Στο βιβλίο του “Η ΖΩΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΤΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ- ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑΣ” εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες- (Life Under the Jolly Roger), ο Gabriel Kuhn εξετάζει την πολιτική και πολιτιστική σημασία αυτών των παρανόμων νομάδων συνδέοντας ιστορικές αφηγήσεις με ένα ευρύ φάσμα θεωρητικών εννοιών – φτάνοντας από τον Marshall Sahlins και τον Pierre Clastres έως τον Mao-Tse Tung και τον Eric J. Hobsbawm από τον Friedrich Nietzsche έως τον Μισέλ Φουκώ. Οι έννοιες της φυλής, του φύλου, της σεξουαλικότητας και της αναπηρίας στις πειρατικές κοινότητες της χρυσής εποχής αναλύονται και ενοποιούνται, όπως και οι μορφές οργάνωσης, οικονομίας και ηθικής των πειρατών.

Παρόλο που παρέχει έναν εκτενή κατάλογο επιστημονικών αναφορών για τον ακαδημαϊκό αναγνώστη, αυτή η απολαυστική και συναρπαστική μελέτη απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό και δεν απαιτεί τίποτα άλλο εκτός από αγάπη για τους πειρατές, τις τολμηρές θεωρητικές εικασίες και την παθιασμένη, αλλά με σεβασμό προς την επιστήμη, έρευνα.

Ο Gabriel Kuhn (γεννημένος στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας, 1972) ζει ως ανεξάρτητος συγγραφέας και μεταφραστής στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Οι δημοσιεύσεις του στα γερμανικά περιλαμβάνουν το βραβευμένο «Neuer Anarchismus» στο den USA: Seattle und die Folgen (2008). Οι δημοσιεύσεις του με το PM Press περιλαμβάνουν Life Under the Jolly Roger: Reflections on Golden Age Piracy (2010), Sober Living for the Revolution: Hardcore Punk, Straight Edge, and Radical Politics (2010), Soccer vs. the State: Tackling Football and Radical Politics (2011), Turning Money into Revolution: The Unlikely Story of Denmark’s Revolutionary Bank Robbers (2014) και Liberating Sápmi: Indigenous Resistance in Europe’s Far North (2020). Δημοσιεύει στο blog του: lefttwothree.org

Ο Τάσος Σαγρής, συνιδρυτής του Κενού Δικτύου και του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών είναι ποιητής, θεατρικός σκηνοθέτης και πολιτιστικός ακτιβιστής από την Αθήνα. Οι δημοσιεύσεις του στα αγγλικά περιλαμβάνουν We Are an Image From the Future The Greek Revolt of December 2008 (AK Press, 2010) και From Democracy to Freedom (Crimethinc, 2016).

1.

T.Σ.:  Η αστική τάξη δημιούργησε τα δικά της πανεπιστήμια, ακαδημίες, αναγνωρισμένους επιστήμονες και εκδοτικές εταιρείες για να υμνήσει το δικό της κατεστημένο ως τον μόνο δυνατό τρόπο ύπαρξης, να υπερασπιστεί την ατομική ιδιοκτησία και το κυρίαρχο καθεστώς, να τιμήσει τους μύθους, την ιστορία και την ανώτερη δόξα της ανώτερης τάξης, να απονομιμοποιήσει τις προσπάθειες των καταπιεσμένων για κοινωνική απελευθέρωση. Ένα χαρακτηριστικό που αγαπώ στα βιβλία σου είναι η ασυμβίβαστη αφοσίωσή σου στην συνειδητή συγγραφή βιβλίων Ιστορίας προς όφελος του παγκόσμιου αναρχικού κινήματος. Ποιος πιστεύεις πως είναι ο ρόλος των αναρχικών επιστημόνων στον αγώνα μας ενάντια στην κυριαρχία;

G.Κ.:  Η παραγωγή γνώσης δεν είναι κάτι ουδέτερο. Επιλέγουμε υλικό και το ερμηνεύουμε με βάση και το πώς βλέπουμε τον κόσμο (την «επιστημολογία» μας, όπως θα έλεγαν οι άνθρωποι που τους αρέσουν αυτού του είδους οι λέξεις) καθώς και με τα ηθικά, κοινωνικά και πολιτισμικά μας πρότυπα. Δεν υπάρχει τίποτα αντικειμενικό στη δήθεν αντικειμενική επιστήμη.

Δεν νομίζω φυσικά ότι αυτό σημαίνει πως υπάρχει ένας τύπος ιστορικής μελέτης όπου ο καθένας λέει ότι θέλει, ότι μπορείς απλά να φτιάχνεις ιστορίες και να τις πουλάς ως ιστορική αλήθεια. Αυτό δεν είναι ιστορική μελέτη, είναι χειραγώγηση. Ορισμένα πράγματα συνέβησαν με συγκεκριμένους τρόπους και έχουμε την ευθύνη να το αναγνωρίσουμε αυτό. Αλλά έχουμε επίσης ευθύνη να αναγνωρίσουμε γιατί και πώς λέμε ορισμένες ιστορίες. Μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον ίδιο ποδοσφαιρικό αγώνα και, χωρίς κανείς μας να πει ψέματα, να πούμε δύο πολύ διαφορετικές ιστορίες γι’ αυτόν. Όσα περισσότερα γνωρίζει το κοινό για εμάς, τις προθέσεις μας και τα ενδιαφέροντά μας, τόσο πιο εύκολο θα είναι για εκείνο να ερμηνεύσει τις ιστορίες μας και να αποφασίσει τι συνέβη τελικά.

Έτσι βλέπω και την αναρχική επιστημονική μελέτη. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που αγωνίζονται για ελευθερία και δικαιοσύνη. Αυτές είναι οι ιστορίες που θα αναζητήσω, και θα κοιτάξω τα πάντα από αυτή τη οπτική γωνία. Δεν έχει νόημα να χειραγωγούμε τα γεγονότα. Δεν κερδίζουμε τίποτα κάνοντας κάτι τέτοιο μόνο και μόνο για να ταιριάζει η ιστορία στις απόψεις μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν τι κάνουμε και θα χάσουμε την αξιοπιστία μας. Μπορούμε, όμως, να αρνηθούμε έναν τρόπο γραφής της ιστορίας όπου οι ισχυροί πάντα τα καταφέρνουν, όπου όλα υποτίθεται ότι συνέβησαν υπέρ τους επειδή ήταν δίκαιο, άξιο και αναπόφευκτο. Η αναρχική μελέτη σημαίνει να μπορείς να λες “όχι”- πάντα υπήρχαν πόλεμοι για την κατάκτηση και την επιβολή της εξουσίας, πάντα υπήρχαν ανατρεπτικά κινήματα, και αυτά τα κινήματα δεν ηττήθηκαν πάντοτε και μπορεί να κερδίζουν πιο συχνά στο μέλλον, αν μάθουμε σωστά τα μαθήματά μας και βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα από την Ιστορία.

2.

T.Σ.:  Τι σε ενέπνευσε να γράψεις ένα βιβλίο για τους πειρατές;

G.K.: Αρχικά, ο θαυμασμός για την πειρατική ζωή που πιστεύω ότι μοιράζονται πολλοί έφηβοι. Ελευθερία, θάρρος, περιπέτεια! Μόλις έμαθα ότι όλα αυτά δεν υπήρχαν μόνο στην φαντασία μου, αλλά ότι οι πειρατικές κοινότητες υπήρχαν στην πραγματικότητα και μάλιστα ήταν αρκετά προοδευτικές και δημοκρατικές για την εποχή τους, πρόσθεσα λίγη έρευνα στο θαυμασμό και έγραψα ένα μικρό βιβλίο για τους πειρατές ως φοιτητής στην Αυστρία. Μεταφράστηκε στα αγγλικά και με βάση αυτή τη μετάφραση, ο αναρχικός εκδοτικός οίκος PM Press μου ζήτησε μερικά χρόνια αργότερα να κάνω μια ενημερωμένη και διευρυμένη έκδοση του. Έτσι προέκυψε το Life Under the Jolly Roger

3.

T.Σ.:   Ο William Burroughs στο υπέροχο, ουτοπικό βιβλίο του Πόλεις την Κόκκινης Νύχτας, χτίζει ένα φανταστικό επιχείρημα ότι η πιθανή επιτυχία των πειρατικών αγώνων ενάντια στις κατεστημένες δυνάμεις της εποχής τους θα μπορούσε να ενεργοποιήσει επαναστατικές συνθήκες στην ηπειρωτική Ευρώπη πολύ νωρίτερα από την γαλλική επανάσταση και σε μεγάλο βαθμό, πιο προοδευτικές από αυτήν. Τι πιστεύεις για το επιχείρημα του Μπάροουζ και γιατί δεν συνέβη αυτό; Ποια ήταν η επίδραση των πειρατικών ενεργειών στην άλλη άκρη του πλανήτη στις μάζες των φτωχών της Ευρώπης τον 16ο-17ο αιώνα;

G.K.:   Όπως ακριβώς λες, η υπόθεση του Burroughs είναι ένα έργο μυθοπλασίας που χρησιμοποιεί το παράδειγμα μιας πειρατικής κοινότητας στη Μαδαγασκάρη με το όνομα Libertalia, ως ένα είδος ριζοσπαστικής ουτοπίας. Η Libertalia περιγράφηκε στο περίφημο History of the Pirates του Captain Johnson από το 1724. Ο Μπάροουζ δεν είναι ο μόνος που έχει ενσωματώσει τη Libertalia στα γραπτά του. Μάλλον αυτή στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ, αλλά συνεχίζει να εμπνέει ριζοσπαστικές ουτοπίες μέχρι σήμερα.

Προσωπικά, πιστεύω ότι αν κάποιος διαβάσει προσεκτικά το βιβλίο του Captain Johnson θα δει πως, η Libertalia δεν είναι και τόσο σπουδαίο μοντέλο, μοιάζει περισσότερο με έναν θύλακα του ευρωπαϊκού ρεπουμπλικανισμού στην Αφρική, αλλά αυτό είναι μια ξεχωριστή συζήτηση. Το ότι ο Captain Johnson έγραψε για όλα αυτά, μας δείχνει πως, ήδη στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τις πειρατικές κοινότητες για να προβάλουν μέσω αυτών τις προοδευτικές τους ιδέες. Το επιχείρημα του Μπάροουζ μοιάζει λίγο με ευσεβή πόθο: «Αν οι πειρατές εκείνη την εποχή ήταν τόσο ριζοσπαστικοί και ισχυροί όσο θα ήθελα να είναι, θα μπορούσαν να είχαν ριζοσπαστικοποιήσει την ηπειρωτική Ευρώπη». Αλλά μάλλον δεν υπήρχε Libertalia και η συνολική δύναμη των πειρατών ήταν περιορισμένη.

Ωστόσο, υπήρχαν σαφείς συνδέσεις μεταξύ ριζοσπαστικών πολιτικών κινημάτων του δέκατου έβδομου αιώνα και της λεγόμενης χρυσής εποχής της πειρατείας, που ξεκίνησε στην Καραϊβική γύρω στο 1680. Οι Βρετανοί είχαν εξορίσει πολλούς ριζοσπάστες από την Αγγλική Επανάσταση στις αποικίες της Καραϊβικής, και πολλοί από αυτούς κατέληξαν στις τάξεις των πειρατών. Το πόσο μεγάλη έμπνευση αποτέλεσαν οι πειρατές για τις φτωχές μάζες της Ευρώπης είναι δύσκολο να το πει κανείς με σιγουριά, αλλά το γεγονός ότι πειρατικά έργα ανέβηκαν σε δημοφιλή αγγλικά θέατρα ήδη από τα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα μας δείχνει ότι σίγουρα είχαν κάποιο αντίκτυπο. Για αυτό τον λόγο μοιάζει πως υπήρξε μια συνέργεια μεταξύ αυτών των δύο, μια κοινή επίδραση των ριζοσπαστών στην ευρωπαϊκή ηπειρωτική χώρα και των πειρατικών κοινοτήτων.

Αν αυτό είχε οδηγήσει σε ευρύτατα κοινωνικά κινήματα ικανά να προωθήσουν ριζικές πολιτικές αλλαγές, η φαντασίωση του Μπάροουζ ίσως θα μπορούσε να είχε γίνει πραγματικότητα. Οι πειρατικές κοινότητες ήταν σίγουρα πιο ριζοσπαστικές από τους αστούς που οργάνωσαν τη Γαλλική Επανάσταση. Αλλά δεν ήταν αρκετά ισχυρές σε δύναμη και επιρροή. Τα έθνη-κράτη μπόρεσαν να τους συντρίψουν. Κρίμα.

4.

T.Σ.:  Το βιβλίο σου, μας προσφέρει σημεία πολύ αυστηρής κριτικής στους πειρατές. Όπως αναφέρεις, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Ολλανδοί, Γάλλοι και Άγγλοι ρατσιστές, κυνηγοί σκλάβων που κάνανε πλιάτσικα σε φτωχά χωριά. Πώς θα μπορούσε αυτό να σταματήσει την διαδικασία πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου; Ήταν οι πειρατές επαναστάτες και τι ακριβώς ήταν επαναστατικό μεταξύ των πρακτικών τους;

G.Κ.:   Μπορεί να υπήρχαν στοιχεία συνειδητής επαναστατικής δράσης μεταξύ των πειρατών –όπως είπα, στις τάξεις τους υπήρχαν άνθρωποι με πολιτική εμπειρία– αλλά πιστεύω ότι ήταν ήσσονος σημασίας. Δεν νομίζω ότι υπήρξε πολύ ρητή κριτική στον πρώιμο καπιταλισμό από μεριάς τους. Ωστόσο, ενώ οι πειρατές καταλάβαιναν ότι σε μια καπιταλιστική κοινωνία χρειαζόσουν υλικό πλούτο για να ζήσεις μια καλή ζωή, δεν ήταν διατεθειμένοι να υποταχθούν στη ζωή που τους είχε προβλέψει ο καπιταλισμός: να κοπιάσουν για μερικά ψίχουλα από την πίττα, κάτω από το μαστίγιο των αφεντικών, των πολιτικών και των δυνάμεων ασφαλείας. Επιδρομές σε εμπορικά πλοία και παράκτιες πόλεις, διέκοψαν το πρώιμο καπιταλιστικό εμπόριο σε σημείο να απειλήσουν την παγκόσμια επέκταση του κεφαλαίου. Ίσως αυτό τους μετέτρεψε σε κάποιου είδους αντιπροσώπους της επανάστασης, παρότι φαίνεται πως δεν τους ένοιαζε και πολύ η ίδια η ετικέτα. Αλλά έγιναν ο νούμερο ένα εχθρός των εθνών-κρατών εκείνα τα χρόνια. Υπήρχαν πάντα πολλοί εγκληματίες μέσα στους αιώνες, αλλά λίγοι απείλησαν την οικονομική και πολιτική τάξη πραγμάτων κατακλέβοντας την ενώ συνάμα απέρριπταν τα θεμέλιά της.

5

T.Σ.: Στο βιβλίο σου μας προσφέρεις μια ενδελεχή ανάλυση της ιστορικής παρακαταθήκης της Πειρατίας από μια επαναστατική οπτική. Υπάρχουν πολλές φρικτές επιλογές, λάθη και πολλές αποτυχίες στην πειρατική ιστορία – αλλά, υπάρχει ένα αλυτρωτικό και επαναστατικό στοιχείο στη ζωή και τον αγώνα των πειρατικών κοινοτήτων.

Α.

