as queercore) movement of the 1980’s and 1990’s, a response to the increasingly violent, masculine tendencies of the punk scene.

The story of the rise of homocore is a story of contradictions and good-natured lies – they spoke a movement into existence by pretending it already existed, encouraging lonely queer punks to seek out, and thereby create communities where they could express their sexuality in ways that grated against more mainstream modes of queer expression. Aside from being supremely informative about the rise of the homocore movement – which continues today in various forms – Leyser’s film raises an interesting question about assimilation: should it be the ultimate goal for queer people? (Clayton Walter)

The post QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION- documentary appeared first on Void Network.

ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ακολουθεί DJ SET από τον σκηνοθέτη aka SANITY ASSASSIN με μουσικές από την ταινία

ΣΑΒΒΑΤΟ 30/10/2021 ώρα έναρξης προβολής 21.30

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
(Ρ. Παλαμήδη 2- Ψυρρή)-
είσοδος ελεύθερη με κουτί οικονομικής ενίσχυσης

διοργάνωση: ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ http://voidnetwork.gr

MUSIC FOR ORDINARY LIFE MACHINES

Teaser : https://youtu.be/qTE6QkZ3R3k
Facebook: https://www.facebook.com/MusicForOrdinaryLifeMachines/ Σκηνοθεσία:

Νίκος Χατζής 112′ | Έγχρωμο | Eλλάδα | 2019

Περίληψη:

Από τους Χωρίς Περιδέραιο & τους Αντί, μέχρι τους Human Puppets & τους Regressverbot. Aπό τους In Trance 95 & τους Alive She Died, μέχρι τους Selofan & τον Doric. Mε αφετηρία τα underground 80’s στην Ελλάδα, όταν το New Wave και το Punk εκφραζόταν με synthesizers, το MFOLM σκιαγραφεί μια μουσική υποκουλτούρα στην Ελλάδα, που άφησε ανεξίτιλα την σφραγίδα της στις καρδιές όσων ερωτεύτηκαν τον ήχο των «μηχανών». Μια συνοπτική καταγραφή της Minimal Synth και Synthpunk σκηνής στην Ελλάδα από το ’80 έως και το σήμερα, με πρωταγωνιστές τα συνθεσάιζερς, τα ρυθμοκούτια & τα παιδιά που τα αγάπησαν.

Συμμετέχουν :
ΑΝΤΙ…, Οδός 55, Χωρίς Περιδέραιο, Alexandros, Alive She Died, Blakaut, Convex Model, Doric, The Exetix, Human Puppets, In Trance 95, Kalte Nacht, Kriistal Ann, Methods of Dance, Nesfindonimus, Not Only Bones, Paradox Obscur, Plexiglas, Raw, Regressverbot, RR Hearse, Selofan, Statues in Motion & Tango Mangalore.

Με συνεντεύξεις από:
Νίκος Αγγελής (Χωρίς Περιδέραιο), Κώστας Αγγελίδης (Αντί…), Αλέξανδρος (Alexandros, 80’s Ways Records), Νίκος Βελιώτης (In Trance 95), Δάφνη Γερογιάννη (Alive She Died), Γιώργος Γκίνης (Alive She Died), Μίμης Δίπλας (Αντί…), Παντελής Θεοδωρίδης (Regressverbot), Νίκος Καπαντζάκης (Human Puppets, Convex Model, Plexiglas), Στάθης Λεοντιάδης (Human Puppets, Doric, The Exetix, Plexiglas),
Άλεξ Μαχαίρας (In Trance 95), Άννα Μιχαηλίδου (Kriistal Ann, Paradox Obscur), Φώντας Ξενιός (Alive She Died), Κώστας Παναγόπουλος (Αντί…), Γιάννης Παπαιωάννου (Raw, Elfish Records, Mechanimal), Δημήτρης Παυλίδης (Selofan, Fabrika Records, Synthesizer.gr), Τζοάννα Παυλίδου (Selofan, Fabrika Records), Γιάννης Ράικος (Not Only Bones), Λεωνίδας Σκιαδάς (Death Disco Club), Λάμπρος Τσάμης (RR Hearse), Άλκης Χατζόγλου (Blakaut), Πάνος Dread (Geheimnis Records), Billy Knight (Statues In Motion), Valisia Odell (Phoenix Catscratch),
Philippe Mignon (Not Only Bones) και Toxic Razor (Paradox Obscur, Werkstatt Recordings).

