___________

To Aόρατο Χέρι μας πνίγει

“Το Αόρατο Χέρι είναι ένας από τους πιο ανθεκτικούς μύθους των (νεο)κλασσικών οικονομικών. Η μαγική του δύναμη είναι να διασφαλίζει την μεγιστοποίηση του κοινωνικού οφέλους όσο ο καθένας δρα με βάση το ατομικό του συμφέρον διαμέσου της αγοράς -φαινομενικά. Αλλά τι θα συνέβαινε αν το Αόρατο Χέρι ήταν λιγότερο αγαθό από αυτό; Ο πρόσφατος χείμαρρος εικόνων αστυνομικής βίας που προήλθαν από τις Η.Π.Α., με έβαλαν σε σκέψεις μήπως αυτό είναι δουλειά του Αόρατου Χεριού –το κράτημα σε λειτουργία του σχήματος Πόντσι που αποκαλούμε καπιταλισμό. Ίσως ήταν το Αόρατο Χέρι που χτύπησε την πόρτα του συντρόφου μου λίγα χρόνια πριν απαιτώντας την άμεση πληρωμή ενός παλιού χρέους, “ή αλλιώς”. Ίσως ήταν το Αόρατο Χέρι που πυροδότησε την βίαιη έκρηξη που κατέστρεψε τις 46.000 χρόνων ιερές σπηλιές των Puutu Kunti Kurrama και Pinikura φυλών στο φαράγγι του Juukan, για λογαριασμό του Rio Tinto.”

(Το Αόρατο Χέρι, ένα καλλιτεχνικό εγχείρημα από την Lara Luna Bartley@MoneyLab#X)

Το Αόρατο Χέρι ξεκάθαρα πνίγει την ανθρωπότητα, όπως ο Gunther Anders είχε προβλέψει ήδη από τα χρόνια μετά την Hiroshima και το Nagasaki. Στο κείμενο του, Εμείς, Οι Γιοί του Άιχμανν, o Anders γράφει ότι το πρότυπο του Ναζισμού θα φτάσει στην τελειότητα όταν η τεχνολογία πάρει το πάνω χέρι στα ανθρώπινα όντα. Το Άουσβιτς ήταν το πρώτο πείραμα στην βιομηχανική διαχείριση της εξόντωσης, και σήμερα οι συνενωμένες δυνάμεις της τεχνολογίας και του ρατσισμού προετοιμάζουν τo Endlosung σε πλανητική κλίμακα. Όπως έγραφε ο Anders:

“Μπορούμε να περιμένουμε ότι η φρίκη του Ράιχ θα επισκιάσει κατά πολύ την φρίκη του Ράιχ του παρελθόντος. Αναμφίβολα, όταν μια μέρα τα παιδιά ή τα εγγόνια μας, περήφανα με την τέλεια “συμηχανοποίηση” τους, κοιτάξουν από τα σπουδαία ύψη του χιλιόχρονου Ράιχ τους κάτω στην αυτοκρατορία του χθες, στο αποκαλούμενο “τρίτο” Ράιχ, θα τους φανεί απλά ένα ελάσσων, επαρχιώτικο πείραμα.” (Εμείς, Οι Γιοί του Άιχμανν)

Αυτή η αποκαρδιωτική πρόβλεψη πραγματοποιείται. Ο αυτοματισμός της εξόντωσης, σύμφωνα με τον Anders, είναι η ουσιαστική συνεισφορά που έφερε ο Ναζιστικός μηχανισμός, και στην μεταμοντέρνα και μεταβιομηχανική εποχή, το εγχείρημα της αυτοματοποιημένης εξόντωσης μπορεί να υλοποιηθεί σε μια πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από ότι στην εποχή του Hitler.

Τι δεν μπορούσαμε να δούμε το ’70

Οι ακτιβιστές που ενηλικιώθηκαν στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα δεν ήταν προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν μια επιστροφή τόσο άγρια όσο αυτή που κάποτε χαρακτήρισε τον Ναζισμό. Αλλά στον νέο αιώνα, η αγριότητα αυτή επέστρεψε: η διακυβέρνηση του Trump έχει επαναφέρει φρικώδη θεάματα όπως ο χωρισμός παιδιών μεταναστών από τις οικογένειες τους, μια από τις αμέτρητες πράξεις απάνθρωπης βίας που λαμβάνουν χώρα ανά την υφήλιο, και συγκεκριμένα ενάντια των μεταναστών.

Η κουλτούρα της Ιταλικής Αυτονομίας, στην οποία ήμουν συμμετέχων τότε, προέβλεψε πολλές πλευρές του τωρινού μετασχηματισμού στο πεδίο της εργασίας, της τεχνολογίας και της ταξικής σύνθεσης, αλλά ήταν ουσιαστικά ανήμπορη να δει την εξάντληση της οικονομικής ανάπτυξης και ήταν εξίσου ανίδεη για την επίμονη δυναμική της φασιστικής υποκειμενοποίησης.

