Πέμπτη 23/11/2023
ώρα 20.30

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ (Ρ. Παλαμήδη, 2 Ψυρρή)

ΟΜΙΛΙΑ- Ανοιχτή Συζήτηση:

Γιάννης Μπίλλας
Η αυταπάτη της πράσινης ανάπτυξης και το πρόταγμα της αποανάπτυξης

Καθώς ερχόμαστε όλο και περισσότερο αντιμέτωποι με τα πολύμορφα αποτελέσματα της περιβαλλοντικής καταστροφής, όσοι έχουν την βασική ευθύνη για αυτήν, δηλαδή οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις, σχεδιάζουν και διαφημίζουν την επερχόμενη “πράσινη” ανάπτυξη, ετοιμάζονται να μας πουλήσουν νέες “πράσινες” τεχνολογίες, υπόσχονται πως όλα θα συνεχίσουν να λειτουργούν απρόσκοπτα, ενώ η καταστροφή συνεχίζεται. Το να βάψουμε τον καπιταλισμό πράσινο δεν μας εγγυάται πως θα σώσουμε την φύση και σίγουρα δεν θα σώσει τη ζωή μας. Οι κοινωνίες παραμένουν θεατές, πελάτες, ψηφοφόροι. Οι άνθρωποι στέκουν ακίνητοι μπροστά στα συσσωρευμένα προβλήματα, φοβισμένοι από τον εκβιασμό της επιβίωσης και υπνωτισμένοι από την προπαγάνδα του καθεστώτος. Άλλωστε τις περισσότερες φορές τα αναπτυξιακά φαραωνικά έργα γίνονται μακριά από εμάς και δεν μας αφορούν, όπως συνήθως και οι πλημμύρες, οι πυρκαγιές, οι εξορύξεις, οι εμπορικές συμφωνίες, οι κυβερνητικές αποφάσεις. Η καταστροφή της Φύσης δεν μας αγγίζει- μέχρι να καταλάβουμε πως συντελείται παντού γύρω μας, μέσα μας και ανάμεσα μας.

Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε έναν ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του «εγώ» και όχι του «εμείς». Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος αυτός διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής. Ο ανθρωπολογικός τύπος της ιδιώτευσης, της απάθειας, της συναλλαγής και της αλλοτρίωσης είναι μέρος του προβλήματος που έχουμε να επιλύσουμε.

Είναι ανάγκη να υιοθετήσουμε άλλα νοήματα, άλλες σημασίες και άλλα προτάγματα στη ζωή μας, με τα οποία θα αξίζει να ζει κανείς σήμερα και όχι να περιμένει την έφοδο στα «χειμερινά ανάκτορα». Διότι ο άνθρωπος, εκτός από κοινωνική κατασκευή, είναι ταυτόχρονα και δημιουργός της ζωής του. Ο ετερόνομος άνθρωπος που, ως καταναλωτής, υπακούει και εκτελεί νόμους, εντολές και αφηγήσεις άλλων, χωρίς να συμμετέχει ο ίδιος στη λήψη των αποφάσεων, είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί από τον αυτόνομο τύπο ανθρώπου, εκείνου που αυτοθεσμίζεται, που διαμορφώνει, δηλαδή, ο ίδιος τους θεσμούς και τους αναιρεί, αν χρειαστεί. Το δικαίωμα του «συνανήκειν» είναι σύμφυτο με το δικαίωμα του «συναποφασίζειν» και είναι ίσως ο μόνος τρόπος προαγωγής της αίσθησης της κοινότητας, και αυτό γιατί ο άνθρωπος πρέπει να επιστρέψει στην κοινότητα των άλλων ανθρώπων ένα μέρος της ύπαρξής του που της το οφείλει. Έτσι, καλλιεργείται και η ξεχασμένη στις μέρες μας αίσθηση της ατομικής ευθύνης απέναντι στην κοινωνία. Η δημιουργία του νέου αυτού ανθρωπολογικού τύπου αποκτά στις μέρες μας τη διαδικασία του κατεπείγοντος, εφόσον μια αυτόνομη, δημοκρατική και οικολογική κοινωνία δεν μπορεί να απαρτίζεται, ούτε φυσικά και να δημιουργηθεί, από τον τύπο του ανθρώπου που δημιουργεί η καταναλωτική κοινωνία.

Ο Γιάννης Μπίλλας είναι εκπαιδευτικός και βιοκαλλιεργητής που ζει στα Τρίκαλα. Έχει γράψει μαζί με τον πρόσφατα απελθώντα Γιώργο Κολέμπα τα βιβλία “Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης- τοπικοποίησης” και “Για την Κοινότητα των Κοινοτήτων” που κυκλοφορούν από τις “Εκδόσεις των Συναδέλφων”. Έχει οργανώσει δεκάδες ομιλίες και περιοδείες σε πόλεις και χωριά ενώ συμμετέχει στην Συνέλευση κινημάτων και συλλογικοτήτων για την αποανάπτυξη και την άμεση δημοκρατία “Από Κοινού” https://apokoinou.gr/

Διοργάνωση:
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.gr

_____________

Το Κενό Δίκτυο καλεί όσους θα ήθελαν να συμμετάσχουν στην κοινότητα μας να αφήσουν ένα σινιάλο επιθυμίας με ένα μήνυμα στη σελίδα μας https://www.facebook.com/kenodiktuo, στο email: voidinternational@gmail.com ή να επικοινωνήσουν με κάποιο από τα μέλη μας στο μπαρ της εκδήλωσης. Χρέος μας είναι να βρούμε τρόπο να συναντηθούμε μαζί σας.

The post Γιάννης Μπίλλας- Η αυταπάτη της πράσινης ανάπτυξης και το πρόταγμα της αποανάπτυξης – 23/11 ΕΜΠΡΟΣ appeared first on Void Network.

O πλανήτης βρίσκεται στο «παρά ένα» της ανεξέλεγκτης και μη αναστρέψιμης κλιματικής καταστροφής, και σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, που βασίζεται και στην εξαντλητική επιστημονική τεκμηρίωση του IPCC, η παγκόσμια μέση θερμοκρασία πιθανόν θα αυξηθεί κατά 2,7 °C μέχρι το τέλος του αιώνα, ακόμη και αν όλες οι χώρες τηρήσουν τις υποσχεθείσες δεσμεύσεις τους, ξεπερνώντας κατά πολύ το όριο που έθεσε η Συμφωνία των Παρισίων, με δραματικές συνέπειες για δισεκατομμύρια ανθρώπους και για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Ειδικότερα στην περιοχή της Μεσογείου, έχουμε επιπλέον ότι η μέση θερμοκρασία αυξάνεται με σημαντικά ταχύτερο ρυθμό από ό,τι ο παγκόσμιος μέσος όρος, με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης ακραίων φαινομένων καύσωνα, που οδηγούν σε αύξηση των μεγάλων δασικών πυρκαγιών, όπως αυτών στη Ρόδο και στον Εβρο φέτος το καλοκαίρι, με επεισόδια ατμοσφαιρικής ρύπανσης και κατακλυσμιαίες βροχοπτώσεις που οδηγούν σε πλημμύρες, όπως αυτές στη Θεσσαλία φέτος τον Σεπτέμβριο. Αύξηση δε της θερμοκρασίας παρατηρείται και στη θάλασσα, που σύμφωνα με το Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών έχει θερμανθεί κατά περίπου 2 °C τα τελευταία 40 χρόνια, με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, την αύξηση της οξίνισης του νερού και την εισβολή ξενικών ειδών από την Ερυθρά Θάλασσα. Χρόνο με τον χρόνο παρατηρούμε μια άνευ προηγουμένου αύξηση των φυσικών καταστροφών, που προκαλούν στην ελληνική πολιτεία και κοινωνία αλλεπάλληλα σοκ.

Mια ρεαλιστική λοιπόν εκτίμηση, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να γίνει ο μάντης Κάλχας, των μελλοντικών επιπτώσεων για την Ελλάδα του συνδυασμού της κλιματικής, της ενεργειακής, της οικονομικής κρίσης και του απόηχου του διεθνούς ανταγωνισμού σφαιρών επιρροής δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Τι κάνουμε λοιπόν;

Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο εάν δεν ενεργήσουμε παράλληλα σε διεθνές επίπεδο. Δεν μπορούμε όμως να ενεργήσουμε σε διεθνές επίπεδο χωρίς συναίνεση και συνεργασία των μεγάλων δυνάμεων (και ρυπαντών) που καθορίζουν τις διεθνείς οικονομικοπολιτικές εξελίξεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ.ά.) και χωρίς σεβασμό των αποφάσεων και των συστάσεων του ΟΗΕ, που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ιδρύθηκε στον απόηχο του καταστρεπτικού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με στόχο την αποτροπή μελλοντικών πολέμων, τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας και τη διεθνή συνεργασία για την επίτευξη κοινών πανανθρώπινων σκοπών, όπως είναι το βιώσιμο μέλλον της ανθρωπότητας. Οταν όμως σήμερα βρίσκονται οι μεγάλες δυνάμεις σε ανταγωνιστική φρενίτιδα, όταν οι συστάσεις του ΟΗΕ δεν λαμβάνονται υπόψη από κανένα, όταν περισσεύει η υποκρισία σε διεθνές επίπεδο, όταν ανέχονται ή και παροτρύνουν περιφερειακούς πολέμους και εθνοκαθάρσεις, πώς μπορεί να υπάρξει το απαραίτητο περιβάλλον για κλιματικές συναινέσεις και καταλυτικές παγκόσμιες δράσεις για το κλίμα, για τις οποίες είναι απαραίτητη η παγκόσμια, περιφερειακή και εθνική συναίνεση;

Γιατί, όπως δηλώνει σε όλους τους τόνους ο ΟΗΕ, αλλά και η επιστημονική κοινότητα διεθνώς, είναι επείγουσα η ανάγκη για δραστική μείωση της χρήσης ορυκτών καυσίμων και των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, για εφαρμογή πολιτικών εξοικονόμησης ενέργειας, για διεθνή χρηματοδότηση φτωχών χωρών για αλλαγή του μοντέλου παραγωγής ενέργειας με επιτάχυνση υλοποίησης έργων ΑΠΕ, για αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας και ενίσχυση της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης.

