UNDERGROUND RESISTANCE
Autonomous Ecstatic Rave Zone
Psy Trance Audiovisual Experience

SAT. 17/1/2026
starts at 23.00 ends at 09.00

23.00- 24.00 AIX
24.00- 01.00 CHAOTIC MOON
01.00- 02.00 DORITO
02.00- 03.30 MARTIAN ARTS (Stereo Society)
03.30- 04.30 djane ISIS
04.30- 05.30 CRYSTAL ZERO
05.30- 06.30 TEO (Disco Valley Records)
06.30- 07.30 PSYMPOSION
07.30- end WAR

Visual Art by
Global Eye / London Void Network

ARCH Club Live Stage
Petrou Ralli 29 & Kritis 1,
TAVROS AREA / ATHENS

FREE ENTRANCE– suggested DONATION

Organized by
VOID NETWORK
celebrating 35 years in space

Τα χρόνια που μας έτυχε να ζούμε μας έκαναν πολύ πιο σκληρούς από ότι θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Και για αυτό όλα σαπίζουν μέσα μας. Η κοινωνία προσπαθεί με απελπισμένες, σπασμωδικές κινήσεις να διαχειριστεί το άγχος και τον ανταγωνισμό. Στην αναζήτηση εργασίας, στον διαρκή αγώνα για τη πληρωμή των λογαριασμών, του ενοικίου, των βιοτικών αναγκών. Στις φιλίες που ξεχνιούνται μέσα στην ιδιώτευση και στις ερωτικές σχέσεις που διαλύονται καθώς χρησιμοποιούμε ο ένας το σώμα του άλλου για εκτόνωση και αυτοεπιβεβαίωση.

Γι’ αυτό η Εξέγερση της Φροντίδας είναι απαραίτητη, ένας τόπος για να ζούμε και να υπάρχουμε όπου ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή παραγωγής κέρδους αλλά μέρος μιας ζωντανής κοινότητας ισότητας, ελευθερίας και αλληλοβοήθειας. Η αδυναμία, η παιδικότητα και ο έρωτας, η φθορά, η ασθένεια, η γήρανση και ο θάνατος, κάθε μορφή ευαλωτότητας δεν είναι ντροπή, αλλά κοινός τόπος συνάντησης. Η δύναμη δεν είναι κυριαρχία, αλλά ευθύνη και ικανότητα να προστατεύεις, να περιθάλπεις, να φροντίζεις, να ενδυναμώνεις, να βελτιώνεις, να δημιουργείς για χάρη όλων.

Η απελευθέρωση των καταπιεσμένων θα έρθει από τις σχέσεις που θα αναπτυχθούν ανάμεσα σε αυτούς που θα μοιράζονται μια ευτυχία χωρίς χρήματα & τον έρωτα που ζουν μεταξύ τους οι εξεγερμένοι.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.gr

The post Underground Resistance- FREE Rave Zone SAT 17/1/2026 Athens appeared first on Void Network.

Πώς προέκυψε το πανκ μέσα από τις αντικουλτούρες της δεκαετίας του 1960 που ισχυριζόταν ότι απέρριπτε; Γιατί έπαιξε τόσο κεντρικό ρόλο στην αναζωπύρωση του αναρχισμού σε όλο τον κόσμο στα τέλη του 20ού αιώνα; Πώς προεικόνισε τα συμμετοχικά μέσα της ψηφιακής εποχής; Και τι μπορεί να μας διδάξει η κληρονομιά του σήμερα;

Το παρακάτω κείμενο είναι ο πρόλογος στο Συντρίψτε το Σύστημα!  Ο Πανκ Αναρχισμός ως Κουλτούρα Αντίστασης, ένα νέο βιβλίο που εκδόθηκε από την Active Distribution. Μπορείτε να το παραγγείλετε εδώ. 

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης από την ιστοσελίδα της συλλογικότητας CrimethInc.com

«ΤΟ ΠΑΝΚ ΡΟΚ ΙΣΟΥΤΑΙ ΜΕ ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΥΝ ΚΙΘΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΥΜΠΑΝΑ. ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΥΠΟΤΑΓΗ.»

Ιταλικό πανκ

Punk και Αναρχία– Μια επικίνδυνη Ουτοπία

Ας φανταστούμε το ιδανικό πολιτιστικό όχημα για τον αναρχισμό.

Πρέπει να είναι προκλητικό, προφανώς. Θα πρέπει να χωράει τόσο τη χαρούμενη ειρωνεία όσο και το μεγάλο θάρρος. Αλλά ας το κάνουμε επίσης καταφατικό και θετικό, ακόμα κι αν πρέπει να διανύσουμε τον μακρύ δρόμο μέσα από τα βάσανα και την κάθαρση για να φτάσουμε εκεί. Δεν θέλουμε το είδος του μηδενισμού που κάνει δύσκολο το να σηκωθείς από το κρεβάτι το πρωί – θέλουμε το μηδενισμό που κρατά τους ανθρώπους έξω όλη τη νύχτα προκαλώντας προβλήματα.

Για αρχή, λοιπόν, θα ξεκινήσουμε από τις δημιουργικές τέχνες: μουσική, μόδα, σχέδιο, γκράφιτι, γραφή, φωτογραφία, μικροεγκληματικότητα. Αυτές είναι θεμελιωδώς θετικές ακόμη και όταν εκφράζουν θυμό και απόγνωση – και το κόστος εκκίνησης είναι αρκετά χαμηλό. Βάζουμε τη μουσική μπροστά και στο κέντρο, έτσι ώστε η σχολική μόρφωση να μην αποτελεί κριτήριο.

Αισθητικά, θα το θέλαμε ωμό και ανατρεπτικό. Απορρίπτουμε όλες τις αναφορές στους ειδικούς και ξεφορτωνόμαστε όλους τους κλασικούς. Το πολύ-πολύ να διατηρήσουμε μερικές από τις καινοτομίες που η μουσική βιομηχανία έκλεψε από τους ανθρώπους της εργατικής τάξης. Θα ταλαιπωρήσουμε τον βολεμένο, θα ανακουφίσουμε τον ταλαιπωρημένο.

Από οικονομικής άποψης, εάν δεν μπορούμε να σπάσουμε μονομερώς τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ας ενσωματώσουμε κάποιες νόρμες για να εξουδετερώσουμε τις επιπτώσεις του: έλεγχο των τιμών («πληρώστε μέχρι δύο λίρες»), απέχθεια για την κερδοσκοπία και οτιδήποτε το εταιρικό, μια ηθική του «κάν’ το μόνος σου». Ας δώσουμε όλη την έμφαση σε πράγματα που δεν μπορούν να αγοραστούν. Αν αυτό σημαίνει μια ατελείωτη συζήτηση για το τι είναι «αυθεντικό», ας είναι.

Αυτή η υποκουλτούρα πρέπει να είναι χωρίς αποκλεισμούς — και όχι μόνο με την επιφανειακή έννοια που συνδέεται με τη φιλελεύθερη πολιτική της εκπροσώπησης. Αντί να κηρύττει μόνο στους προσηλυτισμένους, θα πρέπει να προσελκύει ανθρώπους από ένα ευρύ φάσμα καταβολών και πολιτικής. Θέλουμε να προσεγγίσουμε τους ίδιους νέους που είναι γραμμένοι στις λίστες των γραφείων στρατολογίας και θέλουμε να τους προσεγγίσουμε πρώτοι.Σίγουρα, αυτό σημαίνει ότι θα έρθουμε κοντά με πολλούς ανθρώπους που δεν είναι αναρχικοί – αυτό σημαίνει ένα μεγάλο πολύχρωμο καζάνι από διαφορετικές πολιτικές με πολλές συγκρούσεις και αντιφάσεις – αλλά ο στόχος είναι να διαδώσουμε τον αναρχισμό, όχι να κρυφτούμε μέσα σε αυτόν. Ας τους συγκεντρώσουμε όλους και όλες σε έναν χώρο που να βασίζεται στην οριζόντια οργάνωση, την αποκέντρωση, την αυτοδιάθεση, τα αναπαραγώγιμα μοντέλα, την ακυβερνησία κ.λ.π. και ας αφήσουμε τα άτομα να ανακαλύψουν τα πλεονεκτήματα μόνα τους.

Το πιο σημαντικό είναι η συμμετοχή όσων είναι φτωχοί, ευάλωτοι και θυμωμένοι. Όχι από κάποια λανθασμένη αντίληψη φιλανθρωπίας, αλλά μάλλον επειδή οι λεγόμενες ευάλωτες τάξεις είναι συνήθως η κινητήρια δύναμη της αλλαγής από τα κάτω. Όσοι είναι αυτάρεσκοι και καλομαθημένοι δεν έχουν την ανοχή στον κίνδυνο που είναι απαραίτητη για να γράψουν την ιστορία και να επανεφεύρουν την κουλτούρα.