Παρά την έκδοση της μελέτης πάνω στα Όρια της Ανάπτυξης (1971), απλά δεν συνειδητοποιήσαμε τις μακροχρόνιες επιδράσεις που συνεπάγονται την κατάρρευση του φυσικού περιβάλλοντος, ούτε εκτιμήσαμε πλήρως τις επιδράσεις της ψυχικής κατάρρευσης που προκαλείται από την απεριόριστη εκμετάλλευση των διανοητικών ενεργειών.

Αυτός είναι ο λόγος που, αν θέλουμε να σκεφτούμε τις στρατηγικές του σύγχρονου κινήματος και τις τακτικές μορφές αντίστασης που απαιτούνται τώρα, δεν θεωρώ ότι η εμπειρία μου με το Ιταλικό ’70 βοηθάει ιδιαίτερα.

Στις ακόλουθες σημειώσεις, προσπαθώ να επαναπροσδιορίσω την πιθανότητα μιας αυτόνομης υποκειμενοποίησης μέσα από τον ορίζοντα του αφανισμού που σηματοδοτεί η πανδημική κατάρρευση.

Σπασμός

Το φθινόπωρο του 2019 ένας σπασμός συντάραξε το πλανητικό σώμα: από το Hong Kong στην Bogota, από την Barcelona στην Beirut, Quito, Βαγδάτη, La Paz, Santiago και Valparaiso, νέοι άνθρωποι, κυρίως άνεργοι και επισφαλώς εργαζόμενοι βγήκαν στους δρόμους σε ένα είδους παγκόσμιας διαμαρτυρίας. Καμία κοινή στρατηγική δεν ήταν ορατή σε αυτόν τον αναβρασμό, ούτε κοινοί στόχοι. Αυτό που ήταν κοινό, ωστόσο, ήταν μια αίσθηση πνιγμού, αφόρητου πόνου, η αίσθηση της απόγνωσης που εκφράζεται στις λέξεις, “δεν μπορώ να αναπνεύσω”. Τρεις σχετικές ταινίες πιάνουν αυτήν την στιγμή: Joker του Todd Phillips, Parasite του Bong Joon-ho, και Sorry we missed you του Ken Loach.

Ύστερα, μετά τον σπασμό, η κατάρρευση.

Η πανδημία που εξαπλώθηκε τους πρώτους μήνες του 2020 έδρασε σαν ένα είδος ψυχο-ύφεσης: η παγκόσμια μηχανή σταμάτησε απότομα.

Αυτός ο κλονισμός δεν θα έπρεπε να αναγνωστεί σαν ένα απομονωμένο γεγονός, αλλά αντίθετα σαν μια αποκάλυψη των καταστροφικών διαδικασιών που ήταν ήδη δρομολογημένες για πολλά χρόνια και οι οποίες ξαφνικά συγκρούστηκαν όλες μαζί: οικονομικός μαρασμός, περιβαλλοντική καταστροφή, ψυχική αδυναμία του κοινωνικού οργανισμού εξαντλημένου από την τεχνοοικονομική επιθετικότητα και την ψηφιακή επιτάχυνση της νευρικής διέγερσης.

Αποκάλυψη

Ετυμολογικά, αυτή είναι μια Αποκάλυψη: μια στιγμή αλήθειας στην οποία γίνεται σαφές ότι η νεοφιλελεύθερη οικονομία είναι ασύμβατη με την επιβίωση την ανθρωπότητας. Τι είναι ο νέος ορίζοντας που ανακαλύπτουμε (όχι και τόσο) σταδιακά στο κατώφλι της πανδημίας; Ο αφανισμός. Αυτή η λέξη, που ποτέ δεν άνηκε στο λεξιλόγιο της πολιτικής, παίρνει την κεντρική σκηνή στην κοινωνική φαντασία για πρώτη φορά στην ιστορία.

Αγωνιώδη κινήματα για την φιλελεύθερη δημοκρατία και την νέο-αντιδραστική ταυτότητα (εθνική, φυλετική, θρησκευτική, πολιτισμική, και λοιπές) συγκλίνουν προς τον παγκόσμιο εμφύλιο πόλεμο: ταυτοτικές συγκρούσεις σε κάθε χώρα του κόσμου, βία κατά των μεταναστών, και γεωπολιτικό χάος. Η οικονομική επιθετικότητα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης έχει ενισχύσει την ανοιοκρατία του Trump: γηραιά λευκά αρσενικά με άνοια, που έχουν εμμονή με την εξαφάνιση της κυριαρχίας τους, με την ανικανότητα τους.

Επιτέλους, ο νεοφιλελευθερισμός αποκαλύπτεται σαν η οικονομική στρατηγική του Φασισμού.

Τα κοινωνικά κινήματα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να διαλύσουν αυτήν την τάση. Πρέπει να επιβιώσουμε από την καταιγίδα, και πρέπει να δημιουργήσουμε, να πολλαπλασιάσουμε και να υπερασπιστούμε -με κάθε αναγκαίο μέσο- εικονικούς και φυσικούς χώρους αναπνοής, αυτοθεραπείας, κοινωνικού και τεχνικού πειραματισμού.

