Σε πείσμα όσων επιμένουν να μιλάνε για «μια απλή γρίπη» η υγειονομική διάσταση της πανδημίας υπάρχει και είναι τραγική- ο θάνατος και το πένθος εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία. Την ίδια στιγμή όμως, ζούμε δέσμιοι των παγκόσμιων νόμων της καπιταλιστικής οικονομίας, ενώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι, κυριολεκτικά, με μια εγκληματική πολιτική από την πλευρά της τοπικής κυβέρνησης. Δεν είναι μόνο οι θάνατοι από τον Covid, είναι οι θάνατοι από όλες τις άλλες ασθένειες, που διαρρέουν της κρατικής στατιστικής, καθώς το ΕΣΥ έγινε λίγο-πολύ μονοθεματικό. Είναι η σωματική και ψυχική ταλαιπωρία χιλιάδων ανθρώπων από τις χαμηλότερες τάξεις που δεν έχουν δυνατότητα πρόσβασης σε ιδιωτικές δομές υγείας, που είδαν τα χειρουργεία τους να αναβάλλονται, που έπρεπε να περιμένουν άρρωστοι σε ατέλειωτες ουρές, που υποχρεώθηκαν να αισθανθούν όχι μόνο ευάλωτοι και εγκαταλελειμμένοι απέναντι στη ζωή και τον θάνατο, όχι μόνο αβεβαιότητα απέναντι σε ένα μέλλον που μοιάζει δυσοίωνο, αλλά τελικά να ζήσουν μια συνθήκη επιβεβλημένης κατωτερότητας, να βιώσουν ότι η ζωή τους αξίζει λιγότερο.

Θα μπορούσε κάποιος να πει πως “όλοι πεθαίνουν κάποια στιγμή”, και “δεν μπορεί το οποιοδήποτε σύστημα υγείας να εξαλείψει τη θνητότητα”. Αλλά αυτή η «αμπελοφιλοσοφία» ταυτίζεται με την κυρίαρχη διαχείριση της πανδημίας που αναπαριστά τους θανάτους ως φυσικό γεγονός, κακό ριζικό, νούμερα στις οθόνες, συσκοτίζοντας τις κοινωνικές και πολιτικές διαμεσολαβήσεις μεταξύ της ασθένειας και του θανάτου. Η κακή κατάσταση του ΕΣΥ δεν είναι επιχείρημα, αφού δεν υπήρξε καμία προσπάθεια για ουσιαστικές βελτιώσεις του εδώ και δεκαετίες.

Τι άλλο θα μπορούσαμε να περιμένουμε από μια συγκυβέρνηση νεοφιλελεύθερων και φασιστών που αντιμετωπίζουν την υγεία ως άλλη μια εμπορική συναλλαγή που η ποιότητα της καθορίζεται από το πορτοφόλι του καθενός μας; Όπου φτωχός και η μοίρα του… Ιδού ο πυρήνας της κρατικής «βιοπολιτικής».

Έτσι, αντί για ουσιαστική κοινωνική φροντίδα είχαμε καταστολή και lockdown. Οι χιλιάδες θάνατοι αποδεικνύουν πως, παρά τις τεράστιες θυσίες των γιατρών και των νοσηλευτών, η κρατική διαχείριση απέτυχε. Οι χιλιάδες νέοι άνεργοι αποδεικνύουν πως το μέλλον που μας υπόσχεται ο καπιταλισμός είναι φρικιαστικό. Η θλίψη και η οργή συσσωρεύονται.  

Οι κυβερνήτες για να διασώσουν το νόμο της αγοράς και την τάξη των κυρίαρχων απλά βγάζουν τους καθημερινούς θανάτους από το κάδρο της πολιτικής ατζέντας. Το πένθος των απλών ανθρώπων δεν έχει καμιά σημασία για όσους βλέπουν το κέντρο της πόλης μόνο από τις κάμερες της αστυνομίας, για όσους μας κοιτάζουν σαν σκουλήκια από τα γραφεία των υπουργείων και τα γυάλινα κτίρια των πολυεθνικών, για όσους εκμεταλλεύονται την φτώχεια και το καθημερινό μας άγχος για να πλουτίζουν εις βάρος μας.

Από την άλλη δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι τα πάντα, ακόμα και τα εμβόλια, είναι μέρος κάποιου σχεδίου «πειθάρχησης». Υπάρχουν και φτωχές χώρες πολύ πιο απείθαρχες από την Ελλάδα στην καπιταλιστική περιφέρεια που οι μάζες αποκλείονται από τον εμβολιασμό, οι πλούσιοι εκεί επέλεξαν να τα κρατήσουν μόνο για τον εαυτό τους.  Φυσικά όμως, υπάρχει μια κατασταλτική ορθολογικότητα, το “κράτος ασφάλειας”, οικοδομείται εδώ και χρόνια ως αναγκαία συνθήκη της επιτελούμενης κοινωνικής αναδιάρθρωσης. Η φτώχεια και το άγχος μας απαιτεί να κοιτάζουμε αδιαμαρτύρητα για ώρες τις οθόνες. Όσοι τολμήσουν να στρέψουν το βλέμμα τους και να κοιτάξουν τριγύρω θα βρούνε την αστυνομία να περιπολεί τους δρόμους και τις κάμερες να δίνουν εντολές και παραγγέλματα. Ανεξάρτητα περιεχομένου, η πανδημία αποτέλεσε καταλύτης για περισσότερο αυταρχισμό, ένα ποιοτικό βήμα προς μια κοινωνία κάθετου και διάχυτου ελέγχου.

Η αδυναμία των κοινωνικών κινημάτων, και εν τέλει των υποτελών τάξεων, είναι η αδυναμία άρθρωσης των δικών μας μέτρων, που αφορούν τις δικές μας ανάγκες μέσα στην πανδημία. Είναι η αδυναμία να υπερβούμε τους διαχωρισμούς, να σπάσουμε την ιδιώτευση, το ιδεολογικό περιχαράκωμα, την σύγχυση και την θεωρητική ένδεια, να δώσουμε νόημα στην απελπισία, να αντιστρέψουμε την προοπτική, να ζήσουμε την αλληλοβοήθεια, να μοιραστούμε την εξέγερση, να κατοικήσουμε την ουτοπία.

Στο μέτρο που μας αναλογεί, η εποχή μας είναι μια στιγμή του αγώνα για υγεία και φροντίδα προς όλους, για αξιοπρέπεια, ζωή, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Για όλους τους λόγους του κόσμου, καλούμε τις φίλες και τους φίλους μας να πάρουν μαζικά μέρος στην διαδήλωση το Σάββατο 5/2/2022 στην πλατεία Συντάγματος – ώρα 13.00

ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ

Κενό Δίκτυο (Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες)

The post Κενό Δίκτυο: Υγεία-Αξιοπρέπεια-Ζωή-Ελευθερία appeared first on Void Network.

ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Η ΖΩΗ, Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Η συνέλευση του Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Χώρου Pasamontaña από το Μάρτη του 2020 πήρε θέση μάχης ενάντια στην πανδημία και την κρατική διαχείριση προτάσσοντας τη συλλογική αντιμετώπιση του κινδύνου, την κοινωνική αυτοπροστασία και τον αγώνα ενάντια στην εγκληματική θυσία του λαού για χάρη της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

1,5 χρόνο μετά, ΕΜΕΙΣ, τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα και η βάση της κοινωνίας βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερη θέση: 13.000 νεκροί (χωρίς να συνυπολογίζουμε όσους έχασαν τη ζωή τους από άλλες ασθένειες που δεν αντιμετωπίζονται επαρκώς λόγω της κατάρρευσης του συστήματος υγείας), χιλιάδες τραυματισμένοι από τον ιό, την ανεπαρκή νοσηλεία και τις μακρόχρονες επιπτώσεις της Covid-19 και μια ολόκληρη κοινωνία βυθισμένη στο φόβο και την αγωνία για το αύριο.

Η τραγικά βιωμένη και καθολικά επιβεβαιωμένη εμπειρία της επικίνδυνης νόσου της Covid-19 δεν αφήνει περιθώρια να αθωωθεί ή να δικαιολογηθεί το έγκλημα της εξουσίας, αλλά ούτε και περιθώρια αμφισβήτησης, υποτίμησης ή άρνησης της πραγματικότητας.

Ως κοινωνία, ως γειτονιές, ως εργαζόμενες τάξεις πρέπει να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε τον ανοιχτό πόλεμο που δεχόμαστε:

1. την πανδημία που δεν αφορά καν μόνο τους ηλικιωμένους ή τις «ευπαθείς ομάδες» όπως σκόπιμα άφηναν να εννοηθεί και που χτυπάει κυρίως την Τάξη μας, τις ταλαιπωρημένες από τη δουλειά και τις συνθήκες ζωής λαϊκές μάζες, τους φτωχούς και τις αποκλεισμένες. Τώρα που έχουμε μπροστά μας ένα 4^ο κύμα που αν γίνει ανεξέλεγκτο -λόγω του συνδυασμού του αποφασισμένου να μην ξαναχάσει κέρδη κεφαλαίου και της «κούρασης» του κόσμου- θα αποβεί καταστροφικό.

2. Την ισοπέδωση όσων κοινωνικών και εργατικών κεκτημένων είχαν απομείνει από τους αγώνες του παρελθόντος και τον εντεινόμενο αυταρχισμό της κρατικής καταστολής, καθώς η εξουσία οχυρώνεται και προετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει τα αποτελέσματα της πανδημίας και της βαθιάς κρίσης που γιγαντώνει τα αδιέξοδα του συστήματος οδηγώντας το σε νέες κρίσεις, πολεμικές συγκρούσεις, φυσικές καταστροφές κάθε τύπου.

3. Τη φασιστική ακροδεξιά που επιχειρεί να ξαναβγεί στο δρόμο για να παίξει τον ιστορικό της ρόλο: τον αποπροσανατολισμό και τη διάσπαση κάθε κοινωνικής – ταξικής ενότητας, τη νομιμοποίηση και την εμβάθυνση της εφαρμοζόμενης κρατικής πολιτικής που καταστρέφει την κοινωνική πλειοψηφία.

Η ΘΑΝΑΤΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Κάθε βήμα στη διαχείριση της πανδημίας υπαγορεύεται από τον βασικό καπιταλιστικό κανόνα: διαφύλαξη της ύπαρξης και της ιδεολογικής κυριαρχίας του συστήματος & της απρόσκοπτης-εύρυθμης λειτουργίας των αλυσίδων παραγωγής, διανομής & κατανάλωσης.

Η μόνη «προστασία» που προσφέρει το κράτος είναι αυτή που χρειάζεται για να λειτουργεί και να μη διαλυθεί το σύστημα και η στοιχειώδης κοινωνική συνοχή. Αν ήταν αλλιώς δε θα είχαμε ούτε μίνιμουμ μισθό, ούτε σχολεία, νοσοκομεία και άλλες κοινωνικές κατακτήσεις. Όλες οι δομές «πρόνοιας» που δημιουργήθηκαν υπό την πίεση των κινημάτων, των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων αποτελούν ακριβώς τέτοιες δομές και όχι κάποια αγαθοεργία προς τις εργαζόμενες τάξεις. Άρα ναι, το κράτος δε «νοιάζεται για το καλό μας» αλλά πάντα φροντίζει να μη διαταραχθεί η εκάστοτε κοινωνική ισορροπία που αν σπάσει θα ρισκάρει να καταστραφεί από μια νικηφόρα κοινωνική επανάσταση.

Η αρχική στρατηγική σκόπιμης υποτίμησης του Sars-Cov-2 (Γενάρης 2020) έφερε το σύστημα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αντιμέτωπο με τις εκατόμβες των νεκρών στο καπιταλιστικό κέντρο (Β. Ιταλία, Νέα Υόρκη, Μ. Βρετανία κ.ά.). Η εξάπλωση της επιδημίας στην Ασία και τη Δύση αποδείχθηκε μη διαχειρίσιμη, καταστροφική για την παραγωγή και με ανεξέλεγκτες κοινωνικές διαστάσεις. Έκτοτε (Μάρτης – Απρίλης 2020) επικράτησε η «ορθολογική» τάση του κεφαλαίου με τα λεγόμενα lockdowns (μερικοί περιορισμοί σε τομείς της οικονομίας και της κοινωνικής δραστηριότητας), ακριβώς για να αποφευχθεί η συνολική διακοπή της οικονομίας και όλες οι κοστοβόρες κινήσεις που έπρεπε να γίνουν για να αντιμετωπιστεί νωρίς και οριστικά η πανδημία.

Τελικά η λεγόμενη μέθοδος/στρατηγική «ακορντεόν» (το ελεγχόμενο άνοιγμα – κλείσιμο τομέων της οικονομίας όταν η επιδημία βγαίνει εκτός ελέγχου) και η στρατηγική «ζούμε με τον ιό» (δηλαδή ότι «πρέπει να χωνέψουμε τις χιλιάδες απώλειες για χάρη της καπιταλιστικής κερδοφορίας») έχουν οδηγήσει μέχρι τώρα σε πάνω από 4 εκατομμύρια νεκρούς παγκοσμίως, 13.000 στην Ελλάδα και το τέλος της πανδημίας να μη φαίνεται πουθενά.

ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ

Η εξουσία του πλούτου, έχοντας ως βασικό ζητούμενο την επαναφορά της καπιταλιστικής κανονικότητας με το λιγότερο δυνατό κόστος, επένδυσε στην εξεύρεση αποτελεσματικών εμβολίων. Όντως, η γρήγορη αποκωδικοποίηση του Sars-Cov-2, η παγκόσμια επιστημονική συνεργασία και η επένδυση δισεκατομμυρίων στην έρευνα και την παραγωγή έφεραν τα γρήγορα θετικά αποτελέσματα, ανοίγοντας παράλληλα νέους δρόμους και δυνατότητες στην ιατρική επιστήμη.

Ο μαζικός εμβολιασμός, που είναι αντικειμενικά ένα ισχυρό και αποδοτικό όπλο στην πρόληψη και αντιμετώπιση των επιδημιών, ανακηρύχθηκε ως η μόνη μαγική λύση, ακριβώς γιατί θεωρήθηκε η πιο συμφέρουσα διέξοδος από την πανδημία χωρίς να χρειαστούν όλες εκείνες οι δομικές αλλαγές που θα συνεπάγονταν απώλειες κέρδους και παραδοχή της εγκληματικής φύσης του συστήματος (διακοπή της λεηλασίας της φύσης, αλλαγή της δομής και της κατεύθυνσης της οικονομίας, αλλαγές στην εργασία, τα ΜΜΜ, τα σχολεία, ολοκληρωμένη επιδημιολογική επιτήρηση και ισχυρή αναβάθμιση της δημόσιας υγείας με νέες δομές και προσλήψεις προσωπικού).

