Καθώς ο κόσμος φτάνει στο τέλος του, όχι συνοπτικά όπως σε μια ταινία του Χόλυγουντ, αλλά αργά και βασανιστικά, παράγοντας κάθε μέρα μια νέα αγωνία και μια νέα ανέλπιδη προσπάθεια για να βρεθεί ισορροπία, γίνεται ολοένα και πιο φανερό πώς οι συνήθεις αντιλήψεις μας για το τι είναι επικίνδυνο και τι είναι ηθικό, είναι για πέταμα. Τι σημαίνει να παραμένεις ασφαλής σε έναν κόσμο που φτάνει στο τέλος του; Ποιος ακριβώς είναι ο τρόπος μέτρησης του κινδύνου όταν όλες οι προβλέψεις μας για την επιβίωση και την μελλοντική διατήρηση της ζωής στον κόσμο μας είναι απαισιόδοξες; Και ποιά μπορεί να είναι η “ηθική στάση”, ή η σημασία της αξιοπρέπειας, σε έναν κόσμο που δολοφονείται από τέρατα πολύ πιο εγωιστικά και πολύ πιο καταστροφικά, ακόμα και από τους χειρότερους “κακούς” της πιο φρικιαστικής ταινίας τρόμου; Ενώ συγχρόνως, σε αντίθεση με τις ταινίες, οι κακοί στην κοινωνία που ζούμε εμφανίζονται ως εντελώς νορμάλ, δικαιωμένοι, και γίνονται διασημότητες;

Νομίζω ότι μπορούμε να απλοποιήσουμε αυτούς τους προβληματισμούς με τρόπο που να μας προσφέρει κάποια προοπτική.

Ποιο μέλλον θα προτιμούσατε να έχετε μπροστά σας ;

Θα προτιμούσες

να πρέπει να περάσεις από ένα έως δέκα χρόνια στη φυλακή

Ή

Να γλιτώσεις τη φυλάκιση, αλλά να πρέπει να ζήσεις σε έναν κόσμο στον οποίο:

• εσύ και οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζεις, μέχρι την ηλικία των 50 ετών, πιθανότατα θα πάθετε καρκίνο, καρδιοπάθεια, διαβήτη, μια αυτοάνοση διαταραχή ή μια επώδυνη χρόνια ασθένεια που κανείς δεν θα μπορεί να διαγνώσει (με όλη την ταλαιπωρία και τη θνησιμότητα που αυτό επιφέρει)
• εσύ, η άμεση οικογένειά σου και οι στενότεροι φίλοι σου θα έχετε περίπου 10% – 50% πιθανότητες να αντιμετωπίσετε ένα ακραίο καιρικό συμβάν με υψηλό αριθμό θανάτων ή οξύ λιμό, και πιθανώς θα πεθάνετε σε αυτό
• αν έχεις οικογένεια και αγαπημένα πρόσωπα εκτός Ευρώπης/Αυστραλίας και Βόρειας Αμερικής, θα έχουν 50-99% πιθανότητα να έρθουν αντιμέτωποι πολλές φορές με θανατηφόρα καιρικά φαινόμενα και λιμούς, με κίνδυνο για την απώλεια της ζωής τους
• οποιαδήποτε φυσική περιοχή που έχεις αγαπήσει θα αλλοιωθεί για πάντα από μαζική εξαφάνιση ειδών, εξορύξεις, ξηρασία ή άλλες αιτίες
• θα πρέπει υποχρεωτικά να καθίσεις με σταυρωμένα τα χέρια, καθώς οι πολιτικοί θεσμοί, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι εταιρείες που ευθύνονται για όλο αυτό τον πόνο και την καταστροφή θα αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη εξουσία πάνω στη ζωή σου και στο περιβάλλον σου, χωρίς να καταλύονται ποτέ, χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν και με κανένα ουσιαστικό τρόπο.

Τώρα ας υποθέσουμε ότι όλα αυτά τα άσχημα που περιγράφηκαν παραπάνω —σχετικά με τον θάνατο, τις ασθένειες, τα ακραία καιρικά φαινόμενα, τις μαζικές εξαφανίσεις ειδών— θα συμβούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε κάθε περίπτωση.

Στην πραγματικότητα, ΝΑΙ- ας το αποδεχτούμε. Δεν μιλάμε υποθετικά αυτή τη στιγμή.

Αυτό είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο. Όλα τα επιστημονικά μοντέλα που έχουν επικυρωθεί και τελειοποιηθεί τις τελευταίες δεκαετίες προβλέπουν ότι βρισκόμαστε σε τροχιά σύγκρουσης με ακριβώς αυτό το σημείο δυστυχίας, οδύνης και θανάτου, ή και με ακόμα χειρότερες συνθήκες. Στα μέρη του κόσμου που βρίσκονται στην αιχμή της αποκάλυψης, αυτές οι καταστάσεις συμβαίνουν ήδη.

Ας επανέλθουμε λοιπόν τώρα στο υποθετικό μας σενάριο. Πρώτον, η ρεαλιστική βάση του σεναρίου:

Κάθε χρόνο που περνάει και για όσο μπορούμε να προβλέψουμε στο μέλλον, πολλαπλασιάζεται η ζοφερή μας βεβαιότητα για τα εκτοξευμένα ποσοστά θνησιμότητας, τις ασθένειες, τους λιμούς, την μαζική εξαφάνιση ειδών, την απώλεια βιότοπων και την εξολόθρευση ολόκληρων οικοσυστημάτων.

Τώρα, ας δούμε τις πιθανές επιλογές που έχεις. Θα προτιμούσες:

• να αντιμετωπίσεις όλον αυτό τον πόνο και τις καταστροφές, εντός των κατά προσέγγιση πιθανοτήτων που αναφέρονται στην προηγούμενη λίστα, αλλά και

• να προβείς σε παράνομες ενέργειες κατά των δομών και των θεσμών που ευθύνονται για όλα αυτά τα δεινά, αντιμετωπίζοντας με αυτόν το τρόπο λιγότερο από 50% ρίσκο φυλάκισης ενός έως δέκα ετών

• να γνωρίζεις ότι μαζί με όλους τους άλλους ανθρώπους που αναλαμβάνουν επίσης δυναμική δράση, η οικοκτονία και η γενοκτονία γίνονται λιγότερο κερδοφόρες για τους επενδυτές, και όσοι βρίσκονται στην εξουσία χάνουν μέρος ή όλη τη δύναμή τους, ενώ εμείς οι υπόλοιποι, καθώς και οι επόμενες γενιές, αποκτούμε μερική ή πλήρη ικανότητα να οργανώνουμε τις κοινότητές μας και να φροντίζουμε τα οικοσυστήματα μας με τρόπο που να δίνει προτεραιότητα στη θεραπεία και την διόρθωση των καταστροφών που έχουν συντελεστεί.

Ή θα προτιμούσες

να μην προβείς σε καμία άλλη ενέργεια εκτός από συμβολικές διαμαρτυρίες, να αποφύγεις τον κίνδυνο της φυλάκισης, αλλά και να μην κάνεις τίποτα για να μειώσεις τα αποτελέσματα και την εξουσία αυτών που καταστρέφουνε τον κόσμο. Χωρίς τίποτα να τους κόβει τη φόρα, η αποκάλυψη γίνεται ακόμα πιο βάναυση και το μέλλον που θα αντιμετωπίσεις περιλαμβάνει:

• εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους που θα πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα, έλλειψη καθαρού νερού, ρύπανση, ακραία καιρικά φαινόμενα και γενοκτονικούς πολέμους που προκύπτουν από αυτές τις ελλείψεις και εκδηλώνονται σε ένα ανταγωνιστικό πολιτικο-οικονομικό πλαίσιο
• εσύ και όλοι όσοι γνωρίζεις θα αντιμετωπίσετε σημαντική μείωση του προσδόκιμου ζωής σας, καθώς ολόκληρος ο ανθρώπινος πληθυσμός θα μειωθεί από 10% έως 80%
• εσύ και τα άτομα για τα οποία νοιάζεσαι περισσότερο θα πρέπει, πιθανότατα, να παλέψετε για να επιβιώσετε ή θα πεθάνετε βασανιστικά από πείνα, καρκίνο, διάρροια, τροπικές ασθένειες, καρδιακές παθήσεις, ανίατες λοιμώξεις, πυρκαγιές, πλημμύρες ή πόλεμο
• θα πρέπει να υπακούς στην ολοένα και πιο δικτατορική εξουσία των πολιτικών και οικονομικών θεσμών που ευθύνονται άμεσα για όλα αυτά τα δεινά, ή ακόμα χειρότερα σε δικτατορίες που έρχονται στην εξουσία καθώς οι κοινωνίες καταρρέουν και οι άνθρωποι μένουν αμέτοχοι και παθητικοί θεατές

Στα παραπάνω σενάρια, παρουσιάζονται απλοποιημένες αλλά ακριβείς εκδοχές των κρυφών επιλογών που αντιμετωπίζουμε όλοι μας καθημερινά. Τι σχέση υπάρχει ανάμεσα στον κίνδυνο της φυλάκισης και στην αποκάλυψη – και πόσο ακραία μπορεί να γίνει τελικά αυτή η κατάσταση σε βάθος χρόνου;

Στην πραγματικότητα, αυτές οι δύο περιπτώσεις σχετίζονται άμεσα. Για να καταλάβουμε τον λόγο, θα πρέπει να αμφισβητήσουμε την επίσημη αφήγηση για την ιστορία της ανθρωπότητας.

Όταν μας διδάσκουν την κυρίαρχη αφήγηση της ιστορίας του πολιτισμού, οι κοινωνικές επαναστάσεις δεν αναφέρονται ποτέ μέχρι την Εποχή της Λογικής και τις υποτιθέμενες επαναστάσεις των ιδιοκτητών σκλάβων, των αποικιστών, των αξιωματικών του στρατού και των επιχειρηματιών στη Γαλλία και τη Βόρεια Αμερική. Πριν από αυτό, ακούμε για διάφορους προγενέστερους πολιτισμούς που κατέρρευσαν μυστηριωδώς. Μας ταΐζουν με το κουτάλι μια ιστορική συνέχεια από τη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο έως τη Ρώμη, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την Ισπανία και μετά την νεωτερικότητα, με οτιδήποτε υπάρχει πέρα από τη σκιά του κράτους (ή στην τελευταία εκδοχή, πέρα από τη σκιά των λεγόμενων δυτικών κρατών) να αγνοείται εντελώς.

