Κείμενο: Crimethinc / Μετάφραση: Blade Runner

Η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν είναι ηθικά αποκρουστική. Έχει σχεδιαστεί για να ωφελήσει αποκλειστικά μια ελίτ ρατσιστών και ισλαμοφοβικών πολεμοκάπηλων. Δεν θα ωφελήσει κανέναν απλό άνθρωπο — ούτε στο Ιράν ούτε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Υπάρχουν αυθεντικά κινήματα βάσης που αντιστέκονται στην ιρανική κυβέρνηση, η οποία είναι ένα αιματοβαμμένο αυταρχικό καθεστώς — όπως είναι και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ που της επιτίθενται. Όμως οι συμμετέχοντες στα ιρανικά κοινωνικά κινήματα δεν θέλουν ο Ντόναλντ Τραμπ να επιτεθεί στο Ιράν. Όπως έγραψαν κάποιοι από αυτούς τον περασμένο μήνα:

«κάθε στρατιωτική ή ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν μπορεί παρά να αποδυναμώσει τον αγώνα από τα κάτω και να ενισχύσει τη δυνατότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας να συνεχίσει την καταστολή.»

Τα κοινωνικά κινήματα στο Ιράν αντιστέκονται εδώ και δεκαετίες σε μια καταπιεστική κυβέρνηση. Όμως η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος-μαριονέτας που θα υπηρετεί τις ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν θα τα βοηθήσει. Επιτιθέμενος στο Ιράν, ο Τραμπ δεν επιδιώκει κατ’ ανάγκη την ανατροπή της κυβέρνησης, αλλά την υποταγή της στη δική του βούληση, απομακρύνοντας τα πρόσωπα στην κορυφή για να καταλάβει ο ίδιος τη θέση τους. Αυτό ακριβώς έκανε στη Βενεζουέλα τον Ιανουάριο του 2026. Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο δεν άλλαξε τίποτα στην κατανομή της εξουσίας στη βενεζουελάνικη κοινωνία· το βασικό αποτέλεσμα της παρέμβασής του ήταν να ανοίξει το δρόμο για τη λεηλασία των φυσικών πόρων της χώρας προς όφελος τμημάτων της άρχουσας τάξης των Ηνωμένων Πολιτειών.

Όπως και άλλοι αυταρχικοί ηγέτες σε όλο τον κόσμο, ο Τραμπ επιδιώκει να παραμερίσει τους απλούς ανθρώπους, περιορίζοντας όλη την πολιτική σε μια σύγκρουση τυράννων για την εξουσία εις βάρος όσων βρίσκονται υπό την κυριαρχία τους. Θα θυσιάσει πρόθυμα τις ζωές Ιρανών, Ισραηλινών και πολιτών των ΗΠΑ για το δικό του όφελος.

Καθώς η καπιταλιστική κερδοσκοπία προσκρούει στα εγγενή της όρια σε ολόκληρο τον κόσμο, οι κυρίαρχες ελίτ επιστρέφουν στη συσσώρευση πλούτου με τον παλιό τρόπο — μέσω της ωμής κρατικής βίας. Ένα από τα στοιχεία που συντήρησαν την παγκόσμια οικονομία τα τελευταία χρόνια είναι η έκρηξη χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας γύρω από λίγες τεχνολογικές εταιρείες που επιχειρούν να πουλήσουν προϊόντα «τεχνητής νοημοσύνης». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν αγώνα επενδύσεων στην επόμενη γενιά στρατιωτικής τεχνολογίας, ενόψει μιας εποχής κατά την οποία αυτή θα είναι ακόμη πιο καθοριστική για τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται ο πλούτος και η εξουσία. Απόδειξη αποτελεί η κόντρα αυτής της εβδομάδας σχετικά με το αν ο αμερικανικός στρατός θα πρέπει να μπορεί να χρησιμοποιεί εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης που παράγει η Anthropic για μαζική εσωτερική επιτήρηση πολιτών των ΗΠΑ και για την ανάπτυξη πλήρως αυτόνομων όπλων.

Ο ισραηλινός στρατός έκανε εκτεταμένη χρήση τεχνητής νοημοσύνης για να διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα. Αυτό — και όχι η «διευκόλυνση» γραφειοκρατών να συντάσσουν τα email τους — είναι η κύρια εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης.

Για την ισραηλινή κυβέρνηση, ολόκληρη η Μέση Ανατολή αντιμετωπίζεται πλέον σαν μια διευρυμένη Δυτική Όχθη. Η επίθεση στο Ιράν δείχνει ότι είναι αποφασισμένοι να υποτάξουν εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στη βία που ήδη έχουν ασκήσει στους Παλαιστίνιους, τους Λιβανέζους και τους Σύρους.

Στις ΗΠΑ, η απόφαση του Τραμπ να κηρύξει πόλεμο χωρίς να συμβουλευτεί το Κογκρέσο δείχνει ότι ήδη αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως δικτάτορα. Η επίθεση στους Ιρανούς αποσκοπεί στο να σπείρει τρόμο στους αντιπάλους του σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων εντός των Ηνωμένων Πολιτειών.

Πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την επίθεση και ως απειλή εναντίον μας. Από το Καράκας και τις Δίδυμες Πόλεις μέχρι την Τεχεράνη, είναι εύκολο να διακρίνει κανείς τον κόσμο που επιχειρούν να οικοδομήσουν. Τα ίδια όπλα που χρησιμοποιούνται σήμερα εναντίον των Ιρανών θα στραφούν αύριο εναντίον οποιουδήποτε αντισταθεί στον Τραμπ και τους αυλοκόλακές του, αν δεν σταθούμε απέναντί τους από κοινού πριν να είναι αργά.

Πρέπει να οικοδομήσουμε τη δύναμη των κινημάτων βάσης ώστε να διακόψουμε τη λειτουργία της πολεμικής μηχανής. Οι εκατοντάδες χιλιάδες που σφαγιάστηκαν παράλογα στη Γάζα, τη Συρία, το Σουδάν, την Υεμένη, το Ιράκ, τη Μιανμάρ, και την Ουκρανία δείχνουν τι μας περιμένει σε αυτόν τον δρόμο, αν δεν τον σταματήσουμε.

Η πραγματική απελευθέρωση μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την αλληλεγγύη μεταξύ κινημάτων βάσης. Πρέπει να αντισταθούμε στον πολεμοχαρή Τραμπ με κάθε μέσο.

Περαιτέρω ανάλυση

• Πορείες διαμαρτυρίας στο Ιράν εν μέσω πολιορκίας από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς: Αναφορά για την πρόσφατη μαζική εξέγερση
• Εξέγερση στο Ιράν μετά την δολοφονία της Mahsa Amini από την αστυνομία ηθών
• Το PKK Αυτοδιαλύεται: Τέλος εποχής ή νέα αρχή για τη Μέση Ανατολή;
• Συρία: «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» ή «Άνδρες, Κράτος και Βία»: Μια ανάλυση από την Jineolojî Academy / Ακαδημία Γυναιολογίας
• Γάζα Αγαπημένη: Κατανοώντας την γενοκτονία στην Παλαιστίνη
• Ο κόσμος αυτός ραγίζει – Πρέπει να αρχίσουμε να χτίζουμε
• Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν: ένα ακόμα σχίσμα διαφαίνεται στον κινηματικό χώρο.
• Στο γύρισμα της παλίρροιας: Πώς να παλέψουμε για να βγούμε από την εποχή Τραμπ

The post Η επίθεση στο Ιράν είναι επίθεση σε όλους μας appeared first on Void Network.

Είναι η γενοκτονία κόκκινη γραμμή ή κάτι που μάθαμε να αποδεχόμαστε;

Κείμενο: Peter Gelderloos

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης

__________

Πρόσφατα είδα άλλη μια προοδευτική φωνή με τεράστια απήχηση να ισχυρίζεται πως ο διαρκής εφιάλτης της διακυβέρνησης Τραμπ αποδεικνύει ότι θα έπρεπε όλοι να είχαμε κάνει περισσότερα για να εξασφαλιστεί η εκλογή της Καμάλα Χάρις. Αυτό το είδος ιστορικής αμνησίας —είτε οφείλεται σε σκόπιμη χειραγώγηση είτε σε πανικόβλητη μυωπία— μου προκαλεί αναγούλα. Θέλω να αφιερώσω λίγο χρόνο για να εξηγήσω το γιατί.

Δεν μπορούμε να επικαλούμαστε το «μικρότερο κακό» όταν η απόσταση ανάμεσα στα δύο κακά δεν επαρκεί για να διασφαλίσει την ίδια μας την επιβίωση. Όταν η επιλογή ανάμεσα σε δύο εκδοχές της εξουσίας δεν αρκεί για να κρίνει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, έχουμε την ηθική υποχρέωση να απορρίψουμε και τις δύο και να δημιουργήσουμε άλλες δυνατότητες.