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία-Κάμερα-Μοντάζ: Nίκος Χαντζής | Παραγωγή: Press Eject and Give me the Tape

Α Βοηθός Σκηνοθέτη: Μάγδα Μάβα | Β Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Παπαφιλίππου
Βοηθός Οπερατέρ: Νίκος Μπαμπούσης | Σκριπτ: Σουσάνα Καλέμου & Χριστίνα Δημητούλη Ηχολήπτης: Σπύρος Καπάτος | Backstage Φωτογράφος: Μαρίλια Φωτοπούλου | Μιξάζ: Γιάννης Λαμπέλ | Color Correction: Έφη Γελέ | Υποτιτλισμός: Σοφία Παπαναστασίου | Χρονισμός & Επιμέλεια Υποτίτλων: Μάρκος Κρίτζαλης | DCP: Authorwave | Σχεδιασμός Αφίσας: Νίκος Τσαμπούκος | Σχεδιασμός Λογότυπου: Ultragrim

ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ:

21o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (Ελλάδα)
In-Edit Greece – International Music Documentary Film Festival [Thessaloniki Edition] (Ελλάδα)
FECIBogotá – Feria Internacional de Cine Independiente de Bogotá (Kολομβία)
6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Ιεράπετρας (Ελλάδα)
25ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας (Ελλάδα)
13ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας – DocFest (Ελλάδα)
6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου [Καλαμάτα] (Ελλάδα)
Athens International Digital Film Festival – AIDFF 2020 (Ελλάδα)
Balkan Nordic Film Festival 2020 (Στοκχόλμη, Σουηδία) – Βραβείο καλύτερου μοντάζ
Pugnant Film Series – Homeless Mobile Cinema (Ελλάδα)

The post Music For Ordinary Life Machines- Film Show+DJ set- Sat. 30/10- EMPROS appeared first on Void Network.

Το 20ωρο video για τα 30 χρόνια του Κενού Δικτύου και του Indie Free Festival δεν είναι ένα αναμνηστικό αφιέρωμα αλλά αντιθέτως μια καταγραφή 96 συγκροτημάτων της ζωντανής underground σκηνής σήμερα, σε μια από τις καλύτερες εποχές της. Φυσικά, σαν όλα  τα όνειρα που ζήσαμε και ζούμε, οι αναμνήσεις εμφανίζονται ξαφνικά, αποσπασματικές, σύντομες, με κατεστραμμένο ήχο, θολές εικόνες από στιγμές ευτυχίας σε παλιότερα festival, συμμετοχές από σπουδαίους καλλιτέχνες του εξωτερικού, φίλοι και φίλες που χάθηκαν ή δεν ζουν πια, συναντούν νέους εραστές της τέχνης που δημιουργούν και ονειρεύονται την αντικουλτούρα της εποχής μας.  

ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΚΥΒΕΡΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟΙ.
ΒΡΕΣ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ!

Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

https://voidnetwork.gr

PART  1-

Rock- Indie- Post Punk- New Wave-

(με σειρά εμφάνισης)

Kostadis Michail- Horror Vacui  – Tasos Sagris & WhoDoes  – The Groove Machine – Χωρίς Περιδέραιο – Lost Bodies – Λευκή Συμφωνία – Παιδιά της Παλαιότητας – Θάνος Ανεστόπουλος – Διάφανα Κρίνα – Someone Who Isn’t Me – Kalte Nacht – Johny Labell – Das Noir – Kristof  – Νalyssa Green – Convex Model – Τοxic Rabbits – Selofan – Aντί  – R.R. Hearse + Ex Humans – R.R. Hearse + Laughing Headache  – Magic De Spell – Empty Frame – New Zero God – Three Way Plane – Γκούλαγκ  – Lord 13 – The Screaming Fly – Παιδί Τραύμα  – Volor (Canada) – Vassilina – Βασίλης Τσονόγλου – Στάθης Δρογώσης – Papazo – Monsieur Domani – Antonis Antoniou – Mucha Trela – Don Stavrinos – Dirty Fuse – Dury Dava – Bokomolech – Mechanimal   – Theodore – The Bonnie Nettles – Closer – Kuniyoshi Yamada (Japan) – Paradox Obscure  – Krystal Ann – Kristian + Γυάλινη Οθόνη – Μύκητες  – Αέρα Πατέρα – The Fuzzy Nerds – Purple Overdose – Cosmic  Shadows – The Absorbus Machine – Fundracar

PART  2 –

Psy Trance- Techno- Experimental- Dub Reggae- Hip Hop

(με σειρά εμφάνισης)

Indie Free Festival – Psychedelic Trance Stage memories intro- Total Eclipse (France)- Martian Arts – Cactus Arising – DJ Fluoelf  (Spain)- Iraklis Mindphaser – Orestis (Celestial Textures)- Polymorphia- DJ Aria – Sishiva – Siam – Gabriel Le Mar (Germany) – Junior X – Mike Akida – Uma Alma – Stefan Torto   – State Azure – Dimitris Tsironis – 2bybukowski – Forestis -Lo.renzo (Italy) – Chaotic War – Haris P. aka Fishimself – Atypikal  – Odile Nyx – Jokasti & Nek -Schwefelgelb (Germany) – In Trance 95 – Camabuca – Criterion Records – Alcalica – Palyrria – Direct Connection – Vlastur Dub Band – Zion Train feat. Cara Jane Murphy (UK)- Road Duck  – DJ Differ – Boozik – Killah P – Ραμμένος Άσσος – Mentira Witch Project

Φέτος συμπληρώνονται 31 χρόνια από τότε που μια παρέα φίλων, «Η Ομάδα στον Τρόμο του Κενού», αποφάσισε για πρώτη φορά να διοργανώσει το Indie Free Festival στο κέντρο της Αθήνας. Από τότε και μέχρι πριν το ξέσπασμα της πανδημίας covid-19, η συλλογικότητα που μετονομάστηκε σε «Κενό Δίκτυο» μετά το 1996, πραγματοποιεί κάθε χρόνο, ανάμεσα σε πολλές άλλες εκδηλώσεις, το ελεύθερο φεστιβάλ της ανεξάρτητης σκηνής όπου εμπνευσμένοι καλλιτέχνες συμμετέχουν παρουσιάζοντας υψηλού επιπέδου παραγωγές στις διαφορετικές σκηνές του. Πλάι στους αναρίθμητους αυτούς δημιουργούς, χιλιάδες άνθρωποι με τη συμμετοχή τους αγκάλιασαν ξανά και ξανά το Indie Free και συνέβαλαν σε μια ατμόσφαιρα ενότητας που εξ αρχής ως διοργανωτές μας ενδιέφερε να φέρνει σε επαφή τους συμμετέχοντες με ένα γαλαξία συμβόλων, πρακτικών και νοημάτων.