Φανταστείτε μια κοινωνία αυτοεκπαίδευσης χωρίς δασκάλους, τάξεις ή προγράμματα σπουδών. Οι έφηβοι θα μαθαίνουν να παίζουν ντραμς παρακολουθώντας άλλους έφηβους να παίζουν ντραμς. Δεν θα μαθαίνουν για την πολιτική σε σκονισμένους τόμους, αλλά δημοσιεύοντας έντυπα με τις δικές τους εμπειρίες και αλληλογραφώντας με ανθρώπους στην άλλη άκρη του πλανήτη. Κάθε φορά που παίζουν γνωστοί μουσικοί, θα εμφανίζονται και μουσικοί που είναι στο ξεκίνημά τους. Η μάθηση δεν θα είναι μια ξεχωριστή σφαίρα δραστηριότητας, αλλά ένα οργανικό συστατικό κάθε πτυχής της κοινότητας.

Ο ντανταϊσμός και ο σουρεαλισμός ήταν εντάξει, αλλά «η Ποίηση πρέπει να γράφεται από όλους, όχι από έναν», όπως το έθεσε ο Κόμης ντε Λοτρεαμόν. Η ιδανική υποκουλτούρα που μας ενδιαφέρει δεν θα είναι μια παρέα καλλιτεχνών – μοιάζει περισσότερο με ένα δίκτυο συμμοριών του δρόμου όπου όλοι συμμετέχουν σε μια μπάντα, βγάζουν ένα έντυπο ή τουλάχιστον έχουν ποινικό μητρώο. Η τέχνη δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει στη σκηνή – είναι τα σχέδια που φτιάχνουν οι άνθρωποι στα πανωφόρια, τα πουκάμισα και τα σώματά τους, είναι ο χορός και τα φιλιά και οι καυγάδες και οι βανδαλισμοί, είναι η ατμόσφαιρα που δημιουργούν μαζί. Ο συλλογικός μύθος ενός παγκόσμιου κινήματος βάσης. Ας αφήσουμε αυτόν τον μύθο να είναι αμφισβητούμενο έδαφος – η σύγκρουση θα κρατά το ενδιαφέρον των ανθρώπων αμείωτο.

Η υποκουλτούρα μας θα είναι Διονυσιακή – αισθησιακή, αυθόρμητη, άγρια – ένας ανεξέλεγκτος θερμοπίδακας ακατέργαστων συναισθημάτων. Το Απολλώνιο (το ορθολογικό, το σκόπιμο, το τακτοποιημένο) θα ακολουθεί τη χαοτική ενέργεια που οδηγεί αυτήν την κίνηση, δεν θα προηγείται. Οι διανοητικές προτάσεις μπορούν να βασίζονται στην αδρεναλίνη, τη λαγνεία, τη βία και την ευχαρίστηση, αλλά δεν μπορούν να τις υποκαταστήσουν.

Επομένως, τίποτα το υποκριτικό, τίποτα το θριαμβευτικό ή το ηθικιστικό. Καλύτερα ένας σκληρός ρομαντισμός που βλέπει αξιοπρέπεια τόσο στην ήττα όσο και στη νίκη, μια ανεπιτήδευτη στάση που λέει «τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο».

Αυτή η υποκουλτούρα θα πρέπει να είναι ένας χώρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να μαθαίνουν για την πολιτική της συναίνεσης και να διεκδικούν τα όριά τους ενάντια σε επεμβατικούς εξουσιαστές, κατέχοντες προνομίων και σε άλλα παράσιτα. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να διαδίδει μια επαναστατική κοινωνικότητα που διαβρώνει τα φυσικά και συναισθηματικά όρια που εξατομικεύουν το καπιταλιστικό υποκείμενο. «Η ουτοπία μας δεν είναι ένας κόσμος στον οποίο κανείς δεν πέφτει ποτέ πάνω σου — είναι ένας κόσμος στον οποίο όλοι πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο και είναι ένας κόσμος χαρούμενος και καλός, στον οποίο σημαίνει κάτι διαφορετικό όταν οι άνθρωποι πέφτουν πάνω σου».

Όχι μια ανώδυνη ουτοπία στην οποία δεν υπάρχουν μάχες, αλλά μια επικίνδυνη ουτοπία στην οποία υπάρχουν πράγματα για τα οποία αξίζει κανείς να παλεύει. Όχι ένα χωριό Ποτέμκιν που κρύβει τα ρήγματα που διατρέχουν την κοινωνία, αλλά μια αρένα στην οποία μπορούν όλοι να πάρουν θέση σε αυτές τις συγκρούσεις στην κλίμακα της ζωής τους. Όχι το αναρχικό ισοδύναμο της Κόκκινης Πρωτοπορίας – με τις ξεπεσμένες ηγεσίες και τις κουραστικές παραδόσεις – αλλά ένας ανοιχτός χώρος ελευθερίας στον οποίο κάθε γενιά κάνει τα δικά της λάθη και χαράζει το δικό της μονοπάτι.

Από αυτό το σημείο εκκίνησης, μπορούμε να δούμε έναν ολόκληρο εναλλακτικό τρόπο ζωής: αυτοοργανωμένοι χώροι και κέντρα αντιπληροφόρισης (infoshops), συλλογική στέγαση, καταλήψεις, δίκτυα ανακύκλωσης τροφίμων (Food Not Bombs), ομάδες ανάγνωσης, ομάδες δράσης, ομάδες συνάφειας (affinity groups), φεμινισμός, βιγκανισμός, μη μονογαμία, οικολογική άμυνα, μαχητική ανεργία — ο ουρανός είναι το όριο. Ένα παγκόσμιο δίκτυο χώρων της αντικουλτούρας, των κινημάτων και των εναλλακτικών τρόπων ζωής. Μια αλυσιδωτή αντίδραση εξεγέρσεων που εκρήγνυνται σαν μια σειρά από πυροτεχνήματα που περικυκλώνουν τον πλανήτη.

Μόνο τώρα, εκ των υστέρων, μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο τυχεροί ήμασταν που συμμετείχαμε σε ένα από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά κινήματα λαϊκής αντικουλτούρας των τελευταίων αιώνων.

Μουσικό συγκρότημα που παίζει στο Espaço Cultural Semente Negra, Πολιτιστικό Κέντρο Μαύρων Σπόρων, στο Περουίμπε της Βραζιλίας.

Συνδικάτα, Χίπηδες, Πάνκηδες, Μιλένιαλς

«Εάν υπάρχει ελπίδα για την Αμερική, αυτή βρίσκεται σε μια επανάσταση, και αν υπάρχει ελπίδα για μια επανάσταση στην Αμερική, αυτή βρίσκεται στο να κάνουμε τον Έλβις Πρίσλεϊ να γίνει Τσε Γκεβάρα».

– Phil Ochs

«Οι πάνκηδες είναι χίπηδες».

– GISM

Τώρα ας τοποθετήσουμε την εμφάνιση αυτής της αντικουλτούρας ιστορικά, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Τα ισχυρά και επαναστατικά εργατικά κινήματα των αρχών του 20ου αιώνα είχαν εξαγοραστεί, εγκαταλείποντας τα αιτήματα για αυτοδιάθεση με αντάλλαγμα υψηλότερους μισθούς, φθηνότερα καταναλωτικά αγαθά και περισσότερη εργασιακή ασφάλεια — ο λεγόμενος Φορντικός Συμβιβασμός, αν και το ίδιο συνέβη με το όνομα «Σοσιαλισμός» στο Ανατολικό Μπλοκ. Ενσωματωμένη έτσι στην αυτορρύθμιση της αγοράς, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία παραγκωνίστηκε από την εταιρική εξωτερική ανάθεση, καθώς ο καπιταλισμός μεταμόρφωσε ολόκληρο τον πλανήτη σε μια ενιαία ολοκληρωμένη εφοδιαστική αλυσίδα.

Ο σταλινισμός, ο φασισμός, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, δύο Κόκκινοι Τρόμοι και ο Ψυχρός Πόλεμος είχαν συντρίψει τα αναρχικά κινήματα των αρχών του 20ου αιώνα, πολώνοντας το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας σε ένα δίλημμα μεταξύ ψεύτικης ελευθερίας και ψεύτικης ισότητας που κατέληγε σε ένα δίλημμα ανάμεσα στη CIA και τη KGB. Όσοι γεννήθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μεγάλωσαν χωρίς ορίζοντα κοινωνικής αλλαγής, πέρα ​​από την προσπάθεια μεταρρύθμισης της μίας ή της άλλης πλευράς αυτής της διχοτόμησης.

Ταυτόχρονα, χάρη στο Φορντισμό, οι μπέιμπι μπούμερ είχαν πρόσβαση σε μια ευρύτερη γκάμα αγαθών από οποιαδήποτε προηγούμενη γενιά. Το εταιρικό μάρκετινγκ ενθάρρυνε τους νέους να δουν τον εαυτό τους ως μια ξεχωριστή ομάδα με τα δικά τους ενδιαφέροντα και φιλοδοξίες. Η μαζικά παραγώμενη νεανική κουλτούρα δημιούργησε άθελά της τη δυνατότητα μαζικής άρνησης της κυρίαρχης κουλτούρας, δημιουργώντας νέα κοινά σημεία αναφοράς που διέσχιζαν τις παλαιότερες εθνικές, πολιτισμικές και κοινωνικές διαιρέσεις.