Την ίδια στιγμή αναδεικνύεται ο αξεπέραστος δομικός παραλογισμός και ανορθολογισμός της εξουσίας, αφού τα κέρδη και οι ανταγωνισμοί της φαρμακευτικής βιομηχανίας αλλά κυρίως η ανάγκη να διαφυλαχθεί η ιδεολογική ηγεμονία της ελεύθερης αγοράς, κάνουν απαγορευτικό το άνοιγμα της πατέντας των εμβολίων (παρόλο που ένα μέρος του κεφαλαίου το προτείνει γνωρίζοντας ότι είναι η μόνη λύση) οδηγώντας στην καταστροφική καθυστέρηση της μαζικής παραγωγής και διάθεσής τους.

Η καθυστέρηση στην παραγωγή και οι διακρατικοί ανταγωνισμοί ευθύνονται για τις επικοινωνιακές παλινωδίες, τη σύγχυση και την παραπληροφόρηση της περασμένης άνοιξης (βλ. εμβόλιο AstraZeneca) αλλά και την ταξική διανομή των εμβολίων, την έλλειψη στις χώρες του τρίτου κόσμου και την καθυστέρηση του μαζικού εμβολιασμού στη Δύση. Σήμερα μόνο το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει εμβολιασθεί πλήρως ενώ στις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Λ. Αμερικής ούτε το 2% δεν έχει κάνει την 1η δόση.

Από τη δική μας σκοπιά, τη σκοπιά των λαϊκών στρωμάτων και των αγωνιζόμενων, αυτή η πρεμούρα των καπιταλιστών για τα εμβόλια σήμαινε ότι έπρεπε να εξετάσουμε δύο φορές τα επιστημονικά δεδομένα για την αποτελεσματικότητα και την ασφάλειά τους. Αυτή είναι και η αρχική πηγή της καχυποψίας μερίδας των λαϊκών τάξεων απέναντι στα νέα εμβόλια.

Σήμερα, μετά από 8 μήνες εμβολιασμών στη Δύση, μετά από πολλαπλά διασταυρωμένες μελέτες στην πραγματική ζωή (1,5 δις οι πλήρως εμβολιασμένοι παγκοσμίως) και τις δημόσιες τοποθετήσεις όλων ανεξαιρέτως των αγωνιζόμενων γιατρών και επιστημόνων, έχουμε όλα τα δεδομένα κόντρα στην οργανωμένη παραπληροφόρηση και τη συνωμοσιολογία και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο εμβολιασμός μπορεί να είναι ασφαλής και αποτελεσματικός όταν γίνει γρήγορα, μαζικά και  συνδυαστεί με τις υπόλοιπες στρατηγικές αντιμετώπισης της πανδημίας.

Την ώρα που οι πλούσιοι και οι προνομιούχοι έσπευσαν να εμβολιαστούν πρώτοι και εκτός σειράς για να προστατέψουν τη ζωή και την υγεία τους, οι λαϊκές τάξεις βρίσκονται ξανά εγκλωβισμένες στα ψευτοδιλήμματα και τις επικοινωνιακές τακτικές των κρατών αλλά και την οργανωμένη παραπληροφόρηση και διασπορά του ψέματος από ακροδεξιά κέντρα εξουσίας.

Δυστυχώς στην παραπληροφόρηση συμβάλλουν και διάφοροι αυτοαποκαλούμενοι αγωνιστές οι οποίοι μέσα στη σύγχυση και την ανεπάρκεια βασικής διαλεκτικής και αναλυτικής ικανότητας έχουν φτάσει να αναπαράγουν και να καθοδηγούνται από εθνικόφρονες ή φιλελεύθερους καθηγητάδες, εναλλακτικούς ψευτογιατρούς και ακροδεξιές ιστοσελίδες. Μπερδεύοντας τις μάσκες με τις χειροπέδες και τα μαζικά τεστ με τη βιοπολιτική ζημιώνουν την εργατική τάξη την ώρα που δολοφονείται, διασπείροντας τη σύγχυση και τις ατομικιστικές λογικές.

Ο ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ – ΟΧΙ ΚΡΑΤΙΚΗ

Παίρνουμε ξεκάθαρη θέση υπέρ της αναγκαιότητας του καθολικού εμβολιασμού ως ένα ακόμη μέσο για το ξεπέρασμα της πανδημίας. Έχουμε ταξική και κοινωνική υποχρέωση να συμμετέχουμε ενεργά στη συλλογική αυτοπροστασία από τον ιό που χτυπάει εμάς και τις διπλανές μας, τους φτωχούς και τους αποκλεισμένους. Όπως κάνουμε από την αρχή της πανδημίας χωρίς να περιμένουμε κανένα Κράτος – Πατέρα να μας υποχρεώσει ή να μας αποτρέψει από το κοινωνικό και ταξικό καθήκον να διασωθεί ο λαός ώστε ζωντανός και όρθιος να μπορέσει να αγωνιστεί για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Απέναντι στην κρατική «ατομική ευθύνη» και την μικροαστική αδιαφορία για το σύνολο, να αναλάβουμε όλοι την ευθύνη που μας αναλογεί ξεπερνώντας συλλογικά τους όποιους λογικούς ή παράλογους φόβους μπορεί να έχει ο καθένας. Η απειροελάχιστη πιθανότητα σοβαρής παρενέργειας που μπορεί να προληφθεί και να αντιμετωπιστεί, δεν μπορεί καν να συγκριθεί με τη συλλογική τραγωδία.

Απέναντι στην τραγωδία που βιώνουμε ως λαός, κανείς -και κυρίως όχι στο όνομα των κοινωνικών ταξικών αγώνων- δεν μπορεί να επικαλείται «τον εαυτό του» και τις καπιταλιστικές ατομικές «ελευθερίες» κάνοντας άστοχες και επικίνδυνες συγκρίσεις με τις ναζιστικές θηριωδίες, λες και πρόκειται για ιατρικό πείραμα. Ειδικά οι αγωνιζόμενοι για την κοινωνική απελευθέρωση οφείλουν -όπως επιβάλλει η ιστορία τους- να αναδείξουν με το παράδειγμά τους τις αξίες της αυταπάρνησης και της αγωνιστικής αλληλεγγύης κόντρα στην φοβική οχύρωση πίσω από ατομικιστικές λογικές και ανορθολογικές φαντασιώσεις.

Το κράτος χρησιμοποιεί ηλίθιες διαφημιστικές καμπάνιες, ανταλλάγματα και κυρώσεις γιατί ένα κράτος δε ξέρει άλλο τρόπο παρά την επιβολή, το μαστίγιο και το καρότο. Επαναφέρει διαρκώς το ζήτημα του «υποχρεωτικού εμβολιασμού» για να πιέσει αλλά και να καταδείξει όσους δεν εμβολιάζονται ως μοναδικούς υπαίτιους για τη συνεχιζόμενη πανδημία και να αποτινάξει από πάνω του τις ευθύνες. Αλλά το γεγονός ότι το κράτος προωθεί τον εμβολιασμό για να επανέλθει η καπιταλιστική κανονικότητα δε συνεπάγεται ότι ο λαός πρέπει να αυτοκαταστραφεί αυτοκτονικά για μια στείρα υποτιθέμενη εναντίωση.

Η αυτονόητη εναντίωση και απέχθεια απέναντι στις κρατικές υποχρεωτικότητες και εκβιασμούς δε θα γίνει ούτε δικαιολογία για αντικοινωνικές πρακτικές, ούτε πάτημα για τη φασιστική ακροδεξιά η οποία πάνω στον «υποχρεωτικό εμβολιασμό» χτίζει την άρνηση των εμβολίων και της πανδημίας που καταστρέφει την τάξη μας.

Στη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται από τη βαθιά οικονομική κρίση και τη συνεχιζόμενη πανδημία της Covid19 (η οποία ακόμα και όταν γίνει ενδημική νόσος θα απαιτεί ένα αναβαθμισμένο σύστημα υγείας για να την αντιμετωπίζει) οι αγωνιζόμενοι και η κοινωνία δεν πρέπει να χάσουμε τον προσανατολισμό μας.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στο κράτος και την εργοδοσία για τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα όλων, όπως πάντα χωρίς εξαιρέσεις. Η αναγκαιότητα του εμβολιασμού δεν μπορεί να γίνει εργαλείο ενάντια σε εργαζόμενους με κανένα τρόπο.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε μαζί με τους μαχόμενους υγειονομικούς για την άμεση ενίσχυση και αναβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας συνολικά, για την επίταξη του ιδιωτικού τομέα, για να έχουν όλοι και όλες ασφαλή πρόσβαση στα εμβόλια και την υψηλού επιπέδου θεραπεία – περίθαλψη που μας αξίζει, για πλήρη, αντικειμενική επιστημονική ενημέρωση και ιατρική συμβουλή, για μέτρα που θα προστατεύουν τους εργαζόμενους από την έκθεση στον ιό.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για μια επιστήμη και τεχνολογία που θα είναι όπλα στα χέρια της κοινωνίας για την καλυτέρευση της ζωής και της εργασίας μας, και όχι στην υπηρεσία του κράτους και του καπιταλισμού για τα κέρδη των πλουσίων και τον έλεγχο των λαών.

Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΘΑΝΑΤΟ

Για να νομιμοποιηθεί η εγκληματική διαχείριση της πανδημίας είναι αναγκαία η οργανωμένη υποτίμησή της και η σχετικοποίηση της κοινωνικής ζημιάς των εκατομμυρίων ανθρώπων που χάνουν τη ζωή τους ενώ θα μπορούσαν να ζουν.

Χωρίς αρνητές της πανδημίας, χωρίς τη διαρκή τροφοδότηση της «ψεκασμένης» συνωμοσιολογίας δε θα μπορούσε να υπάρξει εγκληματική διαχείριση, εκατομμύρια νεκροί, αντιφατικά ημίμετρα και πουλημένες επιστημονικές επιτροπές. Χωρίς όλους αυτούς να μετατοπίζουν διαρκώς το δημόσιο διάλογο, τη σκέψη, και την ενέργεια της κοινωνίας και των κινημάτων, ο λαός και οι οργανωμένες δυνάμεις θα περίμεναν «με το δάχτυλο στη σκανδάλη» κάθε εγκληματική ενέργεια της πολιτικής εξουσίας που κοστίζει δεκάδες χιλιάδες νεκρούς της Τάξης μας, ανθρώπους που πεθαίνουν στα ράντζα «σαν το σκυλί στ’ αμπέλι» λόγω των ανύπαρκτων μέτρων ελέγχου της πανδημίας και της εγκατάλειψης της δημόσιας υγείας.

Πλάι στην ιδεολογική γραμμή του κράτους που λέει «τί να κάνουμε, πρέπει να δουλέψει και η οικονομία», ορθώνεται το πιο βαθύ σκοτάδι που διακηρύττει ότι «δεν υπάρχει πανδημία». Πλάι στην κρατική γραμμή που λέει «να επανέλθουμε στην κανονικότητα με όσους νεκρούς χρειάζεται για να διασωθεί το σύστημα», ανασταίνεται το φασιστικό «ζήτω ο θάνατος» για να μη διαταραχθεί η μίζερη κανονικότητα που ονομάζουν ελευθερία.

Η άρνηση της πανδημίας είναι το σημείο πάνω στο οποίο συγκροτείται παγκοσμίως η φασιστική ακροδεξιά βγαίνοντας στο δρόμο ως υποτιθέμενη αντιπολίτευση χρησιμοποιώντας τη συνωμοσιολογία και την παραπληροφόρηση. Προωθείται από ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου με πρώτους κήρυκες τα πολιτικά ανδρείκελα Τράμπ, Τζόνσον, Μπολσονάρο κ.ά. Η οργανωμένη παραπληροφόρηση δομείται από συγκεκριμένους «επιστήμονες» που παίρνουν συχνά βήμα στα κυρίαρχα Μ.Μ.Ε. και διαδίδεται από κλασικές ακροδεξιές – συνωμοσιολογικές ιστοσελίδες μέχρι διάφορους «καλλιτέχνες» επ’ αμοιβή.

Οι οργανωτές των συλλαλητηρίων και των στημένων συγκρούσεων, από το αμερικάνικο καπιτώλιο μέχρι την πλατεία Συντάγματος, αποτελούν την εμπροσθοφυλακή του κεφαλαίου που επιχειρεί να επανασυγκροτήσει σε «κίνημα» τους οργανωμένους φασίστες και το πλήθος των μικροαστών που συνθλίβονται από τις καπιταλιστικές κρίσεις και τον σύγχρονο κόσμο συνολικά. Η κάθοδος στο δρόμο και τις πλατείες όλων αυτών των ηλιθίων, φασιστών και θρησκόληπτων δεν είναι κάποια αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση που οφείλουμε να αφουγκραστούμε αλλά η απάντηση του κεφαλαίου στις κοινωνικές – ταξικές διεκδικήσεις για τη δημόσια υγεία και τα κοινωνικά – εργασιακά δικαιώματα, αυτά που ξεδιπλώθηκαν στο δρόμο σπάζοντας τις απαγορεύσεις: από τις κινητοποιήσεις των αγωνιζόμενων υγειονομικών, την περσινή πρωτομαγιά, τη 17^η, 26^η Νοέμβρη και 6^η Δεκέμβρη μέχρι τις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον αγωνιστή Δ. Κουφοντίνα που εξελίχθηκαν σε μαζικές πορείες ενάντια στον κρατικό αυταρχισμό συνολικά, και με αποκορύφωμα τη Νέα Σμύρνη.

Η ιστορική εμπειρία (η οποία επανεπιβεβαιώθηκε τραγικά στη χώρα και τις γειτονιές μας με αποκορύφωμα τις δολοφονίες του μετανάστη εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν και του αντιφασίστα εργάτη και μουσικού Παύλου Φύσσα) δείχνει ξανά και ξανά ότι ο φασισμός είναι η προέκταση της κρατική πολιτικής και όχι η αντίθεσή της όπως θέλει να εμφανίζεται. Το πλήθος αυτό θα βρεθεί ενάντια στους εργαζόμενους και θα ζητάει υποχρεωτικά μέτρα και «απαρτχάϊντ» για τους ρομά, τους ομοφυλόφιλους, τους αντιφασίστες, τους κομμουνιστές και τους αναρχικούς.

