“If Bolsonaro wins, they kill us; if Lula wins, they let us die.”

In Brazil, the third term of Luiz Inácio Lula da Silva of the Workers’ Party is drawing to a close. Lula could win a fourth term—making him the most-elected politician in the country’s history—if he defeats the son of former President Jair Bolsonaro. However, Flávio Bolsonaro—son of the man dubbed the “Trump of the Tropics,” who attempted a coup d’état in 2023 strikingly similar to the one Donald Trump attempted in 2021—is dangerously close to taking the lead in the polls.

It is time to assess the threats that a new Bolsonaro administration would pose, as well as the risks that will remain or emerge under a continuing center-left government. We spoke with fellow Brazilian anarchists active on a variety of fronts about the challenges that both scenarios could pose to human beings, the environment, and social movements resisting capitalism and colonialism.

What the 2026 Elections Mean for Brazil and the Americas

The 2026 election will determine to what extent the gains achieved through hard-fought social struggles are stripped away. Just as Trump returned to power via the 2024 election, there is a risk that Flávio Bolsonaro could resume his father’s attacks on the working class, marginalized groups, women, Indigenous peoples, and the environment. The Workers’ Party and the left in general have not managed to produce new figures to succeed their charismatic leader; without Lula, they appear doomed to electoral defeat.

There is a risk that the left will fail to field an effective new candidate for 2030, when Lula will no longer be eligible for reelection. It is also likely that, if elected, Lula could fall victim to the so-called “incumbency crisis“—a pattern that has emerged in elections worldwide this decade. Leaders on both the left and the right see their public standing erode after taking office, as they fail to address the inexorable impact of capitalism on the lives of ordinary people. Symbolism and abstract ideology carry significant weight in the increasingly polarized political landscapes of bourgeois electoral politics, and around the world, the ruling class is relying less and less on the carrot and more and more on the stick.

Therefore, it is likely that the far right will soon return to power. This is a reality we must face. It could happen in 2030, but it could occur as early as 2026.

This is taking place in a context in which Trump’s United States is attempting to reorganize the world order through force, showing everyone what anarchists have always known: that representative democracy, international law, and institutions like the United Nations exist at the pleasure of the ruling class and will not protect us. In the course of its first fourteen months in power, the second Trump administration toppled two heads of state—killing the Iranian leader and abducting the Venezuelan president. In both cases, there was open talk of seizing the oil from these territories; in Venezuela, the administration successfully stole billions of barrels, which are now under Washington’s control.

As head of state, Flávio Bolsonaro would voluntarily hand over Brazilian workers, forests, and land to US imperial interests. We are already in a dire situation under the neoliberal arrangement that Lula manages; with a fascist who is beholden to the US in power, the struggle for survival would become even harder. Furthermore, the oil, minerals, rivers, and forests in the territory known as Brazil would serve to fuel the technological, military, and nuclear arms race that endangers life across the entire planet.

The United States is openly attempting to interfere in Brazilian elections to favor Bolsonaro by sending “observers” to question election results and threatening to impose further tariffs on Brazil. At the same time, the US-based company Meta—which controls much of the content circulating on social media—is blocking Lula’s campaign content just weeks before the election without explanation. The same elites with the same reactionary agenda control both military power and the companies that dominate technology and digital communication.

The Consequences of Lula’s Third Term

The administration of Jair Bolsonaro left a landscape of scorched earth, which still haunts those who endured it. Bolsonaro ruled the country through a global pandemic without any consideration for ordinary people, guided by conspiracy theories and spreading misinformation. He managed to shift the entire political spectrum a few steps to the right. Against that backdrop, Lula emerged as the only way out. Although his platform has become increasingly moderate and conservative, many left voters see his administration as an oasis in the desert. They hope that, over one or two terms, Lula will resolve the nation’s social, economic, political, and environmental problems, while once again forging alliances with political oligarchies and transnational capital.

After a narrow victory in 2022, Lula took office and ascended the ramp of the Planalto Palace alongside representatives of marginalized groups and social minorities: a Black child, an Indigenous leader, a disabled influencer, a teacher, a metalworker, and a recyclable materials collector. Yet within months, he had allied himself with the Centrão (a bloc of pragmatic, centrist parties), the right wing, and the usual elites. Although his administration started out with high popularity thanks to income tax cuts for the poor and falling unemployment, agrarian reform and land demarcation remain stalled, while the administration has imposed spending caps on social programs. Lula’s third term is serving to mitigate the traumas of capitalism that were pushed to the extreme during the Bolsonaro administration, yet it has done so without challenging the gains of elites who profit from interest and rent-seeking. Little is being done to regulate the “platformization”—or “Uberization”—of precarious labor, while digital betting platforms hook and drain the earnings of minimum-wage workers.

Even more restrained than the first four Partido dos Trabalhadores (PT) administrations under Lula and his successor Dilma Rousseff, the Lula-Alckmin term has been characterized by heightened economic conservatism and the suppression of social struggles. While meeting with government and corporate representatives at the COP30 in Belém, in the middle of the Brazilian Amazon, to discuss environmental “solutions” with the very ones destroying the environment, Lula moved forward with a decree privatizing the use of the Amazonian Madeira, Tocantins, and Tapajós rivers as waterways for transporting grain, ore, and timber. This was in addition to implementing various other projects with significant social and environmental impacts under the third iteration of the PAC (Growth Acceleration). Despite gesturing at the so-called ecological transition, the PT government has repeated the same extractivist, raw-material-exporting formula that has given rise to environmental disasters.

