There is as much violining about drugs today as there is about everything else. Each plays their own way, with their own purposes. There are those who talk with an air of personal authority, although when it comes down to it, all they know is hearsay. This science reaches them through others’ experience, it is an outside affair. They have observed matters that are not their own, gathering ‘eye-witness accounts’ that are mere signals, not reality. It matters little then in my opinion whether one adopts a permissive attitude or makes apocalyptic forecasts.

Then there are the usual scoundrels who call for politically opportunistic projects great or small, but here again the difference is irrelevant.

And there are those who are disarmingly in good faith, those ‘in good faith’ by profession, who almost make a shield of their state of grace to hide behind, timidly insisting that ‘something must be done’ (which usually results in no more than a worthy refurbishment of some of the more antiquated forms of social services).

Not forgetting the antimafia violinists who combine their prolific activity with the ‘drugs problem’—the two are clearly interdependent— and it becomes a point of honour to repeat the paradoxical rubbish that is said about the ‘mafia’ when talking about ‘drugs’ word for word.

And finally there are the more advanced ‘revolutionaries’ who can be divided into roughly two positions, each one comical, but for different reasons. The first is permissive, but only up to a point. They are for the use of ‘light’, not ‘heavy’ ‘drugs’. They are broad-minded to the point of becoming consumers themselves at times. With revolutionary asceticism of course, using small amounts of ‘light drugs’, taking care to have only a little close at hand so as not to have problems with the law, as that would be out of keeping for a revolutionary. The second position is the absolute condemnation of all drugs, ‘light’ or ‘heavy’, it makes no difference: they all ‘dull your faculties’. These ‘revolutionary’ positions are clearly lacking in something. The difference between ‘light’ and ‘heavy’ drugs has always seemed spurious to me, partly because the difference is defined by the legal laboratories of the system. And it seems to me to be too hasty to establish once and for all that drug addicts are idiots with no backbone, incapable of self-managing their lives and so are like lumps of wood at the mercy of the whirling river of power relations.

The stupid and superficial, the weak and uncertain, those desirous of uniformity at any price, will rally under any flag, including the revolutionary one. Next to me under the same flag I have heard them gasp in situations that were too strong for their humanitarian palates or whatever lies under their lion’s disguise. I have even seen them hide their weaknesses behind attitudes worthy of mountain-crushing judges. We nearly all need some kind of prop, I’m not saying that I do not include myself in this. If nothing else, I take a sleeping pill when I can’t sleep, I eat too much when I am nervous, or other such things. But we are not talking about our weaknesses but of our attitudes towards what we consider to be the weaknesses of others.

That is why, if I consider my position carefully, I find the ‘drugs problem’ to be ‘non- news’. I do not feel like subscribing to any of the positions cited above. Nor to the positions of superiority from which some regard ‘drug addicts’ (but it’s more ‘hip’ to call them ‘junkies’). I see things differently.

Once again we must start from something obvious: freedom. Of course someone could reply that the young person with very little perspective on choices for gaining knowledge or points of reference, does not have the possibility to start from freedom. So? what should I do? It would be like saying that I am sorry that the exploited have little chance of rebelling because the power structure has been clever enough to sew everything up. In actual fact I am not sorry about such a thing. They have asked for it, with their miserable and petty suggestions of how to force the State to satisfy their needs. And so needs go on being satisfied or postponed, allowing a reorganisation of control and a restructuring of the economy. To such a point that, if not today, then sometime in the near future, the space for rebellion will be reduced to the point of becoming almost nonexistent.

If the individual wants to establish a relationship with drugs he is free to do so, but don’t tell me that only one kind of relationship is possible. For a long time now I have considered the situations in which one lived during the Fifties to be different. At the time we were ‘seekers of fire’. Today we can look for a long time, but all we find are zombies crying for a ‘fix’. But I’m not taken in by this kind of whining, which is the same as what can be heard outside any proletarian’s door or any hovel of the most repellent and shameful poverty, without anyone lifting a finger when they walk past the armoured windows of a bank where the safe is open and waiting to be emptied. Of course a ‘social’ problem of poverty and exploitation exists. But there is also a social problem of submission, respectability, piety, acceptance, sacrifice. If the exploited really is a rebel he will certainly not begin by resolving the social problem of ‘all’ the exploited, but will at least try to solve his own without dwelling on the wickedness of capitalism. In the case of his not being physically capable, he must still evaluate what to do with his life himself, before reaching the abjection of simply denouncing his poverty. In saying this I am not saying that I am against the exploited or the poor things who take drugs and stagger about prey to their own ghosts. I feel sorry for them, yes. After all I am a human being too. But I am not prepared to do anything for them. What should I do? Address them to the same old struggle for housing, water, lighting or a pension, just so they can move on to new levels of poverty and discouragement? And what should one do with those larvae in a trance? Give them methadone? Or build them a libertarian and humanitarian hospice? Don’t even mention it to me.

I know for certain that the exploited proletarian can rebel, and that if he doesn’t he is also responsible, at least as much as those that exploit him. I know for certain that drug addicts can rebel, and that if they don’t they are also responsible, just as much as those who get rich on their misery. It is not true that privation, work, poverty, drugs, take away one’s will power. On the contrary, they can make it greater. It is not true, as many people without any experience of their own maintain, that heroin (to dwell on the ‘heavy’ stuff for a moment) takes away one’s will power or makes us incapable of acting with a determined project and an awareness of class reality, i.e. of the functioning of the mechanisms that produce, among other things, the drugs market. Anyone who says otherwise either lacks competence or is a mystifier. There is always an awareness of self and self-projectuality in the drug addict, even in those supposedly in the final stages (but what are the final stages?). If the individual is weak, a poor stick with a character already marked by a life of privation or ease (at this point it does not make much difference), he reacts weakly, but he would have done the same thing in any other situation in which he happened to find himself. One could reply that drugs as a prop tend to be sought more by weak subjects. I must admit that this is true. But that does not alter the reasoning (‘non-news’) that I made at the outset, that of pointing out the responsibility of the weak concerning their own weakness.

I consider the time has come to say things without mincing words.

The post Non-news about drugs – Alfredo M. Bonanno appeared first on Void Network.

Βρίσκομαι στην πόρτα του Νίκου, ενός gay άνδρα γύρω στα 45. Μπαίνω στο διαμέρισμά του, σε μία μεσοαστική πολυκατοικία κοντά στο κέντρο. Η μύτη μου δέχεται βίαιη «επίθεση» από τη βαριά μυρωδιά της «μεφ» (mephedrone), ένα χημικό ναρκωτικό που συνδυάζεται από τους Έλληνες gay με το σεξ εδώ και περίπου 7 χρόνια, από την εμφάνιση, δηλαδή, της οικονομικής κρίσης.

Ο Νίκος με καλωσορίζει στο σπίτι του και αποφασίζω να μην του πω για τη μυρωδιά που κυριαρχεί στον χώρο, γιατί δεν ξέρω πως θα αντιδράσει. Στη συνέχεια της κουβέντας μας, θα μου πει ότι έχει να κάνει μεφ εδώ κι έναν μήνα, οπότε καταλαβαίνω ότι θα τον ενοχλούσε αν ήξερε ότι είχα καταλάβει την αλήθεια από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο σπίτι. Κάπως έτσι είναι οι ζωές όσων gay αντρών έχουν αγκιστρωθεί στο δόλωμα των chems, των χημικών ναρκωτικών νέας γενιάς, που συνδυάζουν χαμηλή τιμή, έλλειψη σωματικού εθισμού και πρόσκαιρη ευφορία και διάθεση για αχαλίνωτο σεξ. Η εξάρτησή τους είναι καθαρά ψυχολογική: «Ήταν μία περίοδος που, αφού είχα ξεκινήσει με την κόκα μετά από έναν χωρισμό, πέρασα πολύ εύκολα στα chems για οικονομικούς κυρίως λόγους», μου λέει ο Μάνος από το Skype κι εξηγεί πως ένιωθε στην αρχή: «Γενικά όλο αυτό ήταν μια αντίδραση σε μια κακή ψυχολογική κατάσταση. Στην ουσία από ένα σημείο και μετά είχα εθιστεί σε όλο αυτό, πιο πολλή στην ουσία κι όχι στο σεξ. Συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές πήγαινα σε κάποιο πάρτι πιο πολύ για να πιω κι όχι για να κάνω σεξ. Μπορεί να πήγαινα και να καθόμουν σε μια γωνία και να μην κάνω τίποτα». «Υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν μεφ ακόμα και για να πάνε γυμναστήριο. Εγώ δεν έφτασα σε αυτό το σημείο», επισημαίνει ο Γιώργος, που τον συνάντησα στο χώρο της εργασίας του, για να μου μιλήσει για το ίδιο θέμα, με δεδομένο ότι έχει σταματήσει τη χρήση chems εδώ και 8 μήνες.

