Λίγες μέρες πριν την έναρξη των παραστάσεων η ηθοποιός και ποιήτρια Σίσσυ Δουτσίου θα παραδώσει μαθήματα υποκριτικής και ενδυνάμωσης των εκφραστικών μέσων για ηθοποιούς και ανθρώπους που τους ενδιαφέρει η ενασχόληση με το θέατρο, τον χορό και την ποίηση στα πλαίσια του Ανοιχτού Σεμιναρίου Έρως και Λύπη στο Θέατρο (από 24/2 έως 11/3 για 3 σαββατοκύριακα στο Θέατρο Αυλαία)

ΝΥΧΤΑ! [Yard Gal]
της Rebecca

4 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ στην Θεσσαλονίκη

Κρατήσεις θέσεων: 2310237700

ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ
Πλατεία ΧΑΝΘ- πλευρά Τσιμισκή

εγραψαν για την παράσταση

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ

ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ : Σκοτάδι Πάνω από την Ευρώπη

Έχω ήδη επισημάνει τη σημαντική σκηνοθετική δουλειά του Τάσου Σαγρή και της ομάδας του πάνω στο σύγχρονο, ριζοσπαστικοποιημένο ευρωπαϊκό πολιτικό θέατρο. Θυμίζω στον αναγνώστη όσα έγραφα για τη σκηνοθεσία της «Ψύχωσης» της Σάρα Κέην, που ισχύουν εξίσου για την παράσταση της «Νύχτας». «…Σκηνοθετώντας γυμνά και κάθετα, ως μορφή ανεπανάληπτου συμβάντος τον τραγικό αυτοβιογραφικό / αμλετικό μονόλογο της Σάρα Κέην, ο Τάσος Σαγρής τον τοποθέτησε στη σωστή του βάση. Τον είδε όχι ως μια ασύνειδη δομή σχιζοφρένειας χωρίς διέξοδο στον λόγο, αλλά συγχρόνως ως μια ενσύνειδη δομή άψογα συνταγμένου λόγου, χωρίς, όμως, διέξοδο στο συνάλληλο ‘άλογο’ στοιχείο του πραγματικού κόσμου. Επειδή, όπως είπε ο Σαίξπηρ, ‘είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων’. Ό,τι δεν ονειρεύεται πεθαίνει. Κάθε φορά που ο ανθρώπινος πολιτισμός επιχειρεί να μεταφράσει την πραγματικότητα σε στεγανές, απόλυτα λογικές κατηγορίες, φτάνουμε στο ίδιο αδιέξοδο. Βλέπουμε να ορμούν μέσα από τις ρωγμές του συνταγμένου λόγου οι ασύντακτες δομές της αγριότητας και να κατακλύζουν τα πάντα. Είναι η επαναληπτική ‘ποντικοπαγίδα’ της Ιστορίας που, δυστυχώς, δεν γίνεται μάθημα».
Συμβαίνει και στον σύγχρονο τεχνοκρατούμενο, εκλογικευμένο πολιτισμό της ποσοτικής συσσώρευσης του πλούτου, μετά την επικράτηση των ανθρωποειδών που κατέβηκαν από τα δέντρα και έγιναν απ’ ευθείας τραπεζίτες, δίχως να περάσουν από τη φάση του ανθρώπου. Ζούμε μια εποχή θεσπισμένης βαρβαρότητας, μια «περίοδο παγετώνων» του πολιτισμού.
Ο ίδιος ο Άμλετ δείχνει την έξοδο από τη μοιραία ποντικοπαγίδα της Ιστορίας, όταν, τελικά, απαντά στο ερώτημα της ύπαρξης, καταφάσκοντας τη ζωή στην ολότητά της. Δίνει υποσχετική στον Οράτιο να ζήσει, όχι για να εκδικηθεί, αλλά για να ιστορήσει δημιουργικά. Συνήθως κάνουμε ότι δεν ακούμε την αμλετική υποθήκη και βαθαίνουμε, έτσι, το ρήγμα ύπαρξης – Ιστορίας.
Αυτή είναι η προβληματική του έργου της Ρεμπέκα Πρίτσαρντ με τίτλο «Η νύχτα», πολύ συγγενική με εκείνη των έργων της Σάρα Κέην, που δίνεται σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή. Είναι το σκοτάδι εντός μας. Το έργο αφηγείται ένα τρομακτικό «κοριτσίστικο» μυητικό νυχτερινό ταξίδι εφηβείας, δίχως τέλος. Σαν να πέφτουν οι ηρωίδες μέσα σε μια ατελείωτη παγωμένη εικονική γαλαξιακή σπείρα. Μιλάμε, βέβαια, για μια μαρτυρική, ερεβώδη και όχι αμβρόσια, αστερόεσσα νύχτα. Για το απόλυτο σκοτάδι του κάτω κόσμου στα τάρταρα των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, με τη μοίρα του ανθρώπου των σηράγγων που αναγγέλλουν οι χρησμοί, με μαύρα ψηφία γραμμένη. Από το εισαγωγικό σημείωμα του προγράμματος, μεταφέρω λίγα, χαρακτηριστικά:
«Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη. Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στη Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητώντας μια έξοδο κινδύνου, τρόπο διαφυγής και εναντίωσης στους κανόνες, τις απαγορεύσεις, τις εντολές. Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό: Το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μέσα του. Ζούμε παγιδευμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες, τις αυταπάτες, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος και την πηγαία, ενστικτώδη ανάγκη για εξέγερση και δραπέτευση. Αδίστακτοι επιχειρηματίες, κυνικοί εγκληματίες, σίδερο, τσιμέντο, γυάλινες οθόνες και άνθρωποι ξεχασμένοι, η μητρόπολη είναι ένα τέρας που κατασπαράζει την ανθρωπότητα για να παραγάγει ένα φανταχτερό τίποτα. Η ΝΥΧΤΑ! Ο τόπος όπου κατοικούν όλοι οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρά μας. Καθώς ο καθένας μας ζει μόνος του πια στη μικρή προσωπική του φυλακή, αυτό είναι ένα τραγούδι για τους φίλους που χάθηκαν».
Το έργο δεν είναι απελπισμένα «τυφλό», αλλά αφήνει διέξοδο στο ανθρώπινο αίσθημα, προάγοντας την αδιάλλακτη φιλία, μέχρι αυτοθυσίας, ανάμεσα στα δύο κορίτσια που τα δένει η αρχή του έρωτα, όχι του θανάτου. Δίνεται, έτσι, ομόλογα από τη σκηνοθεσία ως ένα ανεπανάληπτο,«άπαξ» αγαπητικό συμβάν, κάθετα, γυμνά, επικά, σαν όρθιο εμβατήριο, όχι καταγγελτικά αλλά σπλαχνικά, σαν σάλπισμα μιας κερδισμένης μάχης με το ανέφικτο, παιγμένο εξαίρετα, με αυτοπάθεια, από τις δύο νεαρές ηθοποιούς Σίσσυ Δουτσίου, Λίλη Τσεσματζόγλου. Με μουσικές εξαίσιεςνεανικές με video ονειρικά (Άλκηστις Καφετζή), με ωραία «γραφίστικη» όψη (Κένι ΜακΛέλαν). Ένα έργο αλήθειας, μια παράσταση διαφάνειας.

dePop Είδαμε την Νύχτα- σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή

Στη «Νύχτα», με ρομαντικό ύφος, συντίθεται η υποκουλτούρα της Μητρόπολης και τα προβλήματα της. Οι αφηγήσεις των ηθοποιών, που εκστατικά έχουν παρασυρθεί στη χώρα αυτή, σε συνδυασμό με τα επιβλητικά οπτικοακουστικά γίνονται το τούνελ, από όπου εισάγεται ο θεατής στους σφυγμούς του έργου και στην κραυγή αμφισβήτησης αλλά και απελπισίας των χαρακτήρων.

Σχέσεις, φιλία, έρωτας και μια ακόμη περίεργη σχέση έλξης και απώθησης με την αγάπη. Η σχέση με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ παρουσιάζεται λιγότερο ως εθισμός και περισσότερο ως μια σχέση που καλύπτει το αίσθημα της μοναξιάς. Γιατί η μοναξιά πονάει. Πονάει περισσότερο από το βρώμικο και πληρωμένο σεξ.

Theatrical Drops- ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΜΗΤΣΗ

Εχτές παρακολούθησα μια συγκλονιστική παράσταση. Η Νύχτα! βασισμένη στο θεατρικό YARD GAL της Rebecca Prichard. Εξαιρετική η ατμόσφαιρα στην οποία μας έβαλε ο Τάσος Σαγρής. Απολαυστικές οι ερμηνείες της Σίσσυς Δουτσίου και της Λίλη Τσεσματζόγλου. Ένα οδοιπορικό στη Νύχτα της Νεολαίας, στο Κενό της Ψυχής που δε γεμίζει μέσα στις Μητροπόλεις όπου όλα μετριούνται με το χρήμα!

E-CHARITY

ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΣΤΙΑΛΕΡΑΚΗ: Είδαμε την ΝΥΧΤΑ!

Στην πόλη, στην κάθε πόλη τα νυχτόβια πλάσματα αποφεύγουν ν’ αναζητούν την αγάπη κατά τη διάρκεια της μέρας. Όταν ξημερώνει, οι ακτίνες του ήλιου καίνε τα μάτια και αυτό θυμίζει αγάπη. Τα πλάσματα της νύχτας πάσχουν από φωτοφοβία. Δεν αντέχουν τη μέρα, ούτε την αγάπη αντέχουν. Ούτε καν τον εαυτό τους αντέχουν να βλέπουν τη μέρα. Γι’ αυτό μόλις νυχτώνει, μεταμορφώνονται σε σκιές. Τα ναρκωτικά, το σεξ και το αλκοόλ είναι το όχημα που μεταφέρει τις σκιές μέσα στην πόλη όλη τη νύχτα. Δεν είναι εθισμός. Είναι το χάδι για να μη νιώθουν μοναξιά. Για να την αντέχουν.

Ας είναι βρώμικο το σεξ, ας είναι πρόστυχο και πληρωμένο. Αντέχεται. Πονάει λιγότερο απ’ τη μοναξιά. Τα γυμνά κορμιά σου πονάνε τα μάτια όταν τα κοιτάζεις. Σου πονάνε την ψυχή. Δε στάζουν καύλα, στάζουν πόνο και αίμα. Μα δεν πονάνε τα ίδια. Ο θεατής πονάει στη θέση τους. Τα πλάσματα της νύχτας έχουν ξεπεράσει τα όρια του πόνου πηδώντας από ταράτσες, μαχαιρώνοντας, μπαίνοντας στη φυλακή. Τα πλάσματα της νύχτας έμαθαν να καταπίνουν αμάσητη την ψυχή τους, γιατί τρέμουν μη σκαλώσει στο κενό που έχουν ανάμεσα στα δόντια. «Η Νύχτα» αντενδείκνυται γι’ ανθρώπους που έχουν ευαίσθητη όσφρηση και κλείνουν τη μύτη στη βρώμα που αφήνουν οι πληγές της σύγχρονης κοινωνίας.

Αντενδείκνυται για ανθρώπους που δε ντρέπονται που ζουν μέσα σ’ αυτή. Καθηλωτική η ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστριών Σίσσυ Δουτσίου και Λίλη Τσεσματζόγλου. Ευρηματική και αληθινή η σκηνοθετική ματιά του Τάσου Σαγρή.

SMASHING CULTURE–

ΜΑΡΩ ΠΑΝΑΓΗ: Τί είναι για τον καθέναν από εμάς η Νύχτα!; Σκοτάδι ή Φώς;

Η ΝΥΧΤΑ! είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο βραβευμένο θεατρικό έργο YΑRD GAL της Αγγλίδας συγγραφέας Rebecca Prichard, μια δυστοπική, φουτουριστική παράσταση για ένα μέλλον που δεν αργεί.

Δύο νεαρές κοπέλες αναζητούν, εξερευνούν και βιώνουν τη σκοτεινή πλευρά της ημέρας, τη νύχτα, αλλά και του εαυτού τους. Στο κυνήγι της επιβίωσης και των χρημάτων, αρνούμενες να βρουν δουλειά, επιδίδονται στο σεξ του δρόμου, στα ντιλ των ναρκωτικών και σε παράνομες πράξεις. Δεν γνωρίζουν φραγμούς και όρια, μόνο το πάθος και η ζωική ορμή τους τους καθοδηγεί. Μέσα στις φωτεινές φανταχτερές μεγαλουπόλεις προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στον σκοτεινό νυχτερινό ουρανό. Η παθιασμένη ενστικτώδης ζωή τους, όμως, είναι γεμάτη από ψυχικές καταστροφές, φθορές και πληγές. Η απόγνωση διαδέχεται την οργή κι η οργή τη θυμωμένη πράξη.