The president of Petrobras (the majority state-owned Brazilian multinational energy corporation) has echoed Donald Trump’s “drill, baby drill” slogan, emphasizing that drilling for oil at the mouth of the Amazon River remains a government priority to generate the dollars needed to balance the books—despite public opposition and warnings from scientists regarding the risks of exploration in an area with such sensitive biodiversity. In the name of expanding capitalist production infrastructure, entire biomes and populations are being sold for scrap. In the Yanomami Indigenous Territory in Roraima—a symbol of the humanitarian crisis that struck Indigenous peoples during the Bolsonaro administration—the death toll remains at least as high as it was under the previous government, if not higher. Lula promised to bring the crisis under control during his election campaign, but this has not occurred.

The situation in cities has not been much better. While sticking to the formula of exporting ore and agricultural products to fund social spending, the Lula-Alckmin administration has only paid lip service to popular demands to end the “6×1” work schedule (six days of work followed by one day off). They only incorporated the topic into their campaign platform on the eve of the elections. If Congress ever does approve an end to the six-day workweek, it will be the consequence of popular mobilization, not action by the self-proclaimed “workers’ government”—an administration that intentionally undermined national marches calling for an end to the 6×1 schedule by calling for its base to take to the streets against amnesty for Jair Bolsonaro and other participants in the 2023 coup attempt. This is the same pattern we saw when the Workers Party refused to support pandemic-era protests against the Bolsonaro government.

In 2024, Lula acted to prevent any official government statement regarding the 60th anniversary of the 1964 business-military coup, yielding to pressure from Defense Minister José Múcio—an ally of Jair Bolsonaro and the military high command that had orchestrated the attempted coup of January 8, 2023.

The government began adopting a right-wing approach to public security, even as femicide rates hit historic highs in the country and police massacres grew increasingly brutal—such as the 2025 mass killings in Penha and Alemão (Rio de Janeiro), the deadliest police operation in history, which claimed over 120 lives. To sustain a declining republic and implement the “PAC 3” developmentalist infrastructure projects designed to appease foreign capital, this administration has ramped up policing, further armed security forces, and expanded the prison system and mass incarceration. To this end, it launched a new version of the National Public Security with Citizenship Program (PRONASCI 2).

Speaking of the “security” industry, Lula’s government spent 50 million dollars on Israeli weaponry over the past three years. While condemning Israel for the Palestinian genocide on several occasions, such as at the UN General Assembly in 2025, the Lula administration never severed ties with the Zionist government. Likewise, despite condemning the embargo that endangers the lives of millions in Cuba, Brazil continues to withhold fuel shipments to the island while having sent oil directly to fuel the Israeli war machine.

And if the Far Right Wins?

Flávio Bolsonaro is the son of former President Jair Bolsonaro, who attempted a coup in 2023 with the help of the country’s security forces and political and economic elites—in a manner similar to, yet arguably more dangerous than, Trump’s actions following his 2020 defeat. His governing agenda is openly inspired by the authoritarian public security programs of Donald Trump in the US and Nayib Bukele in El Salvador, as well as the dismantling of social protections championed by Javier Milei in Argentina.

We have already witnessed how the far right can exacerbate a large-scale tragedy like the COVID-19 pandemic. Now, as events like El Niño strike a world already grappling with global warming, the class divide deepens; politicians and the super-rich expose the sham of international law and push for a global civil war, as evidenced by US aggression against Iran and Venezuela. A Bolsonarista government operating with direct US intervention could create even more devastating catastrophes. We must prepare now for the moment when the institutional Left can no longer mitigate the consequences of capitalist collapse and ascendant fascism, nor prevent narrow electoral victories by the right. That future is no longer a distant prospect.

Thanks to their destructive ideologies and lack of genuine management skills, Trump and Bolsonaro were defeated in democratic elections. Their unpredictability makes them dangerous even to the elites who desire a measure of stability and a solid governing agenda. Yet popular and electoral support for these leaders remains steadfast, effectively splitting society right down the middle.

It is no longer just “the economy, stupid”—as the political playbooks of the 1990s and 2000s put it. What mattered to voters then—more than ideology or moral values—was the tangible impact that government actions had on the average citizen’s pocketbook. In the 21st century, other factors are coming into play. Both Joe Biden and Lula achieved strong economic indicators by the end of their terms: low unemployment, rising average incomes, and controlled inflation. Yet neither managed to win over a large enough share of the electorate to secure a commanding lead. Democrats failed to prevent Trump from winning a second term in 2024, and Jair Bolsonaro’s son is threatening Lula’s lead in the polls for the 2026 election.

The so-called polarization between dominant camps in electoral politics derives from factors far more complex than objective economic figures. For Trump supporters of the MAGA (“Make America Great Again”) movement in the United States and members of the so-called “Bolsonarista Digital Party,” the battle between left and right is an existential struggle—a fight over identity. It is often framed as a “holy war” between “good and evil,” in which everything is negotiable except devotion to their leader and “savior.” Far-right populist leaders hold such appeal for the public precisely because they present themselves as anti-establishment figures in a world in which no one believes in the system any longer and both right-wing and left-wing elements of the state have worked together to ensure that no genuinely grassroots alternative to it can emerge.

When we speak of a social base as fundamental to advancing a long-term political agenda, we must acknowledge that the Brazilian far-right—much like its counterparts across the Americas and parts of Europe—is far more mobilized for propaganda and recruitment than any left or anti-authoritarian formation. It achieved this by appropriating the tools, digital platforms, and decentralized organizational methods originally pioneered by the radical left. They continue to operate independently, championing their leaders’ rhetoric and recruiting activists.