T.S.:   Μπορούμε να μάθουμε κάτι χρήσιμο για τους κοινωνικούς μας αγώνες από τους πειρατές του παρελθόντος;

G.K.:   Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι ίδιοι οι πειρατές δεν μας έχουν αφήσει κανένα αρχείο ή γραπτό, είναι ίσως δύσκολο να «μάθουμε» πολλά πράγματα με την κλασική έννοια, αλλά, όπως κάποιοι άλλοι στην ευρωπαϊκή ιστορία, οι πειρατές δείχνουν την αφετηρία κάθε ριζικής μεταμόρφωσης: πρέπει να απορρίψεις το status quo, να αρνηθείς να παίξεις σύμφωνα με τους κανόνες και να προσπαθήσεις να ζήσεις μια διαφορετική ζωή με κίνδυνο να σκοτωθείς γι’ αυτό. Εδώ αρχίζει η επαναστατική αλλαγή και οι πειρατές καλύπτουν όλες αυτές τις βασικές αρχικές επιλογές. Και πιστεύω ότι εκεί βρίσκεται ο κύριος ρόλος τους ακόμη και για τα ριζοσπαστικά κινήματα σήμερα. Είναι δύναμη έμπνευσης.

Β.

T.Σ.:  Ίσως ένα από τα ωραιότερα χαρακτηριστικά του βιβλίου είναι ότι μας προσφέρει αναλυτικές πληροφορίες για τις αποτυχίες και τα λάθη των πειρατών. Από όλα όσα έκαναν οι πειρατές τι πιστεύεις πως πρέπει να αποφύγουμε στα σχέδιά μας για την κοινωνική απελευθέρωση;

G.K: Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι η πειρατική κοινωνία δεν ήταν βιώσιμη. Αρχικά, ουσιαστικά δεν υπήρχαν γυναίκες, οπότε η κοινωνία δεν μπορούσε να αναπαραχθεί. Για να διατηρήσει τον αριθμό της, χρειαζόταν συνεχώς να εντάσσονται νέα άτομα. Υπήρχε μεγάλη κινητικότητα, εναλλαγή και αντικατάσταση προσώπων, που δεν ασπάζονταν απαραίτητα τα ίδια ιδανικά και δεν ερμήνευαν τον πειρατικό τρόπο ζωής με τον ίδιο τρόπο. Κατά τα τελευταία χρόνια της χρυσής εποχής, όταν οι πειρατές πάλευαν για την επιβίωσή τους, ανάγκαζαν ανθρώπους να ενωθούν με τα πλοία τους μόνο και μόνο για να διατηρήσουν τους απαραίτητους αριθμούς στα πληρώματα. Προφανώς, αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα.

Δεν υπήρχαν επίσης δεσμευτικές κοινωνικές δομές που θα μπορούσαν να διευκολύνουν την επιβίωση της πειρατικής κοινωνίας. Δεν νομίζω ότι χρειαζόντουσαν θεσμούς, ούτε καν οργανώσεις. Αλλά μερικά κοινά χαρακτηριστικά ήταν απαραίτητα, πέρα ​​από την πειρατική σημαία που ουσιαστικά συγκροτούσε τα πάντα. Κοιτάξτε, για παράδειγμα το hardcore πανκ: υπάρχει εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, στερείται θεσμών και οργανισμών, αλλά έχει μια σειρά από κοινά χαρακτηριστικά: μουσική, αντι-καθεστωτική στάση, DIY αξίες, χώροι όπου ο κόσμος συγκεντρώνεται τακτικά, τηλεοπτικές εκπομπές (και ιστοσελίδες πλέον στην εποχή μας) που χρησιμεύουν ως κοινά σημεία αναφοράς. Οποιαδήποτε κοινότητα, οποιοδήποτε κίνημα χρειάζεται κάποιο είδος κοινωνικής συγκολιτικής ουσίας. Νομίζω ότι αυτή η ουσία έλειπε από τους πειρατές.

Εκτός από αυτό, πιστεύω ότι δεν υπήρχαν πολλά που οι πειρατές «έκαναν λάθος». Υπήρχαν εσωτερικές αντιφάσεις, αλλά κάθε κοινωνία έχει εσωτερικές αντιφάσεις. Αυτές οι αντιφάσεις μπορούν να επιλυθούν: μερικές φορές, είναι ακόμη και υγιείς. Στην πραγματικότητα, οι πειρατές είχαν μια απλή μοίρα: συντρίφτηκαν στρατιωτικά από τον εχθρό τους. Πολλά ριζοσπαστικά κινήματα είχαν την ίδια μοίρα.

Γ’

T.Σ.:  Πιστεύεις ότι τα σημερινά αναρχικά κινήματα έχουν κάποιου είδους σχέση με αυτούς τους τρελούς τύπους, 300 χρόνια μετά την ήττα τους από τους βασιλιάδες, τις βασίλισσες και τους πρωτοκαπιταλιστές; Υπάρχει κάτι που συνδέει τους αναρχικούς με τους πειρατές και σε τι μπορούν να ωφελήσουν τις μελλοντικές επαναστάσεις; Τι πιστεύεις ότι μπορούν να προσφέρουν οι πειρατές ως σημεία αναφοράς στους επαναστάτες της γενιάς μας; Είναι αυτές, εικόνες ενός οράματος για το μέλλον;

G.Κ.:  Ναι, νομίζω ότι υπάρχει μια σύνδεση μέσω του επαναστατικού πνεύματος που μοιράζονται οι ριζοσπάστες του σήμερα και του αύριο με τους πειρατές. Αυτό το πνεύμα μπορεί να ωφελήσει κάθε επαναστατικό κίνημα. Οι πειρατές παρέχουν ένα όραμα για το μέλλον στο βαθμό που προσπάθησαν να δημιουργήσουν τις δικές τους κοινότητες εκτός από το κράτος. Αυτή είναι η σημαντική πτυχή των πειρατών και η δύναμη της έμπνευσής τους: οι κοινότητές τους ξεχώρισαν από το σύστημα με πολύ απτούς τρόπους. Ήταν εκεί έξω με τα πλοία τους, κάπου σε έναν ωκεανό πολύ πιο δύσκολο να ελεγχθεί και να παρακολουθηθεί από ό,τι σήμερα, ικανοί να κρυφτούν σε μακρινά νησιά, σε λιμνοθάλασσες και λαβυρινθώδη δέλτα ποταμών. Πώς μπορεί αυτό να μην προσφέρει έμπνευση;

6.

T.Σ.:    Μια πολύ μοναδική και ενδιαφέρουσα διαδικασία στο βιβλίο σου, που διαπερνά μάλιστα μεγάλο μέρος του, είναι ότι βάζεις τις πειρατικές κοινότητες υπό πολύ λεπτομερή μελέτη με βάση τη στρατηγική σκέψη διαφόρων επαναστατών στοχαστών. Ανάμεσά τους βρίσκουμε κεφάλαια βασισμένα σε επαναστατικές στρατηγικές του MaoTse Tung, τον ανταρτοπόλεμο του Carlos Marighella, της θεωρίας των κοινωνικών ληστών του Eric Hobsbawm, της πολεμικής μηχανής και του νομαδισμού των Deleuze & Guattari, της εκστατικής ζωής του Nietzsche. Τι σε οδήγησε στην εφαρμογή αυτής της μεθόδου και ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτού του πειράματος;

G.K.    Αυτό πραγματικά προέκυψε από τις μελέτες που έκανα την εποχή που άρχισα να γράφω για τους πειρατές. Ήμουν φοιτητής φιλοσοφίας και μου άρεσε η θεωρία και η ιστορία των ιδεών. Έχω σχεδόν μηδενικό ενδιαφέρον για την ακαδημαϊκή φιλοσοφία σήμερα και δεν διαβάζω πλέον μεγάλο μέρος της λογοτεχνίας που διάβαζα τότε. Παραμένω λίγο πολύ στην ιστορία και τη συγκεκριμένη πολιτική συζήτηση. Με αυτά τα λόγια, οι ιδέες είναι ωραίες. Στο “What Is Philosophy?”, οι Deleuze και Guattari γράφουν ότι φιλοσοφία είναι η δημιουργία εννοιών. Μου αρέσει αυτό. Η θεωρία μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε ανόητο μπλα μπλα, ειδικά όταν οι ακαδημαϊκές φυσαλίδες αποκομμένες από την καθημερινή ζωή χρειάζονται μια δικαιολογία για την αναπαραγωγή προνομιακών κοινωνικών χώρων, αλλά χωρίς θεωρία, χωρίς την ανάπτυξη εννοιών βασισμένων στην καθημερινή εμπειρία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αλλάξουν αυτήν την εμπειρία, δεν υπάρχει κοινωνική πρόοδος. Η πρόθεση με το πειρατικό βιβλίο ήταν να κάνει κάτι σε αυτό το πνεύμα: να χρησιμοποιήσει τη θεωρία, αλλά να τη χρησιμοποιήσει με πολύ πρακτικό τρόπο, να εμπλουτίσει έννοιες που, με τη σειρά τους, μπορούν να εμπνεύσουν τη δράση. Το πόσο καλά λειτούργησε εξαρτάται από τους αναγνώστες να αποφασίσουν. Θα πω, ωστόσο, ότι ένα από τα ωραιότερα κομπλιμέντα που πήρα για το βιβλίο ήταν από έναν επιτυχημένο συγγραφέα μυθοπλασίας που είπε ότι ήταν η πρώτη φορά που ο Ντελέζ και ο Γκουαταρί του έβγαζαν νόημα.

7.

Η έλλειψη σεβασμού προς την ατομική ιδιοκτησία, η ρήξη με τους κοινωνικούς περιορισμούς και η ανάγκη για κοινοτική επίλυση των κοινωνικών και ατομικών προβλημάτων που προκαλούνται από την ανισότητα και την εκμετάλλευση φαίνεται ότι φέρνουν τους πειρατές κοντά σε οποιονδήποτε από τα άτομα της κατώτερης τάξης. Γιατί νομίζεις ότι 500 χρόνια μετά τον θάνατο των πειρατών εξακολουθούμε να πολεμάμε την ανώτερη τάξη χωρίς προφανή επιτυχία να τους ανατρέψουμε;

G.K.: Ευχαριστώ για την απλούστατη ερώτηση!

Σοβαρά, δεν ξέρω. Αλλά ας προσπαθήσουμε να το δούμε από μια οπτική γωνία όπου οι πειρατές θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Ο Γερμανός αναρχικός Γκούσταβ Λαντάουερ γοητεύτηκε από ένα μικρό βιβλίο του δέκατου έκτου αιώνα που έγραψε ο Γάλλος ουμανιστής Étienne de la Boétie. Είναι γνωστό στα αγγλικά ως Discourse on Voluntary Servitude- Πραγματεία περί Εθελοδουλείας. Γιατί, ρώτησε ο de la Boétie, οι άνθρωποι επιλέγουν τόσο συχνά να υποστηρίζουν κοινωνικές δομές που προφανώς δεν είναι επωφελείς για την ευημερία τους; Το θέμα επανεμφανίστηκε σε ριζοσπαστικά κείμενα ανά τους αιώνες, κυρίως μετά τη φρικτή εμπειρία του φασισμού του εικοστού αιώνα. Αν κάποιος είχε βρει μια απάντηση στο πρόβλημα, πιθανότατα θα ζούσαμε σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο, αλλά σίγουρα γνωρίζουμε πως οι πειρατές δεν ήταν εθελοντές υπηρέτες. Έσπασαν μια αλληλουχία επιλογών που είναι δεδομένες και απαραίτητες για να συνεχίσουν να λειτουργήσουν οι καταπιεστικές δομές εξουσίας. Αυτό είναι ένα βασικό μάθημα που μαθαίνουμε από αυτούς.

8.

T.S.: Οι μόνες εικόνες που είχα για τους Πειρατές πριν από το βιβλίο σου προέρχονται από το Νησί των Θυσαυρών του Robert Louis Stevenson, τις Πειρατικές Ουτοπίες του Hakim Bey και την εκπληκτική τηλεοπτική σειρά Black Sails. Σε όλα αυτά φαίνεται ότι οι πειρατές ενώνουν τις δυνάμεις τους κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μόνο εάν βρίσκονται υπό σοβαρή απειλή και αυτό συνήθως γίνεται χωρίς κάποιο συγκεκριμένο προκαθορισμένο σχέδιο ή κάποια γενική στρατηγική. Τις περισσότερες φορές τσακώνονται μεταξύ τους, δεν επικοινωνούν, δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον και δεν είναι σε θέση να έχουν κάποιο γενικό σχέδιο που να τους ενώσει προς κάποιο κοινό στόχο. Αυτό μου θυμίζει πολύ τις αναρχικές ομάδες σήμερα σε όλο τον κόσμο. Ποιος ήταν ο λόγος που οι πειρατές (και σε μεγάλο βαθμό και εμείς) αδυνατούμε να βρούμε μεθόδους οργάνωσης που θα χρησιμοποιήσουν τις διαφορές και τις διαφωνίες μας ως ευεργετικό όπλο ενάντια στους κοινούς εχθρούς μας και όχι ως τρόπο αυτοκαταστροφής και αποδυνάμωσης των κοινοτήτων μας.

G.K.: Όσον αφορά τον  αναρχικό χώρο, θα έλεγα ότι υπάρχουν δύο βασικές πτυχές του ζητήματος. Και τα δύο πράγματα που θα αναφέρω μπορεί να φαίνονται ασήμαντα, αλλά αυτό δεν τα κάνει λιγότερο σχετικά.

Το ένα είναι ο εγωισμός. Οι μεγάλοι επαναστάτες θεωρητικοί είχαν δίκιο όταν απαιτούσαν έναν «νέο άνθρωπο» ως προϋπόθεση για την επαναστατική αλλαγή. Φυσικά, ένας νέο είδος ανθρώπου δεν πέφτει από τον ουρανό και δεν μπορεί να δημιουργηθεί σε κάποιο σχολείο ή σε κάποιο στρατόπεδο εκπαίδευσης ανταρτών. Δεν μπορεί να προηγείται του επαναστατικού αγώνα, πρέπει να αναπτυχθεί μέσα σε αυτόν. Αλλά η ανάπτυξή του πρέπει να είναι ένα κύριο χαρακτηριστικό του αγώνα, διαφορετικά οι ενδόμυχες εσωτερικές συγκρούσεις θα είναι αναπόφευκτες. Ακόμα κι αν λαχταρούμε πραγματικά μια κοινωνία ίσων, έχουμε κοινωνικοποιηθεί σε ένα άκρως ανταγωνιστικό, αστικό περιβάλλον, και αυτό επηρεάζει τα κινήματά μας. Εμείς –ακόμα και οι αναρχικοί, αν είμαστε ειλικρινείς– θέλουμε συχνά να ηγούμαστε, θέλουμε οι ιδέες μας να αναγνωρίζονται ως ανώτερες από τις άλλες, θέλουμε να μας θαυμάζουν ως τους πιο επαναστάτες από όλους τους επαναστάτες. Και έτσι, κοιτάξτε τελικά,  με πόσα εντελώς ασήμαντα πράγματα καταλήγουν να ασχολούνται οι άνθρωποι. Δεν υπάρχει καμία εξήγηση για αυτό εκτός από το γεγονός πως πολλά εγωιστικά κολλήματα δεν ωφελούν σε τίποτα τους ανθρώπους. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με αυτά τα κολλήματα και να τα αποκαλύπτουμε ο ένας στον άλλον όταν τα βλέπουμε να εκδηλώνονται.