Αν οι Ρεπουμπλικάνοι υπό τον Τραμπ εφευρίσκουν νέους τρόπους για να τρομοκρατούν μετανάστες και να ξηλώνουν τα ήδη ανεπαρκή μέτρα προστασίας από τις απελάσεις, αλλά οι Δημοκρατικοί καταφέρνουν, αριθμητικά, να απελάσουν περισσότερους, τότε η μόνη συνεπής πολιτική και ηθική απάντηση είναι να αντισταθούμε τόσο στα δύο κόμματα όσο και στο σύστημα που από κοινού εκπροσωπούν.

Οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου έχουν υπερβεί κρίσιμα όρια ανεξαρτήτως του αν είναι στην εξουσία η Δεξιά ή η Αριστερά. Σε τέτοιο βαθμό που όλο και περισσότεροι επιστήμονες αναγκάζονται πλέον να παραδεχτούν αυτό που αναρχικοί και άλλοι ριζοσπάστες προειδοποιούν εδώ και χρόνια: ότι μέσα στις επόμενες δεκαετίες υπάρχει πραγματικός και άμεσος κίνδυνος να πεθάνουν δισεκατομμύρια άνθρωποι,¹ καθώς εξελίσσεται ένα γεγονός μαζικής εξαφάνισης που μπορεί να αφανίσει πάνω από τα μισά είδη του πλανήτη. Σε αυτές τις συνθήκες, όποιος παρουσιάζει τον καπιταλισμό ως «το μικρότερο κακό» που μπορεί τάχα να μεταρρυθμιστεί και να γίνει βιώσιμος, είτε αγνοεί επικίνδυνα την πραγματικότητα είτε έχει την ψυχοπαθητική ικανότητα να ανταλλάσσει αφάνταστο ανθρώπινο πόνο για πρόσκαιρο κέρδος.

Και έπειτα έρχεται το ζήτημα της συνεχιζόμενης γενοκτονίας. Θα ήθελα να μπορούσαμε να στραφούμε ευθέως σ’ αυτούς τους «προοδευτικούς» και να τους ρωτήσουμε: για εσάς δεν είναι η γενοκτονία κόκκινη γραμμή; Πιστεύετε στ’ αλήθεια πως η πολιτική Αριστερά, είτε στη Βόρεια Αμερική είτε στην Ευρώπη, όταν βρέθηκε στην εξουσία, δεν υποστήριξε ή διευκόλυνε τη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων;

Είναι ολοφάνερο ότι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ολλανδία και η Γερμανία εξοπλίζουν απευθείας και συμμετέχουν στρατιωτικά στη γενοκτονία. Η αντισημιτική κυβέρνηση της Ουγγαρίας παρέχει μαζική πολιτική στήριξη στο Ισραήλ, ενώ ο Νετανιάχου συγκαλύπτει τον αντισημιτισμό του Όρμπαν. Παράλληλα, η γερμανική κυβέρνηση —με τον αντι-αντιφασιστικό, αντι-Ρομά χαρακτήρα της— αποδεικνύει πως στην πραγματικότητα δεν έχει μάθει τίποτα από το Ολοκαύτωμα, προσφέροντας τη δική της, ωφελιμιστική και αυτάρεσκη επιδοκιμασία στα διαρκή εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ.

Οι Σοσιαλιστές στην Ισπανία εξέφρασαν κάποιες διαμαρτυρίες και καθυστέρησαν μία ή δύο αποστολές οπλικών συστημάτων, αλλά στο τέλος δεν έκαναν τίποτα παραπάνω από έναν συμβολικό ψίθυρο διαμαρτυρίας.

Τι στο διάολο συμβαίνει σ’ αυτόν τον κόσμο, όπου πέρα από όλα τα υπόλοιπα φριχτά που συμβαίνουν, πρέπει να υπενθυμίζουμε ότι μια συνεχιζόμενη γενοκτονία απαιτεί κάτι παραπάνω από συμβολικές ή ειρηνικές διαμαρτυρίες για να εμποδιστεί; Και τι στο διάολο συμβαίνει με όλους όσους έχουν ήδη ξεχάσει πως το μεγαλύτερο ειρηνικό κίνημα διαμαρτυρίας στην ανθρώπινη ιστορία —ενάντια στην εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003— αυτοκαταστράφηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες λόγω της αναποτελεσματικότητάς του, χωρίς να καταφέρει το παραμικρό, χωρίς να μπορέσει να επιβραδύνει ή να σταματήσει τη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων Ιρακινών από ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και Αυστραλία;²

Πρόσφατα, η εφημερίδα Boston Globe —η πιο προοδευτική εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας των ΗΠΑ— αναδημοσίευσε άρθρο των New York Times για τη δολοφονία δύο υπαλλήλων της ισραηλινής κυβέρνησης έξω από το προξενείο στην Ουάσιγκτον. Το άρθρο εξέφρασε ανησυχία πως «οι δολοφονίες των εργαζομένων της Ισραηλινής Πρεσβείας […] ρίχνουν ένα σκληρό φως στο φιλοπαλαιστινιακό κίνημα στις ΗΠΑ και στο πώς ακόμη και ειρηνικές διαμαρτυρίες ίσως επηρεάζουν αρνητικά τις απόψεις απέναντι σε άτομα συνδεδεμένα με το Ισραήλ. […] Οι δολοφονίες ενέχουν επίσης τον κίνδυνο να βαφτούν όλοι οι φιλοπαλαιστίνιοι ακτιβιστές —η τεράστια πλειονότητα των οποίων δεν χρησιμοποιεί βία— με το ίδιο πινέλο».

Το Συμβούλιο Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων και η οργάνωση Jewish Voice for Peace έσπευσαν από κοινού να εκδώσουν μακροσκελείς καταδίκες της βίας (εννοώντας τη θανάτωση των δύο υπαλλήλων της ισραηλινής κυβέρνησης), λέγοντας φράσεις όπως: «Η ειρηνική διαμαρτυρία, η πολιτική ανυπακοή και η πολιτική συμμετοχή είναι τα μόνα κατάλληλα και αποδεκτά μέσα».

Άκουσα αρκετούς να ισχυρίζονται ότι τα δύο άτομα που σκοτώθηκαν δεν συμμετείχαν στη γενοκτονία του Ισραήλ. Για να είμαστε σαφείς: ο ένας ήταν στρατιώτης του Ισραηλινού Στρατού που εργαζόταν πάνω σε “πολιτική έρευνα” για λογαριασμό της ισραηλινής κυβέρνησης. Η άλλη, η Sarah Milgrim, εργαζόταν στην “δημόσια διπλωματία” και αυτοπαρουσιαζόταν ως υπέρμαχος του “διαλόγου” και της “οικοδόμησης ειρήνης”. Δεν μπορώ να το πω πιο καθαρά: αυτό είναι ξέπλυμα. Κάθε μεγάλη πρεσβεία των ΗΠΑ στον κόσμο έχει παρόμοιες αποστολές, ακόμη και σε χώρες όπου ο αμερικανικός στρατός υποστηρίζει τάγματα θανάτου ή διαπράττει εγκλήματα πολέμου: ο στόχος είναι πάντα να βελτιωθεί η εικόνα της χώρας, ώστε να μπορεί να συνεχίζει τις θηριωδίες της με λιγότερες αντιδράσεις. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση η ισραηλινή κυβέρνηση να πλήρωνε κάποιον για “δημόσια διπλωματία” αν αυτό περιλάμβανε έστω και την παραμικρή παραδοχή της εν εξελίξει γενοκτονίας.

Πιο κάτω στην ιστοσελίδα της η Boston Globe δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο: «Τουλάχιστον 60 άνθρωποι σκοτώθηκαν από ισραηλινούς βομβαρδισμούς στη Γάζα, ενώ το Ισραήλ επιτρέπει ελάχιστη ανθρωπιστική βοήθεια»

Το άρθρο διαστρεβλώνει την πραγματικότητα με πολλούς τρόπους. Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ έχει επιβάλει στη Λωρίδα της Γάζας συνθήκες λιμοκτονίας, χρησιμοποιώντας την πείνα ως πολεμικό όπλο — κάτι που συνιστά έγκλημα πολέμου και μορφή γενοκτονίας. Άλλοτε επιτρέπει την είσοδο ελάχιστης ποσότητας τροφίμων, άλλοτε καμία. Το μικροσκοπικό κομβόι που επέτρεψε την περασμένη εβδομάδα δεν ήταν απλώς «ελάχιστο» — ήταν εντελώς ανεπαρκές για να αντιμετωπίσει την πείνα που είχε ήδη προκαλέσει το δίμηνο πλήρους αποκλεισμού τροφίμων. Οι κάτοικοι της Γάζας δεν «κινδυνεύουν από λιμό», όπως ισχυρίζεται το άρθρο· υποφέρουν ήδη από λιμό για πάνω από έναν χρόνο. Το Ισραήλ έχει μεθοδικά σχεδιάσει αυτές τις συνθήκες και χιλιάδες Παλαιστίνιοι έχουν ήδη πεθάνει από ασιτία. Μόνο μέσα σε δύο μέρες —την ίδια εβδομάδα με την επίθεση στο ισραηλινό προξενείο— πέθαναν 29 άνθρωποι στη Γάζα από ασιτία, ενώ εκτιμάται πως 71.000 Παλαιστίνια παιδιά κάτω των πέντε ετών πάσχουν από σοβαρό υποσιτισμό, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρο θάνατο, αναπηρία εφ’ όρου ζωής ή χρόνιες παθήσεις.