When figures such as Bolsonaro, Trump, Vladimir Putin, or Milei take control of an entire nation, the perils of this mobilization become starkly apparent. The greater the concentration of economic, military, and political power and perceived legitimacy a state holds, the more severe the consequences for vulnerable groups when that power falls into the hands of authoritarian, egocentric leaders. With a single government order, they can dismantle the policies and structures that sustain millions of lives or declare war against internal, external, or even imaginary enemies.

The heads of companies such as Amazon, Meta, Google, Apple, and Tesla/SpaceX attended the Trump’s second inauguration in 2025 to hail the “return of the king,” standing alongside leaders intent on dragging capitalism back to an era of raw colonialism and genocidal expropriation. Some—such as the owners of Meta and Google—have abandoned the ostensibly progressive rhetoric that characterized Silicon Valley a decade ago, embracing masculinist and authoritarian values.

Voting Cannot Defeat Dystopia

What happens in Gaza—or in any slum, ghetto, or forest—can happen to any population deemed undesirable, to any insurgency or rebel territory. The same military equipment Israel uses in Palestine is sold at international trade shows to police forces for controlling the outskirts of the Global South or arresting and deporting immigrants in the United States. The tech companies controlling the social media platforms, banking transactions, and messaging apps that billions of people use every day are the same ones developing the software and artificial intelligence that control increasingly autonomous lethal weaponry. They harvest our data just as they harvest the data of Palestinian, Lebanese, and Iranian civilian targets. We need ways of communicating and sharing data and resources that do not fuel a war machine that will turn against us if ever we rise up, or—if we never do—whenever our leaders see fit.

Floods, fires, droughts, heatwaves, misogyny, racism, epidemics, forced migration, and police forces that are increasingly brutal and heavily equipped. Political leaders and tech billionaires speak openly about waging genocidal wars to protect their interests. Those perpetrating the most documented genocide of all time in Gaza have faced no consequences or obstacles. The proponents of fascism exploit these crises to re-emerge unabashedly across the globe. Today, crisis is not a passing moment, but a permanent condition that will continue to deepen until the day the system collapses.

In this context, all discontent that fails to become revolutionary serves as fuel for reactionary movements and parties. We need ways of being and acting in the world that do not rely on the benevolence of a ruler who leaves office in four years, or on institutions so powerful and centralized that we cannot exert leverage upon them. We need ways to act outside and beyond the electoral cycle—rather than delegating our power to representatives, we need to take action and organize ourselves to defend the world we wish to inhabit.

By seeking to reform the institutions of state democracy, we only help to perpetuate a system of domination that imprisons and kills Black and Indigenous populations, that drives femicide as well as the destruction of biomes, of the essential foundations of life on Earth. Unless we organize society in a way that prevents tyrants from holding power, nothing we achieve will ever be secure.

Just as Bolsonaro shifted the entire political spectrum to the right—reducing the Left to merely seeking to conserve social gains and basic rights—new far-right candidates are normalizing even more authoritarian proposals. Even without a real chance of victory, figures like Renan Santos (of the Missão Party and the MBL) attempt to break away from Bolsonarism by making even more extremist and sensationalist statements. Their goal is to normalize fascist discourse for future generations so that, during times of heightened social conflict, their “easy solutions” appear more appealing to groups seeking to use violence against the oppressed to safeguard their own privileges.

The recent Banco Master scandal—the largest case of tax fraud ever recorded in Brazil—involved the misappropriation of 57 Billions Reais (11 billion dollars) from pension funds, companies, and private citizens. The fortune of its owner, Daniel Vorcaro, helped finance a propaganda film supporting Jair Bolsonaro—in English and featuring Hollywood actors—which served as a slush fund to bankroll the lives of his relatives and allies in the United States. The idea was to persuade the Trump administration to intervene in Brazilian politics and the economy. At the same time, Vorcaro uses his money and influence to buy off members of the judiciary and parliament, bankroll emerging far-right leaders, and facilitate illegal mining ventures in Minas Gerais. These operations pose environmental and social risks—much like the ventures that led to the tailings dam collapses in the towns of Brumadinho and Mariana, which killed people and animals and destroyed forests and entire rivers.

This single case illustrates how the elites are united and organized to defend their interests, promoting an agenda that links corruption, fascism, and environmental destruction in a war against the people for control over our lives and territories.

The only way out of this scenario is to organize and forge alliances to defend ourselves and the planet against the tyrants and the genocidal forces that serve them. We must take direct action, just as the peoples of the Lower, Middle, and Upper Tapajós—alongside the Tupinambá, fisherfolk, and quilombolas—did when they occupied the multinational Cargill’s port terminal for over a month, halting the company’s distribution and logistics. Movements from cities and other territories joined in, raising awareness, showing solidarity in person, and escalating the struggle by occupying company offices and organizing protests in various cities.

Autonomous action—unconstrained by the pacifying influence that characterizes movements under the tutelage of the Workers’ Party—is the only way forward. At no point in history has fascism been defeated solely through electoral victories. We need to draw inspiration from and publicize urban and rural occupations, the self-demarcation of Indigenous lands, app-based delivery workers’ strikes, and mutual aid networks in the outskirts. We need to build collectives and social movements that are organized and self-determined from the grassroots up—like the women in Argentina and Mexico fighting for abortion rights and against femicide, or those fighting for life and freedom in Iran. We must learn from the youth in Nepal and Indonesia challenging their governments and police; from immigrants and citizens organizing resistance against ICE—the immigration enforcement agency acting as Trump’s militia in the United States; and from the territories linked to the Teia dos Povos (Web of Peoples), which fosters alliances among quilombos, Indigenous lands, and urban and rural occupations in Brazil, grounded in an anti-colonial and anti-capitalist perspective.