Θεραπεία

Η εξέγερση που ακολούθησε την δημόσια εκτέλεση του George Floyd από την Ku Klux Klan με τις μπλε στολές σηματοδότησε την ανάδυση μια υποκειμενικότητας που είναι ταυτόχρονα αντιρατσιστική, πολυφυλετική και αντικαπιταλιστική, και η οποία δρα σαν μαζική θεραπεία για την ασφυξία της επισφαλούς τάξης, το νέο διαγενεακό και διαφυλετικό προλεταριάτο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στον απόηχο της πανδημίας, οι διαμαρτυρίες υπήρξαν ο μόνος τρόπος αποφυγής της ασφυξίας: η εξέγερση είναι πρώτη βοήθεια για τον κοινωνικό οργανισμό και τον κοινωνικό εγκέφαλο.

Αλλά τώρα, παρά τον κατακερματισμό του επισφαλούς κοινωνικού σώματος, πρέπει να κάνουμε μια πράξη στρατηγικής φαντασίας: ποια είναι η ατζέντα του κινήματος για τον ερχόμενη εποχή, ειδικά στις Η.Π.Α., όπου οι εκλογές -ασχέτως του νικητή- πιθανόν να ξεκινήσουν μια περίοδο γενικευμένης αστάθειας και βίας;

Θα έπρεπε να εμπλακούμε στην Αμερικανική μάχη για την εξουσία ή θα έπρεπε να μείνουμε έξω από την κατάσταση αυτή ενώ η αποσάθρωση των Η.Π.Α. εξελίσσεται;

Τα κοινωνικά κινήματα δεν θα έπρεπε να παγιδευτούν στον αγώνα μεταξύ της φιλελεύθερης (ιμπεριαλιστικής) δημοκρατίας και την εθνικιστικής ανοιοκρατίας. Ωστόσο θα πρέπει να αρπάξουμε κάθε ευκαιρία για την δημιουργία χώρων αυτόνομης ζωής και πρέπει συνεχώς να βεβαιώνουμε και να επαναβεβαιώνουμε μια απλή ιδέα: η αναδιανομή του πλούτου είναι ο μόνος δρόμος εξόδου από την κόλαση. Ισότητα, ολιγάρκεια και αναδιανομή του πλούτου.

Κατάρρευση

Ότι οικονομικά μέτρα και αν πάρει το κράτος, η καπιταλιστική οικονομία δεν θα αναστηθεί. Καμία ανάκαμψη, καμία ανάπτυξη, καμία κοινωνική ειρήνη δεν είναι ορατή για τα επόμενα δέκα χρόνια. Όμως, όσο είμαστε ανίκανοι να δραπετεύσουμε από το πτώμα του καπιταλισμού, αυτό το πτώμα θα συνεχίσει να επιβάλλει του κανόνες του πάνω μας, οι οποίοι δεν αντιστοιχούν πλέον καθόλου στην δυναμική της κοινωνικής πιθανότητας.

Σε αυτήν την περίοδο, καθώς αντιστεκόμαστε στις συγκλίνουσες επιθετικότητες του ρατσισμού και του εταιρικού κεφαλαίου, καθώς προσπαθούμε να επιβιώσουμε, πρέπει να μάθουμε το μάθημα της πανδημικής κατάρρευσης: το ενσωματωμένο πεδίο της τεχνοοικονομικής αφαίρεσης καταστράφηκε από την βιολογική υλικότητα του ιού. Αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι η χρηματική αφαίρεση, αλλά χρήσιμα προϊόντα της γνώσης και της συνεργασίας: τροφή, φροντίδα, παιδεία. Διατροφική αυτάρκεια, μέτρα δημόσιας υγείας και αυτονομία στην παιδεία θα είναι οι ενασχολήσεις του κοινωνικού κινήματος. Γνωρίζουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί ειρηνικά και ότι η βία της οικονομικής δύναμης και του φασισμού θα απειλούν συνεχώς την κοινωνική αυτονομία. Επομένως, το πρόβλημα της αυτοάμυνας θα πρέπει να είναι ένα μόνιμο θέμα συνείδησης και πειραματισμού.

Τραύμα

Στο παρόν, ενώ η πανδημία συνεχίζει να ξεδιπλώνεται, μεγάλες εταιρίες εξάγουν τεράστια κέρδη από την ευρεία δυσφορία και η ανισότητα εκτοξεύεται: μια μικρή μειοψηφία ανθρώπων ευημερεί σε βάρος του πόνου της μεγάλης πλειοψηφίας της ανθρωπότητας.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα ενός κανόνα που είναι ενσωματωμένος σαν ένας αυτοματισμός στην γλώσσα μας, στην φαντασία μας και στην καθημερινή ζωή: υποταγή στην χρηματική κυριαρχία, και πάνω από όλα στο χρέος— αυτή είναι μια διανοητική παγίδα που το συνεχιζόμενο τραύμα πιθανόν να μπορεί να διαλύσει. Αυτό το τραύμα θα ξεδιπλωθεί σε μια μακρά περίοδο χρόνου, καθώς οι επιρροές της στον πολιτισμό, την συμπεριφορά και στο συλλογικό ασυνείδητο καταγράφονται σταδιακά.

Πρέπει να δράσουμε πάνω στην μετατραυματική διανοητική εξέλιξη μας: χρειαζόμαστε την θεραπεία και ταυτόχρονα την αναβίωση της αλληλεγγύης.