Ας δούμε τώρα αυτά τα δύο άρθρα μαζί. Κάποιος σκοτώνει δύο υπαλλήλους της ισραηλινής κυβέρνησης, οι οποίοι αμείβονταν πλουσιοπάροχα για να βοηθούν στην επικοινωνιακή συγκάλυψη μιας εν εξελίξει φρίκης και να ενισχύουν τη διεθνή εικόνα του Ισραήλ τη στιγμή που το ίδιο δηλώνει ρητά ότι σκοπεύει να συνεχίσει τις δολοφονίες. Σύμφωνα με τις κυρίαρχες προοδευτικές φωνές, ακόμη κι αν πάνω από 300.000 Παλαιστίνιοι έχουν πιθανότατα σκοτωθεί από βόμβες, σφαίρες, πείνα και εκρηκτική εξάπλωση ασθενειών —στο πλαίσιο μιας συστηματικά οργανωμένης γενοκτονίας— δεν δικαιολογείται να σκοτωθούν δύο πρόσωπα που συμμετείχαν ενεργά σε αυτήν τη γενοκτονία. Ακόμη κι έπειτα από έναν χρόνο ειρηνικών καταλήψεων πανεπιστημίων με αίτημα την απόσυρση επενδύσεων από τη γενοκτονία, χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. Όχι μόνο αυτό, αλλά η ένοπλη ενέργεια έξω από το προξενείο, που έγινε από ένα μόνο άτομο, βαφτίζεται ντροπή για το κίνημα και ενδεχόμενος λόγος για την πλήρη αποδιάρθρωσή του.

Και την ίδια εκείνη εβδομάδα, ο ισραηλινός στρατός σκοτώνει 60 Παλαιστινίους αμάχους σε μια περιοχή όπου κρατά δύο εκατομμύρια ανθρώπους σκόπιμα σε συνθήκες λιμού — κι όμως οι υποστηρικτές και οι επιχειρηματικοί εταίροι του Ισραήλ δεν στιγματίζονται καθόλου. Κυκλοφορούν άνετοι, με το κεφάλι ψηλά.

Ακολουθούν κάποια ουσιώδη δεδομένα για τη γενοκτονία που σπάνια αναφέρονται στις κυρίαρχες συζητήσεις.

• Σε εβδομαδιαία βάση, το ισραηλινό κράτος, σε συνεργασία με παραστρατιωτικούς εποίκους, κατεδαφίζει παλαιστινιακές κατοικίες, καταστρέφει ελαιώνες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις, και καταπατά παλαιστινιακά εδάφη. Κατά μέσο όρο, κάθε χρόνο καταστρέφονται πάνω από 1.000 κατοικίες Παλαιστινίων και αρπάζονται τουλάχιστον 2.000 εκτάρια παλαιστινιακής γης, ενώ περίπου 12.000 Ισραηλινοί έποικοι εγκαθίστανται σε αυτές τις περιοχές κάθε χρόνο. (Για να γίνει αντιληπτή η έκταση: 2.000 εκτάρια ισοδυναμούν σχεδόν με 20.000 στρέμματα ή 3.700 γήπεδα ποδοσφαίρου.)
• Κατά τη δεκαετία πριν από την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, ο ισραηλινός στρατός είχε σκοτώσει περίπου 1.000 παλαιστίνια παιδιά και πάνω από 4.000 άμαχους συνολικά. Πάνω από 100.000 Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν, πολλοί από αυτούς με μόνιμες αναπηρίες.
• Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, το Ισραήλ έχει σκοτώσει πάνω από 16 φορές περισσότερους Παλαιστίνιους απ’ όσους Ισραηλινούς έχουν σκοτωθεί, και έχει τραυματίσει 30 φορές περισσότερους Παλαιστίνιους. Δηλαδή, οι Παλαιστίνιοι δεν είναι οι επιτιθέμενοι: ο αριθμός των Ισραηλινών που σκοτώθηκαν από Παλαιστίνιους είναι ελάχιστος, και όλες αυτές οι επιθέσεις έλαβαν χώρα σε παλαιστινιακή γη — γη στην οποία οι Ισραηλινοί έχουν εισβάλει.
• Ο ίδιος ο ΟΗΕ παραποιεί τα δεδομένα υπέρ του Ισραήλ, εφαρμόζοντας χαμηλότερα κριτήρια για την καταγραφή τραυματισμών Ισραηλινών και παραδεχόμενος ότι δεν καταμετρά θύματα που πλήττονται δυσανάλογα οι Παλαιστίνιοι, όπως οι θάνατοι από καθυστερήσεις πρόσβασης σε ιατρική περίθαλψη (π.χ. ασθενοφόρα που σταματούν στα checkpoints) ή από μη εκραγέντα πυρομαχικά. Με άλλα λόγια, η πραγματική αναλογία είναι πιο κοντά στο 20 προς 1: είκοσι Παλαιστίνιοι σκοτώνονται για κάθε έναν Ισραηλινό.

Αυτή δεν είναι μια γενοκτονία που τελείται στα κρυφά. Το Ισραήλ κάθε άλλο παρά επιχειρεί να την συγκαλύψει αποτελεσματικά. Μόλις τη Δευτέρα 26 Μαΐου, Ισραηλινοί πραγματοποίησαν την ετήσια, κρατικά χρηματοδοτούμενη και προστατευόμενη από την αστυνομία ρατσιστική πορεία μέσα από το Μουσουλμανικό Τετράγωνο της Ιερουσαλήμ, γιορτάζοντας την εθνοκάθαρση του 1967, όταν το Ισραήλ κατέλαβε ολόκληρη την Παλαιστίνη. Κατά τη διάρκεια της πορείας, φώναζαν συνθήματα υπέρ της γενοκτονίας όπως «η Γάζα είναι δική μας», «θάνατος στους Άραβες» και «να καούν τα χωριά τους!», ενώ βανδάλιζαν και λεηλατούσαν παλαιστινιακά μαγαζιά και σπίτια.

Οι μόνοι που δεν μπορούν να παραδεχτούν πως το Ισραήλ είναι ο ξεκάθαρος επιτιθέμενος είναι οι υπερασπιστές της λευκής ανωτερότητας που αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι οι παλαιστινιακές ζωές έχουν αξία.

Από την επίθεση της Χαμάς στη Γάζα στις 7 Οκτωβρίου 2023 και μετά, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής άρχισαν να σκοτώνουν πολύ περισσότερα παιδιά και στη Δυτική Όχθη —μια περιοχή που ελέγχεται από την Παλαιστινιακή Αρχή (PLO), έναν φορέα εχθρικό προς τη Χαμάς και χωρίς καμία σχέση με τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου. Παράλληλα, το Ισραήλ επιτάχυνε τις διαδικασίες αρπαγής γης και βίαιου εκτοπισμού —πράξεις που επίσης συνιστούν γενοκτονία— στη Δυτική Όχθη.

Το να πει κανείς ότι το Ισραήλ «εκμεταλλεύεται τον πόλεμο» για να διαπράξει εθνοκάθαρση είναι παραπλανητικό. Η πραγματικότητα είναι ότι, είτε οι Παλαιστίνιοι εξεγείρονται είτε όχι, η ισραηλινή κυβέρνηση και οι ένοπλοι έποικοι σκοτώνουν Παλαιστίνιους και σφετερίζονται τη γη τους. Δεν έχει υπάρχει ούτε μία χρονιά στον 21ο αιώνα χωρίς το Ισραήλ να έχει διαγράψει παλαιστινιακές κοινότητες μέσω κατεδαφίσεων, λεηλασίας γης, βασανιστηρίων, μαζικών φυλακίσεων και θανατηφόρας καταστολής.

Δεν υπάρχει σύγχρονο Ισραήλ χωρίς εθνοκάθαρση.

(Συνιστώ ανεπιφύλακτα αυτή τη συνοπτική ιστορική παρουσίαση από το Al Jazeera, η οποία περιλαμβάνει πληθώρα χαρτών και οπτικού υλικού που παρουσιάζουν την προοδευτική κατοχή της Παλαιστίνης, καθώς και αυτό το χρονολόγιο της κατοχής και την περιγραφή των 50 χρόνων εκτοπισμού από τη Διεθνή Αμνηστία.)