The struggle is for life, freedom, and self-determination. No matter who wins the elections, one thing will not change: the worst-case scenario is already playing out, and neither elected leaders nor corporations will pull us out of the apocalypse they themselves created. As the saying goes in land defense movements: “If Bolsonaro wins, they kill us; if Lula wins, they let us die.”

Whether we vote or not, we must become ungovernable. We must act as if the life of the planet depends on it—because it truly does.

The post Anarchist analysis οn the 2026 Elections in Brazil appeared first on Void Network.

Οn 1 January, Jair Bolsonaro will be sworn in as Brazil’s 38th president. He has expressed open disdain for the indigenous peoples of Brazil, and it is no exaggeration to say that some of the world’s most unique and diverse tribes are facing annihilation. Genocide is defined by the UN as “the intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group”. Large-scale mass genocides rightly receive global attention, yet countless others go unreported and unpunished because the victims number only a few hundred, or even a few dozen.

Right now, deep in the Amazon rainforest, a small tribe of survivors is on the run. They are the Kawahiva, an uncontacted tribe of just a few dozen people, the victims of waves of horrific attacks which have pushed them to the brink of extinction. We know almost nothing about them, except that they are fleeing chainsaws in a region with the highest rate of deforestation in the Amazon. Brazil’s first ever investigation into the genocide of an uncontacted tribe was launched in 2005, and 29 people suspected of involvement in killing Kawahiva were detained but later released, including a former state governor and a senior policeman. The case stalled for lack of evidence.

The Kawahiva’s territory lies near the town of Colniza, one of the most violent areas in Brazil, where 90% of income is from illegal logging. Survival International, the global movement fighting for the rights of tribal people, has recently called for increased police protection for the team responsible for protecting the Kawahiva’s land. FUNAI, Brazil’s Indian Affairs Department, has been prevented from properly carrying out its work in the area due to violence from illegal loggers and ranchers, leaving the tribe exposed.

Preventing a genocide of uncontacted people is not a priority for Bolsonaro. He once said: “There is no indigenous territory where there aren’t minerals. Gold, tin and magnesium are in these lands, especially in the Amazon, the richest area in the world. I’m not getting into this nonsense of defending land for Indians.”

Indigenous peoples are frequently regarded as obstacles to the advance of agribusiness, extractive industries, roads and dams. As more rainforest is invaded and destroyed in the name of economic “progress” and personal profit, uncontacted tribes become targets – massacred over resources because greedy outsiders know they can literally get away with murder. These are silent, invisible genocides, with few if any witnesses. The news often only emerges months, if not years, later.

The UN convention on genocide came into force 70 years ago, yet entire tribes continue to be exterminated by the dominant society in order to steal their land and resources. Symbolic of this is the “last of his tribe”, a lone man living in a patch of forest in Brazil’s western Amazon region. We know nothing about him except that he rejects all contact, and survived waves of attacks carried out in the 1970s and 80s against his people and his neighbours, the Akuntsu tribe – of whom just four survive. No one has ever been prosecuted for these genocides. This impervious mentality harks back to the wild west of the 18th and 19th centuries, when Native Americans in the US were slaughtered by the colonists. Indeed, Bolsonaro himself has declared: “It’s a shame that the Brazilian cavalry wasn’t as efficient as the Americans, who exterminated the Indians.”

The majority of the world’s 100 or so uncontacted tribes live in the Brazilian Amazon. They are aware of the outside world, use and adapt outside goods for their own purposes and may engage sporadically with contacted tribes nearby. Their hunter-gatherer lifestyles require vast and acute botanical and zoological knowledge. With this unique understanding of sustainable living, they protect some of the largest and most biodiverse forests on Earth.

Uncontacted people make homes, love their families, tend the landscape, and, like any of us, want to live well and in peace. Where their rights are respected they continue to thrive, but all face catastrophe unless their land is protected.

The largest area of primary rainforest under indigenous control is the Yanomami territory, which straddles part of the Brazilian border with Venezuela. It is home to around 32,000 Yanomami, including some groups who are uncontacted. A “epidemic” of goldminers have illegally invaded the territory to pillage its riches, bringing disease and death to the tribe.

In May, Yanomami reported that two uncontacted members of the tribe had been murdered by miners. FUNAI had closed its protection post in the area due to a lack of funds and, while prosecutors have ordered the post to be reopened, the authorities have not yet investigated the killings.

Bolsonaro opposed the creation of the Yanomami territory in the 1980s, calling it a “crime against the motherland”, and a “scandal”. He affirmed his beliefs in 2017, saying he regarded the creation of the reserve as “high treason”, and there are murmurs that this is an area already in the crosshairs of the new administration.

Bolsonaro intends to take FUNAI out of the justice ministry and into a newly created ministry for women, family and human rights. This is a move sure to weaken the department’s efficacy and clout – it has already been undermined by huge budget cuts. Bolsonaro has appointed Damares Alves as the new minister, an evangelical preacher and congressional aide who co-founded Atini, a controversial group that evangelises in indigenous communities and is subject to an investigation by public prosecutors for inciting racial hatred against indigenous peoples.

The post The uncontacted tribes of Brazil face genocide under Jair Bolsonaro – by Fiona Watson appeared first on Void Network.