Επιπλέον, γίνεται όλο και πιο επιτακτική η δραστική αλλαγή του καταναλωτικού μοντέλου. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να σπαταλάμε τους φυσικούς πόρους του πλανήτη και να επιτρέπουμε στα οικονομικά λόμπι και στους πολιτικούς εκπροσώπους τους να λειτουργούν με μοναδικό στόχο τη συνεχή μεγιστοποίηση των κερδών τους, μια συνταγή που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κλιματική καταστροφή και στο τέλος της Ιστορίας, κυριολεκτικά. Πρέπει να στραφούμε στη βιώσιμη ανάπτυξη, όπου οι φυσικοί πόροι δεν θα καταναλώνονται με ρυθμό μεγαλύτερο από ό,τι αναπληρώνονται, σεβόμενοι το περιβάλλον, τη βιοποικιλότητα και χρησιμοποιώντας καινοτόμο τεχνολογία για την κάλυψη ενεργειακών αναγκών, αφήνοντας μηδενικό αποτύπωμα άνθρακα. Φυσικά, η επίτευξη τέτοιων στόχων απαιτεί θεμελιώδεις αλλαγές στη νοοτροπία μας, ακόμη και στις διατροφικές μας συνήθειες με δραστική μείωση της κατανάλωσης κρέατος, στην οικονομία μας και γενικότερα στον τρόπο λειτουργίας μας ως οργανωμένων κοινωνιών. Δεν μπορούμε να πορευόμαστε με τις εμφανώς αποτυχημένες οικονομικές θεωρίες του 20ού αιώνα, τις οποίες δυστυχώς συνεχίζουμε να υπηρετούμε τυφλά.

Και το ερώτημα είναι: Υπάρχει το απαραίτητο διεθνές περιβάλλον για να υλοποιηθούν τα παραπάνω; Υπάρχει η ωριμότητα στις πολιτικές ελίτ αλλά και στην κοινωνία για να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης και να δράσουν αναλόγως; Το ερώτημα αναπάντητο, αλλά ο χρόνος μετράει αντίστροφα…

______

* Ο καθηγητής Μανώλης Πλειώνης είναι διευθυντής και πρόεδρος Δ.Σ. του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή

The post Ζοφερό το κλιματικό και γεωπολιτικό μέλλον- του Μανώλη Πλειώνη appeared first on Void Network.

Γεγονός είναι πως δεν υπάρχει μία ενιαία αναρχική θέση, και πολλοί αναρχικοί αρνούνται να προσφέρουν την οποιαδήποτε πρόταση, υποστηρίζοντας ότι εάν η κοινωνία απελευθερωθεί από το Κράτος και τον Καπιταλισμό, τα πάντα θα αλλάξουν με οργανικό τρόπο και όχι σύμφωνα με κάποιο προκατασκευασμένο σχέδιο. Εξάλλου, η στάση των πολιτικών να βλέπουν τον κόσμο από ψηλά και να επιβάλλουν διάφορες αυθαίρετες αλλαγές, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πολιτισμό που είναι υπεύθυνος για την καταστροφή του πλανήτη και την καταπίεση των κατοίκων του.

Ωστόσο, νιώθω την ανάγκη να περιγράψω έναν πιθανό τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαμε να οργανώσουμε τη ζωή μας, όχι απλά για να προβάλλω μια συγκεκριμένη πρόταση, αλλά επειδή τα απελευθερωτικά οράματα μας καθιστούν ισχυρότερους, και όλοι χρειαζόμαστε θάρρος για να έρθουμε σε οριστική ρήξη με τα υπάρχοντα θεσμικά όργανα και τις λανθασμένες λύσεις που μας προτείνουν.

Για τους σκοπούς αυτού του κειμένου δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε σε κάποια από τις σημαντικές διαφωνίες σχετικά με τις ιδανικές συνθήκες – τα κατάλληλα επίπεδα τεχνολογίας, κλίμακας, οργάνωσης, συντονισμού και θεσμοθέτησης.

Θα περιγράψουμε τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια οικολογική, αντιεξουσιαστική κοινωνία, όπως αυτό προκύπτει μέσα από τις καθόλου ιδανικές και ιδιαίτερα πολύπλοκες παρούσες συνθήκες.

Επίσης, για λόγους απλότητας, δεν θα μπούμε στην επιστημονική συζήτηση γύρω από το τι είναι και τι δεν είναι βιώσιμο. Αυτές οι συζητήσεις και οι ανάλογες πληροφορίες είναι ευρέως διαθέσιμες, για όσους θέλουν να κάνουν τη δική τους έρευνα.

Βασίζω λοιπόν την περιγραφή αυτού του πιθανού μελλοντικού κόσμου, τόσο σε ό,τι είναι υλικά απαραίτητο, όσο και σε αυτό που είναι ηθικά επιθυμητό, σύμφωνα με τις ακόλουθες θέσεις:

• Η εξόρυξη και κατανάλωση ορυκτών καυσίμων πρέπει να σταματήσει εντελώς.
• Η βιομηχανική παραγωγή τροφίμων πρέπει να αντικατασταθεί από τη βιώσιμη καλλιέργεια τροφίμων σε τοπικό επίπεδο.
• Η συγκέντρωση των δομών εξουσίας είναι εγγενώς εκμεταλλευτική προς το περιβάλλον και καταπιεστική απέναντι στους ανθρώπους.
• Η νοοτροπία της ποσοτικής αξίας, της συσσώρευσης, της παραγωγής και της κατανάλωσης — δηλαδή η νοοτροπία της αγοράς — είναι εγγενώς εκμεταλλευτική προς το περιβάλλον και καταπιεστική απέναντι στους ανθρώπους.
• Η ιατρική επιστήμη είναι εμποτισμένη με μίσος για το ανθρώπινο σώμα και παρόλο που έχει τελειοποιήσει μια πολύ αποτελεσματική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων, είναι επιβλαβής για την υγεία μας με τον τρόπο που εφαρμόζεται σήμερα.
• Η αποκέντρωση, η εθελούσια συνεργασία, η αυτοοργάνωση, η αλληλοβοήθεια και ο μη εξαναγκασμός είναι ολοκληρωμένες πρακτικές που έχουν λειτουργήσει ξανά και ξανά, τόσο εντός, όσο και εκτός του Δυτικού Πολιτισμού.

Καλώς ήρθατε στο μέλλον, αυτή είναι μια εικόνα του κόσμου μετά την καταστροφή του καπιταλισμού.

Κανείς δεν περίμενε ποτέ ότι η παγκόσμια κοινωνία θα έμοιαζε έτσι. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό της είναι η ανομοιογένεια. Ορισμένες πόλεις έχουν εγκαταλειφθεί, τα δέντρα μεγαλώνουν μέσα στις λεωφόρους, ποτάμια ρέουν ορμητικά εκεί όπου η άσφαλτος κάλυπτε κάποτε το έδαφος και οι ουρανοξύστες καταρρέουν ενώ τα ελάφια βόσκουν ανάμεσα στα θεμέλιά τους.

Άλλες πόλεις ευημερούν, αν και έχουν γίνει αγνώριστες. Οι στέγες, οι άκτιστοι χώροι και τα πεζοδρόμια έχουν μετατραπεί σε κήπους. Τα οπωροφόρα και καρποφόρα δέντρα μεγαλώνουν στα όρια ανάμεσα στα οικοδομικά τετράγωνα. Οι κόκορες κάθε μέρα καλωσορίζουν την αυγή. Περίπου το ένα δέκατο των δρόμων — οι κεντρικές οδικές αρτηρίες — παραμένουν στρωμένοι με πλάκες ή με χαλίκια και τα λεωφορεία που κινούνται με βιοκαύσιμα τις διασχίζουν τακτικά. Άλλοι δρόμοι, αν και διατρέχονται στη μέση από ποδηλατόδρομους, έχουν καταληφθεί σε μεγάλο βαθμό από τους κήπους και τους οπωρώνες. Τα μόνα κτίρια που έχουν ηλεκτρικό ρεύμα ολόκληρο το εικοσιτετράωρο είναι οι σταθμοί ύδρευσης, τα νοσοκομεία και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Τα θέατρα και τα κοινοτικά κτίρια ηλεκτροδοτούνται τις νύχτες σε ένα εκ περιτροπής σύστημα που προσφέρει τη δυνατότητα να παραμένουν ανοιχτά για βραδιές προβολής κινηματογραφικών ταινιών, συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις. Όλοι όμως έχουν κεριά και λάμπες θυέλλης, οπότε υπάρχει ένα φως σε κάθε παράθυρο κάθε βράδυ μέχρι αργά. Αλλά οι νύχτες δεν έχουν καμία σχέση με το πώς ήταν πριν, γιατί μπορείς να δεις στον ουρανό χιλιάδες αστέρια, και τα παιδιά αντιδρούν με δυσπιστία όταν οι παλιοί τους λένε ιστορίες για το πώς οι άνθρωποι είχαν αποδεχτεί να μην μπορούν να βλέπουν τον έναστρο νυχτερινό ουρανό.

Ο ηλεκτρισμός παράγεται από ένα δίκτυο τοπικών ηλεκτροπαραγωγών σταθμών σε επίπεδο γειτονιάς, καίγοντας γεωργικά απόβλητα (με την χρήση κομποστοποίησης) και βιολογικά καύσιμα, καθώς και από ένα μικρό αριθμό ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών. Αλλά η πόλη λειτουργεί μόνο με ένα κλάσμα της ενέργειας που συνήθιζε να καταναλώνει. Οι άνθρωποι ζουν σε ειδικά κατασκευασμένες παθητικές κατοικίες που είναι σχεδιασμένες για ενεργειακή αποδοτικότητα και εκμετάλλευση του ηλιακού φωτός, με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται να καταναλώνουν ηλεκτρισμό για τη θέρμανση και την ψύξη. Στις ψυχρότερες περιοχές, η θέρμανση συμπληρώνεται το χειμώνα με την χρήση ανανεώσιμων καυσίμων, αλλά τα σπίτια είναι επαρκώς μονωμένα και οι φούρνοι σχεδιάζονται με τη μεγαλύτερη ενεργειακή αποδοτικότητα, οπότε δεν χρειάζονται πολλά καύσιμα. Οι άνθρωποι μαγειρεύουν επίσης με φούρνους βιοκαυσίμων ή με ηλιακούς φούρνους στις ηλιόλουστες περιοχές. Ορισμένες πόλεις που διαθέτουν περισσότερη ενέργεια στην παραγωγή και τη συντήρηση ανανεώσιμων μορφών ηλεκτροπαραγωγής (ηλιακής, παλιρροιακής και αιολικής) μαγειρεύουν επίσης με ηλεκτρική ενέργεια. Πολλά κτίρια έχουν κοινόχρηστο πλυντήριο ρούχων, αλλά όλο το στέγνωμα ρούχων γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο: οι άνθρωποι κρεμάνε τις μπουγάδες στο σχοινί.