Χρεοκοπία

Καθώς η παγκόσμια οικονομία θα είναι σε μια κατάσταση μόνιμης κατάρρευσης, η κοινωνία πρέπει να μάθει να είναι ανεξάρτητη από την αγορά και πρέπει να δημιουργήσει τις συνθήκες για την επιβίωση εκτός της αγοράς. Πρέπει να πειραματιστούμε σε μικρή και μεγάλη κλίμακα με την τροφή, την παιδεία, την υγειονομική αυτάρκεια και την απενεργοποίηση την χρηματικής κυριαρχίας πάνω στην καθημερινή ζωή, όποτε και όπου αυτό είναι δυνατό.

Η απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών πρέπει να οργανωθεί επιστημονικά— μια αναδιανομή του πλούτου είναι ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί ένα πλανητικό ολοκαύτωμα.

Μη-αναγνώριση του χρέους πρέπει να διακηρυχθεί όποτε και όπου είναι δυνατόν. Μια γενική χρεοκοπία θα πρέπει να οργανωθεί.

Γνωρίζω ότι όλα αυτά είναι ευσεβείς πόθοι αυτή την στιγμή.

Γνωρίζω ότι η πλειοψηφία του κόσμου ψάχνει προστασία στην ταυτότητα, στο ανήκειν, στο έθνος, στην φυλή… και ότι αυτό οδηγεί σε πόλεμο. Γνωρίζω ότι δεν μπορούμε να σταματήσουμε αυτήν την τάση, καθώς οι επιθετικές ενέργειες που έχουν συσσωρευτεί τις προηγούμενες δεκαετίες και που έχουν οξυνθεί στα χρόνια του Trump, οδηγούνται αδρανειακά προς την σύγκρουση. Γνωρίζω ότι αυτή η καταιγίδα δεν μπορεί να διαλυθεί πλήρως- ωστόσο, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε την καταιγίδα όσο το δυνατόν περισσότερο και να δημιουργήσουμε αυτόνομους χώρους.

Ευτυχία

Ο αφανισμός έχει αναδυθεί σαν τον ορίζοντα του νεαρού αιώνα μας.

Ας χαλαρώσουμε και ας αποδεχτούμε αυτήν την πραγματικότητα, χωρίς πανικό. Εξάλλου, η διάλυση -αργά ή γρήγορα- μέσα στο τίποτα είναι η μοίρα του κάθε οργανισμού.

Για την ώρα η ερώτηση είναι η εξής: είναι μια ευτυχισμένη ζωή εφικτή μέσα στον ορίζοντα του αφανισμού;

Αν όχι, είμαστε καταδικασμένοι και ο αφανισμός θα είναι το μόνο αποτέλεσμα του ξέφρενου ανταγωνισμού και της στρατιωτικής εχθρότητας, μετά από μια περίοδο επεκτατικής κόλασης.

Αλλά δεν πιστεύω ότι είμαστε καταδικασμένοι— ναι, μια ευτυχισμένη ζωή είναι δυνατή μέσα στον ορίζοντα του αφανισμού.

Ο ατομικός αφανισμός δεν είναι μια καινούργια προοπτική: είμαστε εξοικειωμένοι με το γεγονός της ατομικής μας θνητότητας. Ωστόσο, έχουμε καταφέρει εδώ και εκεί να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για μια ευτυχισμένη ζωή, έτσι δεν είναι; Οπότε αυτό είναι το έργο: να δημιουργήσουμε και να πολλαπλασιάσουμε συνθήκες για την ευτυχία, ότι και αν συμβεί.

Η πραγματικότητα είναι βάναυση, αλλά πρέπει να αποφύγουμε να γίνουμε και εμείς οι ίδιοι βάναυσοι: αυτό, σήμερα, είναι ένα πιθανό νόημα της λέξης “αυτονομία”.

Μόνο όταν ένα κίνημα, μια μεγάλη μειοψηφία γίνει ικανή να δείξει ότι μια ευτυχισμένη ζωή είναι δυνατή στον ορίζοντα του αφανισμού, μπορεί πιθανώς να βρεθεί μια γραμμή απόδρασης από τον αφανισμό.

______________

23 Οκτ. 2020

Μετάφραση: Κώστας Μπατσής / Κενό Δίκτυο

πηγή: Ill Will Editions

εικόνες: David Maisel

The post Αφανισμός, Εξέγερση, Ευτυχία- Franco “Bifo” Berardi appeared first on Void Network.