Οι περισσότεροι αριθμοί θυμάτων που αναφέρονται στα ΜΜΕ δεν περιλαμβάνουν τις δεκάδες χιλιάδες Παλαιστινίων που έχουν πεθάνει πρόωρα επειδή ο ισραηλινός στρατός και το καθεστώς απαρτχάιντ τούς αρνούνταν πρόσβαση σε τροφή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Συνήθως επίσης δεν περιλαμβάνονται οι Παλαιστίνιοι που αντιστέκονται στο γενοκτονικό καθεστώς του Ισραήλ. Για παράδειγμα, η έρευνα για τα 126 παιδιά που σκοτώθηκαν στη Δυτική Όχθη το 2023 αφήνει έξω τα παιδιά που ήταν «εμπλεκόμενα σε εχθροπραξίες» —όρος που, απ’ όσο φαίνεται, μπορεί να σημαίνει το να πετάξεις πέτρες ή να μεταφέρεις μηνύματα για λογαριασμό αντιστασιακών ομάδων.

Και παρ’ όλα αυτά, οι θάνατοι Ισραηλινών καταμετρώνται ακόμη κι όταν πρόκειται για στρατιώτες που διαπράττουν εγκλήματα πολέμου. Οι Ισραηλινοί παραστρατιωτικοί —έποικοι οπλισμένοι με ούζι και τουφέκια σνάιπερ, που ζουν σε γη που μόλις έχει καταληφθεί— αναφέρονται συστηματικά από τα μέσα ενημέρωσης ως «πολίτες».

Με τη συνενοχή του στρατού, της αστυνομίας και των δεξιών κομμάτων, οι βαριά οπλισμένοι, ρατσιστές και υπερεθνικιστές έποικοι έχουν καταλάβει το κέντρο της ισραηλινής πολιτικής ζωής και πλέον διαμορφώνουν την ατζέντα. Κάνε κλικ στον σύνδεσμο για μια λεπτομερή καταγραφή του πώς φτάσαμε ως εδώ.

Να κάτι που μάλλον δεν γνωρίζεις:

Η Χαμάς δεν σκότωσε 1.195 Ισραηλινούς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Ο βασικός τους στόχος ήταν να συλλάβουν αιχμαλώτους ως μέσο πολιτικής πίεσης. Το ποιος ευθύνεται για πόσους θανάτους παραμένει ασαφές, αλλά υπάρχουν τεκμηριωμένες αποδείξεις —μέσα από βιντεοσκοπημένο υλικό και μαρτυρίες του ίδιου του ισραηλινού στρατού— ότι οι ισραηλινές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον του φεστιβάλ μουσικής, καθώς και εναντίον κομβόι και βάσεων όπου βρίσκονταν αιχμάλωτοι Ισραηλινοί. Αυτό συνάδει με την επίσημη πολιτική των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων: σε καταστάσεις ομηρίας, προτιμούν να σκοτώσουν τους ίδιους τους Ισραηλινούς, προκειμένου να μην αφήσουν περιθώρια διαπραγμάτευσης στον αντίπαλο.

Επίσης, σύμφωνα με τα ΜΜΕ η Χαμάς «απαγάγει» ή «κρατά ομήρους», ενώ το Ισραήλ «συλλαμβάνει» ή «κρατεί», παρότι το Ισραήλ έχει περίπου 10.000 παλαιστινίους «ομήρους» που έχουν απαχθεί εξωδικαστικά από τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ — πολλοί από αυτούς είναι παιδιά. Οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι στο Ισραήλ δεν έχουν πρόσβαση σε δίκαιες διαδικασίες, δικάζονται σε «ειδικά στρατοδικεία» με ποσοστά καταδίκης σχεδόν 100%, και υπόκεινται συστηματικά σε βασανιστήρια, ρατσιστική μεταχείριση και σεξουαλική κακοποίηση.

Επιπλέον, ο ισραηλινός στρατός χρησιμοποιεί συστηματικά Παλαιστίνιους —συμπεριλαμβανομένων παιδιών— ως ανθρώπινες ασπίδες: τους αναγκάζει να περπατούν μπροστά από στρατιώτες ή να ανοίγουν πόρτες και τούνελ που μπορεί να είναι παγιδευμένα. Κι όμως, τα μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να χρησιμοποιούν γλώσσα που παρουσιάζει το Ισραήλ και τους θεσμούς του ως «νόμιμους», «δημοκρατικούς» ή «αμυνόμενους».

Αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι μια αλληλουχία από διπλά μέτρα και σταθμά — πολλά από αυτά αναπαράγονται σε όλο το πολιτικό φάσμα — και χρησιμεύουν είτε για να δικαιολογήσουν τη γενοκτονία είτε για να αποδυναμώσουν και να απονομιμοποιήσουν κάθε πραγματική μορφή αντίστασης.

Το Ισραήλ έχει το «δικαίωμα» να διαθέτει στρατό· αλλά παρότι οι Παλαιστίνιοι ζουν καθημερινά υπό συνθήκες γενοκτονίας, αν κάποιος από αυτούς πιάσει ένα όπλο, χαρακτηρίζεται τρομοκράτης. Κι αν ένα παιδί πετάξει πέτρα, παύει να θεωρείται άμαχος και ο θάνατός του απλώς δεν καταμετράται. Ένας Ισραηλινός «πολίτης», αντίθετα, μπορεί να κυκλοφορεί με ημιαυτόματο όπλο, να επιτίθεται σε άοπλους Παλαιστίνιους, να καταστρέφει περιουσίες, να εκτοξεύει ρατσιστικές απειλές — γνωρίζοντας ότι ο ισραηλινός στρατός κατοχής στη Δυτική Όχθη βρίσκεται εκεί για να προστατεύσει τον ίδιο και τη συστηματική κλοπή γης που υπηρετεί.

Γνωρίζουμε ότι η ειρηνική διαμαρτυρία δεν μπορεί να αλλάξει τις καρδιές και τα μυαλά των Ισραηλινών στρατιωτών ούτε της κυβέρνησής τους. Γνωρίζουμε επίσης ότι είναι ανίκανη να σαμποτάρει, σε κλίμακα που να έχει πραγματικό αντίκτυπο, τη μηχανή του πολέμου.

Μπορούμε να δεχτούμε, ιστορικά, πως όσοι αντιστάθηκαν με όπλα —όσοι σκότωσαν Ναζί— έπραξαν το σωστό. Όταν κοιτάμε προς τον 19ο αιώνα ή παλαιότερα, αρκετοί παραδέχονται πως οι αυτόχθονες λαοί είχαν δικαίωμα στην ένοπλη αυτοάμυνα απέναντι στους αποικιοκράτες που ίδρυσαν τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αργεντινή, τη Χιλή, την Αυστραλία… Λιγότεροι, ωστόσο, εφαρμόζουν την ίδια αρχή σε πιο πρόσφατες περιπτώσεις: π.χ. στους Ιρακινούς που πολέμησαν την εισβολή και κατοχή από τις ΗΠΑ μετά το 2003. Η πιο κοινή εκδοχή του «όχι στην αυλή μου» σήμερα είναι το «όχι στη δική μου εποχή»: τόσοι πολλοί αδυνατούν να παραδεχτούν ότι οι κυβερνήσεις τους είναι πλήρως διεφθαρμένες και αμετανόητα εγκληματικές — ακόμα κι όταν διαπράττουν γενοκτονίες ή, όπως το ΝΑΤΟ, σκοτώνουν εκατομμύρια.

Αντί γι’ αυτό, ισχυρίζονται ότι πρόκειται για «κακώς κείμενα» που μπορούν να διορθωθούν με ψήφο και την επιλογή του λιγότερου κακού. Μα τίποτα σ’ αυτή την αντίληψη δεν είναι λογικό, συμπονετικό ή εναρμονισμένο με την πραγματικότητα. Είναι απλώς μια πανικόβλητη απόσυρση, βασισμένη στον φόβο, την άνεση και το ίδιον συμφέρον.

Πρέπει να μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι οι Παλαιστίνιοι όχι μόνο έχουν το δικαίωμα, αλλά και την υπαρξιακή ανάγκη να αντισταθούν ένοπλα. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να μπορούμε να ασκήσουμε κριτική στην Παλαιστινιακή Αρχή (PLO) για τη διαφθορά της, και στη Χαμάς για τον ακροδεξιό, ομοφοβικό, πατριαρχικό και αυταρχικό χαρακτήρα της.

Αν όμως δεν μπορούμε ούτε καν να νομιμοποιήσουμε την παλαιστινιακή αντίσταση και τη διεθνή αλληλεγγύη απέναντι στο ισραηλινό απαρτχάιντ, τότε γινόμαστε συνυπεύθυνοι της κατάστασης στην οποία οι Παλαιστίνιοι υποφέρουν διπλά: από τη διαφθορά και την καταστολή της PLO, από την αυταρχική και θεοκρατική πολιτική της Χαμάς, αλλά —πολύ χειρότερα— από τις μαζικές δολοφονίες, τη μεθοδευμένη πείνα, τα βασανιστήρια, τις αρπαγές γης, τις κατεδαφίσεις σπιτιών, τους βομβαρδισμούς νοσοκομείων, τον ρατσισμό και την ταπείνωση από το κράτος του Ισραήλ.