Βάζεις σε απόλυτη προτεραιότητα το σεξ ή τα chems ή και τα δύο…

Η δυσκολία του να μιλήσει κάποιος με άτομα που κάνουν χρήση chems ήταν πανταχού παρούσα σ’ αυτή την έρευνα του Antivirus: Έδωσα ραντεβού 2-3 φορές μ’ ένα ζευγάρι αντρών που κάνουν μαζί χρήση, για να μου μιλήσουν μέσω Skype. Την τρίτη φορά, που δυστυχώς για μένα, έπεσε Σάββατο βράδυ, δεν μου μίλησαν ποτέ ξανά, παρόλο που αρχικά είχαμε πει να μιλήσουμε «σε μία ώρα». Προφανώς είχαν βρει στο μεταξύ κάποιον ή κάποιους για σεξ, πράγμα πολύ πιο επείγον και σοβαρό για Σάββατο βράδυ στην περίπτωση ενός ατόμου που έχει εθιστεί στο chemsex. Εξάλλου, μπορεί να δει κανείς παντού την επιρροή των chems: Σε τηλεοπτικές σειρές, ιδιαίτερα τις αμερικάνικες, με σαφείς αναφορές που είναι είτε ουδέτερες είτε παροτρύνουν τον τηλεθεατή να περάσει στο ταξίδι του chemsex. Τα ίδια και στο Facebook: Υπάρχουν άτομα, που ενώ ταλανίζονται από χίλια δυο ψυχολογικά προβλήματα, πιστεύουν ότι βρίσκουν διέξοδο μέσα από τα chems. «Μετά από δύο δεκάρια στεντόν και την πολύτιμη στήριξη ανθρώπων που αγαπώ, συνέρχομαι από ένα άσχημο, άσχημο, άσχημο trip κεταμίνης, συνδυασμένο με στερητικά από αντικαταθλιπτικό, που με έφτασαν σε σημείο να σκέφτομαι / σχεδιάζω να φουντάρω – άσχετα αν βαθιά μέσα μου ήξερα και δεν ήξερα ότι είναι προσωρινό», λέει ο νεαρός Φάνης σε ένα post του στο Facebook. Η κεταμίνη είναι ένα ισχυρό αναισθητικό, που προκαλεί παράλυση ή και θάνατο εάν ληφθεί σε μεγάλη δόση. Έχω υπάρξει μάρτυρας σε επεισόδιο όπου άτομο μπέρδεψε τη μεφ με την κεταμίνη, με αποτέλεσμα να έχει παραισθήσεις και να μην μπορεί να κουνήσει τα άκρα του για αρκετή ώρα, ενώ μίλαγε και νόμιζε ότι θα πεθάνει. Τα δύο αυτά ναρκωτικά μοιάζουν πολύ μεταξύ τους (λευκή σκόνη), καθώς και στον τρόπο πρόσληψης (συνήθως από τη μύτη) αλλά οι δόσεις της «κέτα» είναι πολύ μικρότερες από της μεφ, για να είναι «ασφαλείς» για τον άνθρωπο. Βεβαίως, υπάρχουν οι συνειδητοποιημένοι χρήστες, που γνωρίζουν πολύ καλά πως βλάπτουν τον οργανισμό τους, αλλά το συνεχίζουν. Ένας από αυτούς είναι ο Γιάννης, ο οποίος μιλάει για τον εθισμό του σε όλων των ειδών τα ναρκωτικά: «Συγκεκριμένα περιστατικά δεν θέλω να σου πω, αλλά κάποιες φορές ήταν πολύ σοβαρά και επιβλαβή στον οργανισμό. Προτιμώ να μιλήσω για τις φορές που έχω περάσει καλά, που είναι πάρα πολλές». Και εξηγεί ότι, «το κακό ξεκινά από τη στιγμή που δεν μπορείς να το χειριστείς και έχουν υπάρξει τέτοιες στιγμές, δεδομένου και ότι τα ίδια τα ναρκωτικά σε φέρνουν σε μία κατάσταση που είναι οριακή. Αν ξεπεραστεί το όριο και εκείνη τη στιγμή δεν έχεις τον έλεγχο αυτού του «σάλτου», εκεί μπορούν να γίνουν μεγάλες ζημιές, εμφράγματα… Μπορεί να πεθάνεις από τη χρήση». Ο Γιάννης είναι από τους ελάχιστους χρήστες των chems που συνδυάζουν όλων των ειδών τα ναρκωτικά και το αγαπημένο του, όπως λέει, είναι η ηρωίνη: «Τα κατασταλτικά ναρκωτικά τα προτιμώ. Την ηρωίνη και τα παράγωγά της ή τα σχετικά με την ηρωίνη. Δεν θέλω διεγερτικά».

