UNDERGROUND RESISTANCE

Πεμ. 19/10 ώρα 20.30 | Παρ. 20/10 ώρα 22.00
Σαββ. 21/10 ώρα 23.00 | Κυρ. 22/10 ώρα 19.00

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ (Ρ.Παλαμήδη 2, Ψυρρή)

Δεν θα εγκαταλείψουμε τα όνειρα μας στο σκοτάδι
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΌ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΕΜ. 19/10 — 20.30

ΟΠΛΙΣΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Audio Visual Spoken Word Performances:

Σίσσυ Δουτσίου. Γεωργία Διάκου.
Πόππη Δέλτα.
Μαριβή Γαζέτα.
Ορέστης Μπατάκης.
Γιάννης Ραουζαίος.

Τάσος Σαγρής + Whodoes.

Τόνια Κοσμαδάκη.
Βάσω Χριστοδούλου.

Λευτέρης Βασιλόπουλος.
Απόλλωνας Τσέρνας

Soundscapes: dj Junior X , WΔR
Visuals: the Institute for Experimental Arts

ΠΑΡ. 20/10 — 22.00
HIP HOP UNITY– LIVE

ULTRA. ARIA. ELEPHANT PHINIX .
ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ. OMEGA APE
UGIN. ΑΒΕΡΤΟΣ. KINGORILLA.
PEOPLE OUT EAST. PSYSTEM-X

Visuals: Void Optical Art Laboratory

ΣΑΒΒ 21/10 – – 23.00
IF I CAN’T DANCE

THIS IS NOT MY REVOLUTION

PSY TRANCE STAGE
Crystal Zero. Iraklis Mindphaser. Junior X.
El Mahico. Astro D. Sissy Stardust

ΤECHNO STAGE
Emex. Olga. Eleusinia Mysteria.
WΔR. Whodoes. Arcadian Echoes

KΥΡ 22/10 — 19.00
ΟΜΙΛΙΕΣ

«Αντι-Οιδίποδας» των Deleuze και Guattari, ένα εξώγαμο του Λακάν; Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια / Οι ανεξίτηλοι απόηχοι του γαλλικού Μάη

Ομιλητές:
Δημήτρης Βεργέτης, Ψυχαναλυτής
Χλόη Κολύρη, Ψυχίατρος-Κουήρ Ψυχαναλύτρια
Χάρης Παπαχαραλάμπους, Καθηγητής Ποινικού Δικαίου & Φιλοσοφίας Δικαίου
Γιάννης Πρελορέντζος, Καθηγητής Φιλοσοφίας
Συντονισμός: Λουίζα Αρκουμανέα, Κριτικός Θεάτρου

_________

Ο πόλεμος είναι πλέον παντού, είναι στους χώρους δουλειάς και κατανάλωσης, είναι στα δάση και τα βουνά, είναι στις πλατείες και τα πάρκα, είναι στον Ευαγγελισμό, το Εμπρός, τα Ζιζάνια, το Άνω Κάτω, τα Εξάρχεια, το Στρέφη, την Ακαδημία Πλάτωνος. Ο πόλεμος είναι ανάμεσα μας, στα παγωμένα, αμήχανα χαμόγελα, στην αδιαφορία, στην θλίψη μας, στον τρόπο που ο ένας εκτονώνεται πάνω στον άλλον χωρίς αγάπη. Ο πόλεμος είναι στην Παλαιστίνη, το Κουρδιστάν, την Τσιάπας, την Αθήνα- είναι παντού.

Ο παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος έχει ξεκινήσει ήδη- είναι ο πόλεμος που έχουν εξαπολύσει οι καπιταλιστές ενάντια στις κοινότητες των ανθρώπων και τα οικοσυστήματα της Γης, για χάρη του κέρδους και της κυριαρχίας. Κάθε επιθυμία και κάθε ανάγκη μας, καθώς μετατρέπεται σε πεδίο αισχροκέρδειας μετατρέπεται συγχρόνως και σε πεδίο κοινωνικού πολέμου.
Να μείνουμε άγρυπνοι μέσα στο σκοτάδι του κόσμου. Είμαστε ένα ουρλιαχτό, μια κραυγή, ένα κάλεσμα. Σε έναν κόσμο που βασιλεύει το άγχος της καθημερινής επιβίωσης, η απάθεια, ο φόβος, η ιδιώτευση, η μαζική αποβλάκωση και η υποταγή στους νόμους του ισχυρού, εμείς γινόμαστε ο πυροκροτητής της μεγάλης έκρηξης, το οριακό σημείο, το δευτερόλεπτο που όλοι / όλες / όλα μας λέμε: ΩΣ ΕΔΩ!

Αποφασίσαμε συνειδητά να αλλάξουμε, να γίνουμε κάτι άλλο, κάτι που δεν υπάρχει ακόμα, ή που υπήρχε πάντα μέσα μας αλλά δεν τολμούσαμε ποτέ να το εκφράσουμε. Είμαστε μεταλλαγμένοι, άνθρωποι με την εξαιρετική ικανότητα να αγαπούν χωρίς ανταλλάγματα, να νοιάζονται για τους αγνώστους, να φροντίζουν όσους το χρειάζονται χωρίς διακρίσεις, να εργάζονται για να θρέψουν τους άλλους, να αγωνίζονται για χάρη των μελλοντικών ανθρώπων, να πολεμούν και να πεθαίνουν τώρα σε μια μάχη που δόθηκε πριν αιώνες στο παρελθόν και θα δωθεί ξανά και ξανά στο απώτερο μέλλον.