Στα χρόνια που έκανα την έρευνα για το βιβλίο μου Λατρεύοντας την Εξουσία: Μια Αναρχική Ματιά στις Απαρχές του Κράτους (Worshiping Power: An Anarchist View of Early State Formation), δεν μπορούσα να βρω ούτε ένα παράδειγμα κάποιας κοινωνίας-κράτους που να κατέρρευσε, που απλώς να διαλύθηκε από κάποια υλικοτεχνική αναποτελεσματικότητα, από κλιμακούμενους πόλεμους ή από μια τοπική οικοκτονία που να διαπράχθηκε από την άρχουσα τάξη. Συνάντησα όμως πολλές «μυστηριώδεις» καταρρεύσεις που προκλήθηκαν ξεκάθαρα ή τουλάχιστον βοηθήθηκαν από επαναστάσεις των κατώτερων τάξεων, και μετά από αυτές τις επαναστάσεις η ποιότητα ζωής των ανθρώπων συνήθως βελτιωνόταν. Όσο για τις υπόλοιπες καταρρεύσεις που παραμένουν μυστηριώδεις, σε κάθε περίπτωση συνάντησα αποδείξεις –ασαφείς αλλά ισχυρές– ότι οι λαϊκές εξεγέρσεις σε συνδυασμό με τη μαζική εγκατάλειψη (την εποχή που υπήρχε ένα σύνορο πέρα από το οποίο η κρατική εξουσία δεν είχε αρμοδιότητα) βοήθησαν στην ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων.

Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των ακαδημαϊκών πηγών που μελέτησα -ιστορικοί, αρχαιολόγοι, παλαιο-οικολόγοι και ανθρωπολόγοι από πενήντα διαφορετικές δεκαετίες, είκοσι διαφορετικές χώρες και δώδεκα διαφορετικές σχολές σκέψης- αρνήθηκαν να αναφέρουν καν την έννοια της επανάστασης ή να απεικονίσουν τις κατώτερες τάξεις ως ομάδα ικανή για δράση ή και σκέψη

Λοιπόν:

Επανάσταση.

Υπάρχει μαζί μας ως δυνατότητα όσο υπάρχει και το Κράτος. Αντίστοιχα, στο σημερινό μας σενάριο, αναφέρομαι συγκεκριμένα για εμάς και προτείνω να ξεσηκωθούμε ενάντια στις δομές εξουσίας που ευθύνονται για την οικοκτονία και τη γενοκτονία, να αναλάβουμε αποτελεσματική δράση κατά των θεσμών και των υποδομών που προκαλούν τη μεγαλύτερη καταστροφή.

Το ζήτημα της νομιμότητας, προφανώς, είναι αστείο. Ο νόμος είναι ένα όπλο στα χέρια της άρχουσας τάξης. Τον ακολουθούν ή τον επιβάλλουν μόνο όταν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Και αν λάβουμε αποτελεσματική δράση εναντίον τους, θα προσπαθήσουν να μας καταστείλουν και να μας τιμωρήσουν- ανεξάρτητα από το αν οι ενέργειές μας είναι παράνομες ή όχι.

Επομένως, δεν μιλώ αποκλειστικά για την ανάληψη παράνομων ενεργειών: μιλάω για τη σωτηρία του εαυτού μας από μια τεράστια καταστροφή και οδύνη, μιλάω για μια ανθρώπινη στάση που οι περισσότεροι από εμάς, θα θεωρούσαμε έγκυρο ηθικό κίνητρο για δράση.

Προς το παρόν, ας αφήσουμε κατά μέρος το ηθικό ερώτημα του πόσοι άνθρωποι που ευθύνονται για μαζικές δολοφονίες τους αξίζει να πεθάνουν, υπό την προϋπόθεση ότι εξακολουθούν να εμπλέκονται σε μαζικές δολοφονίες και ότι δεν τους τιμωρούμε για καταστροφές που πλέον δεν συνεχίζονται. (Ίσως επανέλθω σε αυτήν την ερώτηση σε κάποιο μελλοντικό κείμενο)

Προς το παρόν, ας φανταστούμε την καταστροφή πραγμάτων που δεν έχουν συναισθήματα, και υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται ως εργαλεία εξόρυξης, κυριαρχίας και λεηλασίας: αγωγοί καυσίμων, ορυχεία, αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, φυλακές, επαύλεις, εγκαταστάσεις γεωτρήσεων, εγκαταστάσεις που σχετίζονται με την αστυνομία και το στρατό, εντατικές καλλιέργειες και μονοκαλλιέργειες, γήπεδα γκολφ, χλοοτάπητες, πύργοι κινητής τηλεφωνίας, εργοστάσια παραγωγής άχρηστων και επιβλαβών αντικειμένων, εργοστάσια χημικών ουσιών, αυτοκινήτων και όπλων… η λίστα δεν τελειώνει.

Γνωρίζουμε από προηγούμενες εμπειρίες ότι οι δράσεις δολιοφθοράς, σε αντίθεση με τις διαμαρτυρίες, είναι πολύ πιο πιθανό να οδηγήσουν στην ακύρωση της κατασκευής νέων καταπιεστικών υποδομών. Οι δράσεις δολιοφθοράς μαζί με τις διαμαρτυρίες είναι ακόμη πιο αποτελεσματικές, ειδικά όταν αυτές οι διαμαρτυρίες αντί να ζητάνε διάλογο και διαπραγματεύσεις, εστιάζονται σε αποκλεισμούς και στην πλήρη απόρριψη των ατόμων που βρίσκονται στην εξουσία.

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, όταν συμμετέχουμε σε διαμαρτυρίες, αποκλεισμούς και δολιοφθορές, σε όλα αυτά διατρέχουμε κίνδυνο σύλληψης και φυλάκισης. Ας πούμε μερικά πράγματα σχετικά με αυτόν τον κίνδυνο όμως.

Απέφυγα να επανέλθω στην πιθανότητα του 50% για φυλάκιση. Αυτό έγινε σκόπιμα, γιατί πιστεύω ότι αν πρόκειται να αναλάβουμε μεγάλα ρίσκα για να κάνουμε μια επανάσταση, είναι πολύ πιο υγιές και βιώσιμο να αποδεχτούμε εξαρχής τους πιθανούς κινδύνους και ότι τα χειρότερα μπορεί να συμβούν. Αν μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας να αντιμετωπίζει τις συνέπειες του νόμου και να επιζεί, η φυλακή και η αστυνομία θα έχουν ήδη χάσει το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας τους πάνω μας. Αλλά ρεαλιστικά, το πραγματικό ρίσκο είναι πιο κοντά στο 1%, και πιθανώς χαμηλότερα, αν ακολουθήσουμε κάποιους βασικούς κανόνες ασφάλειας. 

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι οι ενέργειες που μπορεί να αισθανόμαστε ότι είναι πιο ασφαλείς, όταν έχουν ενσταλάξει μέσα μας επιτυχώς όλες τις αυταπάτες της φιλελεύθερης δημοκρατίας, είναι στην πραγματικότητα και οι πιο επικίνδυνες.

Αυτό σίγουρα ίσχυε στη δική μου περίπτωση. Στη ζωή μου με έχουν συλλάβει τέσσερις φορές. Αυτές οι τέσσερις συλλήψεις μου κόστισαν (κατά σειρά):

• έξι μήνες εγκλεισμό σε πολιτειακές φυλακές, σε φυλακή υψίστης ασφαλείας, και σε φυλακή ελάχιστης ασφαλείας, όπου αντιμετώπισα διάφορες μορφές βίας από φρουρούς και χαφιέδες
• ένα Σαββατοκύριακο σε χώρο προσωρινής κράτησης σε συνθήκες που τεχνικά χαρακτηρίζονται ως τοξικές (από απόβλητα)
• μια βδομάδα στη φυλακή και μια διαδικασία απέλασης που διήρκεσε δύο χρόνια κατά την οποία έπρεπε να παραμένω στη χώρα και να εμφανίζομαι στο δικαστήριο κάθε δύο εβδομάδες, ενώ δεν μου επιτρεπόταν να εργαστώ νόμιμα και σε όλο αυτό το διάστημα ήμουν υπό την απειλή μόνιμης απέλασης, που θα σήμαινε ότι δεν θα μου επιτρεπόταν ποτέ να επιστρέψω στην χώρα καταγωγής μου και να δω αγαπημένα πρόσωπα
• και μια σύντομη διανυκτέρευση στο κρατητήριο, αντίστοιχα.

Οι τρεις πρώτες συλλήψεις — αυτές με τις χειρότερες συνέπειες — ήταν για μερικές από τις πιο ειρηνικές ενέργειες στις οποίες συμμετείχα ποτέ. Η πρώτη ήταν πολιτική ανυπακοή, η δεύτερη ήταν νόμιμη διαμαρτυρία (στην πραγματικότητα ήταν παράνομη μαζική σύλληψη, και αν είχα την υπομονή να συνεχίσω την υπόθεση με την βοήθεια ποιό ριζοσπαστών δικηγόρων, θα είχα λάβει λίγα χρόνια αργότερα μια τεράστια αποζημίωση, εν μέρει για την παράνομη σύλληψη και εν μέρει για το ότι η τοποθεσία όπου είχαν στηθεί οι χώροι κράτησης ήταν μολυσμένη με τοξικά απόβλητα). Η τρίτη περίπτωση σύλληψης ήταν επίσης μια νόμιμη διαμαρτυρία, αν και χρειάστηκαν δύο χρόνια φυλάκισης υπό αναστολή και μια δίκη για να αποδειχτεί (υπήρχε κάποια χμ… διαφωνία σχετικά με το τι συνιστούσε «διατάραξη της ειρήνης» και τι συνιστούσε «εκρηκτική ουσία» στα μάτια του νόμου, και για αυτό το λόγο χρειάστηκε να επιστρατευτούν ένας καλός δικηγόρος και μάρτυρες υπεράσπισης μέχρι να κερδίσω αυτή τη διαμάχη).

Η τέταρτη σύλληψη ήταν στην πραγματικότητα μια παράνομη διαδήλωση κατά την οποία αρκετοί νεοναζί και μπάτσοι δέχθηκαν επίθεση και μάλιστα τραυματίστηκαν, ενώ σημειώθηκε και καταστροφή ιδιωτικής περιουσίας. Ο φίλος μου και εγώ δεν πήραμε κανένα πρόσθετο ρίσκο και παραμείναμε με το κύριο σώμα της διαδήλωσης, αλλά αυτό εμπεριέχει, ούτως ή άλλως, κάποιο ρίσκο από μόνο του. Δυστυχώς δεν αντιληφθήκαμε αρκετά γρήγορα πως η σωστή επιλογή ήταν να μείνουμε στην πίσω πλευρά της πορείας. Ωστόσο, η αστυνομία δεν μπόρεσε να προσάψει τίποτα σε κανέναν από τους ανθρώπους που στρίμωξε και συνέλαβε μαζικά. Τους ήταν πολύ δύσκολο να συγκεντρώσουν ενοχοποιητικά στοιχεία, λόγω του παράγοντα του χάους, επειδή οι συλληφθέντες δεν ήταν συνεργάσιμοι, λόγω της όλης κινητικότητας και του πανδαιμόνιου, συν την καταστροφή κάποιων αποδεικτικών στοιχείων.

Φυσικά, η αστυνομία δεν χρειάζεται αποδείξεις για να κλείσει ανθρώπους στη φυλακή, αλλά σε μια δημοκρατία είναι απαραίτητο να υπολογίζουν μέχρι ποιό σημείο μπορούν να το τραβήξουν κάθε φορά, χωρίς να υπερβαίνουν το νομικό καθεστώς της κατάστασης εξαίρεσης. Σε αυτή την περίπτωση, ήταν ακόμα πιο δύσκολο για τους μπάτσους να ξεπεράσουν αυτό το όριο, καθώς στην πραγματικότητα δεν είχε υπάρξει τόση μεγάλη αναστάτωση, και έτσι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν πολιτικό σκάνδαλο, ή να κινητοποιήσουν τις εύθραυστες αστικές ευαισθησίες και να δικαιολογήσουν τον εγκλεισμό οποιουδήποτε είχε κάποια σχέση με τη διαμαρτυρία. Έτσι μας άφησαν όλους ελεύθερους.