Αυτό που ακολουθεί είναι μετάφραση μιας ανακοίνωσης των συντρόφων μας στη Βραζιλία σχετικά με την τρέχουσα και πολιτικά επείγουσα κατάσταση εκεί. Καθώς η Βραζιλία κλυδωνίζεται από οικονομική ύφεση, κοινοβουλετικά πραξικοπήματα και σκάνδαλα, εισχώρησε στο κενό και ο ακροδεξιός υποψήφιος για την προεδρία Jair Bolsonaro². Κερδίζοντας τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, προχωρά προς τον δεύτερο στις 28 Οκτωβρίου όπου θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον υποψήφιο του Κόμματος των Εργατών (PT) Fernando Haddad. Συγκρινόμενος συχνά με τον Τραμπ, ο Bolsonaro είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο επικίνδυνος με μια πολύ πιο συνεκτική και αντιδραστική ιδεολογία που εξυμνεί τα βασανιστήρια και την προηγούμενη στρατιωτική δικτατορία στη Βραζιλία.

Για να ξεκαθαρίσουμε τη γλώσσα και τις αναφορές που ίσως είναι μη οικείες στο κοινό στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουμε προσθέσει κάποιες σχετικές σημειώσεις στο τέλος του κειμένου. Η αρχική ανακοίνωση, με τίτλο “Ανακοίνωση για το σενάριο της τρέχουσας ταξικής πάλης στη Βραζιλία”, μπορεί να βρεθεί εδώ και μια μετάφραση στα Ισπανικά εδώ. Συνιστούμε επίσης μια συνέντευξη με τον Βραζιλιάνο αναρχικό Hugo Souza. Γι’ αυτούς που βρίσκονται στην Νέα Υόρκη, η Black Rose/Rosa Negra–NYC θα φιλοξενήσει μια εκδήλωση με ομιλητές από τη Βραζιλία το Σάββατο 20 Οκτωβρίου, λεπτομέρειες εδώ.

Το τρέχον πολιτικό σενάριο για τη Βραζιλία απαιτεί μεγάλη διαύγεια και ψυχραιμία από τις λαϊκές οργανώσεις και την ανάλυσή τους για την πραγματικότητα. Εμείς, ο Βραλιάνικος Αναρχικός Συντονισμός (Coordenação Anarquista Brasileira), με μετροέπεια, επιδιώκουμε να συνεισφέρουμε στην κατανόηση της ταραγμένης κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης, η οποία καθορίζεται από το νομικό-κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που καθαίρεσε την πρόεδρο του Κόμματος των Εργατών (PT) Dilma Rousseff από την εξουσία. Πρόσφατα βιώσαμε την κατάρρευση τουαποκαλούμενου συμφώνου της “Νέας Δημοκρατίας” από το 1988³. Αυτό το σύμφωνο διατήρησε τον κοινωνικό αποκλεισμό στη βάση ενώ, την ίδια στιγμή, εγγυήθηκε ένα ελάχιστο νομικών δικαιωμάτων, σε έναν συνασπισμό που περιελάμβανε αστούς πολιτικούς, μεγάλες επιχειρήσεις, τις ένοπλες δυνάμεις και ένα μέρος των ρεφορμιστικών δυνάμεων της Αριστεράς.

Η κατασκευή του Βραζιλιάνικου κράτους, όμως, έχει υπάρξει πάντα πιο κοντά στα συμφέροντα των μεταλλασσόμενων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων παρά σ’ αυτά του ίδιου του πληθυσμού του. Η ποινικοποίηση των φτωχών από το κράτος ήταν πάντα μια κανονικότητα της θεσμικής αστικής δημοκρατίας. Οι καθοδηγούμενες από τοΚόμμα των Εργατών κυβερνήσεις έχουν ενισχύσει την ποινική μηχανή της δημόσιας τάξης που λειτουργεί κάτω από ολόκληρο το νομικό και δικαστικό σύστημα, αναπαράγοντας την υπερ-φυλάκιση του φτωχού και μαύρου πληθυσμού και διατηρώντας, ταυτόχρονα, έναν κατασταλτικό μηχανισμό που επιτίθεται στους κοινωνικούς αγώνες.

Το αποκαλούμενο σύμφωνο της ταξικής συμφιλίωσης “έσπασε” και η ατζέντα της συνεργασίας [του κοινωνικού συμβιβασμού] διαρρήχθηκε για να αντικατασταθεί από μια ατζέντα του χρηματιστικοποιημένου καπιταλισμού. Αυτή αντικατέστησε πράγματα όπως τα κοινωνικά δικαιώματα, σχετικές ελευθερίες και δημόσια αγαθά που, θα έπρεπε να θυμόμαστε, είναι ιστορικά επιτεύγματα των λαϊκών κινημάτων.

