As my friends and I climb the old staircase to a bar in Istanbul’s vibrant Taksim district, I’m surprised to hear the establishment’s name. I thought Şahika had shut down but it seems my friends had just stopped going. ‘Queer managers took over,’ they explain, ‘so we have all migrated back!’

Passing familiar faces in colourful outfits, laughing and kissing, we enter a room overflowing with life. Akış Ka, a drag artist, performs to a cheering crowd. People from the LGBTQI+ community come here to be with each other as they are, true to themselves, despite the hate that the government spreads.

In February 2021, president Recep Tayyip Erdoğan told the nation: ‘LGBT – there is no such thing.’ There are continuous attempts to exclude the LGBTQI+ community, as well as the feminist movement, from the public sphere. But in underground spaces such as Şahika, it’s clear that Erdoğan is wrong.

Erdoğan’s Justice and Development Party (AKP) has been ruling Turkey for almost two decades now. Since a sweeping electoral win in 2002, the AKP has slowly and meticulously made the transformation from being a conservative rightwing party to becoming an authoritarian far-right regime. When Erdoğan was re-elected as president in 2014, winning 51 per cent of the vote, the most populist chapter of his leadership began. It has been marked by attacks on minority groups and increased suppression of the political opposition in academia, media and civil society.

Istanbul’s annual Pride March has been running since 2003 and has been steadily growing in popularity. In 2013, almost 100,000 people attended and by 2014 it was the biggest LGBTQI+ event in Turkey’s history. But in 2015 Pride was officially banned by The Istanbul Governor’s Office, citing security concerns. Although it still takes place, the event is brutally attacked by police every year. In 2021, officers fired tear gas into the crowd and around 20 people were arrested.

Making minority groups ‘enemies’ is a useful tactic for Erdoğan as he deepens his grip on power. It’s a strategy that has proved effective in the past. ‘AKP has been systematically violent towards Kurds, Alevis, working-class people and women. The LGBTQI+ community is the easiest to attack. In a way it is mathematical: individuals from all social, ethnic or class backgrounds can be united by homophobia and transphobia,’ Akış Ka says.

Crucial solidarity

In the face of increased oppression, solidarity has grown, often fostered in spaces like Şahika. This solidarity is crucial for the LGBTQI+ community in Turkey where discrimination often begins within the family and expands into all areas of the society.

This solidarity appears in different forms: listening to each other’s troubles, being there for support when someone has suffered from violence, or sharing creative work to help queer groups and individuals to reach a bigger audience.

‘The solidarity in the LGBTQI+ community made me the person who I am today,’ says Akış Ka, whose stage name comes from the word ‘Akışkan’, meaning ‘fluid’ in Turkish.

Akış Ka points to the core of solidarity and its importance on an emotional level: ‘It is, first of all, being together. And crying together. It means the world. Crying with someone, for the same thing.’

Stronger ties have been made with other social justice movements. Co-operation between the queer movement, political parties, and human rights organizations increased in 2013 when anti-government protests swept the country. These coalitions have made it easier for the LGBTQI+ community to voice their concerns and demand recognition and acceptance. ‘Suddenly we were labelled a “threat” because we had so much support and we were very visible. Erdoğan’s conservative supporters were scared their children would also come out as gay!’ Akış Ka comments.

‘Absurd and scary’

In 2021, a six-month-long student protest movement calling for the democratic election of a university rector turned into a fight for LGBTQI+ rights, with many detained and arrested for offences including ‘displaying rainbow flags’.

Students at Boğaziçi University opposed the appointment, by Erdoğan himself, of rector Melih Bulu. One of the AKP’s parliamentary candidates in 2015, Bulu had remained a close ally of the party and the President.

‘Those who joined the protests are not students,’ said Erdoğan in January 2021. ‘This is something involving terrorists.’

Hazar is an activist and artist from Istanbul and a former student of Boğaziçi University. She was one of the founders of BOUN Art Collective (Boğaziçi University Art Collective) which, as part of the protest, organized a campus-wide exhibition displaying over 400 works submitted by artists across the world.

One piece entitled ‘Yılanı Güldürseler’ (To make the serpent laugh) showed a picture of Kaaba, the most sacred site in Islam, with various LGBTQI+ solidarity flags in each corner. Hazar says that conservative students posted a photo of it on Twitter, saying ‘it is insulting Islam’.

Erdoğan divisively commented: ‘We will lead our young people to the future not as the LGBT youth but as the youth that existed in our nation’s glorious past.’ Following him, interior minister Süleyman Soylu tweeted that ‘the government would not tolerate the LGBT perverts who attempted to occupy the rector’s office’.

Hundreds of students were detained, including Hazar and six others from the Collective. They were charged with ‘provoking the public to hatred and hostility.’ Hazar, who now lives in Berlin, was put on trial – a process she describes as ‘absurd and scary’.

‘The judge asked me if I’m serving for LGBT. As if being LGBTQI+ means that you belong to some kind of illegal organization that you could serve for!’ explains Hazar. She was sentenced to house arrest for a month.

The finger of blame

‘Attempts to present the LGBTQI+ movement as a terrorist organization have a lot to do with the state’s increasingly militarist, transphobic and homophobic ideology,’ says lawyer and activist Eren Keskin, who is the founder of the Legal Aid Office Against Sexual Harassment and Rape in Detention.

This terrifying trend is led by the President but echoed by many others, including anti-LGBTQI+ ministers and corrupt media platforms that continue to spread hate.

LGBTQI+ people have even been made scapegoats for the Covid-19 pandemic. In April 2020, Ali Erbaş, the head of Turkey’s Religious Affairs Directorate, delivered a sermon in which he said that homosexuality caused disease. ‘Let’s come and fight together to protect people from this kind of evil,’ he said. President Erdoğan backed him up, stating that Erbaş was ‘totally right’ in what he said.

Erbaş was also massively influential in relation to Turkey’s withdrawal from the Istanbul Convention on Combating Violence Against Women in March 2021. As the most comprehensive agreement to tackle gender-based and domestic violence, it bothered some conservatives because it recognized the abuse of a husband, boyfriend, father or a brother.

According to Keskin, ‘Erdoğan’s government and its supporters are terrified by the feminist and LGBTQI+ movement because both are bravely fighting against so-called “traditional Turkish family values”.’

At least 280 women were murdered in 2021 according to the ‘We Will Stop Femicide Platform’ – the majority killed in their homes. In 2020, Turkey was ranked by the International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association as the second worst place in Europe for LGBTQI+ rights out of 49 countries. Turkey was also ranked as having Europe’s highest trans murder rate in 2016.

Space for expression

‘Most of my clients who have experienced human rights violations are trans people. Even when they are wandering the streets, police come to them and charge them with “polluting public areas” or “abusing public spaces”,’ says Keskin.

In prison trans people face a double punishment; if they haven’t had gender-affirming surgery they are held in solitary confinement. Although it is legal to apply to undergo gender reassignment whilst in prison the Turkish state will usually refuse, illegally claiming that ‘gender-reassignment surgery is a type of plastic surgery’.

In 2018 Buse Aydin, a trans woman inmate, applied and went through all the necessary processes to get surgery. She ended up on a 38-day long hunger strike for the approval of a human right that’s covered in the 8th and 14th articles of the European Convention on Human Rights. Even after that, the Ministry of Health refused to cover the costs of the necessary surgeries. ‘After all Buse was forced to go through, she cut her penis in solitary confinement in 2019. With the incredible work of women’s and LGBTQI+ organizations, she finally had her gender-affirming surgery and the state covered the costs. She is happy now, recovering,’ says Keskin, Buse’s lawyer.

Despite all the oppression that Turkey’s LGBTQI+ community has been facing, its existence is more visible than ever. Asserting themselves in various state and non-state spaces, queer people continue to resist, especially through creative works and a growing arts and culture scene in big cities.

‘We’re expressing ourselves through art, music, performance… We’re telling our own empowering stories out loud, writing our own history. If we don’t, then there will be no memory or evidence of a LGBTQI+ community in Turkey,’ says Akış Ka.

‘Our stories inspire and empower others. The state doesn’t support us, but what can they really do? As long as the world keeps running, we’ll be here. If we lose our hope for equality, justice and freedom, there is nothing to hold on to.’

Turkey’s LGBTQI+ community is more resilient than vulnerable. And, the fight will go on.

_____________

Tuğçe Özbiçer is a journalist from Istanbul. She worked for several Turkish left-wing newspapers before moving to London in 2020, Due to the increased oppression of the media in Turkey. She covers mostly LGBTQI+ issues, women, arts and culture, and human rights stories.

This article is from the May-June 2022 issue of New Internationalist.

The post LGBTQI+ people in Turkey – As long as the world keeps running we will be here appeared first on Void Network.

Βρίσκομαι στην πόρτα του Νίκου, ενός gay άνδρα γύρω στα 45. Μπαίνω στο διαμέρισμά του, σε μία μεσοαστική πολυκατοικία κοντά στο κέντρο. Η μύτη μου δέχεται βίαιη «επίθεση» από τη βαριά μυρωδιά της «μεφ» (mephedrone), ένα χημικό ναρκωτικό που συνδυάζεται από τους Έλληνες gay με το σεξ εδώ και περίπου 7 χρόνια, από την εμφάνιση, δηλαδή, της οικονομικής κρίσης.