Δύο σώματα, δύο ραγισμένες δυνατές φωνές, ένα σκηνικό και η σκοτεινή σκηνοθετική ματιά του σκηνοθέτη Τάσου Σαγρή μάς εντάσσουν στο ψυχεδελικό κλίμα δύο δυστυχισμένων κι άλλοτε ευτυχισμένων ψυχών. Η πρωτοτυπία της παράστασης έγκειται στον συνδυασμό δύο εντελών διαφορετικών τεχνών: κινηματογράφου και θεάτρου. Ο σκηνοθέτης έχει εντάξει στην παράσταση κινηματογραφικά πλάνα που δίνουν ταχύ παλμό στο έργο και ταξιδεύουν τη σκέψη σε γνωστά και άγνωστα μέρη.

Η γρήγορη εναλλαγή των πολύχρωμων video art σε συνδυασμό με τα έντονα μουσικά ηχοτοπία δημιουργούν αυτή την αίσθηση της αγωνιώδους αναμέτρησης με τον εαυτό μας. Πράγματι, η μελωδία των Radiohead, ο βιομηχανικός θόρυβος των Prodigy, η μελαγχολία του Lou Reed και του Yann Tiersen και πολλών άλλων είναι η ιδανική μουσική επένδυση που ξεφεύγει από τη μονοτονία και ταιριάζει με τους δυναμικούς, άλλοτε φιλοσοφικούς κι άλλοτε καθημερινούς διαλόγους-μονολόγους των πρωταγωνιστριών.

Βλέπουμε μια μαραμένη Ευρώπη; μια βρώμικη Αμερική; μια ξεχασμένη Αθήνα; Τα κινηματογραφικά πλάνα του σκηνοθέτη είναι καθολικά, μάς μεταφέρουν από τη μια πόλη στην άλλη, μάς θυμίζουν τι κρύβεται κάτω από αυτήν. «Είναι το πτώμα του Θεού που μυρίζει». Το ψεύτικο lifestyle των μοντέρνων μας ζωών σαπίζει και αηδιάζει τις πρωταγωνίστριες που επιδίδονται με μανία στο κυνήγι κάθετι διαφορετικού κι αντίθετου θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Είναι γενναίες μαχήτριες που αναμετρώνται συνεχώς με τους εαυτούς τους ποντάροντας στον νικητή. Οι ερμηνείες μας καθηλώνουν και ξυπνούν μέσα μας καλά κρυμμένα όνειρα και φαντασιώσεις.
«Αυτοί έχουν την εξουσία, εμείς έχουμε τη νύχτα.»
Τι είναι για τον καθέναν από εμάς η Νύχτα; Σκοτάδι ή φως;

Patra Events- ΚΩΣΤΑΣ ΝΤΑΛΙΑΝΗΣ: Ένα Οργισμένο Χρονικό Ενηλικίωσης

Δύο κορίτσια πίνουν, παίρνουν ναρκωτικά, μπλέκονται σε καυγάδες κι εκδίδονται για να εξασφαλίσουν τη δόση τους. Ένα χρονικό ενηλικίωσηςδύο ηρωίδων, πλημμυρισμένο από ναρκωτικές ουσίες, ξέφρενους ρυθμούς, εφιαλτικές μνήμες, καυγάδες και ζωή στα άκρα. «Η Νύχτα!» (πρωτότυπος τίτλος «YardGal») της Αγγλίδας Ρεμπέκα Πρίτσαρντ είναι χαρακτηριστικό δείγμα του κινήματος «inyerfacetheatre»: Ένα είδος θεάτρου που έχει ως σκοπό να προκαλέσει και να επιτεθεί στο κοινό, για να σημάνει συναγερμό στις συνειδήσεις του. Χρησιμοποιεί σοκαριστικό κι ωμό τρόπο για να μιλήσει, σπάζοντας ταμπού και προκαταλήψεις. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να λέει την αλήθεια, πέρα από οτιδήποτε στημένο και ψεύτικο, ωθώντας το κοινό στα άκρα, με σκοπό την αναθεώρηση των αξιών της κοινωνίας μας.

Η σκηνή στο θέατρο μεταμορφώνεται σε ένα σκηνοθετικό αριστούργημα, στο οποίο οι σκηνές, η πλοκή, τα συναισθήματα εναλλάσσονται στα μάτια του θεατή με έναν τρόπο κινηματογραφικό, διατηρώντας ωστόσο στο έπακρο την αμεσότητα και την ποιότητα που κάνει το θέατρο να ξεχωρίζει. Κι εδώ είναι η ιδιαιτερότητα του έργου: Δεν πρόκειται για μία θεατρική μεταφορά ενός κινηματογραφικού έργου, αλλά ούτε και για «φθηνά», κινηματογραφικού χαρακτήρα τρικ, με σκοπό, απλά, να γίνει το έργο κάπως πιο θεαματικό, πιο εύπεπτο. Σε ένα τέτοιο δύσκολο και απαιτητικό είδος θεάτρου, όπως είναι το «in yer face theater», κάτι τέτοιο θα το έκανε τουλάχιστον γραφικό. Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με την ανάδειξη όλων των συστατικών του έργου στον απόλυτο βαθμό. Τα βίντεο που προβάλλονται, από τη μία σε ταξιδεύουν, σε βάζουν πέρα για πέρα στο κλίμα του έργου και κρύβουν μέσα τους σημαντικά νοήματα, έτσι ώστε ο θεατής δεν παρακολουθεί απλά, αλλά γίνεται συμμέτοχος, συμπρωταγωνιστής και βλέπει μπροστά του να ξεδιπλώνεται ένας κόσμος, που πιθανόν δεν είχε καν φανταστεί ότι υπάρχει πραγματικά.

Η σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή, απλή και λιτή, αναδεικνύει τους ζωντανούς διαλόγους μιας δημιουργικής και ρέουσας μετάφρασης, που έχει επιμεληθεί η Άννα Χάλογουεϊ, και αποσπά ερμηνείες που αποδίδουν κλιμακωτά τις συναισθηματικές και ψυχολογικές μεταπτώσεις των δύο κοριτσιών. Ο Τ.Σαγρής εστιάζει στις ηρωίδες του έργου και η ιστορία τους ξετυλίγεται μέσα από την διήγησή τους, τις κινήσεις τους και το παιχνίδι του φωτός με το σκοτάδι, επιτυγχάνοντας, έτσι, να αναδείξει την δυναμική του έργου χωρίς να κουράζει τον θεατή. Η κινησιολογία ακολουθεί και υπηρετεί εύστοχα την σκηνοθετική γραμμή. Μέσα από τους εκρηκτικούς τόνους των μουσικών επιλογών περιγράφονται με εξαιρετικά εύστοχο τρόπο οι καταστάσεις που βιώνουν τα πρόσωπα. Οι καίριοι φωτισμοί συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας τεταμένης ατμόσφαιρας, ενώ το αφαιρετικό, λειτουργικό σκηνικό αποδίδει την ψυχρότητα του περιβάλλοντος χώρου.

Το όλο εγχείρημα στηρίζεται στις ερμηνείες των δύο ηθοποιών, οι οποίες έχουν δουλέψει σκληρά, χτίζοντας μία αμφίπλευρη και αλληλοσυμπληρούμενη σκηνική σχέση.Η Λίλυ Τσεσματζόγλου (Μαίρη) και η Σίσσυ Δουτσίου (Πέπη) ενσαρκώνουν κυριολεκτικά τις δύο κοπέλες, με κινήσεις ακρίβειας, πλούσιες συναισθηματικές αποχρώσεις, ψυχολογικές εναλλαγές και μεταπτώσεις, δημιουργώντας συγκινησιακές εξάρσεις μέσα από μια κοινή υποκριτική γλώσσα.  Οι δύο ηθοποιοί καταθέτουν ερμηνείες ψυχής με την ανόθευτη αλήθεια ενός γνήσιου και ανεπιτήδευτου παιξίματος, σε σημείο που θέλεις να τις αγκαλιάσεις και να γίνεις ένα μαζί τους.

Ο Τάσος Σαγρής και η Σίσσυ Δουτσίου, μέσα από το «Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών», έχουν δημιουργήσει μεταξύ τους ένα σύστημα προσωπικών συνειρμών, οι οποίοι είναι οργανικοί και ξεχύνονται σαν ένας ποταμός θεατρικής σκέψης και εμπειρίας. Αυτό είναι που λείπει στην Ελλάδα στο σύγχρονο θέατρο, αυτή η αφοσίωση και η πραγματική καταβύθιση στο νόημα και τον κόσμο του έργου. Μπράβο και συγχαρητήρια που υπάρχουν και μας χαρίζουν κάθε φορά μια ξεχωριστή εμπειρία στο θέατρο.

The post ΝΥΧΤΑ! [Yard Gal] της Rebecca Prichard- Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ- Θεσσαλονίκη 2-3 + 9-10 Μαρτίου 2018 appeared first on Void Network.

Θέατρο ΑΛΦΑ. ΙΔΕΑ 

28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 37 & Στουρνάρα 51 

Πολυτεχνείο Αθήνα 

Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη! Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στην Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητούν μια έξοδο κινδύνου, έναν τρόπο διαφυγής. Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό μέρος που μπορεί να ταξιδέψει ο άνθρωπος: το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μέσα του. Ζούμε παγιδευμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες και τις αυταπάτες, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος & την πηγαία ενστικτώδη ανάγκη για εξέγερση και δραπέτευση. Αδίστακτοι επιχειρηματίες, εγκληματίες, φασίστες και παράσιτα, διεφθαρμένες κρατικές αρχές, μοναξιά & απαθή βλέμματα και φρενιασμένες σκιές, μια φυλακισμένη κοπέλα σκέφτεται τις παλιές της φίλες κλεισμένη στην απομόνωση. Σίδερο, τσιμέντο, γυάλινες οθόνες και άνθρωποι ξεχασμένοι σε δερμάτινους καναπέδες, η Μητρόπολη είναι ένα τέρας που κατασπαράζει την ανθρωπότητα για να παράγει ένα φανταχτερό τίποτα. Οργισμένες νύχτες καταστροφών, κλοπές και εμπρησμοί, προαύλια νοσοκομείων και κρατητήρια, σειρήνες περιπολικών και αιχμηρά αντικείμενα, γυάλινες χάντρες και χάπια ecstasy και χαρτοπόλεμος από κάλπικα χαρτονομίσματα. Κακοστριμμένα τσιγάρα χασίς, electro techno, σεξ της μιας βραδιάς, κορίτσια και αγόρια που αρμενίζουν στον νυχτερινό ουρανό. Η Νύχτα είναι μια απαγορευμένη χώρα όπου κρύβεται μια αόρατη γενιά ισορροπώντας διαρκώς στα αδιέξοδα και τις απελπισμένες απόπειρες αμφισβήτησης, τις παράνομες απολαύσεις και την απόγνωση.
Η ΝΥΧΤΑ!, ο τόπος που κατοικούν όλοι οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρα μας.

Με αυτό τον τρόπο διαγράφουν μια απελπισμένη διαδρομή που μαρτυρά την δύναμη και το πάθος, όπως και την εύλογη απόγνωση, τα αδιέξοδα και την θλιβερή βία της ζωής των νέων ανθρώπων σήμερα. Η απέραντη φανταχτερή πόλη την Νύχτα, ο ήχος της ατέρμονης ψυχικής πίεσης, ένα κρυφό σιωπηλό ουρλιαχτό μέσα στο σκοτάδι του κόσμου. Μοναξιά και απαθή βλέμματα και φρενιασμένες σκιές. Κινηματογραφικές αναμνήσεις, οργισμένες νύχτες καταστροφών, κλοπές και μαζικοί εμπρησμοί, προαύλια νοσοκομείων και κρατητήρια, σειρήνες περιπολικών και αιχμηρά αντικείμενα, γυάλινες χάντρες και χάπια ecstasy και χαρτοπόλεμος από κάλπικα χαρτονομίσματα. Κακοστριμμένα τσιγάρα χασίς, electro techno, σεξ της μιας βραδιάς, κορίτσια και αγόρια που αρμενίζουν στον νυχτερινό ουρανό. Ζούμε στο σκοτάδι του κόσμου σαν παιδιά που χάθηκαν μέσα σε μια καταιγίδα.