Ζούμε εκεί που όσοι τόσα χρόνια μένουν σιωπηλοί, τώρα ακούνε την κραυγή μας και ενώνονται μαζί μας. Είμαστε ένα σημείο συνάντησης. Η ένωση των ανυπόμονων, η ελπίδα των αποκλεισμένων, η δύναμη των ερωτευμένων, η τελική απόφαση των απελπισμένων.

Είμαστε η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
Επαναστατική Συμβιωτική Κοινότητα
http://voidnetwork.gr

____

Όσοι θα ήθελαν να συμμετάσχουν στην κοινότητα μας μπορούν να αφήσουν ένα σινιάλο επιθυμίας με ένα μήνυμα στη σελίδα μας https://www.facebook.com/kenodiktuo
ή στο email: voidinternational@gmail.com
Χρέος μας είναι να βρούμε τρόπο να συναντηθούμε μαζί σας.

The post Underground Resistance | 4 days festival | Poetry- Hip Hop- Psy Trance-Techno- Talks. appeared first on Void Network.

Σήμερα το δεύτερο trending hashtag στο twitter είναι το #Cancel_trappers, πίσω από το #MadVMA22 που βρίσκεται στην πρώτη θέση. Το μουσικό κύμα που κωδικοποιείται στον δημόσιο διάλογο ως «trap» έφτασε στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Ανεξάρτητες παραγωγές δίχως την άμεση στήριξη της μουσικής βιομηχανίας ξεπετάχτηκαν, εταιρείες δημιουργήθηκαν, καλλιτέχνες καβάλησαν το νέο στυλ και δημιουργήθηκαν οι συνθήκες ώστε το είδος να αναπτυχθεί. Οι διάφορες εκδοχές του συγκεκριμένου είδους μουσικής συγκροτούν τα δικά τους Lifestyles, επηρεάζουν το ντύσιμο, την συμπεριφορά, την αντίληψη του κοινού. Φτιάχνουν τεράστιες αγορές άρα και τεράστιες δυνατότητες κερδοφορίας για την μουσική βιομηχανία. Εντός του είδους υπάρχουν σαφώς φωνές που ευθυγραμμίζονται με τις κυρίαρχες αντιλήψεις, ακόμα κι αν το εκφράζουν με ένα πιο ωμό τρόπο, ενώ υπάρχουν και  πιο ριζοσπαστικές περιπτώσεις. Οι μεγάλες εταιρίες παραγωγής στην Ελλάδα δεν άφησαν ανεκμετάλλευτο αυτό το νέο πεδίο. Εξαγόρασαν σχεδόν κάθε «μικρή» εταιρία και προσπάθησαν να απορροφήσουν μια συγκεκριμένη εκδοχή, για την ώρα, του «trap». Αυτή η εκδοχή, η πιο εμπορική, είναι που δέχεται και την μεγαλύτερη κριτική, χωρίς όμως η συζήτηση να περιορίζεται αποκλειστικά σε αυτήν.

Φαίνεται πως η μουσική βιομηχανία έχει μπει στην διαδικασία να χρησιμοποιήσει αυτό το είδος και όσα ταυτοτικά στοιχεία μπορεί να κουβαλάει μαζί του. Το προωθεί, το ανέχεται αλλά και το περιορίζει, το απλώνει και το μαζεύει, το προκαλεί αλλά και το καταστέλλει. Η ίδια διοργάνωση που έβαλε τους καλλιτέχνες αυτούς να κάτσουν κοντά ο ένας στον άλλον ώστε να προκληθεί επεισόδιο και να ανέβουν τα νούμερα, ήταν αυτή που αποφάσισε σήμερα «να μην προβληθεί στον τηλεοπτικό αέρα και να μην δημοσιοποιηθεί κανένα απολύτως απόσπασμα τραγουδιού και βράβευσης προσώπων που συμμετείχαν στα πρωτοφανή και απαράδεκτα περιστατικά».