Ο Νίκος με καλωσορίζει στο σπίτι του και αποφασίζω να μην του πω για τη μυρωδιά που κυριαρχεί στον χώρο, γιατί δεν ξέρω πως θα αντιδράσει. Στη συνέχεια της κουβέντας μας, θα μου πει ότι έχει να κάνει μεφ εδώ κι έναν μήνα, οπότε καταλαβαίνω ότι θα τον ενοχλούσε αν ήξερε ότι είχα καταλάβει την αλήθεια από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο σπίτι. Κάπως έτσι είναι οι ζωές όσων gay αντρών έχουν αγκιστρωθεί στο δόλωμα των chems, των χημικών ναρκωτικών νέας γενιάς, που συνδυάζουν χαμηλή τιμή, έλλειψη σωματικού εθισμού και πρόσκαιρη ευφορία και διάθεση για αχαλίνωτο σεξ. Η εξάρτησή τους είναι καθαρά ψυχολογική: «Ήταν μία περίοδος που, αφού είχα ξεκινήσει με την κόκα μετά από έναν χωρισμό, πέρασα πολύ εύκολα στα chems για οικονομικούς κυρίως λόγους», μου λέει ο Μάνος από το Skype κι εξηγεί πως ένιωθε στην αρχή: «Γενικά όλο αυτό ήταν μια αντίδραση σε μια κακή ψυχολογική κατάσταση. Στην ουσία από ένα σημείο και μετά είχα εθιστεί σε όλο αυτό, πιο πολλή στην ουσία κι όχι στο σεξ. Συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές πήγαινα σε κάποιο πάρτι πιο πολύ για να πιω κι όχι για να κάνω σεξ. Μπορεί να πήγαινα και να καθόμουν σε μια γωνία και να μην κάνω τίποτα». «Υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν μεφ ακόμα και για να πάνε γυμναστήριο. Εγώ δεν έφτασα σε αυτό το σημείο», επισημαίνει ο Γιώργος, που τον συνάντησα στο χώρο της εργασίας του, για να μου μιλήσει για το ίδιο θέμα, με δεδομένο ότι έχει σταματήσει τη χρήση chems εδώ και 8 μήνες.

Βάζεις σε απόλυτη προτεραιότητα το σεξ ή τα chems ή και τα δύο…

Η δυσκολία του να μιλήσει κάποιος με άτομα που κάνουν χρήση chems ήταν πανταχού παρούσα σ’ αυτή την έρευνα του Antivirus: Έδωσα ραντεβού 2-3 φορές μ’ ένα ζευγάρι αντρών που κάνουν μαζί χρήση, για να μου μιλήσουν μέσω Skype. Την τρίτη φορά, που δυστυχώς για μένα, έπεσε Σάββατο βράδυ, δεν μου μίλησαν ποτέ ξανά, παρόλο που αρχικά είχαμε πει να μιλήσουμε «σε μία ώρα». Προφανώς είχαν βρει στο μεταξύ κάποιον ή κάποιους για σεξ, πράγμα πολύ πιο επείγον και σοβαρό για Σάββατο βράδυ στην περίπτωση ενός ατόμου που έχει εθιστεί στο chemsex. Εξάλλου, μπορεί να δει κανείς παντού την επιρροή των chems: Σε τηλεοπτικές σειρές, ιδιαίτερα τις αμερικάνικες, με σαφείς αναφορές που είναι είτε ουδέτερες είτε παροτρύνουν τον τηλεθεατή να περάσει στο ταξίδι του chemsex. Τα ίδια και στο Facebook: Υπάρχουν άτομα, που ενώ ταλανίζονται από χίλια δυο ψυχολογικά προβλήματα, πιστεύουν ότι βρίσκουν διέξοδο μέσα από τα chems. «Μετά από δύο δεκάρια στεντόν και την πολύτιμη στήριξη ανθρώπων που αγαπώ, συνέρχομαι από ένα άσχημο, άσχημο, άσχημο trip κεταμίνης, συνδυασμένο με στερητικά από αντικαταθλιπτικό, που με έφτασαν σε σημείο να σκέφτομαι / σχεδιάζω να φουντάρω – άσχετα αν βαθιά μέσα μου ήξερα και δεν ήξερα ότι είναι προσωρινό», λέει ο νεαρός Φάνης σε ένα post του στο Facebook. Η κεταμίνη είναι ένα ισχυρό αναισθητικό, που προκαλεί παράλυση ή και θάνατο εάν ληφθεί σε μεγάλη δόση. Έχω υπάρξει μάρτυρας σε επεισόδιο όπου άτομο μπέρδεψε τη μεφ με την κεταμίνη, με αποτέλεσμα να έχει παραισθήσεις και να μην μπορεί να κουνήσει τα άκρα του για αρκετή ώρα, ενώ μίλαγε και νόμιζε ότι θα πεθάνει. Τα δύο αυτά ναρκωτικά μοιάζουν πολύ μεταξύ τους (λευκή σκόνη), καθώς και στον τρόπο πρόσληψης (συνήθως από τη μύτη) αλλά οι δόσεις της «κέτα» είναι πολύ μικρότερες από της μεφ, για να είναι «ασφαλείς» για τον άνθρωπο. Βεβαίως, υπάρχουν οι συνειδητοποιημένοι χρήστες, που γνωρίζουν πολύ καλά πως βλάπτουν τον οργανισμό τους, αλλά το συνεχίζουν. Ένας από αυτούς είναι ο Γιάννης, ο οποίος μιλάει για τον εθισμό του σε όλων των ειδών τα ναρκωτικά: «Συγκεκριμένα περιστατικά δεν θέλω να σου πω, αλλά κάποιες φορές ήταν πολύ σοβαρά και επιβλαβή στον οργανισμό. Προτιμώ να μιλήσω για τις φορές που έχω περάσει καλά, που είναι πάρα πολλές». Και εξηγεί ότι, «το κακό ξεκινά από τη στιγμή που δεν μπορείς να το χειριστείς και έχουν υπάρξει τέτοιες στιγμές, δεδομένου και ότι τα ίδια τα ναρκωτικά σε φέρνουν σε μία κατάσταση που είναι οριακή. Αν ξεπεραστεί το όριο και εκείνη τη στιγμή δεν έχεις τον έλεγχο αυτού του «σάλτου», εκεί μπορούν να γίνουν μεγάλες ζημιές, εμφράγματα… Μπορεί να πεθάνεις από τη χρήση». Ο Γιάννης είναι από τους ελάχιστους χρήστες των chems που συνδυάζουν όλων των ειδών τα ναρκωτικά και το αγαπημένο του, όπως λέει, είναι η ηρωίνη: «Τα κατασταλτικά ναρκωτικά τα προτιμώ. Την ηρωίνη και τα παράγωγά της ή τα σχετικά με την ηρωίνη. Δεν θέλω διεγερτικά».