Η σκοτεινή ποιητική ματιά του Τάσου Σαγρή για την ζωή στις σύγχρονες μητροπόλεις και οι πρωταγωνίστριες  Σίσσυ Δουτσίου και Λίλη Τσεσματζόγλου συναντιούνται με τα ηχοτοπία των Radiohead, της Anne Clark και του Mikael Delta, τον βιομηχανικό θόρυβο των Prodigy, το ψυχεδελικό techno-trance των Χ-Dream, Αtmos-Sandman και Τοtal Eclipse, την μητροπολιτική μελαγχολία του Lou Reed, των Αrcade Fire, του Yann Tiersen. Τα φρενήρη video art παραληρήματα της Άλκιστης Καφετζή και του Εργαστηρίου Οπτικών Τεχνών του Κενού Δικτύου και οι εξπρεσιονιστικοί φωτισμοί του Γιώργου Παπανδρικόπουλου αναπνέουν μέσα από την μινιμαλιστική σκηνογραφία του Σκωτσέζου σκηνογράφου Κenny MacLellan, συνεργάτη του σκηνοθέτη της ταινίας Trainspotting Dany Boyle.

Με αυτό τον τρόπο, στο σύνολο του το δημιουργικό και καλλιτεχνικό επιτελείο των επιτυχημένων παραστάσεων του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών συνεχίζει την ανατομία της εποχής της κρίσης με την παράσταση Η ΝΥΧΤΑ! , μελετώντας το υπαρξιακό αποτύπωμα μιας εποχής, το ψυχικό τραύμα μιας κοινωνίας που διαλύεται σε διαχωρισμένες, απελπισμένες ατομικότητες.

Το 2011 “ΟΙ ΔΟΥΛΕΣ” του Ζαν Ζενέ ούρλιαξαν “Να Μην Ζήσουμε σαν Δούλοι” και το πάθος τους για ζωή έγινε μια απελπισμένη κραυγή στις ψυχές των ανθρώπων σε όλη την χώρα, το 2012 με το έργο “ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑΝ ΧΩΡΑ” του Δημήτρη Δημητριάδη έγινε μια λεπτομερής καταγραφή της κατάρρευσης μιας ολόκληρης κοινωνίας. Από το 2013 έως το 2015 η παράσταση “ΨΥΧΩΣΗ”  (4.48 Psychosis) της Sarah Kane μελέτησε την κατάρρευση του υποκειμένου στο σύγχρονο κόσμο.

Το 2017 με την παράσταση Η ΝΥΧΤΑ! (Υard Gal) της Rebecca Prichard σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών εξερευνά την βία, τα αδιέξοδα και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων σήμερα. Στέλνει ένα σήμα κινδύνου για το άμεσο μέλλον. Μας καλεί να ταξιδέψουμε στην σκοτεινή πλευρά του ίδιου μας του εαυτού, εκεί που κατοικούν οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρα μας.

Η ΝΥΧΤΑ! είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο βραβευμένο θεατρικό έργο YΑRD GAL της Αγγλίδας συγγραφέας Rebecca Prichard, μια δυστοπική φουτουριστική παράσταση για το άμεσο μέλλον. Μια παρέα κοριτσιών αρνούνται όλους τους επιβεβλημένους κανόνες και ζουν μόνο την Νύχτα αναζητώντας τρόπους για να βγάζουν χρήματα  χωρίς να δουλεύουν, να κάνουν σεξ χωρίς να πληγωθούν, να δοκιμάσουν όλες τις ουσίες χωρίς να πεθάνουν, να διαπράξουν όλες τις απαγορευμένες πράξεις χωρίς να συλληφθούν.

εγραψαν για την παράσταση

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ

ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ : Σκοτάδι Πάνω από την Ευρώπη

Έχω ήδη επισημάνει τη σημαντική σκηνοθετική δουλειά του Τάσου Σαγρή και της ομάδας του πάνω στο σύγχρονο, ριζοσπαστικοποιημένο ευρωπαϊκό πολιτικό θέατρο. Θυμίζω στον αναγνώστη όσα έγραφα για τη σκηνοθεσία της «Ψύχωσης» της Σάρα Κέην, που ισχύουν εξίσου για την παράσταση της «Νύχτας». «…Σκηνοθετώντας γυμνά και κάθετα, ως μορφή ανεπανάληπτου συμβάντος τον τραγικό αυτοβιογραφικό / αμλετικό μονόλογο της Σάρα Κέην, ο Τάσος Σαγρής τον τοποθέτησε στη σωστή του βάση. Τον είδε όχι ως μια ασύνειδη δομή σχιζοφρένειας χωρίς διέξοδο στον λόγο, αλλά συγχρόνως ως μια ενσύνειδη δομή άψογα συνταγμένου λόγου, χωρίς, όμως, διέξοδο στο συνάλληλο ‘άλογο’ στοιχείο του πραγματικού κόσμου. Επειδή, όπως είπε ο Σαίξπηρ, ‘είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων’. Ό,τι δεν ονειρεύεται πεθαίνει. Κάθε φορά που ο ανθρώπινος πολιτισμός επιχειρεί να μεταφράσει την πραγματικότητα σε στεγανές, απόλυτα λογικές κατηγορίες, φτάνουμε στο ίδιο αδιέξοδο. Βλέπουμε να ορμούν μέσα από τις ρωγμές του συνταγμένου λόγου οι ασύντακτες δομές της αγριότητας και να κατακλύζουν τα πάντα. Είναι η επαναληπτική ‘ποντικοπαγίδα’ της Ιστορίας που, δυστυχώς, δεν γίνεται μάθημα».
Συμβαίνει και στον σύγχρονο τεχνοκρατούμενο, εκλογικευμένο πολιτισμό της ποσοτικής συσσώρευσης του πλούτου, μετά την επικράτηση των ανθρωποειδών που κατέβηκαν από τα δέντρα και έγιναν απ’ ευθείας τραπεζίτες, δίχως να περάσουν από τη φάση του ανθρώπου. Ζούμε μια εποχή θεσπισμένης βαρβαρότητας, μια «περίοδο παγετώνων» του πολιτισμού.
Ο ίδιος ο Άμλετ δείχνει την έξοδο από τη μοιραία ποντικοπαγίδα της Ιστορίας, όταν, τελικά, απαντά στο ερώτημα της ύπαρξης, καταφάσκοντας τη ζωή στην ολότητά της. Δίνει υποσχετική στον Οράτιο να ζήσει, όχι για να εκδικηθεί, αλλά για να ιστορήσει δημιουργικά. Συνήθως κάνουμε ότι δεν ακούμε την αμλετική υποθήκη και βαθαίνουμε, έτσι, το ρήγμα ύπαρξης – Ιστορίας.
Αυτή είναι η προβληματική του έργου της Ρεμπέκα Πρίτσαρντ με τίτλο «Η νύχτα», πολύ συγγενική με εκείνη των έργων της Σάρα Κέην, που δίνεται σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή. Είναι το σκοτάδι εντός μας. Το έργο αφηγείται ένα τρομακτικό «κοριτσίστικο» μυητικό νυχτερινό ταξίδι εφηβείας, δίχως τέλος. Σαν να πέφτουν οι ηρωίδες μέσα σε μια ατελείωτη παγωμένη εικονική γαλαξιακή σπείρα. Μιλάμε, βέβαια, για μια μαρτυρική, ερεβώδη και όχι αμβρόσια, αστερόεσσα νύχτα. Για το απόλυτο σκοτάδι του κάτω κόσμου στα τάρταρα των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, με τη μοίρα του ανθρώπου των σηράγγων που αναγγέλλουν οι χρησμοί, με μαύρα ψηφία γραμμένη. Από το εισαγωγικό σημείωμα του προγράμματος, μεταφέρω λίγα, χαρακτηριστικά:
«Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη. Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στη Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητώντας μια έξοδο κινδύνου, τρόπο διαφυγής και εναντίωσης στους κανόνες, τις απαγορεύσεις, τις εντολές. Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό: Το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μέσα του. Ζούμε παγιδευμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες, τις αυταπάτες, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος και την πηγαία, ενστικτώδη ανάγκη για εξέγερση και δραπέτευση. Αδίστακτοι επιχειρηματίες, κυνικοί εγκληματίες, σίδερο, τσιμέντο, γυάλινες οθόνες και άνθρωποι ξεχασμένοι, η μητρόπολη είναι ένα τέρας που κατασπαράζει την ανθρωπότητα για να παραγάγει ένα φανταχτερό τίποτα. Η ΝΥΧΤΑ! Ο τόπος όπου κατοικούν όλοι οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρά μας. Καθώς ο καθένας μας ζει μόνος του πια στη μικρή προσωπική του φυλακή, αυτό είναι ένα τραγούδι για τους φίλους που χάθηκαν».
Το έργο δεν είναι απελπισμένα «τυφλό», αλλά αφήνει διέξοδο στο ανθρώπινο αίσθημα, προάγοντας την αδιάλλακτη φιλία, μέχρι αυτοθυσίας, ανάμεσα στα δύο κορίτσια που τα δένει η αρχή του έρωτα, όχι του θανάτου. Δίνεται, έτσι, ομόλογα από τη σκηνοθεσία ως ένα ανεπανάληπτο, «άπαξ» αγαπητικό συμβάν, κάθετα, γυμνά, επικά, σαν όρθιο εμβατήριο, όχι καταγγελτικά αλλά σπλαχνικά, σαν σάλπισμα μιας κερδισμένης μάχης με το ανέφικτο, παιγμένο εξαίρετα, με αυτοπάθεια, από τις δύο νεαρές ηθοποιούς Σίσσυ Δουτσίου, Λίλη Τσεσματζόγλου. Με μουσικές εξαίσιες νεανικές με video ονειρικά (Άλκηστις Καφετζή), με ωραία «γραφίστικη» όψη (Κένι ΜακΛέλαν). Ένα έργο αλήθειας, μια παράσταση διαφάνειας.

dePop Είδαμε την Νύχτα- σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή

Στη «Νύχτα», με ρομαντικό ύφος, συντίθεται η υποκουλτούρα της Μητρόπολης και τα προβλήματα της. Οι αφηγήσεις των ηθοποιών, που εκστατικά έχουν παρασυρθεί στη χώρα αυτή, σε συνδυασμό με τα επιβλητικά οπτικοακουστικά γίνονται το τούνελ, από όπου εισάγεται ο θεατής στους σφυγμούς του έργου και στην κραυγή αμφισβήτησης αλλά και απελπισίας των χαρακτήρων.

Σχέσεις, φιλία, έρωτας και μια ακόμη περίεργη σχέση έλξης και απώθησης με την αγάπη. Η σχέση με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ παρουσιάζεται λιγότερο ως εθισμός και περισσότερο ως μια σχέση που καλύπτει το αίσθημα της μοναξιάς. Γιατί η μοναξιά πονάει. Πονάει περισσότερο από το βρώμικο και πληρωμένο σεξ.

Theatrical Drops- ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΜΗΤΣΗ

Εχτές παρακολούθησα μια συγκλονιστική παράσταση. Η Νύχτα! βασισμένη στο θεατρικό YARD GAL της Rebecca Prichard. Εξαιρετική η ατμόσφαιρα στην οποία μας έβαλε ο Τάσος Σαγρής. Απολαυστικές οι ερμηνείες της Σίσσυς Δουτσίου και της Λίλη Τσεσματζόγλου. Ένα οδοιπορικό στη Νύχτα της Νεολαίας, στο Κενό της Ψυχής που δε γεμίζει μέσα στις Μητροπόλεις όπου όλα μετριούνται με το χρήμα!

E-CHARITY

ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΣΤΙΑΛΕΡΑΚΗ: Είδαμε την ΝΥΧΤΑ!