Η αναγνώριση της παλαιστινιακής αντίστασης, η στήριξη ουσιαστικών και υψηλού αντικτύπου μορφών αλληλεγγύης, και η ενίσχυση των πολυάριθμων πρωτοβουλιών και ομάδων που αγωνίζονται ενάντια στο απαρτχάιντ και για μια ελεύθερη Παλαιστίνη και έναν ελεύθερο κόσμο: αυτή είναι η μόνη ηθική και συνειδητή απάντηση απέναντι στη γενοκτονία, η οποία συνεχίζεται με διάφορες μορφές εδώ και πάνω από 60 χρόνια.

Αν συναντήσεις κάποιον που καταδικάζει αντανακλαστικά την παλαιστινιακή αντίσταση ή υποστηρίζει ότι πρέπει να «στηρίξουμε τους Δημοκρατικούς, τους Φιλελεύθερους, το Εργατικό Κόμμα, το SPD ή τους Πράσινους», παρακαλώ, μίλησέ του. Εξήγησέ του ότι με τα επιχειρήματα του συμβάλλει στην κανονικοποίηση της γενοκτονίας. Κι αν δεν νιώθεις άνετα να το κάνεις κατά μέτωπο, απλώς στείλε του έναν σύνδεσμο προς αυτό το άρθρο.

Κανείς μας δεν είναι ελεύθερος, αν δεν είμαστε όλες και όλοι ελεύθερες κι ελεύθεροι.

_________

Διαβάστε περισσότερα άρθρα του Peter Gelderloos και υποστηρίξτε το υπέροχο έργο του εδώ:

https://petergelderloos.substack.com/p/deadly-double-standards

Ο Peter Gelderloos είναι αναρχικός συγγραφέας και συμμετέχων σε κοινωνικά κινήματα. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων The Solutions are Already Here: Strategies for Ecological Revolution from Below, How Nonviolence Protects the State, Anarchy Works, The Failure of Non-Violence, και Worshiping Power: An Anarchist View of Early State Formation. Έχει συνεισφέρει κεφάλαια σε ανθολογίες Keywords for Radicals και Riots and Militant Occupations. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα ισπανικά, πορτογαλικά, γαλλικά, ιταλικά, ρωσικά, γερμανικά, ελληνικά και σερβοκροατικά.

—

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Αν κάνεις αναζήτηση στο διαδίκτυο για τον προβλεπόμενο αριθμό θανάτων από την κλιματική κρίση, πιθανότατα θα βρεις άρθρα του 2023 που μιλούν για «ένα δισεκατομμύριο» θανάτους μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Ελάχιστα από αυτά αναφέρουν ότι η μελέτη του Αυγούστου 2023, στην οποία βασίζονται, παρουσιάζει το ένα δισεκατομμύριο ως συντηρητική εκτίμηση, ενώ θεωρεί πιο πιθανό σενάριο τον θάνατο αρκετών δισεκατομμυρίων. Συντηρητικά μέσα, όπως το Πανεπιστήμιο του Σικάγο ή το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, περιορίζονται σε δηλώσεις του τύπου «μπορεί να πεθαίνουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ή λίγα εκατομμύρια άνθρωποι τον χρόνο στο μέλλον», αποκρύπτοντας το γεγονός ότι ήδη σήμερα πεθαίνουν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι ετησίως από τις συνδυαστικές επιπτώσεις της οικολογικής κρίσης — κάτι που τεκμηριώνω στο βιβλίο μου The Solutions Are Already Here. ︎
2. Η αυστραλιανή κυβέρνηση συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής και διατηρούσε δεσμούς με τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η αλ Κάιντα — παρά το γεγονός ότι και οι δύο αυτοί ισχυρισμοί ήταν ήδη αποδεδειγμένα ψευδείς πριν καν ξεκινήσει η εισβολή το 2003. ︎

The post Η γενοκτονία και τα ηθικά αδιέξοδα της Αριστεράς – Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

ακολουθούν φωτος από το Αφγανιστάν την δεκαετία του ’70

σχολείο θυλέων στο Πακιστάν την δεκαετία του ’70

Το Αφγανιστάν πριν την χρηματοδότηση του φανατικού Ισλαμ από τη CIA

Εκατό χρόνια πριν, θα ήταν αδιανόητο να υπάρξουν δύο Μουσουλμάνοι άντρες να μπαίνουν σε ένα καφέ ή σ’ένα δημόσιο μέσο μεταφοράς, και στη συνέχεια να ανατινάζονται σκοτώνοντας δεκάδες. Ή να δολοφονούν το προσωπικό του σατιρικού περιοδικού στο Παρίσι! Τέτοια πράγματα απλώς δεν συνέβαιναν.

Όταν διαβάζεις τα απομνημονεύματα του Edward Said, ή μιλάς σε ηλικιωμένους άνδρες και γυναίκες στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, καθίσταται σαφές ότι το μεγάλο μέρος της παλαιστινιακής κοινωνίας συνήθιζε να είναι απολύτως κοσμικό και μετριοπαθές. Νοιάζονταν για τη ζωή, τον πολιτισμό, ακόμα και για τη μόδα, περισσότερο από ό, τι για τα θρησκευτικά δόγματα.

Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για πολλές άλλες μουσουλμανικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Συρίας, του Ιράκ, του Ιράν, την Αίγυπτο και την Ινδονησία. Παλιές φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Γι ‘αυτό είναι τόσο σημαντικό να μελετήσουμε τις παλιές εικόνες ξανά και ξανά, προσεκτικά.

Το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία, είναι επίσης ένας τεράστιος πολιτισμός, ένας από τους μεγαλύτερους στη Γη, ο οποίος έχει εμπλουτίσει την ανθρωπότητα μας με μερικά από τα σημαντικότατα επιστημονικά και αρχιτεκτονικά επιτεύγματα, και με αμέτρητες ανακαλύψεις στον τομέα της ιατρικής. Μουσουλμάνοι έχουν γράψει εκπληκτική ποίηση, και έχουν συνθέσει όμορφη μουσική. Αλλά πάνω απ ‘όλα, ανέπτυξαν μερικές από τις πρώτες κοινωνικές δομές στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των τεράστιων δημόσιων νοσοκομείων και τα πρώτα πανεπιστήμια στη γη, όπως το Πανεπιστήμιο του Al-Qarawiyyin στη Φεζ,στο Μαρόκο.

Η ιδέα του «σοσιαλισμού» ήταν φυσική σε πολλούς μουσουλμανικούς πολιτικούς, και αν η Δύση δεν είχε παρενέβη βάναυσα, ανατρέποντας αριστερές κυβερνήσεις και βάζοντας στο θρόνο φασιστικούς συμμάχους του Λονδίνου, της Ουάσιγκτον και του Παρισιού, σχεδόν όλες οι μουσουλμανικές χώρες, όπως το Ιράν, η Αίγυπτος και η Ινδονησία, θα ήταν τώρα πιθανότατα σοσιαλιστικές, υπό την κυβέρνηση μετριοπαθών και ως επί το πλείστον κοσμικών ηγετών.

Στο παρελθόν, αμέτρητοι μουσουλμάνοι ηγέτες στάθηκαν εναντίον του δυτικού ελέγχου του κόσμου, και πολλά πρόσωπα, όπως ο Πρόεδρος της Ινδονησίας, Σουκάρνο Αχμέτ, ήταν κοντά στα Κομμουνιστικά Κόμματα και τις ιδεολογίες. Ο Sukarno σφυριλάτησε ακόμη και ένα παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, το κίνημα Non-Allied, το οποίο είχε σαφώς καθοριστεί κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης στο Bandung της Ινδονησίας, το 1955.

Αυτό ήταν σε πλήρη αντίθεση με τη συντηρητική, ελίτ που ήταν προσανατολισμένη στο Χριστιανισμό, που ως επί το πλείστον ένιωθε σα στο σπίτι της με τους φασιστικούς άρχοντες και αποικιοκράτες, με τους βασιλείς, τους εμπόρους και τις μεγάλες ολιγαρχικές επιχειρήσεις .

Για την αυτοκρατορία, η ύπαρξη και η δημοτικότητα των προοδευτικών, μαρξιστών, μουσουλμάνων ηγεμόνων που υπήρχαν τη Μέση Ανατολή ή την πλούσια σε πόρους Ινδονησία, ήταν κάτι σαφώς απαράδεκτο. Αν ήταν να χρησιμοποιήσουν το φυσικό πλούτο για να βελτιώσουν τις ζωές των λαών τους, τι θα έμενε για την αυτοκρατορία και τις επιχειρήσεις της; Έπρεπε κάτι τέτοιο να σταματήσει με όλα τα μέσα.