Η πρώτη μου φορά

Οι περισσότεροι έχουν ξεκινήσει σε συνδυασμό με το sex την χρήση των chems κι η πλειοψηφία απ’ αυτούς δεν είχε κάνει ποτέ κάτι πιο σκληρό, εκτός ίσως από κόκα. Ο Νίκος μου είπε: «Ξεκίνησα το chemsex το Σεπτέμβριο του 2011. Ο λόγος ήταν η περιέργεια, είχα συναντηθεί με παιδιά που τα γαμούσα και τα φίσταρα και έφερναν τη… σκονίτσα τους. Την πρώτη φορά το έκανα σε σπίτι άλλου κι εκτός Ελλάδος. Ήξερα ότι αυτό το παιδί ήξερα θα μου έβρισκε και του ζήτησα. Πήγα απ’ το σπίτι του στο Βερολίνο και του είπα να παίξουμε κιόλας. Μου έδωσε και λίγο G. Άργησε πάρα πολύ να με πιάσει η μεφ και δεν ήτανε συγκλονιστική πρώτη φορά. Μετά μου άρεσε περισσότερο», μου λέει για την επίδρασή της. Ο Γιώργος ξεκίνησε το 2009 και μάλιστα το δοκίμασε πρώτη φορά στη δουλειά, αφού τότε δούλευε σε μπαρ: «Δεν ήταν για σεξ, ήταν για διασκέδαση, για χρόνια μου λέγανε να δοκιμάσω, έλεγα όχι και κάποια στιγμή είπα ναι, να δοκιμάσω», εξηγεί. Μέχρι το 2010 «έπινε» χωρίς να κάνει σεξ και μάλιστα επειδή «ήταν τα εισπνεύσιμα», όπως διευκρινίζει, «δεν είχα όρεξη για σεξ, το είχα συνδυάσει με τη νυχτερινή διασκέδαση. Κάποια στιγμή ένας μου δίνει ένα energy drink, που έπινε και μέσα είχε G. Μου έβγαλε πολύ έντονα ένστικτα για άγριο σεξ και μάλιστα πράγματα που δεν τα είχα σκεφτεί ποτέ. Γύρισα το πρωί σπίτι μου στις 9 και πήγα στην άλλη άκρη της πόλης, για να κάνω σεξ. Κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα το έκανα». Η επίδραση στην ψυχολογία του Γιώργου ήταν καταλυτική: «Μου άλλαξε τα δεδομένα σε ό,τι αφορά το σεξ. Μεταξύ 2010 και 2013 δεν ξανάκανα σεξ χωρίς ναρκωτικά, υπήρξε περίοδος που κάθε σαββατοκύριακο γινόταν αυτό, με όλων των ειδών τα chems. Σιγά-σιγά δεν με έπιαναν τόσο, οπότε είτε πρέπει να πας σε βελόνες (σ.σ. slamming), είτε να αποστασιοποιηθείς λίγο. Εγώ επέλεξα να σταματήσω τελείως το 2013». Για τον Γιώργο, όμως, δεν ήταν η τελευταία φορά που θα έκανε chemsex, παρόλο που ταυτόχρονα απείχε και από το κανονικό σεξ, γιατί «φοβόμουν ότι δεν θα μπορώ να λειτουργήσω ή ότι δεν θα μου αρέσει τόσο πολύ», μου εκμυστηρεύεται. Βρίσκει «καταφύγιο» σε μία σχέση και απέχει από τα chems για αρκετό διάστημα, αλλά κατά τη διάρκεια της σχέσης ξανακυλάει. «Με πολύ περισσότερο έλεγχο, κάνοντας παράλληλα σεξ και με τη σχέση μου χωρίς ναρκωτικά. Κάτι το οποίο με έκανε να αντιληφθώ, επειδή τα εφέ των ναρκωτικών μειώνονται, ότι αυτό που έχεις στο μυαλό σου κι η καύλα που έχεις στο μυαλό επ’ ουδενί δεν είναι η πραγματικότητα που ζεις. Έτσι ξενέρωσα και τα σταμάτησα εδώ και 8 μήνες». Ο Δημήτρης, που με δέχτηκε σπίτι του ένα χαλαρό Σάββατο πρωί, μου είπε εξ αρχής ότι είναι και ντίλερ και μου μίλησε αρχικά για την πρώτη του φορά ως χρήστης: «Ο λόγος ήταν η διάρκεια στο σεξ, που μου προσφέρουν τα chems. Έτσι τα ξεκίνησα, αλλά ούτε καν θυμάμαι ποια ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα, ούτε τι μου είχε δημιουργήσει, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν με πολυπιάνουν εμένα αυτά. Απλά με βοηθάνε στη διάρκεια». Ο Γιάννης, ο πιο «έμπειρος» εκ των συνομιλητών μου σε σχέση με όλες τις ψυχοδραστικές ουσίες μου λέει ότι έχει πολύ μεγάλο ιστορικό με τις ουσίες, «οπότε δεν περίμενα να έρθει το chemsex. Πρώτη φορά συνθετικά ναρκωτικά έκανα όταν ήρθαν, μπορεί να ήταν το 2008, αν θυμάμαι καλά. Έκανα κρύσταλ μεθ. Έκσταση και τέτοια έκανα από το 1995, κόκα λιγότερο. Χημικά ήταν κι εκείνα, μαζί με γαμήσια. Στη γενιά μου έπαιξαν χημικά (chems) στα γαμήσια, δηλαδή δεν μου είχε κάνει εντύπωση αυτό, δεν περίμενα να το δω το 2009. Από το 1993 τα είχα δει και στο εξωτερικό». Σε ένα καφέ στη Βικτώρια συναντηθήκαμε με τον Θανάση, που τον ήξερα από παλιότερα, αλλά δεν γνώριζα ότι ήταν χρήστης ψυχοδραστικών ουσιών, ούτε είχε προκύψει σαν θέμα πάνω στην κουβέντα. Μέσω τρίτου κανονίστηκε το ραντεβού και οι ενδοιασμοί του μετριάστηκαν, καθώς γνωριζόμασταν, ειδάλλως δεν θα μιλούσε ανοιχτά για το θέμα: «Με ουσίες ξεκίνησα στα 17, μέσα από την ηλεκτρονική μουσική, τα μαγαζιά, χωρίς να έχω καν στο μυαλό μου ότι μπορώ να το συνδυάσω με το σεξ. Πολύ λίγες φορές είχα κάνει σεξ με κοπέλα υπό την επήρεια LSD, το οποίο ήταν τραγικό… εκεί που γαμούσες, έβλεπες έναν δράκο! Αμφεταμίνες, κοκαΐνες, τριπάκια, μία με δύο φορές το μήνα χρησιμοποιούσα κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, αλλά μου φαινόταν αδιανόητο το σεξ με τα ναρκωτικά». Ο Θανάσης πέρασε από μία μεταβατική φάση, όπου υπήρξε σεξεργάτης, για άντρες και τελικά αποδέχτηκε τον εαυτό του ως gay κάνοντας και μία μακροχρόνια σχέση, με την οποία μετά από ένα διάστημα αποφάσισαν να δοκιμάσουν το chemsex. Μου περιγράφει πως έγινε την πρώτη φορά: «Η πρώτη-πρώτη φορά, βασικά ήταν σε μία βίζιτα μ’ ένα ζευγάρι, που μου πρόσφερε και δοκίμασα. Ήμουν τόσο χαρούμενος που δεν τους πήρα ούτε λεφτά. Μεφ και G και το πρώτο μου βιάγκρα», αλλά πέρασε αρκετό διάστημα μέχρι να ξανακάνει. «Με τη σχέση μου σε κάποια φάση κάναμε σεξ μια μέρα με κεταμίνη κι είπαμε να πάμε σε μια παρτούζα. Μετά από αυτό εύκολα μπήκα στο τριπάκι. Από τη στιγμή εκείνη συνδύασα το σεξ με τα ναρκωτικά, είτε με κόκα είτε με άλλα. Μετά άρχισα να γουστάρω. Απελευθερωνόμουν, σου καταργούν τις αναστολές σε πολύ μεγάλο βαθμό, τσαλακωνόμουν». Ο Μάνος έχει σταματήσει τη χρήση χημικών ουσιών από τον Οκτώβριο του 2016. «Είχα ξεκινήσει πριν από δυόμιση χρόνια το chemsex και πριν από αυτό έκανα κόκα, περίπου το 2014. Είχα κάνει και σεξ υπό την επήρεια της κόκας, αλλά γενικά δεν ήταν συνδεδεμένο με το σεξ. Πιο πολύ όταν έβγαινα σε κλαμπ». Η περίπτωση του Μάνου είναι ίσως η πιο κλασική: «Το chemsex προέκυψε όταν έκανα αρκετά συχνά κοκαΐνη και το συζητούσα με κάποιον και μου είπε ότι υπάρχει η μεφ, που είναι παρόμοια και είναι πιο φτηνή. Τη στιγμή που μου το πρότεινε, κάναμε και μαζί. Πίναμε, παίζαμε και σε κάποια φάση μου λέει ότι συνήθως τη μεφ τη χρησιμοποιούν σε πάρτι. Επί τόπου ανοίγουμε το grindr και προσπαθούμε να βρούμε κι άλλους. Οι άλλοι φέρανε poppers και G. Για τις δύο επόμενες μέρες γινόταν το ίδιο. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η εμπειρία».