Η πρώτη μου φορά

Οι περισσότεροι έχουν ξεκινήσει σε συνδυασμό με το sex την χρήση των chems κι η πλειοψηφία απ’ αυτούς δεν είχε κάνει ποτέ κάτι πιο σκληρό, εκτός ίσως από κόκα. Ο Νίκος μου είπε: «Ξεκίνησα το chemsex το Σεπτέμβριο του 2011. Ο λόγος ήταν η περιέργεια, είχα συναντηθεί με παιδιά που τα γαμούσα και τα φίσταρα και έφερναν τη… σκονίτσα τους. Την πρώτη φορά το έκανα σε σπίτι άλλου κι εκτός Ελλάδος. Ήξερα ότι αυτό το παιδί ήξερα θα μου έβρισκε και του ζήτησα. Πήγα απ’ το σπίτι του στο Βερολίνο και του είπα να παίξουμε κιόλας. Μου έδωσε και λίγο G. Άργησε πάρα πολύ να με πιάσει η μεφ και δεν ήτανε συγκλονιστική πρώτη φορά. Μετά μου άρεσε περισσότερο», μου λέει για την επίδρασή της. Ο Γιώργος ξεκίνησε το 2009 και μάλιστα το δοκίμασε πρώτη φορά στη δουλειά, αφού τότε δούλευε σε μπαρ: «Δεν ήταν για σεξ, ήταν για διασκέδαση, για χρόνια μου λέγανε να δοκιμάσω, έλεγα όχι και κάποια στιγμή είπα ναι, να δοκιμάσω», εξηγεί. Μέχρι το 2010 «έπινε» χωρίς να κάνει σεξ και μάλιστα επειδή «ήταν τα εισπνεύσιμα», όπως διευκρινίζει, «δεν είχα όρεξη για σεξ, το είχα συνδυάσει με τη νυχτερινή διασκέδαση. Κάποια στιγμή ένας μου δίνει ένα energy drink, που έπινε και μέσα είχε G. Μου έβγαλε πολύ έντονα ένστικτα για άγριο σεξ και μάλιστα πράγματα που δεν τα είχα σκεφτεί ποτέ. Γύρισα το πρωί σπίτι μου στις 9 και πήγα στην άλλη άκρη της πόλης, για να κάνω σεξ. Κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα το έκανα». Η επίδραση στην ψυχολογία του Γιώργου ήταν καταλυτική: «Μου άλλαξε τα δεδομένα σε ό,τι αφορά το σεξ. Μεταξύ 2010 και 2013 δεν ξανάκανα σεξ χωρίς ναρκωτικά, υπήρξε περίοδος που κάθε σαββατοκύριακο γινόταν αυτό, με όλων των ειδών τα chems. Σιγά-σιγά δεν με έπιαναν τόσο, οπότε είτε πρέπει να πας σε βελόνες (σ.σ. slamming), είτε να αποστασιοποιηθείς λίγο. Εγώ επέλεξα να σταματήσω τελείως το 2013». Για τον Γιώργο, όμως, δεν ήταν η τελευταία φορά που θα έκανε chemsex, παρόλο που ταυτόχρονα απείχε και από το κανονικό σεξ, γιατί «φοβόμουν ότι δεν θα μπορώ να λειτουργήσω ή ότι δεν θα μου αρέσει τόσο πολύ», μου εκμυστηρεύεται. Βρίσκει «καταφύγιο» σε μία σχέση και απέχει από τα chems για αρκετό διάστημα, αλλά κατά τη διάρκεια της σχέσης ξανακυλάει. «Με πολύ περισσότερο έλεγχο, κάνοντας παράλληλα σεξ και με τη σχέση μου χωρίς ναρκωτικά. Κάτι το οποίο με έκανε να αντιληφθώ, επειδή τα εφέ των ναρκωτικών μειώνονται, ότι αυτό που έχεις στο μυαλό σου κι η καύλα που έχεις στο μυαλό επ’ ουδενί δεν είναι η πραγματικότητα που ζεις. Έτσι ξενέρωσα και τα σταμάτησα εδώ και 8 μήνες». Ο Δημήτρης, που με δέχτηκε σπίτι του ένα χαλαρό Σάββατο πρωί, μου είπε εξ αρχής ότι είναι και ντίλερ και μου μίλησε αρχικά για την πρώτη του φορά ως χρήστης: «Ο λόγος ήταν η διάρκεια στο σεξ, που μου προσφέρουν τα chems. Έτσι τα ξεκίνησα, αλλά ούτε καν θυμάμαι ποια ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα, ούτε τι μου είχε δημιουργήσει, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν με πολυπιάνουν εμένα αυτά. Απλά με βοηθάνε στη διάρκεια». Ο Γιάννης, ο πιο «έμπειρος» εκ των συνομιλητών μου σε σχέση με όλες τις ψυχοδραστικές ουσίες μου λέει ότι έχει πολύ μεγάλο ιστορικό με τις ουσίες, «οπότε δεν περίμενα να έρθει το chemsex. Πρώτη φορά συνθετικά ναρκωτικά έκανα όταν ήρθαν, μπορεί να ήταν το 2008, αν θυμάμαι καλά. Έκανα κρύσταλ μεθ. Έκσταση και τέτοια έκανα από το 1995, κόκα λιγότερο. Χημικά ήταν κι εκείνα, μαζί με γαμήσια. Στη γενιά μου έπαιξαν χημικά (chems) στα γαμήσια, δηλαδή δεν μου είχε κάνει εντύπωση αυτό, δεν περίμενα να το δω το 2009. Από το 1993 τα είχα δει και στο εξωτερικό». Σε ένα καφέ στη Βικτώρια συναντηθήκαμε με τον Θανάση, που τον ήξερα από παλιότερα, αλλά δεν γνώριζα ότι ήταν χρήστης ψυχοδραστικών ουσιών, ούτε είχε προκύψει σαν θέμα πάνω στην κουβέντα. Μέσω τρίτου κανονίστηκε το ραντεβού και οι ενδοιασμοί του μετριάστηκαν, καθώς γνωριζόμασταν, ειδάλλως δεν θα μιλούσε ανοιχτά για το θέμα: «Με ουσίες ξεκίνησα στα 17, μέσα από την ηλεκτρονική μουσική, τα μαγαζιά, χωρίς να έχω καν στο μυαλό μου ότι μπορώ να το συνδυάσω με το σεξ. Πολύ λίγες φορές είχα κάνει σεξ με κοπέλα υπό την επήρεια LSD, το οποίο ήταν τραγικό… εκεί που γαμούσες, έβλεπες έναν δράκο! Αμφεταμίνες, κοκαΐνες, τριπάκια, μία με δύο φορές το μήνα χρησιμοποιούσα κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, αλλά μου φαινόταν αδιανόητο το σεξ με τα ναρκωτικά». Ο Θανάσης πέρασε από μία μεταβατική φάση, όπου υπήρξε σεξεργάτης, για άντρες και τελικά αποδέχτηκε τον εαυτό του ως gay κάνοντας και μία μακροχρόνια σχέση, με την οποία μετά από ένα διάστημα αποφάσισαν να δοκιμάσουν το chemsex. Μου περιγράφει πως έγινε την πρώτη φορά: «Η πρώτη-πρώτη φορά, βασικά ήταν σε μία βίζιτα μ’ ένα ζευγάρι, που μου πρόσφερε και δοκίμασα. Ήμουν τόσο χαρούμενος που δεν τους πήρα ούτε λεφτά. Μεφ και G και το πρώτο μου βιάγκρα», αλλά πέρασε αρκετό διάστημα μέχρι να ξανακάνει. «Με τη σχέση μου σε κάποια φάση κάναμε σεξ μια μέρα με κεταμίνη κι είπαμε να πάμε σε μια παρτούζα. Μετά από αυτό εύκολα μπήκα στο τριπάκι. Από τη στιγμή εκείνη συνδύασα το σεξ με τα ναρκωτικά, είτε με κόκα είτε με άλλα. Μετά άρχισα να γουστάρω. Απελευθερωνόμουν, σου καταργούν τις αναστολές σε πολύ μεγάλο βαθμό, τσαλακωνόμουν». Ο Μάνος έχει σταματήσει τη χρήση χημικών ουσιών από τον Οκτώβριο του 2016. «Είχα ξεκινήσει πριν από δυόμιση χρόνια το chemsex και πριν από αυτό έκανα κόκα, περίπου το 2014. Είχα κάνει και σεξ υπό την επήρεια της κόκας, αλλά γενικά δεν ήταν συνδεδεμένο με το σεξ. Πιο πολύ όταν έβγαινα σε κλαμπ». Η περίπτωση του Μάνου είναι ίσως η πιο κλασική: «Το chemsex προέκυψε όταν έκανα αρκετά συχνά κοκαΐνη και το συζητούσα με κάποιον και μου είπε ότι υπάρχει η μεφ, που είναι παρόμοια και είναι πιο φτηνή. Τη στιγμή που μου το πρότεινε, κάναμε και μαζί. Πίναμε, παίζαμε και σε κάποια φάση μου λέει ότι συνήθως τη μεφ τη χρησιμοποιούν σε πάρτι. Επί τόπου ανοίγουμε το grindr και προσπαθούμε να βρούμε κι άλλους. Οι άλλοι φέρανε poppers και G. Για τις δύο επόμενες μέρες γινόταν το ίδιο. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η εμπειρία».