Η ροκ μουσική, που αρχικά ήταν μια μορφή τέχνης της εργατικής τάξης που αναδύθηκε από τις κοινότητες των μαύρων στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν ένα από τα εμπορεύματα που οι καπιταλιστές άρχισαν να παράγουν για να θρέψουν αυτή τη μαζική αγορά. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιτυχία των Beatles αντιπροσώπευε το όνειρο της οικονομικής κινητικότητας που μπορούσε να κάνει ο καθένας – αλλά ήταν επίσης μια ημιτελής προσπάθεια εξημέρωσης της νεολαίας της εργατικής τάξης και οικειοποίησης της εξέγερσής της. Το γεγονός ότι τέσσερις απλοί προλετάριοι από το Λίβερπουλ, έχοντας στη διάθεσή τους την πιο εξελιγμένη τεχνολογία ηχογράφησης της εποχής και μπαίνοντας στο επίκεντρο της προσοχής του κοινού ενός ολόκληρου πολιτισμού, μπόρεσαν από το τραγούδι Love Me Do το 1962 να φτάσουν στην ηχογράφηση του Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band το 1967, υπονοούσε μια ουτοπική πιθανότητα που ξεπερνούσε οτιδήποτε θα μπορούσε να εκπληρώσει η οικονομία της αγοράς: αν όλοι είχαμε τέτοιες ευκαιρίες, δεν θα μπορούσαμε όλοι μας να γίνουμε καλλιτέχνες; Τα παλικάρια από το Λίβερπουλ, όπως και η γενιά που μεγάλωσε με τη μουσική τους, ανακάλυψαν ότι δεν ήταν ικανοποιημένοι με τις επιλογές που είχαν στη διάθεσή τους, ακόμη και στην κορυφή της πυραμίδας – και τα κοινωνικά σώματα που είχαν συγχωνευθεί μέσω της κοινής καταναλωτικής δραστηριότητας επαναστάτησαν ενάντια στη συμμόρφωση και την αποξένωση της μαζικής κοινωνίας.

Στο βιβλίο του με τίτλο Κάν’ το! (Do It!), ο αρχι-γίππης Τζέρι Ρούμπιν απέδωσε την αναταραχή της δεκαετίας του 1960 σε αυτή την εξέλιξη: «Η Νέα Αριστερά ξεπήδησε μέσα από την περιστρεφόμενη λεκάνη του Έλβις σαν ένα προκαταβολικά τσαντισμένο παιδί». Η γενιά που ξεκίνησε επαναστατώντας ενάντια στη σεξουαλική καταστολή των γονιών της ακούγοντας ροκ εν ρολ, κατέληξε να καταλαμβάνει πανεπιστήμια και να διαδηλώνει στους δρόμους. Μέχρι την εποχή του φεστιβάλ του Γούντστοκ τον Αύγουστο του 1969, αυτή η αντικουλτούρα αριθμούσε ήδη εκατομμύρια υποστηρικτές.

Πρωτοπάνκ φλάιερ της ομάδας Up Against the Wall Motherfucker.

Παρά το αντιεξουσιαστικό πνεύμα αυτής της νεανικής κουλτούρας, η αναζωπύρωση του αναρχισμού ήταν περιορισμένη. Οι αναρχικοί εδραίωσαν την παρουσία τους στην καμπάνια για τον πυρηνικό αφοπλισμό στη Βρετανία και αντιπροσώπευαν μια μειοψηφία επιρροής στους Φοιτητές για μια Δημοκρατική Κοινωνία στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Η ομάδα Up Against the Wall Motherfucker, η «συμμορία του δρόμου με αναλυτικές ικανότητες», μετέφρασε την ισπανική αναρχική έννοια του grupos de afinidad στο Αγγλόφωνο μοντέλο των ομάδων συνάφειας (affinity groups). Έτσι εξοπλισμένοι, εισέβαλαν στο Πεντάγωνο, έκοψαν τους φράκτες στο Γούντστοκ και έφεραν μαζί τους τη μηχανή εκτύπωσης όταν κατέλαβαν τον χώρο ροκ μουσικής του Μπιλ Γκράχαμ για να απαιτήσουν μια νύχτα με δωρεάν είσοδο για τον κόσμο. Ωστόσο, καθώς η δεκαετία κυλούσε, οι αυταρχικοί μαρξιστές κέρδιζαν τις μάχες εξουσίας που μαίνονταν στην ηγεσία πολλών από τα κινήματα της εποχής. Όπως το πραξικόπημα του Μαρξ στη Διεθνή Ένωση Εργατών έναν αιώνα νωρίτερα, αυτές οι πύρρειες νίκες συνέβαλαν στην κατάρρευση των ίδιων των κινημάτων.

Μέσα στην αντικουλτούρα, το star system εισήγαγε τις δικές του ιεραρχίες. Στο Γούντστοκ, μισό εκατομμύριο άνθρωποι παρακολούθησαν από τις λάσπες καθώς μια σειρά από διασημότητες ανέβαιναν στη σκηνή.

Εν τω μεταξύ, οι καπιταλιστές είχαν αρχίσει να ενσωματώνουν στην αγορά τις απαιτήσεις των χίπηδων για ατομικότητα και διαφορετικότητα. Αυτό συνέπεσε με τη μετάβαση από την μαζική παραγωγή απλού φορντικού τύπου σε ολοένα και πιο διαφοροποιημένα καταναλωτικά αγαθά και ταυτότητες – τη μετάβαση από τις οικονομίες κλίμακας στις οικονομίες εύρους. Αν η μανία για τους Beatles είχε αποτελέσει παράδειγμα της μαζικής κουλτούρας, η εμφάνιση του μέταλ, του πανκ και του χιπ χοπ στη δεκαετία του 1970 ήταν παράδειγμα της «μετα-φορντικής» εξάπλωσης των διάφορων μορφών υποκουλτούρας.

Το καλοκαίρι του 1976 – εκατό χρόνια μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Μπακούνιν, δεκατέσσερα χρόνια μετά την ηχογράφηση του Love Me Do και επτά χρόνια μετά το φεστιβάλ του Γούντστοκ – οι Sex Pistols έκαναν την πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση, ερμηνεύοντας το Anarchy in the UK, το τραγούδι που έγινε το πρώτο τους single , στην εκπομπή So It Goes στις 28 Αυγούστου 1976. «Ο Μπακούνιν θα το λάτρευε», είπε ειρωνικά ο παρουσιαστής Tony Wilson.

Εδώ βρίσκεται, στη επίσημη πρώτη δημόσια πρεμιέρα του πανκ, η απόδειξη των αναρχικών διαπιστευτηρίων του. Όλες οι προσπάθειες να το αποδυναμώσουν ήρθαν μετέπειτα.

Οπότε ναι, το πανκ ήταν μια αντίδραση στις αντικουλτούρες της δεκαετίας του 1960. Ο τραγουδιστής των Pistols, Johnny Rotten, άνοιξε εκείνη την τηλεοπτική παράσταση με μια χλευαστική φράση για το Γούντστοκ, απορρίπτοντας κάθε τι αυτο-ικανοποιημένο και αφελές από την εποχή των χίπηδων – όλους τους τρόπους με τους οποίους οι χίπηδες, παρόλο που φαινόντουσαν να πετυχαίνουν τους στόχους τους, είχαν στην πραγματικότητα εξουδετερωθεί και αφομοιωθεί.

Αλλά το πανκ ήταν επίσης μια συνέχεια αυτών των μορφών αντικουλτούρας.  Επανέλαβε την ίδια διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης που είχε βιώσει η γενιά του Τζέρι Ρούμπιν – αλλά με μεγαλύτερη ένταση, όπως ένα βακτήριο που είχε αποκτήσει ανοσία στα αντιβιοτικά. Οι πάνκηδες έκαναν από την αρχή μεγάλη προσπάθεια για να ξεχωρίσουν από τους χίπηδες. Εκ των υστέρων, το πανκ ήταν κάθε τι το χίπικο που δεν μπορούσε να εξημερωθεί και να εμπορευματοποιηθεί. Όχι μουσικές σκηνές σε φεστιβάλ, αλλά συναυλίες σε υπόγεια. Όχι ψυχεδελικά πανιά και σήματα ειρήνης, αλλά δερμάτινα μπουφάν και ξύλο στο δρόμο σε στυλ Up Against the Wall Motherfucker. Τι είναι τελικά ένα πανκ συγκρότημα, αν όχι μια ομάδα συνάφειας και δράσης με κιθάρες; Συζητώντας για τους Sex Pistols, ο John Lennon παρατηρούσε ότι οι Pistols έκαναν επίτηδες όλα τα πράγματα που οι μάνατζερ των Beatles τους είχαν απαγορεύσει να κάνουν στην αρχή της εμπορικής τους καριέρας.

Ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο των Pistols με το Anarchy in UK, οι Crass (ένα από τα πρώτα punk συγκροτήματα που ταυτίστηκε με τον πλεονασμό του όρου «αναρχοπάνκ») ξεκινούσαν σε μια συλλογική κατάληψη στέγης που τα μέλη τους Penny Rimbaud και Gee Vaucher είχαν ιδρύσει το 1967 (ΣτΜ: κατάληψη εξοχικής κατοικίας στα περίχωρα του βόρειου Λονδίνου). Μπορούμε να εντοπίσουμε το γενεαλογικό δέντρο του πανκ μέσω των Crass απευθείας στους χίπιδες, μαζί με τον ειρηνισμό που αποτίναξε η επόμενη γενιά των πάνκιδων.