Η άλλη πτυχή συνοψίστηκε κάποτε από τον πάντα παρατηρητικό Ίαν ΜακΚέι με τον εξής τρόπο: «Η δύναμη των ανθρώπων περιορίζεται στο εύρος δυναμικής τους, και όπως λέει αυτό το ρητό: «Χτυπάς μέχρι εκεί που φτάνει το μπράτσο σου». Εν ολίγοις, αν δεν μπορείς να φτάσεις στον πραγματικό εχθρό –τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, τους διευθύνοντες συμβούλους, τους μπάτσους– θα επιτεθείς σε αυτόν που βρίσκεται δίπλα σου. Θα εκτονώσεις τον θυμό σου και την απογοήτευσή σου και θα νομίζεις πως κατάφερες και κάτι, θα νομίζεις πως πέτυχες μια μικρή νίκη, εμποδίζοντας τη δημοσίευση ενός κειμένου ή αποκλείοντάς μια άλλη ομάδα από τη διοργάνωση της τοπικής έκθεσης αναρχικών βιβλίων κλπ κλπ Ψυχολογικά, αυτό είναι κατανοητό, αλλά είναι καταστροφικό για τα κινήματα μας.

Όσον αφορά τους πειρατές, νομίζω ότι όλα αυτά ήταν ακόμα πιο συγκεκριμένα, ήταν απλό ένστικτο επιβίωσης. Έχουμε αρκετά στοιχεία για να συμπεράνουμε ότι σε πολλά πειρατικά πλοία υπήρξε μια ειλικρινής προσπάθεια να δημιουργηθεί μια δημοκρατική κοινότητα με ένα σχετικά δίκαιο τρόπο διαμερισμού του πλούτου. Αυτό έλεγαν οι «Κώδικες» των πειρατικών πλοίων για τους οποίους έχουμε ακούσει πολλά. Αλλά, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, δεν υπήρχε ισχυρή κοινωνική συγκολλητική ουσία που να εγγυάται ότι θα μπορούσες να περιμένεις το ίδιο σε οποιοδήποτε πειρατικό πλήρωμα αποφάσιζες να μπεις ή ότι όλοι όσοι υπέγραφαν τους Κώδικες θα μπορούσαν πραγματικά να είναι το ίδιο αξιόπιστοι.

Επίσης μιλούσα πριν για κοινωνικοποίηση σε μια ανταγωνιστική κοινωνία. Φανταστείτε την κοινωνία στην οποία κοινωνικοποιήθηκαν οι πειρατές. Δεν υπήρχε η «κοινωνική ειρήνη» που επέφερε ο σοσιαλδημοκρατικός ταξικός συμβιβασμός. Έπρεπε να παλεύεις για την επιβίωσή σου κάθε μέρα. Φυσικά, αυτό επηρέασε τους πειρατές. Οι άνθρωποι ήταν καχύποπτοι με τα πάντα και επίσης μεταξύ τους. Όπως βλέπουμε και σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει πολύ λίγη κοινωνική συγκολλητική ουσία.

9.

Στην εισαγωγή του βιβλίου σου παραθέτεις ένα απόσπασμα από το Outcasts of the Sea: Pirates and Piracy, ένα βιβλίο του Edward Lucie Smith. Η παράγραφος εξηγεί τη δημοτικότητα των πειρατικών ιστοριών από τον 17ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας και τον τρόπο με τον οποίο αυτοί οι μύθοι εξακολουθούν να επηρεάζουν τη σύγχρονη ζωή μας:

«Η ιστορία των πειρατών είναι προϊόν της αστικής φαντασίας. Μία από τις πιο σημαντικές λειτουργίες της είναι να παρέχει μια δικλείδα ασφαλείας στις πιέσεις που ασκούνται στο άτομο από τις απαιτήσεις της αστικής ηθικής. Οι βασικές φαντασιώσεις είναι αυτές της αχαλίνωτης ελευθερίας και της δύναμης,  ως αντιστάθμισμα για όσα ο μέσος αστός δεν πρόκειται ποτέ να ζήσει, όσο πετυχημένος κι αν είναι σε υλικό επίπεδο».

Είναι αυτή μια πιθανή στρατηγική για το αναρχικό κίνημα της εποχής μας, κάποιου είδους εξαιρετικές ενέργειες και παραγωγή νέων τρόπων ζωής που θα εμφανίζονται ως μύθος στο μυαλό των ανθρώπων γύρω μας; Μπορείς να μοιραστείς μερικές ιδέες σου για το τι μορφή μπορεί να πάρει ένας τέτοιος μύθος σήμερα;

G.K.: Ναι, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ με αυτό τον τρόπο, αλλά υποθέτω ότι, πράγματι, ο αναρχισμός –τουλάχιστον ένα συγκεκριμένο είδος αναρχισμού– θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Με απλά λόγια, να δημιουργήσουμε τρόπους ζωής που είναι ελκυστικοί για τους ανθρώπους. Θα συνεπάγονταν μια αίσθηση περιπέτειας, επιλογές που θα έκαναν τη ζωή μας συναρπαστική, αλλά όχι σε καθαρά ατομικό επίπεδο, θα έπρεπε σίγουρα να υπάρχει ένα στοιχείο κοινωνικής δικαιοσύνης. Ένα στοιχείο τύπου Ρομπέν των Δασών. Οι «κοινωνικοί ληστές» μπορούν να το κάνουν αυτό, οι ταξιδιώτες ελεύθερης περιπλάνησης μπορούν να το κάνουν αυτό, οι κομμούνες και οι κοινότητες πέρα από τους περιορισμούς της αστικής ζωής μπορούν να το κάνουν. Από μόνα τους, κανένα από αυτά τα πλάνα δεν επαρκεί για να δημιουργήσει μια αναρχική κοινωνία, αλλά όλα τους περιέχουν σημαντικές πτυχές της και μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να στοχαστούν για τον αναρχισμό και να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση. Το κλειδί, φυσικά, είναι ότι αυτά τα έργα να μην καθοδηγούνται από ανθρώπους που προσπαθούν να δείξουν πόσο καλύτεροι είναι από τις μάζες (οι οποίες φυσικά «δεν μας καταλαβαίνουν»), ουσιαστικά αποτρέποντας κάθε δυνατότητα έμπνευσης, αλλά από ανθρώπους ικανούς να ανταποκριθούν θετικά και με περιέργεια σε μια περιπετειώδη διερεύνηση, ακόμη και από ανθρώπους που δεν είναι έμπειροι ριζοσπάστες και που δεν μιλούν ή δεν μοιάζουν σαν τέτοιοι

Οι αναρχικές ιδέες είναι ελκυστικές για τους ανθρώπους. Σε οποιονδήποτε αρέσει η ελευθερία, και στους περισσότερους επίσης, αρέσει η δικαιοσύνη. Απλώς λίγοι από αυτούς έχουν δει παραδείγματα αναρχικής ζωής που να φαίνονται ελκυστικά. Εν μέρει, για αυτό φταίει ο εχθρός μας που έκανε καλή δουλειά ώστε να εξασφαλίσει ότι θα υπάρχουν πολύ λίγα τέτοια παραδείγματα. Αλλά εν μέρει φταίμε και εμείς γιατί δεν καταφέραμε να εδραιώσουμε τους τρόπους μας και παρασυρθήκαμε εύκολα από τα προβλήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω: διαμάχη, επίδειξη, έλλειψη έμπνευσης κ.λπ.

Η πειρατική σημαία, για κάποιο λόγο, εξακολουθεί να έχει δύναμη. Είναι στο χέρι μας να παρέχουμε σε αυτήν το σωστό περιεχόμενο…

________

Η ζωή κάτω από την πειρατική σημαία
Σκέψεις για τη χρυσή εποχή της πειρατείας
Gabriel Kuhn
Μετάφραση: Γιάννης Καστανάρας
Αθήνα
Στάσει Εκπίπτοντες
2022
σ. 336
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
ISBN: 978-960-9775-43-4

The post Η Ζωή κάτω από την Πειρατική σημαία- O Gabriel Kuhn συζητά με τον Τάσο Σαγρή appeared first on Void Network.

Η μελαγχολία του ανθρώπου που σκέφτεται ελεύθερα δεν είναι το να συνειδητοποιεί όλα αυτά. Είναι το να βλέπεις τόσες χιλιάδες συνανθρώπους σου να πέφτουν ξανά και ξανά στις ίδιες παγίδες, να περνάνε δεκαετίες και δεκαετίες που απλά ξοδεύουμε την σωματική δύναμη και το μυαλό μας για να αναπαράγουμε ένα σύστημα που μας απαγορεύει να είμαστε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε.

Παράσιτα είναι όλοι αυτοί που ζουν εξουσιάζοντας και κυριαρχώντας στην ζωή μας, οικογένειες πολιτικών και βουλευτών, αιώνιοι υπουργοί, τηλεπερσόνες, ξεπουλημένοι καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί κατασκευαστές συνειδήσεων. Το θλιβερό είναι πως μια μεγάλη μερίδα των φτωχών συντηρητικών ψηφοφόρων έχουν την βλακώδη ελπίδα πως τους αναλογεί μερίδιο από τα εκατομμύρια που θα φροντίσει η Δεξιά να εξασφαλίσει στους εκατομμυριούχους αυτής της χώρας… Άλλη μια ελληνική τραγωδία… Όπως γράφει ο Λευτέρης Βασιλόπουλος: «Τα δύο άκρα δεν αποτελούνται από κάποιες αντίπαλες κομματικές δυνάμεις, παρά μόνο απ’ όσους χάσαμε κάτι πολύτιμο μες στη ζωή, κι απ’ όσους κέρδισαν λόγω αυτού του χαμού λίγη εφήμερη κυριαρχία.»

Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος αν είναι χειροκροτητής και αυλοκόλακας γελοίων πολιτικών και τεράστιων επιχειρηματικών συμφερόντων. Γελοία εκείνα τα φοβισμένα ανθρωπάκια που τόλμησαν να ψηφίσουν πρώτη φορά αριστερά μετά από 100 χρόνια – και όταν τα αφεντικά τους τράβηξαν το αυτί για την αταξία, εκείνοι δηλώσαν «απογοητευμένοι»-, γελοίοι οι δεξιοί ψηφοφόροι που προσκυνάνε τις φαραωνικές μάσκες των αυτοαποκαλούμενων «αρίστων», γελοίοι οι πατριώτες με τις σημαίες και τα λάβαρα που παραδίδουν τα ιερά της ιστορίας των ελλήνων στα χέρια των Ναζί και τώρα όπως και τότε. Γελοίοι οι φιλελεύθεροι που μισούν τους πάντες και αγαπούν μονάχα τον εαυτό τους. Γελοίοι οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ που ψάχνουν έναν γρανάζι του κράτους για να ζήσουνε και για να βολευτούνε. Γελοίοι οι αριστεροί που πίστεψαν πως σε ένα κόσμο που τον κυβερνά ο καπιταλισμός αυτοί θα κυβερνήσουν. Γελοίοι όσοι πίστεψαν στην δημοκρατία, γελοίος και εγώ που την αρνούμαι.

Δεν σκέφτομαι κάποιο τρόπο «απονομής δικαιοσύνης», δεν φαντάζομαι ένα πιο δίκαιο σύστημα, αυτό άλλωστε μπορούμε να φανταστούμε μόνο συλλογικά, όποιος το κάνει για χάρη μας θα γίνει πάλι από την αρχή ο νέος μας τύραννος. Μιλάω για λαϊκή αντι-βία, κοινότητες καταπιεσμένων και αδικημένων ανθρώπων που ξεσπάνε ενάντια στους κυρίαρχους. Δεν αναγνωρίζω το κρατικό μονοπώλιο στην βία,… άλλωστε μας κυβερνάνε ηλίθιοι γλύφτες και άσχετα φλωρόπαιδα, πως γίνεται να επιτρέψεις σε τέτοια άτομα το μονοπώλιο της βίας; Και με τα φιλελεύθερα επιχειρήματα που υποστηρίζουν ότι οι φασίστες και οι αναρχικοί είναι το ίδιο πράγμα, δεν μπαίνω καν στην συζήτηση,… μιας και είναι ένα στημένο πεδίο που απλά αποδυναμώνει τον αντιφασισμό και ανοίγει χώρο στους ναζί όπως και την δεκαετία του ’30.

Με τους τυράννους αυτού του κόσμου δεν υπάρχει τρόπος να συνάψουμε «σύμφωνο ειρήνης» γιατί αυτοί είναι που έχουν εξαπολύσει πόλεμο σε κάθε πλευρά της ζωής μας. Σήμερα ποιός ελέγχει τους αυτόκλητους εκφραστές του συστημικού «Καλού», του «Υψηλού» και του «Ωραίου»; Ποιός δικάζει τους παπάδες, τους εκατομμυριούχους και τους πολιτικούς που βιάζουνε παιδάκια, ποιός παίρνει τα λεφτά από τους φόρους που χρωστάνε οι μαφιόζοι επιχειρηματίες, ποιός ελέγχει τους Κινέζους που αγοράζουν την Αθήνα για ψίχουλα, τις πολυεθνικές που καταστρέφουν την Χαλκιδική, την Ήπειρο και το Ιόνιο πέλαγος για να κλέψουν το χρυσό και τα πετρέλαια;

Δεν νομίζω πως ο αστικός πολιτισμός είναι ένας «δίκαιος» κόσμος. Αυτό πλέον το πιστεύουν μόνο οι εκμεταλλευτές και οι ηλίθιοι. Σε καμία περίπτωση δεν συμφωνώ με την άποψη που λέει πως αυτός είναι ο καλύτερος δυνατός κόσμος. Για την ακρίβεια αυτός ο κόσμος είναι ένας πολιτισμός απάνθρωπων πράξεων και τρόπων σκέψης που αποσκοπούν αποκλειστικά στην επιβολή και την διαιώνιση της ανισότητας και της εκμετάλλευσης. Δεν βλέπω γύρω μου, όπως την αποκαλούν, κάποια «αστική δημοκρατία». Η πόλη έχει γίνει μια Μητρόπολη-φυλακή. Όλες οι ανάγκες και οι επιθυμίες έγιναν εμπόρευμα. Η «δημοκρατία» δεν υπήρξε ποτέ, ο δημόσιος χώρος ιδιωτικοποιήθηκε και μοιράστηκε στα διάφορα κέντρα εξουσίας.