Διακίνηση

Υπάρχουν τρεις απόψεις σε σχέση με τη διακίνηση των chems στην Ελλάδα. Το ρεπορτάζ δεν έφτασε τόσο βαθιά ώστε να βρει τα κανάλια διοχέτευσης των ουσιών στην αγορά, γιατί όσο δύσκολο ήταν να βρει κάποιος χρήστες να μιλήσουν – έστω και ανώνυμα – ακόμα πιο δύσκολο ήταν να βρει τους διακινητές ή τουλάχιστον αποδείξεις για το πως γίνεται και από ποιους ελέγχεται η διακίνηση. «Τα άτομα δεν είναι πολλά, τουλάχιστον στον gay χώρο, που κάνουν διακίνηση», λέει ο Δημήτρης, που είναι και ντίλερ. «Σκοπός είναι κυρίως να «εξυπηρετηθούν» κάποια άτομα με ασφάλεια και χωρίς ρίσκο να πιαστούν, σε σχέση με το να αγοράσουν κάτι τέτοιο από το δρόμο. Βέβαια, πλέον μπορείς να βρεις chems παντού, ακόμα κι από αλλοδαπούς στο κέντρο. Μου έχουν πει ακόμα και για στρέιτ που δίνει μεφ σε στρέιτ», συμπληρώνει. Στην ερώτησή μου γιατί αποφάσισε να κάνει αυτή τη «δουλειά» ή την «εξυπηρέτηση», όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος, μου απάντησε ότι «σίγουρα το θέμα είναι οικονομικό. Πολύ μεγάλη ανεργία, ο καθένας ψάχνει έναν τρόπο να ζήσει. Δε νομίζω ότι κάποιος παίρνει ένα τέτοιο ρίσκο να κάνει αυτή τη δουλειά, αν δεν έχει ανάγκη. Πολλά χρήματα βγάζουν μόνο όσοι πουλάνε κόκα. Όσοι δίνουν σε κάποιο κόσμο λίγη κόκα και κάποια λίγα είδη φτηνών chems δεν νομίζω ότι βγάζουν πολλά λεφτά». Η αλήθεια είναι ότι όσοι ντίλερ γνωρίζω, είναι ταυτόχρονα και χρήστες. Κανένας από αυτούς δεν έχει «κάνει λεφτά», δεν έχει «πιάσει την καλή». Φαίνεται από τα διαμερίσματά τους, από τον τρόπο ζωής τους. Δεν είναι αυτό που λέμε «βαρόνοι των ναρκωτικών», οπότε τα «μεγάλα ψάρια» θα βρίσκονται αλλού. Ο Γιάννης, που είναι όπως είπαμε, χρήστης όλων των ειδών ουσιών, πιστεύει ότι «ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος στα ναρκωτικά με το σεξ και στη gay κοινότητα, αφορά το μηχανισμό που τα πουλάει τα ναρκωτικά. Από την άποψη ότι είναι ένας κρατικός οργανισμός, ο οποίος πουλώντας ναρκωτικά, ελέγχει την επιθυμία και την κατευθύνει». Όταν τον ρωτάω για ποιον κρατικό μηχανισμό μιλάει, επειδή δεν θέλει να απαντήσει ευθέως, μου λέει: «Είναι ο ίδιος με τον κρατικό μηχανισμό που λέει ότι είναι καλό να είσαι γκέι ή δεν είναι ή απαγορεύεται να ζεις μια γκέι ζωή». Κι εξηγεί λίγο παραπάνω, χωρίς να κατονομάζει: «Ο τρόπος που πουλιούνται τα ναρκωτικά, είναι οργανωμένος, αφορά και την οργάνωση του κράτους. Το πρόβλημα με τα ναρκωτικά αφορά και τον τρόπο διακίνησης και παρουσίασης και πλασαρίσματος σε μια αγορά. Όταν μιλάμε για αυτό, δεν θα μιλήσουμε μόνο για το χρήστη, αλλά και γι’ αυτόν που τα πουλάει, για τον ντίλερ». Το κύκλωμα, που διακινεί μεφ και G στην πόλη μας, αποτελείται από μία χούφτα ανθρώπους. Δεν το κρύβουν ότι το κάνουν, ούτε δείχνουν να έχουν ενοχές και είναι κι οι ίδιοι χρήστες, ενώ κάποιοι θα σου πουν ότι το… ελέγχουν. Όλη η πιάτσα τους ξέρει, μπορείς να τους πάρεις τηλέφωνο, να σου τα φέρουν σπίτι, να σου τα φέρουν την ώρα που κάνεις σεξ, ή να πας άμεσα σπίτι τους να αγοράσεις. Επίσης, θεωρούν ότι δεν κάνουν κάτι κακό ή δεν το πολυαναλύουν κιόλας. Προτιμούν να βλέπουν την πραγματικότητα αλλιώς. Επιστρέφουμε στον Δημήτρη, ο οποίος ίσως είναι ο πιο συνετός από τους ντίλερ: «Η κρίση το δημιούργησε αυτό, αλλά και ο κόσμος ταυτόχρονα τα παίρνει για να ξεπεράσει τα προβλήματά του. Είναι ένας δρόμος για να περάσεις καλά και να μη σκέφτεσαι τόσο τα προβλήματά σου. Σίγουρα δεν έχουν όλοι την ίδια οικονομική άνεση να πάρουνε, κάποιοι παίρνουν κάθε σαββατοκύριακο , άλλοι μια φορά το μήνα, άλλοι κάνουν συνειδητά αποχή για κάποιους μήνες. Μπορεί να θέλουν παραπάνω αλλά δεν έχουν λεφτά για επιπλέον δόσεις».

Τα chems και οι επικίνδυνες πρακτικές στο σεξ

Από την επιθετικότητα και την έξαρση του σεξ χωρίς προφυλακτικό, μέχρι την ακατάσχετη λογοδιάρροια και την εμμονική ενασχόληση με την εύρεση ερωτικών συντρόφων μέσω των applications, ο κοινός παρονομαστής είναι η χρήση των chems κατ’ επανάληψη. Ο Γιώργος μου λέει ότι έχει μεν τον απόλυτο έλεγχο του τι γίνεται στην πραγματικότητα, αλλά υπάρχει «πάντα κάτι το ανικανοποίητο. Εξ’ ου και κάποιοι συστηματικά ψάχνουν καινούρια άτομα, δεν νιώθουν ικανοποιημένοι ποτέ. Πάντα θέλεις κι άλλο, ακόμα και να βρεις αυτό που θέλεις κάποια στιγμή». Υπάρχουν και στιγμές απόλυτης έλλειψης αναστολών, όπως αυτή που μου περιγράφει ο Γιώργος: «Ένας ήθελε γυμνός να βγει στην ταράτσα να κάνει σεξ, ή να βγει από το ασανσέρ χωρίς ρούχα». Ταυτόχρονα κάποιες λάθος πρακτικές μπορεί να αποβούν για κάποιους μοιραίες, ιδιαίτερα όταν περιλαμβάνουν υπερβολική δόση G (GBL) ή κεταμίνης. «Το πιο τρομακτικό που έχω ζήσει», λέει ο Γιώργος, είναι «να μπερδέψει κατά λάθος τις ουσίες κάποιος, να του δώσουν κεταμίνη αντί για μεφ, να έχει πανιάσει και να βρίσκομαι στο μπάνιο να τον λούζω με κρύο νερό και να μη λειτουργεί τίποτα στο σώμα του, να έχει πετρώσει». Ο Θανάσης περιγράφει όσα του έβγαζε η χρήση των chems πάνω στο σεξ: «Υπάρχει και η ξεφτίλα, που με τα ναρκωτικά σε καυλώνει απίστευτα, λίγο πιο κίνκυ, πιο βρώμικο σεξ». Αυτό δεν είναι τόσο αρνητικό, εφόσον θέλει να το νιώσει κάποιος πάνω στην καύλα, το πρόβλημα επιδεινώνεται, όταν κινδυνεύει η ζωή του: «Σε κάποια φάση κόλλησα και HIV, το καλοκαίρι του 2015, γιατί είχα μια τάση να μη χρησιμοποιώ προφυλακτικό», «η χρήση προφυλακτικού σε όλα αυτά είναι μηδαμινή και αν υπάρχει, αναιρείται. Οι πρακτικές μπορεί να περιλαμβάνουν ακόμα και αίμα, ενώ πέρα από τον HIV, υπάρχει και η ηπατίτιδα C», συμπληρώνει ο Θανάσης και υποστηρίζει ότι αυτή την «τάση για ελευθερία από τις αναστολές» του την προκάλεσαν τα chems. Επίσης, ο ίδιος έχει ακούσει ιστορίες που «σε παρτούζες δίνουν υπερδοσολογίες G για να φτάσουν το θύμα να μην έχει τον έλεγχο. Εγώ πάντα είχα τον έλεγχο, δεν άφηνα κόσμο να μου βάλει G ή οποιαδήποτε άλλη ουσία.» «Το chemsex σε κάνει να χάνεις το μέτρο του χρόνου», λέει ο Νίκος και προσθέτει: «Ξαφνικά η μία-δύο ώρες σεξ γίνονται 2 μέρες, με ναρκωτικά, γαμήσια και φισταρίσματα. Χωρίς ύπνο». Ακόμα πιο επικίνδυνη πρακτική θεωρείται το slamming, δηλαδή η πρόσληψη – κυρίως – μεφ με υποδόρια ένεση. Για την εμπειρία του αυτή μίλησε ο Νίκος: «Έχω κάνει από περιέργεια slamming, ήθελα να δω πού θα με πάει, να το κάνω ακόμα καλύτερο. Το είχα κάνει στις αρχές το 2011. Τώρα δεν το κάνω. Γιατί ευτυχώς δεν μου είναι απαραίτητο να την ακούσω και καταλαβαίνω ότι είναι πολύ επιβαρυντικό. Αν μου ήταν απαραίτητο, θα το έκανα και τώρα. Την ακούω με το σνιφαριστό. Αυτό που κάνω είναι το plugging, να διαλύσω μεφ με ζεστό νερό και να το βάλω μέσα στην τρύπα». Για το slamming ο Δημήτρης λέει ότι: «Έχω ακούσει πως ορισμένοι παροτρύνουν κάποιους για σλαμ. Θεωρώ ότι δεν είναι σωστό να παροτρύνεις κάποιον, είναι σωστό να είναι δική του επιλογή. Δεν είναι σωστό να τον πιέζεις, από τη στιγμή που δεν έχει δοκιμάσει ή δεν έχει σκεφτεί να πάρει. Νομίζω ότι γίνεται πολύ εθιστικό το σλαμ. Επειδή δεν το κάνω, δεν μπορώ να έχω απόλυτα γνώμη, από την άποψη ότι κάποιοι μπορούν να το ελέγχουν. Σίγουρα όμως υπάρχουν κάποιοι που δεν το ελέγχουν και δεν είναι ό,τι καλύτερο να καταστρέφεις τις φλέβες σου». Ο Νίκος, στη συνέχεια, μου λέει ότι έχει πέσει αναίσθητος δύο φορές από υπερβολική δόση G, το λεγόμενο «G hole», χωρίς να έχει κινδυνέψει όμως η ζωή του, ενώ έχει δει τουλάχιστον πέντε φορές άλλα άτομα σε G hole. Επίσης, μου λέει ότι «έχω δει σε άλλους να κολλάνε στα κινητά τους, μάλλον από τη μεφ. Δεν κάνουν τίποτα άλλο. Αυτό εμένα δε μου συμβαίνει. Ξέρω ότι είμαι εκεί για το γαμήσι». Το ίδιο έχει παρατηρήσει στον εαυτό του και ο Μάνος: «Σε σχέση με το κινητό είναι κάποια επίδραση της ουσίας που σε κάνει να νιώθεις κολλήματα. Απλά μου χει τύχει με τις ώρες να σκρολάρω το facebook. Τα chems σε κάνουν να τρως κόλλημα με κάτι που τα έχεις συνδυάσει. Είχα καταλήξει, κάθε φορά που έπινα, να μένω μόνος μου στο σπίτι ή να σκρολάρω με τις ώρες τα apps, ήταν πολύ περίεργη φάση. Επίσης, σταμάτησα να κάνω σεξ χωρίς drugs. Είχα καταλάβει ότι ήταν προβληματικό είχα προσπαθήσει να κάνω και χωρίς και είδα ότι δε λειτουργούσα, τελικά έκανα drugs μπας και κάνω σεξ και ούτε αυτό έκανα». Κι ο Γιώργος με τη σειρά του περιγράφει για την εμπειρία του: «Κάνεις σεξ με ανθρώπους που επ’ ουδενί θα τους άφηνες να σε αγγίξουν αν ήσουν νηφάλιος, αλλά κάνεις σεξ γιατί έχουν μπει στην ίδια φάση. Πολλοί ενεργητικοί μετασχηματίζονται σε υπερ-παθητικούς, υποτακτικούς, που θέλουν να γίνουν το πουτανάκι των άλλων και τέτοια, όσο πιο hard τόσο καλύτερα. Άρει τις ασφάλειες, τις αναστολές, δεν αντιλαμβάνεσαι αν κάνεις κακό στον εαυτό σου, αρκεί να είναι ό,τι πιο hardcore.»