Στην πόλη, στην κάθε πόλη τα νυχτόβια πλάσματα αποφεύγουν ν’ αναζητούν την αγάπη κατά τη διάρκεια της μέρας. Όταν ξημερώνει, οι ακτίνες του ήλιου καίνε τα μάτια και αυτό θυμίζει αγάπη. Τα πλάσματα της νύχτας πάσχουν από φωτοφοβία. Δεν αντέχουν τη μέρα, ούτε την αγάπη αντέχουν. Ούτε καν τον εαυτό τους αντέχουν να βλέπουν τη μέρα. Γι’ αυτό μόλις νυχτώνει, μεταμορφώνονται σε σκιές. Τα ναρκωτικά, το σεξ και το αλκοόλ είναι το όχημα που μεταφέρει τις σκιές μέσα στην πόλη όλη τη νύχτα. Δεν είναι εθισμός. Είναι το χάδι για να μη νιώθουν μοναξιά. Για να την αντέχουν.

Ας είναι βρώμικο το σεξ, ας είναι πρόστυχο και πληρωμένο. Αντέχεται. Πονάει λιγότερο απ’ τη μοναξιά. Τα γυμνά κορμιά σου πονάνε τα μάτια όταν τα κοιτάζεις. Σου πονάνε την ψυχή. Δε στάζουν καύλα, στάζουν πόνο και αίμα. Μα δεν πονάνε τα ίδια. Ο θεατής πονάει στη θέση τους. Τα πλάσματα της νύχτας έχουν ξεπεράσει τα όρια του πόνου πηδώντας από ταράτσες, μαχαιρώνοντας, μπαίνοντας στη φυλακή. Τα πλάσματα της νύχτας έμαθαν να καταπίνουν αμάσητη την ψυχή τους, γιατί τρέμουν μη σκαλώσει στο κενό που έχουν ανάμεσα στα δόντια. «Η Νύχτα» αντενδείκνυται γι’ ανθρώπους που έχουν ευαίσθητη όσφρηση και κλείνουν τη μύτη στη βρώμα που αφήνουν οι πληγές της σύγχρονης κοινωνίας.

Αντενδείκνυται για ανθρώπους που δε ντρέπονται που ζουν μέσα σ’ αυτή. Καθηλωτική η ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστριών Σίσσυ Δουτσίου και Λίλη Τσεσματζόγλου. Ευρηματική και αληθινή η σκηνοθετική ματιά του Τάσου Σαγρή.

SMASHING CULTURE–

ΜΑΡΩ ΠΑΝΑΓΗ: Τί είναι για τον καθέναν από εμάς η Νύχτα!; Σκοτάδι ή Φώς;

Η ΝΥΧΤΑ! είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο βραβευμένο θεατρικό έργο YΑRD GAL της Αγγλίδας συγγραφέας Rebecca Prichard, μια δυστοπική, φουτουριστική παράσταση για ένα μέλλον που δεν αργεί.

Δύο νεαρές κοπέλες αναζητούν, εξερευνούν και βιώνουν τη σκοτεινή πλευρά της ημέρας, τη νύχτα, αλλά και του εαυτού τους. Στο κυνήγι της επιβίωσης και των χρημάτων, αρνούμενες να βρουν δουλειά, επιδίδονται στο σεξ του δρόμου, στα ντιλ των ναρκωτικών και σε παράνομες πράξεις. Δεν γνωρίζουν φραγμούς και όρια, μόνο το πάθος και η ζωική ορμή τους τους καθοδηγεί. Μέσα στις φωτεινές φανταχτερές μεγαλουπόλεις προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στον σκοτεινό νυχτερινό ουρανό. Η παθιασμένη ενστικτώδης ζωή τους, όμως, είναι γεμάτη από ψυχικές καταστροφές, φθορές και πληγές. Η απόγνωση διαδέχεται την οργή κι η οργή τη θυμωμένη πράξη.

Δύο σώματα, δύο ραγισμένες δυνατές φωνές, ένα σκηνικό και η σκοτεινή σκηνοθετική ματιά του σκηνοθέτη Τάσου Σαγρή μάς εντάσσουν στο ψυχεδελικό κλίμα δύο δυστυχισμένων κι άλλοτε ευτυχισμένων ψυχών. Η πρωτοτυπία της παράστασης έγκειται στον συνδυασμό δύο εντελών διαφορετικών τεχνών: κινηματογράφου και θεάτρου. Ο σκηνοθέτης έχει εντάξει στην παράσταση κινηματογραφικά πλάνα που δίνουν ταχύ παλμό στο έργο και ταξιδεύουν τη σκέψη σε γνωστά και άγνωστα μέρη.

Η γρήγορη εναλλαγή των πολύχρωμων video art σε συνδυασμό με τα έντονα μουσικά ηχοτοπία δημιουργούν αυτή την αίσθηση της αγωνιώδους αναμέτρησης με τον εαυτό μας. Πράγματι, η μελωδία των Radiohead, ο βιομηχανικός θόρυβος των Prodigy, η μελαγχολία του Lou Reed και του Yann Tiersen και πολλών άλλων είναι η ιδανική μουσική επένδυση που ξεφεύγει από τη μονοτονία και ταιριάζει με τους δυναμικούς, άλλοτε φιλοσοφικούς κι άλλοτε καθημερινούς διαλόγους-μονολόγους των πρωταγωνιστριών.

Βλέπουμε μια μαραμένη Ευρώπη; μια βρώμικη Αμερική; μια ξεχασμένη Αθήνα; Τα κινηματογραφικά πλάνα του σκηνοθέτη είναι καθολικά, μάς μεταφέρουν από τη μια πόλη στην άλλη, μάς θυμίζουν τι κρύβεται κάτω από αυτήν. «Είναι το πτώμα του Θεού που μυρίζει». Το ψεύτικο lifestyle των μοντέρνων μας ζωών σαπίζει και αηδιάζει τις πρωταγωνίστριες που επιδίδονται με μανία στο κυνήγι κάθετι διαφορετικού κι αντίθετου θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Είναι γενναίες μαχήτριες που αναμετρώνται συνεχώς με τους εαυτούς τους ποντάροντας στον νικητή. Οι ερμηνείες μας καθηλώνουν και ξυπνούν μέσα μας καλά κρυμμένα όνειρα και φαντασιώσεις.
«Αυτοί έχουν την εξουσία, εμείς έχουμε τη νύχτα.»
Τι είναι για τον καθέναν από εμάς η Νύχτα; Σκοτάδι ή φως;

Patra Events- ΚΩΣΤΑΣ ΝΤΑΛΙΑΝΗΣ: Ένα Οργισμένο Χρονικό Ενηλικίωσης

Δύο κορίτσια πίνουν, παίρνουν ναρκωτικά, μπλέκονται σε καυγάδες κι εκδίδονται για να εξασφαλίσουν τη δόση τους. Ένα χρονικό ενηλικίωσης δύο ηρωίδων, πλημμυρισμένο από ναρκωτικές ουσίες, ξέφρενους ρυθμούς, εφιαλτικές μνήμες, καυγάδες και ζωή στα άκρα. «Η Νύχτα!» (πρωτότυπος τίτλος «YardGal») της Αγγλίδας Ρεμπέκα Πρίτσαρντ είναι χαρακτηριστικό δείγμα του κινήματος «inyerfacetheatre»: Ένα είδος θεάτρου που έχει ως σκοπό να προκαλέσει και να επιτεθεί στο κοινό, για να σημάνει συναγερμό στις συνειδήσεις του. Χρησιμοποιεί σοκαριστικό κι ωμό τρόπο για να μιλήσει, σπάζοντας ταμπού και προκαταλήψεις. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να λέει την αλήθεια, πέρα από οτιδήποτε στημένο και ψεύτικο, ωθώντας το κοινό στα άκρα, με σκοπό την αναθεώρηση των αξιών της κοινωνίας μας.

Η σκηνή στο θέατρο μεταμορφώνεται σε ένα σκηνοθετικό αριστούργημα, στο οποίο οι σκηνές, η πλοκή, τα συναισθήματα εναλλάσσονται στα μάτια του θεατή με έναν τρόπο κινηματογραφικό, διατηρώντας ωστόσο στο έπακρο την αμεσότητα και την ποιότητα που κάνει το θέατρο να ξεχωρίζει. Κι εδώ είναι η ιδιαιτερότητα του έργου: Δεν πρόκειται για μία θεατρική μεταφορά ενός κινηματογραφικού έργου, αλλά ούτε και για «φθηνά», κινηματογραφικού χαρακτήρα τρικ, με σκοπό, απλά, να γίνει το έργο κάπως πιο θεαματικό, πιο εύπεπτο. Σε ένα τέτοιο δύσκολο και απαιτητικό είδος θεάτρου, όπως είναι το «in yer face theater», κάτι τέτοιο θα το έκανε τουλάχιστον γραφικό. Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με την ανάδειξη όλων των συστατικών του έργου στον απόλυτο βαθμό. Τα βίντεο που προβάλλονται, από τη μία σε ταξιδεύουν, σε βάζουν πέρα για πέρα στο κλίμα του έργου και κρύβουν μέσα τους σημαντικά νοήματα, έτσι ώστε ο θεατής δεν παρακολουθεί απλά, αλλά γίνεται συμμέτοχος, συμπρωταγωνιστής και βλέπει μπροστά του να ξεδιπλώνεται ένας κόσμος, που πιθανόν δεν είχε καν φανταστεί ότι υπάρχει πραγματικά.

Η σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή, απλή και λιτή, αναδεικνύει τους ζωντανούς διαλόγους μιας δημιουργικής και ρέουσας μετάφρασης, που έχει επιμεληθεί η Άννα Χάλογουεϊ, και αποσπά ερμηνείες που αποδίδουν κλιμακωτά τις συναισθηματικές και ψυχολογικές μεταπτώσεις των δύο κοριτσιών. Ο Τ.Σαγρής εστιάζει στις ηρωίδες του έργου και η ιστορία τους ξετυλίγεται μέσα από την διήγησή τους, τις κινήσεις τους και το παιχνίδι του φωτός με το σκοτάδι, επιτυγχάνοντας, έτσι, να αναδείξει την δυναμική του έργου χωρίς να κουράζει τον θεατή. Η κινησιολογία ακολουθεί και υπηρετεί εύστοχα την σκηνοθετική γραμμή. Μέσα από τους εκρηκτικούς τόνους των μουσικών επιλογών περιγράφονται με εξαιρετικά εύστοχο τρόπο οι καταστάσεις που βιώνουν τα πρόσωπα. Οι καίριοι φωτισμοί συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας τεταμένης ατμόσφαιρας, ενώ το αφαιρετικό, λειτουργικό σκηνικό αποδίδει την ψυχρότητα του περιβάλλοντος χώρου.

Το όλο εγχείρημα στηρίζεται στις ερμηνείες των δύο ηθοποιών, οι οποίες έχουν δουλέψει σκληρά, χτίζοντας μία αμφίπλευρη και αλληλοσυμπληρούμενη σκηνική σχέση.Η Λίλυ Τσεσματζόγλου (Μαίρη) και η Σίσσυ Δουτσίου (Πέπη) ενσαρκώνουν κυριολεκτικά τις δύο κοπέλες, με κινήσεις ακρίβειας, πλούσιες συναισθηματικές αποχρώσεις, ψυχολογικές εναλλαγές και μεταπτώσεις, δημιουργώντας συγκινησιακές εξάρσεις μέσα από μια κοινή υποκριτική γλώσσα.  Οι δύο ηθοποιοί καταθέτουν ερμηνείες ψυχής με την ανόθευτη αλήθεια ενός γνήσιου και ανεπιτήδευτου παιξίματος, σε σημείο που θέλεις να τις αγκαλιάσεις και να γίνεις ένα μαζί τους.

Ο Τάσος Σαγρής και η Σίσσυ Δουτσίου, μέσα από το «Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών», έχουν δημιουργήσει μεταξύ τους ένα σύστημα προσωπικών συνειρμών, οι οποίοι είναι οργανικοί και ξεχύνονται σαν ένας ποταμός θεατρικής σκέψης και εμπειρίας. Αυτό είναι που λείπει στην Ελλάδα στο σύγχρονο θέατρο, αυτή η αφοσίωση και η πραγματική καταβύθιση στο νόημα και τον κόσμο του έργου. Μπράβο και συγχαρητήρια που υπάρχουν και μας χαρίζουν κάθε φορά μια ξεχωριστή εμπειρία στο θέατρο.

The post ΝΥΧΤΑ! [Yard Gal] της Rebecca Prichard ΑΘΗΝΑ κάθε ΣΑΒΒΑΤΟ στις 23.00 έως 13/1/2018 appeared first on Void Network.