Η φιλελεύθερη λογική «Διαφωνώ με όσα λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες» το μόνο που έκανε πάντα είναι να εξασφαλίζει τον μονόλογο των ισχυρών και να εξαφανίζει τον λόγο των αδυνάτων αλλά και την δυνατότητα τους να επιτεθούν στους ισχυρούς. Ο κυνικός μονόλογος της κυρίαρχης λογικής είναι φυσικό να προξενεί αντιδράσεις, οι άνθρωποι συνεχίζουν ακόμα να αισθάνονται, δεν λειτουργούν μόνο με την λογική, το θυμικό όσο και αν απαξιώθηκε στην προτεσταντική Ευρώπη, εδώ που μας έλαχε να ζούμε είναι ακόμα ενεργό. Σίγουρα οι καταπιεσμένοι και αδικημένοι της εποχής μας έχουν πολλούς και δίκαιους λόγους να κάνουν πολύ χειρότερα από αυτά που έχουν κάνει μέχρι τώρα. Υπάρχει τεράστιο θράσος στην πεποίθηση ότι ο κάθε ρατσιστής, βλάκας πολιτικός ή επιχειρηματίας, ο κάθε γλύφτης, εθελόδουλος δημοσιογράφος θα μπορεί να λέει ότι ρατσιστική, βλακώδη, εθελόδουλη αηδία του έρχεται στο κεφάλι και η μόνη δυνατότητα αντίδρασης που θα έχει ο κόσμος απέναντι του θα είναι να πατά το κουμπί του dislike στην οθόνη και να γράφει δεικτικά σχόλια στα social media. Κάποιοι μπορεί να τολμήσουνε να σπάσουνε και τις οθόνες και τα πληκτρολόγια, και τα τυπογραφεία και τις κάμερες και τα γραφεία. Κάποιοι μπορεί να αποφασίσουν να εγκαταλείψουν τους χώρους εργασίας, να καταλάβουν τις σχολές και τα δημόσια κτήρια, να αποκλείσουν τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, να μπλοκάρουν τους δρόμους και τις λεωφόρους, να δράσουν όπως πάντα μες τους αιώνες δρούν οι απελπισμένοι. Δεν νομίζω πως θα έχουν άδικο, ούτε πως οι πράξεις τους θα πάνε πίσω αυτή την κοινωνία. Πολλές φορές στην ιστορία έχει αποδειχθεί πως με τις ίσες αποστάσεις, την ανεκτικότητα και την ήπια νομοταγή στάση των απλών, φτωχών ανθρώπων τα λαμόγια, οι οπορτουνιστές και οι θρασύδειλοι στήσανε από βίλλες με πισίνες μέχρι στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παρότι χρησιμοποίησε τα κοινωνικά κινήματα για να ανέβει στην εξουσία, στην πραγματικότητα δεν κατανοεί την ακηδεμόνευτη φύση και τις πολύμορφες “ακυβέρνητες” επιδράσεις των κοινωνικών κινημάτων της εποχής μας. Για αυτό η ηγεσία του κόμματος στάθηκε απαξιωτική και ουσιαστικά εχθρική απέναντι τους από την στιγμή που πίστεψε ότι “κατέκτησε την εξουσία”.  Όταν εδώ και χρόνια ο κόσμος σε όλο τον πλανήτη εγκαταλείπει το “κέντρο” προς όλες τις δυνατές ακραίες κατευθύνσεις και όταν χιλιάδες εξοργισμένοι έλληνες φύγαν μαζικά από το ΠΑΣΟΚ προς την αριστερά και την αυτοοργάνωση, ο ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι εγκέφαλοι από το παλιό, αστικό, συντηρητικό κομμάτι της “προοδευτικής” αριστεράς είχαν την φοβερή ιδέα να καταλάβουν τον κενό χώρο που άφησε πίσω του το κατεστραμμένο ΠΑΣΟΚ. Φυσικά αυτή η καιροσκοπική, “ρεαλιστική”, μετριοπαθής επιλογή, αυτή η λανθασμένη στρατηγική είχε σαν αποτέλεσμα να εγκαταλείψει ο κόσμος εξοργισμένος και τον ΣΥΡΙΖΑ για τους ίδιους λόγους που εγκατέλειψε και το ΠΑΣΟΚ- την αλαζονία, την ανικανότητα να αφουγκραστούν τις πραγματικές επιθυμίες του λαού και να τις υπηρετήσουν, την ψευδαίσθηση ότι έχουν τον κόσμο στο τσεπάκι τους, τον εγκλωβισμό του κόμματος σε αυλές και αυλοκόλακες άσχετους με την πραγματικότητα, και φυσικά την γελοία απόπειρα να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους σαν σωτήρες- σε μια εποχή που ο λαός λατρεύει να πετάει κάθε χρόνο τους καινούργιους σωτήρες στα παζάρια με τα μεταχειρισμένα. Φυσικά μέσα από τον αυτοματισμό των πολιτικών του επιλογών το κόμμα συνεχίζει προς την ίδια κατεύθυνση, την απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ να πάρει την θέση του ΠΑΣΟΚ,- και να ακολουθήσει με αυτό τον τρόπο την μοίρα του- ολοκληρώνοντας τον κύκλο όχι όμως σε σαράντα χρόνια αλλά σε τέσσερα. Η σοσιαλδημοκρατία είναι σαν την ηρωίνη, όποιος την δοκιμάζει νομίζει πως θα τα καταφέρει καλύτερα από τους άλλους,… όλοι καταλήγουν όμως στην αργή, βασανιστική πολιτική αυτοκτονία. Οι αυταπάτες βρήκαν τον τρόπο να αναγεννηθούν με τον ΣΥΡΙΖΑ και η Δεξιά έρχεται για να πάρει εκδίκηση από όλους όσους σήκωσαν κεφάλι τα τελευταία δέκα χρόνια. Η γενιά μας χρωστάει πολλές εξεγέρσεις ακόμα σε αυτό τον τόπο.

Από την μεριά της, το σχέδιο της το στήνει η Δεξιά μέρα με την ημέρα πολύ μεθοδικά: Θα βγει ο Μητσοτάκης και θα πει πως “παραλάβαμε καμμένη γη”, θα κατηγορήσει τους φτωχούς (που τον ψηφίσανε) ότι με τα επιδόματα λιμοκτονίας τους και τις ανεξέλεγκτες εκπαιδευτικές και ιατροφαρμακευτικές τους ανάγκες επιβαρύνουν την οικονομία, βάζουν σε κίνδυνο το μέλλον της χώρας, εμποδίζουν την ανάπτυξη, την αξιοκρατία, την πρόοδο- και θα ξεκινήσει το όνειρο του Πινοσέτ να κατακτήσει τον Κολωνό.

Αυτός ο λαός έμαθε να θρέφεται από τις στάχτες του και από το θυσιασμένο σώμα των παιδιών του. Είναι τέτοια η ηλιθιότητα και η εθελοδουλία, που οι άνθρωποι δοξάζουν κυβερνήτες για να κατασπαράζουν τις σάρκες μας. Στέκομαι στην άκρη του κόσμου. Αναλύω τα αίτια της δυστυχίας και σε περιμένω. Ψήφισες – δεν ψήφισες, τις αποφάσεις άλλοι θα τις πάρουν. Αν με την αποχή δεν αλλάζει τίποτα, με την ψήφο σίγουρα όλα θα μείνουν ίδια.

Θα έπρεπε να αφιερώνουμε πολύ περισσότερο χρόνο για την καταστροφή όλων αυτών που καταστρέψαν τις ζωές μας- και όμως ξεμείναμε να ζούμε καθημερινά ο καθένας μόνος του, χαμένοι στους μικρούς αποσπασματικούς μας κόσμους. Θα έπρεπε να μπορούμε να γεννήσουμε καινούργιους ελεύθερους κόσμους και να βρούμε τους τρόπους να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας. Η ζωή πρέπει να βιωθεί.

Δεν έχει σημασία λοιπόν τελικά αν ψήφισες ή όχι και ποιός μας κυβερνά. Εγώ θα σε περιμένω πάντα στην εβδομαδιαία συνέλευση του κοινωνικού κέντρου της γειτονίας μας.

Όποιος και αν κυβερνά εμείς θα είμαστε ακυβέρνητοι.

ΒΡΕΣ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ.

_______________________

κείμενο: Τάσος Σαγρής / ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ https://voidnetwork.gr

The post Όποιος και αν κυβερνά εμείς θα είμαστε ακυβέρνητοι- Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

Όση ανθρωπιά έχει απομείνει σε αυτή την χώρα σφυρηλατήθηκε με τεράστιους κόπους από γενιά σε γενιά, μέσα σε συνθήκες τρόμου και βαρβαρότητας άλλων παλαιότερων εποχών. Η ανθρωπιά αυτή δεν μας ανήκει, δεν την κατέχουμε. Η ανθρωπιά μας είναι το μόνο μας χρέος. Και οι αντοχές αυτής της ανθρωπιάς κάθε μέρα γίνονται και πιο αμφίβολες. Καθώς οι συνταξιούχοι κρύβονται πίσω από τις ελληνικές σημαίες στα φτωχικά διαμερίσματα και κοιτάζουν με μάτια γεμάτα μίσος τους «ξένους» έξω στην πλατεία, καθώς οι αστυνομικοί χτυπάνε τον κόσμο στην διαδήλωση και οι τράπεζες παράγουν πεινασμένους και άστεγους, καθώς οι δικαστές φυλακίζουνε τους χρήστες της κάνναβης και τα κορίτσια κάνουν βίζιτες μέχρι να τελειώσουν τις σπουδές τους, καθώς η ηρωίνη πουλιέται νοθευμένη στους δρόμους για λίγα ευρώ και τα νοσοκομεία κλείνουν από υποχρηματοδότηση, καθώς τα πανεπιστήμια γίνονται εκκολαπτήρια για ζόμπι και τα τηλεοπτικά παράθυρα ξερνάνε φόβους και μαζικές αυταπάτες, καθώς η νύχτα γίνεται τρομακτική στην μοναξιά της οθόνης του υπολογιστή μου και στους δρόμους της παλιάς μου γειτονιάς , στήνουν στον τοίχο ανθρώπους που περιμένουν με τα χέρια ψηλά το μεταγωγικό όχημα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης… ένα πράγμα παλεύω να μην ξεχάσω: Το μόνο που χρωστάμε σε αυτό τον κόσμο είναι η ανθρωπιά μας.

Δεν υπάρχει άλλο χρέος παρά μόνο η ανθρωπιά μας. Η κάθε γενιά έχει κάποια ρίσκα να πάρει και έχει να δώσει τις δικές της απαντήσεις στο μεγάλο διακύβευμα της εποχής της. Η γενιά μας έχει να αντιμετωπίσει την άβυσσο, τον κοινωνικό κανιβαλισμό, την απολυταρχία, την φτώχεια, το αν σύντομα θα πυροβολιόμαστε στους δρόμους για λίγα κέρματα. Να δώσουμε την τελευταία μεγάλη μάχη με τον φασισμό μέσα μας και στους δρόμους σε όλο τον κόσμο. Μετά από εμάς να μην χρειαστεί άλλη γενιά αντιφασίστες.

Το μόνο που χρωστάμε σε αυτό τον κόσμο είναι η ανθρωπιά μας. Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΜΑΣ ΧΡΕΟΣ!

________________

Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο
https://voidnetwork.gr

The post Η ανθρωπιά μας είναι το μόνο μας χρέος. – Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

Λίγες μέρες πριν την έναρξη των παραστάσεων η ηθοποιός και ποιήτρια Σίσσυ Δουτσίου θα παραδώσει μαθήματα υποκριτικής και ενδυνάμωσης των εκφραστικών μέσων για ηθοποιούς και ανθρώπους που τους ενδιαφέρει η ενασχόληση με το θέατρο, τον χορό και την ποίηση στα πλαίσια του Ανοιχτού Σεμιναρίου Έρως και Λύπη στο Θέατρο (από 24/2 έως 11/3 για 3 σαββατοκύριακα στο Θέατρο Αυλαία)

ΝΥΧΤΑ! [Yard Gal]
της Rebecca

4 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ στην Θεσσαλονίκη

Κρατήσεις θέσεων: 2310237700

ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ
Πλατεία ΧΑΝΘ- πλευρά Τσιμισκή

εγραψαν για την παράσταση

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ

ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ : Σκοτάδι Πάνω από την Ευρώπη

Έχω ήδη επισημάνει τη σημαντική σκηνοθετική δουλειά του Τάσου Σαγρή και της ομάδας του πάνω στο σύγχρονο, ριζοσπαστικοποιημένο ευρωπαϊκό πολιτικό θέατρο. Θυμίζω στον αναγνώστη όσα έγραφα για τη σκηνοθεσία της «Ψύχωσης» της Σάρα Κέην, που ισχύουν εξίσου για την παράσταση της «Νύχτας». «…Σκηνοθετώντας γυμνά και κάθετα, ως μορφή ανεπανάληπτου συμβάντος τον τραγικό αυτοβιογραφικό / αμλετικό μονόλογο της Σάρα Κέην, ο Τάσος Σαγρής τον τοποθέτησε στη σωστή του βάση. Τον είδε όχι ως μια ασύνειδη δομή σχιζοφρένειας χωρίς διέξοδο στον λόγο, αλλά συγχρόνως ως μια ενσύνειδη δομή άψογα συνταγμένου λόγου, χωρίς, όμως, διέξοδο στο συνάλληλο ‘άλογο’ στοιχείο του πραγματικού κόσμου. Επειδή, όπως είπε ο Σαίξπηρ, ‘είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων’. Ό,τι δεν ονειρεύεται πεθαίνει. Κάθε φορά που ο ανθρώπινος πολιτισμός επιχειρεί να μεταφράσει την πραγματικότητα σε στεγανές, απόλυτα λογικές κατηγορίες, φτάνουμε στο ίδιο αδιέξοδο. Βλέπουμε να ορμούν μέσα από τις ρωγμές του συνταγμένου λόγου οι ασύντακτες δομές της αγριότητας και να κατακλύζουν τα πάντα. Είναι η επαναληπτική ‘ποντικοπαγίδα’ της Ιστορίας που, δυστυχώς, δεν γίνεται μάθημα».
Συμβαίνει και στον σύγχρονο τεχνοκρατούμενο, εκλογικευμένο πολιτισμό της ποσοτικής συσσώρευσης του πλούτου, μετά την επικράτηση των ανθρωποειδών που κατέβηκαν από τα δέντρα και έγιναν απ’ ευθείας τραπεζίτες, δίχως να περάσουν από τη φάση του ανθρώπου. Ζούμε μια εποχή θεσπισμένης βαρβαρότητας, μια «περίοδο παγετώνων» του πολιτισμού.
Ο ίδιος ο Άμλετ δείχνει την έξοδο από τη μοιραία ποντικοπαγίδα της Ιστορίας, όταν, τελικά, απαντά στο ερώτημα της ύπαρξης, καταφάσκοντας τη ζωή στην ολότητά της. Δίνει υποσχετική στον Οράτιο να ζήσει, όχι για να εκδικηθεί, αλλά για να ιστορήσει δημιουργικά. Συνήθως κάνουμε ότι δεν ακούμε την αμλετική υποθήκη και βαθαίνουμε, έτσι, το ρήγμα ύπαρξης – Ιστορίας.
Αυτή είναι η προβληματική του έργου της Ρεμπέκα Πρίτσαρντ με τίτλο «Η νύχτα», πολύ συγγενική με εκείνη των έργων της Σάρα Κέην, που δίνεται σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή. Είναι το σκοτάδι εντός μας. Το έργο αφηγείται ένα τρομακτικό «κοριτσίστικο» μυητικό νυχτερινό ταξίδι εφηβείας, δίχως τέλος. Σαν να πέφτουν οι ηρωίδες μέσα σε μια ατελείωτη παγωμένη εικονική γαλαξιακή σπείρα. Μιλάμε, βέβαια, για μια μαρτυρική, ερεβώδη και όχι αμβρόσια, αστερόεσσα νύχτα. Για το απόλυτο σκοτάδι του κάτω κόσμου στα τάρταρα των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, με τη μοίρα του ανθρώπου των σηράγγων που αναγγέλλουν οι χρησμοί, με μαύρα ψηφία γραμμένη. Από το εισαγωγικό σημείωμα του προγράμματος, μεταφέρω λίγα, χαρακτηριστικά:
«Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη. Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στη Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητώντας μια έξοδο κινδύνου, τρόπο διαφυγής και εναντίωσης στους κανόνες, τις απαγορεύσεις, τις εντολές. Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό: Το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μέσα του. Ζούμε παγιδευμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες, τις αυταπάτες, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος και την πηγαία, ενστικτώδη ανάγκη για εξέγερση και δραπέτευση. Αδίστακτοι επιχειρηματίες, κυνικοί εγκληματίες, σίδερο, τσιμέντο, γυάλινες οθόνες και άνθρωποι ξεχασμένοι, η μητρόπολη είναι ένα τέρας που κατασπαράζει την ανθρωπότητα για να παραγάγει ένα φανταχτερό τίποτα. Η ΝΥΧΤΑ! Ο τόπος όπου κατοικούν όλοι οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρά μας. Καθώς ο καθένας μας ζει μόνος του πια στη μικρή προσωπική του φυλακή, αυτό είναι ένα τραγούδι για τους φίλους που χάθηκαν».
Το έργο δεν είναι απελπισμένα «τυφλό», αλλά αφήνει διέξοδο στο ανθρώπινο αίσθημα, προάγοντας την αδιάλλακτη φιλία, μέχρι αυτοθυσίας, ανάμεσα στα δύο κορίτσια που τα δένει η αρχή του έρωτα, όχι του θανάτου. Δίνεται, έτσι, ομόλογα από τη σκηνοθεσία ως ένα ανεπανάληπτο,«άπαξ» αγαπητικό συμβάν, κάθετα, γυμνά, επικά, σαν όρθιο εμβατήριο, όχι καταγγελτικά αλλά σπλαχνικά, σαν σάλπισμα μιας κερδισμένης μάχης με το ανέφικτο, παιγμένο εξαίρετα, με αυτοπάθεια, από τις δύο νεαρές ηθοποιούς Σίσσυ Δουτσίου, Λίλη Τσεσματζόγλου. Με μουσικές εξαίσιεςνεανικές με video ονειρικά (Άλκηστις Καφετζή), με ωραία «γραφίστικη» όψη (Κένι ΜακΛέλαν). Ένα έργο αλήθειας, μια παράσταση διαφάνειας.