Αυτή η συνθήκη δημιουργεί έναν αντικειμενικό ανταγωνισμό ανάμεσα στον μέχρι πρότινος πρώτο παίκτη της μουσικής βιομηχανίας, το «λαϊκό» και τον ανερχόμενο, την «trap». Κομμάτι αυτού του ανταγωνισμού είναι και το #Cancel_trappers. Η κυρίαρχη εκδοχή του «λαϊκού ρεπερτορίου» κι η κυρίαρχη εκδοχή της «trap», αν παρατηρήσουμε προσεκτικά μοιράζονται ακριβώς τις ίδιες παθογένειες και δεν είναι τυχαίο που πολλές φορές απευθύνονται και στο ίδιο κοινό. Η βία, ο σεξισμός, ο υπερκαταναλωτισμός, ο ατομικός δρόμος, η θεώρηση του εαυτού ως το κέντρο του σύμπαντος, είναι μόνο μερικά από τα κοινά στοιχεία που συναντάει κανείς. Η μουσική βιομηχανία, για όποιο είδος κι αν μιλάμε, ρομαντικοποιεί τον σεξισμό, το γρήγορο χρήμα, εξωραΐζει την «παραβατικότητα» και την βία, τροφοδοτεί και αναπαράγει την αυτοπροβολή και τον ναρκισσισμό όπου την συμφέρει κι όταν το πράγμα ξεφύγει, προσπαθεί να επαναφέρει τους καλλιτέχνες στην τάξη, ή να τους κλείσει τις πόρτες. Υπό αυτήν την έννοια δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι η στήριξη τέτοιων αιτημάτων περί ακύρωσης της «trap» αποτελεί με κάποιο τρόπο κομμάτι κάποιας λύσης, ή έστω ένα στάδιο στην ψηλάφηση κάποιου προβλήματος. Κι αυτό διότι το μόνο που κάνει είναι να εξυπηρετεί συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, ικανοποιώντας ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που προσποιείται ότι βρίσκεται σε σοκ.

Από το βράδυ που συνέβη το περιστατικό, ξεδιπλώνονται στις οθόνες μας άναρθρες κραυγές περί «τεράτων που θα επηρεάσουν τα παιδιά μας», περί «κακών προτύπων» ακόμα και περί «κατάντιας της νεολαίας». Μάλιστα σε ορισμένα από τα συγκεκριμένα «σεντόνια οργής» μπήκαμε στον πειρασμό να αντικαταστήσουμε την λέξη «trap» με τις λέξεις «rave», «metal», «rock» και μαντέψτε… Βγάζουν το ίδιο νόημα που βγάζανε και πριν.

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής. Δικαιούται ένα κομμάτι μιας μεγαλύτερης ηλικιακά γενιάς ανθρώπων να παθαίνει σοκ στο άκουσμα της βίας, του σεξισμού, του υπερκαταναλωτισμού και της αυτοπροβολής; Είναι ή δεν είναι υποκριτικό η γενιά που έκαιγε τα λεφτά της στα μπουζούκια να κουνάει το δάχτυλο στα πιτσιρίκια που θέλουν να αγοράσουν χρυσή καδένα; Είναι ή δεν είναι υποκριτικό η γενιά που γνώριζε για τις σεξουαλικές κακοποιήσεις και τις παραβιαστικές συμπεριφορές γύρω της και δεν μίλαγε, να κουνάει το δάκτυλο στην γενιά του #metoo παραθέτοντας στίχους περί πουτάνων και chinchilla; Είναι ή δεν είναι χυδαίο να θεωρεί κανείς πως η άνοδος του επιπέδου της βίας αλλά και της ανοχής σε αυτήν, οφείλεται γενικά κι αόριστα στα λάθος πρότυπα της νεολαίας και στην άνοδο της trap;

Αυτή η νεολαία δεν σοκάρεται τόσο εύκολα όμως. Ζει με την αστυνομία πάνω από το κεφάλι της, με τον φόβο της καταστολής στις πλατείες και στις σχολές. Είδε τους συμφοιτητές και τους φίλους της να βασανίζονται από την αστυνομία. Ζει την μετάλλαξη του κράτους πρόνοιας-σε κράτος τιμωρό, γνωρίζει ότι είναι η πρώτη γενιά που ζει και θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της. Παλεύει να ονειρευτεί εντός ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν δίνει δεκάρα για αυτήν. Που την οδηγεί στην δια βίου μάθηση και την επισφάλεια. Παλεύει να τελειώσει την σχολή κάτω από δύσκολες συνθήκες, δουλεύει με 600 ευρώ και ελαστικά ωράρια, προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν όλο και πιο φτωχοποιημένο κόσμο, όλο και πιο άγριο, όλο και πιο γρήγορο, όλο και πιο ανταγωνιστικό, με όλο και λιγότερες ευκαιρίες, με όλο και σφοδρότερες συγκρούσεις. Είδε νεκρό τον Παύλο Φύσσα από χέρι φασίστα, τους είδε να σουλατσάρουν στις γειτονίες, να κυνηγάνε τους αδύναμους. Είδε τα σκοτεινότερα αντανακλαστικά της κοινωνίας να βγαίνουν στην επιφάνεια. Παλεύει να βρει την ταυτότητα της και να αναπνεύσει κοινωνικά. Παλεύει να ζήσει σε έναν αξιοβίωτο πλανήτη. Βλέπει γύρω της τον πόλεμο, τους εξοπλισμούς, τα κορμιά των μεταναστών στις παραλίες των πανέμορφων ελληνικών νησιών. Καταλαβαίνει ότι ο κόσμος μπορεί να μην είναι ποτέ ξανά ο ίδιος.