Απέναντι στο φασισμό χρειάζεται να αντιπαρατεθούμε συνολικά επί της ουσίας και επί των πραγματικών επίδικων. Δεν υπάρχει αντικρατικός και αντιφασιστικός αγώνας χωρίς συνολική αντιπαράθεση με την πολιτική ιδεολογία του κράτους, του κεφαλαίου και του φασισμού. Για να μην κερδίσει κοινωνικό χώρο ο φασισμός χρειάζεται ισχυρό ταξικό κίνημα που πολεμάει για τα κοινωνικά προβλήματα και ανάγκες και όχι υιοθέτηση των θέσεων και των σκοπών του. Όταν ο φασισμός συγκροτήθηκε γύρω από την αντιμεταναστευτική υστερία, το αντιφασιστικό κίνημα δεν είπε «όντως, είναι πολλοί οι μετανάστες», ούτε ότι «όντως, κάποιοι μετανάστες είναι εγκληματίες» αλλά υπερασπίστηκε στο λόγο και το δρόμο τους μετανάστες εργάτες ως υποκείμενο που δέχεται την κρατική και παρακρατική βία. Δε νοείται αποδοχή ή δικαιολόγηση των περιεχομένων των φασιστικών συγκεντρώσεων ή ακόμα χειρότερα παρουσία όπως κάνουν διάφοροι αριστεροί εθνικιστές δίνοντας άλλοθι και στρώνοντας το δρόμο στο φασισμό.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ

Στη νέα εποχή που ανοίγεται μπροστά μας οι περιβαλλοντικές κρίσεις και οι φυσικές καταστροφές θα είναι όλο και περισσότερο μέρος της κανονικότητας, αποτέλεσμα της καταστροφικής λεηλασίας της Φύσης και της μηδενικής προετοιμασίας απέναντί τους. Ο φαύλος κύκλος της εκμετάλλευσης του φυσικού πλούτου και των φυσικών καταστροφών δεν πρόκειται να σπάσει όσα μέτρα και αν παρθούν, αν δεν υπάρξει επαναστατική αλλαγή στον τρόπο οργάνωσης της παραγωγής, της εργασίας και της ζωής συνολικά. Η μόνη ρεαλιστική διέξοδος από τις δομικές αντιφάσεις του καπιταλισμού που τον βυθίζουν στη διαρκή ύφεση, η μοναδική αντικειμενικά λύση που θα αποτρέψει την καταστροφή όλων μας είναι η συνολική επαναστατική έξοδος από το υπάρχον σύστημα.

Η πανδημία δεν επιταχύνει απλά τη συνεχιζόμενη καπιταλιστική κρίση αλλά οδηγεί στην έκρηξη τα δομικά αδιέξοδα του καπιταλισμού που βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με τις αξεπέραστες εσωτερικές και αυτοκαταστροφικές του αντιφάσεις.

Η κοινωνία πρέπει πρώτα απ’ όλα να βγει όρθια από την πανδημία και όρθια σημαίνει έχοντας τις λιγότερες δυνατές απώλειες για να μην μεγαλώσει το συλλογικό τραύμα και συνηθίσουμε τον θάνατο, και με συλλογική αλληλεγγύη και κοινωνική-ταξική συνείδηση για να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει.

Το χειρότερο αποτέλεσμα της πανδημίας -χειρότερο και από τα εκατομμύρια των νεκρών- θα είναι η επικράτηση της νεοφιλελεύθερης αντίληψης ότι θυσιάζουμε όσους χρειάζεται προκειμένου να μη διαλυθεί η οικονομία και τα πλούτη των αφεντικών. Θα είναι η ανάδυση ενός νέου φασισμού που συγκροτείται και αναπαράγεται μέσα στην κοινωνία γύρω από τις αμέτρητες συνωμοσίες, την άρνηση της πραγματικότητας και της αλληλοσφαγής στο όνομα μιας υποτιθέμενης «ελευθερίας». Θα είναι να αποδεχτούμε την τραγωδία του αναξιοπρεπούς θανάτου και των άθλιων συνθηκών περίθαλψης και νοσηλείας σε διαλυμένα νοσοκομεία και μια ζωή που αξίζει μόνο όσο παράγει τα κέρδη των πλουσίων ενώ παράλληλα γίνεται όλο και πιο ανυπόφορη από τα ωράρια και τις συνθήκες εργασίας, την εμπορευματοποίηση των πάντων, τις πολεμικές διακρατικές συγκρούσεις.

Ως κοινωνία και ως αγωνιζόμενοι για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση να αγωνιστούμε οργανωμένα για τις συνθήκες της ζωής μας και για να πάρουμε εμείς, οι παραγωγοί του πλούτου, τις αποφάσεις στα χέρια μας για να μην υπάρξει ξανά φτώχεια, θάνατος, καταστροφή.

Μια βόλτα στους δρόμους της εξαθλίωση των άστεγων, των ζητιάνων, των φτωχών, στις γειτονιές της διαλυμένης υγείας των εργατών αρκεί για να απαντήσουμε: Υγεία και Ζωή για όλους! Θάνατος στο θάνατο!

ΜΟΝΟ Ο ΛΑΟΣ ΣΩΖΕΙ ΤΟ ΛΑΟ

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ – ΝΑ ΜΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ & ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΜΑΣ

ΑΜΕΣΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ – ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ & ΕΠΙΤΑΞΗ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΑΣΦΑΛΗΣ ΚΑΙ ΥΨΗΛΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ, ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ & ΤΗΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΘΑΝΑΤΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΑΤΟΥΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ – ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ – ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

_____

Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος

Pasamontaña

Αύγουστος 2021

The post Το κοινωνικό κέντρο Pasamontaña για την πανδημία, την κρατική πολιτική και τις κοινωνικές αντιστάσεις appeared first on Void Network.

During a particularly polarising election campaign in the state of Uttar Pradesh in 2017, India’s prime minister, Narendra Modi, waded into the fray to stir things up even further. From a public podium, he accused the state government – which was led by an opposition party – of pandering to the Muslim community by spending more on Muslim graveyards (kabristans) than on Hindu cremation grounds (shamshans). With his customary braying sneer, in which every taunt and barb rises to a high note mid-sentence before it falls away in a menacing echo, he stirred up the crowd. “If a kabristan is built in a village, a shamshan should also be constructed there,” he said.

“Shamshan! Shamshan!” the mesmerised, adoring crowd echoed back.

Perhaps he is happy now that the haunting image of the flames rising from the mass funerals in India’s cremation grounds is making the front page of international newspapers. And that all the kabristans and shamshans in his country are working properly, in direct proportion to the populations they cater for, and far beyond their capacities.

“Can India, population 1.3 billion, be isolated?” the Washington Post asked rhetorically in a recent editorial about India’s unfolding catastrophe and the difficulty of containing new, fast-spreading Covid variants within national borders. “Not easily,” it replied. It’s unlikely this question was posed in quite the same way when the coronavirus was raging through the UK and Europe just a few months ago. But we in India have little right to take offence, given our prime minister’s words at the World Economic Forum in January this year.

Modi spoke at a time when people in Europe and the US were suffering through the peak of the second wave of the pandemic. He had not one word of sympathy to offer, only a long, gloating boast about India’s infrastructure and Covid-preparedness. I downloaded the speech because I fear that when history is rewritten by the Modi regime, as it soon will be, it might disappear, or become hard to find. Here are some priceless snippets:

“Friends, I have brought the message of confidence, positivity and hope from 1.3 billion Indians amid these times of apprehension … It was predicted that India would be the most affected country from corona all over the world. It was said that there would be a tsunami of corona infections in India, somebody said 700-800 million Indians would get infected while others said 2 million Indians would die.”

“Friends, it would not be advisable to judge India’s success with that of another country. In a country which is home to 18% of the world population, that country has saved humanity from a big disaster by containing corona effectively.”

Modi the magician takes a bow for saving humanity by containing the coronavirus effectively. Now that it turns out that he has not contained it, can we complain about being viewed as though we are radioactive? That other countries’ borders are being closed to us and flights are being cancelled? That we’re being sealed in with our virus and our prime minister, along with all the sickness, the anti-science, the hatred and the idiocy that he, his party and its brand of politics represent?

When the first wave of Covid came to India and then subsided last year, the government and its supportive commentariat were triumphant. “India isn’t having a picnic,” tweeted Shekhar Gupta, the editor-in-chief of the online news site the Print. “But our drains aren’t choked with bodies, hospitals aren’t out of beds, nor crematoriums & graveyards out of wood or space. Too good to be true? Bring data if you disagree. Unless you think you’re god.” Leave aside the callous, disrespectful imagery – did we need a god to tell us that most pandemics have a second wave?

This one was predicted, although its virulence has taken even scientists and virologists by surprise. So where is the Covid-specific infrastructure and the “people’s movement” against the virus that Modi boasted about in his speech? Hospital beds are unavailable. Doctors and medical staff are at breaking point. Friends call with stories about wards with no staff and more dead patients than live ones. People are dying in hospital corridors, on roads and in their homes. Crematoriums in Delhi have run out of firewood. The forest department has had to give special permission for the felling of city trees. Desperate people are using whatever kindling they can find. Parks and car parks are being turned into cremation grounds. It’s as if there’s an invisible UFO parked in our skies, sucking the air out of our lungs. An air raid of a kind we’ve never known.

Oxygen is the new currency on India’s morbid new stock exchange. Senior politicians, journalists, lawyers – India’s elite – are on Twitter pleading for hospital beds and oxygen cylinders. The hidden market for cylinders is booming. Oxygen saturation machines and drugs are hard to come by.

There are markets for other things, too. At the bottom end of the free market, a bribe to sneak a last look at your loved one, bagged and stacked in a hospital mortuary. A surcharge for a priest who agrees to say the final prayers. Online medical consultancies in which desperate families are fleeced by ruthless doctors. At the top end, you might need to sell your land and home and use up every last rupee for treatment at a private hospital. Just the deposit alone, before they even agree to admit you, could set your family back a couple of generations.

None of this conveys the full depth and range of the trauma, the chaos and, above all, the indignity that people are being subjected to. What happened to my young friend T is just one of hundreds, perhaps thousands of similar stories in Delhi alone. T, who is in his 20s, lives in his parents’ tiny flat in Ghaziabad on the outskirts of Delhi. All three of them tested positive for Covid. His mother was critically ill. Since it was in the early days, he was lucky enough to find a hospital bed for her. His father, diagnosed with severe bipolar depression, turned violent and began to harm himself. He stopped sleeping. He soiled himself. His psychiatrist was online trying to help, although she also broke down from time to time because her husband had just died from Covid. She said T’s father needed hospitalisation, but since he was Covid positive there was no chance of that. So T stayed awake, night after night, holding his father down, sponging him, cleaning him up. Each time I spoke to him I felt my own breath falter. Finally, the message came: “Father’s dead.” He did not die of Covid, but of a massive spike in blood pressure induced by a psychiatric meltdown induced by utter helplessness.

What to do with the body? I desperately called everybody I knew. Among those who responded was Anirban Bhattacharya, who works with the well-known social activist Harsh Mander. Bhattacharya is about to stand trial on a charge of sedition for a protest he helped organise on his university campus in 2016. Mander, who has not fully recovered from a savage case of Covid last year, is being threatened with arrest and the closure of the orphanages he runs after he mobilised people against the National Register of Citizens (NRC) and the Citizenship Amendment Act (CAA) passed in December 2020, both of which blatantly discriminate against Muslims. Mander and Bhattacharya are among the many citizens who, in the absence of all forms of governance, have set up helplines and emergency responses, and are running themselves ragged organising ambulances and coordinating funerals and the transport of dead bodies. It’s not safe for these volunteers to do what they’re doing. In this wave of the pandemic, it’s the young who are falling, who are filling the intensive care units. When young people die, the older among us lose a little of our will to live.

T’s father was cremated. T and his mother are recovering.

Things will settle down eventually. Of course, they will. But we don’t know who among us will survive to see that day. The rich will breathe easier. The poor will not. For now, among the sick and dying, there is a vestige of democracy. The rich have been felled, too. Hospitals are begging for oxygen. Some have started bring-your-own-oxygen schemes. The oxygen crisis has led to intense, unseemly battles between states, with political parties trying to deflect blame from themselves.

On the night of 22 April, 25 critically ill coronavirus patients on high-flow oxygen died in one of Delhi’s biggest private hospitals, Sir Ganga Ram. The hospital issued several desperate SOS messages for the replenishment of its oxygen supply. A day later, the chair of the hospital board rushed to clarify matters: “We cannot say that they have died due to lack of oxygen support.” On 24 April, 20 more patients died when oxygen supplies were depleted in another big Delhi hospital, Jaipur Golden. That same day, in the Delhi high court, Tushar Mehta, India’s solicitor general, speaking for the government of India, said: “Let’s try and not be a cry baby … so far we have ensured that no one in the country was left without oxygen.”

Ajay Mohan Bisht, the saffron-robed chief minister of Uttar Pradesh, who goes by the name Yogi Adityanath, has declared that there is no shortage of oxygen in any hospital in his state and that rumourmongers will be arrested without bail under the National Security Act and have their property seized.

Yogi Adityanath doesn’t play around. Siddique Kappan, a Muslim journalist from Kerala, jailed for months in Uttar Pradesh when he and two others travelled there to report on the gang-rape and murder of a Dalit girl in Hathras district, is critically ill and has tested positive for Covid. His wife, in a desperate petition to the chief justice of the supreme court of India, says her husband is lying chained “like an animal” to a hospital bed in the Medical College hospital in Mathura. (The supreme court has now ordered the Uttar Pradesh government to move him to a hospital in Delhi.) So, if you live in Uttar Pradesh, the message seems to be, please do yourself a favour and die without complaining.

The threat to those who complain is not restricted to Uttar Pradesh. A spokesperson for the fascist Hindu nationalist organisation the Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) – of which Modi and several of his ministers are members, and which runs its own armed militia – has warned that “anti-India forces” would use the crisis to fuel “negativity” and “mistrust” and asked the media to help foster a “positive atmosphere”. Twitter has helped them out by deactivating accounts critical of the government.

Where shall we look for solace? For science? Shall we cling to numbers? How many dead? How many recovered? How many infected? When will the peak come? On 27 April, the report was 323,144 new cases, 2,771 deaths. The precision is somewhat reassuring. Except – how do we know? Tests are hard to come by, even in Delhi. The number of Covid-protocol funerals from graveyards and crematoriums in small towns and cities suggest a death toll up to 30 times higher than the official count. Doctors who are working outside the metropolitan areas can tell you how it is.