Στα πλαίσια της μετα-φορντικής αλλαγής, η τεχνολογία παραγωγής και εκτύπωσης μουσικών δίσκων έγινε τελικά μαζικά προσβάσιμη στο ευρύ κοινό. Οι Crass ανήκαν σε ένα νέο κύμα πανκ συγκροτημάτων κάν’ το-μόνος-σου που κυκλοφορούσαν μόνοι τους τους δίσκους τους. (Η ιστορία λέει ότι έπρεπε να εκτυπώσουν 5000 αντίτυπα του πρώτου δίσκου τους επειδή αυτός ήταν ο ελάχιστος αριθμός που θα μπορούσε να βγάλει ένα εργοστάσιο εκτύπωσης δίσκων εκείνη την εποχή.) Αυτοδιαχειριζόμενοι τη διαδικασία παραγωγής αντί να πουλήσουν τον εαυτό τους σε μια δισκογραφική εταιρεία, μπόρεσαν να κλέψουν τη μυσταγωγία που δεκαετίες καπιταλιστικής επένδυσης και προώθησης είχαν προσδώσει στη βιομηχανία της ροκ, διεκδικώντας την στο όνομα του είδους εκείνου της αυτόνομης νεανικής υποκουλτούρας που είχε δημιουργήσει το ροκ εν ρολ εξαρχής.

Crass.

Ταυτόχρονα, η αστάθεια στις παγκοσμιοποιημένες αγορές υπονόμευε την εργασιακή ασφάλεια στα μέσα του 20ού αιώνα. Το 1977, τα παιδιά των απολυμένων εργατών μπορούσαν να διαβάσουν το σύνθημα στον τοίχο, που απηχούσε στους στίχους της επόμενης επιτυχίας των Sex Pistols: ‘No future’ («Χωρίς μέλλον»). Το πανκ έγινε δημοφιλές στους πρώτους εκπρόσωπους του σημερινού πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού σε μια εποχή που όσοι ήταν χωρίς μέλλον αποτελούσαν ακόμα μια πικρή, απομονωμένη μειοψηφία. Ήταν το τραγούδι του καναρινιού μέσα στο ανθρακωρυχείο (ΣτΜ: Ένας υπαινιγμός για τα καναρίνια σε κλουβιά που οι ανθρακωρύχοι μετέφεραν μαζί τους στις σήραγγες των ορυχείων. Εάν η συγκέντρωση επικίνδυνων αερίων όπως το μονοξείδιο του άνθρακα ανέβαινε μέσα στο ορυχείο, τα αέρια θα σκότωναν το καναρίνι πριν σκοτώσουν τους ανθρακωρύχους, παρέχοντας έτσι μια προειδοποίηση για άμεση έξοδο από τις σήραγγες.)

Αλλά χρειάστηκαν δεκαετίες για να καταρρεύσει ο Φορντισμός εντελώς και να εξαφανιστεί μαζί με τις εφησυχασμένες μάζες που είχε δημιουργήσει. Μόλις το 2007 η Αόρατη Επιτροπή, στην Εξέγερση Που Έρχεται, μπόρεσε να γράψει

«Το μέλλον δεν έχει μέλλον» είναι η σοφία μιας εποχής που έχει φτάσει, παρ’ όλη την φαινομενική της απόλυτη ομαλότητα, στο επίπεδο συνείδησης των πρώτων πάνκηδων.

Σήμερα, σε μια εποχή εκτεταμένων οικονομικών και περιβαλλοντικών κρίσεων, πανδημίας και πολέμου, όταν ουσιαστικά κανείς δεν προσδοκά πια ένα λαμπρό μέλλον, το πανκ έχει καταστεί περιττό, τουλάχιστον ως μια μειοψηφική απόρριψη της καπιταλιστικής αισιοδοξίας και αισθητικής. Αν δεν τοποθετήσουμε το πανκ στο ιστορικό του πλαίσιο – μια επανεφεύρεση προϋπάρχουσων μορφών αντίστασης ως απάντηση στις συγκεκριμένες συνθήκες – δεν θα κατανοήσουμε τα δυνατά του σημεία ή τα όρια στα οποία έφτασε. Λαμβάνοντας υπόψη τις αλλαγές που συνέβησαν στην αγορά εργασίας και στην καταναλωτική ταυτότητα, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι από τη δεκαετία του 1980 και μετά, ακόμη και οι πιο δογματικοί αναρχοσυνδικαλιστές πολιτικοποιήθηκαν αρχικά μέσω της πανκ μουσικής και όχι μέσω της οργάνωσης στο χώρο εργασίας. Παρομοίως, για να καταλάβουμε γιατί το πανκ ολοκλήρωσε τον κύκλο του στις αρχές του 21ου αιώνα, πρέπει να αναγνωρίσουμε τους τρόπους με τους οποίους προέβλεψε και στη συνέχεια υποσκελίστηκε από το ψηφιακά δίκτυα, τα συμμετοχικά μοντέλα και τις ευμετάβλητες ταυτότητες της Ψηφιακής Εποχής.

Οι Nausea παίζοντας στην Tompkins Square (Νέα Υόρκη). Φωτογραφία από τον Chris Boarts του Slug & Lettuce.

Από τη δεκαετία του 1970 έως την αλλαγή της χιλιετίας, σχεδόν όλοι όσοι είχαν συγκρουσιακές τάσεις ήταν ουσιαστικά απομονωμένοι μέσα σε μια ξεχωριστή υποκουλτούρα. Καθώς όμως η μετάβαση από τις οικονομίες κλίμακας στις οικονομίες εύρους επιταχύνθηκε, αυτές οι υποκουλτούρες έπαψαν να είναι διακριτές και μακροπρόθεσμες σχέσεις. Σήμερα, οι άνθρωποι στοιβάζουν καταναλωτικές ταυτότητες όπως τις κάρτες συναλλαγών, και πολλά υποπολιτισμικά αναγνωριστικά δεν διαρκούν περισσότερο από όσο χρειάζεται για να κυκλοφορήσει ένα meme. Έχει γίνει τόσο δύσκολο να απομονωθεί η εξέγερση σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, όσο και να συγκροτηθεί ένα συνεκτικό επαναστατικό υποκείμενο.

Παρομοίως, η παραοικονομία που βασίζεται στα δίκτυα Do it Yoyrself «κάν’ το μόνος σου» προανήγγειλε τον σύγχρονο υπερκαπιταλισμό, στον οποίο η αυτοδιαχείριση της εμπορευσιμότητας μας επεκτείνεται σε κάθε πτυχή της κοινωνικής μας ζωής και του ελεύθερου χρόνου μας. Οι Crass και οι σύγχρονοί τους για να διαδώσουν ανατρεπτικά μηνύματα έκαναν ένα πρωτοποριακό βήμα χρησιμοποιώντας μέσα που προηγουμένως ήταν απρόσιτα για την εργατική τάξη, αλλά στην πορεία και άθελά τους πρωτοστάτησαν και επικύρωσαν μια νέα μορφή επιχειρηματικότητας, ανοίγοντας το δρόμο για λιγότερο πολιτικοποιημένους επιχειρηματίες. Όλες οι ελλείψεις που εντόπισαν οι πάνκηδες στα μονοκατευθυντικά καπιταλιστικά μέσα ενημέρωσης του τέλους του 20ου αιώνα («Σκότωσε την τηλεόρασή σου!») ενημερώνουν τα συμμετοχικά καπιταλιστικά μέσα της εποχής μας. Ποιος χρειάζεται να πάει στην πρόβα της μπάντας όταν μπορεί να φτιάξει ένα βίντεο στο smartphone και να το δημοσιεύσει αμέσως στο Tik Tok; Κάν’ το μόνος σου!

Φυσικά, οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης δεν έχουν δαμάσει τη νέα γενιά. Συνεχίζοντας τη διαδικασία της αφομοίωσης και της επανεφεύρεσης, οι σημερινές εξεγέρσεις αντλούν από κάθε πτυχή του πανκ που δεν θα μπορούσε να εξημερωθεί, να εμπορευματοποιηθεί ή να ξεπεραστεί. Εξεγέρσεις χωρίς πανκ συναυλίες, μαύρα ρούχα χωρίς ραφτά πάνω τους, ώστε να μην μπορεί να σε αναγνωρίσει η αστυνομία. Πρόκληση και εξέγερση χωρίς ύμνους, χωρίς αισθητική, χωρίς ελπίδα.

Αν μη τι άλλο, έχουμε υπερδιορθώσει τα κατάλοιπα της χίπικης εποχής που παρέμειναν στην πρώτη φάση του πανκ. Όταν βγήκαν οι Pistols, αντέδρασαν ενάντια σε μια υποκουλτούρα που περιελάμβανε πάρα πολλή τέχνη και όχι αρκετή εξέγερση, υπερβολική ψυχαγωγία και όχι αρκετή αναστάτωση, υπερβολική αισιοδοξία και όχι αρκετή πραγματικότητα. Καθώς προχωράμε βαθύτερα σε έναν αιώνα που ήδη χαρακτηρίζεται από καταστροφή και απόγνωση, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε λίγη περισσότερη τέχνη, δημιουργικότητα και αισιοδοξία.

Αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους που το πανκ παραμένει επίκαιρο το 2022. (ΣτΜ: έτος δημοσίευσης του άρθρου)

«Στο αναρχικό κίνημα σήμερα, μερικές φορές μας λείπει το διονυσιακό πνεύμα που χαρακτήριζε το σκληροπυρηνικό underground πανκ στο απόγειό του: τη συλλογική, ενσαρκωμένη εμπειρία της επικίνδυνης ελευθερίας.Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο το πανκ μπορεί να μας εμπνεύσει στα αναρχικά μας πειράματα του σήμερα και του αύριο: ως μεταμορφωτική διέξοδος για την οργή, τη θλίψη και τη χαρά, ένα θετικό μοντέλο συντροφικότητας και αυτοδιάθεσης στις κοινωνικές μας σχέσεις, ένα παράδειγμα για το πώς η καταστροφική παρόρμηση μπορεί επίσης να είναι δημιουργική.»

-«Η μουσική ως όπλο: Η αμφισβητούμενη συμβίωση του πανκ ροκ και του αναρχισμού»

Η ιστορία δεν χωρίζεται ξεκάθαρα σε περιόδους, μοιάζει περισσότερο με μια σειρά από ιζηματογενή στρώματα που συνθέτουν το παρόν. Απόψε καθώς διαβάζετε αυτό το κείμενο, μια συμφωνική ορχήστρα παίζει στο κέντρο της πόλης, μια τζαζ μπάντα παίζει κάπου αλλού στην πόλη και μια πανκ μπάντα παίζει στα προάστια.

Το Πανκ δεν έχει πεθάνει, το ξέρω – Το Πανκ δεν έχει πεθάνει, το ξέρω ότι δεν έχει πεθάνει.

Αν κατανοήσουμε το πανκ ως τον κληρονόμο των μακροχρόνιων παραδόσεων της αντίστασης, αυτό θα εξηγήσει τη συνεχιζόμενη σημασία που έχει για τον αναρχισμό. Ενώ μια παλαιότερη γενιά ριζοσπαστών με εργατικό προσανατολισμό συνήθιζε να χλευάζει τις πολιτικές δεσμεύσεις των πάνκηδων ως εφήμερες, το πανκ είναι πολύ παλαιότερο – και πιο σταθερό – από τα σημερινά μοντέλα πολιτικής οργάνωσης. Χρονολογείται από μια εποχή που οι υποκουλτούρες παρήγαγαν ακόμη διαρκείς ταυτίσεις και δεσμεύσεις. Δεν είναι περίεργο που πολλοί από αυτούς που εξακολουθούν να διατηρούν μέσα στα χρόνια τις οργανωμένες αναρχικές υποδομές είναι παλιοί πάνκηδες. Το πανκ συνδυάζει την ελκυστική αγκιτπρόπ και τα παγκόσμια δίκτυα των πολιτιστικών κινημάτων του 21ου αιώνα με τη μακροζωία των πολιτικών σχηματισμών της εποχής πριν από το Διαδίκτυο.

Αναρχικοί εμπνευσμένοι από το πανκ στη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς στην Μπαντούνγκ της Ινδονησίας, 2019. Φωτογραφία του Frans Ari Prasetyo.

Επίλογος: Μαρτυρίες

Το πανκ συγκρότημα του φίλου μου παίζει στην καθυστερημένη μικρή πόλη του Νότου δίπλα στη δική μου. Ο χώρος είναι ένα καταφύγιο πυρηνικής καταστροφής από τον Ψυχρό Πόλεμο.

Ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας σταματάει μπροστά από το χώρο και ένας αστυνομικός βγαίνει έξω. Ενώ ο αξιωματικός ταλαιπωρεί τους πάνκηδες στο πεζοδρόμιο, ο φίλος μου περνάει απέναντι. Πέφτει στα γόνατα, σέρνεται πίσω από το αυτοκίνητο της αστυνομίας και του τρυπάει το λάστιχο με τον σουγιά του.

Ο αστυνομικός πρέπει να καλέσει ενισχύσεις μέσω ασυρμάτου. Όλο το βράδυ, όσο τα μουσικά συγκροτήματα παίζουν, οι πάνκηδες πίνουν στο πεζοδρόμιο και χειροκροτούν ειρωνικά καθώς η αστυνομία παλεύει να αντικαταστήσει το λάστιχο.

Την πρώτη εβδομάδα του λυκείου, οι Seven Seconds παίζουν στο μοναδικό κλαμπ της μικρής μου πόλης. Η συναυλία τελειώνει με τον ίδιο τρόπο που τελειώνει εκεί κάθε μεγάλη συναυλία σκληροπυρηνικού πανκ — με έναν τεράστιο καυγά μεταξύ σκίνχεντ που ξεχύνεται έξω στον κεντρικό δρόμο.

Πηγαίνω στο μάθημα το επόμενο πρωί με μια μελανιά στο χέρι μου στο ακριβές σχήμα της σόλας μιας μπότας Doc Martens. Με έχει σημαδεύσει: δεν είμαι μέρος του κόσμου σας.

Την επόμενη δεκαετία μπαίνω σε ένα συγκρότημα, ξεκινάω ένα zine, συμμετέχω σε ατελείωτες συζητήσεις για χορό, μόδα, φαγητό και συγκρούσεις. Γίνομαι φίλος με τους ανθρώπους που δουλεύουν νυχτερινή βάρδια στο φωτοτυπείο στο τέλος του δρόμου. Ξενυχτάω εκεί φωτοτυπώντας zines, αυστηρά εκτός βιβλίων. Κάποιος από την Τσεχία μου στέλνει ένα αντίγραφο του δίσκου των Kritická Situace ως αντάλλαγμα για το zine μου. Παίρνω το δίσκο στο σταθμό ακρόασης της δημόσιας βιβλιοθήκης γιατί δεν έχω πικάπ. Οδηγώ δώδεκα ώρες για να παίξω σε μια συναυλία στην οποία παρευρίσκονται μπράβοι που έχουν υποσχεθεί να μου επιτεθούν μόλις με δουν. Οργανώνω συναυλίες για συγκροτήματα. Κυκλοφορώ δίσκους.

Η μπάντα μας πηγαίνει σε περιοδεία. Κάθε βράδυ μας φιλοξενούν και μερικές φορές μας ταΐζουν. Αγοράζουμε όλοι μαζί ένα βανάκι. Ταξιδεύουμε σε όλη τη χώρα, παίζοντας σε αυτοοργανωμένους χώρους και μένοντας σε καταλήψεις στέγης. Στο εξωτερικό, βλέπουμε για πρώτη φορά τα γιγάντια κατειλημμένα κτίρια, με πανό κρεμασμένα στους τοίχους, τις κινηματικές αρχειοθήκες και τα συνεργεία επισκευής ποδηλάτων που εξυπηρετούν τη γειτονιά. Αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι είμαστε μέρος σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι φανταζόμασταν.

Μετά από μόλις τρεις μήνες περιοδείας συνειδητοποιώ ότι η σκέψη μου έχει μετατοπιστεί από το πρώτο ενικό πρόσωπο στο πρώτο πληθυντικό. Εμείς.

Γνωρίζουμε τους παλιούς από τη γενιά των Crass. Μας ρίχνουν όλοι δυο δεκαετίες, είμαστε οι νεότεροι σε όλες τις συναυλίες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ένα μέλος των Doom μας γυρνάει με το βανάκι του στα βρετανικά νησιά, μιας και δεν έχουμε συνηθίσει να οδηγούμε στην αριστερή πλευρά του δρόμου.

Ένα βράδυ, ο τύπος από τους Doom μένει ξύπνιος μέχρι αργά μιλώντας με ένα μέλος των Subhumans. Καταλήγουν να διαφωνούν για το αν οι Clash κατέστρεψαν το πανκ υπογράφοντας σε δισκογραφική εταιρεία. Μου δίνουν την εντύπωση ότι έχουν την ίδια διαφωνία εδώ και είκοσι χρόνια. Παρόλα αυτά, αυτό με βοηθάει να σκεφτώ πάνω στις δικές μου μελλοντικές δεσμεύσεις μέσα στα χρόνια που θα έρθουν.

Επανακτήστε τους Δρόμους — Εκατομμύρια για τον Μούμια — η Εθνική Διάσκεψη για την Οργανωμένη Αντίσταση — η Προεδρική Ορκωμοσία. (ΣτΜ: Reclaim the Streets – Millions for Mumia – the National Conference on Organized Resistance – the Presidential Inauguration, κινήματα από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο). Σε κάθε διάσκεψη, πριν ή μετά από κάθε πορεία, γίνεται μια πανκ συναυλία. Όχι μόνο μουσικά συγκροτήματα, αλλά και κουκλοθέατρα, περφόρμανς αρτ, ριζοσπαστικές μαζορέτες. Περιπλανώμενοι πάνκηδες στήνουν λογοτεχνικά τραπέζια που αποτελούνται αποκλειστικά από βιβλία του Νόαμ Τσόμσκι που έχουν κλαπεί από τα βιβλιοπωλεία Barnes & Noble. Μερικές φορές το μαύρο μπλοκ ξεκινά απευθείας μέσα από το mosh pit.