Τώρα ας μιλήσουμε για όλα τα πράγματα που δεν αναφέρθηκαν ως εδώ, για όλα τα ρίσκα που δεν κατέληξαν ποτέ σε συλλήψεις. Ή, πιο σωστά, ας μιλήσουμε γύρω από αυτά. Υπάρχει μια αναπόφευκτη ανισότητα μεταξύ της πολιτικής ανυπακοής, αφενός, και αφετέρου του φάσματος ενεργειών που περιλαμβάνουν το σαμποτάζ, τη συλλογική αυτοάμυνα, την αντεπίθεση και την εξεγερτική δράση. Το κράτος θα κάνει ακόμη μεγαλύτερες προσπάθειες για να καταστείλει ή να αποκλείσει αυτούς που υποψιάζεται ότι πραγματοποιούν βίαιες ενέργειες, καθώς και αυτούς που εκφράζουν την υποστήριξή τους σε τέτοιες ενέργειες και την επαναστατική κουλτούρα στην οποία ανήκουν.

Επιπλέον, το κράτος οργανώνει προληπτικά την κοινωνία με τρόπο που μας αποκλείει από τις ικανότητες που χρειαζόμαστε για να αγωνιζόμαστε με σύνεση, όπως η ικανότητα μας να αφηγούμαστε ιστορίες, να μαθαίνουμε από αυτές και να δημιουργούμε συλλογική μνήμη. Διαμορφωνόμαστε ώστε να παραμένουμε απομονωμένα άτομα, απόλυτα εξαρτημένα από τους κυρίαρχους θεσμούςγια να έχουμε την οποιαδήποτε πρόσβαση σε κάποιου είδους αίσθηση της Ιστορίας. Τις περισσότερες φορές, απλώς μας ταΐζουν ψυχαγωγία με το κουτάλι για να γεμίσει η τρύπα στη θέση της οποίας θα έπρεπε να βρίσκεται η αίσθηση της Ιστορίας μας. Και όπως γνωρίζουμε, η καταστολή μεροληπτεί έντονα υπέρ της μη βίας: είναι πολύ πιο ριψοκίνδυνο να αφηγούμαστε ιστορίες δολιοφθοράς, εξέγερσης, μάχης. Δεν θα μοιραστώ τέτοιες ιστορίες σε αυτό το άρθρο. Αμέσως, μπορώ να ακούσω μέσα στο κεφάλι μου τον κυνικό υπαινιγμό ότι είμαι απλώς κάποιος υποκριτής που μάλλον ξέρει μόνο να γράφει για αυτά τα πράγματα. Το οποίο είναι ΟΚ. Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε πολύ χειρότερες μορφές δολώματος και παρενόχλησης.

Το πιο σημαντικό πράγμα είναι αφενός να μην απαντάμε βάζοντας μπροστά το εγώ, να μην ανησυχούμε για τη φήμη του τολμηρού επαναστάτη, και αφετέρου να δίνουμε μεγάλη προσοχή σε

όποιον κοροϊδεύει ή μειώνει τους άλλους με τρόπο που θα ενθάρρυνε μια κουλτούρα επίδειξης διαπιστευτηρίων παράνομης δράσης.

Και να θυμόμαστε πάντα το αξίωμα: δεν χρειάζεται να είσαι μπάτσος για να κάνεις τη δουλειά του μπάτσου. 

Μην διαδίδεις φήμες για άτομα που υποψιάζεσαι ότι είναι ασφαλίτες ή χαφιέδες: οι μπάτσοι επωφελούνται οι ίδιοι από τη φημολογία και συχνά διαδίδουν ψευδείς κατηγορίες εναντίον άλλων. Αντίθετα, να προσφέρεις εποικοδομητική κριτική για επιβλαβείς μορφές επικοινωνίας και σύγκρουσης/αποφυγής.

Αν σταθούμε πέρα από το στενά ατομικό Εγώ μας και κοιτάξουμε τον κόσμο μέσα από το συλλογικό μας σώμα, αυτό που μπορούμε να επιβεβαιώσουμε είναι ότι έχουν γίνει δεκάδες χιλιάδες καταστροφές, εμπρησμοί τραπεζών και αστυνομικών τμημάτων, ξυλοκοπήματα μπάτσων και φασιστών, επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια, δολιοφθορές αγωγών και ορυχείων, καταστροφές εξοπλισμών κατασκευής έργων και αποψίλωσης δασών, πυρπολήσεις ερευνητικών εγκαταστάσεων, απελευθερώσεις ζωντανών όντων από εργαστήρια, διαρροές μυστικών πληροφοριών, κλοπές χρήσιμων ή πολύτιμων αγαθών και υπεξαιρέσεις, και όσοι έχουν καταδικαστεί σε ποινές φυλάκισης μετριούνται σε μερικές εκατοντάδες, με πολλούς από αυτούς να είναι άνθρωποι που κατηγορήθηκαν χωρίς να έχουν στην πραγματικότητα κάνει απολύτως τίποτα. Ο πρόχειρος αυτός υπολογισμός – δεκάδες χιλιάδες δράσεις, μερικές εκατοντάδες φυλακισμένοι –βασίζεται μόνο στα τελευταία δέκα χρόνια και στις 5-6 χώρες για τις οποίες γνωρίζω περισσότερο.

Με άλλα λόγια, είμαστε συχνά πιο ασφαλείς όταν παίζουμε επικίνδυνα, αρκεί να είμαστε προσεκτικοί, να παίρνουμε προφυλάξεις και να κάνουμε έξυπνες παρεμβάσεις σε στιγμές που επικρατεί χάος. Αρκεί να απορρίπτουμε και να αποθαρρύνουμε μια κουλτούρα παληκαρισμού, αυτοαπομόνωσης, φημολογίας, ή χαφιεδισμού.

Και για να δούμε την ευρύτερη εικόνα- κανείς σε αυτόν τον πλανήτη δεν θα είναι ασφαλής μέχρι να μπορέσουμε να καλλιεργήσουμε ένα ήθος συλλογικής αυτοάμυνας ενάντια στους θεσμούς που μας απειλούν και μας βλάπτουν, μέχρι να σπάσουμε τα εργαλεία τους σε τέτοιο βαθμό και συχνότητα ώστε οι μηχανισμοί καταστροφής, συνολικά, να μην είναι πλέον λειτουργικοί.

Σε τί ωφελεί να συζητάμε για επιβίωση αν δεν ασκούμε πρακτικές αντεπίθεσης ενάντια σε αυτούς που μας δολοφονούν; Υπάρχει χώρος για όλους μας, αλλά πρέπει ο καθένας να βρει τι ακριβώς μπορεί να συνεισφέρει σε αυτόν τον αγώνα και τι έχουμε ακόμα να μάθουμε ο ένας από τον άλλον για να μπορέσουμε να συνεισφέρουμε με ουσιαστικό και ζωτικό τρόπο στα συλλογικά δίκτυα αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας.

Μια επανάσταση δεν αποτελείται μόνο από τακτικές. Αν αφεθούμε και παρασυρθούμε από την ανυπομονησία, την απόγνωση, την αποφυγή και έλλειψη κριτικής σκέψης, την απώλεια της ιστορικής μνήμης, εάν διαχωρίσουμε τη στρατηγική μας από τους στόχους μας, από τα οράματά μας και την ηθική μας, θα γίνουμε γρήγορα οι χειρότεροι εχθροί του εαυτού μας.

Ωστόσο, δεν θα έβλαπτε να πολλαπλασιάζαμε ορισμένες τακτικές. Ας φανταστούμε πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο τόπος που κατοικούμε αν οι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν ότι αξίζει το ρίσκο να επιτεθούν στις υποδομές που παράγουν θάνατο και δηλητηριάζουν το μέλλον και το παρόν μας. Πόσο καλύτερο θα ήταν το μέρος που ζούμε αν οι άνθρωποι απαντούσαν στην επιβεβλημένη αδυναμία, σε αυτή την διάχυτη απελπισία, με μια απλή σκέψη- με μια βεβαιότητα: Υπάρχουν παντού τριγύρω άπειρα χιλιόμετρα από απροστάτευτα δίκτυα και αγωγούς ηλεκτροδότησης! Πόσες μπουλντόζες, εργοτάξια και γραφεία διεφθαρμένων κερδοσκοπικών ιδρυμάτων προστατεύονται τη νύχτα μόνο από μια κάμερα που δεν θα καταγράψει τίποτα περισσότερο από την ακριβή ώρα της δράσης και μια κουκουλωμένη φιγούρα, που αργότερα θα είναι αδύνατον να αναγνωριστεί! Πόσο δύσκολο είναι να μας παρακολουθούν όταν αφήνουμε τους χαφιέδες μας στο σπίτι, όταν, δηλαδή, δεν παίρνουμε μαζί μας τα κινητά μας και άλλες συσκευές παρακολούθησης έξω από το σπίτι μας!

Πόσο δυνατοί είμαστε όλοι μαζί, όταν συνειδητοποιούμε ότι έχουμε συλλογική δύναμη. Πόσο τρομακτικοί είμαστε, όταν θυμόμαστε ότι μπορούμε να εκδικηθούμε. Πόσο προσγειωμένοι και συνειδητοί γινόμαστε, όταν μαθαίνουμε να οργανώνουμε την συλλογική μας ανάγκη για αγώνα, φροντίδα και θεραπεία. Πόση έμπνευση και δύναμη αντλούμε, όταν καταλαβαίνουμε ότι όλες οι αλυσίδες, όλοι οι τοίχοι, τα κελιά και τα δεσμά, οι κάμερες και οι στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές δυνάμεις όλης αυτής της κοινωνίας-φυλακής είναι εκεί για να προστατεύουν τους ισχυρούς… από εμάς τους ίδιους!

Αργά ή γρήγορα, τα δεδομένα θα αντιστραφούν και οι προβλέψεις για την υγεία μας και την επιβίωσή μας θα σταματήσουν να είναι εναντίον μας – και τότε οι πλουτοκράτες με την αστυνομία τους θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση.

Εκείνη τη στιγμή τί γίνεται;

Εκείνη είναι η στιγμή που θα αποφασίζουμε συλλογικά.