5/26 – 4 officers fired for murdering George Floyd

5/28 Univ of Minn cancels contract with police

5/28 3rd precinct police station neutralized by protestors

5/28 ATU Local 1005 refuses to bring police officers to protests, or transport arrested protesters

5/29 Activists commander hotel to provide shelter to homeless

5/29 Officer Chauvin who killed Floyd arrested

5/29 Louisville Mayor suspends “no-knock” warrants in response to polices 3/12

5/30 US Embassies across Africa condemn police murder of Floyd

5/30 MN AG Ellison takes over prosecution of the murdering officer

5/30 TWU Local 100 bus operators refuse to transport arrests protestors

5/31 2 abusive officers fired for pulling a couple out of car and tasing them

6/1 Minn public schools end contract with police

6/1 Confederate Monument removed – Birmingham, AL

6/1 CA prosecutors launch campaign to stop DA’s from accepting police union money

6/1 Tulsa Mayor Bynum agrees to not renew Live PD contract

6/1 Louisville police chief fired after shooting of David McAtee at BBQ joint

6/1 Dems and reps begin push to shut down a Pentagon program that transfers military weaponry to cancels contract with police

6/2 Minn AFL-CIO calls for the resignation of Bob Kroll, the president of the Minn police union (Bob Kroll is a vocal white supremest)

6/2 ATU Local 85 announces refusal to transport police officers or arrest protestors

6/2 Racist Ex-Mayor Rizzo statue removed

6/2 6 abusive officers charged for violence against residents and protestors – Atlanta, GA

6/2 Confederate soldier statue removed – Alexandire, VA

6/2 Robert Lee statue removed

6/2 Civil Rights investigation of Minn Police Dept launched

6/2 Resolution to prevent law enforcement from hiring officers with history of misconduct announced by San Fran DA Boudin and Supervisor Walton

6/2 Survey indicating 64% of polled sympathetic to protestors, and 47% disapprove of police handling + 54% think burning down of precinct fully or partially justified

6/2 NJ AG announces policing reforms

6/2 Minn City Council members publicly call for disbanding the police and replace safety and outreach capacity

6/3 1 officer fired for tweets promoting violence against protestors – Denver, Co

6/3 Minn Institute of Art, First Avenue, Walker Art Center end use of MPD for events

6/3 Officer Chauvin charged and taken into custody

6/3 Officer Chauvin charges upgraded to 2nd Murder, ad remaining 3 officers also charged and taken into custody

6/3 VA Gov announces removal of Robert E Lee statue

6/3 Richmond VA Mayor Stoney announces RPD reform measures: establish “Marcus” alert for folks experiencing mental health crisis, establish independent Citizen Review Board, an ordinance to remove Confederate monuments, and implement racial equity study

6/3 County commissioners deny proposal for $23 million expansion of Fulton County jail

6/3 Minn Parks and Rec cut ties with the Minn Police Dep.

6/3 US Army tells soldiers to disobey any orders to attack peaceful protestors – nationwide

6/3 LA Announces $100-150 million cut from LAPD budget, Reinvested into communities, moratorium on gang database, sharper discipline against abusive cops, in effect immediately

6/3 Seattle changes mind and withdraws request to end federal oversight/consent decree of police department

6/4 Breonna Taylor case reopened?

6/4 Portland schools superintendent ‘discontinues’ presence of armed police officers in schools

6/4 MBTA (Metro Boston) board orders that buses wont transport police to protests, or protestors to police

6/4 King County Labor Federation issue ultimatum to police unions, to admit to and address racism in Seattle PD, or be removed

6/5 NFL Commissioner Roger Goodell of the NFL admits that “we were wrong for not listening to NFL players earlier and encourage all to speak out and peacefully protest.”

AND THE FIGHT GOES ON!

copy and share

The post George Floyd RIOTS- What have these protests accomplished so far? appeared first on Void Network.

Από την εξέγερση του Ferguson το 2014 και μετά, η προσοχή όλου του κόσμου επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στις ρατσιστικές δολοφονίες της αστυνομίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι μεταρρυθμιστές πολλών αποχρώσεων έχουν εισαγάγει νέες πολιτικές με την ελπίδα να ηρεμήσουν τα ξεσπάσματα βίας. Ωστόσο, σύμφωνα με την Βάση Δεδομένων Αστυνομικών Δολοφονιών, η αστυνομία σκότωσε περισσότερους ανθρώπους στις ΗΠΑ πέρυσι από ότι το 2015. Εάν οι δολοφονίες της αστυνομίας συνεχίζονται ή αυξάνονται ακόμη και παρά την εκτεταμένη δημόσια προσοχή και τις προσπάθειες μεταρρύθμισης, πρέπει να επανεξετάσουμε τη στρατηγική μας.

Πώς μπορούμε να τερματίσουμε τις ρατσιστικές αστυνομικές δολοφονίες μια για πάντα;

Ποινικές διώξεις και δικαστικές αγωγές

Είναι ευρέως γνωστό ότι οι πιθανότητες μεμονωμένοι αστυνομικοί ή αστυνομικά τμήματα να αντιμετωπίσουν πραγματικές συνέπειες για τη δολοφονία ανθρώπων, ειδικά Μαύρων, είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Είναι λογικό ότι οι διαδηλωτές και οι θρησκευόμενες οικογένειες απαιτούν συχνά ποινικές διώξεις εναντίον δολοφόνων μπάτσων – μιας και το αμερικανικό ποινικό νομικό σύστημα δεν προσφέρει άλλο μοντέλο για «δικαιοσύνη». Οι αρχές, αρνούμενες να εκδώσουν καταδικαστικές αποφάσεις, δείχνουν πόσο λίγο εκτιμούν τη ζωή των Μαύρων. Αλλά το κλείδωμα των απλών ανθρώπων σε κλουβιά δεν εμποδίζει την αντικοινωνική δραστηριότητα – και με δεδομένο ότι η αστυνομική βία νομιμοποιείται από ειδικούς νόμους εξαίρεσης και ισχυρούς θεσμούς, αυτό το αποτρεπτικό θεσμικό πλαίσιο φαίνεται να είναι ακόμη λιγότερο αποτελεσματικό απέναντι στην αστυνομία. Ο Johannes Mehserle, ο αξιωματικός που δολοφόνησε τον Όσκαρ Γκραντ στο Όκλαντ το 2008, ήταν ένας από τους λίγους αστυνομικούς που φυλακίσθηκαν. Ωστόσο, η δολοφονία του Joshua Pawlik το 2018 και πολλές άλλες δολοφονίες της αστυνομίας στην περιοχή υποδηλώνουν ότι αυτό το προηγούμενο δεν απέτρεψε την αστυνομία της Bay Area να δολοφονεί ανθρώπους.