Το Κενό Δίκτυο δεν σταμάτησε ποτέ από το 1990 να διοργανώνει μουσικές εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο στο δημόσιο χώρο. Στηρίζοντας έμπρακτα τους καλλιτέχνες θεωρούμε ότι η μουσική – μέσα από τις ανάλογες κινηματικές διαδικασίες- μπορεί να προσφερθεί ως δώρο έξω από εμπορευματικές σχέσεις και να αποτελεί μια όψη των ελευθεριακών αντιλήψεων και του τρόπου πραγμάτωσης τους μέσα από εξισωτικές σχέσεις. Όλα αυτά τα χρόνια το Indie Free Festival αποδεικνύει ότι οι αυτοοργανωμένοι, αντιεραρχικοί θεσμοί τείνουν αποτελεσματικά να αντικαταστήσουν τον κόσμο του κέρδους και του γενικευμένου ψέματος. Το Indie Free αποτελεί μία μόνο στιγμή αυτής της αλλαγής που συντελείται σταδιακά, αλλά συμβαίνει παντού, σε όλους τους δημόσιους χώρους που μας ανήκουν, υπερασπιζόμαστε και κατέχουμε συλλογικά. Στα πανεπιστήμια, τις καταλήψεις και τα κοινωνικά κέντρα, στους δρόμους, στις πλατείες και στα πάρκα της πόλης, στις κοινότητες, τις παραλίες και τα βουνά της υπαίθρου, αλλά και όπου αλλού οι άνθρωποι διεκδικούν τη ζωή τους, αναδύεται και προετοιμάζεται διαρκώς ένας αντιηγεμονικός πολιτισμός από όσους βαδίζουν μαζί τον δρόμο της κοινωνικής χειραφέτησης. Και όσο θα συνεχίζουμε να συναντιόμαστε ανακαλύπτοντας μέσα μας έναν πιο όμορφο κόσμο, κανείς δεν θα μπορεί να αποτρέψει τη μετασχηματιστική αυτή διαδικασία.

Τα εμπόδια που συναντάμε προς αυτή την κατεύθυνση είναι, ωστόσο, πολλαπλά. Τίθενται από διαφορετικούς δρώντες και από ελεγκτικούς μηχανισμούς, αλλά υπάρχουν και μέσα μας ως εσωτερικευμένο σύνολο κανόνων, τάσεων και προδιαθέσεων. Καθώς η νεοφιλελεύθερη ρύθμιση παραδίδει με κυνισμό την κοινωνία στην μιντιακή προπαγάνδα, την αισθητική της αντίδρασης και τον πολιτικό απολυταρχισμό, αναρίθμητες περιοχές της κοινωνικής ζωής ομογενοποιούνται. Αναφορικά με την καλλιτεχνική δημιουργία, οι θεσμικοί ‘προστάτες’ της τέχνης είναι πολλοί. Το κράτος καταρχήν- εκτός από τον εξορθολογισμό του κόσμου και το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής και συμβολικής βίας- ελέγχει την καλλιτεχνική παραγωγή ως «Πολιτισμό». Δίπλα του όμως, απαλλαγμένα από την αρχαιολατρεία και το φολκλόρ, βρίσκονται επίσης ιδιωτικά ιδρύματα με αξιοσημείωτους πόρους που δεν υποστηρίζουν απλά εναλλακτικές και πειραματικές μορφές αλλά τις ‘καταβροχθίζουν’ υλικά και ιδεολογικά γελοιοποιώντας την πολιτική ορθότητα και καθιστώντας την τέχνη ένα άνευρο εργαλείο του marketing που απαιτεί διαρκή παραγωγή και άντληση πόρων. Αυτός ο ‘από τα πάνω’ έλεγχος και η αφομοίωση συγκεκριμένων όψεων του underground συγκλίνει επικίνδυνα με την νεοφιλελεύθερη οικονομία και ως εκ τούτου αναπαράγει συγκεκαλυμμένα τον ταξικό ρατσισμό των ελίτ. Μπορεί τα χρήματα εκεί να αφθονούν, όπως και η πολυτέλεια των μέσων, αλλά η ακριβοπληρωμένη διαφήμιση συνεχίζει να χάνεται μέσα στο πληροφοριακό χάος του διαδικτύου ακριβώς επειδή δεν μπορεί να υποκινήσει καμία εμπειρία που να αξίζει να βιωθεί και δεν μπορεί να αρθρώσει καμία λέξη που να αξίζει να ειπωθεί. Γνήσιοι συμπαραγωγοί μιας γενικής κρίσης βιώματος, τέτοιοι «φορείς» δεν έχουν τίποτε να υπερασπιστούν εκτός από τα προνόμια των ιδρυτών τους.