_____

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης/ Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

The post Ηθική, Κίνδυνος, Αποκάλυψη- Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

O πλανήτης βρίσκεται στο «παρά ένα» της ανεξέλεγκτης και μη αναστρέψιμης κλιματικής καταστροφής, και σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, που βασίζεται και στην εξαντλητική επιστημονική τεκμηρίωση του IPCC, η παγκόσμια μέση θερμοκρασία πιθανόν θα αυξηθεί κατά 2,7 °C μέχρι το τέλος του αιώνα, ακόμη και αν όλες οι χώρες τηρήσουν τις υποσχεθείσες δεσμεύσεις τους, ξεπερνώντας κατά πολύ το όριο που έθεσε η Συμφωνία των Παρισίων, με δραματικές συνέπειες για δισεκατομμύρια ανθρώπους και για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Ειδικότερα στην περιοχή της Μεσογείου, έχουμε επιπλέον ότι η μέση θερμοκρασία αυξάνεται με σημαντικά ταχύτερο ρυθμό από ό,τι ο παγκόσμιος μέσος όρος, με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης ακραίων φαινομένων καύσωνα, που οδηγούν σε αύξηση των μεγάλων δασικών πυρκαγιών, όπως αυτών στη Ρόδο και στον Εβρο φέτος το καλοκαίρι, με επεισόδια ατμοσφαιρικής ρύπανσης και κατακλυσμιαίες βροχοπτώσεις που οδηγούν σε πλημμύρες, όπως αυτές στη Θεσσαλία φέτος τον Σεπτέμβριο. Αύξηση δε της θερμοκρασίας παρατηρείται και στη θάλασσα, που σύμφωνα με το Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών έχει θερμανθεί κατά περίπου 2 °C τα τελευταία 40 χρόνια, με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, την αύξηση της οξίνισης του νερού και την εισβολή ξενικών ειδών από την Ερυθρά Θάλασσα. Χρόνο με τον χρόνο παρατηρούμε μια άνευ προηγουμένου αύξηση των φυσικών καταστροφών, που προκαλούν στην ελληνική πολιτεία και κοινωνία αλλεπάλληλα σοκ.

Mια ρεαλιστική λοιπόν εκτίμηση, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να γίνει ο μάντης Κάλχας, των μελλοντικών επιπτώσεων για την Ελλάδα του συνδυασμού της κλιματικής, της ενεργειακής, της οικονομικής κρίσης και του απόηχου του διεθνούς ανταγωνισμού σφαιρών επιρροής δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Τι κάνουμε λοιπόν;

Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο εάν δεν ενεργήσουμε παράλληλα σε διεθνές επίπεδο. Δεν μπορούμε όμως να ενεργήσουμε σε διεθνές επίπεδο χωρίς συναίνεση και συνεργασία των μεγάλων δυνάμεων (και ρυπαντών) που καθορίζουν τις διεθνείς οικονομικοπολιτικές εξελίξεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ.ά.) και χωρίς σεβασμό των αποφάσεων και των συστάσεων του ΟΗΕ, που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ιδρύθηκε στον απόηχο του καταστρεπτικού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με στόχο την αποτροπή μελλοντικών πολέμων, τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας και τη διεθνή συνεργασία για την επίτευξη κοινών πανανθρώπινων σκοπών, όπως είναι το βιώσιμο μέλλον της ανθρωπότητας. Οταν όμως σήμερα βρίσκονται οι μεγάλες δυνάμεις σε ανταγωνιστική φρενίτιδα, όταν οι συστάσεις του ΟΗΕ δεν λαμβάνονται υπόψη από κανένα, όταν περισσεύει η υποκρισία σε διεθνές επίπεδο, όταν ανέχονται ή και παροτρύνουν περιφερειακούς πολέμους και εθνοκαθάρσεις, πώς μπορεί να υπάρξει το απαραίτητο περιβάλλον για κλιματικές συναινέσεις και καταλυτικές παγκόσμιες δράσεις για το κλίμα, για τις οποίες είναι απαραίτητη η παγκόσμια, περιφερειακή και εθνική συναίνεση;

Γιατί, όπως δηλώνει σε όλους τους τόνους ο ΟΗΕ, αλλά και η επιστημονική κοινότητα διεθνώς, είναι επείγουσα η ανάγκη για δραστική μείωση της χρήσης ορυκτών καυσίμων και των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, για εφαρμογή πολιτικών εξοικονόμησης ενέργειας, για διεθνή χρηματοδότηση φτωχών χωρών για αλλαγή του μοντέλου παραγωγής ενέργειας με επιτάχυνση υλοποίησης έργων ΑΠΕ, για αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας και ενίσχυση της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης.

Επιπλέον, γίνεται όλο και πιο επιτακτική η δραστική αλλαγή του καταναλωτικού μοντέλου. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να σπαταλάμε τους φυσικούς πόρους του πλανήτη και να επιτρέπουμε στα οικονομικά λόμπι και στους πολιτικούς εκπροσώπους τους να λειτουργούν με μοναδικό στόχο τη συνεχή μεγιστοποίηση των κερδών τους, μια συνταγή που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κλιματική καταστροφή και στο τέλος της Ιστορίας, κυριολεκτικά. Πρέπει να στραφούμε στη βιώσιμη ανάπτυξη, όπου οι φυσικοί πόροι δεν θα καταναλώνονται με ρυθμό μεγαλύτερο από ό,τι αναπληρώνονται, σεβόμενοι το περιβάλλον, τη βιοποικιλότητα και χρησιμοποιώντας καινοτόμο τεχνολογία για την κάλυψη ενεργειακών αναγκών, αφήνοντας μηδενικό αποτύπωμα άνθρακα. Φυσικά, η επίτευξη τέτοιων στόχων απαιτεί θεμελιώδεις αλλαγές στη νοοτροπία μας, ακόμη και στις διατροφικές μας συνήθειες με δραστική μείωση της κατανάλωσης κρέατος, στην οικονομία μας και γενικότερα στον τρόπο λειτουργίας μας ως οργανωμένων κοινωνιών. Δεν μπορούμε να πορευόμαστε με τις εμφανώς αποτυχημένες οικονομικές θεωρίες του 20ού αιώνα, τις οποίες δυστυχώς συνεχίζουμε να υπηρετούμε τυφλά.

Και το ερώτημα είναι: Υπάρχει το απαραίτητο διεθνές περιβάλλον για να υλοποιηθούν τα παραπάνω; Υπάρχει η ωριμότητα στις πολιτικές ελίτ αλλά και στην κοινωνία για να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης και να δράσουν αναλόγως; Το ερώτημα αναπάντητο, αλλά ο χρόνος μετράει αντίστροφα…

______

* Ο καθηγητής Μανώλης Πλειώνης είναι διευθυντής και πρόεδρος Δ.Σ. του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή

The post Ζοφερό το κλιματικό και γεωπολιτικό μέλλον- του Μανώλη Πλειώνη appeared first on Void Network.

Γεγονός είναι πως δεν υπάρχει μία ενιαία αναρχική θέση, και πολλοί αναρχικοί αρνούνται να προσφέρουν την οποιαδήποτε πρόταση, υποστηρίζοντας ότι εάν η κοινωνία απελευθερωθεί από το Κράτος και τον Καπιταλισμό, τα πάντα θα αλλάξουν με οργανικό τρόπο και όχι σύμφωνα με κάποιο προκατασκευασμένο σχέδιο. Εξάλλου, η στάση των πολιτικών να βλέπουν τον κόσμο από ψηλά και να επιβάλλουν διάφορες αυθαίρετες αλλαγές, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πολιτισμό που είναι υπεύθυνος για την καταστροφή του πλανήτη και την καταπίεση των κατοίκων του.

Ωστόσο, νιώθω την ανάγκη να περιγράψω έναν πιθανό τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαμε να οργανώσουμε τη ζωή μας, όχι απλά για να προβάλλω μια συγκεκριμένη πρόταση, αλλά επειδή τα απελευθερωτικά οράματα μας καθιστούν ισχυρότερους, και όλοι χρειαζόμαστε θάρρος για να έρθουμε σε οριστική ρήξη με τα υπάρχοντα θεσμικά όργανα και τις λανθασμένες λύσεις που μας προτείνουν.

Για τους σκοπούς αυτού του κειμένου δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε σε κάποια από τις σημαντικές διαφωνίες σχετικά με τις ιδανικές συνθήκες – τα κατάλληλα επίπεδα τεχνολογίας, κλίμακας, οργάνωσης, συντονισμού και θεσμοθέτησης.

Θα περιγράψουμε τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια οικολογική, αντιεξουσιαστική κοινωνία, όπως αυτό προκύπτει μέσα από τις καθόλου ιδανικές και ιδιαίτερα πολύπλοκες παρούσες συνθήκες.

Επίσης, για λόγους απλότητας, δεν θα μπούμε στην επιστημονική συζήτηση γύρω από το τι είναι και τι δεν είναι βιώσιμο. Αυτές οι συζητήσεις και οι ανάλογες πληροφορίες είναι ευρέως διαθέσιμες, για όσους θέλουν να κάνουν τη δική τους έρευνα.

Βασίζω λοιπόν την περιγραφή αυτού του πιθανού μελλοντικού κόσμου, τόσο σε ό,τι είναι υλικά απαραίτητο, όσο και σε αυτό που είναι ηθικά επιθυμητό, σύμφωνα με τις ακόλουθες θέσεις:

• Η εξόρυξη και κατανάλωση ορυκτών καυσίμων πρέπει να σταματήσει εντελώς.
• Η βιομηχανική παραγωγή τροφίμων πρέπει να αντικατασταθεί από τη βιώσιμη καλλιέργεια τροφίμων σε τοπικό επίπεδο.
• Η συγκέντρωση των δομών εξουσίας είναι εγγενώς εκμεταλλευτική προς το περιβάλλον και καταπιεστική απέναντι στους ανθρώπους.
• Η νοοτροπία της ποσοτικής αξίας, της συσσώρευσης, της παραγωγής και της κατανάλωσης — δηλαδή η νοοτροπία της αγοράς — είναι εγγενώς εκμεταλλευτική προς το περιβάλλον και καταπιεστική απέναντι στους ανθρώπους.
• Η ιατρική επιστήμη είναι εμποτισμένη με μίσος για το ανθρώπινο σώμα και παρόλο που έχει τελειοποιήσει μια πολύ αποτελεσματική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων, είναι επιβλαβής για την υγεία μας με τον τρόπο που εφαρμόζεται σήμερα.
• Η αποκέντρωση, η εθελούσια συνεργασία, η αυτοοργάνωση, η αλληλοβοήθεια και ο μη εξαναγκασμός είναι ολοκληρωμένες πρακτικές που έχουν λειτουργήσει ξανά και ξανά, τόσο εντός, όσο και εκτός του Δυτικού Πολιτισμού.

Καλώς ήρθατε στο μέλλον, αυτή είναι μια εικόνα του κόσμου μετά την καταστροφή του καπιταλισμού.

Κανείς δεν περίμενε ποτέ ότι η παγκόσμια κοινωνία θα έμοιαζε έτσι. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό της είναι η ανομοιογένεια. Ορισμένες πόλεις έχουν εγκαταλειφθεί, τα δέντρα μεγαλώνουν μέσα στις λεωφόρους, ποτάμια ρέουν ορμητικά εκεί όπου η άσφαλτος κάλυπτε κάποτε το έδαφος και οι ουρανοξύστες καταρρέουν ενώ τα ελάφια βόσκουν ανάμεσα στα θεμέλιά τους.