Ούτε οι αγωγές φαίνεται να κάνουν τη διαφορά. Η οικογένεια της Justine Damond έλαβε μια αποζημίωση 20 εκατομμυρίων δολαρίων μετά τη δολοφονία της από την αστυνομία της Μινεάπολης – ένα εξαιρετικά σπάνιο περιστατικό, πιθανότατα σχετικό με την ασυνήθιστη περίπτωση όπου ένας Μαύρος άνδρα αστυνομικός σκότωσε μια λευκή γυναίκα. Όμως, το να αναγκάζουμε τους φορολογούμενους της πόλης – μερικοί από τους οποίους υφίστανται αστυνομική βία καθημερινά – να πληρώνουν εκατομμύρια για τη δολοφονική δραστηριότητα της αστυνομίας στην περιοχή τους δεν λειτουργεί για να σταματήσουν οι δολοφονίες της αστυνομίας.

Εάν συνέβαινε αυτό, ο Τζορτζ Φλόιντ θα ήταν ακόμα ζωντανός.

Επιτροπές Πολιτών και μέτρα απόδοσης αστυνομικής ευθύνης

Η Μιννεάπολις έχει ήδη μια επιτροπή πολιτών για τον έλεγχο της αστυνομικής βίας, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον αστυνομικό Chauvin να σκοτώσει τον Τζορτζ Φλόιντ. Στην πραγματικότητα, το συμβούλιο αξιολόγησης δεν είχε επιβάλει καμία τιμωρία για οποιαδήποτε από τις δεκαοκτώ προηγούμενες καταγγελίες που διατυπώθηκαν εναντίον του Chauvin. Επίσης, δεν εμπόδισε τις δολοφονίες της Justine Damond, του Jamar Clark ή άλλων ανθρώπων που σκοτώθηκαν από την αστυνομία της πόλης.

Οι ίδιοι οι αστυνομικοί επίτροποι ζητούν τώρα επίβλεψη και λογοδοσία, πιθανώς με την ελπίδα να αποτρέψουν περαιτέρω ταραχές. Αυτό δείχνει πόσο μικρή απειλή αυτά τα μέτρα αποτελούν για την εξουσία τους.

Κάμερες σώματος στη στολή και μαγνητοσκόπηση της αστυνομίας

Οι περισσότερες από τις αστυνομικές δολοφονίες που έγιναν τα τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν από αξιωματικούς που φορούσαν κάμερες σώματος. Αυτό δεν τους εμπόδισε να σκοτώσουν – και σχεδόν ποτέ δεν είχε ως αποτέλεσμα ποινικές καταδίκες. Μια ανεξάρτητη μελέτη του Πανεπιστημίου Temple του 2016 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, αντίθετα, η χρήση φορητών καμερών σώματος συσχετίστηκε με την αύξηση των θανατηφόρων πυροβολισμών από την αστυνομία, απειλώντας δυσανάλογα τους άνδρες, τους νέους και τους έγχρωμους ανθρώπους. Άλλες ερευνητικές προσπάθειες που έχουν αναφερθεί στα οφέλη της τεχνολογίας, όπως η μελέτη του Πανεπιστημίου της Νεβάδας του Λας Βέγκας το 2017, πραγματοποιήθηκαν εν μέρει από αστυνομικές υπηρεσίες που προσπαθούσαν να εξοικονομήσουν χρήματα χρησιμοποιώντας τις ανάλογες καταγγελίες.

Παρόλο που δεν φαίνεται να μειώνουν τις δολοφονίες, τα πλάνα από τις κάμερες στη στολή των αστυνομικών θέτουν σε κίνδυνο τους υπόλοιπους από εμάς, καθώς παρέχουν αποδείξεις στους προκατειλημμένους εισαγγελείς που στηρίζουν την αστυνομία, ώστε να μπορούν χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν αυτά τα πλάνα, να επιλέγουν διάφορα στοιχεία και να μας ασκούν επιπλέον κατηγορίες κάθε φορά που  οι αστυνομικοί θα μας επιτεθούν.

«Δεν χρειαζόμαστε πιο εμπεριστατωμένες πληροφορίες σχετικά με το τι κάνει η αστυνομία. Πρέπει να τους σταματήσουμε να κάνουν αυτό που κάνουν. Δεν αναζητούμε διαφάνεια ή λογοδοσία. Ψάχνουμε για έναν κόσμο χωρίς αστυνομία».