dePop Είδαμε την Νύχτα- σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή

Στη «Νύχτα», με ρομαντικό ύφος, συντίθεται η υποκουλτούρα της Μητρόπολης και τα προβλήματα της. Οι αφηγήσεις των ηθοποιών, που εκστατικά έχουν παρασυρθεί στη χώρα αυτή, σε συνδυασμό με τα επιβλητικά οπτικοακουστικά γίνονται το τούνελ, από όπου εισάγεται ο θεατής στους σφυγμούς του έργου και στην κραυγή αμφισβήτησης αλλά και απελπισίας των χαρακτήρων.

Σχέσεις, φιλία, έρωτας και μια ακόμη περίεργη σχέση έλξης και απώθησης με την αγάπη. Η σχέση με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ παρουσιάζεται λιγότερο ως εθισμός και περισσότερο ως μια σχέση που καλύπτει το αίσθημα της μοναξιάς. Γιατί η μοναξιά πονάει. Πονάει περισσότερο από το βρώμικο και πληρωμένο σεξ.

Theatrical Drops- ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΜΗΤΣΗ

Εχτές παρακολούθησα μια συγκλονιστική παράσταση. Η Νύχτα! βασισμένη στο θεατρικό YARD GAL της Rebecca Prichard. Εξαιρετική η ατμόσφαιρα στην οποία μας έβαλε ο Τάσος Σαγρής. Απολαυστικές οι ερμηνείες της Σίσσυς Δουτσίου και της Λίλη Τσεσματζόγλου. Ένα οδοιπορικό στη Νύχτα της Νεολαίας, στο Κενό της Ψυχής που δε γεμίζει μέσα στις Μητροπόλεις όπου όλα μετριούνται με το χρήμα!

E-CHARITY

ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΣΤΙΑΛΕΡΑΚΗ: Είδαμε την ΝΥΧΤΑ!

Στην πόλη, στην κάθε πόλη τα νυχτόβια πλάσματα αποφεύγουν ν’ αναζητούν την αγάπη κατά τη διάρκεια της μέρας. Όταν ξημερώνει, οι ακτίνες του ήλιου καίνε τα μάτια και αυτό θυμίζει αγάπη. Τα πλάσματα της νύχτας πάσχουν από φωτοφοβία. Δεν αντέχουν τη μέρα, ούτε την αγάπη αντέχουν. Ούτε καν τον εαυτό τους αντέχουν να βλέπουν τη μέρα. Γι’ αυτό μόλις νυχτώνει, μεταμορφώνονται σε σκιές. Τα ναρκωτικά, το σεξ και το αλκοόλ είναι το όχημα που μεταφέρει τις σκιές μέσα στην πόλη όλη τη νύχτα. Δεν είναι εθισμός. Είναι το χάδι για να μη νιώθουν μοναξιά. Για να την αντέχουν.

Ας είναι βρώμικο το σεξ, ας είναι πρόστυχο και πληρωμένο. Αντέχεται. Πονάει λιγότερο απ’ τη μοναξιά. Τα γυμνά κορμιά σου πονάνε τα μάτια όταν τα κοιτάζεις. Σου πονάνε την ψυχή. Δε στάζουν καύλα, στάζουν πόνο και αίμα. Μα δεν πονάνε τα ίδια. Ο θεατής πονάει στη θέση τους. Τα πλάσματα της νύχτας έχουν ξεπεράσει τα όρια του πόνου πηδώντας από ταράτσες, μαχαιρώνοντας, μπαίνοντας στη φυλακή. Τα πλάσματα της νύχτας έμαθαν να καταπίνουν αμάσητη την ψυχή τους, γιατί τρέμουν μη σκαλώσει στο κενό που έχουν ανάμεσα στα δόντια. «Η Νύχτα» αντενδείκνυται γι’ ανθρώπους που έχουν ευαίσθητη όσφρηση και κλείνουν τη μύτη στη βρώμα που αφήνουν οι πληγές της σύγχρονης κοινωνίας.

Αντενδείκνυται για ανθρώπους που δε ντρέπονται που ζουν μέσα σ’ αυτή. Καθηλωτική η ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστριών Σίσσυ Δουτσίου και Λίλη Τσεσματζόγλου. Ευρηματική και αληθινή η σκηνοθετική ματιά του Τάσου Σαγρή.

SMASHING CULTURE–

ΜΑΡΩ ΠΑΝΑΓΗ: Τί είναι για τον καθέναν από εμάς η Νύχτα!; Σκοτάδι ή Φώς;

Η ΝΥΧΤΑ! είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο βραβευμένο θεατρικό έργο YΑRD GAL της Αγγλίδας συγγραφέας Rebecca Prichard, μια δυστοπική, φουτουριστική παράσταση για ένα μέλλον που δεν αργεί.

Δύο νεαρές κοπέλες αναζητούν, εξερευνούν και βιώνουν τη σκοτεινή πλευρά της ημέρας, τη νύχτα, αλλά και του εαυτού τους. Στο κυνήγι της επιβίωσης και των χρημάτων, αρνούμενες να βρουν δουλειά, επιδίδονται στο σεξ του δρόμου, στα ντιλ των ναρκωτικών και σε παράνομες πράξεις. Δεν γνωρίζουν φραγμούς και όρια, μόνο το πάθος και η ζωική ορμή τους τους καθοδηγεί. Μέσα στις φωτεινές φανταχτερές μεγαλουπόλεις προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στον σκοτεινό νυχτερινό ουρανό. Η παθιασμένη ενστικτώδης ζωή τους, όμως, είναι γεμάτη από ψυχικές καταστροφές, φθορές και πληγές. Η απόγνωση διαδέχεται την οργή κι η οργή τη θυμωμένη πράξη.

Δύο σώματα, δύο ραγισμένες δυνατές φωνές, ένα σκηνικό και η σκοτεινή σκηνοθετική ματιά του σκηνοθέτη Τάσου Σαγρή μάς εντάσσουν στο ψυχεδελικό κλίμα δύο δυστυχισμένων κι άλλοτε ευτυχισμένων ψυχών. Η πρωτοτυπία της παράστασης έγκειται στον συνδυασμό δύο εντελών διαφορετικών τεχνών: κινηματογράφου και θεάτρου. Ο σκηνοθέτης έχει εντάξει στην παράσταση κινηματογραφικά πλάνα που δίνουν ταχύ παλμό στο έργο και ταξιδεύουν τη σκέψη σε γνωστά και άγνωστα μέρη.

Η γρήγορη εναλλαγή των πολύχρωμων video art σε συνδυασμό με τα έντονα μουσικά ηχοτοπία δημιουργούν αυτή την αίσθηση της αγωνιώδους αναμέτρησης με τον εαυτό μας. Πράγματι, η μελωδία των Radiohead, ο βιομηχανικός θόρυβος των Prodigy, η μελαγχολία του Lou Reed και του Yann Tiersen και πολλών άλλων είναι η ιδανική μουσική επένδυση που ξεφεύγει από τη μονοτονία και ταιριάζει με τους δυναμικούς, άλλοτε φιλοσοφικούς κι άλλοτε καθημερινούς διαλόγους-μονολόγους των πρωταγωνιστριών.

Βλέπουμε μια μαραμένη Ευρώπη; μια βρώμικη Αμερική; μια ξεχασμένη Αθήνα; Τα κινηματογραφικά πλάνα του σκηνοθέτη είναι καθολικά, μάς μεταφέρουν από τη μια πόλη στην άλλη, μάς θυμίζουν τι κρύβεται κάτω από αυτήν. «Είναι το πτώμα του Θεού που μυρίζει». Το ψεύτικο lifestyle των μοντέρνων μας ζωών σαπίζει και αηδιάζει τις πρωταγωνίστριες που επιδίδονται με μανία στο κυνήγι κάθετι διαφορετικού κι αντίθετου θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Είναι γενναίες μαχήτριες που αναμετρώνται συνεχώς με τους εαυτούς τους ποντάροντας στον νικητή. Οι ερμηνείες μας καθηλώνουν και ξυπνούν μέσα μας καλά κρυμμένα όνειρα και φαντασιώσεις.
«Αυτοί έχουν την εξουσία, εμείς έχουμε τη νύχτα.»
Τι είναι για τον καθέναν από εμάς η Νύχτα; Σκοτάδι ή φως;

Patra Events- ΚΩΣΤΑΣ ΝΤΑΛΙΑΝΗΣ: Ένα Οργισμένο Χρονικό Ενηλικίωσης

Δύο κορίτσια πίνουν, παίρνουν ναρκωτικά, μπλέκονται σε καυγάδες κι εκδίδονται για να εξασφαλίσουν τη δόση τους. Ένα χρονικό ενηλικίωσηςδύο ηρωίδων, πλημμυρισμένο από ναρκωτικές ουσίες, ξέφρενους ρυθμούς, εφιαλτικές μνήμες, καυγάδες και ζωή στα άκρα. «Η Νύχτα!» (πρωτότυπος τίτλος «YardGal») της Αγγλίδας Ρεμπέκα Πρίτσαρντ είναι χαρακτηριστικό δείγμα του κινήματος «inyerfacetheatre»: Ένα είδος θεάτρου που έχει ως σκοπό να προκαλέσει και να επιτεθεί στο κοινό, για να σημάνει συναγερμό στις συνειδήσεις του. Χρησιμοποιεί σοκαριστικό κι ωμό τρόπο για να μιλήσει, σπάζοντας ταμπού και προκαταλήψεις. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να λέει την αλήθεια, πέρα από οτιδήποτε στημένο και ψεύτικο, ωθώντας το κοινό στα άκρα, με σκοπό την αναθεώρηση των αξιών της κοινωνίας μας.

Η σκηνή στο θέατρο μεταμορφώνεται σε ένα σκηνοθετικό αριστούργημα, στο οποίο οι σκηνές, η πλοκή, τα συναισθήματα εναλλάσσονται στα μάτια του θεατή με έναν τρόπο κινηματογραφικό, διατηρώντας ωστόσο στο έπακρο την αμεσότητα και την ποιότητα που κάνει το θέατρο να ξεχωρίζει. Κι εδώ είναι η ιδιαιτερότητα του έργου: Δεν πρόκειται για μία θεατρική μεταφορά ενός κινηματογραφικού έργου, αλλά ούτε και για «φθηνά», κινηματογραφικού χαρακτήρα τρικ, με σκοπό, απλά, να γίνει το έργο κάπως πιο θεαματικό, πιο εύπεπτο. Σε ένα τέτοιο δύσκολο και απαιτητικό είδος θεάτρου, όπως είναι το «in yer face theater», κάτι τέτοιο θα το έκανε τουλάχιστον γραφικό. Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με την ανάδειξη όλων των συστατικών του έργου στον απόλυτο βαθμό. Τα βίντεο που προβάλλονται, από τη μία σε ταξιδεύουν, σε βάζουν πέρα για πέρα στο κλίμα του έργου και κρύβουν μέσα τους σημαντικά νοήματα, έτσι ώστε ο θεατής δεν παρακολουθεί απλά, αλλά γίνεται συμμέτοχος, συμπρωταγωνιστής και βλέπει μπροστά του να ξεδιπλώνεται ένας κόσμος, που πιθανόν δεν είχε καν φανταστεί ότι υπάρχει πραγματικά.

Η σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή, απλή και λιτή, αναδεικνύει τους ζωντανούς διαλόγους μιας δημιουργικής και ρέουσας μετάφρασης, που έχει επιμεληθεί η Άννα Χάλογουεϊ, και αποσπά ερμηνείες που αποδίδουν κλιμακωτά τις συναισθηματικές και ψυχολογικές μεταπτώσεις των δύο κοριτσιών. Ο Τ.Σαγρής εστιάζει στις ηρωίδες του έργου και η ιστορία τους ξετυλίγεται μέσα από την διήγησή τους, τις κινήσεις τους και το παιχνίδι του φωτός με το σκοτάδι, επιτυγχάνοντας, έτσι, να αναδείξει την δυναμική του έργου χωρίς να κουράζει τον θεατή. Η κινησιολογία ακολουθεί και υπηρετεί εύστοχα την σκηνοθετική γραμμή. Μέσα από τους εκρηκτικούς τόνους των μουσικών επιλογών περιγράφονται με εξαιρετικά εύστοχο τρόπο οι καταστάσεις που βιώνουν τα πρόσωπα. Οι καίριοι φωτισμοί συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας τεταμένης ατμόσφαιρας, ενώ το αφαιρετικό, λειτουργικό σκηνικό αποδίδει την ψυχρότητα του περιβάλλοντος χώρου.

Το όλο εγχείρημα στηρίζεται στις ερμηνείες των δύο ηθοποιών, οι οποίες έχουν δουλέψει σκληρά, χτίζοντας μία αμφίπλευρη και αλληλοσυμπληρούμενη σκηνική σχέση.Η Λίλυ Τσεσματζόγλου (Μαίρη) και η Σίσσυ Δουτσίου (Πέπη) ενσαρκώνουν κυριολεκτικά τις δύο κοπέλες, με κινήσεις ακρίβειας, πλούσιες συναισθηματικές αποχρώσεις, ψυχολογικές εναλλαγές και μεταπτώσεις, δημιουργώντας συγκινησιακές εξάρσεις μέσα από μια κοινή υποκριτική γλώσσα.  Οι δύο ηθοποιοί καταθέτουν ερμηνείες ψυχής με την ανόθευτη αλήθεια ενός γνήσιου και ανεπιτήδευτου παιξίματος, σε σημείο που θέλεις να τις αγκαλιάσεις και να γίνεις ένα μαζί τους.