Το Ισλάμ θα έπρεπε να διαιρεθεί, και να διεισδύσουν σε αυτό στελέχη ακραία και με αντικουμουνιστικά αισθήματα και με ανθρώπους που ελάχιστα ενδιαφέρονταν για την ευημερία των λαών τους.

Σχεδόν όλα τα ριζοσπαστικά κινήματα στο σημερινό Ισλάμ, οπουδήποτε στον κόσμο, είναι συνδεδεμένα με την Wahhabism, μια υπερ-συντηρητική, αντιδραστική αίρεση του Ισλάμ, η οποία έχει τον έλεγχο της πολιτικής ζωής της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και άλλων ένθερμων συμμάχων της Δύσης στον Κόλπο.

Για να παραθέσω τα λόγια του Δρ Αμπντουλάχ Μοχάμεντ Σίντι:

“Είναι πολύ σαφές από τα ιστορικά δεδομένα, ότι χωρίς τη βρετανική βοήθεια ούτε το Wahhabism ούτε η Βουλή των Σαούντ θα υπήρχαν σήμερα. Το Wahhabism είναι ένα βρετανικό εμπνευσμένο φονταμενταλιστικό κίνημα στο Ισλάμ. Μέσα από την άμυνα της Βουλής των Σαούντ, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν επίσης το Wahhabism άμεσα και έμμεσα, ανεξάρτητα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, του 2001. Το Wahhabism είναι μια βίαιη, δεξιά, υπερ-συντηρητική, άκαμπτη, εξτρεμιστική, αντιδραστική, σεξιστική, και αδιάλλακτη πτέρυγα… “

Η Δύση έδωσε την πλήρη υποστήριξή της στους Wahhabis στη δεκαετία του 1980. Είχαν χρησιμοποιηθεί, χρηματοδοτηθεί και οπλιστεί , αφού η Σοβιετική Ένωση σύρθηκε στο Αφγανιστάν και σε έναν πικρό πόλεμο που διήρκεσε από το 1979 έως το 1989. Ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, εξαντληθήκε, τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά.

Οι Μουτζαχεντίν, οι οποίοι πολεμούσαν τους Σοβιετικούς, καθώς και της αριστερής κλίσης κυβέρνηση στην Καμπούλ, ενθαρρύνονταν και χρηματοδοτούνταν από τη Δύση και τους συμμάχους της. Ήρθαν από όλες τις γωνιές του μουσουλμανικού κόσμου, για συμμετάσχουν σ’έναν «ιερό πόλεμο» κατά των άπιστων κομμουνιστών.

Σύμφωνα με τα αρχεία του Αμερικανικού υπουργείο εξωτερικών:

«Αγήματα από τους λεγόμενους Αφγανούς Άραβες και ξένους μαχητές που επιθυμούσαν να διεξάγουν τζιχάντ εναντίον των άθεων κομμουνιστών. Ξεχωριστός μεταξύ αυτών ήταν και ένας νεαρός Σαουδικής καταγωγής το όνομα του ήταν Οσάμα Μπιν Λάντεν, του οποίου η Αραβική ομάδα τελικά εξελίχθηκε στην αλ-Κάιντα.»

Μουσουλμανικές ριζοσπαστικές ομάδες δημιουργήθηκαν και ενισχύθηκαν σε διάφορες μουσουλμανικές χώρες της Δύσης, συμπεριλαμβανομένης της αλ-Κάιντα, αλλά και, πιο πρόσφατα, του ISIS (επίσης γνωστό ως ISIL). Το ISIS είναι ένας εξτρεμιστικός στρατός που γεννήθηκε στα «στρατόπεδα προσφύγων» στα σύνορα της Συρίας / Τουρκίας και της Συρίας / της Ιορδανίας, και ο οποίος χρηματοδοτήθηκε από το ΝΑΤΟ και τη Δύση για την καταπολέμηση της κοσμικής κυβέρνσησης του Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία.

Τέτοια εξτρεμιστικά εμφυτεύματα εξυπηρετούν διάφορους σκοπούς. Η Δύση τους χρησιμοποιεί ως εκπροσώπους τους στους πολέμους, που διεξάγει ενάντια στους εχθρούς της – τις χώρες που εξακολουθούν να είναι εμπόδια στον δρόμο της Αυτοκρατορίας για την πλήρη κυριαρχία του κόσμου. Στη συνέχεια, κάπου στην πορεία, αφού αυτές οι εξτρεμιστικές στρατιές «βγαίνουν εντελώς εκτός ελέγχου» (και πάντα θα βγαίνουν), θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως σκιάχτρα και ως δικαιολογία για τον «πολέμο κατά της τρομοκρατίας», ή, όπως μετά από που το ISIS πήρε τη Μοσούλη, ως δικαιολογία για την περαιτέρω εμπλοκή των δυτικών στρατευμάτων στο Ιράκ.

Ιστορίες για τις ριζοσπαστικές μουσουλμανικές ομάδες παρελαύνουν διαρκώς στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και των περιοδικών, ή προβάλλονται στην τηλεόραση , υπενθυμίζοντας στους αναγνώστες και στο κοινό, «πόσο επικίνδυνος ο κόσμος είναι πραγματικά», «πόσο σημαντική είναι η Δυτική συμμετοχή σε αυτόν», και κατά συνέπεια, πόσο σημαντική είναι η επιτήρηση , πόσο απαραίτητα είναι τα μέτρα ασφάλειας, καθώς και οι προϋπολογισμοί και οι πόλεμοι, η τεράστια «άμυνα» ενάντια στα αμέτρητα κράτη παρίες.

Από έναν ειρηνικό και δημιουργικό πολιτισμό, που συνήθιζε να κλίνει προς το σοσιαλισμό, τα Μουσουλμανικά έθνη και το ίδιο το Ισλάμ, βρέθηκε να έχει ξαφνικά εκτροχιαστεί, ξεγελαστεί, να έχει υποστεί την διείσδυση ξένων θρησκευτικών και ιδεολογικών εμφυτευμάτων, και να έχει μετασχηματιστεί από τους Δυτικούς ιδεολόγους και προπαγανδιστές σε μια «τεράστια απειλή», να έχει βρεθεί στην κορυφή και να αποτελεί το σύμβολο της τρομοκρατίας και της μισαλλοδοξίας.

Η κατάσταση είναι τραγελαφική, αλλά κανείς δεν γελάει πραγματικά – ως αποτέλεσμα πάρα πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και πάρα πολύ έχουν καταστραφεί!

Η Ινδονησία είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά ιστορικά παραδείγματα για το πώς αυτοί οι μηχανισμοί της καταστροφής των προοδευτικών μουσουλμανικών αξιών, έχουν πραγματικά λειτουργήσει:

Στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία και η Δύση γενικότερα, «ανησυχούσε» όλο και περισσότερο, για την προοδευτική αντι-ιμπεριαλιστική και διεθνιστική στάση του Προέδρου Σουκάρνο, και για την αυξανόμενη δημοτικότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδονησίας (PKI). Αλλά ήταν ακόμα πιο ανήσυχοι σχετικά με τη φωτισμένη, σοσιαλιστική και μετριοπαθή εκδοχή του Ισλάμ στην Ινδονησία, που συσχετιζόταν σαφώς με τα κομμουνιστικά ιδεώδη.

Χριστιανοί και αντι-κομμουνιστές ιδεολόγοι και «σχεδιαστές», όπως και το πασίγνωστο Ιησουίτικο Joop Beek, διείσδυσαν στην Ινδονησία. Έστησαν μυστικές οργανώσεις εκεί, από ιδεολογικές σε παραστρατιωτικές, βοηθώντας τη Δύση να προγραμματίσει το πραξικόπημα που κατά την διάρκεια και μετά το 1965 αφαίρεσε από 1 ως και 3 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές.

Διαμορφωμένη στη Δύση, η εξαιρετικά αποτελεσματική αντι-κομμουνιστική και αντι-πνευματική διάδοση της προπαγάνδας από το Joop Beek και τις ομάδες του, βοήθησε επίσης να γίνει πλύση εγκεφάλου σε πολλά μέλη των μεγάλων μουσουλμανικών οργανώσεων, ωθώντας τους στο να ενωθούν με σκοπό τη δολοφονία των Αριστερών, αμέσως μετά το πραξικόπημα. Ελάχιστα γνώριζαν ότι το Ισλάμ και όχι μόνο ο Κομμουνισμός, επιλέχθηκαν ως ο κύριος στόχος της φιλοδυτικής, χριστιανικής «πέμπτης φάλαγγας» μέσα στην Ινδονησία, ή ακριβέστερα, ο στόχος ήταν η αριστερή κλίση του φιλελεύθερου Ισλάμ.