– «Κάμερες παντού, Ασφάλεια πουθενά. Γιατί οι κάμερες της αστυνομίας- δεν μας κάνουν να νιώθουμε πιο ασφαλείς ;»

Η βιντεοσκόπηση της αστυνομικής βίας από τους πολίτες επίσης δεν αρκεί. Ο Ντέρεκ Τσάββιν ήξερε ότι τον βιντεοσκοπούν, αλλά ακόμα και έτσι, δολοφόνησε τον Τζορτζ Φλόιντ χωρίς δισταγμό. Οι αξιωματικοί της αστυνομίας που δολοφόνησαν τον Philando Castile, τον Eric Garner και αμέτρητους άλλους ανθρώπους δεν σταμάτησαν από τις κάμερες που τους παρακολουθούσαν. Ακόμα κι αν «ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί», η περισσότερη επιτήρηση δεν θα μας κάνει πιο ασφαλείς όσο οι δολοφόνοι μπάτσοι μπορούν να ενεργήσουν με ατιμωρησία.

Άσκηση πίεσης στους Πολιτικούς

Ίσως πρέπει να κατευθύνουμε την οργή μας στους πολιτικούς και όχι στην αστυνομία, όπως προτείνει ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μπιλ ντε Μπλάσιο;

Φυσικά οι πολιτικοί είναι υπεύθυνοι για τη εξευτελιστική υποστήριξή τους στην αστυνομία. Αλλά δεν είναι αυτοί που μας παρενοχλούν και μας εκφοβίζουν καθημερινά, που εισβάλλουν στην ιδιωτική μας ζωή και μας κατασκοπεύουν, που στέκονται ανάμεσα σε εμάς και τους πόρους που χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε, που μας χτυπούν και μας πυροβολούν και μας σκοτώνουν. Στην πραγματικότητα, σε αντίθεση με την αστυνομία που έχει στην κατοχή της τα όπλα, τα δακρυγόνα και τα άρματα μάχης, η δύναμη των πολιτικών είναι μια ψευδαίσθηση. Υπάρχει μόνο λόγω των τρόπων που παραχωρούμε σε αυτούς την εξουσία μας να λαμβάνουμε αποφάσεις για τους εαυτούς μας και τις κοινότητες μας. Αν δεν υπήρχε η αστυνομία να προστατεύει τα προνόμιά τους και να επιβάλλει τις εντολές τους, οι πολιτικοί δεν θα είχαν καμία σημασία. Χωρίς τον στρατό, την Εσωτερική Ασφάλεια, τις Μυστικές Υπηρεσίες και την ένοπλη επαγρύπνηση για να διασφαλίσουμε ότι θα υπακούσουμε στις εντολές του, ο Τραμπ δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από ένας ιδιαίτερα αποτρόπαιος νταής μπούλης. Όσο η αστυνομία ρυθμίζει ό,τι μπορούμε να κάνουμε, η κατεύθυνση του θυμού μας εναντίον των πολιτικών θα έχει μικρό αντίκτυπο.

Σε μια εποχή αυξανόμενης κοινωνικής έντασης και αστάθειας, όταν οι δομές εξουσίας βασίζονται όλο και περισσότερο στην ωμή δύναμη παρά στη συγκατάθεση του γενικού πληθυσμού, οι πολιτικοί όλων των αποχρώσεων φοβούνται ιδιαίτερα να χάσουν την πίστη της ένοπλης πτέρυγας του κράτους. Εάν δεν εγγυηθούν την ατιμωρησία των αστυνομικών, κινδυνεύουν να υπονομεύσουν τη δική τους εξουσία. Σε μια ακραία περίπτωση, θα μπορούσαν ακόμη και να εκτοπιστούν, όπως έχουμε δει σε πραξικοπήματα από τη Χιλή έως την Αίγυπτο. Γιατί ένας Μαύρος πρόεδρος με διαπιστευτήρια «κοινωνικής δικαιοσύνης» παραμένει άπραγος και παρακολουθεί καθώς οι δολοφόνοι των Michael Brown, Freddie Gray, Eric Garner και πολλών άλλων ξεφεύγουν από κάθε μορφή τιμωρίας για τις δολοφονίες που διέπραξαν; Ίσως επειδή ήταν πιο σημαντικό για τον Μπαράκ Ομπάμα να προστατεύσει τη σταθερότητα του καθεστώτος του από το να επιδιώξει δικαιοσύνη για ρατσιστικές δολοφονίες. Αυτό το καθιστά ακόμη πιο απίθανο να κάνουν κάποια διαφορά οι προσφυγές μας στους πολιτικούς.