Αναρωτιέται κανείς από όλον αυτόν τον συρφετό ηθικολόγων πως μεγαλώνουν τα παιδιά στις δυτικές συνοικίες των πόλεων; Αναρωτήθηκε κανείς πόσα παιδιά βλέπουν την ωμή βία μπροστά τους και πόσα την έβλεπαν πριν 30 χρόνια; Αναρωτήθηκε κανείς αν η ελληνική οικογένεια είναι λιγότερη βίαιη από ό,τι ήταν; Αναρωτήθηκε κανείς τι προκαλεί την «εγκληματικότητα», τι προκαλεί την βία, πως συνδέεται με την φτώχεια και την έλλειψη προοπτικής που βιώνει κατά πλειοψηφία μια ολόκληρη γενιά; Αναρωτήθηκε κανείς πως η ελληνική κοινωνία ανέθρεψε τόσους γυναικοκτόνους, τόσους νταήδες, τόσους τραμπούκους;

Και τί βρίσκει τότε η νέα γενιά σε αυτήν την εξόχως προβληματική εκδοχή της «trap»; Μην γελιόμαστε, το γκανγκστεριλίκι, η χλιδή, η αντικειμενοποίηση του σώματος είναι το περιτύλιγμα. Η ουσία είναι η αντίληψη ότι ο καθένας μόνος του θα τα καταφέρει, το success story, ο μύθος του παιδιού που τα κατάφερε μόνο του χωρίς να λυγίσει στις πιέσεις, η αποθέωση του ατομικού, η αίσθηση ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος, μόνο εσύ κι ο στόχος. Αυτό το ιδεολόγημα το μαθαίνει καλά η κοινωνία στα παιδιά της, όσο κι αν την απωθεί η συγκεκριμένη έκφραση του.

Είναι γεγονός ότι η κοινωνία σοκάρεται όταν βλέπει απότομα τον εαυτό της στον καθρέπτη. Προτιμάει να σιωπά και να εξεγείρεται μόνο απέναντι σε εύκολους στόχους. Αυτή τη στιγμή ένα μεγάλο κομμάτι της, τσουβαλιάζει ένα ολόκληρο μουσικό είδος μέσα στο οποίο υπάρχουν και πολύ δημοφιλείς ριζοσπαστικές φωνές, προκειμένου να αποτινάξει τις ενοχές της.

Να το πάρουμε χαμπάρι όμως, η ελληνική νεολαία δεν σοκάρεται από μια συμπλοκή με γυμνά χέρια και θα σοκάρεται όλο και λιγότερο όσο η ζωή χειροτερεύει, όσο δεν βρίσκει προοπτική και όσο προσπαθεί με όρους κανιβαλιστικούς να επιβιώσει σε ένα σύστημα που όλο και στενεύει. Όσο της μαθαίνει η ίδια η κοινωνία να στρέφεται πρώτα ενάντια στους πιο αδύναμους και ποτέ απέναντι στους δυνατούς που αποφασίζουν για την ζωή της. Η νεολαία ξέρει πολύ καλύτερα τι σημαίνει βία, τι σημαίνει σεξισμός, τι σημαίνει καταπίεση. Δεν ζει σε γυάλα, σε αντίθεση με όσους προσπαθούν να απαντήσουν σε αυτήν την πραγματικότητα με όρους ηθικής.

Τους προτρέπουμε να σπάσουν την γυάλα, να κοιτάξουν στα μάτια και να αναμετρηθούν με τις πραγματικές σύγχρονες αντιθέσεις που βιώνει η νέα γενιά. Και παρακαλούμε να απομακρύνουν το μονίμως κινούμενο δείκτη του χεριού τους από μπροστά μας. Mας κόβει την θέα.

____________

*Κωνσταντίνος Θεοδωρίδης, προπτυχιακός φοιτητής ΗΜΜΥ στην Πολυτεχνική Σχολή Ξάνθης του ΔΠΘ,

Γιώργος Γράβας, προπτυχιακός φοιτητής Γεωπονίας του ΑΠΘ

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα των Συντακτών

The post Τραπ: Ο ηθικός πανικός ως μηχανισμός άμυνας της κοινωνίας appeared first on Void Network.

Το 20ωρο video για τα 30 χρόνια του Κενού Δικτύου και του Indie Free Festival δεν είναι ένα αναμνηστικό αφιέρωμα αλλά αντιθέτως μια καταγραφή 96 συγκροτημάτων της ζωντανής underground σκηνής σήμερα, σε μια από τις καλύτερες εποχές της. Φυσικά, σαν όλα  τα όνειρα που ζήσαμε και ζούμε, οι αναμνήσεις εμφανίζονται ξαφνικά, αποσπασματικές, σύντομες, με κατεστραμμένο ήχο, θολές εικόνες από στιγμές ευτυχίας σε παλιότερα festival, συμμετοχές από σπουδαίους καλλιτέχνες του εξωτερικού, φίλοι και φίλες που χάθηκαν ή δεν ζουν πια, συναντούν νέους εραστές της τέχνης που δημιουργούν και ονειρεύονται την αντικουλτούρα της εποχής μας.  

ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΚΥΒΕΡΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟΙ.
ΒΡΕΣ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ!

Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

https://voidnetwork.gr

PART  1-

Rock- Indie- Post Punk- New Wave-

(με σειρά εμφάνισης)

Kostadis Michail- Horror Vacui  – Tasos Sagris & WhoDoes  – The Groove Machine – Χωρίς Περιδέραιο – Lost Bodies – Λευκή Συμφωνία – Παιδιά της Παλαιότητας – Θάνος Ανεστόπουλος – Διάφανα Κρίνα – Someone Who Isn’t Me – Kalte Nacht – Johny Labell – Das Noir – Kristof  – Νalyssa Green – Convex Model – Τοxic Rabbits – Selofan – Aντί  – R.R. Hearse + Ex Humans – R.R. Hearse + Laughing Headache  – Magic De Spell – Empty Frame – New Zero God – Three Way Plane – Γκούλαγκ  – Lord 13 – The Screaming Fly – Παιδί Τραύμα  – Volor (Canada) – Vassilina – Βασίλης Τσονόγλου – Στάθης Δρογώσης – Papazo – Monsieur Domani – Antonis Antoniou – Mucha Trela – Don Stavrinos – Dirty Fuse – Dury Dava – Bokomolech – Mechanimal   – Theodore – The Bonnie Nettles – Closer – Kuniyoshi Yamada (Japan) – Paradox Obscure  – Krystal Ann – Kristian + Γυάλινη Οθόνη – Μύκητες  – Αέρα Πατέρα – The Fuzzy Nerds – Purple Overdose – Cosmic  Shadows – The Absorbus Machine – Fundracar

PART  2 –

Psy Trance- Techno- Experimental- Dub Reggae- Hip Hop

(με σειρά εμφάνισης)

Indie Free Festival – Psychedelic Trance Stage memories intro- Total Eclipse (France)- Martian Arts – Cactus Arising – DJ Fluoelf  (Spain)- Iraklis Mindphaser – Orestis (Celestial Textures)- Polymorphia- DJ Aria – Sishiva – Siam – Gabriel Le Mar (Germany) – Junior X – Mike Akida – Uma Alma – Stefan Torto   – State Azure – Dimitris Tsironis – 2bybukowski – Forestis -Lo.renzo (Italy) – Chaotic War – Haris P. aka Fishimself – Atypikal  – Odile Nyx – Jokasti & Nek -Schwefelgelb (Germany) – In Trance 95 – Camabuca – Criterion Records – Alcalica – Palyrria – Direct Connection – Vlastur Dub Band – Zion Train feat. Cara Jane Murphy (UK)- Road Duck  – DJ Differ – Boozik – Killah P – Ραμμένος Άσσος – Mentira Witch Project

Φέτος συμπληρώνονται 31 χρόνια από τότε που μια παρέα φίλων, «Η Ομάδα στον Τρόμο του Κενού», αποφάσισε για πρώτη φορά να διοργανώσει το Indie Free Festival στο κέντρο της Αθήνας. Από τότε και μέχρι πριν το ξέσπασμα της πανδημίας covid-19, η συλλογικότητα που μετονομάστηκε σε «Κενό Δίκτυο» μετά το 1996, πραγματοποιεί κάθε χρόνο, ανάμεσα σε πολλές άλλες εκδηλώσεις, το ελεύθερο φεστιβάλ της ανεξάρτητης σκηνής όπου εμπνευσμένοι καλλιτέχνες συμμετέχουν παρουσιάζοντας υψηλού επιπέδου παραγωγές στις διαφορετικές σκηνές του. Πλάι στους αναρίθμητους αυτούς δημιουργούς, χιλιάδες άνθρωποι με τη συμμετοχή τους αγκάλιασαν ξανά και ξανά το Indie Free και συνέβαλαν σε μια ατμόσφαιρα ενότητας που εξ αρχής ως διοργανωτές μας ενδιέφερε να φέρνει σε επαφή τους συμμετέχοντες με ένα γαλαξία συμβόλων, πρακτικών και νοημάτων.

Το Κενό Δίκτυο δεν σταμάτησε ποτέ από το 1990 να διοργανώνει μουσικές εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο στο δημόσιο χώρο. Στηρίζοντας έμπρακτα τους καλλιτέχνες θεωρούμε ότι η μουσική – μέσα από τις ανάλογες κινηματικές διαδικασίες- μπορεί να προσφερθεί ως δώρο έξω από εμπορευματικές σχέσεις και να αποτελεί μια όψη των ελευθεριακών αντιλήψεων και του τρόπου πραγμάτωσης τους μέσα από εξισωτικές σχέσεις. Όλα αυτά τα χρόνια το Indie Free Festival αποδεικνύει ότι οι αυτοοργανωμένοι, αντιεραρχικοί θεσμοί τείνουν αποτελεσματικά να αντικαταστήσουν τον κόσμο του κέρδους και του γενικευμένου ψέματος. Το Indie Free αποτελεί μία μόνο στιγμή αυτής της αλλαγής που συντελείται σταδιακά, αλλά συμβαίνει παντού, σε όλους τους δημόσιους χώρους που μας ανήκουν, υπερασπιζόμαστε και κατέχουμε συλλογικά. Στα πανεπιστήμια, τις καταλήψεις και τα κοινωνικά κέντρα, στους δρόμους, στις πλατείες και στα πάρκα της πόλης, στις κοινότητες, τις παραλίες και τα βουνά της υπαίθρου, αλλά και όπου αλλού οι άνθρωποι διεκδικούν τη ζωή τους, αναδύεται και προετοιμάζεται διαρκώς ένας αντιηγεμονικός πολιτισμός από όσους βαδίζουν μαζί τον δρόμο της κοινωνικής χειραφέτησης. Και όσο θα συνεχίζουμε να συναντιόμαστε ανακαλύπτοντας μέσα μας έναν πιο όμορφο κόσμο, κανείς δεν θα μπορεί να αποτρέψει τη μετασχηματιστική αυτή διαδικασία.