Κανείς δεν έχει ψυγείο αν και κάθε κτίριο ή όροφος κτιρίου έχει κοινόχρηστο καταψύκτη. Οι άνθρωποι αποθηκεύουν τρόφιμα που χαλάνε όπως γιαούρτι, αυγά και λαχανικά σε φορητά ψυγεία (coolbox) ή σε ένα κελάρι και τρώνε το φαγητό τους φρέσκο ή το κονσερβοποιούν. Οι άνθρωποι καλλιεργούν τα μισά από τα προϊόντα τους σε κήπους στο οικοδομικό τους τετράγωνο. Σχεδόν όλη η τροφή τους καλλιεργείται σε απόσταση είκοσι μιλίων από εκεί που ζουν. Κανένα τρόφιμο δεν παράγεται με γενετική τροποποίηση ή με χημικές ουσίες και όλα εκτρέφονται ή καλλιεργούνται με γνώμονα τη γεύση και τη διατροφική τους αξία, όχι τη αντοχή στη φθορά και την ανθεκτικότητα στη μεταφορά. Με άλλα λόγια, όλα τα τρόφιμα έχουν καλύτερη γεύση και οι άνθρωποι είναι πολύ πιο υγιείς. Οι καρδιακές παθήσεις, ο διαβήτης και ο καρκίνος, οι πιο συχνές αιτίες θανάτου στην καπιταλιστική κοινωνία, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.

Οι υπερ-ιοί που δημιουργήθηκαν μέσα στον καπιταλισμό και σκότωσαν εκατομμύρια ανθρώπους καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάρρευσής του, έχουν σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί, η χρήση αντιβιοτικών έχει σχεδόν σταματήσει, οι άνθρωποι ζουν σε υγιέστερες συνθήκες παγκοσμίως, έχουν ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα και τα ταξίδια μεγάλων αποστάσεων δεν γίνονται τόσο συχνά ή τόσο γρήγορα. Οι άνθρωποι έχουν επίσης πολύ μεγαλύτερη περιβαλλοντική συνείδηση και προσωπική διασύνδεση με τη βιο-περιφέρειά τους, επειδή τρώνε ό,τι παράγεται τοπικά και στην εποχή του και επειδή οι ίδιοι έχουν βοηθήσει στην παραγωγή του με διάφορους τρόπους.

Κάθε σπίτι διαθέτει τουαλέτα κομποστοποίησης και τρεχούμενο νερό, αλλά όχι αποχέτευση. Έχει γίνει ένας άγραφος κανόνας σε όλο τον κόσμο ότι η κάθε κοινότητα αποκαθιστά και ανακυκλώνει μόνη της τα απόβλητά της. Η διοχέτευση της ρύπανσης σε μια γειτονική περιοχή είναι από τα μεγαλύτερα ταμπού, θεωρείται δείγμα αποτυχίας μιας κοινότητας. Τα λίγα εναπομείναντα εργοστάσια χρησιμοποιούν μύκητες και μικρόβια για να αποκαταστήσουν τα απόβλητα που παράγουν, σε μεγάλα δασικά οικόπεδα γύρω από την εργοστασιακή ζώνη. Οι γειτονιές μετατρέπουν όλα τους τα απόβλητα σε οργανικό λίπασμα (κομπόστ) ή καύσιμα. Η ποσότητα του διαθέσιμου νερού είναι περιορισμένη, έτσι τα κτίρια είναι εξοπλισμένα με λεκάνες συλλογής βρόχινου νερού για τους κήπους. Τα νοικοκυριά που υπερβαίνουν κατά πολύ τη συνιστώμενη ποσόστωση χρήσης νερού κατακρίνονται. Η συνιστώμενη ποσόστωση δεν εφαρμόζεται με επιβολή. Είναι απλά μια συμβουλευτική πρόταση προς τους κατοίκους από τους εργαζόμενους στο συνδικάτο του νερού, με βάση την ποσότητα νερού που επιτρέπεται να εκτραπεί από την υδάτινη πηγή για όλη την πόλη, όπως έχει συμφωνηθεί από όλες τις κοινότητες που μοιράζονται την ίδια λεκάνη απορροής του νερού στην ευρύτερη περιφέρεια.

Στις περισσότερες πόλεις, οι άνθρωποι κάνουν τακτικές ή έκτακτες συνελεύσεις γειτονιάς για τη συντήρηση των κήπων, των μονοπατιών, των δρόμων και των κτιρίων, την οργάνωση των παιδικών σταθμών, τη διαμεσολάβηση σε διαφωνίες και άλλα ζητήματα. Οι άνθρωποι συμμετέχουν επίσης σε συναντήσεις με το οποιοδήποτε συνδικάτο ή έργο υποδομής στο οποίο μπορούν να αφιερώσουν λίγο από το χρόνο τους. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν το συνδικάτο νερού, το συνδικάτο μεταφορών, το συνδικάτο ηλεκτρισμού, ένα νοσοκομείο, μια ένωση οικοδόμων, ένα εργοστάσιο, μια ένωση θεραπευτών, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της υγειονομικής περίθαλψης γίνεται από βοτανολόγους, naturopaths, ομοιοπαθητικούς, βελονιστές, θεραπευτές μασάζ, μαίες και άλλους ειδικούς που κάνουν κατ’ οίκον επισκέψεις φροντίδας.

Τα περισσότερα εργοστάσια είναι όσο το δυνατόν αποκεντρωμένα, με τα άτομα και τις μικρές ομάδες εργασίας να αποκτούν τη συλλογική εμπιστοσύνη από το γεγονός ότι γνωρίζουν πώς να κάνουν τη δουλειά τους, αν και όταν είναι απαραίτητο συντονίζονται μέσω συναντήσεων που συνήθως λειτουργούν ως ανοικτές συνελεύσεις βασισμένες στη συναίνεση, την ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών – και όχι στην επιβολή αποφάσεων, όπου αυτό είναι δυνατόν. Μερικές φορές, οι διαπεριφερειακές συναντήσεις (όπως για τις κοινότητες που μοιράζονται μια υδάτινη λεκάνη απορροής) οργανώνονται με μια δομή αντιπροσώπων, αν και οι συνεδριάσεις είναι πάντα ανοικτές σε όλους και επιδιώκουν να καταλήξουν σε αποφάσεις που να ικανοποιούν όλους/ όλες/ ολ@, καθώς δεν υπάρχουν καταναγκαστικοί θεσμοί και ο εξαναγκασμός οποιουδήποτε είδους αποδοκιμάζεται ευρέως ως «επαναφορά των παλιών ημερών».

Επειδή η εξουσία περιορίζεται πάντα στο τοπικό επίπεδο στο μέγιστο δυνατό βαθμό, η συντριπτική πλειοψηφία της λήψης αποφάσεων πραγματοποιείται από άτομα που ζουν σχετικά κοντά μεταξύ τους ή από ομάδες συνάφειας που συνεργάζονται τακτικά. Από τη στιγμή που πλέον δεν δίνεται έμφαση στον έλεγχο και τη συγκέντρωση εξουσίας, έχουν εκλείψει οι λόγοι επιβολής της ομοιογένειας ή της μίας και μοναδικής έκβασης των πραγμάτων. Οι άνθρωποι έχουν διαπιστώσει ότι μεγάλο μέρος του συντονισμού μπορεί απλά να πραγματοποιηθεί με οργανικό τρόπο, με διαφορετικούς ανθρώπους να λαμβάνουν διαφορετικές αποφάσεις κάθε φορά, ενώ βρίσκουν τρόπους να συμβιβάσουν τις αποφάσεις τους με τις αποφάσεις των υπολοίπων.

Αν και αυτές οι κοινωνίες είναι δομημένες με τρόπο που να δημιουργούν συναισθήματα κοινότητας και αμοιβαιότητας, υπάρχει επίσης μεγάλος χώρος για ιδιωτικότητα και απομόνωση. Πολλές γειτονιές έχουν κοινωνικές κουζίνες και δημόσια εστιατόρια, αλλά οι άνθρωποι μπορούν πολύ συχνά να μαγειρεύουν και να τρώνε μόνοι τους, όταν έχουν αυτή τη διάθεση. Ορισμένες κοινωνίες έχουν δημόσια λουτρά, ενώ άλλες όχι, ανάλογα με την πολιτισμική προτίμηση. Η εξαναγκαστική συλλογικοποίηση των προηγούμενων πειραμάτων στις σοσιαλιστικές ουτοπίες απουσιάζει από αυτόν τον κόσμο. Η ιδιωτική περιουσία έχει καταργηθεί με την κλασική έννοια της ιδιοποίησης μέσων παραγωγής στα οποία βασίζονται άλλοι άνθρωποι για την επιβίωσή τους, αλλά ο καθένας μπορεί να έχει όσα περισσότερα προσωπικά αντικείμενα θέλει – ρούχα, παιχνίδια, βιβλία, ένα μεγάλο βάζο με καραμέλες ή άλλα καλούδια, ένα ποδήλατο κλπ.

Όσο μικρότερη ή πιο οικεία είναι η κοινότητα, τόσο πιο πιθανό είναι να λειτουργήσει μια χαριστική οικονομία – οτιδήποτε δεν χρησιμοποιείς, το δίνεις ως δώρο, ενισχύοντας τους κοινωνικούς σου δεσμούς και αυξάνοντας την ποσότητα των αγαθών σε κυκλοφορία. Αυτή είναι άλλωστε η μακροβιότερη και πιο συνηθισμένη μορφή οικονομίας στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Πέρα από το επίπεδο της γειτονιάς, ή για αντικείμενα που είναι σπάνια ή που δεν παράγονται τοπικά, οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν εμπόριο. Τα συνδικάτα ορισμένων πόλεων μπορεί να χρησιμοποιούν σύστημα κουπονιών για την κατανομή των αγαθών που είναι σπάνια ή περιορισμένα. Εάν εργάζεστε στο συνδικάτο ηλεκτρισμού, για παράδειγμα, παίρνετε έναν ορισμένο αριθμό κουπονιών που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να αποκτήσετε προϊόντα από το εργοστάσιο ποδηλάτων ή από μια αγροτική κοινότητα εκτός πόλης.

Τα πιο συνηθισμένα αντικείμενα που παράγονται στα εργοστάσια είναι ποδήλατα, μεταλλικά εργαλεία, ύφασμα, χαρτί, ιατρικός εξοπλισμός, βιοκαύσιμα και γυαλί. Ακόμα πιο συνήθη από τα εργοστάσια είναι τα εργαστήρια, στα οποίο οι άνθρωποι κατασκευάζουν πολλά πράγματα σε υψηλότερη ποιότητα και με πιο αργό, πιο αξιοπρεπή (και υγιή) ρυθμό εργασίας. Τα εργαστήρια συνήθως χρησιμοποιούν ανακυκλωμένα υλικά (εξάλλου, υπάρχουν πολλά παλιά εμπορικά κέντρα γεμάτα με σκουπίδια και χρήσιμα απορρίμματα) και φτιάχνουν πράγματα όπως παιχνίδια, μουσικά όργανα, ρούχα, βιβλία, ραδιόφωνα, συστήματα παραγωγής ηλεκτρισμού, εξαρτήματα ποδηλάτων και αυτοκινήτων κ.ά.

Η εργασία δεν είναι υποχρεωτική, αλλά σχεδόν όλοι εργάζονται. Όταν μπορούν να είναι οι ίδιοι αφεντικά της ζωής τους και να φτιάχνουν χρήσιμα πράγματα, οι άνθρωποι τείνουν να απολαμβάνουν την εργασία τους.