Άλλες πόλεις ευημερούν, αν και έχουν γίνει αγνώριστες. Οι στέγες, οι άκτιστοι χώροι και τα πεζοδρόμια έχουν μετατραπεί σε κήπους. Τα οπωροφόρα και καρποφόρα δέντρα μεγαλώνουν στα όρια ανάμεσα στα οικοδομικά τετράγωνα. Οι κόκορες κάθε μέρα καλωσορίζουν την αυγή. Περίπου το ένα δέκατο των δρόμων — οι κεντρικές οδικές αρτηρίες — παραμένουν στρωμένοι με πλάκες ή με χαλίκια και τα λεωφορεία που κινούνται με βιοκαύσιμα τις διασχίζουν τακτικά. Άλλοι δρόμοι, αν και διατρέχονται στη μέση από ποδηλατόδρομους, έχουν καταληφθεί σε μεγάλο βαθμό από τους κήπους και τους οπωρώνες. Τα μόνα κτίρια που έχουν ηλεκτρικό ρεύμα ολόκληρο το εικοσιτετράωρο είναι οι σταθμοί ύδρευσης, τα νοσοκομεία και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Τα θέατρα και τα κοινοτικά κτίρια ηλεκτροδοτούνται τις νύχτες σε ένα εκ περιτροπής σύστημα που προσφέρει τη δυνατότητα να παραμένουν ανοιχτά για βραδιές προβολής κινηματογραφικών ταινιών, συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις. Όλοι όμως έχουν κεριά και λάμπες θυέλλης, οπότε υπάρχει ένα φως σε κάθε παράθυρο κάθε βράδυ μέχρι αργά. Αλλά οι νύχτες δεν έχουν καμία σχέση με το πώς ήταν πριν, γιατί μπορείς να δεις στον ουρανό χιλιάδες αστέρια, και τα παιδιά αντιδρούν με δυσπιστία όταν οι παλιοί τους λένε ιστορίες για το πώς οι άνθρωποι είχαν αποδεχτεί να μην μπορούν να βλέπουν τον έναστρο νυχτερινό ουρανό.

Ο ηλεκτρισμός παράγεται από ένα δίκτυο τοπικών ηλεκτροπαραγωγών σταθμών σε επίπεδο γειτονιάς, καίγοντας γεωργικά απόβλητα (με την χρήση κομποστοποίησης) και βιολογικά καύσιμα, καθώς και από ένα μικρό αριθμό ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών. Αλλά η πόλη λειτουργεί μόνο με ένα κλάσμα της ενέργειας που συνήθιζε να καταναλώνει. Οι άνθρωποι ζουν σε ειδικά κατασκευασμένες παθητικές κατοικίες που είναι σχεδιασμένες για ενεργειακή αποδοτικότητα και εκμετάλλευση του ηλιακού φωτός, με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται να καταναλώνουν ηλεκτρισμό για τη θέρμανση και την ψύξη. Στις ψυχρότερες περιοχές, η θέρμανση συμπληρώνεται το χειμώνα με την χρήση ανανεώσιμων καυσίμων, αλλά τα σπίτια είναι επαρκώς μονωμένα και οι φούρνοι σχεδιάζονται με τη μεγαλύτερη ενεργειακή αποδοτικότητα, οπότε δεν χρειάζονται πολλά καύσιμα. Οι άνθρωποι μαγειρεύουν επίσης με φούρνους βιοκαυσίμων ή με ηλιακούς φούρνους στις ηλιόλουστες περιοχές. Ορισμένες πόλεις που διαθέτουν περισσότερη ενέργεια στην παραγωγή και τη συντήρηση ανανεώσιμων μορφών ηλεκτροπαραγωγής (ηλιακής, παλιρροιακής και αιολικής) μαγειρεύουν επίσης με ηλεκτρική ενέργεια. Πολλά κτίρια έχουν κοινόχρηστο πλυντήριο ρούχων, αλλά όλο το στέγνωμα ρούχων γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο: οι άνθρωποι κρεμάνε τις μπουγάδες στο σχοινί.

Κανείς δεν έχει ψυγείο αν και κάθε κτίριο ή όροφος κτιρίου έχει κοινόχρηστο καταψύκτη. Οι άνθρωποι αποθηκεύουν τρόφιμα που χαλάνε όπως γιαούρτι, αυγά και λαχανικά σε φορητά ψυγεία (coolbox) ή σε ένα κελάρι και τρώνε το φαγητό τους φρέσκο ή το κονσερβοποιούν. Οι άνθρωποι καλλιεργούν τα μισά από τα προϊόντα τους σε κήπους στο οικοδομικό τους τετράγωνο. Σχεδόν όλη η τροφή τους καλλιεργείται σε απόσταση είκοσι μιλίων από εκεί που ζουν. Κανένα τρόφιμο δεν παράγεται με γενετική τροποποίηση ή με χημικές ουσίες και όλα εκτρέφονται ή καλλιεργούνται με γνώμονα τη γεύση και τη διατροφική τους αξία, όχι τη αντοχή στη φθορά και την ανθεκτικότητα στη μεταφορά. Με άλλα λόγια, όλα τα τρόφιμα έχουν καλύτερη γεύση και οι άνθρωποι είναι πολύ πιο υγιείς. Οι καρδιακές παθήσεις, ο διαβήτης και ο καρκίνος, οι πιο συχνές αιτίες θανάτου στην καπιταλιστική κοινωνία, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.

Οι υπερ-ιοί που δημιουργήθηκαν μέσα στον καπιταλισμό και σκότωσαν εκατομμύρια ανθρώπους καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάρρευσής του, έχουν σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί, η χρήση αντιβιοτικών έχει σχεδόν σταματήσει, οι άνθρωποι ζουν σε υγιέστερες συνθήκες παγκοσμίως, έχουν ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα και τα ταξίδια μεγάλων αποστάσεων δεν γίνονται τόσο συχνά ή τόσο γρήγορα. Οι άνθρωποι έχουν επίσης πολύ μεγαλύτερη περιβαλλοντική συνείδηση και προσωπική διασύνδεση με τη βιο-περιφέρειά τους, επειδή τρώνε ό,τι παράγεται τοπικά και στην εποχή του και επειδή οι ίδιοι έχουν βοηθήσει στην παραγωγή του με διάφορους τρόπους.

Κάθε σπίτι διαθέτει τουαλέτα κομποστοποίησης και τρεχούμενο νερό, αλλά όχι αποχέτευση. Έχει γίνει ένας άγραφος κανόνας σε όλο τον κόσμο ότι η κάθε κοινότητα αποκαθιστά και ανακυκλώνει μόνη της τα απόβλητά της. Η διοχέτευση της ρύπανσης σε μια γειτονική περιοχή είναι από τα μεγαλύτερα ταμπού, θεωρείται δείγμα αποτυχίας μιας κοινότητας. Τα λίγα εναπομείναντα εργοστάσια χρησιμοποιούν μύκητες και μικρόβια για να αποκαταστήσουν τα απόβλητα που παράγουν, σε μεγάλα δασικά οικόπεδα γύρω από την εργοστασιακή ζώνη. Οι γειτονιές μετατρέπουν όλα τους τα απόβλητα σε οργανικό λίπασμα (κομπόστ) ή καύσιμα. Η ποσότητα του διαθέσιμου νερού είναι περιορισμένη, έτσι τα κτίρια είναι εξοπλισμένα με λεκάνες συλλογής βρόχινου νερού για τους κήπους. Τα νοικοκυριά που υπερβαίνουν κατά πολύ τη συνιστώμενη ποσόστωση χρήσης νερού κατακρίνονται. Η συνιστώμενη ποσόστωση δεν εφαρμόζεται με επιβολή. Είναι απλά μια συμβουλευτική πρόταση προς τους κατοίκους από τους εργαζόμενους στο συνδικάτο του νερού, με βάση την ποσότητα νερού που επιτρέπεται να εκτραπεί από την υδάτινη πηγή για όλη την πόλη, όπως έχει συμφωνηθεί από όλες τις κοινότητες που μοιράζονται την ίδια λεκάνη απορροής του νερού στην ευρύτερη περιφέρεια.

Στις περισσότερες πόλεις, οι άνθρωποι κάνουν τακτικές ή έκτακτες συνελεύσεις γειτονιάς για τη συντήρηση των κήπων, των μονοπατιών, των δρόμων και των κτιρίων, την οργάνωση των παιδικών σταθμών, τη διαμεσολάβηση σε διαφωνίες και άλλα ζητήματα. Οι άνθρωποι συμμετέχουν επίσης σε συναντήσεις με το οποιοδήποτε συνδικάτο ή έργο υποδομής στο οποίο μπορούν να αφιερώσουν λίγο από το χρόνο τους. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν το συνδικάτο νερού, το συνδικάτο μεταφορών, το συνδικάτο ηλεκτρισμού, ένα νοσοκομείο, μια ένωση οικοδόμων, ένα εργοστάσιο, μια ένωση θεραπευτών, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της υγειονομικής περίθαλψης γίνεται από βοτανολόγους, naturopaths, ομοιοπαθητικούς, βελονιστές, θεραπευτές μασάζ, μαίες και άλλους ειδικούς που κάνουν κατ’ οίκον επισκέψεις φροντίδας.

Τα περισσότερα εργοστάσια είναι όσο το δυνατόν αποκεντρωμένα, με τα άτομα και τις μικρές ομάδες εργασίας να αποκτούν τη συλλογική εμπιστοσύνη από το γεγονός ότι γνωρίζουν πώς να κάνουν τη δουλειά τους, αν και όταν είναι απαραίτητο συντονίζονται μέσω συναντήσεων που συνήθως λειτουργούν ως ανοικτές συνελεύσεις βασισμένες στη συναίνεση, την ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών – και όχι στην επιβολή αποφάσεων, όπου αυτό είναι δυνατόν. Μερικές φορές, οι διαπεριφερειακές συναντήσεις (όπως για τις κοινότητες που μοιράζονται μια υδάτινη λεκάνη απορροής) οργανώνονται με μια δομή αντιπροσώπων, αν και οι συνεδριάσεις είναι πάντα ανοικτές σε όλους και επιδιώκουν να καταλήξουν σε αποφάσεις που να ικανοποιούν όλους/ όλες/ ολ@, καθώς δεν υπάρχουν καταναγκαστικοί θεσμοί και ο εξαναγκασμός οποιουδήποτε είδους αποδοκιμάζεται ευρέως ως «επαναφορά των παλιών ημερών».

Επειδή η εξουσία περιορίζεται πάντα στο τοπικό επίπεδο στο μέγιστο δυνατό βαθμό, η συντριπτική πλειοψηφία της λήψης αποφάσεων πραγματοποιείται από άτομα που ζουν σχετικά κοντά μεταξύ τους ή από ομάδες συνάφειας που συνεργάζονται τακτικά. Από τη στιγμή που πλέον δεν δίνεται έμφαση στον έλεγχο και τη συγκέντρωση εξουσίας, έχουν εκλείψει οι λόγοι επιβολής της ομοιογένειας ή της μίας και μοναδικής έκβασης των πραγμάτων. Οι άνθρωποι έχουν διαπιστώσει ότι μεγάλο μέρος του συντονισμού μπορεί απλά να πραγματοποιηθεί με οργανικό τρόπο, με διαφορετικούς ανθρώπους να λαμβάνουν διαφορετικές αποφάσεις κάθε φορά, ενώ βρίσκουν τρόπους να συμβιβάσουν τις αποφάσεις τους με τις αποφάσεις των υπολοίπων.