Στο Σάο Πάολο, συμμετέχω σε μια πορεία ενάντια σε ανέγερση μνημείου για τα 500 χρόνια της αποικιοκρατίας. Όλοι φοράμε μάσκες. Οι πάνκηδες πίσω μας πετούν βόμβες μπογιάς στο μνημείο και πέτρες στις γραμμές των ΜΑΤ μπροστά μας. Η αστυνομία ρίχνει με αληθινές σφαίρες πάνω από τα κεφάλια μας. Στη συνέχεια, κρυβόμαστε μέσα σε ένα περίπτερο για να μην μας στοχοποιήσουν οι μπάτσοι από τις μπογιές στα ρούχα μας.

Λίγες μέρες αργότερα, ο Abuso Sonoro παίζει στο Guarujá. Ο κιθαρίστας παίζει φορώντας την ίδια μάσκα που φορούσε στη πορεία. Μια παγκόσμια κουλτούρα αντίστασης.

Την πρώτη φορά που ανεβαίνουμε στο Ungdomshuset, το κατειλημμένο πανκ κτίριο στην Κοπεγχάγη, κάθε παράθυρο στη γειτονιά είναι σφραγισμένο με σανίδες. Υπήρξαν κάποιες ταραχές εδώ το προηγούμενο βράδυ, εξηγούν οι οικοδεσπότες μας, επειδή η αστυνομία θέλει να απελάσει έναν άνδρα στην Τουρκία. Μετά τη συναυλία, ενώ εμείς κοιμόμαστε στον ξενώνα, η αστυνομία κάθεται έξω από το κτίριο σε ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο, απαγγέλλοντας απειλές από ένα μεγάφωνο στους πάνκηδες που στέκονται φρουροί στην ταράτσα.

Την τέταρτη φορά που επισκεπτόμαστε το Ungdomshuset, είμαστε πάρα πολλοί για να κοιμηθούμε στον ξενώνα. Αντ’ αυτού, οι οικοδεσπότες μας ξεδιπλώνουν στρώματα γυμναστικής σε όλο το μήκος της μεγάλης αίθουσας. Ξετυλίγουμε τους υπνόσακους μας και ξαπλώνουμε σε μια σειρά, τριάντα ή περισσότεροι από εμάς – οι μπάντες, οι διοργανωτές και ο κάθε τυχαίος ταξιδιώτης που δεν έχει άλλο μέρος να μείνει, όλοι μαζί κάτω από τη θολωτή οροφή του κτηρίου στο οποίο η ανακοινώθηκε η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας το 1910. Ας είναι ο πλανήτης γη ένας κοινός θησαυρός για όλους τους ανθρώπους. Πριν κοιμηθώ, στρέφομαι προς το άτομο που κοιμάται στα αριστερά μου. «Από που είσαι;»

“Εγώ; Είμαι από την Αυστραλία», απαντά. «Εσύ από που είσαι;»

Ένα χρόνο αργότερα, η αστυνομία πραγματοποιεί έφοδο και κατεδαφίζει το κτίριο στη μεγαλύτερη επιχείρηση εκκένωσης κτιρίου στη Δανία από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πόλη ξεσηκώνεται για μια εβδομάδα και οι διαδηλώσεις συνεχίζονται κάθε βδομάδα για ένα χρόνο. Γίνονται σχέδια για τη βίαιη κατάληψη του Δημαρχείου από χιλιάδες ανθρώπους, όταν η κυβέρνηση υποχωρεί και παραχωρεί στους καταληψίες ένα νέο κτίριο. Την επόμενη φορά που θα πάω στη Δανία με μια μπάντα, θα παίξουμε εκεί, στο νέο Ungdomshuset.

Ungdomshuset.

Χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια του κινήματος Occupy, μια νέα γενιά εισέρχεται στην αναρχική κοινότητα της μικρή μας πόλης του Νότου. Είναι οι πρώτοι που μπαίνουν χωρίς να έχουν το πανκ ως σημείο αναφοράς.

«Πρέπει όμως να οργανώσεις και ένα εργαστήριο για το πανκ», μου λέει η Λιζ, μετά από μια εκπαίδευση άμεσης δράσης.

«Ένα εργαστήριο; Γιατί; Το πανκ είναι απλώς ένα στυλ μουσικής, δεν είναι απαραίτητο για αυτά τα πράγματα», απαντώ. Δεκαετίες τσακωμών σχετικά με την εσωστρέφεια στις υποκουλτούρες με έχουν κάνει λίγο ευαίσθητο σε αυτό το θέμα.

«Ίσως, αλλά για όλους εσάς που γνωρίζατε ο ένας τον άλλον από παλιά, το πανκ είναι σαν μια αδελφότητα στην οποία ήσασταν μέλη, ή σαν μυστική κοινωνία. Ένα σωρό αναφορές σε συγκροτήματα που δεν έχουμε ακούσει ποτέ, σαν ένας ιδιωτικός κώδικας. Εμφανίζεται μόνο όταν συναναστρέφεστε μεταξύ σας, αλλά… έτσι οι άνθρωποι διαμορφώνουν οικειότητα, σωστά; Πρέπει να μας αφήσετε να μπούμε κι εμείς μέσα σ’ αυτό».

Λίγα χρόνια αργότερα, η αναρχική φοιτητική ομάδα στο τοπικό πανεπιστήμιο ζητά από εμάς τους παλιούς κατοίκους της πόλης να έρθουμε να κάνουμε μια παρουσίαση. Υποθέτω ότι θέλουν να μιλήσουμε για την κουλτούρα της αυτοπροστασίας ή την λήψη αποφάσεων σε συνελεύσεις με διαδικασία συναίνεσης ή τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Στην πραγματικότητα, θέλουν να τους μιλήσουμε για το πανκ.

Η Ρόξι και εγώ επιτάσσουμε έναν ολόσωμο καθρέφτη από το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο γυαλιού δίπλα στο σπίτι μου και τον φέρνουμε στην τάξη. Τον στήνουμε απέναντι από το κοινό. Αρχίζω να απαγγέλλω μια βαρετή διάλεξη φορώντας ένα πουκάμισο με κουμπιά, σαν καθηγητής. Ενώ τα μάτια τους είναι στραμμένα πάνω μου, η Ρόξι σπάει τον καθρέφτη με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ, στέλνοντας θραύσματα να πετάγονται παντού, ενώ ένα κομμάτι σκληροπυρηνικού πανκ ξεκινάει να παίζει από τα ηχεία.

«Ορίστε — γιατί τώρα το κάναμε αυτό;» τους ρωτάει μετά, και οι απαντήσεις τους λένε όλα όσα πρέπει να ξέρουν για το τι είναι το πανκ. Όποια αντίληψη κι αν έχετε για τον εαυτό σας και τον κόσμο μέσα στον οποίο βλέπετε τον εαυτό σας, συντρίψτε την – ό,τι κι αν θεωρείτε κακοτυχία, κάντε το τώρα – και ξεκινήστε από εκεί, ξαναφτιάχνοντας τον εαυτό σας και τον κόσμο.

Περαιτέρω κείμενα και video

• Αφροπάνκ: Η Ταινία

• Beyond The Screams/Mas Alla de Los Gritos —Ένα ντοκιμαντέρ για το Λατινοαμερικάνικο hardcore πανκ στις ΗΠΑ
• Από το πανκ στην αλληλεγγύη των ιθαγενών: Τέσσερις δεκαετίες αναρχισμού στη Βραζιλία
• Ο τελευταίος των Χίπιδων – Ένα Υστερικό Ρομάντζο, Penny Rimbaud

______

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Punk – Μια επικίνδυνη Ουτοπία appeared first on Void Network.

Δεν φτάνει όμως να μιλάμε απλά και μόνο για τη καταστολή του Κράτους, αλλά κατά τη γνώμη μου χρειάζεται και η αναλυτική σκέψη για αυτή.

Η πραγματικότητα σήμερα μας λέει ότι:

Ένα καθεστώς που πεθαίνει δεν έχει άλλη δικαιολογία για την αυταρχική του φύση παρά μόνο τη παράλογη αποφασιστικότητα του-να παραταθεί. Εδώ και καιρό το πεδίο της νομιμότητας έχει συνδεθεί με τους πολλαπλούς καταναγκασμούς που κάνουν τη ζωή ανυπόφορη.

Εξ’ου και οι τελευταίες σκληρύνσεις της κυριαρχίας: το μέσα της είναι απογυμνωμένο, δεν ωφελεί σε τίποτα να κάνουμε πως δε το βλέπουμε. Οι καιροί της πιο σκληρής καταπίεσης είναι τις πιο πολλές φορές καιροί όπου γίνεται πολύς λόγος για μεγάλα και υψηλά πράγματα. Χρειάζεται θάρρος για να μιλάς σε τέτοιους καιρούς για πράγματα τόσο χαμηλά και τόσο φτηνά, όπως το φαγητό η στέγη, η αποξένωση μέσα σε μια βοή από ξεφωνητά ότι ο σκοπός είναι το πνεύμα της θυσίας.

Ενώ το υπερωκεάνιο βυθίζεται, οι πολιτικοί παίζουν χαρτιά στο σαλόνι, προσπαθώντας έκαστος να εκμεταλλευτεί τις χαρτοπαικτικές αδυναμίες του αντιπάλου. Και οσάκις ο κοινωνικός απόηχος απειλεί να εισβάλει στο σαλόνι της πολιτικής, τότε επιχειρείται αντιπερισπασμός, αποπροσανατολισμός, μέσω σκανδαλολογίας, τρομολαγνείας, εθνικισμού, εσωτερικών κι εξωτερικών εχθρών και ηθικολογίας.