Διακίνηση

Υπάρχουν τρεις απόψεις σε σχέση με τη διακίνηση των chems στην Ελλάδα. Το ρεπορτάζ δεν έφτασε τόσο βαθιά ώστε να βρει τα κανάλια διοχέτευσης των ουσιών στην αγορά, γιατί όσο δύσκολο ήταν να βρει κάποιος χρήστες να μιλήσουν – έστω και ανώνυμα – ακόμα πιο δύσκολο ήταν να βρει τους διακινητές ή τουλάχιστον αποδείξεις για το πως γίνεται και από ποιους ελέγχεται η διακίνηση. «Τα άτομα δεν είναι πολλά, τουλάχιστον στον gay χώρο, που κάνουν διακίνηση», λέει ο Δημήτρης, που είναι και ντίλερ. «Σκοπός είναι κυρίως να «εξυπηρετηθούν» κάποια άτομα με ασφάλεια και χωρίς ρίσκο να πιαστούν, σε σχέση με το να αγοράσουν κάτι τέτοιο από το δρόμο. Βέβαια, πλέον μπορείς να βρεις chems παντού, ακόμα κι από αλλοδαπούς στο κέντρο. Μου έχουν πει ακόμα και για στρέιτ που δίνει μεφ σε στρέιτ», συμπληρώνει. Στην ερώτησή μου γιατί αποφάσισε να κάνει αυτή τη «δουλειά» ή την «εξυπηρέτηση», όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος, μου απάντησε ότι «σίγουρα το θέμα είναι οικονομικό. Πολύ μεγάλη ανεργία, ο καθένας ψάχνει έναν τρόπο να ζήσει. Δε νομίζω ότι κάποιος παίρνει ένα τέτοιο ρίσκο να κάνει αυτή τη δουλειά, αν δεν έχει ανάγκη. Πολλά χρήματα βγάζουν μόνο όσοι πουλάνε κόκα. Όσοι δίνουν σε κάποιο κόσμο λίγη κόκα και κάποια λίγα είδη φτηνών chems δεν νομίζω ότι βγάζουν πολλά λεφτά». Η αλήθεια είναι ότι όσοι ντίλερ γνωρίζω, είναι ταυτόχρονα και χρήστες. Κανένας από αυτούς δεν έχει «κάνει λεφτά», δεν έχει «πιάσει την καλή». Φαίνεται από τα διαμερίσματά τους, από τον τρόπο ζωής τους. Δεν είναι αυτό που λέμε «βαρόνοι των ναρκωτικών», οπότε τα «μεγάλα ψάρια» θα βρίσκονται αλλού. Ο Γιάννης, που είναι όπως είπαμε, χρήστης όλων των ειδών ουσιών, πιστεύει ότι «ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος στα ναρκωτικά με το σεξ και στη gay κοινότητα, αφορά το μηχανισμό που τα πουλάει τα ναρκωτικά. Από την άποψη ότι είναι ένας κρατικός οργανισμός, ο οποίος πουλώντας ναρκωτικά, ελέγχει την επιθυμία και την κατευθύνει». Όταν τον ρωτάω για ποιον κρατικό μηχανισμό μιλάει, επειδή δεν θέλει να απαντήσει ευθέως, μου λέει: «Είναι ο ίδιος με τον κρατικό μηχανισμό που λέει ότι είναι καλό να είσαι γκέι ή δεν είναι ή απαγορεύεται να ζεις μια γκέι ζωή». Κι εξηγεί λίγο παραπάνω, χωρίς να κατονομάζει: «Ο τρόπος που πουλιούνται τα ναρκωτικά, είναι οργανωμένος, αφορά και την οργάνωση του κράτους. Το πρόβλημα με τα ναρκωτικά αφορά και τον τρόπο διακίνησης και παρουσίασης και πλασαρίσματος σε μια αγορά. Όταν μιλάμε για αυτό, δεν θα μιλήσουμε μόνο για το χρήστη, αλλά και γι’ αυτόν που τα πουλάει, για τον ντίλερ». Το κύκλωμα, που διακινεί μεφ και G στην πόλη μας, αποτελείται από μία χούφτα ανθρώπους. Δεν το κρύβουν ότι το κάνουν, ούτε δείχνουν να έχουν ενοχές και είναι κι οι ίδιοι χρήστες, ενώ κάποιοι θα σου πουν ότι το… ελέγχουν. Όλη η πιάτσα τους ξέρει, μπορείς να τους πάρεις τηλέφωνο, να σου τα φέρουν σπίτι, να σου τα φέρουν την ώρα που κάνεις σεξ, ή να πας άμεσα σπίτι τους να αγοράσεις. Επίσης, θεωρούν ότι δεν κάνουν κάτι κακό ή δεν το πολυαναλύουν κιόλας. Προτιμούν να βλέπουν την πραγματικότητα αλλιώς. Επιστρέφουμε στον Δημήτρη, ο οποίος ίσως είναι ο πιο συνετός από τους ντίλερ: «Η κρίση το δημιούργησε αυτό, αλλά και ο κόσμος ταυτόχρονα τα παίρνει για να ξεπεράσει τα προβλήματά του. Είναι ένας δρόμος για να περάσεις καλά και να μη σκέφτεσαι τόσο τα προβλήματά σου. Σίγουρα δεν έχουν όλοι την ίδια οικονομική άνεση να πάρουνε, κάποιοι παίρνουν κάθε σαββατοκύριακο , άλλοι μια φορά το μήνα, άλλοι κάνουν συνειδητά αποχή για κάποιους μήνες. Μπορεί να θέλουν παραπάνω αλλά δεν έχουν λεφτά για επιπλέον δόσεις».

Τα chems και οι επικίνδυνες πρακτικές στο σεξ

Από την επιθετικότητα και την έξαρση του σεξ χωρίς προφυλακτικό, μέχρι την ακατάσχετη λογοδιάρροια και την εμμονική ενασχόληση με την εύρεση ερωτικών συντρόφων μέσω των applications, ο κοινός παρονομαστής είναι η χρήση των chems κατ’ επανάληψη. Ο Γιώργος μου λέει ότι έχει μεν τον απόλυτο έλεγχο του τι γίνεται στην πραγματικότητα, αλλά υπάρχει «πάντα κάτι το ανικανοποίητο. Εξ’ ου και κάποιοι συστηματικά ψάχνουν καινούρια άτομα, δεν νιώθουν ικανοποιημένοι ποτέ. Πάντα θέλεις κι άλλο, ακόμα και να βρεις αυτό που θέλεις κάποια στιγμή». Υπάρχουν και στιγμές απόλυτης έλλειψης αναστολών, όπως αυτή που μου περιγράφει ο Γιώργος: «Ένας ήθελε γυμνός να βγει στην ταράτσα να κάνει σεξ, ή να βγει από το ασανσέρ χωρίς ρούχα». Ταυτόχρονα κάποιες λάθος πρακτικές μπορεί να αποβούν για κάποιους μοιραίες, ιδιαίτερα όταν περιλαμβάνουν υπερβολική δόση G (GBL) ή κεταμίνης. «Το πιο τρομακτικό που έχω ζήσει», λέει ο Γιώργος, είναι «να μπερδέψει κατά λάθος τις ουσίες κάποιος, να του δώσουν κεταμίνη αντί για μεφ, να έχει πανιάσει και να βρίσκομαι στο μπάνιο να τον λούζω με κρύο νερό και να μη λειτουργεί τίποτα στο σώμα του, να έχει πετρώσει». Ο Θανάσης περιγράφει όσα του έβγαζε η χρήση των chems πάνω στο σεξ: «Υπάρχει και η ξεφτίλα, που με τα ναρκωτικά σε καυλώνει απίστευτα, λίγο πιο κίνκυ, πιο βρώμικο σεξ». Αυτό δεν είναι τόσο αρνητικό, εφόσον θέλει να το νιώσει κάποιος πάνω στην καύλα, το πρόβλημα επιδεινώνεται, όταν κινδυνεύει η ζωή του: «Σε κάποια φάση κόλλησα και HIV, το καλοκαίρι του 2015, γιατί είχα μια τάση να μη χρησιμοποιώ προφυλακτικό», «η χρήση προφυλακτικού σε όλα αυτά είναι μηδαμινή και αν υπάρχει, αναιρείται. Οι πρακτικές μπορεί να περιλαμβάνουν ακόμα και αίμα, ενώ πέρα από τον HIV, υπάρχει και η ηπατίτιδα C», συμπληρώνει ο Θανάσης και υποστηρίζει ότι αυτή την «τάση για ελευθερία από τις αναστολές» του την προκάλεσαν τα chems. Επίσης, ο ίδιος έχει ακούσει ιστορίες που «σε παρτούζες δίνουν υπερδοσολογίες G για να φτάσουν το θύμα να μην έχει τον έλεγχο. Εγώ πάντα είχα τον έλεγχο, δεν άφηνα κόσμο να μου βάλει G ή οποιαδήποτε άλλη ουσία.» «Το chemsex σε κάνει να χάνεις το μέτρο του χρόνου», λέει ο Νίκος και προσθέτει: «Ξαφνικά η μία-δύο ώρες σεξ γίνονται 2 μέρες, με ναρκωτικά, γαμήσια και φισταρίσματα. Χωρίς ύπνο». Ακόμα πιο επικίνδυνη πρακτική θεωρείται το slamming, δηλαδή η πρόσληψη – κυρίως – μεφ με υποδόρια ένεση. Για την εμπειρία του αυτή μίλησε ο Νίκος: «Έχω κάνει από περιέργεια slamming, ήθελα να δω πού θα με πάει, να το κάνω ακόμα καλύτερο. Το είχα κάνει στις αρχές το 2011. Τώρα δεν το κάνω. Γιατί ευτυχώς δεν μου είναι απαραίτητο να την ακούσω και καταλαβαίνω ότι είναι πολύ επιβαρυντικό. Αν μου ήταν απαραίτητο, θα το έκανα και τώρα. Την ακούω με το σνιφαριστό. Αυτό που κάνω είναι το plugging, να διαλύσω μεφ με ζεστό νερό και να το βάλω μέσα στην τρύπα». Για το slamming ο Δημήτρης λέει ότι: «Έχω ακούσει πως ορισμένοι παροτρύνουν κάποιους για σλαμ. Θεωρώ ότι δεν είναι σωστό να παροτρύνεις κάποιον, είναι σωστό να είναι δική του επιλογή. Δεν είναι σωστό να τον πιέζεις, από τη στιγμή που δεν έχει δοκιμάσει ή δεν έχει σκεφτεί να πάρει. Νομίζω ότι γίνεται πολύ εθιστικό το σλαμ. Επειδή δεν το κάνω, δεν μπορώ να έχω απόλυτα γνώμη, από την άποψη ότι κάποιοι μπορούν να το ελέγχουν. Σίγουρα όμως υπάρχουν κάποιοι που δεν το ελέγχουν και δεν είναι ό,τι καλύτερο να καταστρέφεις τις φλέβες σου». Ο Νίκος, στη συνέχεια, μου λέει ότι έχει πέσει αναίσθητος δύο φορές από υπερβολική δόση G, το λεγόμενο «G hole», χωρίς να έχει κινδυνέψει όμως η ζωή του, ενώ έχει δει τουλάχιστον πέντε φορές άλλα άτομα σε G hole. Επίσης, μου λέει ότι «έχω δει σε άλλους να κολλάνε στα κινητά τους, μάλλον από τη μεφ. Δεν κάνουν τίποτα άλλο. Αυτό εμένα δε μου συμβαίνει. Ξέρω ότι είμαι εκεί για το γαμήσι». Το ίδιο έχει παρατηρήσει στον εαυτό του και ο Μάνος: «Σε σχέση με το κινητό είναι κάποια επίδραση της ουσίας που σε κάνει να νιώθεις κολλήματα. Απλά μου χει τύχει με τις ώρες να σκρολάρω το facebook. Τα chems σε κάνουν να τρως κόλλημα με κάτι που τα έχεις συνδυάσει. Είχα καταλήξει, κάθε φορά που έπινα, να μένω μόνος μου στο σπίτι ή να σκρολάρω με τις ώρες τα apps, ήταν πολύ περίεργη φάση. Επίσης, σταμάτησα να κάνω σεξ χωρίς drugs. Είχα καταλάβει ότι ήταν προβληματικό είχα προσπαθήσει να κάνω και χωρίς και είδα ότι δε λειτουργούσα, τελικά έκανα drugs μπας και κάνω σεξ και ούτε αυτό έκανα». Κι ο Γιώργος με τη σειρά του περιγράφει για την εμπειρία του: «Κάνεις σεξ με ανθρώπους που επ’ ουδενί θα τους άφηνες να σε αγγίξουν αν ήσουν νηφάλιος, αλλά κάνεις σεξ γιατί έχουν μπει στην ίδια φάση. Πολλοί ενεργητικοί μετασχηματίζονται σε υπερ-παθητικούς, υποτακτικούς, που θέλουν να γίνουν το πουτανάκι των άλλων και τέτοια, όσο πιο hard τόσο καλύτερα. Άρει τις ασφάλειες, τις αναστολές, δεν αντιλαμβάνεσαι αν κάνεις κακό στον εαυτό σου, αρκεί να είναι ό,τι πιο hardcore.»