Θα πρέπει, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε ότι ενώ στα μάτια πολλών, ιδίως των συντηρητικών όλων των αποχρώσεων, η πολιτική και η αισθητική συνδέονται τόσο ώστε συχνά το ένα να σηματοδοτεί το άλλο, οι “επίσημοι” φορείς της οικειοποίησης και της οικονομικής εκμετάλλευσης του πειραματικού στοιχείου είναι τολμηροί με τα σύμβολα. Τα απελευθερωτικά σύμβολα απογυμνώνονται από το αντισυμβατικό τους περιεχόμενο, μεταστρέφονται και εγγράφονται σε αυτά νέα νοήματα με τρόπο που τα εντάσσει σε εκμεταλλευτικές κοινωνικές διαδικασίες και σχέσεις. Πρόκειται, βεβαίως, για την εμπορευματοποίηση του αντιηγεμονικού που συντελείται με μεγαλύτερη ταχύτητα εκεί όπου απουσιάζει η πρόθεση να διατηρήσουμε τον ελευθεριακό μας χαρακτήρα, όπου οι σχέσεις μας μετατρέπονται και αυτές σε εμπόρευμα ή αδιαφορούμε να αναλάβουμε αποφασιστικά την αμφισβήτηση και την μεταστροφή των συμβόλων της κυριαρχίας. Από το πρακτικό σφάλμα μιας εγωιστικής και  εσωστρεφούς ταυτότητας, που καταστρέφει τον κόσμο και ίσως σύντομα θα μας κοστίσει την αρμονική συνύπαρξη όλων των όντων, θα απαλλασσόμασταν πολύ πιο εύκολα αν θυμόμασταν ότι τα σύμβολα και οι κανόνες στερούνται πάντα εγγενούς περιεχομένου, όλα σηματοδοτούν ότι αποφασίζουμε να σημαίνουν και για αυτό τα πάντα μεταβάλλονται από την ανθρώπινη επινοητικότητα μέσα στο χρόνο.

Η επινοητικότητα πλήττεται πάντοτε όταν επικρατεί η συνήθεια.  Στην καθημερινή μας ζωή, ακόμη και στην παιγνιώδη δραστηριότητα που αποκαλούμε «διασκέδαση», κάποιες φορές εγκλωβιζόμαστε ανάμεσα σε ανθρώπους με τους οποίους στην πραγματικότητα έχουμε πολύ λίγα να πούμε. Το ενδεχόμενο να συναντιόμαστε σπανίως με τους ανθρώπους που θα θέλαμε να συμπράττουμε περισσότερο είναι μεγάλο. Ενώ η πιθανότητα να βρισκόμαστε διαρκώς σε ανιαρούς χώρους και περιστάσεις όπου ουσιαστικά βιώνουμε αδιάφορες στιγμές και πλαστικές αναπαραστάσεις της βαθιάς μας επιθυμίας, μοιάζει μάλλον με βεβαιότητα. Όταν μιλάμε για τη σύντομη ζωή μας, το να συνηθίζεις στο μέτριο, το ψεύτικο, το αδιάφορο και το εξαναγκαστικό είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα.  