Κινδύνεψαν να χάσουν ή έχασαν και τη δουλειά τους

Μία άλλη πολύ σημαντική συνέπεια στις ζωές των χρηστών τέτοιων ουσιών αφορά το εργασιακό τους περιβάλλον. Είτε πρόκειται για μια απλή απουσία, που δικαιολογείται τις περισσότερες φορές με μια αδιαθεσία, είτε μέχρι και απόλυση. Ο Μάνος μου λέει για την περίπτωσή του: «Η χρήση είχε συνέπειες στο εργασιακό μου περιβάλλον. Εάν ήταν Σάββατο, ξεκινούσα να πίνω, με την προοπτική ότι δουλεύω Δευτέρα. Αλλά έφτανε η Δευτέρα και συνέχιζα να πίνω. Παραμέλησα τη δουλειά μου μια, δυο, τρεις φορές και τελικά μου είπανε να φύγω». Η επαγγελματική καριέρα του Γιάννη έχει κινδυνέψει αρκετές φορές: «Η επόμενη μέρα δεν σε βρίσκει ακριβώς εκεί που υπολόγιζες. Που σημαίνει ότι μπορεί να μην πας στη δουλειά σου ή να πας στη δουλειά σου μαστουρωμένος. Συμβαίνουν αυτά.»

Μεγεθύνουν τα όποια προβλήματα έχει κάποιος και προκαλούν κατάθλιψη

Ρωτάω τον Γιάννη, αν πέρα από την καριέρα του, έχει κινδυνέψει και η ζωή του, με δεδομένο ότι χρησιμοποιεί πολλών ειδών ουσίες: «Υπολογίζω, στο βαθμό που τα έχω κατανοήσει, ότι από τη στιγμή που φτάνεις σε εκείνο το σημείο, είναι κι αυτό μια επιλογή, δεν φταίνε τα ναρκωτικά. Τα ναρκωτικά είναι ένα χαλί, βάζεις πάνω το τρενάκι σου. Τώρα αν αυτό είναι τρενάκι της χαράς ή τρενάκι του τρόμου, με τον ίδιον οδηγό δεν είναι; Πάντως, πολλές φορές έχω επιχειρήσει πράγματα, έχω κάνει αυτοκτονικούς ιδεασμούς, αλλά έχω δει κι άλλους ανθρώπους να τους συμβαίνει. Να θέλουν να πηδήξουν από τον τέταρτο όροφο, να θέλουν να βάλουν ένα μαχαίρι στον κώλο, έχω δει τέτοια πράγματα. Πάλι όμως θεωρώ ότι δεν είναι τα ναρκωτικά αυτό για το οποίο πρέπει να κουβεντιάσουμε, όταν μιλάμε για τέτοιου είδους συμπεριφορές. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος, δηλαδή, ότι αν έλειπαν τα ναρκωτικά, αυτό δεν θα είχε συμβεί. Το ποια είναι η ανθρώπινη διάσταση, τα ναρκωτικά τη βοηθούν να αποκαλυφθεί, αλλά δεν τη φτιάχνουν. Ίσως τη μεγεθύνουν, αλλά υπάρχουν ήδη αυτά τα πράγματα. Δεν μπορώ εγώ ξαφνικά να αρχίσω να μεγεθύνω τον εσωτερικό σου ψυχισμό, το δικό σου τραύμα, το δικό σου εκπληρωμένο ή ανεκπλήρωτο, μιας και μιλάμε για σεξ, γιατί αυτό είναι το διακύβευμα… Ο καθένας λοιπόν διογκώνει, χρησιμοποιώντας τα ναρκωτικά, τις δικές του απαιτήσεις. Τα δικά του «θέλω» εκείνη τη στιγμή. Με βάση του πώς αυτά τα «θέλω» εκπληρώνονται προχωρά, κάνει το ταξίδι του. Η ηδονή και η καταστροφή είναι πολύ κοντά. Η εμπειρία μου έρχεται από ανθρώπους οι οποίοι συμμετέχουν στο σεξουαλικό παιχνίδι με συγκεκριμένο προφίλ. Τα chems βοηθάνε στο πιο… απαιτητικό σεξ, γιατί εκφράζει ογκωδέστερα απαιτήσεις. Και από τις 2, από τις 3, τις 150 πλευρές, όσες είναι στην παρτούζα εκείνη τη στιγμή». Ο Φάνης, φίλος από το Facebook, έχει αναρτήσει το εξής για την δική του εμπειρία: «Μετά από δυο δεκάρια στεντόν και την πολύτιμη στήριξη ανθρώπων που αγαπώ, συνέρχομαι από ένα άσχημο άσχημο άσχημο άσχημο trip κεταμίνης συνδυασμενο με στερητικά από αντικαταθλιπτικό, που με έφτασαν σε σημείο να σκέφτομαι/σχεδιάζω να φουντάρω – άσχετα αν βαθιά μέσα μου ήξερα και δεν ήξερα ότι είναι προσωρινό-. Οι καταθλιπτικές φάσεις είναι περίεργες… η λογική δεν λειτουργεί ακριβώς όπως όταν είσαι “νηφάλιος”». 