Κινδύνεψαν να χάσουν ή έχασαν και τη δουλειά τους

Μία άλλη πολύ σημαντική συνέπεια στις ζωές των χρηστών τέτοιων ουσιών αφορά το εργασιακό τους περιβάλλον. Είτε πρόκειται για μια απλή απουσία, που δικαιολογείται τις περισσότερες φορές με μια αδιαθεσία, είτε μέχρι και απόλυση. Ο Μάνος μου λέει για την περίπτωσή του: «Η χρήση είχε συνέπειες στο εργασιακό μου περιβάλλον. Εάν ήταν Σάββατο, ξεκινούσα να πίνω, με την προοπτική ότι δουλεύω Δευτέρα. Αλλά έφτανε η Δευτέρα και συνέχιζα να πίνω. Παραμέλησα τη δουλειά μου μια, δυο, τρεις φορές και τελικά μου είπανε να φύγω». Η επαγγελματική καριέρα του Γιάννη έχει κινδυνέψει αρκετές φορές: «Η επόμενη μέρα δεν σε βρίσκει ακριβώς εκεί που υπολόγιζες. Που σημαίνει ότι μπορεί να μην πας στη δουλειά σου ή να πας στη δουλειά σου μαστουρωμένος. Συμβαίνουν αυτά.»

Μεγεθύνουν τα όποια προβλήματα έχει κάποιος και προκαλούν κατάθλιψη

Ρωτάω τον Γιάννη, αν πέρα από την καριέρα του, έχει κινδυνέψει και η ζωή του, με δεδομένο ότι χρησιμοποιεί πολλών ειδών ουσίες: «Υπολογίζω, στο βαθμό που τα έχω κατανοήσει, ότι από τη στιγμή που φτάνεις σε εκείνο το σημείο, είναι κι αυτό μια επιλογή, δεν φταίνε τα ναρκωτικά. Τα ναρκωτικά είναι ένα χαλί, βάζεις πάνω το τρενάκι σου. Τώρα αν αυτό είναι τρενάκι της χαράς ή τρενάκι του τρόμου, με τον ίδιον οδηγό δεν είναι; Πάντως, πολλές φορές έχω επιχειρήσει πράγματα, έχω κάνει αυτοκτονικούς ιδεασμούς, αλλά έχω δει κι άλλους ανθρώπους να τους συμβαίνει. Να θέλουν να πηδήξουν από τον τέταρτο όροφο, να θέλουν να βάλουν ένα μαχαίρι στον κώλο, έχω δει τέτοια πράγματα. Πάλι όμως θεωρώ ότι δεν είναι τα ναρκωτικά αυτό για το οποίο πρέπει να κουβεντιάσουμε, όταν μιλάμε για τέτοιου είδους συμπεριφορές. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος, δηλαδή, ότι αν έλειπαν τα ναρκωτικά, αυτό δεν θα είχε συμβεί. Το ποια είναι η ανθρώπινη διάσταση, τα ναρκωτικά τη βοηθούν να αποκαλυφθεί, αλλά δεν τη φτιάχνουν. Ίσως τη μεγεθύνουν, αλλά υπάρχουν ήδη αυτά τα πράγματα. Δεν μπορώ εγώ ξαφνικά να αρχίσω να μεγεθύνω τον εσωτερικό σου ψυχισμό, το δικό σου τραύμα, το δικό σου εκπληρωμένο ή ανεκπλήρωτο, μιας και μιλάμε για σεξ, γιατί αυτό είναι το διακύβευμα… Ο καθένας λοιπόν διογκώνει, χρησιμοποιώντας τα ναρκωτικά, τις δικές του απαιτήσεις. Τα δικά του «θέλω» εκείνη τη στιγμή. Με βάση του πώς αυτά τα «θέλω» εκπληρώνονται προχωρά, κάνει το ταξίδι του. Η ηδονή και η καταστροφή είναι πολύ κοντά. Η εμπειρία μου έρχεται από ανθρώπους οι οποίοι συμμετέχουν στο σεξουαλικό παιχνίδι με συγκεκριμένο προφίλ. Τα chems βοηθάνε στο πιο… απαιτητικό σεξ, γιατί εκφράζει ογκωδέστερα απαιτήσεις. Και από τις 2, από τις 3, τις 150 πλευρές, όσες είναι στην παρτούζα εκείνη τη στιγμή». Ο Φάνης, φίλος από το Facebook, έχει αναρτήσει το εξής για την δική του εμπειρία: «Μετά από δυο δεκάρια στεντόν και την πολύτιμη στήριξη ανθρώπων που αγαπώ, συνέρχομαι από ένα άσχημο άσχημο άσχημο άσχημο trip κεταμίνης συνδυασμενο με στερητικά από αντικαταθλιπτικό, που με έφτασαν σε σημείο να σκέφτομαι/σχεδιάζω να φουντάρω – άσχετα αν βαθιά μέσα μου ήξερα και δεν ήξερα ότι είναι προσωρινό-. Οι καταθλιπτικές φάσεις είναι περίεργες… η λογική δεν λειτουργεί ακριβώς όπως όταν είσαι “νηφάλιος”». 