Η Αυτοκρατορία δείχνει τα “δόντια” της⁴

Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την παρούσα ιστορική στιγμή στη χώρα μας απομονωμένα από την γεωπολιτική πραγματικότητα της Λατινοαμερικάνικης ηπείρου. Θα πρέπει να “καλιμπράρουμε” τα αναλυτικά μας εργαλεία και να τοποθετήσουμε καλλίτερα τη Βραζιλία ως ένα περιφερειακό έθνος μέσα στο παγκόσμιο σύστημα, για να καταλάβουμε τι διακυβεύεται. Η χώρα έχει συνεχίσει να διατηρεί την πρωταρχική βιομηχανία αγροτικών εξαγωγών και έχει ευθυγραμμιστεί με το Σχέδιο IIRSA (Initiative for the Integration of South American Regional Infrastructure, που τώρα ονομάζεται COSIPLAN)⁵. Αυτό το σχέδιο επιδιώκει να μεγιστοποιήσει την εκμετάλλευση των φυσικών μας πόρων και να επιταχύνει τη διαδικασία της τροφοδότησης των διεθνών αγορών προς όφελος των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Αυτό το σχέδιο είναι μια καινούρια επίθεση στην ίδια γραμμή με τις συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και χώρες της περιοχής. Είναι μια προσπάθεια να επεκταθεί το νεοφιλελεύθερο μοντέλο στην Νότια Αμερική, με την υποστήριξη προοδευτικών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων.

Η κρίση του 2008 δημιούργησε μείζονες δυσκολίες στις ΗΠΑ σε σχέση με τη διατήρηση της διεθνούς τους ατζέντας, η οποία μετά την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων [με την επίθεση της 11/9/2001], άρχισε να παρουσιάζει ως κύριο στόχο της την εξασφάλιση της παγκόσμιας ηγεμονίας τους, όπως καταδεικνύεται από τις πολυάριθμες επιθετικές στρατιωτικές επεμβάσεις της Αυτοκρατορίας. Είναι επίσης φανερό ότι ο ιμπεριαλισμός καθοδηγεί τον εαυτό του με την ιδέα ότι “εκεί που πάει η Βραζιλία, πάει και η Λατινική Αμερική”. Είναι φανερό ότι η ήπειρός μας, η Λατινική Αμερική, θεωρείται ένα στρατηγικό απόθεμα πόρων (πολιτικών, φυσικών, ενεργειακών) για την χρήση τους από τις ΗΠΑ, και αυτό είναι που καθιστά την πολιτική κατάσταση στη Βραζιλία τόσο σημαντική για την Ουάσιγκτον.

Το πραξικόπημα του 2016 όχι μόνο διέλυσε τα μικρά οφέλη της προηγούμενης περιόδου, καθώς ισχυροποίησε τον οικονομικό και διεθνή έλεγχο της εθνικής οικονομίας, μέσω της αγοράς περιουσιακών στοιχείων. Οι προσαρμογές αυτές πρέπει να γίνουν από τη δικαστική τάξη, ιδιαίτερα τους ίδιους τους δικαστές, κάτι που μπορεί να δει κανείς από το γεγονός ότι η διερεύνηση της υπόθεσης Lava-Jato⁶ ευθυγραμμίζεται με τον ιμπεριαλισμό, μέσα από τη χρήση τηςστρατηγικής του νομικού πολέμου⁷. Αυξάνει επίσης τον έλεγχο των υποδομών, της ανανεώσιμης ενέργειας, των υπηρεσιών, της υγείας και της εκπαίδευσης από Βορειοαμερικάνικες και κινέζικες επιχειρήσεις. Σε σχέση με το πετρέλαιο, 13 πολυεθνικές έχουν ήδη ιδιοποιηθεί το 75% του pre-salt πετρελαίου⁸, ιδιαίτερα η Shell και η BP, οι τελευταίοι γύροι δημοπρασιών των οποίων έλαβαν χώρα τον περασμένο Οκτώβριο. Από πολιτική άποψη, η δράση του ιμπεριαλισμού έγκειται στην διάλυση οποιασδήποτε δυνατότητας να αποτελέσει η κατάσταση στη Βραζιλία (ακόμα κι αν η χώρα κυβερνιέται από μια κεντροαριστερή ρεφορμιστική κυβέρνηση) οποιαδήποτε απειλή για τα συμφέροντά του σε ηπειρωτικό επίπεδο. Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι το αποτέλεσμα της τρέχουσας εκλογικής κούρσας θα επηρεάσει σημαντικά την κρίση στο καθεστώς της Βενεζουέλας, συμβάλλοντας πιθανόν στην πολιτική αποσταθεροποίηση ή ακόμα και στην πιθανότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης.

Το νέο Δόγμα Εθνικής Ασφαλείας: πολιτική και απειλές από τους στρατιωτικούς

Θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι μερικά χρόνια πριν, υπό την κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος με τον Lula, εγκαινιάστηκε ένα νέο Δόγμα εθνικής ασφαλείας με τον στρατηγό Etchegoyen [ο οποίος διορίστηκε Υπουργός Ασφαλείας από τον Temer]. Αυτό το δόγμα αντιμετωπίζει ομάδες συνδεόμενες με την διακίνηση ναρκωτικών, ΜΚΟ για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή το περιβάλλον, κυβερνητικούς “ιδεολογικούς φορείς” και κοινωνικά κινήματα συνδεόμενα με ένα αριστερό όραμα, ως εσωτερικούς εχθρούς. Άλλα στοιχεία αυτού του δόγματος είναι το άδειασμα του ρόλου των πανεπιστημίων και της έρευνας, μια σκληρότερη στάση σχετικά με τον ποινικό κώδικα, συνέχιση και επέκταση μαζικών φυλακίσεων, υιοθέτηση μέτρων αντικατασκοπείας. Το δόγμα χρησιμοποιεί μέσα ελέγχου της επικοινωνίας, τη διάδοση φημών, την απαξίωση των κατηγορουμένων και την χρήση ψευδών τεκμηρίων. Η προαγωγή απεργιών, οι αποκλεισμοί δρόμων, η κατάληψη γης και κτιρίων και ο αγώνας για κοινωνικά δικαιώματα για τις πολιτικές μειοψηφίες, χαρακτηρίζονται ως “τρομοκρατικές ενέργειες”.