Εκείνοι που δεν εργάζονται και δεν συνεισφέρουν με κάποιο τρόπο, συχνά αντιμετωπίζονται χωρίς σεβασμό ή δεν έχουν πρόσβαση σε μερικές από τις ωραιότερες πτυχές της κοινωνικής ζωής, αλλά θεωρείται αδιανόητο η κοινότητα να αρνείται σε κάποιον την τροφή του ή την ιατρική περίθαλψη. Επειδή δεν βοηθούν τους άλλους, θα είναι πιο δύσκολο να αποκτήσουν σπάνιες τροφές και οι θεραπευτές είναι απίθανο να τους προσφέρουν μασάζ ή βελονισμό. Εάν όμως αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα, δεν θα αφεθούν ποτέ να λιμοκτονήσουν, να εξαθλιωθούν ή να πεθάνουν, όπως στον καπιταλιστικό πολιτισμό. Όσοι δεν επιθυμούν ή δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα με την εργασία τους αποτελούν μια μικρή διαρροή στους πόρους της κοινότητας, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το κόστος του παρασιτισμού των αφεντικών, των πολιτικών και της αστυνομικής και στρατιωτικής εξουσίας του παρελθόντος.

Δεν υπάρχει πια αστυνομία. Γενικά οι άνθρωποι είναι οπλισμένοι και εκπαιδευμένοι στην αυτοάμυνα και η καθημερινή ζωή όλων περιλαμβάνει δραστηριότητες που προάγουν μια αίσθηση προάσπισης του συλλογικού ή κοινοτικού συμφέροντος.

Οι άνθρωποι εξαρτώνται από τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια για την επιβίωση και την ευτυχία τους, οπότε εκείνοι που βλάπτουν τους κοινωνικούς δεσμούς, πάνω απ’ όλα βλάπτουν και απομονώνουν τον εαυτό τους.

Οι άνθρωποι πάλεψαν για να ανατρέψουν τους καταπιεστές τους. Νίκησαν την αστυνομία και τις στρατιωτικές δυνάμεις της άρχουσας τάξης, και έχουν ανάμνηση αυτής της νίκης. Η επιτακτική ανάγκη να μην κυβερνηθούν ποτέ ξανά αποτελεί σημαντικό κομμάτι της σημερινής τους ταυτότητας. Δεν πρόκειται να εκφοβιστούν από κάποιον περιστασιακό ψυχοπαθή ή μια συμμορία εκβιαστών που προσπαθούν να «πουλήσουν» προστασία.

Εν ολίγοις, η πόλη έχει αμελητέο περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Μια πολυπληθής κοινότητα ανθρώπων ζει σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή η οποία ωστόσο έχει εντυπωσιακή βιοποικιλότητα, με πολλά φυτικά και ζωικά είδη να συγκατοικούν μέσα στην πόλη. Οι κοινότητες δεν παράγουν ρύπανση που δεν μπορούν οι ίδιες να αποκαταστήσουν μόνες τους. Παίρνουν μια ποσότητα νερού από την λεκάνη απορροής της περιφέρειάς τους, που είναι όμως πολύ μικρότερη από την κατανάλωση μιας καπιταλιστικής πόλης, και πάντα σε συμφωνία με τις υπόλοιπες κοινότητες που χρησιμοποιούν την ίδια λεκάνη απορροής της περιφέρειας. Απελευθερώνουν στην ατμόσφαιρα μια ποσότητα αερίων του θερμοκηπίου μέσω της κατανάλωσης καυσίμων, αλλά αυτή είναι πολύ λιγότερη από την ποσότητα που αφαιρούν από την ατμόσφαιρα μέσω της γεωργικής τους δραστηριότητας (δεδομένου ότι όλα τα καύσιμά τους είναι φυτικά και ο άνθρακας που απελευθερώνουν είναι ο ίδιος άνθρακας που τα φυτά απορροφούν από την ατμόσφαιρα καθώς μεγαλώνουν). Σχεδόν όλο το φαγητό καλλιεργείται τοπικά και με βιώσιμο τρόπο. Οι άνθρωποι πραγματοποιούν μια μικρή ποσότητα εργοστασιακής παραγωγής, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της χρησιμοποιεί ανακυκλωμένα υλικά.

Έξω από την πόλη, ο κόσμος έχει μεταμορφωθεί ακόμα περισσότερο. Έρημοι, ζούγκλες, ορεινές περιοχές, βάλτοι, τούντρες και άλλες περιοχές που δεν μπορούν να υποστηρίξουν υψηλές πυκνότητες πληθυσμού με βιώσιμο τρόπο, έχουν επιστρέψει στην άγρια κατάσταση. Κανένα κυβερνητικό πρόγραμμα δεν ήταν απαραίτητο για τη δημιουργία προστατευόμενων φυσικών δρυμών. Απλά δεν άξιζε τον κόπο να παραμείνουμε εκεί μόλις τελείωσε η παραγωγή ορυκτών καυσίμων. Πολλές από αυτές τις περιοχές έχουν ανακτηθεί από τους προηγούμενους αυτόχθονες κατοίκους τους. Σε πολλές από αυτές, οι άνθρωποι υπάρχουν και πάλι ως κυνηγοί- τροφοσυλλέκτες, θεσπίζοντας την πιο ευφυή μορφή οικονομίας σε αυτή τη βιοπεριφέρεια και αντιστρέφοντας τη συμβατική έννοια για το τί είναι πραγματικά «φουτουριστικό».

Από την άλλη, ορισμένες αγροτικές κοινότητες είναι αυτάρκεις, επιβιώνοντας με τη γεωργία κήπων και την κτηνοτροφία, ή πιο εντατικά με την περμακουλτούρα. Πολλοί άνθρωποι, αφότου έφυγαν από τις πόλεις κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης του καπιταλισμού, έστησαν αυτές τις κοινότητες και είναι πιο ευτυχισμένοι και πολύ πιο υγιείς από όσο ήταν ποτέ στον καπιταλισμό. Μερικές από τις κοινότητες περμακουλτούρας αποτελούνται από πιο παραδοσιακά νοικοκυριά, με κάθε οικογένεια να φροντίζει τέσσερα με οκτώ στρέμματα γης, κατανεμημένα με αρκετή ομοιογένεια σε μια μεγάλη εδαφική έκταση.

Άλλες κοινότητες αποτελούνται από έναν πυκνοκατοικημένο πυρήνα με αρκετές εκατοντάδες κατοίκους που ζουν σε εντατικά καλλιεργημένους συλλογικούς κήπους, έκτασης άνω των σαράντα στρεμμάτων, που περιβάλλονται από οπωρώνες με φρούτα και ξηρούς καρπούς και από βοσκότοπους με ζώα, με έναν εξωτερικό δακτύλιο φυσικού δάσους ως οικολογικό καταφύγιο και τόπους για την περιστασιακή υλοτομία, το κυνήγι και τη συλλογή βοτάνων. Αυτές οι αγροτικές κοινότητες είναι σχεδόν εντελώς αυτάρκεις, έχουν μια βιώσιμη σχέση με τη γη τους, ενθαρρύνουν την υψηλή βιοποικιλότητα και έχουν μηδενική συμβολή στην αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.

Οι αγροτικές κοινότητες που βρίσκονται σε μικρή ακτίνα γύρω από τις πόλεις διεξάγουν εντατική γεωργία με τη βοήθεια ορισμένων μεταποιημένων αγαθών, σε συμβιωτική σχέση με τους αστικούς γείτονές τους. Κάθε εβδομάδα, χρησιμοποιώντας άλογα, άμαξες ή αγροτικά οχήματα βιοντίζελ, φέρνουν τρόφιμα και βιοκαύσιμα σε μια συγκεκριμένη γειτονιά της πόλης και παίρνουν το κομπόστ για φυσικό λίπασμα (σε μεγάλο βαθμό από τις τουαλέτες, καθώς τα απορρίμματα τροφίμων χρησιμοποιούνται κυρίως για τη σίτιση της αστικής πτηνοτροφίας).

Με αυτό το πλούσιο κομπόστ, γυαλί για θερμοκήπια, μεταλλικά εργαλεία και τα περιστασιακά τρακτέρ ή μηχανικά άροτρα που διαμοιράζονται ανάμεσα σε πολλές φάρμες, οι άνθρωποι μπορούν να παράγουν πολύ υγιεινή τροφή με υψηλές αποδόσεις όλο το χρόνο, χωρίς να καταστρέφουν το έδαφός τους ή να βασίζονται σε χημικές ουσίες και ορυκτά καύσιμα. Δεν χρησιμοποιούν μονοκαλλιέργεια αλλά μεθόδους intercropping περμακουλτούρας με την καλλιέργεια διάφορων φυτών που αλληλοβοηθούνται στα ίδια χωράφια. Αυτές οι οικολογικές τεχνικές γεωργίας είναι κατάλληλες για τη διατήρηση της υγείας του εδάφους και την αποθάρρυνση των παρασίτων.

Οι φάρμες αυτού του τύπου είναι διάσπαρτες από οπωρώνες και άλση, οπότε υπάρχει υψηλή βιοποικιλότητα, συμπεριλαμβανομένων πολλών πουλιών που τρώνε τα έντομα. Επειδή οι άνθρωποι δεν καλλιεργούν πλέον τα φυτά τους σε μαζικές μονοκαλλιέργειες, τα παράσιτα και οι ασθένειες δεν εξαπλώνονται τόσο ανεξέλεγκτα όσο συνέβαινε στην καπιταλιστική γεωργία. Η χρήση τοπικών φυτών με μεγάλη ποικιλία στα είδη, η προστασία του εδάφους και η συντήρηση των δασών, μετριάζουν επίσης τις επιπτώσεις της ξηρασίας και των άλλων ακραίων καιρικών φαινομένων που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή.

Εξακολουθεί να υπάρχει ένα σύστημα μεταφορών μεταξύ των διάφορων βιο-περιφερειών. Οι πόλεις συνδέονται με τρένα που κινούνται με βιοκαύσιμα και οι άνθρωποι διασχίζουν τακτικά τους ωκεανούς με πλοία που τροφοδοτούνται κυρίως από τον άνεμο. Το διαπεριφερειακό εμπόριο συμβαίνει με αυτόν τον τρόπο, αλλά πάνω απ’ όλα οι δια-περιφερειακές μετακινήσεις βοηθούν την κυκλοφορία των ανθρώπων, των ιδεών και των ταυτοτήτων. Οι άνθρωποι είναι λιγότερο κινητικοί από ό, τι ήταν στις τελευταίες ημέρες του καπιταλισμού, επειδή δεν είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις ιδιοτροπίες της οικονομίας και να ξεριζώνονται από τον τόπο τους αναζητώντας εργασία σε μακρινά και άγνωστα μέρη. Οι βιοπεριφέρειες είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αυτάρκεις οικονομικά και οι άνθρωποι μπορούν να υποστηρίξουν τον εαυτό τους. Αν μετακινούνται, είναι επειδή θέλουν να ταξιδέψουν, να δουν τον κόσμο, και είναι ελεύθεροι να το κάνουν επειδή δεν υπάρχουν πλέον σύνορα.