Μετά το πραξικόπημα του 1965, ο υπό την δυτική αιγίδα, φασίστας δικτάτορας, General Suharto , χρησιμοποίησε τον Joop Beek ως τον κύριο σύμβουλό του. Από οικονομική άποψη, το καθεστώς το ίδιο σχετιζόταν με τους κυρίως χριστιανούς μεγιστάνες των επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένου του Liem Bian Kie.

Στην πολυπληθέστερη μουσουλμανική χώρα στη γη, την Ινδονησία, οι μουσουλμάνοι ήταν στο περιθώριο, τα «αναξιόπιστα» πολιτικά τους κόμματα απαγορεύονταν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, και τα δύο και η πολιτική (κρυφά) και η οικονομία (φανερά) έπεσε κάτω από τον αυστηρό έλεγχο της χριστιανικής, φιλοδυτικής μειονότητας . Μέχρι σημέρα, αυτή η μειονότητα έχει πολύπλοκες και δηλητηριώδες σχέσεις με τους αντι-κομμουνιστές πολεμιστές, είναι στενά δεμένη με επιχειρηματικές συμπράξεις και με τις μαφίες, τα μέσα ενημέρωσης και τα «εκπαιδευτικά καταστήματα», συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών θρησκευτικών σχολείων, καθώς και με τους διεφθαρμένους θρησκευτικούς κήρυκες (πολλοί από αυτούς έπαιξαν ρόλο στις σφαγές του 1965 ), και άλλοι συνεργάζονται τόσο με το τοπικό όσο και το παγκόσμιο καθεστώς.

Η Ινδονησία, έχει μετατραπεί σε μια σιωπηλή πλειοψηφία, ως επί το πλείστον φτωχή και χωρίς καμία σημαντική επιρροή. Γίνεται μόνο διεθνές πρωτοσέλιδο, όταν απογοητευμένοι λευκοντυμένοι μαχητές της διαλύουν κάποιο μπαρ, ή όταν εξτρεμιστές της, πολλοί από τους οποίους σχετίζονται με τους Μουτζαχεντίν, ανατινάζουν νυχτερινά κέντρα, ξενοδοχεία ή εστιατόρια στο Μπαλί και την Τζακάρτα.

Ή το κάνουν ακόμη και αυτό, πραγματικά;

Ο πρώην πρόεδρος της Ινδονησίας και προοδευτικός μουσουλμάνος κληρικός, Αμπντουραχμάν Ουαχίντ (ο οποίος εκδιώχθηκε από τις ελίτ), μου είπε κάποτε: «Ξέρω ποιος ανατίναξε το ξενοδοχείο Marriott στην Τζακάρτα. Δεν ήταν μια επίθεση από τους Ισλαμιστές, έγινε από τις ινδονησιακές μυστικές υπηρεσίες, προκειμένου να δικαιολογήσουν την ύπαρξη και τον προϋπολογισμό τους, και να ευχαριστήσουν τη Δύση.»

«Θα έλεγα ότι ο δυτικός ιμπεριαλισμός δεν έχει τόσο πολύ σφυρηλατήσει μια συμμαχία με τις ακραίες παρατάξεις, όσο ότι τις δημιούργησε», μου είπε, στο Λονδίνο, ο φίλος μου, και πνευματικός προοδευτικός μουσουλμάνος, Ziauddin Sardar.

Και ο κ Sardar συνέχισε:

«Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αποικιοκρατία έκανε πολύ περισσότερα από απλώς μια ζημία στα μουσουλμανικά έθνη και τους πολιτισμούς. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην καταστολή και στην ενδεχόμενη εξαφάνιση της γνώσης και της μάθησης, της σκέψης και της δημιουργικότητας, από τους μουσουλμανικές πολιτισμούς. Η αποικιοκρατία ξεκίνησε με την ιδιοποίηση της γνώσης και της μάθησης του Ισλάμ, το οποίο αποτέλεσε τη βάση της «Ευρωπαϊκής Αναγέννησης» και του «Διαφωτισμού» και έληξε με την εξάλειψη αυτής της γνώσης και της μάθησης και από τις μουσουλμανικές κοινωνίες και από την ίδια την ιστορία. Το έκανε αυτό τόσο με την φυσική εξόντωση – την καταστροφή και το κλείσιμο των ιδρυμάτων της μάθησης, την απαγόρευση ορισμένων ιθαγενών τύπων της γνώσης, σκοτώνοντας τοπικούς στοχαστές και επιστήμονες – και με το ξαναγράψιμο της ιστορίας, όπως την ιστορία του δυτικού πολιτισμού, στην οποία εντάσσονται όλες οι μικρότερες ιστορίες άλλων πολιτισμού εντάσσονται .»

Από τις ελπίδες αυτών των εποχών μέχρι τη συνολική κατήφεια των σημερινών ημερών, πόσο μεγάλο και τραγικό ταξίδι ήταν!

Ο μουσουλμανικός κόσμος είναι τώρα τραυματισμένος, ταπεινωμένος και σε σύγχυση, σχεδόν πάντα σε θέση άμυνας.

Είναι παρεξηγημένος από τους ξένους, και συχνά ακόμη και από τον ίδιο τον λαό του, οι οποίοι συχνά αναγκάζονται να βασίζονται στις δυτικές και χριστιανικές απόψεις για τον κόσμο.

Αυτό που συνήθιζε να κάνει τον πολιτισμό του Ισλάμ τόσο ελκυστικό – η ανοχή, η μάθηση, η ανησυχία για την ευημερία των ανθρώπων – έχει ακρωτηριαστεί από το μουσουλμανικό βασίλειο, που καταστράφηκε από το εξωτερικό. Ό, τι απέμεινε ήταν μόνο η θρησκεία.

Τώρα, οι περισσότερες από τις μουσουλμανικές χώρες διέπονται από δυνάστες, από στρατιωτικές ή διεφθαρμένες κλίκες. Όλα αυτά συνδέονται στενά με τη Δύση και το παγκόσμιο καθεστώς και τα συμφέροντά του.

Όπως έκαναν σε πολλά μεγάλα έθνη και αυτοκρατορίες της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής, καθώς και στην Αφρική, Δυτικοί εισβολείς και άποικοι κατάφεραν να εξολεθρεύσουν εντελώς μεγάλους μουσουλμανικούς πολιτισμούς. Αυτό που τους αντικατέστησε με τη βία ήταν η απληστία, η διαφθορά και η σκληρότητα.

Φαίνεται ότι, οτιδήποτε βασίζεται σε κάτι διαφορετικό, σε μη-χριστιανικές βάσεις, καταστρέφεται και γίνεται σκόνη από την Αυτοκρατορία. Μόνο οι μεγαλύτεροι και πιο σκληροί πολιτισμοί εξακολουθούν να επιβιώνουν.

Κάθε φορά που μια μουσουλμανική χώρα προσπαθεί να επιστρέψει στην ουσία της, να βαδίσει στο δικό της σοσιαλιστικό ή κοινωνικά προσανατολισμένη τρόπο της – όπως το Ιράν, η Αίγυπτος, η Ινδονησία, ή πολύ πιο πρόσφατα, το Ιράκ, η Λιβύη ή η Συρία – δέχεται άγρια βασανιστήρια και καταστρέφεται.

Η θέληση του λαού της είναι ανεπίσημα σπασμένη, και δημοκρατικά εκφρασμένες επιλογές έχουν ανατραπεί.

Για δεκαετίες, η Παλαιστίνη έχει στερηθεί την ελευθερία, καθώς και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά της. Τόσο το Ισραήλ και η Αυτοκρατορία φτύνουν το δικαίωμά της για αυτοδιάθεση. Ο Παλαιστινιακός λαός είναι κλειδωμένος σε ένα γκέτο, ταπεινωμένος, και δολοφονημένος. Η θρησκεία είναι ό,τι έχει απομείνει σε μερικούς από αυτούς.

Η «Αραβική Άνοιξη» εκτροχιάστηκε και τερματίστηκε σχεδόν παντού, από την Αίγυπτο ως το Μπαχρέιν, και τα παλιά καθεστώτα και στρατιωτικές δικτατορίες είναι πίσω στην εξουσία.

Όπως Αφρικανικός λαός, έτσι και οι Μουσουλμάνοι πληρώνουν τρομαχτικό αντίτιμο για το ότι έχουν γεννηθεί σε χώρες πλούσιες με φυσικούς πόρους. Αλλά επίσης κακοποιούνται για το γεγονός ότι, μαζί με την Κίνα, έχουν τη μεγαλύτερη ιστορία πολιτισμού, που επισκίασε όλους τους πολιτισμούς της Δύσης.

Τώρα, σχεδόν κανείς στη Δύση δεν ξέρει για τα μεγάλα επιστημονικά, καλλιτεχνικά ή κοινωνικά επιτεύγματα του μουσουλμανικού κόσμου. Αλλά όλοι είναι «καλά ενημερωμένοι» σχετικά με το ISIS. Φυσικά ξέρουν το ISIS μόνο ως «ισλαμική εξτρεμιστική ομάδα», όχι ως ένα από τα δυτικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να αποσταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή.