Αυτό το καινούριο δόγμα ήταν υπεύθυνο για τον αντιτρομοκρατικό νόμο που έγινε δεκτός από την Ρούσεφ. Ο στόχος του ήταν η δημιουργία ενός νέου συμφώνου, μιας “νέας Δημοκρατίας”, στην οποία ο στρατός παίζει έναν ενεργό ρόλο στη γεωπολιτική της ηπειρωτικής και εθνικής πολιτικής.

Για να συνοψίσουμε: το “Έννομο Δημοκρατικό Κράτος”⁹ προσαρτάται στην κορυφή ενός κράτους εξαίρεσης για τις “επικίνδυνες τάξεις” και είναι αυτή τη στιγμή στη διαδικασία επαναδιαμόρφωσης των παιχνιδιών εξουσίας των κυρίαρχων τάξεων (σε μερικές περιοχές του ναρκο-κράτους), και αναδύεται από αιτίες εσωτερικές στο ίδιο το κράτος και τις σχέσεις του με τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, αντιδραστικοί παράγοντες λειτουργούν ως αστυνομικό κράτος. Μια προσαρμογή που πάει τόσο βαθιά στην σάρκα του λαού και αυξάνει τόσο τις φιλοδοξίες της τάξης των καπιταλιστών και των λακέδων της, προστάζει, αργά ή γρήγορα, ασφάλεια προς όφελός της και επεκτείνει τον χώρο εξαίρεσης για να επανακαθορίσει την κανονικότητα του συστήματος.

Η Κεντροαριστερά ποντάρει τα πάντα στις κάλπες

Η βραζιλιάνικη αριστερά και κεντροαριστερά στοιχηματίζουν την τύχη τους στις κάλπες περιμένοντας από την αστική δημοκρατία να τις διασώσει, να προστατεύσει τα δικαιώματά τους και να περιορίσει τον στραγγαλισμό και την ήττα του ιμπεριαλισμού. Ενώ το σύστημα σηκώνει το σκόπευτρο και φορά την τήβεννο ή την στολή για να ασκήσει την εξουσία, αυτό γίνεται πάντα με την υποστήριξη από την αμερικάνικη κυβέρνηση. Τα κινήματα αντίθεσης στην αριστερά, που προέκυψαν μετά το νομικο-δικαστικό πραξικόπημα και βγήκαν στους δρόμους τώρα, προσχωρούν, δυστυχώς, στην πραγματιστική λογική του κράτους και της κυβέρνησης, σύμφωνα με την οποία ο εχθρός, που είναι η ακροδεξιά, υποτίθεται ότι θα ηττηθεί από τις κάλπες και την ψήφο.

Η κεντροαριστερά πασχίζει να διοχετεύσει αυτές τις προσπάθειες σε εκλογική ενίσχυση, ξοδεύοντας όλη της την ενέργεια στις θεσμικές διαμάχες και το σάπιο παιχνίδι των εκλογικών κομμάτων, ζημιώνοντας έτσι τους ταξικούς αγώνες. Η πολιτική σκηνή της Βραζιλίας αλλοιώνεται από την απάτη μιας αντιπροσώπευσης που για τους φιλελεύθερους αστούς έχει υπάρξει πάντα ένας μηχανισμός σφετερισμού της συλλογικής δύναμης και των κοινών αγαθών από την ισχυρή θέληση κάποιων μειοψηφιών. Αλλά ξέρουμε ότι το σύστημα διαστρέφει το σύνταγμα και λιώνει το γράμμα του νόμου όταν έχει να κάνει με την υπεράσπιση των συμφερόντων των κυρίαρχων τάξεων.

Θα πρέπει να δουλέψουμε μακροπρόθεσμα για να καταδείξουμε ότι τα συνδικάτα και οι λαϊκές οργανώσεις είναι η πιο σωστή εναλλακτική για τον λαό ώστε να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και να συμμετέχει στην πολιτική ζωή, βαθαίνοντας την άμεση δημοκρατία, αποκηρύσσοντας την ταξική συμφιλίωση και πολεμώντας χωρίς καμμιά ανακωχή τον πρωτο-φασισμό¹⁰.

Ο πρωτο-φασισμός ως μια Υπερδοσολογία του προγράμματος της Ελίτ

Μια τέτοια διαμόρφωση πολιτικής δύναμης υποστηρίζεται επίσης από τακτικές προπαγάνδας και άμεση δράση από τα κομμάτια της αντίδρασης και τις συναφείς ιδεολογικές ομάδες στην ακροδεξιά, οι οποίες γενικά έχουν την κάλυψη των δυνάμεων επιβολής του νόμου. Ένας παράγοντας που έχει επιπτώσεις στους δρόμους και που όλα δείχνουν ότι θα αυξηθεί, ανοίγοντας χώρο στους φορείς του να καταστείλουν την εθνική πολιτική σκηνή και να την ευθυγραμίσουν με αυτό που συμβαίνει σε ηπειρωτικό επίπεδο.