Η απεξάρτηση

«Έξι μήνες ήμουν σε φάση διαρκούς θλίψης, χειρότερο από την κατάθλιψη. Συνειδητοποίησα ότι είχα έξι μήνες να καθαρίσω το σπίτι μου. Και τότε απομνημόνευσα την εικόνα του σπιτιού, για να σκέφτομαι ότι δεν θα ξανακαταντήσω έτσι», λέει ο Γιώργος, περιγράφοντας τη δική του στιγμή συνειδητοποίησης του προβλήματος και συμβουλεύει: «Το chemsex σου καλύπτει την ανάγκη για κοινωνικοποίηση, τις ανασφάλειες που έχεις, αλλά παροδικά, πολύ επιφανειακά. Στην πραγματικότητα σου προκαλεί αποξένωση, μοναξιά, κι αυτό που πρέπει να κάνει κάποιος για να ξεφύγει, είναι να γεμίσει την καθημερινότητά του με ενδιαφέροντα πράγματα, καθώς και επίσης με ανθρώπους που τον αγαπάνε, τυχόν μία σχέση θα μπορούσε να βοηθήσει. Σίγουρα για την κατανόηση του λόγου της χρήσης, μία ψυχοθεραπεία, επίσης, θα βοηθούσε». Καταλήγει τελικά στο εξής συμπέρασμα: «Αυτός που θέλει να ανακαλύψει για ποιο λόγο πίνει τα ντρόγκια, πρέπει να ψάξει τι πραγματικά, ποιο κενό, του καλύπτει. Συνήθως είναι η μοναξιά ή η επιβεβαίωση». Ο Δημήτρης, αν και δεν έχει «ξεφύγει» ακόμα, πιστεύει ότι το ελέγχει και εξηγεί πώς τα καταφέρνει: «Ο κάθε οργανισμός λειτουργεί τελείως διαφορετικά και θέλει διαφορετική δόση. Κάποιοι καταφέρνουν να τα κοντρολάρουνε και τα χρησιμοποιούν μόνο για να περνάνε καλά, χωρίς να έχουν ιδιαίτερα θέματα, με υπερδοσολογίες και τέτοια, άλλοι πάλι χάνουν τον έλεγχο και καίγονται. Είναι και θέμα χαρακτήρα, κατά πόσο θες να ελέγχεις τον εαυτό σου και να μην ξεφύγεις. Να απολαμβάνεις αυτό που πρέπει και που θέλεις να αισθάνεσαι. Το κάψιμο δεν έχει καλά αποτελέσματα σίγουρα και μπορεί να είναι μέχρι και πολύ ακραίο. Υπάρχουν άτομα που έχουν καταλήξει σε νοσοκομεία. Εγώ προσωπικά, δεν μπερδεύω πολλά ναρκωτικά, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχω δει να παίρνουν πέντε ναρκωτικά μαζί. Κι αυτό δεν προσφέρει και κάτι. Μάλλον επιλέγεις να καείς. Πάνω από δύο ναρκωτικά δεν πρέπει να πάρεις και πρέπει να ξέρεις και ποια θα πάρεις για να είσαι σε μια νορμάλ κατάσταση, σαν να έχεις πιει λίγο αλκοόλ. Όχι μεθύσι που μπορεί να σε κάνει επιθετικό, να σου φέρει εμετό και ζαλάδες ή να οδηγήσεις ένα αυτοκίνητο και να τρακάρεις. Αν ελέγχεις τα ναρκωτικά, δεν φτάνεις σε αυτό το σημείο. Απλά έρχεσαι σε μια κατάσταση ευφορίας και περνάς καλά για όσο θέλεις και όσο νομίζεις ότι μπορείς να το κρατήσεις κι αντέχει ο οργανισμός σου, μετά το σταματάς». Από την πλευρά του ο Γιάννης κάνει τα πάντα: «Μπορεί να κάνω διεγερτικά, δηλαδή κόκα ή κρύσταλ, μπορεί να κάνω κατασταλτικά ή βαριά κατασταλτικά, πρέζα ή πιο ελαφριά, σχεδόν ψυχότροπα, μπάφο και τέτοια. Μ’ αρέσουν πάρα πολύ τα παραισθησιογόνα. Ή ο συνδυασμός παραισθησιογόνα με έκσταση, ανάλογα με το σεξ που θέλω να κάνω. Έχω πάντα στο μυαλό μου μια συγκεκριμένη αίσθηση που θέλω εκείνη τη μέρα. Δηλαδή αυτά που αναμιγνύω θέλω να είναι συμβατά ή αν δεν είναι συμβατά έχω στο μυαλό μου πότε πίνω τι, σε σχέση με αυτό που θέλω να ζήσω. Πίνω πολλά χρόνια, οπότε δεν έχει νόημα για μένα το σεξ χωρίς ναρκωτικά. Επίσης, είμαι υπέρ των ναρκωτικών. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι στην έκφραση της επιθυμίας τους μπορούν να χρησιμοποιούν ό,τι θέλουν. Υπάρχει και μια πολιτική διάσταση σε αυτή τη θέση. Αλλά πρωτίστως το κάνω για την καύλα μου. Τα χρησιμοποιώ παντού και για να δουλέψω ή να μη δουλέψω, για να ζήσω… Όχι μόνο στο σεξ. Και για να κρατηθώ ξύπνιος ή για να κοιμηθώ επίσης.» Ο Θανάσης είναι σε αποχή αυτό τον καιρό και βρίσκεται σε ψυχοθεραπεία, αλλά δεν αποκλείει το να ξαναχρησιμοποιήσει chems για σεξ, ενώ μιλάει για τις στιγμές που συνειδητοποιούσε ότι βρίσκεται σε κατάθλιψη: «Όταν τελείωνε η επίδρασή τους, υπήρχε ένα βαρύ κλίμα όσον αφορά την ψυχολογική μου διάθεση. Και σκεφτόμουνα αυτά που είχα κάνει όσον αφορά την προφύλαξη, τον HIV και άλλα. Όταν είσαι σε αυτό το τριπάκι, μπλέκεις με δύο εξαρτήσεις, το σεξ και τα ναρκωτικά, είναι διονυσιακό, απελευθερώνεσαι, δεν είναι εύκολο να το σταματήσεις. Υπάρχει ψυχολογική εξάρτηση, το σκέφτεσαι, δυσκολεύεσαι να κάνεις σεξ χωρίς αυτά. Πλέον, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε αυτή την κατάσταση, να ζω με το επίδομα και κάθε σαββατοκύριακο να καίγομαι. Χωρίς να το κατακρίνω, ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει, ακόμα κι ο διακινητής». Ο Μάνος απέχει από τον Οκτώβριο και λίγο αργότερα ξεκίνησε ψυχοθεραπεία: «Είναι καθαρά δική μου απόφαση και στα πλαίσια αυτής της απόφασης επισκέφθηκα τη γιατρό που ήδη γνώριζα για υποστήριξη. Σίγουρα πιστεύω ότι είναι πολύ καλός τρόπος, για να ξεφύγει κάποιος, δεν θεωρώ όμως ότι είναι μία συμβουλή που μπορεί να δουλέψει για όλους. Άλλοι μπορεί να το κάνουν με μία συχνότητα που να είναι λειτουργική. Εγώ δεν μπορούσα να το κοντρολάρω». Ο Νίκος έχει σκεφτεί να το σταματήσει τελείως, «αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτή τη στιγμή. Τα μεγάλα διαστήματα που έχω περάσει σημαίνουν ότι έχω ψυχολογική εξάρτηση. Φοβάμαι ότι το σεξ δεν θα είναι το ίδιο. Υπάρχουν δύο φορές που δεν έχω πάει στη δουλειά λόγω αυτού. Το βασικό που με έχει κάνει να σκεφτώ να το κόψω είναι ότι η χρήση της μεφ πολύ συχνά ακολουθείται από έντονη βαθιά θλίψη που διαρκεί κάποιες μέρες. Νιώθω πολύ λυπημένος, μια αίσθηση, ματαιότητας απαξίας, κλαίω χωρίς λόγο ή από κάποιο ερέθισμα, εντείνει τα αισθήματα μοναξιάς, σαν μια κρίση κατάθλιψης. Θυμάμαι ότι παλιότερα έκανα σεξ, μέχρι και φιστ, χωρίς ναρκωτικά και μετά ήμουνα μια χαρά και πήγαινα και γυμναστήριο. Ενώ τώρα πρέπει να περάσουν τουλάχιστον τρεις μέρες για να πάω γυμναστήριο. Καταπονείται το σώμα αλλά και η ψυχή. Θεωρητικά ναι μπορώ να ζήσω ξανά το σεξ, αλλά στην πράξη συμπεριφέρομαι σα να μην μπορώ. Φοβάμαι ότι δεν μπορώ. Ο τρόπος που επανέρχομαι στο ίδιο δείχνει ότι το φοβάμαι». Ταυτόχρονα κάνει ψυχανάλυση από το Δεκέμβριο του 2012, αλλά μου λέει ότι «δεν πήγα μόνο γι’ αυτό. Το chemsex είναι ένα σύμπτωμα, το να θες να χρησιμοποιείς ναρκωτικά στο σεξ είναι μια φυγή, γίνεσαι ένας άλλος. Λέμε και για το chemsex αλλά και για άλλα πράγματα. Στην τελική είναι αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Έχει να κάνει με πολλά πράγματα. Δεν είναι άσχετο με το ότι ζω σε μια χώρα που καταρρέει, με όποια ανασφάλεια σημαίνει αυτό για το μέλλον μου, δεν θεωρώ άσχετο το ότι μεγαλώνω και αισθάνομαι άσχημα τον χρόνο να περνάει, περνάω μια κρίση μέσης ηλικίας, μια εσωτερικευμένη ντροπή για την ομοφυλοφιλία, γιατί μεγαλώνοντας έχω περάσει πάρα πολύ ζόρικα». Τελικά, θα μου πει ότι «η απάντηση στο chemsex που προσπαθώ να δώσω είναι η παρέα. Αν λειτουργήσει κάτι, θα είναι αυτό, να βρω τρόπους αφορμές να βγω από το σπίτι να γνωρίσω κόσμο, ψάχνομαι ακόμα και με τον εθελοντισμό. Με τους ανθρώπους».