Τα εμπόδια που συναντάμε προς αυτή την κατεύθυνση είναι, ωστόσο, πολλαπλά. Τίθενται από διαφορετικούς δρώντες και από ελεγκτικούς μηχανισμούς, αλλά υπάρχουν και μέσα μας ως εσωτερικευμένο σύνολο κανόνων, τάσεων και προδιαθέσεων. Καθώς η νεοφιλελεύθερη ρύθμιση παραδίδει με κυνισμό την κοινωνία στην μιντιακή προπαγάνδα, την αισθητική της αντίδρασης και τον πολιτικό απολυταρχισμό, αναρίθμητες περιοχές της κοινωνικής ζωής ομογενοποιούνται. Αναφορικά με την καλλιτεχνική δημιουργία, οι θεσμικοί ‘προστάτες’ της τέχνης είναι πολλοί. Το κράτος καταρχήν- εκτός από τον εξορθολογισμό του κόσμου και το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής και συμβολικής βίας- ελέγχει την καλλιτεχνική παραγωγή ως «Πολιτισμό». Δίπλα του όμως, απαλλαγμένα από την αρχαιολατρεία και το φολκλόρ, βρίσκονται επίσης ιδιωτικά ιδρύματα με αξιοσημείωτους πόρους που δεν υποστηρίζουν απλά εναλλακτικές και πειραματικές μορφές αλλά τις ‘καταβροχθίζουν’ υλικά και ιδεολογικά γελοιοποιώντας την πολιτική ορθότητα και καθιστώντας την τέχνη ένα άνευρο εργαλείο του marketing που απαιτεί διαρκή παραγωγή και άντληση πόρων. Αυτός ο ‘από τα πάνω’ έλεγχος και η αφομοίωση συγκεκριμένων όψεων του underground συγκλίνει επικίνδυνα με την νεοφιλελεύθερη οικονομία και ως εκ τούτου αναπαράγει συγκεκαλυμμένα τον ταξικό ρατσισμό των ελίτ. Μπορεί τα χρήματα εκεί να αφθονούν, όπως και η πολυτέλεια των μέσων, αλλά η ακριβοπληρωμένη διαφήμιση συνεχίζει να χάνεται μέσα στο πληροφοριακό χάος του διαδικτύου ακριβώς επειδή δεν μπορεί να υποκινήσει καμία εμπειρία που να αξίζει να βιωθεί και δεν μπορεί να αρθρώσει καμία λέξη που να αξίζει να ειπωθεί. Γνήσιοι συμπαραγωγοί μιας γενικής κρίσης βιώματος, τέτοιοι «φορείς» δεν έχουν τίποτε να υπερασπιστούν εκτός από τα προνόμια των ιδρυτών τους.

Θα πρέπει, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε ότι ενώ στα μάτια πολλών, ιδίως των συντηρητικών όλων των αποχρώσεων, η πολιτική και η αισθητική συνδέονται τόσο ώστε συχνά το ένα να σηματοδοτεί το άλλο, οι “επίσημοι” φορείς της οικειοποίησης και της οικονομικής εκμετάλλευσης του πειραματικού στοιχείου είναι τολμηροί με τα σύμβολα. Τα απελευθερωτικά σύμβολα απογυμνώνονται από το αντισυμβατικό τους περιεχόμενο, μεταστρέφονται και εγγράφονται σε αυτά νέα νοήματα με τρόπο που τα εντάσσει σε εκμεταλλευτικές κοινωνικές διαδικασίες και σχέσεις. Πρόκειται, βεβαίως, για την εμπορευματοποίηση του αντιηγεμονικού που συντελείται με μεγαλύτερη ταχύτητα εκεί όπου απουσιάζει η πρόθεση να διατηρήσουμε τον ελευθεριακό μας χαρακτήρα, όπου οι σχέσεις μας μετατρέπονται και αυτές σε εμπόρευμα ή αδιαφορούμε να αναλάβουμε αποφασιστικά την αμφισβήτηση και την μεταστροφή των συμβόλων της κυριαρχίας. Από το πρακτικό σφάλμα μιας εγωιστικής και  εσωστρεφούς ταυτότητας, που καταστρέφει τον κόσμο και ίσως σύντομα θα μας κοστίσει την αρμονική συνύπαρξη όλων των όντων, θα απαλλασσόμασταν πολύ πιο εύκολα αν θυμόμασταν ότι τα σύμβολα και οι κανόνες στερούνται πάντα εγγενούς περιεχομένου, όλα σηματοδοτούν ότι αποφασίζουμε να σημαίνουν και για αυτό τα πάντα μεταβάλλονται από την ανθρώπινη επινοητικότητα μέσα στο χρόνο.