Η Rebecca Prichard συνεχίζοντας το έργο της Sarah Κane – την εξερεύνηση της ανθρώπινης αγάπης μέσα σε έναν απάνθρωπο κόσμο- αφιερώνει μεγάλο μέρος του in-yer-face έργου της στην απόπειρα να δώσουμε φωνή σε αυτούς που συνήθως μένουν σιωπηλοί στις παρυφές της ζωής. Γράφει κυρίως έργα για κορίτσια που μπλέκουν με τον νόμο, νεαρές υπάρξεις , θύματα και θύτες, άνθρωποι που χάθηκαν μέσα στους δαιδάλους των μηχανισμών που παράγουν κοινωνικούς αποκλεισμούς, φτώχεια και έγκλημα.

Να μιλήσουμε για όσους δεν τολμά να μιλήσει κανένας και να φέρουμε στην επιφάνεια της δημόσιας προσοχής αυτό που μένει κρυμμένο και αποκλεισμένο, αφανές. Να μιλήσουμε για όσα μένουν συνήθως στην σιωπή.

«Υπάρχουν κάποιες ιστορίες,… που αν τολμάγαμε να τις πούμε θα μας έκλειναν πολλά χρόνια φυλακή…

– ή θα μας έκλειναν σε ψυχιατρείο να μας δίνουν ψυχοφάρμακα να τις ξεχάσουμε για πάντα»

Δυο κορίτσια που δεν θέλουν να ξεχάσουν. Μια παρέα κοριτσιών- τριγυρνάνε την νύχτα στην πόλη εφευρίσκοντας διάφορους τρόπους να ζουν χωρίς να χρειάζεται να δουν το φώς της ημέρας. Η ημέρα, είναι ο χώρος που βασιλεύει η τάξη και η οργάνωση, τη νύχτα όλα γίνονται ρευστά και ανεξέλεγκτα, την ημέρα κυριαρχεί  η κανονικότητα και οι επιβεβλημένες υποχρεώσεις, η νύχτα είναι το βασίλειο της ανεξέλεγκτης επιθυμίας και της παραβατικότητας.

Η Πέππυ και η Μαίρη βρίσκουν τρόπους να βγάζουν χρήματα χωρίς να δουλεύουνε, να κάνουν σεξ χωρίς να πληγωθούν, να ανακαλύψουν το απόλυτο φτιάξιμο χωρίς να πεθάνουν, να κάνουν όλες τις απαγορευμένες πράξεις χωρίς να τις συλλάβουν, μικροκλοπές σε ακριβά καταστήματα, γρήγορα αυτοκίνητα, εμπόριο ουσιών, χασίς, χάπια ecstasy και speed, κλεμμένα χοντρά πορτοφόλια, εμπρησμοί γραφείων πολιτικών και εισαγγελέων,  συναντήσεις με πλούσιους τύπους σε ακριβά δωμάτια ξενοδοχείων στο κέντρο της πόλης.

Το κέντρο της πόλης γίνεται μια είσοδος για τον υπόγειο κόσμο. Ένας φανταστικός και επικίνδυνος χώρος, εκεί που ελλοχεύει κάθε είδους «εκφυλισμού», πρόκλησης και αποκλίνουσας συμπεριφοράς. Εκεί ζουν πλάσματα της πόλης που δεν έχουν σταθερή θέση ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, ζουν σε τρύπες και σχισμές της κανονικότητας, κρυφές επιλογές που οδηγούν σε διαφορετικές κοινωνικές βαθμίδες, διάδρομοι κάτω από την ορατή δομή της κοινωνίας.

«… και όταν βασανίζεται από σκέψεις για την ίδια του την ασημαντότητα, ο υπόγειος άνθρωπος μισεί ακόμα περισσότερο- περισσότερο και από τον ίδιο τον μισητό εαυτό του- τον κόσμο πάνω στην επιφάνεια της γης.» Irving Howe

Περισσότερο από τον ίδιο της τον εαυτό μισεί όλα όσα δεν της επιτρέπουν να αναπνεύσει.

Ο κόσμος της νύχτας είναι εκεί που αποτίθενται όλα όσα απορρίπτει η αστική τάξη πραγμάτων. Όλες οι αποκρουστικές πράξεις μιας συσκοτισμένης αλήθειας / αυτό που είναι σκοτεινό και επικίνδυνο / άνθρωποι αναζητούν έξοδο από την καθημερινή απογοήτευση βρίσκοντας τους εαυτούς τους δέσμιους σε άλλες απογοητεύσεις / φωτορυθμικά που σου χτυπάνε τα μάτια / μισόλογα και κρυφά νεύματα / εκκωφαντική μουσική / αποκρουστικές πράξεις / πράξεις παράνομες / επικίνδυνες / «έκφυλες» / πράξεις με ρίσκο / εικόνες της παρακμής του παρόντα κόσμου και της άρνησης της κυρίαρχης πραγματικότητας / εικόνες από την βίαιη και επίπονη γέννα του ανθρώπινου μέλλοντος.

«Η νύχτα είναι διαφορετική, το αντίθετο της ημέρας, που το χαρακτηρίζουν το σκοτάδι και ο κίνδυνος αλλά οι ελευθερίες της αντισταθμίζουν τους φόβους της. Η νύχτα μας επιτρέπει να δραπετεύσουμε από τους εξαναγκασμούς της ημέρας, τη μονοτονία της καθημερινότητας που περιορίζει την ανθρωπότητα σε συγκεκριμένα καθήκοντα, υποχρεώσεις και εργασίες.   Οι κουλτούρες της νύχτας δεν ενοποιούνται σε οποιαδήποτε κατηγορική ιστορία ομοιοτήτων. Αντίθετα παρουσιάζονται εδώ ως στιγμές αποκλεισμένες από τις ιστορίες της ημέρας, ως αντίστιξη μέσα στον χρόνο, στον χώρο και στον τόπο, ως αντίθεση σε όλα όσα διέπονται και ρυθμίζονται από την συλλογιστική και τις δοσοληψίες της οικονομικής λογικής και τις δομές της πολιτικής εξουσίας. Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η νύχτα κατεβάζει την αυλαία σε αυτούς τους τομείς κυριαρχίας, εισάγοντας θεατρικούς χώρους αμφιβολίας και παράβασης που ενδέχεται να οδηγήσουν σε αναπαραστάσεις απελευθέρωσης. Η νύχτα είναι όμως επίσης μια σκηνή όπου βρήκαν στέγη η αποξένωση και η περιθωριακότητα, στέγη ανακούφισης και φυγής ή κατά περίσταση θερμοκήπιο εξέγερσης, παραδείγματα και εμπειρίες που υφαίνουν ένα πολύπλοκο πέπλο αντισυμβατικότητας, μοναξιάς, συλλογικότητας, επιθυμίας, υπερβολής, τρόμου και ελευθερίας.»  Κουλτούρες της Νύχτας, Bryan D. Palmer

Στέκεται κοντά της, φωνάζει στο αυτί της για μια φάση που παίχτηκε χθες βράδυ, παίζει δυνατά μουσική, δεν ακούς τι λένε… Είναι αργά μέσα στην νύχτα…

Άγνοια κινδύνου / θράσος / αγνόηση κινδύνου

«Θα μείνω εδώ! Θα μείνω καρφωμένη στο έδαφος μέχρι να μην μπορεί κανένας να με ξεκολλήσει από εδώ!»

Η ανάγκη να κάνεις δικό σου κάτι που δεν θα σου ανήκει ποτέ. Η πόλη, ο καθρέφτης όλων των εμπειριών και όλων των ανεκπλήρωτων ονείρων, ένα πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα σε διάφορες απάνθρωπες ανθρώπινες πράξεις.

Λογοτεχνία Μπήτνικ / Κινηματογράφος Νουάρ / Πορνογραφία /  Ναρκομανία / Ο ήχος της ατέρμονης μητροπολιτικής πίεσης / Υπόγειος Κόσμος /  Ήρωες χωρίς ηρωικές πράξεις.

Η ιστορία μιας αόρατης γενιάς, επιβεβλημένης, καταναγκαστικής περιθωριοποίησης που εκδηλώνει στιγμιαίες εικόνες θλιβερών συνθηκών, οι οποίες εναλλάσσονται με την ευτυχία και την ελπίδα που θα μπορούσε να φέρει στην ζωή μια ξέφρενη νύχτα. Πορνεία, εμπόριο ναρκωτικών, παραβατικότητα και τρομοκρατία, φτώχεια, αλαζονεία και ντροπή συνυπάρχουν με αυτάρεσκη, υπερήφανη ευελιξία σε μια σκοτεινή και επικίνδυνη κοινότητα φίλων, συντρόφων, εραστών και αδελφών. Η ικανότητα τους να μοιράζονται αισθήματα, απολαύσεις και σώματα με τρόπους που είναι γνήσια δικοί τους, μαρτυρά την δύναμη και το πάθος, όπως και την εύλογη απόγνωση και την θλιβερή ένδεια της ζωής των νέων σήμερα, άνθρωποι που ζουν μόνιμα παγιδευμένοι ανάμεσα στην επαγγελία του εαυτού και του σεξ, τις αναγκαιότητες της οικονομίας και τους εκβιασμούς της αγοράς εργασίας, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος και τον πηγαίο εξεγερσιακό αυθορμητισμό μια ενστικτώδους εναντίωσης. Χωρίς συγκεκριμένο στόχο και σχέδιο, ισορροπούν διαρκώς σε τρομακτικές κοινωνικές αντιφάσεις.

Οι νέοι άνθρωποι σήμερα στην Ευρώπη κατοικούν ένα αδιέξοδο που μετατρέπει τον δημόσιο χώρο σε μια πολεμική ζώνη επιβίωσης την οποία νέμονται διεφθαρμένοι πολιτικοί, αδίστακτοι εργοδότες, κυνικοί εγκληματίες και ιδιοτελή παράσιτα, ενώ κάθε κίνηση και κάθε επιθυμία υπόκειται στην αμείωτη παρακολούθηση από ένστολους διεφθαρμένους αστυνομικούς, από τα τμήματα ηθών, δίωξης ναρκωτικών και προστασίας του πολιτεύματος, κρατικές αρχές και σταυροφόρους φανατικούς νεοναζί παρακρατικούς.

Καθώς το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη, καθώς ο νέος ολοκληρωτισμός, η οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, ο φασισμός και η απολυταρχική διαχείριση απλώνουν παντού το σκοτάδι μιας ζωής που εχθρεύεται την ζωή, η νύχτα είναι μια απαγορευμένη χώρα, εκεί όπου κρύβεται μια αόρατη γενιά την οποία για να την πλησιάσουμε, να την κατανοήσουμε ή ακόμα και απλά να ψηλαφίσουμε τις παράξενες κρυφές ιστορίες της πρέπει να ακολουθήσουμε τις δικές της σκοτεινές διαδρομές. Αυτές είναι διαδρομές που δεν έχουν συνήθως αίσιο τέλος. Πολλοί άνθρωποι αποπειράθηκαν να ξεφύγουν από την καθημερινή αλλοτρίωση δραπετεύοντας στην νύχτα και έχασαν τελικά τον εαυτό τους παγιδευμένοι σε άλλους, άγνωστους, σκοτεινούς δαιδάλους.

Η Πέππυ, η Μαίρη, ένας νεανικός υπόκοσμος όπου δίκτυα μίσους και εκμετάλλευσης τυλίγονται γύρω από αυτές τις νυχτερινές παραβάτισσες όλων των νομικών και σεξουαλικών απαγορεύσεων. Αυτές πρέπει να βρουν τρόπους για να ξεπεράσουν τα μπλεξίματα τους και να ζήσουν με αυτά.

Μια περιγραφή της φρίκης και των θριάμβων παράβασης και καταστροφής όλων των απαγορεύσεων:

«Υπήρχαν εποχές που περικυκλωμένοι από αυτούς που μας έδερναν, έλεγα πως δεν θα ζήσω αρκετά ώστε να εξηγήσω την ζωή μου. Υπήρχαν στιγμές που φοβόμουν πως δεν θα με άφηναν να ζήσω αρκετά ώστε να τελειώσω αυτό το έργο. Όμως έζησα. Σημείωσε Ιστορία:  ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΜΟΝΗ ΜΟΥ!» –Stone Butch Blues, Leslie Feinberg

Υπάρχουν άνθρωποι που εξεγείρονται ενάντια στους κυρίαρχους αυτού του κόσμου από ιδεολογική και ταξική θέση, άνθρωποι με κατασταλαγμένες ιδέες και πολιτική συνείδηση. Υπάρχουν άλλοι που επαναστατούν από ανάγκη, άνθρωποι που θα κάνουν τις πιο αποτρόπαιες πράξεις στο όνομα μιας επανάστασης χωρίς να γνωρίζουν τους στόχους της, μόνο και μόνο για να χορτάσουν την πείνα τους και να ηρεμήσουν την δίψα τους για ελπίδα και αυταπάτες. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που εξεγείρονται από ένστικτο. Αυτοί δεν περιμένουν εξηγήσεις από κανέναν και δεν τους αρέσει να απολογούνται για τις πράξεις τους, ούτε να εξηγούν τα κίνητρα τους.