Αν και αυτές οι κοινωνίες είναι δομημένες με τρόπο που να δημιουργούν συναισθήματα κοινότητας και αμοιβαιότητας, υπάρχει επίσης μεγάλος χώρος για ιδιωτικότητα και απομόνωση. Πολλές γειτονιές έχουν κοινωνικές κουζίνες και δημόσια εστιατόρια, αλλά οι άνθρωποι μπορούν πολύ συχνά να μαγειρεύουν και να τρώνε μόνοι τους, όταν έχουν αυτή τη διάθεση. Ορισμένες κοινωνίες έχουν δημόσια λουτρά, ενώ άλλες όχι, ανάλογα με την πολιτισμική προτίμηση. Η εξαναγκαστική συλλογικοποίηση των προηγούμενων πειραμάτων στις σοσιαλιστικές ουτοπίες απουσιάζει από αυτόν τον κόσμο. Η ιδιωτική περιουσία έχει καταργηθεί με την κλασική έννοια της ιδιοποίησης μέσων παραγωγής στα οποία βασίζονται άλλοι άνθρωποι για την επιβίωσή τους, αλλά ο καθένας μπορεί να έχει όσα περισσότερα προσωπικά αντικείμενα θέλει – ρούχα, παιχνίδια, βιβλία, ένα μεγάλο βάζο με καραμέλες ή άλλα καλούδια, ένα ποδήλατο κλπ.

Όσο μικρότερη ή πιο οικεία είναι η κοινότητα, τόσο πιο πιθανό είναι να λειτουργήσει μια χαριστική οικονομία – οτιδήποτε δεν χρησιμοποιείς, το δίνεις ως δώρο, ενισχύοντας τους κοινωνικούς σου δεσμούς και αυξάνοντας την ποσότητα των αγαθών σε κυκλοφορία. Αυτή είναι άλλωστε η μακροβιότερη και πιο συνηθισμένη μορφή οικονομίας στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Πέρα από το επίπεδο της γειτονιάς, ή για αντικείμενα που είναι σπάνια ή που δεν παράγονται τοπικά, οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν εμπόριο. Τα συνδικάτα ορισμένων πόλεων μπορεί να χρησιμοποιούν σύστημα κουπονιών για την κατανομή των αγαθών που είναι σπάνια ή περιορισμένα. Εάν εργάζεστε στο συνδικάτο ηλεκτρισμού, για παράδειγμα, παίρνετε έναν ορισμένο αριθμό κουπονιών που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να αποκτήσετε προϊόντα από το εργοστάσιο ποδηλάτων ή από μια αγροτική κοινότητα εκτός πόλης.

Τα πιο συνηθισμένα αντικείμενα που παράγονται στα εργοστάσια είναι ποδήλατα, μεταλλικά εργαλεία, ύφασμα, χαρτί, ιατρικός εξοπλισμός, βιοκαύσιμα και γυαλί. Ακόμα πιο συνήθη από τα εργοστάσια είναι τα εργαστήρια, στα οποίο οι άνθρωποι κατασκευάζουν πολλά πράγματα σε υψηλότερη ποιότητα και με πιο αργό, πιο αξιοπρεπή (και υγιή) ρυθμό εργασίας. Τα εργαστήρια συνήθως χρησιμοποιούν ανακυκλωμένα υλικά (εξάλλου, υπάρχουν πολλά παλιά εμπορικά κέντρα γεμάτα με σκουπίδια και χρήσιμα απορρίμματα) και φτιάχνουν πράγματα όπως παιχνίδια, μουσικά όργανα, ρούχα, βιβλία, ραδιόφωνα, συστήματα παραγωγής ηλεκτρισμού, εξαρτήματα ποδηλάτων και αυτοκινήτων κ.ά.

Η εργασία δεν είναι υποχρεωτική, αλλά σχεδόν όλοι εργάζονται. Όταν μπορούν να είναι οι ίδιοι αφεντικά της ζωής τους και να φτιάχνουν χρήσιμα πράγματα, οι άνθρωποι τείνουν να απολαμβάνουν την εργασία τους.

Εκείνοι που δεν εργάζονται και δεν συνεισφέρουν με κάποιο τρόπο, συχνά αντιμετωπίζονται χωρίς σεβασμό ή δεν έχουν πρόσβαση σε μερικές από τις ωραιότερες πτυχές της κοινωνικής ζωής, αλλά θεωρείται αδιανόητο η κοινότητα να αρνείται σε κάποιον την τροφή του ή την ιατρική περίθαλψη. Επειδή δεν βοηθούν τους άλλους, θα είναι πιο δύσκολο να αποκτήσουν σπάνιες τροφές και οι θεραπευτές είναι απίθανο να τους προσφέρουν μασάζ ή βελονισμό. Εάν όμως αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα, δεν θα αφεθούν ποτέ να λιμοκτονήσουν, να εξαθλιωθούν ή να πεθάνουν, όπως στον καπιταλιστικό πολιτισμό. Όσοι δεν επιθυμούν ή δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα με την εργασία τους αποτελούν μια μικρή διαρροή στους πόρους της κοινότητας, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το κόστος του παρασιτισμού των αφεντικών, των πολιτικών και της αστυνομικής και στρατιωτικής εξουσίας του παρελθόντος.

Δεν υπάρχει πια αστυνομία. Γενικά οι άνθρωποι είναι οπλισμένοι και εκπαιδευμένοι στην αυτοάμυνα και η καθημερινή ζωή όλων περιλαμβάνει δραστηριότητες που προάγουν μια αίσθηση προάσπισης του συλλογικού ή κοινοτικού συμφέροντος.

Οι άνθρωποι εξαρτώνται από τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια για την επιβίωση και την ευτυχία τους, οπότε εκείνοι που βλάπτουν τους κοινωνικούς δεσμούς, πάνω απ’ όλα βλάπτουν και απομονώνουν τον εαυτό τους.

Οι άνθρωποι πάλεψαν για να ανατρέψουν τους καταπιεστές τους. Νίκησαν την αστυνομία και τις στρατιωτικές δυνάμεις της άρχουσας τάξης, και έχουν ανάμνηση αυτής της νίκης. Η επιτακτική ανάγκη να μην κυβερνηθούν ποτέ ξανά αποτελεί σημαντικό κομμάτι της σημερινής τους ταυτότητας. Δεν πρόκειται να εκφοβιστούν από κάποιον περιστασιακό ψυχοπαθή ή μια συμμορία εκβιαστών που προσπαθούν να «πουλήσουν» προστασία.

Εν ολίγοις, η πόλη έχει αμελητέο περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Μια πολυπληθής κοινότητα ανθρώπων ζει σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή η οποία ωστόσο έχει εντυπωσιακή βιοποικιλότητα, με πολλά φυτικά και ζωικά είδη να συγκατοικούν μέσα στην πόλη. Οι κοινότητες δεν παράγουν ρύπανση που δεν μπορούν οι ίδιες να αποκαταστήσουν μόνες τους. Παίρνουν μια ποσότητα νερού από την λεκάνη απορροής της περιφέρειάς τους, που είναι όμως πολύ μικρότερη από την κατανάλωση μιας καπιταλιστικής πόλης, και πάντα σε συμφωνία με τις υπόλοιπες κοινότητες που χρησιμοποιούν την ίδια λεκάνη απορροής της περιφέρειας. Απελευθερώνουν στην ατμόσφαιρα μια ποσότητα αερίων του θερμοκηπίου μέσω της κατανάλωσης καυσίμων, αλλά αυτή είναι πολύ λιγότερη από την ποσότητα που αφαιρούν από την ατμόσφαιρα μέσω της γεωργικής τους δραστηριότητας (δεδομένου ότι όλα τα καύσιμά τους είναι φυτικά και ο άνθρακας που απελευθερώνουν είναι ο ίδιος άνθρακας που τα φυτά απορροφούν από την ατμόσφαιρα καθώς μεγαλώνουν). Σχεδόν όλο το φαγητό καλλιεργείται τοπικά και με βιώσιμο τρόπο. Οι άνθρωποι πραγματοποιούν μια μικρή ποσότητα εργοστασιακής παραγωγής, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της χρησιμοποιεί ανακυκλωμένα υλικά.

Έξω από την πόλη, ο κόσμος έχει μεταμορφωθεί ακόμα περισσότερο. Έρημοι, ζούγκλες, ορεινές περιοχές, βάλτοι, τούντρες και άλλες περιοχές που δεν μπορούν να υποστηρίξουν υψηλές πυκνότητες πληθυσμού με βιώσιμο τρόπο, έχουν επιστρέψει στην άγρια κατάσταση. Κανένα κυβερνητικό πρόγραμμα δεν ήταν απαραίτητο για τη δημιουργία προστατευόμενων φυσικών δρυμών. Απλά δεν άξιζε τον κόπο να παραμείνουμε εκεί μόλις τελείωσε η παραγωγή ορυκτών καυσίμων. Πολλές από αυτές τις περιοχές έχουν ανακτηθεί από τους προηγούμενους αυτόχθονες κατοίκους τους. Σε πολλές από αυτές, οι άνθρωποι υπάρχουν και πάλι ως κυνηγοί- τροφοσυλλέκτες, θεσπίζοντας την πιο ευφυή μορφή οικονομίας σε αυτή τη βιοπεριφέρεια και αντιστρέφοντας τη συμβατική έννοια για το τί είναι πραγματικά «φουτουριστικό».

Από την άλλη, ορισμένες αγροτικές κοινότητες είναι αυτάρκεις, επιβιώνοντας με τη γεωργία κήπων και την κτηνοτροφία, ή πιο εντατικά με την περμακουλτούρα. Πολλοί άνθρωποι, αφότου έφυγαν από τις πόλεις κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης του καπιταλισμού, έστησαν αυτές τις κοινότητες και είναι πιο ευτυχισμένοι και πολύ πιο υγιείς από όσο ήταν ποτέ στον καπιταλισμό. Μερικές από τις κοινότητες περμακουλτούρας αποτελούνται από πιο παραδοσιακά νοικοκυριά, με κάθε οικογένεια να φροντίζει τέσσερα με οκτώ στρέμματα γης, κατανεμημένα με αρκετή ομοιογένεια σε μια μεγάλη εδαφική έκταση.

Άλλες κοινότητες αποτελούνται από έναν πυκνοκατοικημένο πυρήνα με αρκετές εκατοντάδες κατοίκους που ζουν σε εντατικά καλλιεργημένους συλλογικούς κήπους, έκτασης άνω των σαράντα στρεμμάτων, που περιβάλλονται από οπωρώνες με φρούτα και ξηρούς καρπούς και από βοσκότοπους με ζώα, με έναν εξωτερικό δακτύλιο φυσικού δάσους ως οικολογικό καταφύγιο και τόπους για την περιστασιακή υλοτομία, το κυνήγι και τη συλλογή βοτάνων. Αυτές οι αγροτικές κοινότητες είναι σχεδόν εντελώς αυτάρκεις, έχουν μια βιώσιμη σχέση με τη γη τους, ενθαρρύνουν την υψηλή βιοποικιλότητα και έχουν μηδενική συμβολή στην αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.