Ath Checkpoint & Chemsex

Το Ath Checkpoint έχει στα σχέδιά του δημιουργία ομάδας σε σχέση με το ChemSex, η οποία θα απευθύνεται σε gay άντρες που εμπλέκουν ψυχοδραστικές ουσίες στο σεξ. Η ομάδα δε θα είναι θεραπευτικού αλλά βιωματικού χαρακτήρα δίνοντας ευκαιρία για ενημέρωση, συζήτηση και, κυρίως, έκφραση των συμμετεχόντων. Ο αριθμός των συναντήσεων θα είναι προκαθορισμένος και θα διεξάγονται σε τακτά διαστήματα. Στόχοι της θα είναι η ενδυνάμωση των συμμετεχόντων και η μείωση βλάβης από τη χρήση ψυχοδραστικών ουσιών. Την εποπτεία της ομάδας θα έχει Κλινικός Ψυχολόγος, M.Sc., υποψήφιος διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

*Τα ονόματα δεν είναι τα πραγματικά, για ευνόητους λόγους.

To αφιέρωμα φιλοξενήθηκε στο Antivirus 73

πηγή: avmag.gr

The post ChemSex: Αναζητώντας τη «χημεία» στον έρωτα appeared first on Void Network.

“Cocaine Culture: 

A global apartheid of 

decadence and death” 

by Blake Sifton

 

 

CΨΨCapitalism has always required disposable populations in order to function. In our system of global apartheid other people must toil in fields and sweatshops, die in resource wars and watch as their countries are poisoned in order for us to enjoy comfortable, privileged lives.

The post “Cocaine Culture: A global apartheid of decadence and death” by Blake Sifton appeared first on Void Network.

Void Mirror accomodates 3 articles from the mainstream press proving that the time for the Global Legalization of All Drugs has come.

Of course many of the opinions expressed here are not included in the ideas of Void Network but we think it can be usefull for the reader to observe the way that the mainstream starts slowly slowly to come closer to ideas that are common sense and well spreaded in the undergound of the planet for 30 years now.

The criminalization of the using of drugs produced for almost a century social exclusions that lead millions of people in self-destructive ways of life, a life of illegality. In the same moment all healthy powers of society to deal with the problem through the social force, the helpfull information and the health treatment processes are eliminated from the police brutality, the prison system and the lawer’s economical interests and huge income from drug issues…As the underground poet Cool Cat says:”The war on drugs, just like the witch hunts, prohibition, and the holocaust creates one hell of a lot of job opportunities for conmen and thugs…”. The time has come for the end of criminalization of the using of all drugs… The society can take care of this problem much better than the State, and of course much better than the police.

Legalize drugs to stop violence

by Jeffrey Miron, lecturer of economics in Harvard University

original source:

http://www.cnn.com/2009/POLITICS/03/24/miron.legalization.drugs/index.html

Story Highlights :

Thousands have been killed in Mexico’s ongoing drug war
He says U.S. drug policy leads to corruption of politicians and law enforcement
“Legalizing drugs is the best way to reduce drug violence.”
He says drugs should be controlled through regulation and taxation

CAMBRIDGE, Massachusetts (CNN) — Over the past two years, drug violence in Mexico has become a fixture of the daily news. Some of this violence pits drug cartels against one another; some involves confrontations between law enforcement and traffickers.
Recent estimates suggest thousands have lost their lives in this “war on drugs.”
The U.S. and Mexican responses to this violence have been predictable: more troops and police, greater border controls and expanded enforcement of every kind. Escalation is the wrong response, however; drug prohibition is the cause of the violence.
Prohibition creates violence because it drives the drug market underground. This means buyers and sellers cannot resolve their disputes with lawsuits, arbitration or advertising, so they resort to violence instead.
Violence was common in the alcohol industry when it was banned during Prohibition, but not before or after.
Violence is the norm in illicit gambling markets but not in legal ones. Violence is routine when prostitution is banned but not when it’s permitted. Violence results from policies that create black markets, not from the characteristics of the good or activity in question.
The only way to reduce violence, therefore, is to legalize drugs. Fortuitously, legalization is the right policy for a slew of other reasons.
Prohibition of drugs corrupts politicians and law enforcement by putting police, prosecutors, judges and politicians in the position to threaten the profits of an illicit trade. This is why bribery, threats and kidnapping are common for prohibited industries but rare otherwise. Mexico‘s recent history illustrates this dramatically.
Prohibition erodes protections against unreasonable search and seizure because neither party to a drug transaction has an incentive to report the activity to the police. Thus, enforcement requires intrusive tactics such as warrantless searches or undercover buys. The victimless nature of this so-called crime also encourages police to engage in racial profiling.

Prohibition has disastrous implications for national security. By eradicating coca plants in Colombia or poppy fields in Afghanistan, prohibition breeds resentment of the United States. By enriching those who produce and supply drugs, prohibition supports terrorists who sell protection services to drug traffickers.
Prohibition harms the public health. Patients suffering from cancer, glaucoma and other conditions cannot use marijuana under the laws of most states or the federal government despite abundant evidence of its efficacy. Terminally ill patients cannot always get adequate pain medication because doctors may fear prosecution by the Drug Enforcement Administration.
Drug users face restrictions on clean syringes that cause them to share contaminated needles, thereby spreading HIV, hepatitis and other blood-borne diseases.
Prohibitions breed disrespect for the law because despite draconian penalties and extensive enforcement, huge numbers of people still violate prohibition. This means those who break the law, and those who do not, learn that obeying laws is for suckers.
Prohibition is a drain on the public purse. Federal, state and local governments spend roughly $44 billion per year to enforce drug prohibition. These same governments forego roughly $33 billion per year in tax revenue they could collect from legalized drugs, assuming these were taxed at rates similar to those on alcohol and tobacco. Under prohibition, these revenues accrue to traffickers as increased profits.
The right policy, therefore, is to legalize drugs while using regulation and taxation to dampen irresponsible behavior related to drug use, such as driving under the influence. This makes more sense than prohibition because it avoids creation of a black market. This approach also allows those who believe they benefit from drug use to do so, as long as they do not harm others.
Legalization is desirable for all drugs, not just marijuana. The health risks of marijuana are lower than those of many other drugs, but that is not the crucial issue. Much of the traffic from Mexico or Colombia is for cocaine, heroin and other drugs, while marijuana production is increasingly domestic. Legalizing only marijuana would therefore fail to achieve many benefits of broader legalization.
It is impossible to reconcile respect for individual liberty with drug prohibition. The U.S. has been at the forefront of this puritanical policy for almost a century, with disastrous consequences at home and abroad.
The U.S. repealed Prohibition of alcohol at the height of the Great Depression, in part because of increasing violence and in part because of diminishing tax revenues. Similar concerns apply today, and Attorney General Eric Holder’s recent announcement that the Drug Enforcement Administration will not raid medical marijuana distributors in California suggests an openness in the Obama administration to rethinking current practice.
Perhaps history will repeat itself, and the U.S. will abandon one of its most disastrous policy experiments

Better world: Legalise drugs

from Blueprint for a Btter World issue of New Scientist magazine

original source:

http://www.newscientist.com/article/mg20327251.100-legalise-drugs.html

Far from protecting us and our children, the war on drugs is making the world a much more dangerous place.
SO FAR this year, about 4000 people have died in Mexico’s drugs war – a horrifying toll. If only a good fairy could wave a magic wand and make all illegal drugs disappear, the world would be a better place.
Dream on. Recreational drug use is as old as humanity, and has not been stopped by the most draconian laws. Given that drugs are here to stay, how do we limit the harm they do? The evidence suggests most of the problems stem not from drugs themselves, but from the fact that they are illegal. The obvious answer, then, is to make them legal.
The argument most often deployed in support of the status quo is that keeping drugs illegal curbs drug use among the law-abiding majority, thereby reducing harm overall. But a closer look reveals that this really doesn’t stand up. In the UK, as in many countries, the real clampdown on drugs started in the late 1960s, yet government statistics show that the number of heroin or cocaine addicts seen by the health service has grown ever since – from around 1000 people per year then, to 100,000 today. It is a pattern that has been repeated the world over.
A second approach to the question is to look at whether fewer people use drugs in countries with stricter drug laws. In 2008, the World Health Organization looked at 17 countries and found no such correlation. The US, despite its punitive drug policies, has one of the highest levels of drug use in the world (PLoS Medicine, vol 5, p e141).
A third strand of evidence comes from what happens when a country softens its drug laws, as Portugal did in 2001. While dealing remains illegal in Portugal, personal use of all drugs has been decriminalised. The result? Drug use has stayed roughly constant, but ill health and deaths from drug taking have fallen. “Judged by virtually every metric, the Portuguese decriminalisation framework has been a resounding success,” states a recent report by the Cato Institute, a libertarian think tank based in Washington DC.
By any measure, making drugs illegal fails to achieve one of its primary objectives. But it is the unintended consequences of prohibition that make the most compelling case against it. Prohibition fuels crime in many ways: without state aid, addicts may be forced to fund their habit through robbery, for instance, while youngsters can be drawn into the drugs trade as a way to earn money and status. In countries such as Colombia and Mexico, the profits from illegal drugs have spawned armed criminal organisations whose resources rival those of the state. Murder, kidnapping and corruption are rife.
Making drugs illegal also makes them more dangerous. The lack of access to clean needles for drug users who inject is a major factor in the spread of lethal viruses such as HIV and hepatitis C.
So what’s the alternative? There are several models for the legal provision of recreational drugs. They include prescription by doctors, consumption at licensed premises or even sale on a similar basis to alcohol and tobacco, with health warnings and age limits. If this prospect appals you, consider the fact that in the US today, many teenagers say they find it easier to buy cannabis than beer.
Taking any drug – including alcohol and nicotine – does have health risks, but a legal market would at least ensure that the substances people ingest or inject are available unadulterated and at known dosages. Much of the estimated $300 billion earned from illegal drugs worldwide, which now funds crime, corruption and environmental destruction, could support legitimate jobs. And instead of spending tens of billions enforcing prohibition, governments would gain income from taxes that could be spent on medical treatment for the small proportion of users who become addicted or whose health is otherwise harmed.
Unfortunately, the idea that banning drugs is the best way to protect vulnerable people – especially children – has acquired a strong emotional grip, one that politicians are happy to exploit. For many decades, laws and public policy have flown in the face of the evidence. Far from protecting us, this approach has made the world a much more dangerous place than it need be.

The war on drugs is immoral idiocy. We need the courage of Argentina

by Simon Jenkins

original source:

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2009/sep/03/drugs-prohibition-latin-america

While Latin American countries decriminalise narcotics, Britain persists in prohibition that causes vast human suffering

I guess it had to happen this way. The greatest social menace of the new century is not terrorism but drugs, and it is the poor who will have to lead the revolution. The global trade in illicit narcotics ranks with that in oil and arms. Its prohibition wrecks the lives of wealthy and wretched, east and west alike. It fills jails, corrupts politicians and plagues nations. It finances wars from Afghanistan to Colombia. It is utterly mad.
There is no sign of reform emanating from the self-satisfied liberal democracies of west Europe or north America. Reform is not mentioned by Barack Obama, Gordon Brown, Nicolas Sarkozy or Angela Merkel. Their countries can sustain prohibition, just, by extravagant penal repression and by sweeping the consequences underground. Politicians will smirk and say, as they did in their youth, that they can “handle” drugs.
No such luxury is available to the political economies of Latin America. They have been wrecked by Washington’s demand that they stop exporting drugs to fuel America’s unregulated cocaine market. It is like trying to stop traffic jams by imposing an oil ban in the Gulf.
Push has finally come to shove. Last week the Argentine supreme court declared in a landmark ruling that it was “unconstitutional” to prosecute citizens for having drugs for their personal use. It asserted in ringing terms that “adults should be free to make lifestyle decisions without the intervention of the state”. This classic statement of civil liberty comes not from some liberal British home secretary or Tory ideologue. They would not dare. The doctrine is adumbrated by a regime only 25 years from dictatorship.
Nor is that all. The Mexican government has been brought to its knees by a drug-trafficking industry employing some 500,000 workers and policed by 5,600 killings a year, all to supply America’s gargantuan appetite and Mexico’s lesser one. Three years ago, Mexico concluded that prison for drug possession merely criminalised a large slice of its population. Drug users should be regarded as “patients, not criminals”.
Next to the plate step Brazil and Ecuador. Both are quietly proposing to follow suit, fearful only of offending America’s drug enforcement bureaucracy, now a dominant presence in every South American capital. Ecuador has pardoned 1,500 “mules” – women used by the gangs to transport cocaine over international borders. Britain, still in the dark ages, locks these pathetic women up in Holloway for years on end.
Brazil’s former president, Fernando Henrique Cardoso, co-authored the recent Latin American Commission on Drugs and Democracy. He declares the emperor naked. “The tide is turning,” he says. “The war-on-drugs strategy has failed.” A Brazilian judge, Maria Lucia Karam, of the lobby group Law Enforcement Against Prohibition, tells the Guardian: “The only way to reduce violence in Mexico, Brazil or anywhere else is to legalise the production, supply and consumption of all drugs.”
America spends a reported $70bn a year on suppressing drug imports, and untold billions on prosecuting its own citizens for drugs offences. Yet the huge profits available to Latin American traffickers have financed a quarter-century of civil war in Colombia and devastating social disruption in Mexico, Peru and Bolivia. Similar profits are aiding the war in Afghanistan and killing British soldiers.
The underlying concept of the war on drugs, initiated by Richard Nixon in the 1970s, is that demand can be curbed by eliminating supply. It has been enunciated by every US president and every British prime minister. Tony Blair thought that by occupying Afghanistan he could rid the streets of Britain of heroin. He told Clare Short to do it. Gordon Brown believes it to this day.
This concept marries intellectual idiocy – that supply leads demand – with practical impossibility. But it is golden politics. For 30 years it has allowed western politicians to shift blame for not regulating drug abuse at home on to the shoulders of poor countries abroad. It is gloriously, crashingly immoral.
The Latin American breakthrough is directed at domestic drug users, but this is only half the battle. There is no rational justification for making consumption legal but not the supply of what is consumed. We do not cure nicotine addiction by banning the Zimbabwean tobacco crop.
The absurdity of this position was illustrated by this week’s “good news” that the 2009 Afghan poppy harvest had fallen back to its 2005 level. This was taken as a sign both that poppy eradication was “working” and that depriving Afghan peasants of their most lucrative cash crop somehow wins their hearts and minds and impoverishes the Taliban.
The Afghan poppy crop is largely a function of the price of poppies compared with that of wheat. The only time policy has disrupted this potent market was in 2001, when the old Taliban responded to American pressure by ruthlessly suppressing supply. Since the Nato occupation it has boomed, inevitably polluting Kabul politics and plunging western diplomats and commentators into hypocrisy over Hamid Karzai’s corrupt regime. What did they think would happen?
The crop has shrunk because the wheat price has risen and the recession has dampened European demand. It will rise again. The policy of Nato and the UN’s economically illiterate drug tsar, Antonio Maria Costa, of treating Afghan opium as the cause of heroin addiction, not a response to it, means trying to break supply routes and stamp out criminal gangs. It has failed, merely increasing heroin’s risk premium. As long as there is demand, there will be supply. Water does not flow uphill, however much global bureaucrats pay each other to pretend otherwise.
The trade in drugs is a direct result of their unregulated availability on the streets of Europe and America. Making supply illegal is worse than pointless. It oils a black market, drives trade underground, cross-subsidises other crime and leaves consumers at the mercy of poisons. It is the politics of stupid. The incarceration (pdf) of thousands of poor people (11,000 in England and Wales alone) also deprives economies of a large labour pool.
As the Brazilian judge pointed out, the tide of violence associated with any illegal trade will not abate by only licensing consumption. The mountain that must be climbed is licensing, regulating and taxing supply, thus ending a prohibition now outstripping in absurdity and damage America’s alcohol prohibition between the wars.
From the the deaths of British troops in Helmand to the narco-terrorism of Mexico and the mules cramming London’s jails, the war on drugs can be seen only as a total failure, a vast self-imposed cost on western society. It is the greatest sweeping-under-the-carpet of our age.
The desperate politicians of Latin America have at last found the courage to grasp the nettle. Will Britain? According to the UN, it has the highest number of problem drug users in Europe. I imagine Gordon Brown and David Cameron agree with the Argentine supreme court, but they are too frightened to say so, let alone promise reform. In all they do they are guided by fear.
I sometimes realise that, if Britain still had the death penalty, no current political leader would have the guts to abolish it.

The post Say No to War On Drugs! Global Legalization of All Drugs / 3 articles from mainstream press appeared first on Void Network.