Η επικοινωνία μεγάλων αποστάσεων γίνεται κυρίως μέσω του ραδιοφώνου. Οι περισσότερες αστικές ή ημιαστικές κοινότητες έχουν τηλέφωνο και διαδίκτυο. Η εξαιρετικά τοξική για το περιβάλλον παραγωγή ηλεκτρονικών υπολογιστών έχει ως επί το πλείστον τελειώσει, αλλά μερικές πόλεις χρησιμοποιούν νέες, πιο αργές αλλά καθαρότερες μεθόδους για να συνεχίσουν να κατασκευάζουν υπολογιστές σε μια πολύ μικρότερη κλίμακα. Ωστόσο, κυκλοφορούν αρκετά παλιά εξαρτήματα έτσι ώστε οι περισσότερες γειτονιές που το θέλουν να μπορούν να διατηρούν υπολογιστές σε λειτουργία. Πολλοί άνθρωποι της υπαίθρου ζουν αρκετά κοντά σε μια πόλη και μπορούν να έχουν πρόσβαση όταν το επιθυμούν σε αυτές τις μορφές επικοινωνίας. Οι άνθρωποι λαμβάνουν ακόμα νέα από όλο τον κόσμο και καλλιεργούν μια ταυτότητα που είναι εν μέρει παγκόσμια.

Η οικονομική βάση της κοινωνίας έχει διαφοροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό μέσα σε κάθε γλωσσική κοινότητα. Με άλλα λόγια, στην ίδια περιφέρεια, κάποιος μπορεί να ζει σε μια γεωργική κοινότητα με τεχνολογικό επίπεδο παρόμοιο με αυτό της δυτικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, αλλά δίπλα του να υπάρχει ένα δάσος που κατοικείται από κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, οι οποίοι μερικές φορές το χρόνο πηγαίνουν σε μια κοντινή πόλη που είναι οργανωμένη από συνδικάτα και συνελεύσεις γειτονιάς και όπου υπάρχει ηλεκτρισμός, λεωφορεία, σιδηροδρομικοί σταθμοί ή λιμάνι, όπου μπορούν να παρακολουθήσουν νέες κινηματογραφικές ταινίες ή να διαβάσουν το blog κάποιου που βρίσκεται στην άλλη άκρη της Γης.

Εικόνες και ειδήσεις από όλο τον κόσμο περνούν από την κοινότητά τους σε αρκετά τακτική βάση. Στην ίδια περιφέρεια, μιλούν την ίδια γλώσσα και μοιράζονται μια παρόμοια κουλτούρα και ιστορία με κοινότητες που είναι, κατά τα άλλα, οργανωμένες οικονομικά και κοινωνικά με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Με αυτό τον τρόπο αποφεύγεται η ανάπτυξη μιας τοπικιστικής, απομονωμένης ταυτότητας, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια σειρά προβλημάτων, μεταξύ των οποίων είναι η πιθανή αναγέννηση των αυταρχικών, πατερναλιστικών και ιμπεριαλιστικών συμπεριφορών. Τέτοια φαινόμενα αντισταθμίζονται συνεχώς με την καλλιέργεια μιας παγκόσμιας ταυτότητας και την ανάμειξη με τα μέλη μιας ευρύτερης παγκόσμιας κοινότητας, που τη χαρακτηρίζει μεγάλη ποικιλομορφία και διαφορετικότητα.

Στην πραγματικότητα, επειδή οι περισσότερες γλωσσικές κοινότητες εκτείνονται πολύ πιο πέρα από μια συγκεκριμένη βιοπεριφέρεια, και επειδή οι άνθρωποι απολαμβάνουν μια κοινωνική κινητικότητα άνευ προηγουμένου, υπάρχει μια ατελείωτη κυκλοφορία ανθρώπων μεταξύ αυτών των διαφορετικών κοινοτήτων, καθώς το κάθε άτομο αποφασίζει, όταν ενηλικιώνεται, αν θέλει να ζήσει στην πόλη, την ύπαιθρο ή το δάσος. Όχι μόνο τα σύνορα δεν υπάρχουν μεταξύ των τεχνητά κατασκευασμένων εθνών – τα κοινωνικά σύνορα έχουν πάψει πλέον να εμποδίζουν την κυκλοφορία μεταξύ διαφορετικών ταυτοτήτων και πολιτισμικών κατηγοριών.

Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αυτός ο τρόπος ζωής μοιάζει με έναν παράδεισο αναμεμειγμένο όμως με τις σκληρές λεπτομέρειες της πραγματικότητας- διαφωνίες, σκληρή δουλειά, ερωτική απογοήτευση και προσωπικά δράματα. Για τους νεότερους, όλα αυτά φαίνονται συνηθισμένα και αναμενόμενα.

Και κάθε χρόνο, ο κόσμος αναρρώνει όλο και περισσότερο από τις καταστροφές που επέφερε ο βιομηχανικός καπιταλισμός.

Η έκταση των πραγματικών δασών και των υγροβιότοπων έχει αυξηθεί, καθώς κάποιες περιοχές έχουν αρχίσει να επιστρέφουν στην πρότερη άγρια κατάσταση, οι πυκνοκατοικημένες περιοχές μετατρέπονται σε υγιή οικοσυστήματα χάρη στην κηπουρική, την περμακουλτούρα και την εξάλειψη των ιδιωτικών αυτοκινήτων. Τα επίπεδα αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα μειώνονται πραγματικά, αν και με αργό ρυθμό, καθώς για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό ο άνθρακας επιστρέφει στο έδαφος, στα δάση, στους υγροβιότοπους και στις κατάφυτες νέες εστίες πρασίνου στις αστικές περιοχές, ενώ η καύση ορυκτών καυσίμων έχει σταματήσει. Πάνω από το ένα τρίτο των ειδών στον πλανήτη εξαφανίστηκαν από την ανθρώπινη παρέμβαση πριν οι άνθρωποι αλλάξουν τελικά τον τρόπο ζωής τους, αλλά τώρα που η πορεία καταστροφής των οικότοπων έχει αντιστραφεί, πολλά είδη επιστρέφουν από το χείλος του εξαφάνισης. Όσο η ανθρωπότητα δεν ξεχνά το πιο δύσκολο μάθημα που πήρε ποτέ, σε μερικά εκατομμύρια χρόνια η βιοποικιλότητα της Γης θα μπορέσει να είναι να είναι και πάλι τόσο μεγάλη όσο ήταν κάποτε.

Η αξιοπρεπής διαβίωση αντικατέστησε την κερδοφορία και έγινε το νέο κοινωνικό κριτήριο, αλλά σαν ένα πραξικόπημα ενάντια σε όλες τις κυβερνήσεις και όλους τους μηχανισμούς του κοινωνικού σχεδιασμού, ο καθένας μπορεί πλέον να καθορίζει μόνος του ποιο είναι το μέτρο και τον τρόπο που ο ίδιος θα το επιτύχει. Οι άνθρωποι έχουν ανακτήσει την ικανότητα να μπορούν οι ίδιοι να τρέφουν και να στεγάζουν τους εαυτούς τους. Οι μεμονωμένες κοινότητες έχουν αποδείξει ότι είναι πιο επιτυχημένες στο να δημιουργούν έναν τρόπο βιωσιμότητας, καλύτερα προσαρμοσμένο στις τοπικές συνθήκες και στις ποικίλες αλλαγές που έχουν προκληθεί από την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Σε τελική ανάλυση, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη.

Οι λύσεις που δεν θα συζητούσαν ποτέ όλοι όσοι επωφελούνταν από την κλιματική αλλαγή, είναι οι λύσεις που έχουμε ελπίδες να λειτουργήσουν. Τον περισσότερο καιρό, οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονταν εκείνους που προειδοποιούσαν για την κλιματική αλλαγή, για την οικολογική κατάρρευση, για όλα τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τις κυβερνήσεις και τον καπιταλισμό, δεν σεβόντουσαν εκείνους που ζητούσαν ριζοσπαστικές λύσεις.

Στο τέλος είδαν ότι η καλύτερη απόφαση που πήραν ποτέ ήταν να σταματήσουν να εμπιστεύονται αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, τους υπεύθυνους για όλα αυτά τα προβλήματα, και αντ’ αυτού να εμπιστευτούν τον εαυτό τους και να κάνουν το μεγάλο βήμα.

Εκείνοι οι αναγνώστες που αμφιβάλλουν για την πιθανότητα αυτού του οράματος μπορούν να βρουν πιο αναλυτικές απαντήσεις στο βιβλίο «Αγροί, Εργοστάσια, Εργαστήρια» του Peter Kropotkin, στο οποίο παρουσιάστηκε με επιστημονικό τρόπο μια παρόμοια πρόταση, πάνω από εκατό χρόνια πριν. Μπορούν επίσης να εξετάσουν το πώς ήταν οργανωμένη η γη στην οποία ζουν πριν από την αποικιοκρατία. Στην Βιρτζίνια των Η.Π.Α., εκεί από όπου κατάγομαι, η Συνομοσπονδία των Powhatan διατηρούσε την ειρήνη και συντόνιζε το εμπόριο μεταξύ πολλών εθνών στο νότιο τμήμα της λεκάνης απορροής του Κόλπου Chesapeake. Στο βορρά, η Συνομοσπονδία των Haudensaunne διατήρησε την ειρήνη μεταξύ πέντε, και αργότερα έξι εθνών, για εκατοντάδες έτη. Και οι δύο αυτές ομάδες υποστήριζαν υψηλές πυκνότητες πληθυσμού μέσω εντατικής καλλιέργειας και αλιείας, χωρίς να υποβαθμίζουν το περιβάλλον τους.

Εκεί που ζω τώρα, στη Βαρκελώνη, οι εργάτες κατέλαβαν την πόλη και τα εργοστάσια και διοικούσαν τα πάντα μόνοι τους το 1936. Και εκεί που τυχαίνει να βρίσκομαι τώρα καθώς γράφω αυτό το άρθρο, στο Σηάτλ, έγινε μια γενική απεργία το 1919 που κράτησε ένα μήνα, και οι εργάτες αποδείχθηκαν επίσης ικανοί να οργανωθούν και να διατηρήσουν την ειρήνη.

Όλα αυτά δεν είναι απλά ένα όνειρο. Είναι μια επικείμενη πιθανότητα, αλλά μόνο αν έχουμε το θάρρος να πιστέψουμε σε αυτήν.