Ο στόχος είναι ο έλεγχος, η εξόντωση του διαφορετικού, η ηγεμονία, το χρήμα. Ο τόπος που καθιστά δυνατή αυτή την κολασμένη μεταμόρφωση είναι η δαιδαλώδης μορφή των θεμελίων του καπιταλισμού. Ένα σύστημα κρυμμένο στο λαβύρινθο της άρχουσας τάξης, το οποίο αφαιρεί από τους ανθρώπους όχι μόνο τις περιουσίες τους, όχι μόνο τις ζωές τους, αλλά την ίδια την ουσία τους.

Η κυριαρχία καθ’όλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας έδινε στους όχλους εξιλαστήρια θύματα και αποδιοπομπαίους τράγους. Χώριζε τον λαό σε δεξιούς κι αριστερούς, κόκκινους και κίτρινους, μαύρους και λευκούς, καθαρόαιμους και μπάσταρδους. Όσο αυτοί αλληλοσφάζονταν η κυριαρχία πλούτιζε και νεμόταν τους καρπούς της δουλειάς του λαού. Ακόμα και η μικρότερη αρχική απόκλιση από την αλήθεια, πολλαπλασιάζεται στη συνέχεια επί χίλια.

Η αλήθεια δεν πεθαίνει ποτέ από φυσικά αίτια. Πεθαίνει όταν δεν ξέρουμε πώς να τροφοδοτήσουμε την πηγή της. Πεθαίνει από τύφλωση, από λάθη, από αμνησία και προδοσία. Πεθάνει από την κούραση, την αχρηστία, τη παραίτηση, την ανάθεση.

Πρώτα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν σωματικά με την ανυπόφορη φτώχεια κι ύστερα δοκιμάζουν να σε ευνουχίσουν πνευματικά με την επιβαλλόμενη λήθη. Κι αν δεν σπάσεις με κανένα από τα δύο υπάρχουν οι φυσιολογικές μέθοδοι: οι αστυνομικές ράβδοι, τα ψυχιατρικά κελιά, τα δικαστικά έδρανα και τα τείχη του σωφρονισμού, οι σφαίρες των στρατηγών, τα μαχαίρια των μισάνθρωπων, η απόγνωση της ανέχειας, η θηλιά των χρεών, η διαγραφή των συναισθημάτων μετατρέποντας τη ψυχή σε λευκό χαρτί.

Το συναίσθημα της απόλαυσης της ζωής και οι τρόποι που αυτό μπορεί να εφεύρει ώστε να συνεχίσουν οι άνθρωποι να ζουν και όχι απλά να επιβιώνουν, θα παραμένουν άγνωστες λέξεις, όσο οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει πια στην μονοδιάστατη άσκηση του “δούναι και λαβείν”. Της παροχής και αντιπαροχής αντί της αλληλοβοήθειας και της αλληλεγγύης. Της ανάθεσης αντί της οριζόντιας συμμετοχής στη λήψη της απόφασης και της πράξης. Δεν θα είναι όμως τόσο ζοφερός ο κόσμος εφόσον ξαναθυμηθούμε εκείνα τα μικρά-μεγάλα πράγματα που δημιούργησαν την ανθρώπινη γεωγραφία: Η περιέργεια για το άγνωστο, η εφευρετικότητα και ο πειραματισμός ήταν ανέκαθεν από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια των ανθρώπων και οι άνθρωποι, άσχετα από την ηλικία τους τη χαρά του παιχνιδιού δεν την ξέχασαν ποτέ.

Μπορεί με το βάρος των χρόνων που αναγκάζει τα κορμιά τους να σκύβουν, να τα κλείδωσαν σε ένα μικρο κουτάκι στη συρταριέρα του μυαλού τους ξεχνώντας που έχουν βάλει το κλειδί και τελικά την ίδια την ύπαρξη του κουτιού, άλλα αυτό είναι πάντα εκεί καλά φυλαγμένο.

Το μόνο που περιμένει είναι: είτε το κλειδί που θα ξαναβρεθεί, τυχαία ή ακόμη καλύτερα μετά από την αναζήτησή του να το ξεκλειδώσει, είτε το κατσαβίδι που θα επιστρατευτεί για να παραβιάσει τη κλειδαριά..

Ο μόνος τρόπος για να πολεμήσουμε έναν ανελεύθερο χειραγωγημένο κόσμο, είναι να γίνουμε τόσο απόλυτα ελεύθεροι μέσα μας, ώστε και μόνο η ίδια μας η ύπαρξη να αποτελεί επαναστατική πράξη.

_____

Αντώνης Ζήβας

The post Έχει οξυνθεί η καταστολή το τελευταίο διάστημα; – Αντώνης Ζήβας appeared first on Void Network.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΧΙΠ ΧΟΠ ΚΑΦΕΝΕ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ

Στις 18/01/20 διοργανώσαμε ένα hip hop live στη Νομική Σχολή Αθηνών. Κατά τη διάρκεια του live παρατηρήθηκαν μικροεπεισόδια και κινητικότητα στο πάρκο έξω απ’ το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, από μικρή ομάδα ατόμων που δεν είχαν καμία σχέση με τη διοργάνωση και το κοινό του live. Λόγω αυτού στο σημείο έσπευσαν κατασταλτικές δυνάμεις της ομάδας ΔΕΛΤΑ και ΜΑΤ οι οποίες συγκρούστηκαν με τη συγκεκριμένη ομάδα ατόμων.

Με αφορμή το γεγονός αυτό, οι δυνάμεις της αστυνομίας θεώρησαν σκόπιμο να επιτεθούν στο χώρο διεξαγωγής της συναυλίας, αδιαφορώντας για τη συσχέτισή του με τα γεγονότα που προαναφέρονται και κατ’ επέκταση θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια και τις ζωές του μεγάλου πλήθους των παρευρισκομένων.

Εισέβαλαν στον προαύλιο χώρο της σχολής πετώντας χειροβομβίδες κρότου λάμψης, δακρυγόνα και συλλαμβάνοντας τυχαία άτομα που παρακολουθούσαν τη συναυλία. Ύστερα από αποδοκιμασίες και αντίδραση του κόσμου, που τους απώθησε με σθένος, αποχώρησαν από το προαύλιο προσωρινά. Στη συνέχεια επέστρεψαν μη διστάζοντας να πετάξουν δακρυγόνα στην κεντρική εσωτερική πόρτα και σαν αποτέλεσμα επικράτησε πανικός. Τότε το πλήθος έτρεξε στο εσωτερικό του κτηρίου όπου η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική.

Η αντίδρασή μας ήταν άμεση, οδηγώντας τον κόσμο προς την έξοδο κινδύνου της οδού Σίνα. Δυστυχώς, όμως, καθώς αποχωρούσε ο κόσμος δέχθηκε εκ νέου επίθεση απ’ τα ΜΑΤ στη συμβολή των οδών Σίνα και Σόλωνος, όπου κυνηγήθηκε μέχρι τα Εξάρχεια.

Από τα άνωθεν γεγονότα υπήρξαν έξι προσαγωγές εκ των οποίων οι δύο μετατράπηκαν σε συλλήψεις και μάλιστα με βαρύ κατηγορητήριο που δεν ευσταθεί. Είναι, μάλιστα, πρωτοφανές ότι για πρώτη φορά τίθεται το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας κατά αστυνομικού μαζί με άλλα κακουργήματα χωρίς να υπάρχουν σχετικά αποδεικτικά στοιχεία.

Το συγκεκριμένο συμβάν δεν μας εκπλήσσει, λόγω της πολιτικής και των κατασταλτικών μεθόδων που ακολουθούν οι κυβερνήσεις, με μεγαλύτερη μάλιστα ένταση το τελευταίο χρονικό διάστημα σε καταλήψεις, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στέκια, σε κόσμο του αγώνα καθώς και αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα σαν το δικό μας. Ο Χιπ Χοπ Καφενές στέκεται απέναντι σ’ αυτές τις πρακτικές και μεθόδους τρομοκρατίας. Στεκόμαστε δίπλα στους δύο συλληφθέντες και συνεχίζουμε τον ποικίλο τρόπο δράσης μας εντονότερα και πιο δυναμικά.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΑ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΣ
Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΧΙΠ ΧΟΠ ΚΑΦΕΝΕΣ

The post Δολοφονική επίθεση ΜΑΤ με δακρυγόνα σε συναυλία στη Νομική- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του Χιπ Χοπ Καφενε appeared first on Void Network.

Το επόμενο πρωί σκεφτόμουν το περιστατικό και κατάλαβα τί ήταν αυτό που βρήκα τόσο φρικτά διαταραγμένο κι έκλαψα περισσότερο από ότι έχω κλάψει εδώ και μήνες.
Οι άντρες αυτοι έμοιαζαν χαρούμενοι. Αφύσικα και αταίριαστα χαρούμενοι. Άρρωστα χαρούμενοι. Ήταν απολύτως φανερό ότι απολάμβαναν την εξουσία τους, γούσταραν να είναι 4 το πρωί και να είναι στους σκοτεινούς δρόμους με το δικαίωμα να λένε και να κάνουν ό,τι θέλουν. Καύλωναν με τους εαυτούς τους τόσο μα τόσο πολύ. Η “δύναμη” που ένιωθαν πως έχουν ήταν παραλίγο ικανή, αυτή και μόνο αυτή, να τους κάνει να χύσουν.