Εκείνη είπε:

«Αργότερα θα σκεφτόμουν όλη την χώρα σαν μια τεράστια πόλη της Νύχτας που απλώνεται φανταχτερή σαν γιγαντιαία πολύχρωμη οθόνη υπολογιστή που παίζει σκληρό θορυβικό rock και electro techno. Η πόλη την Νύχτα συγχωνεύει το σκοτεινό παράπονο της σε ένα χαρακτηριστικό σχήμα μοναξιάς, απαθή βλέμματα και φρενιασμένες σκιές, κινηματογραφικές αναμνήσεις από υπνωτιστικές πρωινές ώρες, οργισμένες νύχτες καταστροφών, κλοπών και μαζικών εμπρησμών πολυτελών καταστημάτων, φανταχτερά club, προαύλια νοσοκομείων και κρατητήρια, σειρήνες περιπολικών και αιχμηρά αντικείμενα, κακοστριμμένα τσιγάρα χασίς, κρυφές μυτιές κοκαΐνης και αλουμινόχαρτα ηρωίνης κρυμμένα μέσα στα εσώρουχα  ιδρωμένων κοριτσιών που αρμενίζουν στον νυχτερινό ουρανό, σαν κλόουν που πετούν, γυάλινες χάντρες και χάπια ecstasy και χαρτοπόλεμος από κάλπικα χαρτονομίσματα, αγχωμένο sex της μιας βραδιάς, βρώμικα δωμάτια και καπνός από τσιγάρα παντού … και τελικά θυμάμαι,… θυμάμαι και εσένα, θυμάμαι ζωές βιωμένες στα τεράστια, απόμακρα σκοτάδια αυτής της πόλης την Νύχτα… Θα επιλέξω εγώ τι θα θυμάμαι … Αυτό είναι ένα τραγούδι για τους φίλους που χάθηκαν»

ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ

Η παράσταση ΝΥΧΤΑ! βασισμένη στο βραβευμένο έργο Yard Gal της Rebecca Prichard σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή παίζεται για δεύτερη χρονιά στην ΑΘΗΝΑ (Θέατρο Αλφα.Ιδέα- γωνία Στουρνάρη και Πατησίων) 8 παραστάσεις κάθε ΣΑΒΒΑΤΟ στις 23.00 από τις 25 Νοεμβρίου 2017 ως τις 13 Ιανουαρίου 2018. Επίσης στην ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Θέατρο Αυλαία 2-3 και 9-10 Μαρτίου 2018) και ΛΕΥΚΩΣΙΑ (Θέατρο Σατιρικό 11-12-13 και 18-19-20 Μαΐου 2018)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ : http://theinstitute.info

The post ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ- Σημειώσεις για την NYXTA! (Yard Gal) της R. Prichard- Τάσος Σαγρής appeared first on Void Network.

+ Το ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ [Πειραματικών Τεχνών]

www.theinstitute.infoπαρουσιάζει

Η ΝΥΧΤΑ!
Yard Gal
της Rebecca Prichard

Σκηνοθεσία: ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ
Παίζoυν: ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ | ΛΙΛΗ ΤΣΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ

Μουσική: Radiohead, Prodigy, Anne Clark, Total Eclipse, X Dream,
Atmos, Sandman, Lou Reed, Μikael Delta, Yann Tiersen, Αrcade Fire
Video Art: Άλκηστις Καφετζή, Void Optical Art Laboratory
Σκηνικά: Κenny Mac Lellan
Φωτισμοί: Γιώργος Παπανδρικόπουλος
Μετάφραση: Anna Holloway

Διάρκεια: 90′

Πρεμιέρα ΔΕΥΤ. 6/2 και ΤΡ. 7/2/2017
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ κάθε Δευτέρα και Τρίτη
Ώρα έναρξης 21.30
Eίσοδος: 10e | 5e : άνω των 65 & θεατρική ατέλεια
Κρατήσεις θέσεων: 2103457904

ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ
Παραμυθίας 27 & Πλαταιών
Κεραμεικός

με την υποστήριξη της συλλογικότητας ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ https://voidnetwork.gr

+the INSTITUTE [for Experimental Arts]  // + INΣΤΙΤΟΥΤΟ Πειραματικών Τεχνών http://theinstitute.info 

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη! Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στην Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητούν μια έξοδο κινδύνου, έναν τρόπο διαφυγής και εναντίωσης στους κανόνες, τις απαγορεύσεις και τις εντολές. Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό μέρος που μπορεί να ταξιδέψει ο άνθρωπος: το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μας μέσα του. Ζούμε παγιδευμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες και τις αυταπάτες, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος και την πηγαία ενστικτώδη ανάγκη για εξέγερση και δραπέτευση. Αδίστακτοι επιχειρηματίες, κυνικοί εγκληματίες, φασίστες και ιδιοτελή παράσιτα, διεφθαρμένες κρατικές αρχές, μοναξιά και απαθή βλέμματα και φρενιασμένες σκιές, μια φυλακισμένη κοπέλα σκέφτεται τις παλιές της φίλες κλεισμένη στην απομόνωση. Σίδερο, τσιμέντο, γυάλινες οθόνες και άνθρωποι ξεχασμένοι σε δερμάτινους καναπέδες, η Μητρόπολη είναι ένα τέρας που κατασπαράζει την ανθρωπότητα για να παράγει ένα φανταχτερό τίποτα.  Η Νύχτα είναι μια απαγορευμένη χώρα όπου κρύβεται μια αόρατη γενιά ισορροπώντας διαρκώς στα αδιέξοδα και τις απελπισμένες απόπειρες αμφισβήτησης, τις παράνομες απολαύσεις και την απόγνωση. Η ΝΥΧΤΑ!, ο τόπος που κατοικούν όλοι οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρα μας. Καθώς ο καθένας μας ζει μόνος του πια, στην μικρή προσωπική του φυλακή, αυτό είναι ένα τραγούδι για τους φίλους που χάθηκαν.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

Η ΝΥΧΤΑ! είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο βραβευμένο θεατρικό έργο YΑRD GAL της Αγγλίδας συγγραφέας Rebecca Prichard, μια δυστοπική φουτουριστική παράσταση για το άμεσο μέλλον. Μια παρέα κοριτσιών αρνούνται όλους τους επιβεβλημένους κανόνες και ζουν μόνο την Νύχτα αναζητώντας τρόπους για να βγάζουν χρήματα  χωρίς να δουλεύουν, να κάνουν σεξ χωρίς να πληγωθούν, να δοκιμάσουν όλες τις ουσίες χωρίς να πεθάνουν, να διαπράξουν όλες τις απαγορευμένες πράξεις χωρίς να συλληφθούν.

Με αυτό τον τρόπο διαγράφουν μια απελπισμένη διαδρομή που μαρτυρά την δύναμη και το πάθος, όπως και την εύλογη απόγνωση, τα αδιέξοδα και την θλιβερή βία της ζωής των νέων ανθρώπων σήμερα. Η απέραντη φανταχτερή πόλη την Νύχτα, ο ήχος της ατέρμονης ψυχικής πίεσης, ένα κρυφό σιωπηλό ουρλιαχτό μέσα στο σκοτάδι του κόσμου. Μοναξιά και απαθή βλέμματα και φρενιασμένες σκιές. Κινηματογραφικές αναμνήσεις, οργισμένες νύχτες καταστροφών, κλοπές και μαζικοί εμπρησμοί, προαύλια νοσοκομείων και κρατητήρια, σειρήνες περιπολικών και αιχμηρά αντικείμενα, γυάλινες χάντρες και χάπια ecstasy και χαρτοπόλεμος από κάλπικα χαρτονομίσματα. Κακοστριμμένα τσιγάρα χασίς, electro techno, σεξ της μιας βραδιάς, κορίτσια και αγόρια που αρμενίζουν στον νυχτερινό ουρανό. Ζούμε στο σκοτάδι του κόσμου σαν παιδιά που χάθηκαν μέσα σε μια καταιγίδα.

Η σκοτεινή ποιητική ματιά του Τάσου Σαγρή για την ζωή στις σύγχρονες μητροπόλεις και οι πρωταγωνίστριες  Σίσσυ Δουτσίου και Λίλη Τσεσματζόγλου συναντιούνται με τα ηχοτοπία των Radiohead, της Anne Clark και του Mikael Delta, τον βιομηχανικό θόρυβο των Prodigy, το ψυχεδελικό techno-trance των Χ-Dream, Αtmos-Sandman και Τοtal Eclipse, την μητροπολιτική μελαγχολία του Lou Reed, των Αrcade Fire, του Yann Tiersen,  τα φρενήρη video art παραληρήματα της Άλκιστης Καφετζή και του Εργαστηρίου Οπτικών Τεχνών του Κενού Δικτύου, τους εξπρεσιονιστικούς φωτισμούς του Γιώργου Παπανδρικόπουλου και την μινιμαλιστική σκηνογραφία του Σκωτσέζου σκηνογράφου Κenny MacLellan, συνεργάτη του σκηνοθέτη της ταινίας Trainspotting Dany Boyle.

Με αυτό τον τρόπο, στο σύνολο του το δημιουργικό και καλλιτεχνικό επιτελείο των επιτυχημένων παραστάσεων του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών συνεχίζει την ανατομία της εποχής της κρίσης με την παράσταση Η ΝΥΧΤΑ! , μελετώντας το υπαρξιακό αποτύπωμα μιας εποχής, το ψυχικό τραύμα μιας κοινωνίας που διαλύεται σε διαχωρισμένες, απελπισμένες ατομικότητες.

Το 2011 “ΟΙ ΔΟΥΛΕΣ” του Ζαν Ζενέ ούρλιαξαν “Να Μην Ζήσουμε σαν Δούλοι” και το πάθος τους για ζωή έγινε μια απελπισμένη κραυγή στις ψυχές των ανθρώπων σε όλη την χώρα, το 2012 με το έργο “ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑΝ ΧΩΡΑ” του Δημήτρη Δημητριάδη έγινε μια λεπτομερής καταγραφή της κατάρρευσης μιας ολόκληρης κοινωνίας. Από το 2013 έως το 2015 η παράσταση “ΨΥΧΩΣΗ”  (4.48 Psychosis) της Sarah Kane μελέτησε την κατάρρευση του υποκειμένου στο σύγχρονο κόσμο.

Το 2017 με την παράσταση Η ΝΥΧΤΑ! (Υard Gal) της Rebecca Prichard σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών εξερευνά την βία, τα αδιέξοδα και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων σήμερα. Στέλνει ένα σήμα κινδύνου για το άμεσο μέλλον. Μας καλεί να ταξιδέψουμε στην σκοτεινή πλευρά του ίδιου μας του εαυτού, εκεί που κατοικούν οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρα μας.