Η απεξάρτηση

«Έξι μήνες ήμουν σε φάση διαρκούς θλίψης, χειρότερο από την κατάθλιψη. Συνειδητοποίησα ότι είχα έξι μήνες να καθαρίσω το σπίτι μου. Και τότε απομνημόνευσα την εικόνα του σπιτιού, για να σκέφτομαι ότι δεν θα ξανακαταντήσω έτσι», λέει ο Γιώργος, περιγράφοντας τη δική του στιγμή συνειδητοποίησης του προβλήματος και συμβουλεύει: «Το chemsex σου καλύπτει την ανάγκη για κοινωνικοποίηση, τις ανασφάλειες που έχεις, αλλά παροδικά, πολύ επιφανειακά. Στην πραγματικότητα σου προκαλεί αποξένωση, μοναξιά, κι αυτό που πρέπει να κάνει κάποιος για να ξεφύγει, είναι να γεμίσει την καθημερινότητά του με ενδιαφέροντα πράγματα, καθώς και επίσης με ανθρώπους που τον αγαπάνε, τυχόν μία σχέση θα μπορούσε να βοηθήσει. Σίγουρα για την κατανόηση του λόγου της χρήσης, μία ψυχοθεραπεία, επίσης, θα βοηθούσε». Καταλήγει τελικά στο εξής συμπέρασμα: «Αυτός που θέλει να ανακαλύψει για ποιο λόγο πίνει τα ντρόγκια, πρέπει να ψάξει τι πραγματικά, ποιο κενό, του καλύπτει. Συνήθως είναι η μοναξιά ή η επιβεβαίωση». Ο Δημήτρης, αν και δεν έχει «ξεφύγει» ακόμα, πιστεύει ότι το ελέγχει και εξηγεί πώς τα καταφέρνει: «Ο κάθε οργανισμός λειτουργεί τελείως διαφορετικά και θέλει διαφορετική δόση. Κάποιοι καταφέρνουν να τα κοντρολάρουνε και τα χρησιμοποιούν μόνο για να περνάνε καλά, χωρίς να έχουν ιδιαίτερα θέματα, με υπερδοσολογίες και τέτοια, άλλοι πάλι χάνουν τον έλεγχο και καίγονται. Είναι και θέμα χαρακτήρα, κατά πόσο θες να ελέγχεις τον εαυτό σου και να μην ξεφύγεις. Να απολαμβάνεις αυτό που πρέπει και που θέλεις να αισθάνεσαι. Το κάψιμο δεν έχει καλά αποτελέσματα σίγουρα και μπορεί να είναι μέχρι και πολύ ακραίο. Υπάρχουν άτομα που έχουν καταλήξει σε νοσοκομεία. Εγώ προσωπικά, δεν μπερδεύω πολλά ναρκωτικά, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχω δει να παίρνουν πέντε ναρκωτικά μαζί. Κι αυτό δεν προσφέρει και κάτι. Μάλλον επιλέγεις να καείς. Πάνω από δύο ναρκωτικά δεν πρέπει να πάρεις και πρέπει να ξέρεις και ποια θα πάρεις για να είσαι σε μια νορμάλ κατάσταση, σαν να έχεις πιει λίγο αλκοόλ. Όχι μεθύσι που μπορεί να σε κάνει επιθετικό, να σου φέρει εμετό και ζαλάδες ή να οδηγήσεις ένα αυτοκίνητο και να τρακάρεις. Αν ελέγχεις τα ναρκωτικά, δεν φτάνεις σε αυτό το σημείο. Απλά έρχεσαι σε μια κατάσταση ευφορίας και περνάς καλά για όσο θέλεις και όσο νομίζεις ότι μπορείς να το κρατήσεις κι αντέχει ο οργανισμός σου, μετά το σταματάς». Από την πλευρά του ο Γιάννης κάνει τα πάντα: «Μπορεί να κάνω διεγερτικά, δηλαδή κόκα ή κρύσταλ, μπορεί να κάνω κατασταλτικά ή βαριά κατασταλτικά, πρέζα ή πιο ελαφριά, σχεδόν ψυχότροπα, μπάφο και τέτοια. Μ’ αρέσουν πάρα πολύ τα παραισθησιογόνα. Ή ο συνδυασμός παραισθησιογόνα με έκσταση, ανάλογα με το σεξ που θέλω να κάνω. Έχω πάντα στο μυαλό μου μια συγκεκριμένη αίσθηση που θέλω εκείνη τη μέρα. Δηλαδή αυτά που αναμιγνύω θέλω να είναι συμβατά ή αν δεν είναι συμβατά έχω στο μυαλό μου πότε πίνω τι, σε σχέση με αυτό που θέλω να ζήσω. Πίνω πολλά χρόνια, οπότε δεν έχει νόημα για μένα το σεξ χωρίς ναρκωτικά. Επίσης, είμαι υπέρ των ναρκωτικών. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι στην έκφραση της επιθυμίας τους μπορούν να χρησιμοποιούν ό,τι θέλουν. Υπάρχει και μια πολιτική διάσταση σε αυτή τη θέση. Αλλά πρωτίστως το κάνω για την καύλα μου. Τα χρησιμοποιώ παντού και για να δουλέψω ή να μη δουλέψω, για να ζήσω… Όχι μόνο στο σεξ. Και για να κρατηθώ ξύπνιος ή για να κοιμηθώ επίσης.» Ο Θανάσης είναι σε αποχή αυτό τον καιρό και βρίσκεται σε ψυχοθεραπεία, αλλά δεν αποκλείει το να ξαναχρησιμοποιήσει chems για σεξ, ενώ μιλάει για τις στιγμές που συνειδητοποιούσε ότι βρίσκεται σε κατάθλιψη: «Όταν τελείωνε η επίδρασή τους, υπήρχε ένα βαρύ κλίμα όσον αφορά την ψυχολογική μου διάθεση. Και σκεφτόμουνα αυτά που είχα κάνει όσον αφορά την προφύλαξη, τον HIV και άλλα. Όταν είσαι σε αυτό το τριπάκι, μπλέκεις με δύο εξαρτήσεις, το σεξ και τα ναρκωτικά, είναι διονυσιακό, απελευθερώνεσαι, δεν είναι εύκολο να το σταματήσεις. Υπάρχει ψυχολογική εξάρτηση, το σκέφτεσαι, δυσκολεύεσαι να κάνεις σεξ χωρίς αυτά. Πλέον, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε αυτή την κατάσταση, να ζω με το επίδομα και κάθε σαββατοκύριακο να καίγομαι. Χωρίς να το κατακρίνω, ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει, ακόμα κι ο διακινητής». Ο Μάνος απέχει από τον Οκτώβριο και λίγο αργότερα ξεκίνησε ψυχοθεραπεία: «Είναι καθαρά δική μου απόφαση και στα πλαίσια αυτής της απόφασης επισκέφθηκα τη γιατρό που ήδη γνώριζα για υποστήριξη. Σίγουρα πιστεύω ότι είναι πολύ καλός τρόπος, για να ξεφύγει κάποιος, δεν θεωρώ όμως ότι είναι μία συμβουλή που μπορεί να δουλέψει για όλους. Άλλοι μπορεί να το κάνουν με μία συχνότητα που να είναι λειτουργική. Εγώ δεν μπορούσα να το κοντρολάρω». Ο Νίκος έχει σκεφτεί να το σταματήσει τελείως, «αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτή τη στιγμή. Τα μεγάλα διαστήματα που έχω περάσει σημαίνουν ότι έχω ψυχολογική εξάρτηση. Φοβάμαι ότι το σεξ δεν θα είναι το ίδιο. Υπάρχουν δύο φορές που δεν έχω πάει στη δουλειά λόγω αυτού. Το βασικό που με έχει κάνει να σκεφτώ να το κόψω είναι ότι η χρήση της μεφ πολύ συχνά ακολουθείται από έντονη βαθιά θλίψη που διαρκεί κάποιες μέρες. Νιώθω πολύ λυπημένος, μια αίσθηση, ματαιότητας απαξίας, κλαίω χωρίς λόγο ή από κάποιο ερέθισμα, εντείνει τα αισθήματα μοναξιάς, σαν μια κρίση κατάθλιψης. Θυμάμαι ότι παλιότερα έκανα σεξ, μέχρι και φιστ, χωρίς ναρκωτικά και μετά ήμουνα μια χαρά και πήγαινα και γυμναστήριο. Ενώ τώρα πρέπει να περάσουν τουλάχιστον τρεις μέρες για να πάω γυμναστήριο. Καταπονείται το σώμα αλλά και η ψυχή. Θεωρητικά ναι μπορώ να ζήσω ξανά το σεξ, αλλά στην πράξη συμπεριφέρομαι σα να μην μπορώ. Φοβάμαι ότι δεν μπορώ. Ο τρόπος που επανέρχομαι στο ίδιο δείχνει ότι το φοβάμαι». Ταυτόχρονα κάνει ψυχανάλυση από το Δεκέμβριο του 2012, αλλά μου λέει ότι «δεν πήγα μόνο γι’ αυτό. Το chemsex είναι ένα σύμπτωμα, το να θες να χρησιμοποιείς ναρκωτικά στο σεξ είναι μια φυγή, γίνεσαι ένας άλλος. Λέμε και για το chemsex αλλά και για άλλα πράγματα. Στην τελική είναι αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Έχει να κάνει με πολλά πράγματα. Δεν είναι άσχετο με το ότι ζω σε μια χώρα που καταρρέει, με όποια ανασφάλεια σημαίνει αυτό για το μέλλον μου, δεν θεωρώ άσχετο το ότι μεγαλώνω και αισθάνομαι άσχημα τον χρόνο να περνάει, περνάω μια κρίση μέσης ηλικίας, μια εσωτερικευμένη ντροπή για την ομοφυλοφιλία, γιατί μεγαλώνοντας έχω περάσει πάρα πολύ ζόρικα». Τελικά, θα μου πει ότι «η απάντηση στο chemsex που προσπαθώ να δώσω είναι η παρέα. Αν λειτουργήσει κάτι, θα είναι αυτό, να βρω τρόπους αφορμές να βγω από το σπίτι να γνωρίσω κόσμο, ψάχνομαι ακόμα και με τον εθελοντισμό. Με τους ανθρώπους».