Η επινοητικότητα πλήττεται πάντοτε όταν επικρατεί η συνήθεια.  Στην καθημερινή μας ζωή, ακόμη και στην παιγνιώδη δραστηριότητα που αποκαλούμε «διασκέδαση», κάποιες φορές εγκλωβιζόμαστε ανάμεσα σε ανθρώπους με τους οποίους στην πραγματικότητα έχουμε πολύ λίγα να πούμε. Το ενδεχόμενο να συναντιόμαστε σπανίως με τους ανθρώπους που θα θέλαμε να συμπράττουμε περισσότερο είναι μεγάλο. Ενώ η πιθανότητα να βρισκόμαστε διαρκώς σε ανιαρούς χώρους και περιστάσεις όπου ουσιαστικά βιώνουμε αδιάφορες στιγμές και πλαστικές αναπαραστάσεις της βαθιάς μας επιθυμίας, μοιάζει μάλλον με βεβαιότητα. Όταν μιλάμε για τη σύντομη ζωή μας, το να συνηθίζεις στο μέτριο, το ψεύτικο, το αδιάφορο και το εξαναγκαστικό είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα.  

Ακριβώς για αυτόν το λόγο, η αναζήτηση των στιγμών και των τόπων, της μουσικής και των ανθρώπων που μπορούν να δημιουργούν συνταρακτικά περιβάλλοντα ελευθερίας σαν το Indie Free Festival πιστεύουμε πως είναι καθοριστική. Μπορούμε να κάτσουμε σπίτι με τους αγαπημένους μας και απλά να πεθάνουμε από ανία μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας διάφορους γελοίους να συνομιλούν και να διαγωνίζονται μεταξύ τους, απολαμβάνοντας την σκλαβιά μας. Ή μπορούμε να συμπαρασύρουμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους (ανεξαρτήτως ηλικίας) στην αναζήτηση και την διεκδίκηση μιας εμπειρίας που μεταμορφώνει τον εαυτό και τους άλλους. Υπό αυτή την έννοια, η δημιουργία καταστάσεων στις οποίες έλκουμε ο ένας τον άλλο μέσα σε ουτοπικές εφήμερες ζώνες είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας.

Έχουμε σίγουρα πολλά να δώσουμε ο ένας στον άλλο και σε όσους θα βρεθούν δίπλα μας, ειδικά εκεί όπου η καλλιτεχνική παραγωγή παρουσιάζεται αδιαμεσολάβητα. Το λάθος θα ήταν να νομίσουμε ότι τις εμπειρίες και την αισθητική των νεανικών μας χρόνων θα πρέπει να τις διαδεχτεί μια ωρίμανση γεμάτη συμβιβασμούς και υπαναχωρήσεις. Αγκαλιάζουμε το νέο, το καινούργιο ή το κοινωνικά αναπόφευκτο (υποχρεώσεις, δουλειές, παιδιά, σκυλιά), όμως ο πειραματισμός με νέα αντιηγεμονικά πρότυπα ζωής και η προσωπική μεταμόρφωση δεν παύει, δεν σταματά. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την πραγματική ‘ήττα’, δηλαδή την επιστροφή στις συντηρητικές αντιλήψεις των προηγούμενων (φοβισμένων) γενιών και της κυριαρχίας. Θα σήμαινε, επομένως, την αναπαραγωγή από εμάς τους ίδιους όλων εκείνων των κυρίαρχων σχέσεων, των αξιών, των τρόπων και των πολιτισμικών μορφών που βρίσκονται παντού γύρω μας και αντιπροσωπεύουν την αποδοχή των ανισοτήτων (άντρας / γυναίκα, πλούσιος / φτωχός, γηγενής / ξένος, λευκός / μαύρος) και των μηχανισμών που τις διαμορφώνουν. Με δυο λόγια θα σήμαινε τη διαιώνιση της υποταγής μας .

Λέμε, λοιπόν, πως ο πειραματισμός μας με νέες εκδοχές της ανθρώπινης επαφής και της κοινωνικής συνάφειας – και αυτό ακριβώς είναι το Indie Free Festival στον πυρήνα του- όχι μόνο δεν μπορεί να σταματά, αλλά πρέπει να αποκτά καινούργιο βάθος μέσω και λόγω των συνειδητοποιήσεων μας. Το ότι συνεχίζουμε μέσα από την εμπειρία 30 χρόνων συλλογικής ζωής να αναζητούμε νέα πρότυπα συμπεριφοράς, νέους τρόπους καλλιέργειας του εαυτού και διαμόρφωσης του συλλογικού βίου, μας δίνει τη δύναμη και την έμπνευση να είμαστε ακόμη πιο δημιουργικοί, ευαισθητοποιημένοι και ειλικρινείς, και άρα ισότιμοι και ενωμένοι.