Ο Τάσος Σαγρής και η Σίσσυ Δουτσίου, μέσα από το «Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών», έχουν δημιουργήσει μεταξύ τους ένα σύστημα προσωπικών συνειρμών, οι οποίοι είναι οργανικοί και ξεχύνονται σαν ένας ποταμός θεατρικής σκέψης και εμπειρίας. Αυτό είναι που λείπει στην Ελλάδα στο σύγχρονο θέατρο, αυτή η αφοσίωση και η πραγματική καταβύθιση στο νόημα και τον κόσμο του έργου. Μπράβο και συγχαρητήρια που υπάρχουν και μας χαρίζουν κάθε φορά μια ξεχωριστή εμπειρία στο θέατρο.

The post ΝΥΧΤΑ! [Yard Gal] της Rebecca Prichard- Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ- Θεσσαλονίκη 2-3 + 9-10 Μαρτίου 2018 appeared first on Void Network.

Η Rebecca Prichard συνεχίζοντας το έργο της Sarah Κane – την εξερεύνηση της ανθρώπινης αγάπης μέσα σε έναν απάνθρωπο κόσμο- αφιερώνει μεγάλο μέρος του in-yer-face έργου της στην απόπειρα να δώσουμε φωνή σε αυτούς που συνήθως μένουν σιωπηλοί στις παρυφές της ζωής. Γράφει κυρίως έργα για κορίτσια που μπλέκουν με τον νόμο, νεαρές υπάρξεις , θύματα και θύτες, άνθρωποι που χάθηκαν μέσα στους δαιδάλους των μηχανισμών που παράγουν κοινωνικούς αποκλεισμούς, φτώχεια και έγκλημα.

Να μιλήσουμε για όσους δεν τολμά να μιλήσει κανένας και να φέρουμε στην επιφάνεια της δημόσιας προσοχής αυτό που μένει κρυμμένο και αποκλεισμένο, αφανές. Να μιλήσουμε για όσα μένουν συνήθως στην σιωπή.

«Υπάρχουν κάποιες ιστορίες,… που αν τολμάγαμε να τις πούμε θα μας έκλειναν πολλά χρόνια φυλακή…

– ή θα μας έκλειναν σε ψυχιατρείο να μας δίνουν ψυχοφάρμακα να τις ξεχάσουμε για πάντα»

Δυο κορίτσια που δεν θέλουν να ξεχάσουν. Μια παρέα κοριτσιών- τριγυρνάνε την νύχτα στην πόλη εφευρίσκοντας διάφορους τρόπους να ζουν χωρίς να χρειάζεται να δουν το φώς της ημέρας. Η ημέρα, είναι ο χώρος που βασιλεύει η τάξη και η οργάνωση, τη νύχτα όλα γίνονται ρευστά και ανεξέλεγκτα, την ημέρα κυριαρχεί  η κανονικότητα και οι επιβεβλημένες υποχρεώσεις, η νύχτα είναι το βασίλειο της ανεξέλεγκτης επιθυμίας και της παραβατικότητας.

Η Πέππυ και η Μαίρη βρίσκουν τρόπους να βγάζουν χρήματα χωρίς να δουλεύουνε, να κάνουν σεξ χωρίς να πληγωθούν, να ανακαλύψουν το απόλυτο φτιάξιμο χωρίς να πεθάνουν, να κάνουν όλες τις απαγορευμένες πράξεις χωρίς να τις συλλάβουν, μικροκλοπές σε ακριβά καταστήματα, γρήγορα αυτοκίνητα, εμπόριο ουσιών, χασίς, χάπια ecstasy και speed, κλεμμένα χοντρά πορτοφόλια, εμπρησμοί γραφείων πολιτικών και εισαγγελέων,  συναντήσεις με πλούσιους τύπους σε ακριβά δωμάτια ξενοδοχείων στο κέντρο της πόλης.

Το κέντρο της πόλης γίνεται μια είσοδος για τον υπόγειο κόσμο. Ένας φανταστικός και επικίνδυνος χώρος, εκεί που ελλοχεύει κάθε είδους «εκφυλισμού», πρόκλησης και αποκλίνουσας συμπεριφοράς. Εκεί ζουν πλάσματα της πόλης που δεν έχουν σταθερή θέση ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, ζουν σε τρύπες και σχισμές της κανονικότητας, κρυφές επιλογές που οδηγούν σε διαφορετικές κοινωνικές βαθμίδες, διάδρομοι κάτω από την ορατή δομή της κοινωνίας.

«… και όταν βασανίζεται από σκέψεις για την ίδια του την ασημαντότητα, ο υπόγειος άνθρωπος μισεί ακόμα περισσότερο- περισσότερο και από τον ίδιο τον μισητό εαυτό του- τον κόσμο πάνω στην επιφάνεια της γης.» Irving Howe

Περισσότερο από τον ίδιο της τον εαυτό μισεί όλα όσα δεν της επιτρέπουν να αναπνεύσει.

Ο κόσμος της νύχτας είναι εκεί που αποτίθενται όλα όσα απορρίπτει η αστική τάξη πραγμάτων. Όλες οι αποκρουστικές πράξεις μιας συσκοτισμένης αλήθειας / αυτό που είναι σκοτεινό και επικίνδυνο / άνθρωποι αναζητούν έξοδο από την καθημερινή απογοήτευση βρίσκοντας τους εαυτούς τους δέσμιους σε άλλες απογοητεύσεις / φωτορυθμικά που σου χτυπάνε τα μάτια / μισόλογα και κρυφά νεύματα / εκκωφαντική μουσική / αποκρουστικές πράξεις / πράξεις παράνομες / επικίνδυνες / «έκφυλες» / πράξεις με ρίσκο / εικόνες της παρακμής του παρόντα κόσμου και της άρνησης της κυρίαρχης πραγματικότητας / εικόνες από την βίαιη και επίπονη γέννα του ανθρώπινου μέλλοντος.

«Η νύχτα είναι διαφορετική, το αντίθετο της ημέρας, που το χαρακτηρίζουν το σκοτάδι και ο κίνδυνος αλλά οι ελευθερίες της αντισταθμίζουν τους φόβους της. Η νύχτα μας επιτρέπει να δραπετεύσουμε από τους εξαναγκασμούς της ημέρας, τη μονοτονία της καθημερινότητας που περιορίζει την ανθρωπότητα σε συγκεκριμένα καθήκοντα, υποχρεώσεις και εργασίες.   Οι κουλτούρες της νύχτας δεν ενοποιούνται σε οποιαδήποτε κατηγορική ιστορία ομοιοτήτων. Αντίθετα παρουσιάζονται εδώ ως στιγμές αποκλεισμένες από τις ιστορίες της ημέρας, ως αντίστιξη μέσα στον χρόνο, στον χώρο και στον τόπο, ως αντίθεση σε όλα όσα διέπονται και ρυθμίζονται από την συλλογιστική και τις δοσοληψίες της οικονομικής λογικής και τις δομές της πολιτικής εξουσίας. Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η νύχτα κατεβάζει την αυλαία σε αυτούς τους τομείς κυριαρχίας, εισάγοντας θεατρικούς χώρους αμφιβολίας και παράβασης που ενδέχεται να οδηγήσουν σε αναπαραστάσεις απελευθέρωσης. Η νύχτα είναι όμως επίσης μια σκηνή όπου βρήκαν στέγη η αποξένωση και η περιθωριακότητα, στέγη ανακούφισης και φυγής ή κατά περίσταση θερμοκήπιο εξέγερσης, παραδείγματα και εμπειρίες που υφαίνουν ένα πολύπλοκο πέπλο αντισυμβατικότητας, μοναξιάς, συλλογικότητας, επιθυμίας, υπερβολής, τρόμου και ελευθερίας.»  Κουλτούρες της Νύχτας, Bryan D. Palmer

Στέκεται κοντά της, φωνάζει στο αυτί της για μια φάση που παίχτηκε χθες βράδυ, παίζει δυνατά μουσική, δεν ακούς τι λένε… Είναι αργά μέσα στην νύχτα…

Άγνοια κινδύνου / θράσος / αγνόηση κινδύνου

«Θα μείνω εδώ! Θα μείνω καρφωμένη στο έδαφος μέχρι να μην μπορεί κανένας να με ξεκολλήσει από εδώ!»

Η ανάγκη να κάνεις δικό σου κάτι που δεν θα σου ανήκει ποτέ. Η πόλη, ο καθρέφτης όλων των εμπειριών και όλων των ανεκπλήρωτων ονείρων, ένα πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα σε διάφορες απάνθρωπες ανθρώπινες πράξεις.

Λογοτεχνία Μπήτνικ / Κινηματογράφος Νουάρ / Πορνογραφία /  Ναρκομανία / Ο ήχος της ατέρμονης μητροπολιτικής πίεσης / Υπόγειος Κόσμος /  Ήρωες χωρίς ηρωικές πράξεις.

Η ιστορία μιας αόρατης γενιάς, επιβεβλημένης, καταναγκαστικής περιθωριοποίησης που εκδηλώνει στιγμιαίες εικόνες θλιβερών συνθηκών, οι οποίες εναλλάσσονται με την ευτυχία και την ελπίδα που θα μπορούσε να φέρει στην ζωή μια ξέφρενη νύχτα. Πορνεία, εμπόριο ναρκωτικών, παραβατικότητα και τρομοκρατία, φτώχεια, αλαζονεία και ντροπή συνυπάρχουν με αυτάρεσκη, υπερήφανη ευελιξία σε μια σκοτεινή και επικίνδυνη κοινότητα φίλων, συντρόφων, εραστών και αδελφών. Η ικανότητα τους να μοιράζονται αισθήματα, απολαύσεις και σώματα με τρόπους που είναι γνήσια δικοί τους, μαρτυρά την δύναμη και το πάθος, όπως και την εύλογη απόγνωση και την θλιβερή ένδεια της ζωής των νέων σήμερα, άνθρωποι που ζουν μόνιμα παγιδευμένοι ανάμεσα στην επαγγελία του εαυτού και του σεξ, τις αναγκαιότητες της οικονομίας και τους εκβιασμούς της αγοράς εργασίας, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος και τον πηγαίο εξεγερσιακό αυθορμητισμό μια ενστικτώδους εναντίωσης. Χωρίς συγκεκριμένο στόχο και σχέδιο, ισορροπούν διαρκώς σε τρομακτικές κοινωνικές αντιφάσεις.

Οι νέοι άνθρωποι σήμερα στην Ευρώπη κατοικούν ένα αδιέξοδο που μετατρέπει τον δημόσιο χώρο σε μια πολεμική ζώνη επιβίωσης την οποία νέμονται διεφθαρμένοι πολιτικοί, αδίστακτοι εργοδότες, κυνικοί εγκληματίες και ιδιοτελή παράσιτα, ενώ κάθε κίνηση και κάθε επιθυμία υπόκειται στην αμείωτη παρακολούθηση από ένστολους διεφθαρμένους αστυνομικούς, από τα τμήματα ηθών, δίωξης ναρκωτικών και προστασίας του πολιτεύματος, κρατικές αρχές και σταυροφόρους φανατικούς νεοναζί παρακρατικούς.

Καθώς το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη, καθώς ο νέος ολοκληρωτισμός, η οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, ο φασισμός και η απολυταρχική διαχείριση απλώνουν παντού το σκοτάδι μιας ζωής που εχθρεύεται την ζωή, η νύχτα είναι μια απαγορευμένη χώρα, εκεί όπου κρύβεται μια αόρατη γενιά την οποία για να την πλησιάσουμε, να την κατανοήσουμε ή ακόμα και απλά να ψηλαφίσουμε τις παράξενες κρυφές ιστορίες της πρέπει να ακολουθήσουμε τις δικές της σκοτεινές διαδρομές. Αυτές είναι διαδρομές που δεν έχουν συνήθως αίσιο τέλος. Πολλοί άνθρωποι αποπειράθηκαν να ξεφύγουν από την καθημερινή αλλοτρίωση δραπετεύοντας στην νύχτα και έχασαν τελικά τον εαυτό τους παγιδευμένοι σε άλλους, άγνωστους, σκοτεινούς δαιδάλους.

Η Πέππυ, η Μαίρη, ένας νεανικός υπόκοσμος όπου δίκτυα μίσους και εκμετάλλευσης τυλίγονται γύρω από αυτές τις νυχτερινές παραβάτισσες όλων των νομικών και σεξουαλικών απαγορεύσεων. Αυτές πρέπει να βρουν τρόπους για να ξεπεράσουν τα μπλεξίματα τους και να ζήσουν με αυτά.

Μια περιγραφή της φρίκης και των θριάμβων παράβασης και καταστροφής όλων των απαγορεύσεων:

«Υπήρχαν εποχές που περικυκλωμένοι από αυτούς που μας έδερναν, έλεγα πως δεν θα ζήσω αρκετά ώστε να εξηγήσω την ζωή μου. Υπήρχαν στιγμές που φοβόμουν πως δεν θα με άφηναν να ζήσω αρκετά ώστε να τελειώσω αυτό το έργο. Όμως έζησα. Σημείωσε Ιστορία:  ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΜΟΝΗ ΜΟΥ!» –Stone Butch Blues, Leslie Feinberg

Υπάρχουν άνθρωποι που εξεγείρονται ενάντια στους κυρίαρχους αυτού του κόσμου από ιδεολογική και ταξική θέση, άνθρωποι με κατασταλαγμένες ιδέες και πολιτική συνείδηση. Υπάρχουν άλλοι που επαναστατούν από ανάγκη, άνθρωποι που θα κάνουν τις πιο αποτρόπαιες πράξεις στο όνομα μιας επανάστασης χωρίς να γνωρίζουν τους στόχους της, μόνο και μόνο για να χορτάσουν την πείνα τους και να ηρεμήσουν την δίψα τους για ελπίδα και αυταπάτες. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που εξεγείρονται από ένστικτο. Αυτοί δεν περιμένουν εξηγήσεις από κανέναν και δεν τους αρέσει να απολογούνται για τις πράξεις τους, ούτε να εξηγούν τα κίνητρα τους.

Εκείνη είπε:

«Αργότερα θα σκεφτόμουν όλη την χώρα σαν μια τεράστια πόλη της Νύχτας που απλώνεται φανταχτερή σαν γιγαντιαία πολύχρωμη οθόνη υπολογιστή που παίζει σκληρό θορυβικό rock και electro techno. Η πόλη την Νύχτα συγχωνεύει το σκοτεινό παράπονο της σε ένα χαρακτηριστικό σχήμα μοναξιάς, απαθή βλέμματα και φρενιασμένες σκιές, κινηματογραφικές αναμνήσεις από υπνωτιστικές πρωινές ώρες, οργισμένες νύχτες καταστροφών, κλοπών και μαζικών εμπρησμών πολυτελών καταστημάτων, φανταχτερά club, προαύλια νοσοκομείων και κρατητήρια, σειρήνες περιπολικών και αιχμηρά αντικείμενα, κακοστριμμένα τσιγάρα χασίς, κρυφές μυτιές κοκαΐνης και αλουμινόχαρτα ηρωίνης κρυμμένα μέσα στα εσώρουχα  ιδρωμένων κοριτσιών που αρμενίζουν στον νυχτερινό ουρανό, σαν κλόουν που πετούν, γυάλινες χάντρες και χάπια ecstasy και χαρτοπόλεμος από κάλπικα χαρτονομίσματα, αγχωμένο sex της μιας βραδιάς, βρώμικα δωμάτια και καπνός από τσιγάρα παντού … και τελικά θυμάμαι,… θυμάμαι και εσένα, θυμάμαι ζωές βιωμένες στα τεράστια, απόμακρα σκοτάδια αυτής της πόλης την Νύχτα… Θα επιλέξω εγώ τι θα θυμάμαι … Αυτό είναι ένα τραγούδι για τους φίλους που χάθηκαν»

ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ

Η παράσταση ΝΥΧΤΑ! βασισμένη στο βραβευμένο έργο Yard Gal της Rebecca Prichard σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή παίζεται για δεύτερη χρονιά στην ΑΘΗΝΑ (Θέατρο Αλφα.Ιδέα- γωνία Στουρνάρη και Πατησίων) 8 παραστάσεις κάθε ΣΑΒΒΑΤΟ στις 23.00 από τις 25 Νοεμβρίου 2017 ως τις 13 Ιανουαρίου 2018. Επίσης στην ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Θέατρο Αυλαία 2-3 και 9-10 Μαρτίου 2018) και ΛΕΥΚΩΣΙΑ (Θέατρο Σατιρικό 11-12-13 και 18-19-20 Μαΐου 2018)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ : http://theinstitute.info

The post ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ- Σημειώσεις για την NYXTA! (Yard Gal) της R. Prichard- Τάσος Σαγρής appeared first on Void Network.