______

PETER GELDERLOOS

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Νίκος Γκατζίκης – Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

________

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Μια αναρχική λύση στην περιβαλλοντική καταστροφή – Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Εκδήλωση για το Περιβαλλοντικό & Παραδοσιακό Γλέντι στις 4 Ιουλίου

Ως νεοσύστατη Πρωτοβουλία Κατοίκων Καλαμάτας σας προσκαλούμε το Σάββατο, 4 Ιουλίου σε εκδήλωση στο χώρο μας (Ταράτσα). Είμαστε εργαζόμενοι/ες, άτομα στο χώρο της εκπαίδευσης, της τέχνης και των επιστημών, άνεργοι/ες, που συναντηθήκαμε κι αρχίσαμε να συζητάμε για τα προβλήματά μας οριζόντια κι αδιαμεσολάβητα, να διαβάζουμε και να μελετάμε συλλογικά. Διαπιστώσαμε έμπρακτα πως σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης όπως η πανδημία μόνο εμείς ενδιαφερόμαστε ο ένας για την άλλη, όχι το κράτος και οι κυρίαρχοι που διαχειρίζονται τις ζωές μας σα μονάδες παραγωγής κέρδους και τα σώματά μας σαν επιφάνειες άσκησης ελέγχου. Γι’ αυτό δημιουργούμε στην πόλη μια νέα δομή κι έναν ελεύθερο κοινωνικό χώρο, όπου μπορούμε να συναντηθούμε στις βάσεις της αλληλοβοήθειας, της αυτοοργάνωσης και της αυτομόρφωσης.

Πρόγραμμα Εκδήλωσης:

19:00 – Αυτοπαρουσίαση της Πρωτοβουλίας
19:30 – Εκδήλωση για τις Εξορύξεις και το Περιβαλλοντικό:
-Προβολή ταινίας μικρής διάρκειας για τις εξορύξεις
-Τοποθετήσεις από: Ανοιχτή συνέλευση Πάτρας Ενάντια στις Eξορύξεις, Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις Εξορύξεις, Κενό Δίκτυο και Support Earth .
-Παρεμβάσεις από συλλογικότητες, ατομικότητες & κουβέντα πάνω στο περιβαλλοντικό
22:00 – Παραδοσιακό Γλέντι

Στην Ταράτσα (Σιδηροδρομικού Σταθμού 19, ανάμεσα απ’ το Gourmet και το Doc)

Πρόσβαση στο χώρο: Εισέρχεστε από την είσοδο της πολυκατοικίας ανάμεσα στο Gourmet και το Doc wine bar. Ανεβαίνετε με τον ανελκυστήρα μέχρι τον 4ο όροφο και μετά συνεχίζετε με τις σκάλες προς την ταράτσα (δύο όροφοι). Εάν υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα πρόσβασης (π.χ. μη-δυνατότητα ν’ ανέβετε σκάλες), μπορείτε να στείλετε μήνυμα στο email protovoulia-kalamatas@riseup.net ή στην σελίδα μας στο Facebook.

Πρωτοβουλία Κατοίκων Καλαμάτας

The post Εκδήλωση για το Περιβαλλοντικό- Σαβ. 4/7- Κοινωνικός Χώρος ΤΑΡΑΤΣΑ- Καλαμάτα appeared first on Void Network.

Με πολύ κατατοπιστικό τρόπο η νεο-φιλελέυθερη “Καθημερινή” σε πρόσφατο άρθρο της ενημερώνει με ενθουσιασμό για τα σχέδια υπερεκμετάλλευσης, ιδιωτικοποίησης και απαγόρευσης της ελεύθερης πρόσβασης σε όλες τις παραλίες της Ελλάδας. Διαβάστε τα σχέδια, ενημερωθήτε, δράστε, ενημερώστε τους συνανθρώπους σας, οργανωθήτε, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ! // Κενό Δίκτυο

“Τι αλλάζει στους αιγιαλούς?” Γιώργος Λιάλιος 
Καθημερινή Κυριακή 27 Απριλίου 2014

Σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που η Πολιτεία διαχειρίζεται τους αιγιαλούς και τις παραλίες της χώρας, με στόχο, μεταξύ άλλων, την ενίσχυση της επιχειρηματικής εκμετάλλευσης της ακτογραμμής προωθούνται με το σχετικό σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών. Ανάμεσα στις προτάσεις βρίσκονται η μείωση των περιορισμών που ισχύουν σήμερα στην παραχώρηση αιγιαλού και παραλίας σε δήμους και ιδιώτες, η νομιμοποίηση αυθαιρέτων που χρησιμοποιούνται για επιχειρηματικούς σκοπούς, αλλά και η διευκόλυνση της κατασκευής έργων που εξυπηρετούν παραθαλάσσιες επιχειρήσεις.

Το σχέδιο νόμου τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση μέχρι τις 8 Μαΐου. Οπως προβλέπεται μεταξύ άλλων:

1. Αφαιρούνται όλοι οι περιορισμοί στην έκταση που μπορεί να παραχωρηθεί σε απλή χρήση (λ.χ. ξαπλώστρες, αναψυκτήρια). Στην ισχύουσα νομοθεσία απαγορεύεται η παραχώρηση έκτασης μεγαλύτερης των 500 τ.μ., ενώ υπάρχει υποχρέωση δημιουργίας ελεύθερων «ζωνών» 100 μέτρων.

2. Αφαιρούνται όλες οι αναφορές στην υποχρέωση ελεύθερης και απρόσκοπτης πρόσβασης στον αιγιαλό, καθώς και η απαγόρευση της παραχώρησης της αποκλειστικής χρήσης αιγιαλού και παραλίας. Η μόνη αναφορά είναι ότι στις παραχωρήσεις πρέπει «να περιλαμβάνονται όροι χρήσης που να διασφαλίζουν την πρόσβαση του κοινού, ύστερα από αιτιολογημένη στάθμιση των συμφερόντων που εξυπηρετούνται ή βλάπτονται».

3. Διευκολύνεται η δημιουργία μόνιμων κατασκευών από ιδιώτες για επιχειρηματικό σκοπό. Μοναδική προϋπόθεση είναι η παραχώρηση «να κρίνεται απολύτως απαραίτητη για την επίτευξη του [επιχειρηματικού] σκοπού» από τον γενικό γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όλες οι παράκτιες ξενοδοχειακές μονάδες της χώρας μπορούν να επεκτείνουν μόνιμα τις εγκαταστάσεις τους στη ζώνη από την παραλία έως και τη θάλασσα.

4. Επιτρέπεται η επιχωμάτωση (μπάζωμα) θαλάσσιου χώρου για την εξυπηρέτηση επιχειρηματικής δραστηριότητας που έχει ενταχθεί στις στρατηγικές επενδύσεις ή έχει εγκριθεί ΕΣΧΑΔΑ ή ΕΣΧΑΣΕ (ειδικά σχέδια χωρικής ανάπτυξης δημοσίων ή ιδιωτικών ακινήτων).

5. Το σχέδιο νόμου προβλέπει επίσης τη δυνατότητα νομιμοποίησης αυθαίρετων κατασκευών (έναντι οικονομικού ανταλλάγματος) που βρίσκονται στον αιγιαλό και την παραλία, που χρησιμοποιούνται όχι για κατοικία, αλλά για επιχειρηματικούς σκοπούς. Η δυνατότητα αυτή δεν είχε δοθεί έως σήμερα από τους νόμους για τη νομιμοποίηση της αυθαίρετης δόμησης (ν. 4014/11, ν. 4178/13) για τον αιγιαλό, τα δάση και τους αρχαιολογικούς χώρους, ως αντίθετη στη συνταγματική επιταγή.

Η πρόθεση του υπουργείου Οικονομικών να νομιμοποιήσει αυθαίρετα στον αιγιαλό είναι επόμενο να τερματίσει την εκστρατεία του υπουργείου Περιβάλλοντος (Επιθεωρητές Περιβάλλοντος και Ειδική Υπηρεσία Επιθεώρησης και Κατεδάφισης Αυθαιρέτων – ΕΥΕΚΑ) για κατεδάφιση αυθαιρέτων με πόρους του Πράσινου Ταμείου. Η προσπάθεια έχει ξεκινήσει εδώ και δύο χρόνια και παρουσιάζει ιδιαίτερη κινητικότητα τους τελευταίους μήνες. Χαρακτηριστικά, πρόσφατα πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα ημερίδα με τη συμμετοχή των εμπλεκομένων (εκπροσώπων των υπηρεσιών τεχνικού ελέγχου και των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων) με θέμα την οργάνωση και επίσπευση της διαδικασίας κατεδαφίσεων και τη χρηματοδότησή τους από το Πράσινο Ταμείο. Σε συνέχεια αυτής, ο γενικός επιθεωρητής Περιβάλλοντος Παν. Μέρκος ζήτησε από τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις στις 3 Απριλίου την αποστολή συγκεντρωτικών πινάκων αυθαιρέτων. «Μέχρι σήμερα έχουν αποσταλεί στην ΕΥΕΚΑ περί τα 3.000 πρωτόκολλα κατεδάφισης αυθαιρέτων στον αιγιαλό από όλη την Ελλάδα», λέει στην «Κ» η επικεφαλής νότιου τομέα της υπηρεσίας, Δέσποινα Ποδαρά. «Το Πράσινο Ταμείο θα διαθέσει ένα εκατ. ευρώ για κατεδαφίσεις αυθαιρέτων σε αιγιαλούς και δάση το 2014 και προσπαθούμε να κινητοποιήσουμε τις υπηρεσίες».

πηγή:
http://www.kathimerini.gr/764449/article/epikairothta/ellada/ti-allazei-stoys-aigialoys

The post SOS KATAΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ:”Τι αλλάζει στους αιγιαλούς?” Γιώργος Λιάλιος appeared first on Void Network.

Αναδημοσίευση από το ΠΟΝΤΙΚΙ,
τεύχος 1805 στις 27 Μαρτίου 2014 

Σε επικοινωνιακή καταιγίδα με τρισδιάστατη μακέτα – μαϊμουδιά έχει επιδοθεί η Lamda Development, στην οποία παρουσιάζει μια εντελώς παραπλανητική εικόνα για το πώς θα γίνει το Ελληνικό και η παραλιακή ζώνη, εάν γίνουν πράξη τα σχέδιά της.

Φαίνεται ότι τα στελέχη του μοναδικού ενδιαφερόμενου επενδυτή διάβαζαν στα νιάτα τους Μαγιακόφσκι και τους έμεινε η φράση του «η τέχνη δεν πρέπει ν’ αντανακλά σαν τον καθρέφτη, μα σαν φακός να μεγεθύνει». Μόνο που ξεχνούν ότι η μαϊμουδιά και η παραπλάνηση της κοινής γνώμης δεν είναι τέχνη…
Σύμφωνα με το τρισδιάστατο σχέδιο της ανάπλασης του Ελληνικού που πλασάρει σαν καθρεφτάκι στους ιθαγενείς η Lamda Development, το πράσινο θα ανέρχεται στο 70% της έκτασης, όπως φαίνεται στην εικόνα 1, που είναι από το τρισδιάστατο βίντεο που έχει δώσει στη δημοσιότητα η εταιρεία. Παράλληλα, στην ίδια εικόνα η δόμηση εμφανίζεται μόλις στο 20% της έκτασης των περίπου 6.500 στρεμμάτων, ενώ στην πραγματικότητα θα απλώνεται σε 3.000.000 τετραγωνικά μέτρα. Στο επικοινωνιακό master plan της εταιρείας έχουν «πρασινίσει» τα πάντα! Κτήρια, δρόμοι, άσφαλτος, εμπορικά κέντρα και ξενοδοχεία!

Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι τελείως διαφορετική, όπως προκύπτει από τις χρήσεις γης που έχουν προβλεφθεί στον σχετικό νόμο αλλά και από τα κεντρικά στοιχεία του master plan που η ίδια η εταιρεία έχει γνωστοποιήσει.

Το «Π», διαπιστώνοντας τη… μαϊμουδιά που επιχειρείται προκειμένου οι πολίτες να θαμπωθούν από ένα πλαστό βίντεο, από μια μαγική εικόνα, ζήτησε από έμπειρους μηχανικούς και αρχιτέκτονες να κάνουν, βασιζόμενοι στις πληροφορίες που η ίδια η εταιρεία έχει δώσει, ένα ρεαλιστικό σχέδιο της «αξιοποίησης» που προτείνουν. Το αποτέλεσμα, όπως φαίνεται στην εικόνα 2 (κεντρική), συγκρινόμενο με την τρισδιάστατη μαϊμουδιά της εταιρείας, είναι καταλυτικό. Σχεδόν το σύνολο της έκτασης των 6.500 στρεμμάτων γίνεται τσιμέντο, ενώ χαρακτηριστική είναι η πλήρης κατάληψη της παραλίας.
Όσο για το πάρκο, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, όπως υποστηρίζει η εταιρεία, θα είναι επί της ουσίας ο ελεύθερος – ακάλυπτος χώρος που θα δίνει υπεραξία στις βίλες και τα ξενοδοχεία, το καζίνο και τον ουρανοξύστη (!).

 

Επενδυτές χωρίς λεφτά!

Η εταιρεία, συνεπικουρούμενη από το ΤΑΙΠΕΔ, προβάλλει δεόντως τον ισχυρισμό ότι στην έκταση θα επενδυθούν άνω των 7 δισεκατομμυρίων ευρώ, προσπαθώντας με αυτό το αστρονομικό ποσό να θολώσει τα νερά και να πέσει χαμηλά στη συζήτηση το ευτελές τίμημα που δίνει για το πιο ακριβό παραθαλάσσιο οικόπεδο της Ευρώπης.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η εταιρεία διαθέτει αυτά τα κονδύλια. Και αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά η ίδια η Lamda Development. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που η ίδια η εταιρεία έχει δώσει, η ανάπτυξη του Ελληνικού θα γίνει σε τρεις φάσεις, σε τρεις πενταετίες. Κατά την πρώτη πενταετία προτεραιότητα είναι η κατασκευή του ενυδρείου, η μαρίνα, ένα μεγάλο κομμάτι του πάρκου, το θεματικό πάρκο και οι υποδομές.

Σε αυτή την πρώτη φάση βασικοί χρηματοδότες της επένδυσης είναι η Αl Maabar, μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες real estate στην ευρύτερη περιοχή της Mέσης Aνατολής και της Βορείου Αφρικής, και η Fosun, ένας από τους πολυεθνικούς ομίλους της Κίνας με δραστηριότητες στους τομείς της βιομηχανίας, των επενδύσεων, της διαχείρισης περιουσίας και των ασφαλειών.

Όμως, όπως προκύπτει από δηλώσεις που έχει κάνει ο διευθύνων σύμβουλος της Lamda Οδυσσέας Αθανασίου, τίποτε άλλο δεν είναι εξασφαλισμένο. Ιδού η άκρως αποκαλυπτική δήλωσή του στην εφημερίδα «Το Βήμα», στις 9 Μαρτίου 2013: «Στην πορεία ευελπιστούμε να προσελκύσουμε και άλλα κεφάλαια που θα υλοποιήσουν εξειδικευμένες επενδύσεις, όπως το θεματικό πάρκο, το διεθνές κέντρο υγείας, τα ξενοδοχεία, το καζίνο κ.ά.».

Με απλά λόγια, η στρατηγική είναι «αρπάζουμε τα 6.500 στρέμματα έναντι πινακίου φακής και μετά βλέποντας και κάνοντας. Βγαίνουμε στην αγορά, διαλαλούμε την ιδιοκτησία μας και ψάχνουμε για επενδυτές»!

Ζητείται η διερεύνηση ποινικών ευθυνών

Αίτηση – αναφορά στην προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών Παναγιώτα Φάκου, για την επικείμενη εκποίηση μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. αντί ιδιαίτερα χαμηλού τιμήματος, κατέθεσε στις 24 Μαρτίου η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σοφία Σακοράφα.

Η Σοφία Σακοράφα στην αίτηση – αναφορά της ζητά «να διερευνηθεί άμεσα η τυχόν ύπαρξη ποινικών ευθυνών για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις κάθε εμπλεκόμενου προσώπου, που αφορούν την επικείμενη εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. από το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε. (ΤΑΙΠΕΔ) μετά την υποβολή μιας και μόνης προσφοράς από την Lamda Development και μάλιστα αντί πολύ χαμηλού τιμήματος, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου, το οποίο φέρεται να μην ξεπερνά τα 430.000.000 ευρώ».
Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη αναφορά αναφορά επισημαίνει ότι, σύμφωνα με την εκτίμησή της, υπάρχουν «αποχρώσες ενδείξεις για μη νόμιμες ενέργειες εκ μέρους των μελών του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ και ενδεχομένως και άλλων προσώπων στην εν εξελίξει διαγωνιστική διαδικασία εκποίησης των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε., που θα ζημιώσουν οικονομικά τη χώρα μας και κάθε πολίτη ξεχωριστά».

Στην αναφορά υπογραμμίζεται το γεγονός ότι η προσφορά του μοναδικού ενδιαφερόμενου επενδυτή ήταν πολύ κάτω και από εκείνη του ανεξάρτητου αποτιμητή του ΤΑΙΠΕΔ, που φέρεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, να έχει εκτιμήσει την αξία των μετοχών στα 700 εκατομμύρια ευρώ, υψηλότερα από την τιμή που προσέφερε η Lamda. Η εν λόγω διαδικασία της βελτιωμένης προσφοράς, επισημαίνεται στη αναφορά, ακολουθείται με μοναδικό τρόπο από το ΤΑΙΠΕΔ, ως αναθέτουσα αρχή, καθώς δεν προβλέπεται στις συνήθεις διαγωνιστικές διαδικασίες, ιδίως μάλιστα με έναν και μόνο διαγωνιζόμενο, όπως στην προκειμένη περίπτωση. «Κατά συνέπεια, είναι κρίσιμη η τήρηση της νομιμότητας και της διαφάνειας της διαδικασίας που τηρείται για την απόκτηση του μετοχικού κεφαλαίου της Ελληνικό Α.Ε. με βάση την πραγματική οικονομική αξία της έκτασης».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην αίτηση – αναφορά προς την προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών σημειώνει ακόμα:

Το ΤΑΙΠΕΔ προβαίνει στην πώληση του συνόλου των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. – αν και αρχικά είχε αποφασίσει να μεταβιβάσει μόνο την πλειοψηφία αυτών –, που η μοναδική της περιουσία είναι η επίμαχη έκταση, χωρίς να αποφασίσει να βελτιώσει την αξία της με την κατασκευή έργων, επιλέγει τον αγοραστή – επενδυτή μόνο με οικονομικά κριτήρια, ενώ τηρεί απόλυτη μυστικότητα στη διαδικασία εκποίησης των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε.

Το ΤΑΙΠΕΔ δηλώνει ότι πρόθεσή του είναι «να διατηρήσει υψηλό βαθμό διαφάνειας καθ’ όλη τη διάρκεια της Διαδικασίας Πώλησης της Συναλλαγής» και της αξιοποίησης του επίμαχου ακινήτου, με σκοπό το κέρδος για την Ελληνικό Α.Ε. και κατ’ επέκταση για το ελληνικό Δημόσιο, χωρίς όμως να προκύπτει από κανένα στοιχείο ότι η πρόθεσή αυτή εκπληρώνεται με την τροπή που έχει πάρει η διαδικασία της πώλησης.

Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι, αν και αρχικά έγιναν εννέα υποβολές εκδήλωσης ενδιαφέροντος, προκρίθηκαν τέσσερις και συγκεκριμένα οι εταιρείες Lamda Development, London Regional, Elbit, Quatari Diari. Οι εταιρείες που αποκλείστηκαν υπέβαλαν ενστάσεις προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, τον ισχυρισμό ότι η Lamda Development δεν είχε προσφέρει το πλαφόν των 700.000.000 ευρώ, καθώς σε αυτό το ποσό είχε εκτιμηθεί η αξία από τον ανεξάρτητο αποτιμητή του ΤΑΙΠΕΔ. Σημειώνεται ότι η εν λόγω πληροφορία δεν δόθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο ουδέποτε έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία της διαγωνιστικής διαδικασίας –παρά τα αντιθέτως προβαλλόμενα περί διαφάνειας –, αλλά προέρχεται από την επενδυτική αγορά.

Η διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ, προκειμένου να φανεί ότι ο διαγωνισμός προσελκύει μεγάλο επενδυτικό ενδιαφέρον, δεν είχε επιβάλει κανέναν όρο. «Στην πράξη οι ενδιαφερόμενοι δεν είχαν παραλάβει κανέναν επενδυτικό φάκελο, ούτε γνώριζαν την ακριβή έκταση προς αξιοποίηση ή τις δικαστικές εκκρεμότητες».

  Η επιλογή εκ μέρους του ΤΑΙΠΕΔ της εταιρείας Lamda Development φαίνεται ως αναγκαστικός «μονόδρομος», χωρίς κανέναν ανταγωνισμό, για την εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. και την αξιοποίηση τελικά μιας έκτασης που, σύμφωνα με την πρόσκληση ενδιαφέροντος του ΤΑΙΠΕΔ, θα αποτελέσει «πόλο διεθνούς ακτινοβολίας για τη χώρα μας» για ποσό το οποίο φέρεται να μην ξεπερνά τα 430.000.000 ευρώ.