Η ετερόδοξη νυχτερινή κοινωνικότητα της εκστατικής γιορτής -κάτι που με διάφορες μορφές βρίσκεται μαζί μας εδώ και αιώνες- είναι μία μόνο όψη της ζωής και του πολιτισμού στον οποίο θα θέλαμε να ζούμε. Σε ένα τμήμα της δικιάς μας γενιάς συναντήθηκαν συνειδητά ή μη, όλα τα σημαντικά ριζοσπαστικά ρεύματα (πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά) των τελευταίων δεκαετιών. Αυτό ας το θυμόμαστε κάθε φορά που επιχειρούμε να διακρίνουμε ανάμεσα στη ‘σωστή’ και τη ‘λάθος’ αντίληψη στην ελευθεριακή θέαση του κόσμου- όσα κάνουμε γεννούν τους κόσμους που ζούμε.

Ευχαριστούμε όλους όσους και όσες με την παρουσία τους και την συμμετοχή τους όλα αυτά τα χρόνια αγκάλιασαν το Κενό Δίκτυο και συνέβαλαν στην πραγμάτωση των εκδηλώσεων και των δράσεων της συλλογικότητας.

Είμαστε πολλές χιλιάδες φίλοι και φίλες, είμαστε η ελπίδα της Γης, οι πιο όμορφοι άνθρωποι του κόσμου.

Η πραγματικότητα δεν υπάρχει!

Επανανοηματοδότησε την καθημερινότητα σου

Βρες έναν τρόπο για να συναντηθούμε

Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

social media: https://www.facebook.com/kenodiktuo

The post Indie Free Festival- 30 Years Anniversary- 96 bands- 20h.video appeared first on Void Network.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΧΙΠ ΧΟΠ ΚΑΦΕΝΕ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ

Στις 18/01/20 διοργανώσαμε ένα hip hop live στη Νομική Σχολή Αθηνών. Κατά τη διάρκεια του live παρατηρήθηκαν μικροεπεισόδια και κινητικότητα στο πάρκο έξω απ’ το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, από μικρή ομάδα ατόμων που δεν είχαν καμία σχέση με τη διοργάνωση και το κοινό του live. Λόγω αυτού στο σημείο έσπευσαν κατασταλτικές δυνάμεις της ομάδας ΔΕΛΤΑ και ΜΑΤ οι οποίες συγκρούστηκαν με τη συγκεκριμένη ομάδα ατόμων.

Με αφορμή το γεγονός αυτό, οι δυνάμεις της αστυνομίας θεώρησαν σκόπιμο να επιτεθούν στο χώρο διεξαγωγής της συναυλίας, αδιαφορώντας για τη συσχέτισή του με τα γεγονότα που προαναφέρονται και κατ’ επέκταση θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια και τις ζωές του μεγάλου πλήθους των παρευρισκομένων.

Εισέβαλαν στον προαύλιο χώρο της σχολής πετώντας χειροβομβίδες κρότου λάμψης, δακρυγόνα και συλλαμβάνοντας τυχαία άτομα που παρακολουθούσαν τη συναυλία. Ύστερα από αποδοκιμασίες και αντίδραση του κόσμου, που τους απώθησε με σθένος, αποχώρησαν από το προαύλιο προσωρινά. Στη συνέχεια επέστρεψαν μη διστάζοντας να πετάξουν δακρυγόνα στην κεντρική εσωτερική πόρτα και σαν αποτέλεσμα επικράτησε πανικός. Τότε το πλήθος έτρεξε στο εσωτερικό του κτηρίου όπου η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική.

Η αντίδρασή μας ήταν άμεση, οδηγώντας τον κόσμο προς την έξοδο κινδύνου της οδού Σίνα. Δυστυχώς, όμως, καθώς αποχωρούσε ο κόσμος δέχθηκε εκ νέου επίθεση απ’ τα ΜΑΤ στη συμβολή των οδών Σίνα και Σόλωνος, όπου κυνηγήθηκε μέχρι τα Εξάρχεια.

Από τα άνωθεν γεγονότα υπήρξαν έξι προσαγωγές εκ των οποίων οι δύο μετατράπηκαν σε συλλήψεις και μάλιστα με βαρύ κατηγορητήριο που δεν ευσταθεί. Είναι, μάλιστα, πρωτοφανές ότι για πρώτη φορά τίθεται το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας κατά αστυνομικού μαζί με άλλα κακουργήματα χωρίς να υπάρχουν σχετικά αποδεικτικά στοιχεία.

Το συγκεκριμένο συμβάν δεν μας εκπλήσσει, λόγω της πολιτικής και των κατασταλτικών μεθόδων που ακολουθούν οι κυβερνήσεις, με μεγαλύτερη μάλιστα ένταση το τελευταίο χρονικό διάστημα σε καταλήψεις, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στέκια, σε κόσμο του αγώνα καθώς και αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα σαν το δικό μας. Ο Χιπ Χοπ Καφενές στέκεται απέναντι σ’ αυτές τις πρακτικές και μεθόδους τρομοκρατίας. Στεκόμαστε δίπλα στους δύο συλληφθέντες και συνεχίζουμε τον ποικίλο τρόπο δράσης μας εντονότερα και πιο δυναμικά.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΑ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΣ
Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΧΙΠ ΧΟΠ ΚΑΦΕΝΕΣ

The post Δολοφονική επίθεση ΜΑΤ με δακρυγόνα σε συναυλία στη Νομική- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του Χιπ Χοπ Καφενε appeared first on Void Network.