Οι αγροτικές κοινότητες που βρίσκονται σε μικρή ακτίνα γύρω από τις πόλεις διεξάγουν εντατική γεωργία με τη βοήθεια ορισμένων μεταποιημένων αγαθών, σε συμβιωτική σχέση με τους αστικούς γείτονές τους. Κάθε εβδομάδα, χρησιμοποιώντας άλογα, άμαξες ή αγροτικά οχήματα βιοντίζελ, φέρνουν τρόφιμα και βιοκαύσιμα σε μια συγκεκριμένη γειτονιά της πόλης και παίρνουν το κομπόστ για φυσικό λίπασμα (σε μεγάλο βαθμό από τις τουαλέτες, καθώς τα απορρίμματα τροφίμων χρησιμοποιούνται κυρίως για τη σίτιση της αστικής πτηνοτροφίας).

Με αυτό το πλούσιο κομπόστ, γυαλί για θερμοκήπια, μεταλλικά εργαλεία και τα περιστασιακά τρακτέρ ή μηχανικά άροτρα που διαμοιράζονται ανάμεσα σε πολλές φάρμες, οι άνθρωποι μπορούν να παράγουν πολύ υγιεινή τροφή με υψηλές αποδόσεις όλο το χρόνο, χωρίς να καταστρέφουν το έδαφός τους ή να βασίζονται σε χημικές ουσίες και ορυκτά καύσιμα. Δεν χρησιμοποιούν μονοκαλλιέργεια αλλά μεθόδους intercropping περμακουλτούρας με την καλλιέργεια διάφορων φυτών που αλληλοβοηθούνται στα ίδια χωράφια. Αυτές οι οικολογικές τεχνικές γεωργίας είναι κατάλληλες για τη διατήρηση της υγείας του εδάφους και την αποθάρρυνση των παρασίτων.

Οι φάρμες αυτού του τύπου είναι διάσπαρτες από οπωρώνες και άλση, οπότε υπάρχει υψηλή βιοποικιλότητα, συμπεριλαμβανομένων πολλών πουλιών που τρώνε τα έντομα. Επειδή οι άνθρωποι δεν καλλιεργούν πλέον τα φυτά τους σε μαζικές μονοκαλλιέργειες, τα παράσιτα και οι ασθένειες δεν εξαπλώνονται τόσο ανεξέλεγκτα όσο συνέβαινε στην καπιταλιστική γεωργία. Η χρήση τοπικών φυτών με μεγάλη ποικιλία στα είδη, η προστασία του εδάφους και η συντήρηση των δασών, μετριάζουν επίσης τις επιπτώσεις της ξηρασίας και των άλλων ακραίων καιρικών φαινομένων που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή.

Εξακολουθεί να υπάρχει ένα σύστημα μεταφορών μεταξύ των διάφορων βιο-περιφερειών. Οι πόλεις συνδέονται με τρένα που κινούνται με βιοκαύσιμα και οι άνθρωποι διασχίζουν τακτικά τους ωκεανούς με πλοία που τροφοδοτούνται κυρίως από τον άνεμο. Το διαπεριφερειακό εμπόριο συμβαίνει με αυτόν τον τρόπο, αλλά πάνω απ’ όλα οι δια-περιφερειακές μετακινήσεις βοηθούν την κυκλοφορία των ανθρώπων, των ιδεών και των ταυτοτήτων. Οι άνθρωποι είναι λιγότερο κινητικοί από ό, τι ήταν στις τελευταίες ημέρες του καπιταλισμού, επειδή δεν είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις ιδιοτροπίες της οικονομίας και να ξεριζώνονται από τον τόπο τους αναζητώντας εργασία σε μακρινά και άγνωστα μέρη. Οι βιοπεριφέρειες είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αυτάρκεις οικονομικά και οι άνθρωποι μπορούν να υποστηρίξουν τον εαυτό τους. Αν μετακινούνται, είναι επειδή θέλουν να ταξιδέψουν, να δουν τον κόσμο, και είναι ελεύθεροι να το κάνουν επειδή δεν υπάρχουν πλέον σύνορα.

Η επικοινωνία μεγάλων αποστάσεων γίνεται κυρίως μέσω του ραδιοφώνου. Οι περισσότερες αστικές ή ημιαστικές κοινότητες έχουν τηλέφωνο και διαδίκτυο. Η εξαιρετικά τοξική για το περιβάλλον παραγωγή ηλεκτρονικών υπολογιστών έχει ως επί το πλείστον τελειώσει, αλλά μερικές πόλεις χρησιμοποιούν νέες, πιο αργές αλλά καθαρότερες μεθόδους για να συνεχίσουν να κατασκευάζουν υπολογιστές σε μια πολύ μικρότερη κλίμακα. Ωστόσο, κυκλοφορούν αρκετά παλιά εξαρτήματα έτσι ώστε οι περισσότερες γειτονιές που το θέλουν να μπορούν να διατηρούν υπολογιστές σε λειτουργία. Πολλοί άνθρωποι της υπαίθρου ζουν αρκετά κοντά σε μια πόλη και μπορούν να έχουν πρόσβαση όταν το επιθυμούν σε αυτές τις μορφές επικοινωνίας. Οι άνθρωποι λαμβάνουν ακόμα νέα από όλο τον κόσμο και καλλιεργούν μια ταυτότητα που είναι εν μέρει παγκόσμια.

Η οικονομική βάση της κοινωνίας έχει διαφοροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό μέσα σε κάθε γλωσσική κοινότητα. Με άλλα λόγια, στην ίδια περιφέρεια, κάποιος μπορεί να ζει σε μια γεωργική κοινότητα με τεχνολογικό επίπεδο παρόμοιο με αυτό της δυτικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, αλλά δίπλα του να υπάρχει ένα δάσος που κατοικείται από κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, οι οποίοι μερικές φορές το χρόνο πηγαίνουν σε μια κοντινή πόλη που είναι οργανωμένη από συνδικάτα και συνελεύσεις γειτονιάς και όπου υπάρχει ηλεκτρισμός, λεωφορεία, σιδηροδρομικοί σταθμοί ή λιμάνι, όπου μπορούν να παρακολουθήσουν νέες κινηματογραφικές ταινίες ή να διαβάσουν το blog κάποιου που βρίσκεται στην άλλη άκρη της Γης.

Εικόνες και ειδήσεις από όλο τον κόσμο περνούν από την κοινότητά τους σε αρκετά τακτική βάση. Στην ίδια περιφέρεια, μιλούν την ίδια γλώσσα και μοιράζονται μια παρόμοια κουλτούρα και ιστορία με κοινότητες που είναι, κατά τα άλλα, οργανωμένες οικονομικά και κοινωνικά με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Με αυτό τον τρόπο αποφεύγεται η ανάπτυξη μιας τοπικιστικής, απομονωμένης ταυτότητας, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια σειρά προβλημάτων, μεταξύ των οποίων είναι η πιθανή αναγέννηση των αυταρχικών, πατερναλιστικών και ιμπεριαλιστικών συμπεριφορών. Τέτοια φαινόμενα αντισταθμίζονται συνεχώς με την καλλιέργεια μιας παγκόσμιας ταυτότητας και την ανάμειξη με τα μέλη μιας ευρύτερης παγκόσμιας κοινότητας, που τη χαρακτηρίζει μεγάλη ποικιλομορφία και διαφορετικότητα.

Στην πραγματικότητα, επειδή οι περισσότερες γλωσσικές κοινότητες εκτείνονται πολύ πιο πέρα από μια συγκεκριμένη βιοπεριφέρεια, και επειδή οι άνθρωποι απολαμβάνουν μια κοινωνική κινητικότητα άνευ προηγουμένου, υπάρχει μια ατελείωτη κυκλοφορία ανθρώπων μεταξύ αυτών των διαφορετικών κοινοτήτων, καθώς το κάθε άτομο αποφασίζει, όταν ενηλικιώνεται, αν θέλει να ζήσει στην πόλη, την ύπαιθρο ή το δάσος. Όχι μόνο τα σύνορα δεν υπάρχουν μεταξύ των τεχνητά κατασκευασμένων εθνών – τα κοινωνικά σύνορα έχουν πάψει πλέον να εμποδίζουν την κυκλοφορία μεταξύ διαφορετικών ταυτοτήτων και πολιτισμικών κατηγοριών.

Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αυτός ο τρόπος ζωής μοιάζει με έναν παράδεισο αναμεμειγμένο όμως με τις σκληρές λεπτομέρειες της πραγματικότητας- διαφωνίες, σκληρή δουλειά, ερωτική απογοήτευση και προσωπικά δράματα. Για τους νεότερους, όλα αυτά φαίνονται συνηθισμένα και αναμενόμενα.

Και κάθε χρόνο, ο κόσμος αναρρώνει όλο και περισσότερο από τις καταστροφές που επέφερε ο βιομηχανικός καπιταλισμός.

Η έκταση των πραγματικών δασών και των υγροβιότοπων έχει αυξηθεί, καθώς κάποιες περιοχές έχουν αρχίσει να επιστρέφουν στην πρότερη άγρια κατάσταση, οι πυκνοκατοικημένες περιοχές μετατρέπονται σε υγιή οικοσυστήματα χάρη στην κηπουρική, την περμακουλτούρα και την εξάλειψη των ιδιωτικών αυτοκινήτων. Τα επίπεδα αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα μειώνονται πραγματικά, αν και με αργό ρυθμό, καθώς για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό ο άνθρακας επιστρέφει στο έδαφος, στα δάση, στους υγροβιότοπους και στις κατάφυτες νέες εστίες πρασίνου στις αστικές περιοχές, ενώ η καύση ορυκτών καυσίμων έχει σταματήσει. Πάνω από το ένα τρίτο των ειδών στον πλανήτη εξαφανίστηκαν από την ανθρώπινη παρέμβαση πριν οι άνθρωποι αλλάξουν τελικά τον τρόπο ζωής τους, αλλά τώρα που η πορεία καταστροφής των οικότοπων έχει αντιστραφεί, πολλά είδη επιστρέφουν από το χείλος του εξαφάνισης. Όσο η ανθρωπότητα δεν ξεχνά το πιο δύσκολο μάθημα που πήρε ποτέ, σε μερικά εκατομμύρια χρόνια η βιοποικιλότητα της Γης θα μπορέσει να είναι να είναι και πάλι τόσο μεγάλη όσο ήταν κάποτε.