If Delhi is breaking down, what should we imagine is happening in villages in Bihar, in Uttar Pradesh, in Madhya Pradesh? Where tens of millions of workers from the cities, carrying the virus with them, are fleeing home to their families, traumatised by their memory of Modi’s national lockdown in 2020. It was the strictest lockdown in the world, announced with only four hours’ notice. It left migrant workers stranded in cities with no work, no money to pay their rent, no food and no transport. Many had to walk hundreds of miles to their homes in far-flung villages. Hundreds died on the way.

This time around, although there is no national lockdown, the workers have left while transport is still available, while trains and buses are still running. They’ve left because they know that even though they make up the engine of the economy in this huge country, when a crisis comes, in the eyes of this administration, they simply don’t exist. This year’s exodus has resulted in a different kind of chaos: there are no quarantine centres for them to stay in before they enter their village homes. There’s not even the meagre pretence of trying to protect the countryside from the city virus.

These are villages where people die of easily treatable diseases like diarrhoea and tuberculosis. How are they to cope with Covid? Are Covid tests available to them? Are there hospitals? Is there oxygen? More than that, is there love? Forget love, is there even concern? There isn’t. Because there is only a heart-shaped hole filled with cold indifference where India’s public heart should be.

Early this morning, on 28 April, news came that our friend Prabhubhai has died. Before he died, he showed classic Covid symptoms. But his death will not register in the official Covid count because he died at home without a test or treatment. Prabhubhai was a stalwart of the anti-dam movement in the Narmada valley. I stayed several times at his home in Kevadia, where decades ago the first group of indigenous tribespeople were thrown off their lands to make room for the dam-builders and officers’ colony. Displaced families like Prabhubhai’s still remain on the edges of that colony, impoverished and unsettled, transgressors on land that was once theirs.

There is no hospital in Kevadia. There’s only the Statue of Unity, built in the likeness of the freedom fighter and first deputy prime minister of India, Sardar Vallabhbhai Patel, who the dam is named after. At 182 metres high, it’s the tallest statue in the world and cost US$422m. High-speed elevators inside take tourists up to view the Narmada dam from the level of Sardar Patel’s chest. Of course, you cannot see the river valley civilisation that lies destroyed, submerged in the depths of the vast reservoir, or hear the stories of the people who waged one of the most beautiful, profound struggles the world has ever known – not just against that one dam, but against the accepted ideas of what constitutes civilisation, happiness and progress. The statue was Modi’s pet project. He inaugurated it in October 2018.

The friend who messaged about Prabhubhai had spent years as an anti-dam activist in the Narmada valley. She wrote: “My hands shiver as I write this. Covid situation in and around Kevadia Colony grim.”

The precise numbers that make up India’s Covid graph are like the wall that was built in Ahmedabad to hide the slums Donald Trump would drive past on his way to the “Namaste Trump” event that Modi hosted for him in February 2020. Grim as those numbers are, they give you a picture of the India-that-matters, but certainly not the India that is. In the India that is, people are expected to vote as Hindus, but die as disposables.

“Let’s try and not be a cry baby.”

Try not to pay attention to the fact that the possibility of a dire shortage of oxygen had been flagged as far back as April 2020, and then again in November by a committee set up by the government itself. Try not to wonder why even Delhi’s biggest hospitals don’t have their own oxygen-generating plants. Try not to wonder why the PM Cares Fund – the opaque organisation that has recently replaced the more public Prime Minister’s National Relief Fund, and which uses public money and government infrastructure but functions like a private trust with zero public accountability – has suddenly moved in to address the oxygen crisis. Will Modi own shares in our air-supply now?

“Let’s try and not be a cry baby.”

Understand that there were and are so many far more pressing issues for the Modi government to attend to. Destroying the last vestiges of democracy, persecuting non-Hindu minorities and consolidating the foundations of the Hindu Nation makes for a relentless schedule. There are massive prison complexes, for example, that must be urgently constructed in Assam for the 2 million people who have lived there for generations and have suddenly been stripped of their citizenship. (On this matter, our independent supreme court came down hard on the side of the government and leniently on the side of the vandals.)

There are hundreds of students and activists and young Muslim citizens to be tried and imprisoned as the primary accused in the anti-Muslim pogrom that took place against their own community in north-east Delhi last March. If you are Muslim in India, it’s a crime to be murdered. Your folks will pay for it. There was the inauguration of the new Ram Temple in Ayodhya, which is being built in place of the mosque that was hammered to dust by Hindu vandals watched over by senior BJP politicians. (On this matter, our independent supreme court came down hard on the side of the government and the vandals.) There were the controversial new Farm Bills to be passed, corporatising agriculture. There were hundreds of thousands of farmers to be beaten and teargassed when they came out on to the streets to protest.

Then there’s the multi-multi-multimillion-dollar plan for a grand new replacement for the fading grandeur of New Delhi’s imperial centre to be urgently attended to. After all, how can the government of the new Hindu India be housed in old buildings? While Delhi is locked down, ravaged by the pandemic, construction work on the “Central Vista” project, declared as an essential service, has begun. Workers are being transported in. Maybe they can alter the plans to add a crematorium.

There was also the Kumbh Mela to be organised, so that millions of Hindu pilgrims could crowd together in a small town to bathe in the Ganges and spread the virus even-handedly as they returned to their homes across the country, blessed and purified. This Kumbh rocks on, although Modi has gently suggested that it might be an idea for the holy dip to become “symbolic” – whatever that means. (Unlike what happened with those who attended a conference for the Islamic organisation Tablighi Jamaat last year, the media has not run a campaign against them calling them “corona jihadis” or accusing them of committing crimes against humanity.) There were also those few thousand Rohingya refugees who had to be urgently deported back to the genocidal regime in Myanmar from where they had fled – in the middle of a coup. (Once again, when our independent supreme court was petitioned on this matter, it concurred with the government’s view.)

So, as you can tell, it’s been busy, busy, busy.

Over and above all this urgent activity, there is an election to be won in the state of West Bengal. This required our home minister, Modi’s man Amit Shah, to more or less abandon his cabinet duties and focus all his attention on Bengal for months, to disseminate his party’s murderous propaganda, to pit human against human in every little town and village. Geographically, West Bengal is a small state. The election could have taken place in a single day, and has done so in the past. But since it is new territory for the BJP, the party needed time to move its cadres, many of who are not from Bengal, from constituency to constituency to oversee the voting. The election schedule was divided into eight phases, spread out over a month, the last on 29 April. As the count of corona infections ticked up, the other political parties pleaded with the election commission to rethink the election schedule. The commission refused and came down hard on the side of the BJP, and the campaign continued. Who hasn’t seen the videos of the BJP’s star campaigner, the prime minister himself, triumphant and maskless, speaking to the maskless crowds, thanking people for coming out in unprecedented numbers? That was on 17 April, when the official number of daily infections was already rocketing upward of 200,000.

Now, as voting closes, Bengal is poised to become the new corona cauldron, with a new triple mutant strain known as – guess what – the “Bengal strain”. Newspapers report that every second person tested in the state capital, Kolkata, is Covid positive. The BJP has declared that if it wins Bengal, it will ensure people get free vaccines. And if it doesn’t?

“Let’s try and not be a cry baby.”

Anyway, what about the vaccines? Surely they’ll save us? Isn’t India a vaccine powerhouse? In fact, the Indian government is entirely dependent on two manufacturers, the Serum Institute of India (SII) and Bharat Biotech. Both are being allowed to roll out two of the most expensive vaccines in the world, to the poorest people in the world. This week they announced that they will sell to private hospitals at a slightly elevated price, and to state governments at a somewhat lower price. Back-of-the-envelope calculations show the vaccine companies are likely to make obscene profits.

Under Modi, India’s economy has been hollowed out, and hundreds of millions of people who were already living precarious lives have been pushed into abject poverty. A huge number now depend for survival on paltry earnings from the National Rural Employment Guarantee Act (NREGA), which was instituted in 2005 when the Congress party was in power. It is impossible to expect that families on the verge of starvation will pay most of a month’s income to have themselves vaccinated. In the UK, vaccines are free and a fundamental right. Those trying to get vaccinated out of turn can be prosecuted. In India, the main underlying impetus of the vaccination campaign seems to be corporate profit.

As this epic catastrophe plays out on our Modi-aligned Indian television channels, you’ll notice how they all speak in one tutored voice. The “system” has collapsed, they say, again and again. The virus has overwhelmed India’s health care “system”.

The system has not collapsed. The “system” barely existed. The government – this one, as well as the Congress government that preceded it – deliberately dismantled what little medical infrastructure there was. This is what happens when a pandemic hits a country with an almost nonexistent public healthcare system. India spends about 1.25% of its gross domestic product on health, far lower than most countries in the world, even the poorest ones. Even that figure is thought to be inflated, because things that are important but do not strictly qualify as healthcare have been slipped into it. So the real figure is estimated to be more like 0.34%. The tragedy is that in this devastatingly poor country, as a 2016 Lancet study shows, 78% of the healthcare in urban areas and 71% in rural areas is now handled by the private sector. The resources that remain in the public sector are systematically siphoned into the private sector by a nexus of corrupt administrators and medical practitioners, corrupt referrals and insurance rackets.

Healthcare is a fundamental right. The private sector will not cater to starving, sick, dying people who don’t have money. This massive privatisation of India’s healthcare is a crime.

The system hasn’t collapsed. The government has failed. Perhaps “failed” is an inaccurate word, because what we are witnessing is not criminal negligence, but an outright crime against humanity. Virologists predict that the number of cases in India will grow exponentially to more than 500,000 a day. They predict the death of many hundreds of thousands in the coming months, perhaps more. My friends and I have agreed to call each other every day just to mark ourselves present, like roll call in our school classrooms. We speak to those we love in tears, and with trepidation, not knowing if we will ever see each other again. We write, we work, not knowing if we will live to finish what we started. Not knowing what horror and humiliation awaits us. The indignity of it all. That is what breaks us.

The hashtag #ModiMustResign is trending on social media. Some of the memes and illustrations show Modi with a heap of skulls peeping out from behind the curtain of his beard. Modi the Messiah speaking at a public rally of corpses. Modi and Amit Shah as vultures, scanning the horizon for corpses to harvest votes from. But that is only one part of the story. The other part is that the man with no feelings, the man with empty eyes and a mirthless smile, can, like so many tyrants in the past, arouse passionate feelings in others. His pathology is infectious. And that is what sets him apart. In north India, which is home to his largest voting base, and which, by dint of sheer numbers, tends to decide the political fate of the country, the pain he inflicts seems to turn into a peculiar pleasure.

Fredrick Douglass said it right: “The limits of tyrants are prescribed by the endurance of those whom they oppress.” How we in India pride ourselves on our capacity to endure. How beautifully we have trained ourselves to meditate, to turn inward, to exorcise our fury as well as justify our inability to be egalitarian. How meekly we embrace our humiliation.

When he made his political debut as Gujarat’s new chief minister in 2001, Modi ensured his place in posterity after what has come to be known as the 2002 Gujarat pogrom. Over a period of a few days, Hindu vigilante mobs, watched over and sometimes actively assisted by the Gujarat police, murdered, raped and burned alive thousands of Muslims as “revenge” for a gruesome arson attack on a train in which more than 50 Hindu pilgrims had been burned alive. Once the violence subsided, Modi, who had until then only been appointed as chief minister by his party, called for early elections. The campaign in which he was portrayed as Hindu Hriday Samrat (“The Emperor of Hindu Hearts”) won him a landslide victory. Modi hasn’t lost an election since.

Several of the killers in the Gujrat pogrom were subsequently captured on camera by the journalist Ashish Khetan, boasting of how they hacked people to death, slashed pregnant women’s stomachs open and smashed infants’ heads against rocks. They said they could only have done what they did because Modi was their chief minister. Those tapes were broadcast on national TV. While Modi remained in the seat of power, Khetan, whose tapes were submitted to the courts and forensically examined, appeared as a witness on several occasions. Over time, some of the killers were arrested and imprisoned, but many were let off. In his recent book, Undercover: My Journey Into the Darkness of Hindutva, Khetan describes in detail how, during Modi’s tenure as chief minister, the Gujarat police, judges, lawyers, prosecutors and inquiry committees all colluded to tamper with evidence, intimidate witnesses and transfer judges.

Despite knowing all this, many of India’s so-called public intellectuals, the CEOs of its major corporations and the media houses they own, worked hard to pave the way for Modi to become the prime minister. They humiliated and shouted down those of us who persisted in our criticism. “Move on”, was their mantra. Even today, they mitigate their harsh words for Modi with praise for his oratory skills and his “hard work”. Their denunciation and bullying contempt for politicians in opposition parties is far more strident. They reserve their special scorn for Rahul Gandhi of the Congress party, the only politician who has consistently warned of the coming Covid crisis and repeatedly asked the government to prepare itself as best it could. To assist the ruling party in its campaign to destroy all opposition parties amounts to colluding with the destruction of democracy.

So here we are now, in the hell of their collective making, with every independent institution essential to the functioning of a democracy compromised and hollowed out, and a virus that is out of control.

The crisis-generating machine that we call our government is incapable of leading us out of this disaster. Not least because one man makes all the decisions in this government, and that man is dangerous – and not very bright. This virus is an international problem. To deal with it, decision-making, at least on the control and administration of the pandemic, will need to pass into the hands of some sort of non-partisan body consisting of members of the ruling party, members of the opposition, and health and public policy experts.

As for Modi, is resigning from your crimes a feasible proposition? Perhaps he could just take a break from them – a break from all his hard work. There’s that $564m Boeing 777, Air India One, customised for VVIP travel – for him, actually – that’s been sitting idle on the runway for a while now. He and his men could just leave. The rest of us will do all we can to clean up their mess.

No, India cannot be isolated. We need help.

_______

Arundhati Roy

source: https://www.theguardian.com/

The post Arundhati Roy on India’s Covid catastrophe: ‘We are witnessing a crime against humanity’ appeared first on Void Network.

Before he tragically died at the untimely age of fifty-one in September 2020, the well respected anthropologist, and active anarchist David Graeber wrote this essay on what life and politics could look like after the COVID-19 pandemic. Jacobin  publish Graeber’s essay for the first time.

_________________

At some point in the next few months, the crisis will be declared over, and we will be able to return to our “nonessential” jobs. For many, this will be like waking from a dream.