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ:

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓH

ΠΗΓΗ

“ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ” Λέανδρος Πολενάκης

Έχω ήδη επισημάνει τη σημαντική σκηνοθετική δουλειά του Τάσου Σαγρή και της ομάδας του πάνω στο σύγχρονο, ριζοσπαστικοποιημένο ευρωπαϊκό πολιτικό θέατρο. Θυμίζω στον αναγνώστη όσα έγραφα για τη σκηνοθεσία της «Ψύχωσης» της Σάρα Κέην, που ισχύουν εξίσου για την παράσταση της «Νύχτας». «…Σκηνοθετώντας γυμνά και κάθετα, ως μορφή ανεπανάληπτου συμβάντος τον τραγικό αυτοβιογραφικό / αμλετικό μονόλογο της Σάρα Κέην, ο Τάσος Σαγρής τον τοποθέτησε στη σωστή του βάση. Τον είδε όχι ως μια ασύνειδη δομή σχιζοφρένειας χωρίς διέξοδο στον λόγο, αλλά συγχρόνως ως μια ενσύνειδη δομή άψογα συνταγμένου λόγου, χωρίς, όμως, διέξοδο στο συνάλληλο ‘άλογο’ στοιχείο του πραγματικού κόσμου. Επειδή, όπως είπε ο Σαίξπηρ, ‘είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων’. Ό,τι δεν ονειρεύεται πεθαίνει. Κάθε φορά που ο ανθρώπινος πολιτισμός επιχειρεί να μεταφράσει την πραγματικότητα σε στεγανές, απόλυτα λογικές κατηγορίες, φτάνουμε στο ίδιο αδιέξοδο. Βλέπουμε να ορμούν μέσα από τις ρωγμές του συνταγμένου λόγου οι ασύντακτες δομές της αγριότητας και να κατακλύζουν τα πάντα. Είναι η επαναληπτική ‘ποντικοπαγίδα’ της Ιστορίας που, δυστυχώς, δεν γίνεται μάθημα».
Συμβαίνει και στον σύγχρονο τεχνοκρατούμενο, εκλογικευμένο πολιτισμό της ποσοτικής συσσώρευσης του πλούτου, μετά την επικράτηση των ανθρωποειδών που κατέβηκαν από τα δέντρα και έγιναν απ’ ευθείας τραπεζίτες, δίχως να περάσουν από τη φάση του ανθρώπου. Ζούμε μια εποχή θεσπισμένης βαρβαρότητας, μια «περίοδο παγετώνων» του πολιτισμού.
Ο ίδιος ο Άμλετ δείχνει την έξοδο από τη μοιραία ποντικοπαγίδα της Ιστορίας, όταν, τελικά, απαντά στο ερώτημα της ύπαρξης, καταφάσκοντας τη ζωή στην ολότητά της. Δίνει υποσχετική στον Οράτιο να ζήσει, όχι για να εκδικηθεί, αλλά για να ιστορήσει δημιουργικά. Συνήθως κάνουμε ότι δεν ακούμε την αμλετική υποθήκη και βαθαίνουμε, έτσι, το ρήγμα ύπαρξης – Ιστορίας.
Αυτή είναι η προβληματική του έργου της Ρεμπέκα Πρίτσαρντ με τίτλο «Η νύχτα», πολύ συγγενική με εκείνη των έργων της Σάρα Κέην, που δίνεται σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή στο Θέατρο της Οδού Παραμυθίας. Είναι το σκοτάδι εντός μας. Το έργο αφηγείται ένα τρομακτικό «κοριτσίστικο» μυητικό νυχτερινό ταξίδι εφηβείας, δίχως τέλος. Σαν να πέφτουν οι ηρωίδες μέσα σε μια ατελείωτη παγωμένη εικονική γαλαξιακή σπείρα. Μιλάμε, βέβαια, για μια μαρτυρική, ερεβώδη και όχι αμβρόσια, αστερόεσσα νύχτα. Για το απόλυτο σκοτάδι του κάτω κόσμου στα τάρταρα των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, με τη μοίρα του ανθρώπου των σηράγγων που αναγγέλλουν οι χρησμοί, με μαύρα ψηφία γραμμένη. Από το εισαγωγικό σημείωμα του προγράμματος, μεταφέρω λίγα, χαρακτηριστικά:
«Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη. Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στη Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητώντας μια έξοδο κινδύνου, τρόπο διαφυγής και εναντίωσης στους κανόνες, τις απαγορεύσεις, τις εντολές. Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό: Το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μέσα του. Ζούμε παγιδευμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες, τις αυταπάτες, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος και την πηγαία, ενστικτώδη ανάγκη για εξέγερση και δραπέτευση. Αδίστακτοι επιχειρηματίες, κυνικοί εγκληματίες, σίδερο, τσιμέντο, γυάλινες οθόνες και άνθρωποι ξεχασμένοι, η μητρόπολη είναι ένα τέρας που κατασπαράζει την ανθρωπότητα για να παραγάγει ένα φανταχτερό τίποτα. Η ΝΥΧΤΑ! Ο τόπος όπου κατοικούν όλοι οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρά μας. Καθώς ο καθένας μας ζει μόνος του πια στη μικρή προσωπική του φυλακή, αυτό είναι ένα τραγούδι για τους φίλους που χάθηκαν».
Το έργο δεν είναι απελπισμένα «τυφλό», αλλά αφήνει διέξοδο στο ανθρώπινο αίσθημα, προάγοντας την αδιάλλακτη φιλία, μέχρι αυτοθυσίας, ανάμεσα στα δύο κορίτσια που τα δένει η αρχή του έρωτα, όχι του θανάτου. Δίνεται, έτσι, ομόλογα από τη σκηνοθεσία ως ένα ανεπανάληπτο, «άπαξ» αγαπητικό συμβάν, κάθετα, γυμνά, επικά, σαν όρθιο εμβατήριο, όχι καταγγελτικά αλλά σπλαχνικά, σαν σάλπισμα μιας κερδισμένης μάχης με το ανέφικτο, παιγμένο εξαίρετα, με αυτοπάθεια, από τις δύο νεαρές ηθοποιούς Σίσσυ Δουτσίου, Λίλη Τσεσματζόγλου. Με μουσικές εξαίσιες νεανικές με video ονειρικά (Άλκηστις Καφετζή), με ωραία «γραφίστικη» όψη (Κένι ΜακΛέλαν). Ένα έργο αλήθειας, μια παράσταση διαφάνειας.

Aγγελική – Ειρήνη Μήτση από το Theatrical Drops

Εχτές στο Θέατρο Παραμυθίας παρακολούθησα μια συγκλονιστική παράσταση. Η Νύχτα! 4 παραστάσεις ως 11/4 βασισμένη στο θεατρικό YARD GAL της Rebecca Prichard. Εξαιρετική η ατμόσφαιρα στην οποία μας έβαλε ο Τάσος Σαγρής. Απολαυστικές οι ερμηνείες της Σίσσυς Δουτσίου και της Λίλη Τσεσματζόγλου. Ένα οδοιπορικό στη Νύχτα της Νεολαίας, στο Κενό της Ψυχής που δε γεμίζει μέσα στις Μητροπόλεις όπου όλα μετριούνται με το χρήμα!

e-CHARITY  

ΠΗΓΗ

Είδαμε Τη «ΝΥΧΤΑ» Στο Θέατρο Παραμυθίας
Μαρία Φουστιαλεράκη

Στην πόλη, στην κάθε πόλη τα νυχτόβια πλάσματα αποφεύγουν ν’ αναζητούν την αγάπη κατά τη διάρκεια της μέρας. Όταν ξημερώνει, οι ακτίνες του ήλιου καίνε τα μάτια και αυτό θυμίζει αγάπη. Τα πλάσματα της νύχτας πάσχουν από φωτοφοβία. Δεν αντέχουν τη μέρα, ούτε την αγάπη αντέχουν. Ούτε καν τον εαυτό τους αντέχουν να βλέπουν τη μέρα. Γι’ αυτό μόλις νυχτώνει, μεταμορφώνονται σε σκιές. Τα ναρκωτικά, το σεξ και το αλκοόλ είναι το όχημα που μεταφέρει τις σκιές μέσα στην πόλη όλη τη νύχτα. Δεν είναι εθισμός. Είναι το χάδι για να μη νιώθουν μοναξιά. Για να την αντέχουν.

Ας είναι βρώμικο το σεξ, ας είναι πρόστυχο και πληρωμένο. Αντέχεται. Πονάει λιγότερο απ’ τη μοναξιά. Τα γυμνά κορμιά σου πονάνε τα μάτια όταν τα κοιτάζεις. Σου πονάνε την ψυχή. Δε στάζουν καύλα, στάζουν πόνο και αίμα. Μα δεν πονάνε τα ίδια. Ο θεατής πονάει στη θέση τους. Τα πλάσματα της νύχτας έχουν ξεπεράσει τα όρια του πόνου πηδώντας από ταράτσες, μαχαιρώνοντας, μπαίνοντας στη φυλακή. Τα πλάσματα της νύχτας έμαθαν να καταπίνουν αμάσητη την ψυχή τους, γιατί τρέμουν μη σκαλώσει στο κενό που έχουν ανάμεσα στα δόντια. «Η Νύχτα» αντενδείκνυται γι’ ανθρώπους που έχουν ευαίσθητη όσφρηση και κλείνουν τη μύτη στη βρώμα που αφήνουν οι πληγές της σύγχρονης κοινωνίας.

Αντενδείκνυται για ανθρώπους που δε ντρέπονται που ζουν μέσα σ’ αυτή. Καθηλωτική η ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστριών Σίσσυ Δουτσίου και Λίλη Τσεσματζόγλου. Ευρηματική και αληθινή η σκηνοθετική ματιά του Τάσου Σαγρή.

SMASSING CULTURE

ΠΗΓΗ

Τι είναι για τον καθέναν από εμάς η Νύχτα!; Σκοτάδι ή φως;
Μάρω Παναγή

Η ΝΥΧΤΑ! είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο βραβευμένο θεατρικό έργο YΑRD GAL της Αγγλίδας συγγραφέας Rebecca Prichard, μια δυστοπική, φουτουριστική παράσταση για ένα μέλλον που δεν αργεί.

Δύο νεαρές κοπέλες αναζητούν, εξερευνούν και βιώνουν τη σκοτεινή πλευρά της ημέρας, τη νύχτα, αλλά και του εαυτού τους. Στο κυνήγι της επιβίωσης και των χρημάτων, αρνούμενες να βρουν δουλειά, επιδίδονται στο σεξ του δρόμου, στα ντιλ των ναρκωτικών και σε παράνομες πράξεις. Δεν γνωρίζουν φραγμούς και όρια, μόνο το πάθος και η ζωική ορμή τους τους καθοδηγεί. Μέσα στις φωτεινές φανταχτερές μεγαλουπόλεις προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στον σκοτεινό νυχτερινό ουρανό. Η παθιασμένη ενστικτώδης ζωή τους, όμως, είναι γεμάτη από ψυχικές καταστροφές, φθορές και πληγές. Η απόγνωση διαδέχεται την οργή κι η οργή τη θυμωμένη πράξη.

Δύο σώματα, δύο ραγισμένες δυνατές φωνές, ένα σκηνικό και η σκοτεινή σκηνοθετική ματιά του σκηνοθέτη Τάσου Σαγρή μάς εντάσσουν στο ψυχεδελικό κλίμα δύο δυστυχισμένων κι άλλοτε ευτυχισμένων ψυχών. Η πρωτοτυπία της παράστασης έγκειται στον συνδυασμό δύο εντελών διαφορετικών τεχνών: κινηματογράφου και θεάτρου. Ο σκηνοθέτης έχει εντάξει στην παράσταση κινηματογραφικά πλάνα που δίνουν ταχύ παλμό στο έργο και ταξιδεύουν τη σκέψη σε γνωστά και άγνωστα μέρη.

Η γρήγορη εναλλαγή των πολύχρωμων video art σε συνδυασμό με τα έντονα μουσικά ηχοτοπία δημιουργούν αυτή την αίσθηση της αγωνιώδους αναμέτρησης με τον εαυτό μας. Πράγματι, η μελωδία των Radiohead, ο βιομηχανικός θόρυβος των Prodigy, η μελαγχολία του Lou Reed και του Yann Tiersen και πολλών άλλων είναι η ιδανική μουσική επένδυση που ξεφεύγει από τη μονοτονία και ταιριάζει με τους δυναμικούς, άλλοτε φιλοσοφικούς κι άλλοτε καθημερινούς διαλόγους-μονολόγους των πρωταγωνιστριών.