Ακριβώς για αυτόν το λόγο, η αναζήτηση των στιγμών και των τόπων, της μουσικής και των ανθρώπων που μπορούν να δημιουργούν συνταρακτικά περιβάλλοντα ελευθερίας σαν το Indie Free Festival πιστεύουμε πως είναι καθοριστική. Μπορούμε να κάτσουμε σπίτι με τους αγαπημένους μας και απλά να πεθάνουμε από ανία μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας διάφορους γελοίους να συνομιλούν και να διαγωνίζονται μεταξύ τους, απολαμβάνοντας την σκλαβιά μας. Ή μπορούμε να συμπαρασύρουμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους (ανεξαρτήτως ηλικίας) στην αναζήτηση και την διεκδίκηση μιας εμπειρίας που μεταμορφώνει τον εαυτό και τους άλλους. Υπό αυτή την έννοια, η δημιουργία καταστάσεων στις οποίες έλκουμε ο ένας τον άλλο μέσα σε ουτοπικές εφήμερες ζώνες είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας.

Έχουμε σίγουρα πολλά να δώσουμε ο ένας στον άλλο και σε όσους θα βρεθούν δίπλα μας, ειδικά εκεί όπου η καλλιτεχνική παραγωγή παρουσιάζεται αδιαμεσολάβητα. Το λάθος θα ήταν να νομίσουμε ότι τις εμπειρίες και την αισθητική των νεανικών μας χρόνων θα πρέπει να τις διαδεχτεί μια ωρίμανση γεμάτη συμβιβασμούς και υπαναχωρήσεις. Αγκαλιάζουμε το νέο, το καινούργιο ή το κοινωνικά αναπόφευκτο (υποχρεώσεις, δουλειές, παιδιά, σκυλιά), όμως ο πειραματισμός με νέα αντιηγεμονικά πρότυπα ζωής και η προσωπική μεταμόρφωση δεν παύει, δεν σταματά. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την πραγματική ‘ήττα’, δηλαδή την επιστροφή στις συντηρητικές αντιλήψεις των προηγούμενων (φοβισμένων) γενιών και της κυριαρχίας. Θα σήμαινε, επομένως, την αναπαραγωγή από εμάς τους ίδιους όλων εκείνων των κυρίαρχων σχέσεων, των αξιών, των τρόπων και των πολιτισμικών μορφών που βρίσκονται παντού γύρω μας και αντιπροσωπεύουν την αποδοχή των ανισοτήτων (άντρας / γυναίκα, πλούσιος / φτωχός, γηγενής / ξένος, λευκός / μαύρος) και των μηχανισμών που τις διαμορφώνουν. Με δυο λόγια θα σήμαινε τη διαιώνιση της υποταγής μας .

Λέμε, λοιπόν, πως ο πειραματισμός μας με νέες εκδοχές της ανθρώπινης επαφής και της κοινωνικής συνάφειας – και αυτό ακριβώς είναι το Indie Free Festival στον πυρήνα του- όχι μόνο δεν μπορεί να σταματά, αλλά πρέπει να αποκτά καινούργιο βάθος μέσω και λόγω των συνειδητοποιήσεων μας. Το ότι συνεχίζουμε μέσα από την εμπειρία 30 χρόνων συλλογικής ζωής να αναζητούμε νέα πρότυπα συμπεριφοράς, νέους τρόπους καλλιέργειας του εαυτού και διαμόρφωσης του συλλογικού βίου, μας δίνει τη δύναμη και την έμπνευση να είμαστε ακόμη πιο δημιουργικοί, ευαισθητοποιημένοι και ειλικρινείς, και άρα ισότιμοι και ενωμένοι.

Η ετερόδοξη νυχτερινή κοινωνικότητα της εκστατικής γιορτής -κάτι που με διάφορες μορφές βρίσκεται μαζί μας εδώ και αιώνες- είναι μία μόνο όψη της ζωής και του πολιτισμού στον οποίο θα θέλαμε να ζούμε. Σε ένα τμήμα της δικιάς μας γενιάς συναντήθηκαν συνειδητά ή μη, όλα τα σημαντικά ριζοσπαστικά ρεύματα (πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά) των τελευταίων δεκαετιών. Αυτό ας το θυμόμαστε κάθε φορά που επιχειρούμε να διακρίνουμε ανάμεσα στη ‘σωστή’ και τη ‘λάθος’ αντίληψη στην ελευθεριακή θέαση του κόσμου- όσα κάνουμε γεννούν τους κόσμους που ζούμε.