The media and political classes will definitely encourage us to think of it this way. This is what happened after the 2008 financial crash. There was a brief moment of questioning. (What is “finance,” anyway? Isn’t it just other people’s debts? What is money? Is it just debt, too? What’s debt? Isn’t it just a promise? If money and debt are just a collection of promises we make to each other, then couldn’t we just as easily make different ones?) The window was almost instantly shut by those insisting we shut up, stop thinking, and get back to work, or at least start looking for it.

Last time, most of us fell for it. This time, it is critical that we do not.

Because, in reality, the crisis we just experienced was waking from a dream, a confrontation with the actual reality of human life, which is that we are a collection of fragile beings taking care of one another, and that those who do the lion’s share of this care work that keeps us alive are overtaxed, underpaid, and daily humiliated, and that a very large proportion of the population don’t do anything at all but spin fantasies, extract rents, and generally get in the way of those who are making, fixing, moving, and transporting things, or tending to the needs of other living beings. It is imperative that we not slip back into a reality where all this makes some sort of inexplicable sense, the way senseless things so often do in dreams.

How about this: Why don’t we stop treating it as entirely normal that the more obviously one’s work benefits others, the less one is likely to be paid for it; or insisting that financial markets are the best way to direct long-term investment even as they are propelling us to destroy most life on Earth?

Why not instead, once the current emergency is declared over, actually remember what we’ve learned: that if “the economy” means anything, it is the way we provide each other with what we need to be alive (in every sense of the term), that what we call “the market” is largely just a way of tabulating the aggregate desires of rich people, most of whom are at least slightly pathological, and the most powerful of whom were already completing the designs for the bunkers they plan to escape to if we continue to be foolish enough to believe their minions’ lectures that we were all, collectively, too lacking in basic common sense do anything about oncoming catastrophes.

This time around, can we please just ignore them?

Most of the work we’re currently doing is dream-work. It exists only for its own sake, or to make rich people feel good about themselves, or to make poor people feel bad about themselves. And if we simply stopped, it might be possible to make ourselves a much more reasonable set of promises: for instance, to create an “economy” that lets us actually take care of the people who are taking care of us.

David Graeber (1961-2020)

source: Jacobin Magazine

The post David Graeber – After the Pandemic, We Can’t Go Back to Sleep appeared first on Void Network.

___________________

Κάποια στιγμή τους επόμενους μήνες, θα κηρυχθεί η λήξη της κρίσης και θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε στις “ασήμαντες” δουλείες μας. Για πολλούς από εμάς, αυτό θα μοιάζει σαν να ξυπνάνε από ένα όνειρο.

Τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικές τάξεις σίγουρα θα μας ενθαρρύνουν να σκεφτούμε με αυτόν τον τρόπο. Αυτό είναι που συνέβη και μετά την οικονομική κατάρρευση του 2008. Υπήρξε μια σύντομη στιγμή προβληματισμού και αμφισβήτησης. Τι είναι η “οικονομία”, τέλος πάντων; Δεν είναι απλώς τα χρέη των άλλων; Τι είναι το χρήμα; Είναι κι αυτό οτιδήποτε άλλο εκτός από χρέος; Τι είναι το χρέος; Δεν είναι απλά μια υπόσχεση; Αν το χρήμα και το χρέος είναι απλά μια συλλογή υποσχέσεων που δίνουμε ο ένας στον άλλο, τότε δεν θα μπορούσαμε εξίσου εύκολα να αλλάξουμε αυτές τις υποσχέσεις; Το παράθυρο που ανοίχτηκε στο να σκεφτούμε με νέους τρόπους όλα αυτά τα ζητήματα έκλεισε σχεδόν αμέσως από εκείνους που επέμεναν να το βουλώσουμε, να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε και να επιστρέψουμε στις δουλειές μας, ή τουλάχιστον να αρχίσουμε να ψάχνουμε για μια δουλειά.

Την τελευταία φορά, οι περισσότεροι από εμάς το έχαψαν. Αυτή τη φορά, είναι κρίσιμο να μην πάθουμε το ίδιο.

Γιατί, στην πραγματικότητα, η κρίση που βιώσαμε ήταν το ξύπνημα από έναν ύπνο. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την αντικειμενική πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής, το γεγονός πως είμαστε ένα σύνολο από εύθραυστα όντα που φροντίζουν το ένα το άλλο. Καταλάβαμε πως εκείνοι που έχουν την τεράστια ευθύνη της φροντίδας που μας κρατά ζωντανούς είναι υπέρ-φορολογημένοι, ανεπαρκώς αμειβόμενοι και ταπεινώνονται καθημερινά, ενώ ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να κλωθογυρίζουν φαντασιώσεις και αυταπάτες, να εισπράττουν ενοίκια και, κατά βάση, να εμποδίζουν εκείνους που κατασκευάζουν, επιδιορθώνουν, μετακινούν και μεταφέρουν πράγματα ή εργάζονται για την κάλυψη των απαραίτητων αναγκών άλλων ζωντανών όντων. Είναι επιτακτική η ανάγκη να μην γλιστρήσουμε πίσω σε μια πραγματικότητα όπου όλα αυτά δημιουργούν κάποιο είδος ανεξήγητης αίσθησης, όπως συχνά νοιώθουμε με όσα δεν βγάζουν νόημα μέσα στον ύπνο μας.

Τι λέτε για αυτό: Γιατί δεν σταματάμε επιτέλους να αντιμετωπίζουμε ως απολύτως φυσιολογικό, το γεγονός ότι όσο πιο προφανές είναι πως η δουλειά κάποιου ωφελεί τους άλλους, κατά πάσα πιθανότητα τόσο λιγότερο πληρώνεται για αυτήν. Ή να σταματήσουμε να επιμένουμε ότι η λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφασίζονται οι μακροπρόθεσμες επενδύσεις, ακόμη και όταν αυτές επιταχύνουν την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρος της ζωής πάνω στη Γη;

Εν αντιθέσει με όλα αυτά, μόλις λήξει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, καλύτερα να θυμηθούμε όσα πλέον πραγματικά έχουμε καταλάβει: ότι εάν αυτό που ονομάζουμε «οικονομία» σημαίνει το οτιδήποτε, αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο παρέχουμε ο ένας στον άλλο όσα έχουμε ανάγκη για να ζούμε (με κάθε έννοια του όρου). Ότι, αυτό που αποκαλούμε σήμερα «αγορά», είναι σε μεγάλο βαθμό απλώς ένας τρόπος καταγραφής του συνόλου των επιθυμιών των πλούσιων ανθρώπων, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι τουλάχιστον ελαφρώς διαταραγμένοι, ενώ οι πιο ισχυροί ανάμεσα τους ήδη ολοκληρώνουν την κατασκευή καταφυγίων μέσα στα οποία σχεδιάζουν να κρυφτούν, όσο εμείς συνεχίζουμε να είμαστε αρκετά ανόητοι ώστε να πιστεύουμε τους υπηρέτες τους που διακηρύσσουν, πως όλοι μας, συλλογικά, στερούμαστε της βασικής κοινής λογικής για να κάνουμε το οτιδήποτε ώστε να αποτρέψουμε τις επερχόμενες καταστροφές.

Αυτή τη φορά όμως, μήπως μπορούμε να τους αγνοήσουμε εντελώς;

Το μεγαλύτερο μέρος από όσα κάνουμε αυτή τη στιγμή είναι ένα dreamwork, παράγουμε και ελέγχουμε τα όνειρα. Όσα όμως ονειρευόμαστε, όλα αυτά που κάνουμε, υπάρχουν για να αισθάνονται οι πλούσιοι καλά με τον εαυτό τους και για να κάνουν τους φτωχούς να νιώθουν απελπισία. Αν απλώς σταματούσαμε τα πάντα, ίσως θα ήταν δυνατόν να δώσουμε στους εαυτούς μας ένα πολύ πιο λογικό σύνολο υποσχέσεων: για παράδειγμα, τουλάχιστον, να δημιουργήσουμε μια «οικονομία» που θα μας επιτρέπει να φροντίζουμε πραγματικά τους ανθρώπους που μας φροντίζουν.

David Graeber (1961-2020)

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης – Τάσος Σαγρής

The post David Graeber – Μετά την πανδημία, μην πέσουμε ξανά για ύπνο. appeared first on Void Network.

1. Ο βασικός πυρήνας των ανορθολογικών πεποιθήσεων, όταν αυτές εξελίσσονται σε μαζικό κοινωνικό φαινόμενο, είναι η πραγματική κοινωνική εμπειρία, η οποία έχει εκτοπιστεί (displaced) και στρεβλωθεί ως συνέπεια του εκτοπισμού της από τα αρχικά της συγκείμενα.

2. Στο φαινομενικό επίπεδο, η αντιεμβολιαστική ιδεολογία επικεντρώνει στην αντίληψη περί ενός όλο και πιο παρεμβατικού, πανταχού παρόντος κράτους, που δολοπλοκεί ατέρμονα για το πώς θα εποικήσει κάθε λεπτομέρεια της ιδιωτικής ζωής των πολιτών.

3. Η αντίληψη αυτή είναι κραυγαλέα στρεβλή και ιδεολογική. Στις ΗΠΑ, στην Αγγλία, στην Ελλάδα και αλλού, η Πανδημία έδωσε πληθώρα τεκμηρίων όχι πανταχού παρόντος κράτους αλλά, αντίθετα, αποσυρμένου και αδιάφορου κράτους, κράτους που εγκατάλειψε εκατομμύρια στη μοίρα τους, τόσο για να αποφύγει το κόστος της υγειονομικής προστασίας τους, όσο και για κυνικότερους λόγους, όπως η μακροπρόθεσμη μείωση του “γηρασμένου” και εξαρτημένου από την κοινωνική πρόνοια πληθυσμού. Το κράτος βέβαια παραμένει παρεμβατικό και κατασταλτικό–μόνο όμως στους τομείς που αυτό επιλέγει και όχι αδιάκριτα και γενικά. Γενικά, η πολιτική θεωρία έχει παταγωδώς αποτύχει να αντιληφθεί το πρόσωπο Ιανού στο κράτος, τη διαρκή μεταμόρφωση του από γίγαντα σε νάνο και αντίστροφα.

4. Ο μηχανισμός αυτής της μεταμόρφωσης, αυτό που ρυθμίζει την κατεύθυνση της, είναι το κεφάλαιο, το οποίο δεν μπορεί ποτέ να αναλύεται ως κάτι αυτόνομο από το κράτος, όπως και είναι αστείο να αναλύεται το κράτος χωρίς αναφορά στην οργανική του ενότητα με το κεφάλαιο. Γι αυτό και οι “αντικρατιστές” που δεν έχουν τίποτε ουσιαστικό να παρατηρήσουν για τον τρόπο λειτουργίας του κεφαλαίου σήμερα είναι απλώς (νέο)φιλελεύθεροι.

5. Μια βασική διάσταση–στην ουσία ασταμάτητη από τα τέλη του 19ου αιώνα και δώθε–της ανάπτυξης του κεφαλαίου είναι η συγκέντρωση, αφενός σε όλο και λιγότερα χέρια και αφετέρου σε όλο και ισχυρότερα μονοπώλια. Και οι δύο διαστάσεις αυτής της διαδικασίας έχουν σημάνει, με ιδιαίτερα οξυμένο τρόπο μετά την πίεση που άσκησε στους μικρότερους κεφαλαιούχους, και, ακόμα περισσότερο, στα μεσαία και μικροαστικά στρώματα, η κρίση, την απώλεια μεγάλου τμήματος της μικροϊδιοκτησίας: μικρά εμπορικά καταστήματα, βιοτεχνίες, μικρές επιχειρήσεις με εξειδίκευση στις υπηρεσίες, κλπ, καταστράφηκαν στην περίοδο 2008-2020, ενώ γιγαντώθηκαν όσες είχαν ήδη μεγαλώσει αρκετά.

6. Εμπειρικά, βιωματικά, η μαζική καταστροφή των μικρών επιχειρήσεων, καταστημάτων, κλπ σήμαινε την απώλεια σχετικής αυτονομίας από το μεγάλο κεφάλαιο που απολάμβαναν εκτεταμένα ακόμη κοινωνικά στρώματα. Αλλά οι συνέπειες της καταστροφής αυτής περιελάμβαναν και την απώλεια περιουσιακών στοιχείων σε κατασχέσεις, πλειστηριασμούς κλπ., και άρα την όξυνση της αμεσότητας της ανασφάλειας και της επισφαλούς σχέσης με τα “κατώτερα” κοινωνικά στρώματα.

7. Οι παρανοϊκοί φόβοι γύρω από τον εμβολιασμό και τα σενάρια συνωμοσίας γύρω από τον κορονοϊό περιστρέφονται *ολοκληρωτικά* γύρω από το θέμα της *απώλειας αυτονομίας* . Σωματοποιούν αλληγορικά (και στρεβλά) μια *πραγματική* οικονομική και κοινωνική εμπειρία. Με τον τρόπο αυτό, την εκφράζουν και την αποκρύπτουν ταυτόχρονα, όπως ακριβώς κάνουν τα όνειρα, και γενικότερα, η γλώσσα του ασυνείδητου. Δεν είναι πια ότι ο μικροκαταστηματάρχης έχει γίνει υπάλληλος μεγάλου καταστήματος, ή ότι ο μικροβιοτέχνης έχει τσακιστεί από την οικονομία κλίμακας των μεγάλων κρατών, αλλά ότι υπάρχει οργανωμένο σχέδιο να ελέγξουν τον εγκέφαλο του (τον οποίο αξιοδοτεί αντιστρόφως ανάλογα με την αξία της εργασίας του), ή το σώμα του, τις αναπαραγωγικές του δυνάμεις, κλπ.

8. Επειδή το αντιεμβολιαστικό ασυνείδητο είναι, όπως κάθε μορφή μαζικού ανορθολογισμού, το ακριβώς αντίθετο από ότι νομίζει–δηλαδή, είναι βαθιά *καθεστωτική* μορφή αντίληψης– είναι ιδιαίτερα γόνιμο έδαφος ανάπτυξης μορφών ρατσισμού, εκ των οποίων ξεχωρίζει το αντισινικό και το αντισημιτικό στοιχείο. Το γεγονός δε ότι το κομμάτι αυτό του αντιεμβολιαστικού ασυνειδήτου που εστιάζει σε παρανοϊκές φαντασιώσεις για την 5G σύνδεση στρέφεται κατά κύριο λόγο ενάντια στη ραγδαία άνοδο της κινεζικής τεχνικής προόδου κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι. Αυτοί που συνέλαβαν ανώτατο στέλεχος της κεντρικής στην ανάπτυξη της τεχνολογίας Huawei δεν ήταν οι τρελάκηδες της διπλανής πόρτας αλλά το Καναδικό και Αμερικανικό κράτος. Στην πραγματικότητα, οι φαντασιώσεις των τρελάκηδων εκφράζουν εν προκειμένω (δια)κρατικές αγωνίες, και σε τελική ανάλυση τη δυτική αγωνία για απώλεια όχι απλώς “ανταγωνιστικών (τεχνολογικών) πλεονεκτημάτων” αλλά και του μονοπωλίου στα υπερκέρδη που απορρέουν από αυτά.