Ath Checkpoint & Chemsex

Το Ath Checkpoint έχει στα σχέδιά του δημιουργία ομάδας σε σχέση με το ChemSex, η οποία θα απευθύνεται σε gay άντρες που εμπλέκουν ψυχοδραστικές ουσίες στο σεξ. Η ομάδα δε θα είναι θεραπευτικού αλλά βιωματικού χαρακτήρα δίνοντας ευκαιρία για ενημέρωση, συζήτηση και, κυρίως, έκφραση των συμμετεχόντων. Ο αριθμός των συναντήσεων θα είναι προκαθορισμένος και θα διεξάγονται σε τακτά διαστήματα. Στόχοι της θα είναι η ενδυνάμωση των συμμετεχόντων και η μείωση βλάβης από τη χρήση ψυχοδραστικών ουσιών. Την εποπτεία της ομάδας θα έχει Κλινικός Ψυχολόγος, M.Sc., υποψήφιος διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

*Τα ονόματα δεν είναι τα πραγματικά, για ευνόητους λόγους.

To αφιέρωμα φιλοξενήθηκε στο Antivirus 73

πηγή: avmag.gr

The post ChemSex: Αναζητώντας τη «χημεία» στον έρωτα appeared first on Void Network.

Since the civil rights movement, white people have exploited every opportunity to conceal their colonialist legacy and longstanding (ab)use of white supremacist power. They’ve proven time and again that they have no interest in rectifying that history, only in dealing with the fact that they could no longer deny the reality of those injustices. One effective tactic has been to separate white supremacy and colonialism from the way racism is understood and taught through schools, history textbooks, news media, and through any white-controlled institutions. These lessons, of anti-racism as-told-by-white-people, will be familiar to you: that racism is only explicit racial prejudice; that separatism is the essence of Jim Crow (and therefore inclusion is the antithesis to de jure segregation); and that the remedy for a racist society is a colorblind one.

All of these assumptions are grounded in liberalism: the egalitarian principle which works to ignore and erase difference rather than to undo oppression. It strives for a post-feminist, post-queer, post-racial or racially colorblind world. Liberalism as an ideology deems equal rights and equal treatment as a higher priority than  material justice, or as an effective means towards  it. Its presumptions of equality are false, as individualist equality may be written into law and policy while material inequality thrives. It effectively abstracts and obscures power dynamics along lines of race, class, and gender. The difference between material justice and liberalism is the difference between actually making reparations for a long history of racism and countries like Austria, Finland, Hungary, France, and now Sweden removing all mentions of “race” from their legislation.

Liberalism is not the opposite of conservatism on a left-right political spectrum, but a set of values that informs various other political ideologies including conservatism and libertarianism. Even the most popular manifestations of feminism and radical political thought (anarchism, communism, and socialism) are their most liberal forms. You can recognize the influence of liberalism in any political philosophy or practice that ,  consciously or not ,  focuses on individual equality before social power. What is it that says that ending racism means setting aside our differences and finding commonality? Liberalism. What is it that says that we need love to bring us together and to end the hate which drives us apart? Liberalism. What is it that says to choose unity over disunion? Liberalism. What is it that says racism/sexism/sizeism hurts everyone? Liberalism.

While after a history of slavery and Jim Crow segregation, fighting for desegregation was obviously necessary, but that progress is not inherent to diversity and inclusion. They are only valuable insofar as they reduce a white stronghold on power. How would racial diversity or the inclusion of men benefit the organizational team behind Black Girl Dangerous? What about organizations like the Trans Women of Color Collective or INCITE! which could only be opened to more racial diversity through the inclusion of whites? Diversity and inclusion whitewash and undermine the very basis of their value for racial justice and feminism: providing access to resources, representation, and power to identity groups that lack them. Not only is “inclusivity” politically meaningless, but to frame the benefits of stronger representation of marginalized races, genders, etc. within “diversity” gravely strips the progress it provides of its power and political significance. There is then danger in uncritically advocating for—or even just discussing power dynamics in terms of—diversity or inclusivity.
Closed spaces for marginalized identities are essential, especially ones for multiply marginalized identities, as we know from intersectionality (not to be confused with the idea that all oppression is interconnected, as many white women who have appropriated the term as self-proclaimed “intersectional feminists” seem to understand it). Any group, whether organized around a shared marginalized identity or not, will by-default be centered around the most powerful within that group. For example, cisgender white women will dominate women’s groups that aren’t run by or consciously centering trans women and women of color. A requirement for all groups to be fully open and inclusive invites the derailment and silencing of marginalized voices already pervasive in public spaces, preventing alternative spaces of relative safety from that to form. Hegemony trickles down through layers of identity, but liberation surges upwards from those who experience the most compounded layers of oppression.

So why do so many people seeking racial justice, female empowerment, and queer liberation still choose to advocate for “diversity” and “inclusion”? They appeal to liberalism. They prevent oppression from being named. They prevent us from speaking truth to power. They make progress sound friendly to those in power. Companies can tokenize women and people of color throughout their advertising. They can get way more credit than they deserve for being not 100% white men. They can profit from the increases in efficiency and productivity associated with more diversity. All of the above ignore the fact that companies needed to have diversity initiatives to make them less overwhelmingly white in the first place; that white people are the ones in the position of being able to grant access in the first place. When we work for justice and liberation, we can’t accept progress that is conditional on being economically beneficial.

The only way to prevent that is to name oppression for what it is; to speak truth to power. If a group is dominated by whites, men, and other privileged classes, don’t let that be reduced to a diversity issue.

You may have seen the phrase before and possibly even used it yourself, but if you still focus on inclusion and diversity, you don’t truly understand: assimilation ≠ liberation. When we talk about diversity and inclusion, we necessarily position marginalized groups as naturally needing to assimilate into dominant ones, rather than to undermine said structures of domination. Yes, we need jobs; we need education; we need to access various resources. What we don’t need is to relegate ourselves to the position of depending on someone else to offer us inclusion and access to those resources. Inclusion is something they must give, but our liberation is something we will take. The cost of assimilation is always in the well-being and lives of those who are not close enough to power to be able to assimilate. Another less popular expression of our expression more sharply calls attention to these dangers of uncritical integrationism: assimilation = death.

>>> 
Kẏra is a Chinese-Amerikan trans woman working to create space for radical racial justice through technology where progress has been limited to liberal white feminism. She serves on the board of directors of the Free Culture Foundation and founded the Empowermentors Collective, a skillshare, discussion, and support network for trans, disabled, and queer people of color who share a critical interest in race, gender, and technology. She Tweets in spurts and bouts @kxra.

source: https://modelviewculture.com/pieces/how-to-uphold-white-supremacy-by-focusing-on-diversity-and-inclusion

 

The post “How to Uphold White Supremacy by Focusing on Diversity and Inclusion. Liberalism’s inherent racism.” by KYRA a Chinese-Amerikan trans woman working to create space for radical racial justice appeared first on Void Network.

1.

 
Ever since the project of universal emancipation through communist revolution existed there has been a tension between two approaches – a dichotomy of views of people who ostensibly want to reach the same goal. On the one hand we find a view that could be summarized as: Only the revolution will bring about real pleasure and fulfillment, and we have to be ascetic cadres to reach it. The other side seems to declare that: Only by developing pleasures and following our desires will the revolution even become a possibility. If we look back at the two main phases of revolutionary struggles in the last century (ca. 1917-1923 and ca. 1967-77, depending in which country), we can easily see that for many revolutionaries the idea that hedonism and revolution should go together was present and central to the whole project.
Closely related to this is the way the role of work is seen. Marx says in the third volume of Capital: “The empire of freedom begins indeed only there, where work which is defined by misery and external expediency, ceases…” (“Das Reich der Freiheit beginnt in der Tat erst da, wo das Arbeiten, das durch Not und äußere Zweckmässigkeit bestimmt ist, aufhört.”) He leaves no doubt that the empire of freedom is always built on an empire of necessity, but also that it is the human goal to achieve the most freedom possible. And this must include the abolishment of wage labor.

2.
 

Sergey Nechayev set the pace for an ascetic image of the revolutionary that would be picked up by the direct heirs of Bakuninism: the Leninists. First of all, the revolutionary is a man. He as such resembles the hero or anti-hero in the western, which is the epitomy of masculinity. He has no desires as a person, and he only has a mission for which the end justifies the means. The “ideal” man has only one passion – the revolution – yet it is he who is supposed to bring about a society of human fulfillment. But this was something that had to go wrong, and the end came in the misery of the Maoist and Trotzkyist milieus.
A close associate of Nechayev, Mikhail Bakunin, had the phantasy that a small number of strategically placed revolutionaries would be able to start the revolution and run it in the form of an invisible dictatorship. This network has some surprisingly basic authoritarian ideas for an anarchist. One can see how it became the leading idea for an avant-garde party as espoused by the Bolsheviks that has led to the dictatorship of a party and not to the dictatorship of the proletariat as supposedly intended. Bakunin would probably try to deny the connection and his adepts would point out that his formulations were directed against the supposedly authoritarian organisation of Marx and his friends, but if we look at the wordings of Nechayev and Bakunin we can sense the specter of Lenin and Mao. According to Lenin’s understanding, the emotionless revolutionary did not have a human mother, but was given birth to by the party. The rigid structure and clandestine operation of this party, to some degree forced upon the Russian Social Democrats by the conditions of their struggle, became the model for the 3rd International and the various Communist Parties founded after the first World War in most countries around the world. As the party became the ruling organisation in Russia, the hierarchies became solidified, a new bureaucratic stratum developed, and finally the party apparatuses became purged of the revolutionaries.