Η αξιοπρεπής διαβίωση αντικατέστησε την κερδοφορία και έγινε το νέο κοινωνικό κριτήριο, αλλά σαν ένα πραξικόπημα ενάντια σε όλες τις κυβερνήσεις και όλους τους μηχανισμούς του κοινωνικού σχεδιασμού, ο καθένας μπορεί πλέον να καθορίζει μόνος του ποιο είναι το μέτρο και τον τρόπο που ο ίδιος θα το επιτύχει. Οι άνθρωποι έχουν ανακτήσει την ικανότητα να μπορούν οι ίδιοι να τρέφουν και να στεγάζουν τους εαυτούς τους. Οι μεμονωμένες κοινότητες έχουν αποδείξει ότι είναι πιο επιτυχημένες στο να δημιουργούν έναν τρόπο βιωσιμότητας, καλύτερα προσαρμοσμένο στις τοπικές συνθήκες και στις ποικίλες αλλαγές που έχουν προκληθεί από την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Σε τελική ανάλυση, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη.

Οι λύσεις που δεν θα συζητούσαν ποτέ όλοι όσοι επωφελούνταν από την κλιματική αλλαγή, είναι οι λύσεις που έχουμε ελπίδες να λειτουργήσουν. Τον περισσότερο καιρό, οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονταν εκείνους που προειδοποιούσαν για την κλιματική αλλαγή, για την οικολογική κατάρρευση, για όλα τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τις κυβερνήσεις και τον καπιταλισμό, δεν σεβόντουσαν εκείνους που ζητούσαν ριζοσπαστικές λύσεις.

Στο τέλος είδαν ότι η καλύτερη απόφαση που πήραν ποτέ ήταν να σταματήσουν να εμπιστεύονται αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, τους υπεύθυνους για όλα αυτά τα προβλήματα, και αντ’ αυτού να εμπιστευτούν τον εαυτό τους και να κάνουν το μεγάλο βήμα.

Εκείνοι οι αναγνώστες που αμφιβάλλουν για την πιθανότητα αυτού του οράματος μπορούν να βρουν πιο αναλυτικές απαντήσεις στο βιβλίο «Αγροί, Εργοστάσια, Εργαστήρια» του Peter Kropotkin, στο οποίο παρουσιάστηκε με επιστημονικό τρόπο μια παρόμοια πρόταση, πάνω από εκατό χρόνια πριν. Μπορούν επίσης να εξετάσουν το πώς ήταν οργανωμένη η γη στην οποία ζουν πριν από την αποικιοκρατία. Στην Βιρτζίνια των Η.Π.Α., εκεί από όπου κατάγομαι, η Συνομοσπονδία των Powhatan διατηρούσε την ειρήνη και συντόνιζε το εμπόριο μεταξύ πολλών εθνών στο νότιο τμήμα της λεκάνης απορροής του Κόλπου Chesapeake. Στο βορρά, η Συνομοσπονδία των Haudensaunne διατήρησε την ειρήνη μεταξύ πέντε, και αργότερα έξι εθνών, για εκατοντάδες έτη. Και οι δύο αυτές ομάδες υποστήριζαν υψηλές πυκνότητες πληθυσμού μέσω εντατικής καλλιέργειας και αλιείας, χωρίς να υποβαθμίζουν το περιβάλλον τους.

Εκεί που ζω τώρα, στη Βαρκελώνη, οι εργάτες κατέλαβαν την πόλη και τα εργοστάσια και διοικούσαν τα πάντα μόνοι τους το 1936. Και εκεί που τυχαίνει να βρίσκομαι τώρα καθώς γράφω αυτό το άρθρο, στο Σηάτλ, έγινε μια γενική απεργία το 1919 που κράτησε ένα μήνα, και οι εργάτες αποδείχθηκαν επίσης ικανοί να οργανωθούν και να διατηρήσουν την ειρήνη.

Όλα αυτά δεν είναι απλά ένα όνειρο. Είναι μια επικείμενη πιθανότητα, αλλά μόνο αν έχουμε το θάρρος να πιστέψουμε σε αυτήν.

______

PETER GELDERLOOS

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Νίκος Γκατζίκης – Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

________

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Μια αναρχική λύση στην περιβαλλοντική καταστροφή – Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Αν υπάρχουν ευθύνες να αποδοθούν και, δυστυχώς, χυδαία πολιτικά παιχνίδια να παιχτούν από τα πολιτικά κόμματα, η προτεραιότητα των ανθρώπινων ζωών και περιουσιών δεν φαίνεται να τίθεται σε αμφιβολία από κανέναν. Η προτεραιότητα αυτή δεν τονίστηκε μόνο από τον πρωθυπουργό, αλλά εξ αρχής τέθηκε από τις Αρχές Πολιτικής Προστασίας στο επίκεντρο του επιχειρησιακού πλάνου. Στην τελική, ακόμα και αν ο Μητσοτάκης παίζει τα δικά του επικοινωνιακά και πολιτικά παιχνίδια, αυτό μπορεί να γίνει μόνο στον βαθμό που η σχετική παραδοχή έχει τον χαρακτήρα του προφανούς. Όσο όμως και αν φαίνεται διαισθητικά εύλογη, από θεωρητική σκοπιά, δηλαδή ως γενική αρχή με καθολική ισχύ, το αξίωμα ότι ανθρώπινη ζωή μετράει περισσότερο από τη ζωή ενός ζώου ή ενός δέντρου δεν είναι καθόλου αυτονόητο ούτε τεκμηριώνεται σε κριτήρια των οποίων η αντικειμενικότητα να είναι πρόδηλη. Σίγουρα, η απώλεια ανθρώπινων ζωών και περιουσιών προκαλεί περισσότερο πόνο σε ένα κοινωνικό σύνολο, αλλά αυτό επί της ουσίας φανερώνει τη συναισθηματική βάση της παραδοχής και μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι τα ζώα που καίγονται δεν νιώθουν το ίδιο.

Η απάντηση στην ερώτηση περί της αξίας ή σημασίας μίας ύπαρξης δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με το πλαίσιο αναφοράς. Αν σημείο αναφοράς είναι η ισορροπία ενός οικοσυστήματος, το περιβάλλον ως ολότητα, ή ακόμα και η ανθρώπινη ευημερία από μακροπρόθεσμη οπτική, η καταστροφή χιλιάδων στρεμμάτων δάσους και άγριας ζωής είναι σαφώς σημαντικότερη από την καταστροφή κάποιων σπιτιών ή την απώλεια ορισμένων ζωών. Αλλά ακριβώς επειδή πρόκειται για συγκεκριμένες αξιολογήσεις τοπικού χαρακτήρα δεν μπορεί να προκύψει κάποια γενική ιεράρχηση περί της αξίας μίας ζωής. Ούτε μπορεί να εξαχθεί μία γενική ωφελιμιστική απάντηση, αφού η αρχή της ωφέλειας πάντα χάνει την ανεκτίμητη αξία του ανώφελου. Συνεπώς, δεν ισχυριζόμαστε ότι η Πολιτεία έπρεπε να δώσει αξιωματικά προτεραιότητα στην προστασία των δασικών εκτάσεων σε βάρος των ανθρώπινων ζωών. Δεν είμαστε καν αφελείς να πιστεύουμε ότι σε μία κοινωνία ιδιοκτητών θα μπορούσαν οι περιουσίες να έρθουν σε δεύτερο πλάνο σε σχέση με δέντρα και ζώα. Το πρόβλημα είναι ότι, πέρα πιθανώς από τους άμεσα πληγέντες, δεν υπάρχει κάποια κοινότητα που να μπορεί να βιώσει τη περιβαλλοντολογική καταστροφή που συντελέστηκε στο επίπεδο μίας τεράστιας συλλογικής τραγωδίας στην οποία μετέχει. Και για αυτό δεν παράγεται βούληση να μετασχηματιστεί μέσα από συλλογική δράση το κοινωνικό περιβάλλον που καθιστά δυνατές τέτοιες τεράστιες τραγωδίες.

Αυτό που παράγεται είναι αιτήματα και εκκλήσεις προς το κράτος να προστατεύσει και να αποζημιώσει. Στο ίδιο κράτος που ενώ δίνει χρήματα και αποζημιώσεις, κηρύσσει πιο αποτελεσματικά μέτρα δασοπροστασίας και κυνηγά χίμαιρες (εμπρηστές), έχει θέσει την ίδια στιγμή ως εθνικό στόχο τις καταστροφικές εξορύξεις υδρογονανθράκων σε ολόκληρη την επικράτεια των οποίων το οικολογικό αποτύπωμα θα είναι σίγουρα επιβαρυντικό και ενδεχομένως ολέθριο. Η στρατηγική απόφαση για τις εξορύξεις έχει προφανώς την ιστορικότητα της και γειώνεται σε μία σειρά οικονομικές και γεωπολιτικές συνθήκες που έχουν οδηγήσει το ελληνικό κράτος να συναντηθεί και να συμπράξει με ενεργειακούς κολοσσούς. Πέρα όμως από τους όποιους συγκυριακούς λόγους, υπάρχει η αντικειμενική ώθηση που παράγει ένα καπιταλιστικό σύστημα για την αξιοποίηση και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων προς αναζήτηση κέρδους. Και ενώ η διαδικασία αυτή ωθεί το Κεφάλαιο να επεκταθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, αυτό που πάντα διαφεύγει ή αποβάλλεται είναι η ύπαρξη που δεν χωράει σε υπολογισμούς και ισοδυναμίες. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει κατανόηση του πόνου των πραγμάτων, μόνο καθορισμός της παραγωγικότητας τους από τη σκοπιά της αφηρημένης αξίας.

Όσα κροκοδείλια δάκρυα και να χύνει το ελληνικό κράτος για τα καμένα δάση, η νομοθετική του δραστηριότητα είναι ζημιογόνα για το περιβάλλον. Αυτό προφανώς καθιστά αναγκαίες συλλογικές δράσεις που αντιστέκονται σε τέτοιες καταστρεπτικές πολιτικές αλλά και που προωθούν ουσιαστικές αλλαγές στην περιβαλλοντολογική πολιτική. Μακροπρόθεσμα όμως είναι αφελές να περιμένουμε από ένα καπιταλιστικό κράτος να γίνει «φιλικό προς το περιβάλλον». Μπροστά στο φάσμα της οικολογικής κρίσης που ήδη ζούμε, αυτό που χρειάζεται είναι ένας ριζικά διαφορετικός τρόπος συμβίωσης με τον φυσικό κόσμο. Άρα και ένας διαφορετικός τρόπος παραγωγής και κατανάλωσης. Άρα και διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις, διότι σε τελική ανάλυση όσο αδιάφορο είναι το Κεφάλαιο για τον πόνο των πραγμάτων εξίσου αδιάφορο είναι και για τoν πόνo των ανθρώπων που δεν επιτυγχάνουν στις δικές του αξιολογήσεις.

Πρέπει να υπερασπιστούμε τον πόνο όλων των όντων που αφέθηκαν στην μοίρα τους από την αδιαφορία των ανθρώπων. Έτσι μόνο θα μπορούμε να υπερασπιστούμε τον πόνο των ανθρώπων που αφέθηκαν στην μοίρα τους από την καταστροφική νομοτέλεια του κέρδους.

Να καταστρέψουμε τον καπιταλισμό πριν καταστρέψει τον πλανήτη!

_________________________________

κείμενο:
Ελευθεριακή Συνέλευση Κενός Κύκλος / πολιτική διαδικασία της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο / μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας  

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]  https://voidnetwork.gr

The post Ο ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ- Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.