_____________________

Ο Αντώνης Μπαλασόπουλος γεννήθηκε το 1970 στη Θεσσαλονίκη και είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Τμήμα Αγγλικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου. Εκτός του ερευνητικού του έργου, έχει δημοσιεύσει δημιουργική πρόζα, ποίηση και διήγημα σε πολλά έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά στη Βρετανία, την Κύπρο και την Ελλάδα. Έργα του στο χώρο της δημιουργικής γραφής είναι: Απ’ το μάτι της βελόνας. Αρχείο ελλειπτικών παρορμήσεων (πρόζα, GalerieAstra, εκτός εμπορίου, Αθήνα, 2010), Το βιβλίο των μικρών συλλογισμών (πρόζα, GalerieAstra, Αθήνα, 2011), Πολλαπλότητες του Μηδενός (ποίηση, Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη, 2020), και, προσεχώς, Το βιβλίο των πλασμάτων και Λευκό στο λευκό (ποίηση).

The post Τo αντιεμβολιαστικό ασυνείδητο- Αντώνης Μπαλασόπουλος appeared first on Void Network.

Αποτελεί άραγε η φετινή επέτειος άλλη μια τέτοια περίσταση ή λόγω της έκτακτης συγκυρίας της πανδημίας θα πρέπει να ακυρωθούν οι κατ’ έθιμον εκδηλώσεις; Εάν κανείς αποκριθεί στο ερώτημα έχοντας ως αφετηρία (αλλά και ως τελικό σημείο) της σκέψης του ένα υγειονομικό επιχείρημα – περί αποφυγής της εξάπλωσης του ιού υπό συνθήκες συνάθροισης πλήθους που μεγεθύνει το κίνδυνο, τότε η απάντηση θα πρέπει να είναι αναμφισβήτητα η ακύρωση των συγκεντρώσεων. Σε έναν τέτοιο συλλογισμό η υγειονομική διάσταση της πανδημίας θεωρείται σημαντικότερη όλων των άλλων πτυχών και ιεραρχείται πρώτη ως κριτήριο λήψης απόφασης.

Εάν, από την άλλη μεριά, ο κίνδυνος του covid19 θεωρηθεί λιγότερο σημαντικός από το ευρύτερο κοινωνικό επίδικο της εποχής μας, τότε η επέτειος της εξέγερσης πρέπει να τιμηθεί κανονικά. Εάν δηλαδή εκτιμήσουμε πως αφήνοντας την εξουσία να κυβερνά ερήμην της κοινωνίας και να αποφασίζει ανεξέλεγκτα βλάπτουμε μακροχρόνια πολύ περισσότερο την υγεία μας και τη ζωή μας, καθώς εν δυνάμει στερούμαστε κατακτήσεις αγώνων  που δόθηκαν μέσα στις δεκαετίες, τότε η απόφαση να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μπαίνει σε πρώτη μοίρα, ειδικά για όσους από εμάς δεν ανήκουμε σε ευπαθείς ομάδες ή δεν έχουμε στο κοντινό μας περιβάλλον ανθρώπους που κινδυνεύουν άμεσα.

Στην πρώτη περίπτωση, η απόφαση προσανατολίζεται στα άτομα, στις εμπρόσωπες διαδράσεις τους και στην βιολογική υπόστασή τους στο παρόν. Στη δεύτερη, τα άτομα τοποθετούνται μέσα σε πιο περίπλοκες σχέσεις με το κοινωνικό τους περιβάλλον, και τα σώματα πολιτικοποιούνται ρητά συνενώνοντας το παρόν με το παρελθόν και το μέλλον μέσα από πολιτισμικές σημασίες που παραπέμπουν σε αντιλήψεις και αξίες ενός αντι-ηγεμονικού κόσμου. Εν μέσω πανδημίας και οι δύο απαντήσεις είναι ασφαλώς σεβαστές.

Ωστόσο, το Κενό Δίκτυο, αποφάσισε να ακολουθήσει τη δεύτερη διαδρομή- το ρίσκο της συνέχισης του αγώνα, όχι μόνο γιατί αισθανόμαστε κάπως άβολα με τα κοστούμια των στυγνών ορθολογικών επιλογών. Κυρίως, όμως, επειδή η επέτειος της εξέγερσης επιτρέπει και σε εμάς και σε όλους μας να στοχαστούμε και να εκφράσουμε δημόσια τον αποτροπιασμό μας για τη κρατική διαχείριση της πανδημίας, διατηρώντας συνάμα μια κριτική στάση που θεωρούμε όχι μόνο πολιτικά γόνιμη και ριζοσπαστική, αλλά και ευθυγραμμισμένη με μια ορισμένη γνώση που συσσωρεύεται διαρκώς αναφορικά με τον κόσμο στον οποίο κατοικούμε και τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτόν.

Συναισθανόμενοι τον ανθρώπινο πόνο που προκαλεί η ασθένεια, παρατηρούμε με δέος την απρόβλεπτη τροπή της ιστορίας, αλλά και τα μυστήρια της ζωής. Ωστόσο, η πανδημία του Covid-19 σύντομα θα αρχίσει να υποχωρεί και με τη συμβολή των νέων εμβολίων θα τεθεί υπό έλεγχο. Αυτή τη στιγμή, όμως, πρέπει να κατανοήσουμε το μήνυμα που στέλνει στις κοινωνίες μας. Και το μήνυμα αυτό είναι διπλό.

Από τη μια μεριά, έχει να κάνει με τη χρήση των οικονομικών πόρων για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας. Οι πόροι αυτοί έτσι κι αλλιώς ανήκουν σε όλους μας. Επομένως, το αίτημα για δημόσια δωρεάν υγεία για όλους, την ουσιαστική ενίσχυση του Ε.Σ.Υ με το απαραίτητο υγειονομικό προσωπικό και επαρκείς υποδομές για τις ανάγκες ιατρικής φροντίδας όλων είναι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, κοινωνικά δίκαιο, λογικά επιβεβλημένο, ηθικά και πολιτικά ορθό. Μια σε βάθος μεταρρύθμιση του Ε.Σ.Υ προς χάριν του δημόσιου, συνολικού και δωρεάν χαρακτήρα παροχής φροντίδας, με δυο λόγια, συνιστά τη διεκδίκηση που κανείς δεν δικαιούται να ξεχνά ή να απεμπολίσει.

Την ίδια στιγμή, δεν θρέφουμε αυταπάτες. Γνωρίζουμε καλά πως ούτε η νεοσυντηρητική κυβέρνηση της Ν.Δ, ούτε οι «αστοί» υποστηρικτές της, ούτε οι κρατικοδίαιτες βδέλες που ξέρουν να πλουτίζουν χωρίς να παράγουν τίποτε θα ενδιαφερθούν για το δημόσιο σύστημα υγείας. Δεν γίνεται να μας πείσουν πως θα στηρίξουν έναν θεσμικό χώρο για να μοιράσουν σε όλους κάτι το οποίο οι ίδιοι δεν θεωρούν πως είναι κοινό, κάτι που πιστεύουν ότι θα έπρεπε να πουλιέται και να αγοράζεται και μάλιστα ακριβά- την ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ. Είναι η απουσία του όρου «ενσυναίσθηση» από το λεξιλόγιό τους που τους κάνει να μην μπορούν να φανταστούν τις αγωνίες και τους φόβους των χαμιλόμισθων, των φτωχών και των αποκλεισμένων. Και αυτή η απουσία συμπόνιας είναι η άλλη όψη του ταξικού ρατσισμού που εκδηλώνεται στις επιλογές τους. Φανερά, ή συγκεκαλυμμένα πάει χέρι-χέρι με τον κοινωνικό δαρβινισμό τους.

Ακόμη κι αν όροι σαν αυτούς (‘ταξικός ρατσισμός’, ‘κοινωνικός δαρβινισμός’) φαντάζουν ξένοι στους νεοσυντηρητικούς, οι αντιλήψεις στις οποίες παραπέμπουν δεν παύουν να αποτελούν μέρος της καθημερινής κοινής τους λογικής, δηλαδή κομμάτι του βιωμένου πολιτισμού τους. Αυτή η υπαρξιακή συνθήκη, σύμφυτη με το ταξικό έθος, είναι στην πραγματικότητα και ο βαθύτερος λόγος που οι εκπρόσωποι της αντίδρασης απεργάζονται ασταμάτητα την αποδιάρθρωση της εργασίας. Πραγματικά πιστεύουν πως κάποιοι άνθρωποι «αξίζουν» και κάποιοι όχι, πως ό,τι δεν φέρνει κέρδος δεν «αξίζει» να υπάρχει.

Από την άλλη μεριά, το μήνυμα του κορωνοϊού συνδέεται με την οικολογική καταστροφή που συντελείται κάθε στιγμή σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο Covid-19 δεν είναι απλώς άλλος ένας δύσκολα αντιμετωπίσιμος ιός της γρίπης που καλεί την επιστήμη να τον «νικήσει» για να επιστρέψουμε μετά όλοι ήσυχοι στις δουλειές μας. Ο τρόπος αρχικής μετάδοσης του ιού και ο τόπος προέλευσής του, δηλαδή η μεταπήδησή του από την ‘άγρια’ ζωή στην κτηνοτροφία και από εκεί στον άνθρωπο, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη για την αλληλεξάρτηση ανθρώπου-περιβάλλοντος. Οι κυρίαρχες εκδοχές της καπιταλιστικής «ανάπτυξης» συναρτώνται με διαφορετικούς τρόπους με την διαδικασία της καταστροφής του περιβάλλοντος και και την εξαφάνιση της βιοποικιλότητας. Εισβάλλοντας σε μέχρι πρότινος ‘ανέγγιχτα’ οικοσυστήματα, η κινητοποιούμενη από το κέρδος τεχνική διαδικασία μαζικής παραγωγής αγαθών και προϊόντων εισβάλλει ταυτόχρονα στα μικροβιολογικά υποστρώματα του περιβάλλοντος και τα επηρεάζει, απειλώντας την ύπαρξή μας με τρόπους πολλαπλούς. Για να το πούμε απλά, ο κορωνοϊός είναι προπομπός των καταστροφικών συνεπειών που επιφέρει η υπερθέρμανση του πλανήτη γιατί δημιουργήθηκε από τις ίδιες διαδικασίες που προκαλούν την κλιματική αλλαγή.

Πιστή στην πολιτισμική της λογική που θέλει τον άνθρωπο εξωτερικό στοιχείο του κόσμου, η καπιταλιστική μεγαμηχανή εξαπολύει την επίθεσή της πάνω στις ψυχές και τη σάρκα των όντων, καταλαμβάνει κάθε σπιθαμή εδάφους και μετατρέπει το φυσικό χώρο σε δικό της διάκοσμο. Ενώ εκμηδενίζει τους ανθρώπινους κόσμους –τους διαφορετικούς τρόπους ύπαρξης και αντίληψης- ο πολιτισμός που καθορίζεται από την ιδέα ότι μπορεί να ελέγξει τα πάντα, κάθε μορφή ζωής και ύλης του περιβάλλοντος, έρχεται αντιμέτωπος με το συμβάν εκείνο που ισοδυναμεί με την ασθένεια και το θάνατο.

Καθώς η ‘έρημος’ συνεχίζει να εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, καθώς τα κορμιά συνεχίζουν να υποτάσσονται στη δύναμη εκείνη που μεθοδικά οργανώνει την απίσχανση του πολιτικού φαινομένου και αποπειράται την εξαφάνιση της πολιτικής σύγκρουσης – μια νέα, δυστοπική πραγματικότητα ανατέλλει ακόμα και όταν ο ακριβής χαρακτήρας της μας διαφεύγει και αδυνατούμε να την προσδιορίσουμε: η κοινωνική επιστροφή στον οίκο, στην ιδιώτευση κυριαρχεί και η πόλη (προσωρινά;) ερημώνει. Από πού άραγε θα αναδυθεί τώρα η σχετική ενότητα του αντι-ηγεμονικού στοιχείου που θα αναμετρηθεί με την πλανητική κυριαρχία;

Υπό συνθήκες πανδημίας η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θέτει ένα ερώτημα που υπερβαίνει τα στενά όρια της ελληνικής πραγματικότητας με ιδιαίτερο τρόπο. Σε έναν όλο και πιο αλληλοσυνδεόμενο κόσμο, πού ακριβώς τελειώνει μια δύσκολη υγειονομική πραγματικότητα και πού ξεκινά η επιθυμία όλων των καταπιεσμένων για σημαντικές αλλαγές σε πλανητική κλίμακα;

Έχει έρθει ίσως η εποχή που η επιθυμία θα αναποδογυρίσει τον κόσμο. Θα χρειαστεί βεβαίως, λίγη ειλικρίνεια. Όπως έγραψαν πρόσφατα οι σύντροφοι της ‘Αόρατης Επιτροπής’ από τη Γαλλία: «Όσο η αλήθεια δεν θα τίθεται ως ζητούμενο, ζητούμενο δεν θα υπάρχει. Τίποτα δεν θα υπάρχει. Τίποτα εκτός από αυτό το διαπλανητικό τρελάδικο. Οι αλήθειες είναι πολλαπλές, το ψέμα όμως είναι ένα, γιατί έχει συνασπιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο ενάντια στην παραμικρή αλήθεια που θα θελήσει να αναδυθεί».

Την ίδια στιγμή, γνωρίζουμε φυσικά πως πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες, σε αυτή την δύσκολη συγκυρία θα επιλέξουν να μείνουν σπίτι και να φροντίσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Πολλοί θα επιλέξουν να προστατεύσουν συγγενικά πρόσωπα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, νεογέννητα μωρά και παιδιά αποφεύγοντας να συνευρεθούν στα πλαίσια μιας μεγάλης διαδήλωσης. Τους προτρέπουμε να μετατρέψουν το μπαλκόνι του σπιτιού τους σε κομμάτι της διαδήλωσης, να φτιάξουν το δικό τους πανό- το δικό τους σύνθημα, να το κρεμάσουν από το μπαλκόνι τους στέλνοντας ένα σινιάλο ελευθερίας σε όλους τους γείτονες τους.