 Καθώς βλέπουμε την Ευρώπη να αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες με τον ίδιο τρόπο στον οποίο εξασκείται εδώ και αιώνες, στήνοντας φράχτες, στρατιωτικούς ελέγχους και στρατόπεδα συγκέντρωσης  για τους ξένους, τους διαφορετικούς και τους διαφωνούντες, είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε, έχει αλλάξει τίποτα πραγματικά στην Ευρώπη από την εποχή του Νταχάου και του Άουσβιτς;

Η εικόνα των Δανών αστυνομικών να αφαιρούν τα τιμαλφή αντικείμενα από τους πρόσφυγες με πρόσχημα την κάλυψη των εξόδων για τον ίδιο τους τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, η γενική άνοδος της ναζιστικής και ρατσιστικής δεξιάς σε όλη την Ευρώπη αλλά και τα υστερικά παραληρήματα ενάντια στους Μουσουλμάνους από τον Ντόναλντ Τράμπ,  δημοφιλή υποψήφιο για την  εκπροσώπηση του Ρεπουμπλικανικού κόμματος στις εκλογές για την προεδρεία της Αμερικής, απαιτούν μια επανεξέταση του τι σημαίνει να είσαι σήμερα διαφορετικός στον Δυτικό κόσμο, τον κόσμο που αυτοανακηρύχθηκε προστάτης της «Δημοκρατίας» και των «Ανθρώπινων Δικαιωμάτων».

Η Τζούντιθ Μπάτλερ δίνει έναν αποκαλυπτικό ορισμό για την βία όταν λέει ότι αυτή εκδηλώνεται με όλους τους τρόπους «όταν δρούμε ενάντια σε κάποιον, όταν βάζουμε τους άλλους σε ρίσκο, προξενούμε βλάβη, τραύμα ή ζημιά στους άλλους ή όταν απειλούμε την ύπαρξη τους με εξαφάνιση». Υπό αυτή την λογική ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να παρατηρούμε προσεχτικά την βία που εξασκεί ο καπιταλισμός μέσα από τα λόγια ενός τηλε-δημοσιογράφου, τις αποφάσεις, τις υπογραφές και τις ανακοινώσεις των πολιτικών, τις καθημερινές σημαντικές και ασήμαντες γραφειοκρατικές επιλογές των αρμόδιων τεχνοκρατών, των managers, των διευθυντών και των κυβερνητών μας. Μια βία διαρκής και εντατική που εξασκείται από τον καπιταλισμό και την Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία με αφηρημένους και από-υλοποιημένους όρους , με τραγικά όμως και πολύ «υλικά» αποτελέσματα, ακόμα και αν δεν απαιτείται πλέον να φτάσει έως την ολοκληρωτική εξάλειψη πληθυσμών και την γενοκτονία. Απαιτεί όμως την συνεχή εξάλειψη κάθε διαφορετικότητας, την επιβολή της αφομοίωσης καθενός και καθεμίας μας σε μια δομή ενιαία και συμπαγή όπου κάθε δίοδος διαφυγής ή άλλος τρόπος να ζεις και να υπάρχεις έχει απαλειφθεί και ποινικοποιηθεί.
Η Ξενοφοβία υπήρξε σχεδόν από πάντα χαρακτηριστικό της ανθρώπινης κατάστασης, δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως πως πάντα αυτός ο «ξένος» που φοβόμαστε δεν είναι κάθε είδους αλλά πολύ συγκεκριμένο είδος «ξένου».

Ο Τabish Khair, είναι Ινδός πολιτικός επιστήμονας από το Bihar, μια από τα πιο φτωχές περιοχές του πλανήτη, ο οποίος ζει και διδάσκει σήμερα στην Δανία. Στο καινούργιο του βιβλίο «Η Νέα Ξενοφοβία» μελετά μέσα στους αιώνες, τους τρόπους με τους οποίους  το κυρίαρχο πολιτισμικό παράδειγμα, ο καπιταλισμός, αναγνωρίζει, περιορίζει και εξαλείφει την διαφορετικότητα διατηρώντας την κυριαρχία του σε κάθε εποχή.

Αυτό που ονομάζει «Παλαιά Ξενοφοβία» κατασκεύαζε την μορφή του ξένου πάνω  στα προφανή χαρακτηριστικά της διαφοράς. Οι «ξένοι» αποτελούν απειλή επειδή ερμηνεύονται ως διαφορετικοί, η βασική έμφαση δίνεται σε όλα τα στοιχεία του «ξένου» που τον κάνουν διαφορετικό από εμάς. Κατά παράδοξο τρόπο, η παλαιά ξενοφοβία αναγνωρίζει την ύπαρξη της διαφορετικότητας, αν και στέκεται εχθρικά απέναντι της.

Εν αντιθέσει, η «Νέα Ξενοφοβία» εξαφανίζει κάθε ίχνος διαφοράς, επιβάλει την ομοιομορφία. Στην «Νέα Ξενοφοβία, ο ξένος παραμένει ξένος αλλά δεν του επιτρέπεται να προβάλει καμία διαφορά. Στην παλαιά ξενοφοβία δεν υπάρχουν φαντασιώσεις αφομοίωσης των ξένων, στην νέα ξενοφοβία το κυρίαρχο φαντασιακό είναι αυτό της πλήρους αφομοίωσης τους. Με ένα παράξενο τρόπο όμως τελικά, αυτό το μοντέλο καταλήγει να είναι πιο ξενοφοβικό από το παλιό, μιας και τώρα οι «ξένοι» εξαναγκάζονται να προσαρμοστούν, να συμμορφωθούν, να υπακούσουν στις νόρμες της  κυρίαρχης κουλτούρας και να διαγράψουν ή να αποκρύψουν τα στοιχεία της διαφοράς τους.

Ο Καρλ Μαρξ είχε επιχειρηματολογήσει συγκρίνοντας την παλαιά, φεουδαρχική, και την ύστερη, καπιταλιστική εκμετάλλευση λέγοντας πως στην φεουδαρχία η εκμετάλλευση ήταν ορατή και έκδηλη, ενώ στον καπιταλισμό γίνεται αόρατη, άδηλη αλλά πολύ ισχυρότερη.  Αντίστοιχα η νέα ξενοφοβία εκδηλώνεται με αόρατους και αφηρημένους τρόπους, λιγότερο εγχαραγμένη στα σώματα και περισσότερο εμφανής στις σχέσεις και τις εξαναγκαστικές λειτουργίες των θυμάτων της, εφαρμόζοντας μεθόδους που σκοπό έχουν να εξαφανίσουν τα ίχνη της διαφοράς και της ιδιαιτερότητας από τα σώματα παρά να αφήσουν ίχνη σε αυτά με το μαστίγιο, τις αλυσίδες και τις άλλες μορφές επιβολής του παλιού πολιτισμού. Τα αποτελέσματα όμως και αυτής της νέας ξενοφοβίας είναι τελικά το ίδιο απάνθρωπα και καταστροφικά.

Ο Tabish Khair, στο βιβλίο του αναφέρει ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την εφημερίδα The Guardian: “Στην εποχή μας, κανένας δεν δηλώνει πλέον ρατσιστής. Ο ρατσισμός όμως συνεχίζει να βρίσκει τον στόχο του”.  Ο ρατσισμός επιβάλει την εξάλειψη κάθε ιδιαιτερότητας, κανονικοποιεί τις συμπεριφορές, καταστρέφει πολιτισμούς και κλείνει διεξόδους διαφυγής, στρατιωτικοποιεί την φιλοξενία, απορροφά την ανθρώπινη δύναμη σύμφωνα με τους νόμους της εργασίας και του εμπορεύματος,  εξαφανίζει κάθε πιθανή εναλλακτική μορφή διαχείρισης των πραγμάτων. Και εκεί είναι που τελικά αποκαλύπτεται ο τρόπος με τον οποίο η νέα ξενοφοβία αποτελεί το βασικό μηχανισμό με τον οποίο ο καπιταλισμός διαχειρίζεται, αφομοιώνει και εξαλείφει κάθε άλλο, ξένο ή ανταγωνιστικό προς αυτόν,  πιθανό μέλλον της ανθρωπότητας.

Ο καπιταλισμός απαιτεί ανεμπόδιστη και απεριόριστη παγκόσμια κίνηση του κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή απαιτεί ρύθμιση, έλεγχο και περιορισμό της εργασίας και κάθε πιθανής ανθρώπινης δραστηριότητας. Αυτό για να επιβληθεί απαιτεί την λειτουργία ενός αστυνομικού κράτους. Έτσι, εν αντιθέσει με την κυρίαρχη πεποίθηση, ότι το εμπόριο διαλύει τα σύνορα,  τα καπιταλιστικά έθνη-κράτη απαιτούν και εντατικοποιούν διαρκώς την κατασκευή, διατήρηση και ένοπλη προστασία απροσπέλαστων συνόρων.  Δεν θα υπήρχε άλλωστε άλλος τρόπος να διαφυλαχθεί η ελευθερία κίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων από τις ορδές των αποκλεισμένων και εξαθλιωμένων που παράγονται καθημερινά σε όλο τον κόσμο καθώς η εκμετάλλευση και η ανισότητα εντατικοποιείται αποφέροντας τεράστια κέρδη στα χέρια των κυρίαρχων του «ανεπτυγμένου» κόσμου.
Οι απαραίτητοι νομοθετικοί κανονισμοί, οι διακρατικές συμφωνίες και οι συνοριακοί έλεγχοι μπορεί να εκδηλώνονται και να εφαρμόζονται με νέους τρόπους αυτό δεν σημαίνει όμως πως είναι λιγότερο ξενοφοβικοί.

Η διατήρηση του πλούτου και των προνομίων που συσσωρεύονται από την εκμεταλλευτική οργάνωση της εργασίας και της καθημερινής δραστηριότητας στις χώρες της Δύσης απαιτεί την διαρκώς αυξανόμενη κερδοφορία από την λειτουργία του καπιταλισμού χωρίς αυτή να μπορεί να ανεχθεί το βάρος της μετανάστευσης και των προσφυγικών ροών που δημιουργούνται από την εντατική παρέμβαση και την απρόσκοπτη καταλήστευση κοινωνιών που βρίσκονται εκτός των τειχών του Δυτικού κόσμου . Έτσι η νέα ξενοφοβία είναι υπό κάποιο τρόπο παρανοϊκή, παγιδευμένη σε έναν αδιόρατο και ανέκφραστο διαρκή φόβο, πίσω από τον οποίο κρύβεται η νόρμα της καπιταλιστικής εξουσίας και της εκμετάλλευσης.

Το Ισλάμ από την άλλη παράγει ένα πολύ παραδειγματικό πρόβλημα για την νέα ξενοφοβία. Η μετανάστευση μπορεί να «λειτουργήσει» αλλά μόνο αν αυτό γίνει με έναν αφηρημένο και αδιόρατο τρόπο. Δεν πρέπει να υπάρχουν ξένοι ανάμεσα μας. Η νέα ξενοφοβία απαιτεί την διαγραφή κάθε ξενικού στοιχείου από τον «ξένο». Το Ισλάμ με τα ορατά πολιτιστικά χαρακτηριστικά του αρνείται την εξάλειψη της δικιάς του διαφορετικότητας. Δεν αποκρύπτει τις ιδιαιτερότητες του και αντιστέκεται στους αφηρημένους μηχανισμούς παραγωγής ταυτότητας που ο καπιταλιστικός κόσμος θέλει να επιβάλλει στο σύνολο της ανθρωπότητας.
Το να απαγορεύσουμε στην Ευρώπη την μαντήλα στο κεφάλι από τις Μουσουλμάνες έχει λιγότερο να κάνει με την γυναικεία απελευθέρωση και περισσότερο με την δικιά μας ανάγκη να κάνουμε τους μετανάστες αόρατους, με την ανάγκη του καπιταλισμού να απορροφήσει τις μεταναστευτικές ροές στην αφηρημένη και εξομοιωτική λογική του κεφαλαίου. Ποια δυτική μαθήτρια θα επέλεγε να καθίσει δίπλα σε μια κοπέλα που φορά μπούργκα στο πανεπιστήμιο, ποιό διευθυντικό στέλεχος θα προσλάβει μια πωλήτρια με μαντήλα στο μαγαζί της πολυεθνικής εταιρίας;  Με αυτό τον τρόπο το Ισλάμ αποτελεί απειλή στην ομογενοποιητική λογική του καπιταλισμού και για αυτό στοχοποιείται.

Στην Μέση Ανατολή και συνολικά στον Μουσουλμανικό κόσμο, τα καθεστώτα είναι παγιδευμένα σε μια πολύ εμφανή αντίφαση. Από την μια μεριά συνεργάζονται με τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, από την άλλη ισχυρίζονται πως προβάλλουν μια συμβολική εναλλακτική οδό εξόδου από αυτόν. Η Σαουδική Αραβία αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί βασικό μοχλό επιβολής της Αμερικανικής πολιτικής στον Αραβικό κόσμο αλλά συνεχίζει να επιμένει σε ένα έντονα διαφορετικό πολιτικό και θρησκευτικό καθεστώς. Με τον τρόπο που δομείται η εξουσία σήμερα είναι φυσικό να καταλήγουμε σε έναν πόλεμο ανάμεσα σε φανατικούς Ισλαμιστές που λειτουργούν στα πλαίσια της καπιταλιστικής οικονομίας και καπιταλιστές που συνεργάζονται με φανατικούς μουσουλμάνους για να επιβάλλουν τα συμφέροντα τους στις Ισλαμικές περιοχές.

Την ίδια στιγμή, όπως «εκτός» έτσι και «εντός» των συνόρων, σκοπός ύπαρξης της αστυνομίας και του στρατού είναι η προστασία των κυρίαρχων από κάθε πιθανή ανάδειξη ενός άλλου τρόπου δόμησης και οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνικής ζωής. Η καταστολή των διαδηλώσεων και των κατειλημμένων και αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών κέντρων, των χώρων δηλαδή όπου οργανώνεται και πραγματώνεται η αντίθεση στην κυρίαρχη κουλτούρα του εμπορεύματος και της εκμετάλλευσης, είναι φυσικό να βρίσκονται στο κέντρο της στόχευσης της αστυνομικής βίας, όποιο και αν είναι το ιδεολογικό πρόσημο που επιλέγει να χρησιμοποιήσει κάθε φορά το κόμμα που κυβερνά την κάθε χώρα.