3.
 

 
After the butchery of the first World War, a situation where capitalism had run its course in a unimaginable blood bath, the way seemed open for world revolution. The victory of the revolution in Russia opened up what seemed like endless possibilities. Despite the harrowing conditions of war communism that followed and the defeat of the revolution in Western Europe by ca. 1923, many attempts were made to extend the political and military victory not just to economics but also to the arts, to sexuality and to communal living.
The revolutionary flood of the first post war years produced many initiatives in the West, combining psychoanalysis with new artistic investigation and revolutionary politics. The surrealists re-discovered the writings of the Marquis de Sade and the utopian socialist Charles Fourier. De Sade of course describes in his writings the unleashing of libertinage in a society of domination. Fourier on the other hand extolls the qualities of free love in large communes he called Phalansteries. But when surrealist leader Andre Breton joined the Communist Party, this was not the revolutionary research the party wanted. They put him in a cell with workers of a gasworks and soon neutralized the input of the surrealists, some of who become ardent Stalinists and went on to write bad poetry in praise of historic materialism. Comparable to this was the tension between the Party officials and people like Wilhelm Reich. The KPD’s book service banned the distribution of Wilhelm Reich’s „The sexual struggle of youth“ (Der sexuelle Kampf der Jugend) in 1932 and expelled him soon after.
The Stalinist counter-revolution which emerged victoriously in the Soviet Union in the late 20’s was not only political, it was also a sexual, moral, literary and artistic counter-revolution. For example, in 1934 a law against homosexuality was re-introduced. The family policies of the Stalinist government became more and more conservative making both divorce and abortion a lot more difficult. The emancipatory project was beaten back.

4.
 
Crushed by the blows of both fascist and stalinist counter-revolution (which was complete after the Spanish Civil War), the idea of universal emancipation survived in small circles. The combination of political with social, cultural and sexual revolutionary ideas slowly re-emerged after the war in fringe circles of the artistic avant-garde. By the mid-60’s the cold war had been going on for nearly two decades and a long-overdue critique of Bolshevism was coming out of the small left-communist circles and received a wider reception. Simultaneously there was a much wider youth culture developing again from small groups of beatniks or ‚gammler’ who had attempted to drop out in the decade before to the mass phenomenon of the Hippie movement. Take, for example, West Berlin: This city was still an island of the West in the middle of what was then the GDR. Many young West-Germans moved there to dodge the draft, and the university became a hotbed of agitation against the Vietnam war, the Nazi-past of the West German establishment, and the state of emergency laws passed at the time. The leading tendency in the West Berlin SDS saw itself as a self-proclaimed „anti-authoritarian“ tendency. There exists an interesting document authored by 4 of the main proponents of this tendency, called „Gespräch über die Zukunft“ where they phantasize about turning West Berlin into a council republic, and expected the proletariat of the third world to be their allies in the world revolution. These somewhat pompous perspectives in a city with a deeply ingrained anti-communist consensus may seem bizarre now, nevertheless, they had a lot of resonance at the time. Needless to say these authors barely had a class perspective in relation to West Berlin itself.
We witness a brief moment where apparently revolution could just be around the corner, and a cultural rupture seems to going hand in hand with a political rupture. A counter culture is developing with dozens of left wing bars, bookshops, communes. People grow their hair, and start dressing differently. They smoke dope expressing their own opposition to the post-Nazi society, where many old nazis are high up in the justice and political system. The idea of the counter culture as forming a nucleus of a future society in the here and now is manifestly tied to the political groups and struggles. It’s no wonder one of the first armed groups call themselves „Zentralrat der umherschweifenden Haschrebellen“ (“Central council of the nomadic hash rebels”).
Similar things are happening the world over. Maybe it’s a matter of quantity turning into quality, and what could merely be a consumer niche could turn into a counter culture. The author Walter Hollstein writes,”This means that the ‘underground’, if it doesn’t want to corrupt itself, has to manage the step from the subculture to the counter culture. Subculture here solely means the accidental dissensus from dominating culture, which in a temporary way expresses itself limited to its own clothing, fashion, group relations and behavior; counter culture means the manifest alternative in the arsenal of contradictions in this capitalist society.” Hollstein revises his judgement of the Underground from a previous sociological essay to a more positive view here, especially in light of the success of the underground press in the US. Going along with the politisation of the Hippies was the politisation of the underground press in the 60’s that boasted 500 titles and 5 million readers. This went hand in hand with a network of crisis centers, communes, free stores and farm collectives. By 1970 Hollstein sees a situation where the underground is not a phenomenon isolated from the general population anymore. He sees a “restructuring of social space” at work that is coming from “liberated terrains” which are defended against state repression. Nevertheless, Hollstein sees the terrain of social contestation not necessarily as something aiming at an immediate system change. It is about a long term process of social transformation with many possible setbacks.

5.
 
However, the political scene and the counter culture are developing a problematic relationship. Both the American and the German SDS are spawning a number of purely political parties, or rather nuclei of parties. An analogue development to the German K-Groups happened in the disintegration of the US- SDS into tendencies such as the Progressive Labor Party, mirroring the elitist cadre concepts of the KPD, KPD/ML, the KBW, KABD, the PL/PI and what not. This phenomenon starts showing somewhat bizarre outgrowths. Each of these party-nuclei proclaim to be the true heirs to the historic Communist Party of Germany, based on the early 30’s phase of this party. Their rigorism goes all the way back to the Nechayev way of thinking on the glorification of the selfless party member. While the counter culture sees itself as a first frame of action where spontaneity, autonomy, self organisation and collective activity can be learned, the dogmatic K-groups, as they become to be known, criticize the counter cultural milieus as „subjectivist, individualist, putschist, utopian“. The counter cultural is accused of an aesthetisation of politics, which is a serious charge that directly references how Walter Benjamin characterized fascism.
The author Diethard Krebs counters this with an argument about the game and the ritual. Both are happenings that are repeated following certain rules, but the game can only be played by people who don’t suffer mortal shortages and in societies with an advanced ability to critique themselves. The game depends on freedom from fear. The ritual on the other hand has standardized regimentations and repetitions of orders causing normative behavior. It’s easy to find examples for these kind of forms in the drug culture as the game and the K-groups as strongly ritualized formations.
The fractions drift apart: cadre parties, rural communes, Maoism, and free love, agitating at the factory gate, and taking loads of drugs just go together less and less. At the same time the mainstream of society and culture is imbibing and recuperating more and more elements of the counter culture. Free love gets commodified as pornography, and supposedly subversive rock n’ roll stars are marketed by huge record companies. In the decades since then, tales from the “good old days” of the late 60’s, and ironically even memoirs about their days in the K-groups are part of a veritable industry of historification, at least in Germany.
As the elements of the revolutionary movement drifted apart, they also diminished. By the end of the 70’s the armed struggle had become the trajectory of social war with small minority groups eventually strengthening the state and the consensus of the citizens. On the other hand, sub-cultural strategies helped the rise of postmodernism and the disarming of revolution.

6.
 
In the 1990’s we at Datacide and others tried to theorize the techno rave scene as a possible proletarian counter culture. For a moment the techno rave had this potential, but not more, and it is now lost. Much more than any „straight“ political direction, we saw in it the possibilities of self-organisation, collectivity and pursuit of pleasure in the counter culture around sound systems, anonymous white label records and illegal parties. This movement was strong enough – at least in the UK – to be directly targeted by laws and by the force of the police. Despite a politisation that did take place especially around the campaigns against the 1994 Criminal Justice Act and the Reclaim the Streets actions, these hopeful developments had run their course by the end of the decade.
In the past decade – despite the worsening crisis of international capitalism – the radical left is in disarray and extremely weak. Worse than that, some of its elements have at points aligned themselves with reactionary and fascist forces under the banner of anti-imperialism. One example amongst many is the British Socialist Workers Party entering an opportunist alliance with the Muslim Brotherhood in the electoral front Respect. Suddenly basic emancipatory aims such as gay rights and women’s rights vanished in an attempt to forge a united front that supported the most reactionary forces such as Hamas or Hezbollah. These groups are financed by the theocracy of Iran where workers and student movements are savagely suppressed and the death penalty is used for „crimes against virtue“.

Conclusion
 
While we’re at an ebb of the revolutionary movement at the moment, things could look a lot different in 10 years. We don’t know yet how the movement will look, and how its international organisation would constitute itself. But we do know that it will not be an authoritarian cadre party, nor a tiny group hallucinating itself as an invisible dictatorship, nor united fronts with reactionary movements. Until then, a relentless critique has to be applied to everything in existence, as Marx put it, which is an exciting task because as Vaneigem says: „We have a world of pleasures to win and nothing to lose but boredom.“

Christoph Fringeli

text: Datacide magazine

The post “Hedonism and Revolution: The Barricade and the Dancefloor” by Christoph Fringeli appeared first on Void Network.