Δεν θεωρούμε την απόφαση όσων από εμάς αποφασίσουν να μην διαδηλώσουν ως απολιτίκ ή ηττοπαθή στάση, δεν απαξιώνουμε τις επιλογές τους, δεν έχουμε σκοπό να επιβάλλουμε μια μορφή αγωνιστικού ψυχαναγκασμού. Γνωρίζουμε όμως πως υπάρχουν πολλά πράγματα που ενώνουν εμάς που θα επιλέξουμε να διαδηλώσουμε και όσους θα επιλέξουν να μην κατέβουν στο δρόμο. Όλοι εμείς μοιραζόμαστε την ίδια οργή και την ίδια απελπισία. Οργή για μια νέο-φιλελεύθερη υπερσυντηρητική κυβέρνηση που φαντάζεται πως θα μας σώσει από την επιδημία με γελοίες απαγορεύσεις και υπακοή στους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς. Οργή για ένα σύστημα που παράγει μόνο αυταπάτες, κρίση, επιδημίες, θάνατο, ψευδείς επιθυμίες και σκουπίδια. Οργή και απελπισία.

Απελπισία καθώς βλέπουμε εκατομμύρια ανέργους χωρίς εισόδημα, ηλικιωμένους χωρίς αξιοπρέπεια, νέους χωρίς μέλλον, παιδιά χωρίς χαμόγελο, καλλιτέχνες χωρίς δικαίωμα έκφρασης, λαούς χωρίς δικαίωμα δημόσιας συνάθροισης, σχολεία χωρίς δασκάλους, νοσοκομεία χωρίς νοσοκόμες, πόλεις χωρίς πλατείες, διαβάτες με περιορισμούς κυκλοφορίας, ανθρώπους με άδεια βλέμματα και άδειες τσέπες. Την ίδια στιγμή οι βουνοκορφές και οι θάλασσες ιδιωτικοποιούνται, το πράσινο τσιμέντο φτάνει στις αετοφωλιές και η «πράσινη ανάπτυξη» καταστρέφει το περιβάλλον μας και τα χωριά μας.

Άρα, ό,τι και αν αποφασίσεις για την διαδήλωση της 17 Νοέμβρη ξέρουμε πως καταλαβαίνεις. Η απόφαση μας να αρνηθούμε την απαγόρευση της διαδήλωσης του Πολυτεχνείου και να κατέβουμε στο δρόμο ενάντια στην κρατική διαχείριση της επιδημίας του Covid 19 στέλνει ένα σινιάλο προς τους καταπιεσμένους και τους απελπισμένους. Όταν θα συναντηθούμε πραγματικά κανένας δεν θα μπορεί να αισχροκερδεί εις βάρος μας και να μας διατάζει.

Συνάμα, στέλνουμε και ένα σινιάλο στη κυβέρνηση: 46 χρόνια μετά το τέλος της δικτατορίας ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του νομίζουν πως είναι βασιλιάδες, πως μπορούν να κυβερνάνε με διαταγές χωρίς να λογοδοτούν στη κοινωνία, να επιτρέπουν και να απαγορεύουν τη ζωή μας κατά βούληση. Ξεχνάνε όμως, πως οι βασιλιάδες δεν υπάρχουν πλέον γιατί κόψαμε τα κεφάλια τους.

___________

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

http://voidnetwork.gr

Το Κενό Δίκτυο θα συμμετάσχει στην διαδήλωση του Πολυτεχνείου την Τρίτη 17 Νοέμβρη 2020 στο μπλοκ του οικολογικού δικτύου SUPPORT EARTH

Συγκέντρωση ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ – ΏΡΑ 14.00 μ.μ.

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ: Ζούμε για να αφανίσουμε τους δικτάτορες αυτού του κόσμου- Πολυτεχνείο 2020 appeared first on Void Network.

Στο παραπάνω βίντεο αποτυπώνεται η επίθεση διμοιρίας των ΜΑΤ κατά διερχομένου στην Πάτρα, το Σάββατο 7 Νοέμβρη 2020, κατά την πρώτη μέρα της επιβολής lockdown σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Για το τι πραγματικά συνέβη αναδημοσιεύουμε το κείμενο του αυτοδιαχειριζόμενου χώρου Επί τα Πρόσω που ακολουθεί:

Ανακοίνωση για τα γεγονότα στην Πάτρα- Σαβ. 7/11

Το Σαβ. 7/11 το απόγευμα υπήρχε ανακοινωμένη συγκέντρωση ενάντια στην καταστολή, την απαγόρευση κυκλοφορίας και την κρατική διαχείριση της πανδημίας καλεσμένη από την Ανοιχτή Συνέλευση για την Αλληλεγγύη ενάντια στον ολοκληρωτισμό.

Από νωρίς διμοιρίες των ματ είχαν καταλάβει την περιοχή γύρω από την Πλ. Όλγας και το Παράρτημα. Ένας σύντροφος που έφτασε στο χώρο του Παραρτήματος δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από τα ΜΑΤ και προσήχθη όντας τραυματισμένος στο αυτί. Την ίδια ώρα όσοι σύντροφοι και συντρόφισσες προσέγγιζαν την πλατεία. εξαιτίας της κατάληψης της από την αστυνομία, δεν μπόρεσαν να φθάσουν και αυθόρμητα κινήθηκαν προς τον Αυτοδιαχειριζόμενο Χώρο «Επί Τα Πρόσω» ώστε να συζητήσουν και να συντονίσουν την απάντησή τους.

Το Επί Τα Πρόσω ήταν ήδη ανοικτό με ανακοινωμένο κάλεσμα για συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης στην περίοδο της πανδημίας και της οξυμένης κοινωνικής και οικονομικής κρίσης. Τα ΜΑΤ περικύκλωσαν το χώρο του στεκιού και επιτέθηκαν απρόκλητα στο κόσμο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας με μανία συντρόφους, προσάγοντας 8 από αυτούς και σπάζοντας την είσοδο του χώρου.

Για περισσότερες από δύο ώρες, ο χώρος του στεκιού ήταν περικυκλωμένος από κάθε λογής κατασταλτικές δυνάμεις, ενώ αλληλέγγυοι σύντροφοι και συντρόφισσες ενώθηκαν και επιχείρησαν να πλησιάσουν εκ νέου στο Ε.τ.Π., το οποίο υπερασπίζονταν αρκετοί σύντροφοι από την ενδεχόμενη εισβολή των μπάτσων.

Εν μέσω απαγόρευσης κυκλοφορίας είναι επιτακτικό και αναγκαίο να βρεθούμε στους δρόμους του αγώνα και της αντίστασης. Σε καμία περίπτωση η πολιτική δράση δεν πρέπει να ανασταλεί αλλά αντίθετα πρέπει να κλιμακωθεί. Κόντρα στις απαγορεύσεις και την συντονισμένη επίθεση κράτους και κεφαλαίου να προτάξουμε τον οργανωμένο και αδιάλλακτο αγώνα. Να συγκρουστούμε με τους νόμους και τις επιταγές των κυρίαρχων.

Δεν πρόκειται να μείνουμε σιωπηλοί και να αφήσουμε στο δημόσιο λόγο να κυριαρχεί ο φόβος, δε πρόκειται να αφήσουμε το ζωτικό μας χώρο, που είναι ο δρόμος και οι πλατείες, να καταλαμβάνεται από την κατασταλτική μπότα τους κράτους που περνάει εν μέσω πανδημίας πτωχευτικούς νόμους, αντι-εργατικά νομοσχέδια και νομιμοποίηση του 10ωρου εργασίας. Αντιθέτως προτάσσουμε την κοινωνική-ταξική αλληλεγγύη μεταξύ των “από τα κάτω” της κοινωνίας που ιδιαίτερα στη τωρινή συνθήκη με την πανδημία και την κρατική διαχείρισή της εξαθλιωνόμαστε ακόμη περισσότερο (άνεργοι/ες, μετανάστες/στριες, κρατούμενοι/ες, ηλικιωμένοι/ες) καθώς και την έμπρακτη υπεράσπιση του προαναφερθέντα ζωτικού μας χώρου που ανέκαθεν αποτελούσε τόπο συνεύρεσης, ζύμωσης και αγώνα της τάξης μας.

Γιατί ακριβώς μέσω των εργαλείων, των χώρων, του λόγου, των δράσεων μας αντανακλώνται οι αξίες του κόσμου που ονειρευόμαστε, ενός κόσμου μακριά από τις καπιταλιστικές λογικές του κέρδους, του ανταγωνισμού, του ατομισμού, ενός κόσμου αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας.

Κυρ. 8/11 στις 12 το μεσημέρι καλούμε σε ανοιχτή αντικατασταλτική συγκέντρωση – συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης, στον Αυτοδιαχειριζόμενο Χώρο «Επί Τα Πρόσω» (Πατρέως 87) και στη συνέχεια σε ανοιχτή συνέλευση για να οργανώσουμε τις απαντήσεις μας απέναντι στην κρατική καταστολή και τρομοκρατία.

ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Ανοιχτή Συνέλευση για την Αλληλεγγύη ενάντια στον Ολοκληρωτισμό

Αυτοδιαχειριζόμενος Χώρος «Επί τα Πρόσω»

Συντρόφισσες/ Σύντροφοι

Πάτρα: Άγρια καταστολή, προσαγωγές και προσπάθεια σύλληψης του εκδότη του tetartopress

Επιχείρηση καταστολής που θυμίζει άλλες εποχές, εκτυλίχθηκε το απόγευμα 7 Νοέμβρη από την αστυνομία στην Πάτρα.

Συγκεκριμένα, στις 6 το απόγευμα και μια ώρα πριν την συγκέντρωση που είχε ανακοινωθεί ενάντια στην κρατική διαχείρισης της πανδημίας και στα φασιστικά φαινόμενα αστυνομικής βίας και καταστολής, μεγάλη αστυνομική δύναμη αποτελούμενη από διμοιρίες ΜΑΤ, ΟΠΚΕ και ΔΙΑΣ απέκλεισαν το χώρο γύρω από την κατάληψη Παραρτήματος και την πλατεία Όλγας, όπου είχε προγραμματιστεί η συγκέντρωση, αφού προχώρησαν σε δύο προσαγωγές. Παράλληλα, σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες, έγιναν έλεγχοι στην πλατεία Όλγας και επιδόθηκαν πρόστιμα παράνομης κυκλοφορίας πάρα το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα άτομα που ελέγχθηκαν, επέδειξαν τις απαραίτητες βεβαιώσεις κυκλοφορίας.

Αφού ενημερωθήκαμε ως tetartopress για τις παραπάνω προσαγωγές, ο εκδότης του site Βασίλης Πέττας βρέθηκε έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση Δυτικής  Ελλάδος.

Στην προσπάθειά του να καταγράψει τη μαρτυρία ενός από τους προσαχθέντες που ήταν τραυματισμένος, με τον οποίο είχε οπτική επαφή από το παράθυρο του κτηρίου της Αστυνομικής Διεύθυνσης, προσήχθη για εξακρίβωση στοιχείων παρά το γεγονός ότι αμέσως δήλωσε τη δημοσιογραφική του ιδιότητα. Στη συνεχεία και για περίπου μια ώρα έγιναν τρεις προσπάθειες σύλληψής του για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά. Η τελευταία, μάλιστα, αφορούσε κατάθεση μήνυσης από αστυνομικό με πολιτικά για δήθεν βιαιοπραγία από τον Βασίλη Πέττα, εναντίον του.

Η πραγματικότητα είναι πως λίγη ώρα πριν, και ενώ του είχαν ανακοινώσει πως συλλαμβάνεται επειδή δήθεν βιντεοσκοπούσε αστυνομικούς που έβρισαν προσαχθέντες, ο ίδιος αστυνομικός τον απομόνωσε σε χώρο που δεν είχε επαφή με άλλο κόσμο,  αποκομμένοι από τους υπολοίπους προσαχθέντες και  χωρίς κανέναν λόγο βιαιοπράγησε κατά του εκδότη  Β. Πέττα, απωθώντας τον βίαια πάνω σε ένα τοίχο με ένα φοριαμό, με αποτέλεσμα τον ελαφρύ τραυματισμό του στο κεφάλι, την πλάτη και  το πρόσωπο.

Ακούγοντας οι άλλοι προσαχθέντες τη φασαρία, άρχισαν να φωνάζουν και τότε στον χώρο που ήταν απομονωμένος ο Βασίλης Πέττας, εισέβαλαν δύο άντρες των ΜΑΤ. Την ώρα που τον άφηναν ελεύθερο τον ενημέρωσαν πως θα συλληφθεί μετά από μήνυση -του αστυνομικού που τον χτύπησε-, για βιαιοπραγία εναντίον του αστυνομικού. Στη συνέχεια παρενέβη αστυνόμος και του είπε πως δεν θα γίνει μήνυση αρκεί να απομακρυνθεί από τον χώρο και να σταματήσει να κάνει ρεπορτάζ. Χαρακτηριστικά του ανέφερε: «Είναι μικρή η Πάτρα, ξέρουμε ποιος είσαι και τι προσπαθείς να κάνεις…».

Την ίδια ώρα, που συνέβαιναν αυτά στο αστυνομικό μέγαρο, πραγματοποιήθηκε επίθεση από αστυνομικές δυνάμεις στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί Τα Πρόσω και εισβολή με κρότου λάμψης και  ρίψεις χημικών, ενώ στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν νέες προσαγωγές γύρω από το κτίριο του αυτοδιαχειριζόμενου χώρου στην οδό Πατρέως.

Συνολικά  απόψε στην Πάτρα είχαμε  εννέα προσαγωγές και αρκετούς τραυματίες. Λίγο πριν τις 9 το βράδυ οι προσαχθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι.

Πηγή φωτογραφιών:   Αναρχική Ομάδα Δυσήνιος Ίππος

πηγή άρθρου: https://tetartopress.gr/

Επίθεση της αστυνομίας στην κεντρική πλατεία στην Ξάνθη

«Όλα ξεκίνησαν χτες το απόγευμα, περίπου στις 6 και 20, όταν ενώ καθόμασταν στην Κεντρική Πλατεία Ξάνθης, με μάσκες και τις αποστάσεις που έχουν επιβάλει. Μας έκαναν ντου περισσότεροι από 20 Αστυνομικοί και Ασφαλίτες. Μας περικύκλωσαν. Μπήκε στην μέση ο Διευθυντής Αστυνομίας (όπως μας ανέφερε πως είναι) και λέει “Λοιπόν, σας δίνω περιθώριο 5 λεπτά να έχετε φύγει όλοι στα σπίτια σας”. Όταν ο πρώτος ρώτησε για ποιο λόγο, αφού φοράμε μάσκες και τηρούμε τα μέτρα του επιτέθηκαν πρώτα λεκτικά λέγοντας “Δε θα ρωτάτε εδώ. Απλά θα κάνετε ό,τι σας λέμε. Τέλος”.