Ευχαριστούμε όλους όσους και όσες με την παρουσία τους και την συμμετοχή τους όλα αυτά τα χρόνια αγκάλιασαν το Κενό Δίκτυο και συνέβαλαν στην πραγμάτωση των εκδηλώσεων και των δράσεων της συλλογικότητας.

Είμαστε πολλές χιλιάδες φίλοι και φίλες, είμαστε η ελπίδα της Γης, οι πιο όμορφοι άνθρωποι του κόσμου.

Η πραγματικότητα δεν υπάρχει!

Επανανοηματοδότησε την καθημερινότητα σου

Βρες έναν τρόπο για να συναντηθούμε

Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

social media: https://www.facebook.com/kenodiktuo

The post Indie Free Festival- 30 Years Anniversary- 96 bands- 20h.video appeared first on Void Network.

Becoming-Other, Becoming-Many: Poststructuralism and the Problem of Justice- George Sotiropoulos– political philosopher and member of Void Network participates in the conference POSTSTRUCTURALISM: PAST, PRESENT, FUTURE Wed. 6/3/2019 MADRID

This paper argues that poststructuralist thought can help articulate a critical and materialist notion of justice against the normativist and idealist conceptions dominant today. The assumption that justice is a critical concept goes all the way back to Plato, whose interrogation of the notion in the Republic yields a critical analysis of the political forms existing in Greece at the time. On the other hand, in the very same work, Plato has been taken to canonize an idealist conceptualization of justice, as a normative Ideal that prescribes how things Ought to be. This conception remains prevalent today in mainstream theories of justice, which unfold within a more or less liberal frame of reference. Despite the plurality of perspectives and the willingness to critically engage with key premises of liberal thought, justice continues for the most part to be conceived as a judgment that reason passes on material reality. Recognizing the exclusionary implications of this type of normative political theory, a diverse yet identifiable current of thought has emerged that attempts to recover a more critical conception of justice, which does not adopt however the reductionist attitude of traditional Marxist or more broadly materialist critiques. In this context, the legacy of poststructuralism has been ambivalent. On the one hand, the late work of Derrida has arguably been an inaugurating moment of contemporary critical and non-reductionist theories of justice. On the other hand, it is not hard to find instances in the work of other iconic poststructuralist thinkers that suggest a principled dismissal of the notion’s analytical and political merits. Intentionally or inadvertently, poststructuralism’s radical critique of political normativism has been said (and accused) to lead to a subsumption of justice to power. Even Derrida’s attempts to sustain the irreducibility of the former to the latter, ends up in an aporetic position, which refrains from articulating an alternative, positive conception of justice. It is the latter possibility that my paper explores. Starting with a brief discussion of Derrida and Foucault and then focusing on Deleuze and Guattari, it will be argued that poststructuralist thought provides a fertile basis for a concept of justice that foregrounds the latter’s critical potency without however forfeiting its normative and ethical traits. At the same time, this conception will be shown to be consistent to a materialist theory of social reality, yet respectful of the ideational dimension of justice as well as of its excessiveness vis-à-vis historical actuality.

Conference Program

more info: https://poststructuralismconference.wordpress.com/conference-abstracts/

The post POSTSTRUCTURALISM: PAST, PRESENT, FUTURE Conference – George Sotiropoulos (Void Network) talk – 6-7/3/19 Madrid appeared first on Void Network.