  Ειδικότερα οι εκτιμητές από τους οποίους είχε ζητήσει η Ελληνικό Α.Ε. μια πρώτη εκτίμηση θεώρησαν ως κατώτατη αξία της επίμαχης έκτασης το 1.239.000.000 ευρώ. Παραδόξως, το ΤΑΙΠΕΔ αμφισβήτησε τη μεθοδολογία της ως άνω εκτίμησης με αποτέλεσμα «να χαμηλώσει» την αξία της έκτασης. Σε κάθε περίπτωση, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της ως άνω επιστολής, το ΤΑΙΠΕΔ δεν ήθελε να υπάρξει εκτίμηση της αξίας – πράγμα που ακούγεται τουλάχιστον περίεργο – αναφέροντας ότι «η τελική εκτίμηση για τις ανάγκες του διαγωνισμού θα γίνει μεταγενέστερα βάσει της δόμησης που θα προτείνει ο κάθε επενδυτής». Με την ίδια επιστολή εκφράζεται η αντιπαράθεση μεταξύ Ελληνικό Α.Ε. και ΤΑΙΠΕΔ, καθώς και η έκκληση του πρ. προέδρου της Ελληνικό Α.Ε. για μη παρέμβαση εκ μέρους του ΤΑΙΠΕΔ στο έργο των εκτιμητών.

  Περαιτέρω, άξιο προς διερεύνηση είναι το γεγονός ότι πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ διετέλεσε ο κ. Κωνσταντίνος Μητρόπουλος, ο οποίος, σύμφωνα με δημοσίευμα, ήταν εκτελεστικός πρόεδρος της Eurobank EFG Equities ΑΕΠΕΥ και επικεφαλής Επενδυτικής Τραπεζικής και Private Equity του ομίλου Eurobank, η οποία σχετίζεται με τη Lamda.

Ευθύνες

Προσθέτως, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα της 23.3.2014 της «Real News», ο αρχιτέκτονας της Lamda Development κ. Νόρμαν Φόστερ, ιδιοκτήτης της εταιρείας Foster and Partners, φέρεται να εμπλέκεται επαγγελματικά με την εταιρεία Βuro Happold, η οποία είναι μητρική εταιρεία της Happold Consulting, που είναι η νέα σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ. Μάλιστα το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο αρχιτέκτονας της Lamda Development συνεργάστηκε με την Buro Happold σε 12 μεγάλα κατασκευαστικά έργα σε όλο τον κόσμο.

Η Σοφία Σακοράφα με την αίτηση – αναφορά της ζητά επίσης, προκειμένου να σχηματιστεί ασφαλής κρίση, να αξιολογηθεί η εν γένει συμπεριφορά του ΤΑΙΠΕΔ κατά την εκποίηση της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου. Παράλληλα, ζητά από την Παναγιώτα Φάκου, «στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς σας, να προβείτε σε κάθε ενέργεια και να λάβετε κάθε μέτρο προκειμένου να ελεγχθούν τυχόν ευθύνες όλων των εμπλεκομένων, καθώς τίθεται θέμα μείζονος προστασίας του δημοσίου συμφέροντος, το οποίο κατά την εκτίμησή μου απειλείται και ενδεχομένως να παραβιάζεται εκ μέρους των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του ΤΑΙΠΕΔ, των συμβούλων του και των λοιπών συμμετεχόντων στην επίμαχη πρόσκληση ενδιαφέροντος για την εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε.».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι με βάση τα δεδομένα σε συνδυασμό με την αδιαφάνεια της διαγωνιστικής διαδικασίας, τη συνέχιση αυτής με έναν μόνο διαγωνιζόμενο, την οικονομική αξία της επίμαχης έκτασης, τη χαμηλή οικονομική προσφορά της Lamda Development, την «αναπομπή» από το ΤΑΙΠΕΔ της προσφοράς στην ίδια εταιρεία με την πρόσκληση για υποβολή βελτιωμένης προσφοράς και, κυρίως, τη σημασία που έχει η αξιοποίηση του πρ. αεροδρομίου του Ελληνικού τόσο για τη χώρα συνολικά όσο και για την ποιότητα ζωής των κατοίκων του λεκανοπεδίου, εκτιμά ότι υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις για μη νόμιμες ενέργειες εκ μέρους των μελών του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ και ενδεχομένως και άλλων προσώπων.
 
πηγή: http://www.topontiki.gr/article/70970/Trisdiastati-maketa—maimou

The post Tί συμβαίνει στο Ελληνικό; / Τρισδιάστατη μακέτα – μαϊμού appeared first on Void Network.

Είμαστε μια κοινότητα από 50 άντρες 50 γυναίκες και 70 παιδιά, είμαστε ινδιάνοι και ανήκουμε στην φυλή των Guarani-Kaiowá της όχθης του ποταμού Hovy στην πολιτεία Μato Grosso do Sul. 

Γράφουμε αυτό το γράμμα σαν απάντηση στην εντολή εκκένωσης που μας έχει κοινοποιηθεί από το υπουργείο δικαιοσύνης της Βραζιλίας.
Θεωρούμε απαράδεκτη μια τέτοια απόφαση από την μεριά της δικαιοσύνης να μην λάβει καθόλου υπ όψιν τα δικαιώματά μας και να θέλει με τη βία να μας διώξει από την γη μας. Αυτήν την απόφαση την θεωρούμε σαν μια απόφαση γενοκτονίας ενάντια σε ένα λαό αυτοχθόνων ινδιάνων.
Θέλουμε να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα και στην κυβέρνηση της Βραζιλίας και στη δικαιοσύνη, ότι έχουμε χάσει κάθε ελπίδα να επιβιώσουμε με αξιοπρέπεια και δίχως βία στην δική μας γη και πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε πλέον να βρούμε καταφύγιο στη Βραζιλιάνικη δικαιοσύνη. 

Σε ποιόν πλέον θα καταγγέλλουμε τη βία που ασκείτε ενάντια στη ζωή μας ; Για ποια δικαιοσύνη της Βραζιλίας μιλάμε ; 

Ήδη 50 μέτρα από το ποτάμι είχαμε νεκρούς από τη φυλή μας επειδή τους ξυλοκόπησαν και τους βασάνισαν οι πληρωμένοι “πιστολέρος” (μπράβοι) των μεγαλοκτηματιών.
Ζούμε απομονωμένοι χωρίς βοήθεια από πουθενά και περιτριγυρισμένοι από τους πάνοπλους μπράβους των μεγαλοτσιφλικάδων, παρόλα αυτά έχουμε κατορθώσει να αντισταθούμε τρώγοντας λιγοστό φαγητό μία φορά την ημέρα. Όλα αυτά τα υποφέρουμε και κάνουμε υπομονή προσπαθώντας να πάρουμε πίσω την γη μας που μας την έχουν πάρει με τη βία. Εκεί είναι θαμμένοι όλοι μας οι πρόγονοι, παππούδες, γιαγιάδες.

 Εμείς τώρα έχουμε πάρει σαν κοινότητα μια ομόφωνη απόφαση, και ζητάμε από την κυβέρνηση της Βραζιλίας να μας σκοτώσουν όλους εδώ στην όχθη του ποταμού που είμαστε.
Εμείς ζητάμε από την κυβέρνηση και την δικαιοσύνη να δώσει εντολή για μαζικές εκτελέσεις και να μας θάψουν όλους εδώ. Ζητάμε μια και καλή να δώσουν εντολή εξαφάνισης της φυλής μας και να στείλουν εκσκαφείς για να ανοίξουν μία μεγάλη τρύπα για να θάψουν όλα μαζί τα σώματά μας.
Περιμένουμε αυτή την απόφαση για τον μαζικό θάνατο των Guarani-Kaiowá από τη δικαιοσύνη και να μας θάψουν όλους εδώ. 
Σαν ένας λαός ινδιάνων αποφασίσαμε απλά να πεθάνουμε όλοι εδώ. Δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή αυτή είναι η τελική μας απόφαση που πάρθηκε ομόφωνα από όλα τα μέλη της κοινότητας έπειτα από την απόφαση της δικαιοσύνης της πολιτείας του Μato Grosso do Sul. 

Η κοινότητα των Guarani-Kaiowá του ποταμού Hovy στην πολιτεία Μato Grosso do Sul
.
8/10/2012 

Η κατάσταση από αυτή τη φυλή είναι η μεγαλύτερη τραγωδία του ινδιάνικου ζητήματος σε όλο τον κόσμο. Ο λαός αυτός έχει πληθυσμό 43.000 και αφού τους πήραν τα εδάφη τους η κυβέρνηση τους έχει χωρίσει σε 43 ομάδες που συνεχώς τους αλλάζει θέση για να παραχωρήσει και τα τελευταία και τα ελάχιστα μέρη που τους έχουν απομείνει στους κτηματίες. Έχοντας αναλύσει τα δεδομένα από το 2003 μέχρι το 1910 ο αριθμός των φόνων είναι 145 για κάθε 100000 κατοίκους, τη στιγμή που στο Ιράκ είναι 93 φόνοι ανά 100000 κατοίκους. Εκτός από όσους σκοτώνουν οι μπράβοι των μεγαλοκτηματιών για να τους πάρουν τα εδάφη τους, κάθε έξι ημέρες ένας νέος Guarani-Kaiowá αυτοκτονεί. 

Καλούμε όλους σας να υπογράψετε σε αυτή την καμπάνια εκφράζοντας άμεσα την Διεθνή Αλληλεγγύη προς τον αγώνα επιβίωσης αυτών των ανθρώπων!

κάνε κλικ εδώ και πρόσθεσε το email σου, το όνομα σου και την χώρα καταγωγής σου στην δεξιά μεριά της σελίδας: 
http://www.avaaz.org/po/petition/Salvemos_os_indios_GuaraniKaiowa_URGENTE/?fRZrfbb&pv=1

The post Διεθνής Αλληλεγγύη για την Σωτηρία των Ινδιάνων της Βραζιλίας! Υπογράψτε την Διακήρυξη! appeared first on Void Network.

The post Σκουριές Χαλκιδικής: Το Νέο Κράτος Τρόμου. Απάνθρωπες μορφές καταστολής από την Ελληνική Αστυνομία appeared first on Void Network.

The post Κερατέα ώρα μηδέν! Τα ψέματα τελείωσαν. appeared first on Void Network.

• Λαμβάνεται κάποια μέριμνα για την προστασία του περιβάλλοντος ή αυτή είναι από μηδαμινή έως ανύπαρκτη; Πραγματοποιείται, έστω και υποτυπώδης, αποκατάσταση στους χώρους επιφανειακής εξόρυξης;
• Προκαλούνται σοβαρές μη αναστρέψιμες επιπτώσεις στον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής;
• Λαμβάνεται υπ’ όψιν η προστασία των αρχαιολογικών χώρων της περιοχής κατά την εκτέλεση των εργασιών εξόρυξης;
• Υφίσταται κάποιο αντισταθμιστικό όφελος για το χωριό μας που για δεκαετίες πλήττεται από την περιβαλλοντική καταστροφή;
• Ποιο ήταν το κέρδος για το χωριό μας και την περιοχή από τη δράση της εταιρείας όλα αυτά τα χρόνια; Πόσες ευκαιρίες έχουν χαθεί;

The post Νέες καταστροφές έρχονται στη Γκιώνα! appeared first on Void Network.