Ο αποκλεισμός των μεταναστών, των φτωχών, των αναπήρων και των ηλικιωμένων από τους δημόσιους χώρους, οι κατασκευασμένες καταδίκες αναρχικών, ο καθημερινός εγκλεισμός όλων μας σε εξοντωτικά ωράρια, τα τερατώδη ποσοστά ανεργίας ανάμεσα στους νέους, ο καθημερινός ρατσισμός που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι, τα διεμφυλικά άτομα, οι ναρκομανείς, οι πάνκηδες και τα φρικιά, οι Ρομά, οι Αφρικανοί και οι Κινέζοι,  οι Μουσουλμάνοι, οι Ινδουιστές, οι Βουδιστές, οι Σίχ και όποιοι άλλοι αλλόθρησκοι ζουν ανάμεσα μας, αποκαλύπτει ξεκάθαρα πως αυτός που στοχοποιήται ως βασικός εχθρός και απόκληρος του παρόντος συστήματος είναι αυτός που δεν μπορεί ή δεν θέλει να εξομοιωθεί και να αφομοιωθεί στις λειτουργίες και τις νόρμες αυτού του συστήματος.

Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, ο σεβασμός της διαφορετικότητας, η ανενδοίαστη έμπρακτη αλληλεγγύη και η ανοιχτόκαρδη ευφυής περιέργεια προς αυτό που μοιάζει αλλά δεν είναι ξένο είναι και πρέπει να είναι η στάση κάθε ανθρώπου που επιλέγει να στέκεται απέναντι σε όλα τα απολυταρχικά και εκμεταλλευτικά οικονομικά, πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα της εποχής μας. Χωρίς να αγιοποιούμε  την μορφή του μετανάστη ή να του προσδίδουμε αυτόβουλα επαναστατικές προοπτικές που δεν επιλέγει ο ίδιος να προσλάβει, στεκόμαστε δίπλα στον ανθρώπινο πόνο, την εξαναγκαστική προσφυγιά, την οικονομική μετανάστευση, την καταναγκαστική ανέχεια και την ανάγκη των ανθρώπων να βαδίσουν αυτό τον κόσμο ελεύθεροι, χωρίς περιορισμούς και συνοριακές περιφράξεις στην αιώνια αναζήτηση του ανθρώπου για ένα αξιοπρεπές και ευτυχισμένο παρόν και μέλλον.

Όταν επιτρέπουμε σε ένα καθεστώς να δημιουργεί στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες να είμαστε σίγουροι πως αυτή η ίδια απάνθρωπη δομή βιο-εξουσίας απλώνεται σε όλη την επικράτεια της χώρας, διαπερνά όλες τις σχέσεις, τις επιλογές και τις καθημερινές δραστηριότητες όλων μας. Δεν πρόκειται ποτέ να απελευθερωθούμε από τα δεσμά που επέβαλαν στις κοινωνίες μας τα καπιταλιστικά καθεστώτα της Ευρώπης και της Αμερικής αν δεν αγωνιστούμε και για την ελευθερία των προσφύγων και των μεταναστών. Αν γίνει κατανοητό πως η φυλακή που επιβλήθηκε στους πρόσφυγες είναι ίδια με την καθημερινή φυλακή που επιβλήθηκε σε όλους μας, τότε θα καταλάβουμε ότι η ελευθερία τους είναι και δικιά μας ελευθερία.

Οι θάλασσες και τα ποτάμια, τα βουνά και οι ουρανοί αυτού του κόσμου δεν έχουν σύνορα. Η ανθρώπινη αγάπη, τα όνειρα της ζωής και ο πόθος για βελτίωση των όρων και των συνθηκών καθημερινής διαβίωσης δεν κλείνονται σε κατασκευασμένα και επιβεβλημένα όρια. Όλα όσα ονειρευτήκαμε για αυτό τον κόσμο έγιναν παράνομα καθώς η κυριαρχία απλώνεται σε κάθε μικρο-στιγμή της ζωής, νομοθετεί παγίδες, περιφράξεις και περιορισμούς, κλείνει και περιχαρακώνει την ζωή σε έναν μηχανισμό επιβολής και καθημερινής εντατικής εκμετάλλευσης. Στόχος όλων μας θα έπρεπε και πρέπει να είναι η καταστροφή αυτού του καθεστώτος, η απελευθέρωση της ανθρώπινης δύναμης να αγαπά, να φροντίζει και να περιθάλπει, να  παράγει δηλαδή ελευθερία, ευτυχία και πλούτο για όλους εξίσου σε όλο τον κόσμο, χωρίς ειδικά προνόμια και περιορισμούς.

Τασος Σαγρής

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ (Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες)

Ο Τάσος Σαγρής είναι θεατρικός σκηνοθέτης και ποιητής, μέλος της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο http://voidnework.blogspot.com και του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών http://www.theinstitute.info 

The post «ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ, ο φόβος για κάθε τι που δεν είναι ίδιο με εσένα» του Τάσου Σαγρή // “XENOPHOBIA, the fear for anything is not same with you!” by Tasos Sagris appeared first on Void Network.

photo by Image Loi / http://www.photoloi.com/

SPEAK NO EVIL 
Participation of poets Tasos Sagris and Sissy Doutsiou from Void Network to the event of underground literature magazine ANDLIA in Thessaloniki

Wednesday 21 October 2015 
starts at 18.00
Bensousan Han
6, Edessis str., 54625 Thesaloniki

Ποίηση / Μουσική / Είκόνα / Βίντεο / Φωτογραφία / 
σε μία μοναδική βραδιά που διοργανώνει η ομάδα 
του λογοτεχνικού περιοδικού Αντλία!

Την Τετάρτη, 21/10, η ομάδα της Αντλίας επιστρέφει στο Bensousan Han , για την 3η της εκδήλωση. Θα παρουσιαστεί το δεύτερο τεύχος του περιοδικού, ενώ παράλληλα η εκδήλωση θα περιλαμβάνει εικαστικά, φωτογραφία, multimedia δρώμενα ποίησης και ζωντανή μουσική.


Η εκδήλωση θα ανοίξει τις πόρτες της στο κοινό στις έξι [18:00] και θα έχετε την δυνατότητα να περιηγηθείτε στα δωμάτια του Μπενσουσάν που θα φιλοξενούν το κάθε ένα και από μία διαφορετική εγκατάσταση.

Πιο αναλυτικά το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

– Εικαστικά έργα της ζωγράφου 
Χριστιάνας Παπακώστα
Christiana Papakosta’s visual art exhibition

– Αφιέρωμα στην εκφυλισμένη τέχνη 
(Entartete Kunst – 1937) archives

– Ποιητικές εγκαταστάσεις 
από την ομάδα της Αντλίας
poetry instalations by the team of Andlia

– Έκθεση φωτογραφίας
photo exhibition

– Multimedia δρώμενο ποίησης 
από την ομάδα Κενό Δίκτυο
ποίηση: Σίσσυ Δουτσίου, Τάσος Σαγρής
ήχος: dj Crystal Zero
visual art: Void Optical Art Lab
multi media poetry action from Void Network

– Live Concert: 
Tuflon  
https://myspace.com/tuflon/music/songs
Rebecca Challis 
https://soundcloud.com/rebeccachallis

Το 2ο τεύχος της Αντλίας θα διατίθεται στην εκδήλωση προς 4 ευρώ.

Είσοδος 2 ευρώ για την κάλυψη των εξόδων της εκδήλωσης και την ενίσχυση του εγχειρήματος της Αντλίας. 

Στο μπαρ του χώρου θα υπάρχει κρασί, ρακή και μπύρες, but U can bring your own booze 2!

Με την υποστήριξη του EntropiaRadio www.entropiaradio.gr

Φωτογραφική κάλυψη από τη φωτογραφική ομάδα του ArtRoom

Βιντεοκάλυψη από τον Ηλία Κουτρότσιο Ilias Koutrotsios του DEStv.

Το σχέδιο στην αφίσα και στο εξώφυλλο του 2ου τεύχους είναι της εικαστικού και tattoo artist Όλγας-Μαρίας Μάγγελ. Olga-Maria Nicotattoocrew
Το στήσιμο της αφίσας και του banner έγινε από τον Παναγιώτη Ξάνθο.

The post SPEAK NO EVIL / poetry event in WEN. 21/10/2015 Thessaloniki appeared first on Void Network.

3ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ 
Παραστατικών Τεχνών 
στο ελεύθερο 
αυτοδιαχειριζόμενο 
θέατρο ΕΜΠΡΟΣ 
(Ρ.Παλαμήδη 2, Ψυρρής, Αθήνα)

Πεμ.19/3 – Κυρ.29/3/2015

3rd Antifascist Festival 
of Performing Arts 
at Occupied Theatre Embros 

Psiris area Athens centre
Greece 

19-29/3/2015

ΠΕΜΠΤΗ 19/3
18.30 «Η Έξοδος» | Ομάδα Άνιμα
20.00 «Ο κύκλος των «μάταιων» πράξεων» του Σπύρου Τζόκα | Ομάδα Πείρα(γ)μα
21.00 Πολυφωνικό Σύνολο Χαονία (στο φουαγιέ και έξω)
21.00 Μάθημα tango & Milonga από το εργαστηρι χορού Danzarín (πλ. Αγ. αναργύρων, έξω από το ΕΜΠΡΟΣ)
21.30  «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δυο» | Ομάδα ΙΔΕΑ
23.00 Δε Variete των Μάκη Παπαδημητρατου & Αντώνη Τσιοτσιόπουλου + guest Φοίβος Δεληβοριάς

– Εισηγήσεις από εκπροσώπους της Πολιτικής Αγωγής του Αντιφασιστικού Κινήματος και του Δικτύου Καταγραφής Ρατσιστικών Επιθέσεων.
Εισηγητές:
α. Θανάσης Καμπαγιάννης (εκπρόσωπος της Πολιτικής Αγωγής του Αντιφασιστικού Κινήματος
β. Εκπρόσωπος του Δικτύου Καταγραφής Ρατσιστικών Επιθέσεων)
γ. Γιώργος Τσιάκαλος (καθηγητής ΑΠΘ)
δ. Φίλοι και Συγγενείς Παύλου Φύσσα
ε. Προσωπικές μαρτυρίες θυμάτων των φασιστικών επιθέσεων

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/3*

18.30 «Ιστορίες του κοινού» | Ομάδα PlayBack Ground
20.00  «Kassandra» | Ομάδα 1+1=1, Δέσποινα Σαραφείδου
 
21.00 Κενό Δίκτυο 

Ανοιχτή συζήτηση: 
«Το πνεύμα & η γενεαλογία του ναζισμού και του φασισμού. Ρίζες και προτάγματα της ναζιστικής και φασιστικής αφήγησης.»
 
Ποιές ήταν οι αιτίες αλλά και οι ρίζες μέσα από τις οποίες το ναζιστικό και το φασιστικό μόρφωμα εμφάνισε το σκοτεινό του πρόσωπο στον Κόσμο; Ήταν κάποιο ειδικό προϊόν μονάχα της Ιταλίας και της Γερμανίας όπου πρωτοεμφανίστηκε; Ήταν απλά συμπαιγνία των μεγαλοαστών ή αντιθέτως χρησιμοποίησε απλά το φόβητρο της προέλασης του κομμουνισμού για να εκφράσει ένα νέο αντιδραστικό πρόταγμα που συνθέτει ετερόκλητα χαρακτηριστικά στην τελική μορφή που ονομάστηκε «ολοκληρωτισμός»; Ποιές οι σχέσεις του με τον ρομαντισμό, την τεχνοκρατία και τον μοντερνισμό; Τέλος το θέμα αυτής της παρουσίασης θα έχει να κάνει και με τις βαθύτερες κατά την γνώμη μας ρίζες από τις οποίες το φασιστικό τέρας, συνεχίζει να εμφανίζεται και μάλιστα με μαζικότητα στις κοινωνίες του 21ου αιώνα, ρίζες που εάν δεν γίνουν κατανοητές δεν μπορεί να συγκροτηθεί θεωρία και δράση ικανή να πολεμήσει με ουσιαστικούς όρους ενάντια στα φασιστικά και ναζιστικά μορφώματα.
 
Ομιλητές / εισηγητές από την συλλογικότητα Κενό Δίκτυο:
Γιάννης Ραουζαίος (αρθρογράφος, συγγραφέας)
Γιώργος Σπυρόπουλος (διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών)
και σύντροφοι από άλλες συλλογικότητες

22.00
«Οπλισμένες Λέξεις 
ενάντια στον φασισμό»               
Μulti media δράση ποίησης
 
Ποίηση:  
Σίσσυ Δουτσίου, Γιάννης Ραουζαίος, 
Τάσος Σαγρής, Ιωάννα Γαϊτανάρου 
Στέλλα Καλογήρου, Κατερίνα Ζησάκη, 
Πηνελόπη Δ.
 
Sound: d.j. Junior X / d.j. War 

VIDEO ART: Void Optical Art Laboratories 

23.00 LIVE 
EleKtroBalKana, Cruel Anagrams, 
d.j. Petros Floorfiller

*Παράλληλες δράσεις: 18.00-22.00 Δωρεάν τεστ H.I.V, ηπατίτιδας Β και C

περισσότερες πληροφορίες:
https://antifaperformingarts.wordpress.com/

The post 3ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ Πεμ.19-Κυρ.29/3/2015 3rd Antifascist Festival of Performing Arts at Occupied Theatre Embros Athens Greece 19-29/3/2015 appeared first on Void Network.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ ΛΕΞΕΩΝ 
Multi Media Δρώμενο Ποίησης

Πεμ.12/3/2014 ώρα έναρξης: 21.30

Οι συνελεστές της παράστασης “Ψύχωση!” διαβάζουν ποίηση τους 
στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΣ στη Θεσσαλονίκη

Η Σίσσυ Δουτσίου (ηθοποιός, ποιήτρια) ερμηνεύει αποσπάσματα από την νέα ποιητική συλλογή της
 “Ω! Απόκρυφον” και ο Τάσος Σαγρής (σκηνοθέτης, ποιητής) διαβάζει ποίηματα εμπνευσμένα από την εποχή της κρίσης. Μαζί τους ο ποιητής και εκδότης Γιώργος Αλισάνογλου (εκδ. ΣΕΞΠHΡΙΚΟΝ) και ο λογοτέχνης Γιάννης Τσιτσιμής (εκδ. ΕΝΕΚΕΝ) Θα ακουστούν επίσης ηχογραφημένα ποιήματα από την ποιητική συλλογή του εκδότη του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ, Γιώργου Γιαννόπουλου “Λόγια Θανάτου και Αγάπης”.

Μουσικά Περιβάλλοντα στην βραδιά θα επιμεληθούν οι:
D.J. CRYSTAL ZERO και η SISSY STARDUST
Visual Art by VOID OPTICAL ART LABORATORY

επιμέλεια/διοργανωση:ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ http://voidnetwork.blogspot.com

με την υποστήριξη: Λογοτεχνικό Περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ
http://enekenperiodiko.blogspot.gr/

The post ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ ΛΕΞΕΩΝ Multi Media Poetry Action / Θεσσαλονίκη / Μικρόπολις appeared first on Void Network.

Ποίηση:


Τάσος Σαγρής & Σίσσυ Δουτσίου
(Κενό Δίκτυο)

The post ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ ΛΕΞΕΩΝ [multi media δρώμενο ποίησης) ΠΕΜ. 3 ΜΑΗ 2012 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ / Word’s Environments (multi media poetry action) in Thur. 3 May 2012 / Thesaloniki appeared first on Void Network.