KENO ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.blogspot.com/
 

NO FUTURE!
GENERATION ZERO
 
Saturday 13/12/2014 
starts at midnight

 
stage 1
ELECTRO TECHNO

12.00-02.30
PETROS FLOORFILLER

02.30 – 04.30
BIOMASS

04.30 – end
GEORGE APERGIS

stage2
POST PUNK 
DARK MINIMAL SYNTH

12.00-01.30
VENUS MELENA

01.30 – 03.30
CHAOTIC MOON
 
03.30 – 05.00
SANITY ASSASSIN
 
05.00 – end
RAMAN

ALL STAGES VISUAL ART by
Void Optical Art Laboratory
Global Eye (London Void Network)
Venus Melena

 
Occupied Theatre 
ΕMBROS
R.Palamidou 2, Psiris, 
Athens Greece

Είμαστε μέλη της φτωχότερης γενιάς που υπήρξε, μετά από την γενιά της προηγούμενης Μεγάλης Ύφεσης, ακριβώς πριν έναν αιώνα. Γεννημένοι στο «Τέλος της Ιστορίας» δεν έχουμε καμία ελπίδα να ζήσουμε «καλύτερα» από τους γονείς μας από όποια πλευρά και αν το δεις.
Έχουμε κληρονομήσει μια χρεωκοπημένη οικονομία σε ένα
ερημωμένο περιβάλλον, μια κοινωνία απαθή στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ένα πολιτικό σύστημα που δημιουργήθηκε από τους πλούσιους για να προστατεύει τα συμφέροντα τους, ανεβάζοντας σε αστρονομικά ύψη την ανισότητα, και υποχρεώνοντας μας να ζούμε σε μια συναισθηματικά καταστροφική υπερ-ατομικιστική κουλτούρα ανταγωνισμού και υστερικής κατανάλωσης.
Η εξέγερση, υπό αυτή την λογική, δεν αποτελεί εμπόδιο για τον «πραγματικά σοβαρό» πολιτικό αγώνα ή ένα καλοπροαίρετο ατύχημα όπου η «φυσιολογική» οργή των ανθρώπων εκδηλώνεται απλά «ανεξέλεγκτα».
Στην εποχή μας, το να βγαίνεις «εκτός ελέγχου» είναι το μόνο εφικτό σημείο που μπορείς να βρίσκεσαι και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που η εξέγερση είναι η βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί κάθε πιθανό μέλλον που αξίζει να βιωθεί. Και εμείς είμαστε αυτοί που θα το χτίσουμε αυτό το μέλλον.
Η γενιά μας: η γενιά της αλλαγής χιλιετίας, η γενιά όλων αυτών που την πατήσανε άσχημα ή όπως έχουμε τάση να την χαρακτηρίζουμε: Η ΓΕΝΙΑ ΜΗΔΕΝ.
Μηδέν γιατί δεν έχουμε τίποτα άλλο εκτός από χρέη, αλλά και γιατί δεν έχουμε τίποτα απολύτως να χάσουμε.
Και Μηδέν, διότι, όπως και με τις εξεγέρσεις,…
όλα ξεκινούν ξαφνικά από το ΜΗΔΕΝ δηλαδή ΕΔΩ & ΤΩΡΑ

KENO ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.blogspot.com/

We are members of the poorest generation since those who came of age during the Great Depression. Born to the “end of history” we have no hope of doing better than our parents did, by almost any measure. We have inherited an economy in a ruined environment on the verge of collapse, a political system created by and for the wealthy, skyrocketing inequality, and an emotionally devastating, hyper-atomized culture of  social antagonism and pyrrhic consumption. The riot, the revolt, the social insurrection then, are not hindrances to “real” struggle or a well-intentioned accident where people’s “understandable” anger gets “out of control.” Getting out of control is the point, which is precisely why the riot is the foundation from which any future worth the name must be built. And we will be the ones to build it. Our generation: the millenials, generation fucked, or, as we’ve taken to calling it: Generation Zero. Zero because we’ve got nothing left except debt—but also nothing to lose. And zero because, like the riot, it all starts HERE & NOW!

VOID NETWORK
http://voidnetwork.blogspot.com.

The post NO FUTURE! GENERATION ZERO Stage1: Τechno | Stage2: Post Punk Κατάληψη EΜΠΡΟΣ Saturday 13/12/2014 Οccupied theatre Embros athens greece appeared first on Void Network.