Αλλά υπάρχουν κι άλλα. Μαζί με τα παραπάνω έρχεται η οικονομική απογοήτευση, η αποτυχία των πολιτικών λύσεων μέσω της αντιπροσώπευσης και η αποσταθεροποίηση των αξιών που σχετίζονται με τις θέσεις εξουσίας στην οικογένεια, την κουλτούρα και την εκπαίδευση. Βλέπουμε επίσης μια συντηρητική υποκειμενική παραγωγή που χρησιμοποιεί θρησκευτικούς ευαγγελιστές ως λαϊκή βάση διάδοσης. Αυτή η νέα δεξιά μετατοπίστηκε από μια ρητορική κατά του Εργατικού Κόμματος σε μια ριζοσπαστικοποιημένη αντιπολιτική και αντισυστημική ρητορική, θέτοντας τον εαυτό της ως δεξιά που δεν μιλά μόνο για τις ελίτ αλλά και για τα λαϊκά και άλλα περιφερειακά τμήματα της κοινωνίας. Δρα στο κοινωνικό κενό που άφησε η κεντροαριστερά, η οποία βάζει τον εαυτό της μόνο στη θέση της υπεράσπισης της αστικής δημοκρατίας.

Η αποτρόπαια φιγούρα του Bolsonaro είναι μέρος αυτής της προσπάθειας να βαθύνει η καταστροφή των κοινωνικών δικαιωμάτων και η πατριαρχική βία ενάντια στις γυναίκες, τα LGBT άτομα, τους αυτόχθονες, τους μαύρους και τους μελαμψούς. Βία που έχει υλοποιηθεί σε αρκετές επιθέσεις σ’ ολόκληρη τη χώρα, υπό την καθοδήγηση οπαδών του Bolsonaro, μία από τις οποίες είχε σαν αποτέλεσμα τη βάρβαρη δολοφονία του Capoeira Master Moa of Katendê στο Salvador¹¹. Χωρίς καθόλου να μειώνουμε την βαρβαρότητα που αντιπροσωπεύει ο Bolsonaro, είναι απαραίτητο να τον τοποθετήσουμε μέσα στη λογική της εφαρμογής της προσαρμογής [του νεοφιλελευθερισμού], του ιμπεριαλιστικού επαναποικισμού της χώρας, μ’ έναν ρυθμό ταχύτερο από αυτόν κάτω από μια κεντροαριστερή κυβέρνηση.

Οι εκλογές δεν νικούν τον Ιμπεριαλισμό, τις φορο-μεταρρυθμίσεις και τον πρωτο-φασισμό!

Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν λύνει το πολύπλοκο πλαίσιο που συνθέτει ο συσχετισμός δυνάμεων αντίθετων στην εργατική τάξη. Όλα τα σενάρια συμβάλλουν μόνο στο βάθεμα της ταξικής πάλης και στον αγώνα ενάντια στην καταπίεση. Η “χρήσιμη ψήφος” ενάντια στον Bolsonaro το πολύ να δώσει μια παράταση, οδηγώντας σε μια “τρίτη βάρδια”, που δεν θα αποφασιστεί στις κάλπες. Ο αγώνας μακροπρόθεσμα είναι η οικοδόμηση μιας ταξικής και μαζικής εναλλακτικής που δεν θα παραδίνεται στη λογική του κράτους, της κυβερνησιμότητας και των συμφωνιών υποταγής στην Αυτοκρατορία. Αλλά πρέπει επίσης να είναι μια κοινωνική δύναμη ικανή να νικήσει τη μπουρζουαζία, τον ιμπεριαλισμό και τις επιθέσεις τους.

Πρέπει να υψώσουμε τις ταξικές μας σημαίες αυτή τη φορά ενάντια στην επίθεση του πρωτο-φασισμού και του νεοφιλελευθερισμού. Δεν πρέπει να υποκύψουμε στον πανικό και τον φόβο που προκαλείται από τις αντιδραστικές ελίτ. Ο ρόλος μας είναι να αντισταθούμε ενεργά, να δυναμώσουμε την ταξική αλληλεγγύη, να διασφαλίσουμε τον αγώνα στον δρόμο και την μόνιμη κινητοποίηση από τα κάτω!

Έτσι, υπερασπιζόμαστε:

• Την αντιφασιστική ενότητα πέρα από τις κάλπες, στο επίπεδο της βάσης και του δρόμου – η πάλη είναι αυτό που θα την καθορίσει. Η ενότητα θα δημιουργηθεί στη δράση και στις κινητοποιήσεις ενάντια στις επιθέσεις του νεοφιλελευθερισμού και τη βαρβαρότητα που προάγουν ο Bolsonaro και οι υποστηρικτές του.

• Αγώνας για τα κοινωνικά δικαιώματα. Αγώνας ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και τις επιθέσεις στους “από κάτω”. Αγώνας ενάντια στις επιθέσεις στην εκπαίδευση, ενάντια στη μεταρρύθμιση του κράτους πρόνοιας, αγώνας ενάντια στο αυξανόμενο κόστος διαβίωσης, την ποινικοποίηση των κοινωνικών κινημάτων και τη διαδικασία γενοκτονίας των μαύρων, των αυτοχθόνων και των λαών στις περιφέρειες.

• Οργάνωση μιας γενικής απεργίας ενάντια στο προχώρημα του φασισμού και τις επιθέσεις στα δικαιώματα των εργατών, που αποτελούν την ατζέντα του ιμπεριαλισμού και των επιχειρηματικών ελίτ για την επόμενη περίοδο, ανεξάρτητα από τις εκλογές.

Η Δύναμη του λαού μπορεί να σταματήσει τον Φασισμό!
Παλέψτε και Οργανωθείτε ενάντια στην νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα!

The post Τα δόντια της Αυτοκρατορίας, η άνοδος του Φασισμού: Ανακοίνωση των Βραζιλιάνων Αναρχικών για τον Bolsonaro appeared first on Void Network.