Βλέπουμε μια μαραμένη Ευρώπη; μια βρώμικη Αμερική; μια ξεχασμένη Αθήνα; Τα κινηματογραφικά πλάνα του σκηνοθέτη είναι καθολικά, μάς μεταφέρουν από τη μια πόλη στην άλλη, μάς θυμίζουν τι κρύβεται κάτω από αυτήν. «Είναι το πτώμα του Θεού που μυρίζει». Το ψεύτικο lifestyle των μοντέρνων μας ζωών σαπίζει και αηδιάζει τις πρωταγωνίστριες που επιδίδονται με μανία στο κυνήγι κάθετι διαφορετικού κι αντίθετου θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Είναι γενναίες μαχήτριες που αναμετρώνται συνεχώς με τους εαυτούς τους ποντάροντας στον νικητή. Οι ερμηνείες μας καθηλώνουν και ξυπνούν μέσα μας καλά κρυμμένα όνειρα και φαντασιώσεις.
«Αυτοί έχουν την εξουσία, εμείς έχουμε τη νύχτα.»
Τι είναι για τον καθέναν από εμάς η Νύχτα; Σκοτάδι ή φως;

Σχόλια κοινού από το Αθηνόραμα

Irini πριν από 7 ημέρες 4,5 αστεράκια |
Καταπληκτική παράσταση. Θέλω να τη δω ξανά και ξανά. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές αλλά τα video arts αριστούργημα.
Νικόλας Πασχάλης πριν από 14 ημέρες 5 αστεράκια |
Εξαιρετική παράσταση!!!! Με τις ανατροπές της τέλεια υποστηριγμένες απο τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς. Η παράσταση είναι καταπληκτική!!! Πραγματικά χαίρομαι πάρα πολύ που την είδα!!! Πολλά μπράβο σε όλους σας !!!!
Νεφέλη Βουτσινά Πετσιμέρη πριν από 27 ημέρες 5 αστεράκια |
Υπέροχη παράσταση. Η σκηνοθετική ματιά του Τ. Σαγρή, οι καταπληκτικές ερμηνείες των ηθοποιών, η μουσική, τα φανταστικά visuals παρασύρουν και βυθίζουν βίαια τον θεατή στην εκστατική νύχτα του μέλλοντος, ερεθίζοντας και αναταράζοντας τις αισθήσεις του. Είναι από τις παραστάσεις που θα νοιώσεις ότι θες να ξαναδείς.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ πριν από 28 ημέρες 5 αστεράκια |
Καταπληκτικές ερμηνείες υπό την σκηνοθετική επιμέλεια του Τάσου Σαγρή που αποδίδουν εκφραστικότατα την ένταση,τα πάθη,την απόγνωση,τους προβληματισμούς αλλά και την κραυγή από την αποξένωση που γεννά το ουτοπικό περιβάλλον της νύχτας. Οι δραματουργικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών σε συνδυασμό με τις βιντεο-προβολές και την επιβλητική μουσική επένδυση των αφηγήσεών τους, υποβάλουν τον θεατή σε μια συνταύτιση με τη λυτρωτική ένταση των συναισθημάτων από τα βιώματά τους στο έργο.Ένα πολύ δυνατό δραματουργικά έργο, συγχαρητήρια στις ηθοποιούς και στον σκηνοθέτη!!
Δημοσθένης Ροζάκης πριν από 29 ημέρες 5 αστεράκια |
Αυτό το θεατρικό ζευγάρι που παρατηρώ εδώ και κάποια χρόνια ο Σαγρής και η Δουτσίου έχουνε δημιουργήσει μεταξύ τους ένα σύστημα προσωπικών συνειρμών οι οποίοι είναι οργανικοί και ξεχύνονται σαν ένας ποταμός θεατρικής σκέψης και εμπειρίας όπως σε μία θρησκευτική τελετή. Αυτό είναι που λείπει στην Ελλάδα στο σύγχρονο θέατρο είτε αποκαλείται πειραματικό είτε αποκαλείται πρωτοπορία αυτό είναι που λείπει αυτή η αφοσίωση και η πραγματική καταβύθιση στο νόημα του έργου, στον κόσμο του έργου. Μπράβο και συγχαρητήρια για το ινστιτούτο πειραματικών τεχνών που υπάρχει και μας χαρίζει κάθε φορά μια ξεχωριστή εμπειρία στο θέατρο.
Nikolas Tsakas πριν από 1 μήνες 5 αστεράκια |
Καταπληκτική. Υπάρχει ένας σύγχρονος ρομαντισμός σε ένα σύγχρονο θεατρικό κείμενο και αυτό λόγω της μοναδικής σκηνοθεσίας.
Βάσια Αντωνακάκη πριν από 1 μήνες 5 αστεράκια |
Η παράσταση είναι μια σπάνια παράσταση γιατί είναι ένα μοντάζ δράσης που γίνεται πάνω στο σώμα του καλλιτέχνη πάνω στο σώμα της θεατρικής σκηνής πάνω στο σώμα του κοινού.
ΓΣ πριν από 1 μήνες 5 αστεράκια |
Πολύ δυνατή παράσταση από όλες τις απόψεις. Σκηνοθετικά επιτυγχάνει να δώσει έντονο δραματουργικό χαρακτήρα σε ένα κείμενο που στηρίζεται επί της ουσίας στην αφήγηση δύο χαρακτήρων. Σε αυτό βοηθάνε και οι πολύ καλές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών.
ΤΦΓ πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Συντομοσμένη η Δουτσίου στο προσωπικό της διάστημα που τη συνδέει άρρηκτα με τον ρόλο που υποδύεται. Μια ευαισθησία που τσακίζει κόκκαλα. Ευχαριστούμε πολύ τον Τάσο Σαγρή που μας δώρισε αυτή την παραστασάρα.
Γ. Δημαρέλης πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Εκπληκτική παράσταση, έντονη δραματουργία που αναδύεται σε κάθε σκηνή του έργου: στις επιλεγμένες βιντεοπροβολές που ολοκληρώνουν την ιστορία του έργου και μας άφησαν όλους άναυδους, στα μάτια και στις ξεχωριστές εσωτερικές στιγμές της Δουτσίου. Συγχαρητήρια!!!
Μαρία Στεφανοπούλου πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Είναι εκπληκτική παράσταση. Τα visual της είναι πραγματικά απίστευτα αγκαλιάζουν απόλυτα τους ηθοποιούς αλλά κυρίως ταξιδεύουν το κοινό μέσα σε ένα απόλυτο χωροχρόνο αυτής της παράστασης. Απίστευτη και κινηματογραφική παράσταση με σπουδαίες φυσικότατες ερμηνείες. Μπράβο.
Σωτηρία Παγουλάτου πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Οι ηθοποιοί ξέρουν να εξουσιάζουν την σκηνή. Ο σκηνοθέτης ξέρει να μας εντάξει στο μυθικό κόσμο αυτών των 2 κοριτσιών. Τέλειο. Υπήρχαν σκηνές που είχα μπει απόλυτα μέσα στο έργο. Εκπληκτικά βίντεο.
Νίκη Κάμπου πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Η μοναξιά του ανθρώπου θριαμβεύει συσσωρεύοντας όμως ενέργεια αρνητική χάνοντας ολοένα και περισσότερο δύναμη και κουράγιο. Τα αιτήματα για τη διάσωση του ατόμου και την ανανέωση της τέχνης παραμένουν πάντα επίκαιρα και επιτακτικά στην σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή ως μία διαχρονική προσταγή. Η αδιέξοδη μοναξιά του ανθρώπου θριαμβεύει μαζί με τον ορθολογισμό των σύγχρονων κοινωνιών και ο Σαγρής απελευθερώνει το δημιουργικό άτομο το οποίο γι’ αυτόν δεν θα πάψει ποτέ να ανακαλεί την ανολοκλήρωτη συλλογική μνήμη, το σκοτεινό ασυνήθιστο το οποίο ξαγρυπνά δίπλα σε κάθε τετελεσμένο επίτευγμα ενός ονείρου. Πραγματικά Συγχαρητήρια.
Λευτέρης Προπέστης πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Σίγουρα η επιλογή του έργου από το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών δεν είναι ανεξάρτητη από την ουσιαστική σκοπιμότητα του σκηνοθέτη Τάσου Σαγρή να μεταμορφώσει ένα theater in yer face σε υπερελεαστικό χάδι στο ψυχικό υπόστρωμα του θεατή καταργώντας κάθε σύμβαση και συμβατικότητα.
Θεατράκιας Βαλαής πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Η παράσταση ενεργεί μέσω της ενσαρκωμένης ικανότητας των ηθοποιών να υπάρξουν ως ρόλοι. Δρα με έναν τρόπο μαγικό στο ψυχισμό του θεατή και αυτό γιατί οι ηθοποιοί προσφέρουν ολοκληρωτικά τον εαυτό τους, τη φυσική ένταση από την πλευρά της κυρίας Τσεζματζόγλου και τη βιολογική ένταση απ´ τη πλευρά της κυρίας Δουτσίου.
Βασίλης πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Μια παράσταση που μας βάζει σένα άλλο κόσμο που ακούμε επιδερμικά μέσα από τα δελτία των ειδήσεων και των αστυνομικών ρεπορτάζ , το ν κόσμο της νύχτας .Παρουσιάζετε με επιτυχία ένα μεγάλο μέρος από τις φυσιογνωμίες που την περιβάλουν και τον τρόπο ζωή τους . Ένα έργο που δεν θα περάσει αδιάφορο λόγο των ερωτηματικών που θέτει σε φιλοσοφική και κοινωνική διάσταση για τον τρόπο που ζει κάποιος μέσα στην πόλη και τις κοινωνικές τάξεις που την απαρτίζουν ,κάτι που περνάνε και στηρίζουν επάξια οι δύο ηρωίδες του . Από σκηνοθετικής απόψεως ομολογώ ότι επιφυλάσσει εκπλήξεις και καινοτομίες με κινηματογραφικές παρεμβολές ( βίντεο ) πλαισιωμένα από υπέροχες μουσικές . Σας την συνιστώ ανεπιφύλαχτα !!!
Βασίλης Δημαρέλης πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Σίγουρα τέλεια. Ιδίως σήμερα μας ενδιαφέρει να δούμε στο θέατρο μια πλευρά του δραματικού που σπάνια έχει μελετηθεί και αποδοθεί. Ο συσχετισμός της κίνησης και του τονισμού της φωνής με μια συγκεκριμένη εικόνα ανακαλεί συνειρμικά εικόνες χαραγμένες στο συλλογικό φαντασιακό. Η φυσικότητα των ηθοποιών αξίζει συγχαρητήρια. Μπράβο και πάλι μπράβο.
Stathis Gianelos πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Σούπερ. Μια παράσταση που κρύβει έναν μύθο. Μια παράσταση που κρύβει ένα αρχέτυπο.
Λίνα πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Δεν πρόκειται πια εδώ για θεατρική πράξη αλλά μάλλον για ένα είδος παρέμβασης στον τρόπο με τον οποίο το κοινό βλέπει θέατρο. Καταπληκτικές ερμηνείες, σκηνοθετικά άριστα φτιαγμένο.
Αρετή Κατσιμεντέ πριν από 2 μήνες |
Καθηλωτικό!!!!!!!θα ξαναπάω ..εχω να ανακαλύψω κι άλλες πτυχές του έργου που απλώνουν στην σκηνή αυτές οι δυο υπέροχες ηθοποιοί γυναίκες…?
efi πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
dynato! mia parastash pou den prepei na xasei kaneis!
Ροβολας Δημήτρης πριν από 2 μήνες |
Μια σκοτεινή ματια στο σημερα, εξαιρετικές ερμηνείες και σκηνοθεσία που αυτόματα μετατρέπονται σε ανάμνηση.
Σωτήρης Σιαμανδούρας πριν από 2 μήνες 4,5 αστεράκια |
Λατρεύω την Δουτσίου. Θέλω να την αγκαλιάσω. Το δέρμα της, τα οστά της, η σάρκα της είναι απόλυτα ένα ολοκληρωμένο στυλ ηθοποιού που σε συγκινεί και σε μεταφέρει κάθε φορά στον κόσμο στον οποίο αναπνέει η ίδια. Μια ερμηνεία ικανή να αγγίξει την ομορφιά.
Στέλλα Καλογήρου πριν από 2 μήνες 5 αστεράκια |
Ο ρομαντισμός του Σαγρή έχει μια βαθιά ιστορική αίσθηση. Ένα βρετανικό θεατρικό κείμενο που μόνο ο Τ.Σαγρής μπορεί να το μεταφέρει στη σκηνή. Είναι απίστευτο το πως εκπαιδεύει τους ηθοποιούς του. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η ρεαλιστικότητα στη σκηνή και αυτό το πετυχαίνει. Συγχαρητήρια!

The post Η ΝYXTA! [Yard Gal] της Rebecca Prichard- κάθε Δευτέρα & Τρίτη στο Θέατρο Παραμυθίας- Κεραμεικός// Theater play in Athens- The NIGHT! (Yard Gal) by Rebecca Prichard appeared first on Void Network.