Καθώς η Γαλλία θρηνεί για τους θανάτους των δημοσιογράφων στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού, Charlie Hebdo (αναμφισβήτητα ένα τρομερό έγκλημα!), σε όλη την Ευρώπη και πάλι το Ισλάμ απεικονίζεται ως βάναυσο και επικίνδυνο και όχι η Δύση με τα, μετα τις Σταυροφορίες, χριστιανικά φονταμενταλιστικά δόγματα που συνεχίζουν την ανατροπή και τη σφαγή όλων των μετριοπαθών και προοδευτικών κυβερνήσεις στον μουσουλμανικό κόσμο, αφήνοντας τους μουσουλμάνους στο έλεος των φανατικών διαταραγμένων

Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, περίπου 10 εκατομμύρια μουσουλμάνοι έχουν δολοφονηθεί, επειδή οι χώρες τους δεν εξυπηρετούσαν την Αυτοκρατορία, ή δεν εξυπηρετούσαν το πλήρες σχέδιο, ή απλά βρέθηκαν στο δρόμο της. Τα θύματα ήταν Ινδονήσιοι, Ιρακινοί, Αλγερινοί, Αφγανοί, Πακιστανοί, Ιρανοί, πολίτες της Υεμένης, Σύριοι, Λιβανέζοι, Αιγύπτιοι, και πολίτες του Μάλι, της Σομαλία, του Μπαχρέιν και πολλών άλλων χωρών.

Η Δύση αναγνώρισε τα πιο φρικτά τέρατα, έριξε δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτούς, τους εξόπλισε, τους έδωσε την προηγμένη στρατιωτική εκπαίδευση, και στη συνέχεια τους άφησε ελεύθερους.

Οι χώρες που αναπαράγουν την τρομοκρατία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, είναι μερικοί από τα πιο στενούς συμμάχους της Δύσης, και δεν έχουν τιμωρηθεί για την εξαγωγή αυτής της φρίκης σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο.

Μεγάλα κοινωνικά μουσουλμανικά κινήματα όπως η Χεζμπολάχ, η οποία επί του παρόντος δραστηριοποιείται στον θανάσιμο αγώνα κατά του ISIS, αλλά που επίσης συνήθιζε να στηρίζει το Λίβανο κατά τη διάρκεια του αγώνα του εναντίον της ισραηλινής εισβολής, είναι μέσα στους «καταλόγους των τρομοκρατών» που συντάχθηκαν από τη Δύση. Αυτό εξηγεί πολλά, αν κάποιος είναι πρόθυμος να δώσει την κατάλληλη προσοχή.

Βλέποντάς το από τη Μέση Ανατολή, φαίνεται ότι η Δύση, όπως και κατά τη διάρκεια των σταυροφοριών, στοχεύει στην απόλυτη καταστροφή των μουσουλμανικών χωρών και του μουσουλμανικού πολιτισμού.

Όσο για τη μουσουλμανική θρησκεία, η δυτική Αυτοκρατορία αποδέχεται μόνο τις υπάκουες και άτολμες εκδοχές της- δηλαδή αυτές που αποδέχονται τον ακραίο καπιταλισμό και την κυρίαρχη παγκόσμια θέση της Δύσης. Το μόνο άλλο ανεκτό είδος του Ισλάμ είναι αυτό που κατασκευάζεται από την ίδια τη Δύση, και από τους συμμάχους της στον Κόλπο – σχεδιασμένο να πολεμάει την πρόοδο και την κοινωνική δικαιοσύνης, αυτό που καταβροχθίζει τους δικούς του ανθρώπους.

*Ο Andre Vltchek είναι ένας μυθιστοριογράφος, σκηνοθέτης και ερευνητής δημοσιογράφος . Έχει καλύψει πολέμους και συγκρούσεις σε δεκάδες χώρες. Το αποτέλεσμα αυτών των καλύψεων είναι το τελευταίο βιβλίο του: «Ο αγώνας ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό» (Fighting Against Western Imperialism). Ο «Plouto» δημοσίευσε τη συζήτηση του με τον Νόαμ Τσόμσκι: Για τη Δυτική τρομοκρατία. (On Western Terrorism.) Το θρυλιό πολιτικό μυθιστόρημά του “Point of No Return” εκδόθηκε εκ νέου και ειναι διαθέσιμο. Η Oceania είναι το βιβλίο του για το δυτικό ιμπεριαλισμό στο Νότιο Ειρηνικό. Το προκλητικό βιβλίο του για την μετά-Σουχάρτο Ινδονησία και το μοντέλο της φονταμενταλιστικής αγοράς ονομάζεται “Ινδονησία – Το Αρχιπέλαγος του Φόβου” (Indonesia – The Archipelago of Fear”). Το ντοκιμαντέρ του, «Ρουάντα Gambit» αναφέρεται στην ιστορία της Ρουάντα και τη λεηλασία της ΛΔ του Κονγκό. Έχοντας ζήσει για πολλά χρόνια στη Λατινική Αμερική και την Ωκεανία, ο Vltchek αυτή τη στιγμή κατοικεί και εργάζεται στην Ανατολική Ασία και την Αφρική.
 
μετάφραση, επιμέλεια: Σύλβια

πηγή : http://www.counterpunch.org/…/who-should-be-blamed-for-mus…/)

πηγη https://omniatv.com/…/5056-%CE%B7-%CE%B4%CF%8D%CF%83%CE%B7-…

The post Η Δύση παρασκευάζει μουσουλμανικά τέρατα. Ποιος θα πρέπει να κατηγορηθεί για την μουσουλμανική τρομοκρατία; του Andre Vltchek appeared first on Void Network.

O αγώνας του λαού της Λιβύης, που αποτελεί μέρος του κύματος λαϊκών εξεγέρσεων που εξαπλώνονται σαν τη φωτιά σε όλο τον αραβικό κόσμο, αποκτά ένα χαρακτήρα πραγματικά δραματικό, με το λαό να συνεχίζει τον αγώνα του ενάντια σε ένα καθεστώς αποφασισμένο να παραμείνει στην εξουσία με όλα τα μέσα. Ο Καντάφι, παρά το παρελθόν του ως ένας πονοκέφαλος για τις ΗΠΑ, έχει γίνει βασικός σύμμαχος τους στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, γεγονός που αποδεικνύεται από την αδέξια και καθυστερημένη αντίδραση των ΗΠΑ στα γεγονότα στη Λιβύη, καθώς και η εξίσου καθυστερημένη διακοπή του σημαντικού εμπορίου όπλων της ΕΕ με το καθεστώς της Λιβύης. Ενώ οι ΗΠΑ και οι δυτικές δυνάμεις φαίνεται να ξαναανακαλύπτουν, για τα μάτια του κόσμου, ότι, τελικά, στην πραγματικότητα δεν τους άρεσε ο Καντάφι (μετά από μια δεκαετία φιλικών σχέσεων μαζί του), έχει αρχίσει να γίνεται λόγος για μια πιθανή επέμβαση και τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ έχουν προσεγγίσει τις ακτές της Λιβύης. Τα αποτελέσματα που θα μπορούσε να έχει μια τέτοια περιπέτεια, θα ήταν τουλάχιστον τρομακτικά. Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στη Δύση διερευνούν τρόπους για να εξασφαλίσουν ότι αυτή η εξέγερση, τόσο στη Λιβύη και στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο, δεν θα διευθετηθεί με έναν επαναστατικό τρόπο, και ότι τα οικονομικά και στρατηγικά τους συμφέροντα θα εξυπηρετηθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε μια μετα-Καντάφι εποχή. Για να κατανοήσουμε καλύτερα τι συμβαίνει εκεί, είχαμε μια συζήτηση με το φίλο και σύντροφο μας, τον αναρχικό από την Συρία Μάζεν Καμαλμάζ, ο οποίος εργάζεται για το επαναστατικό μπλογκhttp://www.ahewar.org/m.asp?i=1385.
Xοσέ Αντόνιο Γκουτιέρρες,
3 Μαρτίου 2011

Πρόσφατα, ο αμερικανικός και φιλοαμερικανικός αραβικός Τύπος άρχισε να μιλά για ένα προσωρινό (μεταβατικό) Συμβούλιο στη Βεγγάζη, το οποίο θα διευθύνεται από έναν πρώην υπουργό της κυβέρνησης Καντάφι. Το λέω απλά για να επισημάνω τη θέση τους υπέρ μιας ενδεχόμενης επέμβασης των ΗΠΑ . Εκτός από αυτό το επονομαζόμενο προσωρινό (μεταβατικό) Συμβούλιο, καμία άλλη δύναμη ή ομάδα στις απελευθερωμένες περιοχές δεν δέχεται ή καλεί για μία επέμβαση.

The post Οι Λαϊκές Επιτροπές της Λιβύης πρέπει να είναι το θεμέλιο μιας νέας ζωής, όχι ένα προσωρινό μέτρο appeared first on Void Network.