Έκλαψα πάλι, αυτή τη φορά στο δωμάτιό μου.
Ύστερα ίσιωσα και έστυψα το μικρό μου μυαλό. Αναρωτιόμουν τί πήγε στραβά, γιατί ένας άνθρωπος να έχει ανάγκη μια τέτοια συνθήκη για να είναι “χαρούμενος” όπως εκείνοι οι ΜΑΤατζήδες.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.
Γιατί δεν τους περιμένει κανείς σπίτι. Και όταν λέω κανείς δεν εννοώ απαραίτητα κυριολεκτικά κανείς. Εννοώ πως δεν τους περιμένει αγάπη στο σπίτι. Πραγματική αγάπη. Γιατί δεν ξέρουν ούτε πώς να την δώσουν, ούτε και πώς να την λάβουν. Αυτοί οι άντρες που με τρόμαξαν και που σήμερα το μεσημέρι τους είδα να τραμπουκίζουν έναν τοξικομανή δεν μπορούν να απολαύσουν το φεγγάρι, ένα βιβλίο, ένα όμορφο τραγούδι, ένα γλυκό φιλί, τον έρωτα γιατί δεν ξέρουν πώς να το κάνουν. Κανείς ποτέ δεν τους έμαθε, κανείς τριγύρω τους δεν ήξερε.

Είναι τόσο θλιβερό που μου γαμάει την καρδιά το ότι υπάρχουν άνθρωποι που αλήθεια -αλήθεια- αλήθεια δεν έχουν κάτι πιο ευχάριστο στη ζωή τους από το να τραμπουκίζουν τους πιο “αδύναμους”.
Λυπάμαι, πόσο λυπάμαι. Και ντρέπομαι που τόσες φορές στη ζωή μου πλήρωσα με θυμό τον θυμό γιατί φοβάμαι πως έβαλα κι εγώ με αυτόν τον τρόπο το χέρι μου στη δημιουργία ενός τέτοιου δυστυχισμένου ανθρώπου.

Δεν ξέρω τί σκατά να πω για τις καταλήψεις που ξηλώνονται, για τους ανθρώπους που εκδιώκονται, για το Βοξ, για τη βία και το ξύλο. μακάρι να είχα μια έξυπνη λύση για να μας λύσω τα χέρια. Θα έβγαινα τότε στο σύνταγμα και θα την ούρλιαζα μέχρι να ματώσει ο λαιμός μου. Στον λόγο μου. Το μόνο που κατάλαβα μετά από αυτές τις λίγες μου μέρες στην καινούρια αθήνα είναι πως δεν θέλω να απαντήσω ξανά στον πόνο με αδιαφορία και στον θυμό με θυμό.

Τί εννοω; Είδα μπροστά στα μάτια μου αυτό το καλοκαίρι έναν άντρα να παίρνει ένα εθισμένο παιδί υπό την προστασία του ενώ είχε πολύ πιο φαν πράγματα να κάνει. Βλέπω καθημερινά ανθρώπους να προσφέρουν φαγητό, σπίτι και τον χρόνο τους σε ανθρώπους που το χρειάζονται. Μακάρι να μπορούσα να υποσχεθώ πως θα αφιερώσω τη ζωή μου στους άλλους. Αποκλειστικά και ολοκληρωτικά. Δεν μπορώ γιατί θα είναι ψέμα. Θα προσπαθήσω όμως την επόμενη φορά που θα περάσω μπροστά από έναν μπάτσο να μην τον κοιτάξω με το βλέμμα που από τα δώδεκά μου έχω φυλαγμένο για αυτούς. Ένα βλέμμα που λέει “με αηδιάζεις και σε λυπάμαι σιχαμένη δυστυχία”. Θα προσπαθήσω να του δώσω ένα βλέμμα που θα λέει “πιστεύω ότι μπορείς να είσαι κάτι καλύτερο από αυτό”.

Δεν τρελάθηκα. λέω απλά το εξής:
Ας μην πάμε σε πόλεμο. Ναι, μπορούμε να τους κάψουμε, αλλά μπορούν να μας πυροβολήσουν. Δεν φοβάμαι. Εννοώ, ναι, προφανώς θέλω να ζήσω, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που αποφασίζω να έχω αυτή τη στάση. Ας μη πάμε σε πόλεμο γιατί σε έναν πόλεμο δεν υπάρχει νικητής. Ας συνεχίσουμε να είμαστε Αλληλέγγυοι, ας συνεχίσουμε να βοηθάμε όσουν το έχουν ανάγκη, ας συνεχίσουμε να γελάμε πιο πολύ από αυτούς κι ας συνεχίσουμε να χύνουμε ξανά και ξανά όταν αυτοί αναρωτιούνται γιατί δεν τους σηκώνεται. Ας συνεχίσουμε και κάποια στιγμή όλοι θα δουν πως έτσι είναι κανείς ευτυχισμένος. Η Ευτυχία το έχει αυτό, είναι κάτι που φαίνεται και τραβάει τους ανθρώπους σαν να ήταν μύγες, ας συνεχίσουμε να παλεύουμε με τα δικά μας όπλα και όχι με τα δικά τους. Αυτό το βλέμμα μου στο οποίο αναφέρθηκα πριν είναι δικό τους όπλο και τους το δίνω πίσω. Τα δικά μας είναι αλλιώτικα, καλύτερα. Έχουμε τη μουσική, τα βιβλία, τη φύση, τη φιλία, τον έρωτα. Ας μείνουμε πιστοί σε αυτά. Το να μην απαντάς με χαστούκι στο χαστούκι δεν σημαίνει υποταγή.

Αγκαλιάζω τους πρόσφυγες, τους ναρκομανείς, ένα κορίτσι και με χαστουκίζεις;
Δεν θα σε χαστουκίσω. αλλά ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ να αγκαλιάζω τους πρόσφυγες, τους ναρκομανείς κι ένα κορίτσι. Θα συνεχίσω να πέφτω πάνω στο μαχαίρι με χαμόγελο και δάκρυα μέχρι να μην αντέχω άλλο ή το μαχαίρι να αποσυρθεί, δηλαδή ο άνθρωπος απέναντί μου να δει ότι το να με χτυπά δεν θα του δώσει ποτέ χαρά και πληρότητα. Και θα αλλάξω στη ζωή μου ένα τέτοιο μαχαίρι και δύο και τρία και χίλια. ‘Εχω αλλάξει ήδη κάποια και είμαι περήφανη. Αλλά τα όπλα τους δεν θα τα αγγίξω.

Εμείς έχουμε τα δικά μας όπλα και είναι καλύτερα και δυνατότερα. Πάντα ήταν.

_____________

Ιωάννα Χλόη Βούλγαρη (23 χρονών- φοιτήτρια υποκριτικής)

The post Τα ΜΑΤ χυδαιολογούν προς μια κοπέλα στα ΕΞΑΡΧΕΙΑ και αυτή απαντά δημόσια appeared first on Void Network.

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2018, ώρα έναρξης 21.00

Είσοδος: Eλεύθερη συνεισφορά για την κάληψη των εξόδων της εκδήλωσης

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
Ρ.Παλαμήδη 2 Ψυρρή

www.embros.gr

Το σχήμα Monsieur Dοumani το οποίο βραβεύτηκε πρόσφατα με το ‘German Records Critics Award’, δημιουργήθηκε το 2011 στη Λευκωσία από τους Αντώνη Αντωνίου στον τζουρά, Άγγελο Ιωνά στην κιθάρα και Δημήτρη Γιασεμίδη στα πνευστά. Προερχόμενοι από διαφορετικούς μουσικούς χώρους, αλλά επηρεασμένοι από το κυπριακή παράδοση σε διάφορα επίπεδα, οι Monsieur Doumani συνθέτουν κυπριακά τραγούδια με σατιρικό και πολιτικό περιεχόμενο που αντλούν έμπνευση από τη σύγχρονη κυπριακή κοινωνία αλλά και την παγκόσμια. Την αρχική ταυτότητα του πρότζεκ καθόρισε η διασκευή κυπριακών παραδοσιακών κομματιών, με ένα ιδιαίτερο σύγχρονο χρώμα σε ήχο και διάθεση. Οι Monsieur Doumani έχουν περιοδεύσει εκτεταμένα στην Ευρώπη και η μουσική τους έχει προβληθεί σε παγκόσμια κλίμακα. Ο τελευταίος τους δίσκος ‘Αγκάθθιν’ που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2018 έχει ανέβει στο Νο.1 των Transglobal World Music Chart για τον μήνα Απρίλιο καθώς και στο No.1 των World Music Charts Europe για τον μήνα Μάιο.

Περισσότερα για το σχήμα στην ιστοσελίδα τους: www.monsieurdoumani.com

The post Οι Monsieur Doumani από την Κύπρο στο Θέατρο Εμπρός – ΔEYT. 22/10/2018 appeared first on Void Network.