Μετά από άρνηση του πρώτου, τον όρμηξαν. Ξέφυγε και όπως φαίνεται και ακούγεται και στο βίντεο, ο Διευθυντής Αστυνομίας λέει στον νεαρό “φεύγεις ρε πουτανιτσα? Ε πουτανίτσα”. Ζήτησα τον λόγο εγώ και τον ρωτάω για ποιο λόγο μιλάτε έτσι? Και χωρίς δεύτερη σκέψη με όρμηξαν. Τους ρωτούσα για ποιο λόγο με ορμάνε και μου έλεγαν “σιωπή, μη μιλάς” και μετά απ’ την επίθεση καταλαβαίνοντας πως δεν θα έχουν πως να το δικαιολογήσουν όλο αυτό, μας απαίτησαν να σβήσουμε τα βίντεο απ’ τα κινητά μας μετά βίας. Όταν εμένα μετά από μάχη που είχα μαζί τους κατάφεραν να με πάνε στο περιπολικό και να μου σβήσουν τα βίντεο με τις εγκληματικές τους πράξεις, ερχόταν ο φίλος μου ο “Haik” από πίσω να τους απωθήσει να με πάρουν μέσα. Με αποτέλεσμα να του λένε “θα έχεις την ίδια κατάληξη και εσύ…σβήσε το βίντεο” και ύστερα μπροστά σε πλήθος κόσμου είχε το χέρι του στο όπλο και τον απειλούσε και αυτόν να σβήσει τα βίντεο που τους “έκαιγαν”. Δυστυχώς κατάφεραν να σβήσουν τα περισσότερα βίντεο.

Ευτυχώς 3 σημαντικά αρχεία σώθηκαν και είναι το παραπάνω αρχείο σε 3 αποσπάσματα. Όση ώρα μου είχαν γυρισμένο το χέρι και έτοιμο να σπάσει μου έλεγαν “πουτάνα πονάς? Από εδώ και πέρα αυτά είναι τα νέα δεδομένα. Εμείς θα κάνουμε ότι θέλουμε και εσείς θα είστε στη σιωπή με το κεφάλι κάτω πουτάνα. Καταλαβες? Τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις μαλακίες που ξέρατε είναι παρελθόν. Τώρα θα κάνετε αυτό που λέμε εμείς πουτάνες”.

Οι μέρες που ζούμε είναι πολύ σκοτεινές και επικίνδυνες και ελπίζω μετά απ’ αυτόν τον Πόλεμο να βρεθεί ξανά Ειρήνη, Υγεία και Αγάπη σε όλο τον κόσμο. Δε θα περάσει ο φασισμός. Αντίσταση στην καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Καμία υποταγή στην Χούντα που έχουν χτίσει ύπουλα και βίαια. Αντιστεκόμουν πάντα σε κάθε είδους φασισμού. Αντιστέκομαι και τώρα όπως φαίνεται και στο βίντεο. Θα αντιστέκομαι για όσο ζω για Ελευθερία, για ισότητα, για τα Ανθρώπινα δικαιώματα μας. Για την αξιοπρέπεια μας. Καλή μας δύναμη. Καλές αντοχές».

[Η παραπάνω καταγγελία συνοδευόμενη από το βίντεο δημοσιεύτηκε στο Facebook από τον Diek Comitato στις 4 Νοεμβρίου 2020. Δημοσιεύονται και τα δύο αυτούσια ως έχουν].

The post Αποθρασύνεται η αστυνομική βία- Μαρτυρίες από Πάτρα και Ξανθη appeared first on Void Network.

“What’s happening around you / is no longer your business”. Like the geography of a country that you must leave behind forever. Yet how does it still affect you? Precisely now that it is no longer your business, now that everything seems over, everything and every place now appears in its truest guise, somehow they all touch you even more intimately—just as they are: splendor and poverty.

Philosophy, a dead language. “The language of poets is always a dead language…it is a strange thing to admit: a dead language that one uses to provide greater life to thought.” Perhaps not a dead language, but a dialect. That philosophy and poetry speak in a language that is less than language is the measure of their rank, of their special vitality. To weigh and judge the world by measuring it against a dialect, a dead language that nevertheless pours forth anew, in which not even a comma can be changed. Keep speaking this dialect, even now that the house is on fire.

Which house is on fire? The country where you live, or Europe, or the entire world? Perhaps the houses and cities already burned down in some enormous fire—who knows how long ago—that we pretended not to notice. Of most of them all that remains are pieces of walls, a fresco, a patch of roof, names, so many names, already gnawed upon by flames. Nevertheless we carefully cover it all over with whitewash and falsified words, so that it looks intact. We live in houses and cities incinerated from one end to another as if they were still standing upright; people pretend to live in them and stroll in masks through ruins as if they were still in the familiar neighborhoods of a bygone era.

Today the flame has changed its form and nature, it has become digital, invisible and cold—but precisely for this very reason it is even closer still and surrounds us at every moment.

That a civilization—a barbarism—can sink, never to rise again, is nothing new. Historians are accustomed to identifying and dating caesuras and shipwrecks. But how can we bear witness to a world that is falling into ruin with eyes blindfolded and face covered, a republic collapsing with neither lucidity nor pride, but in abjection and fear? The blindness is all the more desperate since the shipwrecked claim to be governing their own shipwreck, they swear that everything can be controlled technically, that there is no need for either a new god or a new sky, only prohibitions, experts and doctors. Panic and villainy.

What would a God be to whom neither prayers nor sacrifices were addressed? And what would a law be that knew neither command nor enforcement? What is a word that has neither meaning nor command, but is truly held in the beginning—indeed, before the beginning?

A culture that feels it is at its end, that it has no life left, attempts to govern its decay in the only way it knows how, through a permanent state of exception. The total mobilization in which Jünger saw the essential character of our time should be understood from this perspective. People must be mobilized, they must feel themselves in a state of emergency at every moment, regulated down to the last detail by those who maintain the power to declare such an emergency. But whereas in the past mobilization sought to gather people together, today it aims to isolate them, to distance them from one another.

How long has the house been burning? How long since it burned down? Certainly a century ago, between 1914 and 1918, something happened in Europe that poured flames and madness upon everything that once seemed to remain intact and alive; then thirty years later, the flames again spread everywhere, and ever since have continued to burn without pause, submerged, barely visible beneath the cinders. But perhaps the fires began much earlier, when humanity’s blind impulse towards salvation and progress united with the power of the flame and machines. All of this is well known and does not bear repeating. Instead, we ought to ask ourselves how we could continue to live and think while everything burned, what was it that somehow still remained intact in the center of the fire, or at its edges. How have we been able to breathe through the flames, what have we lost, and to what wreckage—what pretensions—have we clung? Now that there are no longer flames but only numbers, figures and lies, no doubt we are weaker and more alone; but we also now find ourselves without any possible compromise, lucid as never before.

If it is true that the fundamental architectural problem becomes visible only in the house ravaged by fire, then you can now see what is at stake in the history of the West, what it has tried so hard to grasp, and why it could not help but fail.

It is as if power sought at all costs to seize hold of the bare life it produces, and yet, no matter how hard it tries to appropriate and control it by means of every available apparatus—no longer simply those of policing but also those of medicine and technology—this life always escapes its grasp, because it is by definition ungraspable. To govern bare life is the madness of our time. People reduced to their pure biological existence are no longer human; instead, the governance of people and of things coincides.

The other house, the one I can never inhabit, but which is my true home; the other life, the one I did not live while I thought I was living it; the other language, the one I spelled out syllable by syllable without ever managing to speak in it—all so much my own that I can never have them…

When thought and language are divided, we believe that we can speak while forgetting we are speaking. Poetry and philosophy, when they speak, do not forget that they are speaking, they remember language. If we remember language, if we do not forget that we can speak, then we become more free, we are not bound to things and rules. Language is not a tool, it is our face, the openness in which we are.

The face is the most human of things. Humans have faces and not simply muzzles or snouts because they dwell in the open, because through their faces they expose themselves and communicate. This is why the face is the site of politics. Our unpolitical era does not want to see its own face, it keeps it at a distance, masks and covers it. There must no longer be faces, only numbers and figures. Even the tyrant is faceless.

To feel alive: to be affected by one’s own sensibility, to be delicately consigned to one’s own gesture without being able either to assume nor evade it. To feel myself living makes life possible for me, even if I were locked in a cage. And nothing is as real as this possibility.

In the coming years there will be only monks and delinquents. And yet it is impossible to simply step aside, to believe that one can escape the rubble of the world that has crumbled all around us. Because the collapse affects and addresses us, because we too are rubble. And we must learn how to use the rubble correctly, carefully, without being noticed.

Aging: “to grow only in roots, and no longer in branches.” To put down roots, but no longer flowers or leaves. Or, rather, like a butterfly floating drunkenly over what it has experienced. There are still branches and flowers in the past. And you can still make honey out of them.

The face is with God, but the bones are atheist. Outside, everything pushes us towards God; inside, the obstinate, mocking atheism of the skeleton.

That body and soul are indissolubly linked—this is spiritual. The spirit is not a third instance between the soul and the body: it is simply their helpless, wonderful coincidence. Biological life is an abstraction, and it is this very abstraction that we claim to govern and cure.

Alone, there can be no salvation for us: there is salvation because there are others. And this is not for any moral reason, because I should act for their well-being. Only because I am not alone is there salvation: I can only save myself as one among many, as another among others. Alone—and this is the special truth of solitude—I do not need salvation; I am, by definition, unsaveable. Salvation is the dimension that opens up because I am not alone, because there is plurality and multitude. God, incarnate, ceased to be unique, and became one man among many. For this reason, Christianity has had to bind itself to history and follow its destiny to the end; and when history, as happens today, fades away and decays, Christianity also nears its final days. Its incurable contradiction is that it tried, in and through history, to find salvation beyond history, and when this comes to a close the ground falls away beneath its feet. The Church was, in truth, not in solidarity with salvation but with the history of salvation, and since it sought ‘salvation’ [salvezza] through history it could only end up with ‘health’ [salute]. And when the time came, the Church did not hesitate to sacrifice salvation for health.

It is now necessary to tear salvation away from its historical context and discover a non-historical plurality, plurality as an exit route from history itself.

To leave behind a place or situation without entering other territories, to leave behind an identity and a name without adopting other ones.

We can only regress towards the present, whereas we move straightforward inthe past. What we call the past is merely our long regression towards the present. Separating us from our past is power’s first resort.

What frees us of burden is breath. In breath, we are weightless; we are propelled as if in flying without the pull of gravity.

We will have to learn to judge all over again, but with a judgment that neither punishes nor rewards, neither absolves nor condemns. An act without ends, that strips existence from ends, necessarily unjust and false. Only an interruption, an instant poised between time and eternity—in which the image of a life without ends or plans flashes up, without name or memory—and which for this reason saves, not in eternity, but in a “kind of eternity.” A judgment without pre-established criteria, and yet precisely for this reason a political judgment, because it restores life to its naturalness.

To feel and to have feelings, sensation and self-affection, are contemporaries. In every sensation there is a feeling of feeling, in every feeling of oneself there is a feeling of the other, a friendship and a face.

Reality is the veil through which we perceive the possible, what we can and cannot do.

It is not easy to tell which of our childhood desires have been fulfilled. And, above all, whether the part of the fulfilled that now borders on the unfulfilled is enough to convince us to go on living. Fear of death arises when the unfulfilled part of our desires swells beyond measure.

“Buffalos and horses have four hoofs: that’s what I call Heaven. To halter the horses, to pierce the buffalo’s nostrils: that’s what I call human. That is why I say: take care that the human does not destroy Heaven within you, take care that the intentional does not destroy the celestial.”

In the burning house, language remains. Not language, but the immemorial, weak and prehistoric forces that watch over it and remember it: philosophy and poetry. What do they watch over, what do they remember of language? Not this or that meaningful proposition, nor this or that article of faith or bad faith. Rather, the very fact that there is language, that without a name we are open within the name, and that in this openness, in a gesture, in a face, we are unknowable and exposed.

Poetry, the word, is the only thing left to us from that time when we did not yet know how to speak, a dark song within language, a dialectic or idiom that we cannot fully understand, but to which we cannot help but listen—even if the house burns, even if in their scorched language people continue to speak nonsense.

But is there a language of philosophy, just as there is a language of poetry? Like poetry, philosophy dwells entirely within language and only in its mode of dwelling does it distinguish itself from poetry. Two tensions in the field of language, which intersect at one point only to then tirelessly separate again. Anyone who speaks truthfully, clearly, draws themselves into this tension, and inhabits it.

Whoever notices that the house is burning can be tempted to look upon their unnoticing peers with disdain and contempt. And yet are these unseeing and unthinking people not the lemurs who you will have to see and account for on the last day? That we realize the house is burning does not elevate us above others: on the contrary, it is with them that you will have to share one last glance as the flames close in. What can you say to justify your claims of conscience to these people who are so unaware that they seem almost innocent?

In the burning house you continue doing what you did before—but you cannot help but see what the flames are showing you so nakedly. Something has changed, not in what you do, but in the way in which you release it into the world. Poetry written in a burning house is more just and true because no one will hear it, because nothing ensures that it will escape the flames. But if, by chance, it were to find a reader, they would still not escape that which calls to them from the helpless, inexplicable, submerged din. 

The truth can only be spoken by those who stand no chance of being heard, only by those who speak from within a house that is being relentlessly consumed by flames.

Today humankind is disappearing, like a face drawn in the sand and washed away by the waves. But what is taking its place no longer has a world; it is merely a bare and muted life without history, at the mercy of the computations of power and science. Perhaps, however, it is only by beginning from this wreckage that something else can appear, whether slowly or abruptly—certainly not a god, but not another man either—a new animal perhaps, a soul that lives in some other way…

October 5th, 2020 

Translated by Richard Braude  

Special thanks to Giorgio Agamben for his permission to publish this translation

_____

source: ILL WILL EDITIONS

The post When the House is on Fire- Giorgio Agamben appeared first on Void Network.