Ψηφοφορία

Πρέπει να εγγραφούμε για να ψηφίσουμε ώστε να ακουστούν οι φωνές μας στη κάλπη, όπως επιμένει η δήμαρχος της Ατλάντα, Keisha Bottoms;

Και πάλι, αυτό που συνέβη στη Μινεάπολη υποδηλώνει ότι κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί. Εάν μια πόλη με προοδευτικό δήμαρχο και ένα δημοτικό συμβούλιο αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από Δημοκράτες και μέλη του Πράσινου Κόμματος, δεν μπορεί ακόμη να αποτρέψει τους ανεξέλεγκτους ρατσιστές αστυνομικούς να σκοτώνουν ανθρώπους ξανά και ξανά, δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι η ψηφοφορία με κάποιο άλλο τρόπο σε κάποιες εκλογές θα είχαν φέρει κάτι διαφορετικό. Η ρατσιστική αστυνομική βία περιλαμβάνεται στην εθνική ατζέντα, επειδή η θαρραλέα, ανθεκτική αντίσταση των ανθρώπων στους δρόμους την έβαλε εκεί. Η «αστυνομική δολοφονία» δεν υπήρξε ποτέ υποψήφια σε κάποιο ψηφοδέλτιο για να ψηφίσουμε υπέρ ή κατά αυτής. Η βία των αστυνομικών είναι η κόλλα που συγκρατεί ένα σύστημα που δεν επιλέξαμε ποτέ και κανείς δεν μας ρώτησε πραγματικά πως θέλουμε να λειτουργεί. Δεν θα είναι οι ψήφοι μας που θα καταργήσουν την αστυνομική βία, θα είναι η δράση μας.

Ειρηνικές Διαμαρτυρίες

Λοιπόν, εάν η άμεση δράση είναι ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των δολοφονιών της αστυνομίας, τότε σίγουρα ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να φέρουμε την αλλαγή είναι μέσω της αυστηρής μη-βίας, όπως μας λέει η εγγονή του Martin Luther King Jr.

Δυστυχώς όμως, αυτή είναι μια ρητορική, όχι η Ιστορία. Στην πραγματικότητα, το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων αντλεί τις επιτυχίες του από έναν συνδυασμό μαχητικών άμεσων ενεργειών, ένοπλης αυτοάμυνας, ταραχών, συγκρούσεων και μη βίαιης πολιτικής ανυπακοής. Η όψιμη ανάδειξη του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα – και το ενδιαφέρον των πολιτικών σήμερα να προωθήσουν την κληρονομιά του με τον αντίστοιχο αποκλεισμό όλων των άλλων – προέκυψε επειδή το παράδειγμα του, τους προσφέρει μια χρήσιμη εναλλακτική λύση στην απειλή που αποτελούν οι ανεξέλεγκτες αστικές ταραχές και η μαχητικότητα της Μαύρης Δύναμης (Black Power). Καταδικάζοντας όλες τις ενέργειες που δεν εμπίπτουν στο παράδειγμα της μη βίας διαιρούν τα κινήματα, προστατεύοντας την κυρίαρχη τάξη και κρύβοντας την Ιστορία των τρόπων με τους οποίους συμβαίνει πραγματικά η κοινωνική αλλαγή.

Ταραχές και συγκρούσεις

Εάν δεν είναι οι αυστηρά μη βίαιες διαμαρτυρίες, μπορούν τότε οι ταραχές και οι συγκρούσεις να διασφαλίσουν ότι η αστυνομία θα σταματήσει να σκοτώνει και οι αστυνομικοί θα λογοδοτούν για τις αποτρόπαιες πράξεις τους;

Οι ταραχές μπορούν να επιτύχουν πολλά πράγματα που σπάνια καταφέρνει η ειρηνική διαμαρτυρία. Αυξάνουν το οικονομικό και πολιτικό κόστος της αστυνομικής βίας για τα καθεστώτα που την διαπράττουν. Μπορούν να επιτρέψουν στους περιθωριοποιημένους ανθρώπους να καλύψουν τις ανάγκες τους άμεσα μέσω της δύναμης της ομαδικής δράσης – τις ανάγκες τους για συλλογικό πένθος, για εκδίκηση, ακόμη και για υλικά αγαθά. Διαλύουν τον μύθο ότι η αστυνομία είναι άτρωτη και διαλύουν την ψευδαίσθηση της πολιτικής συναίνεσης. Διευρύνουν τους ορίζοντες της συλλογικής μας φαντασίας για το τι μπορούμε να κάνουμε μαζί και πώς ο κόσμος θα μπορούσε να είναι διαφορετικός.

Αλλά οι ταραχές από μόνες τους δεν αρκούν. Ενώ η μαζική αναταραχή ανάγκασε τις απρόθυμες αρχές να ασκήσουν κατηγορίες εναντίον δολοφόνων αστυνομικών – στο Όκλαντ, στο Φέργκιουσον, στη Βαλτιμόρη και τώρα στη Μινεάπολη – συχνά δεν εξασφαλίζουν καταδικαστικές αποφάσεις, όπως έγινε φανερό στις δικαστικές υποθέσεις στο Φέργκιουσον και στη Βαλτιμόρη. Και ακόμη και αν μπορούσαν να αποθαρρύνουν περαιτέρω δολοφονίες από συγκεκριμένες αστυνομικές δυνάμεις, το σταθερό ποσοστό δολοφονιών της αστυνομίας κατά τα τελευταία πέντε χρόνια δείχνει ότι οι ταραχές δεν έχουν ακόμη μειώσει το συνολικό πρόβλημα. Οι φλόγες του Φέργκιουσον έσβησαν αμέσως όταν η αστυνομία του Σαιντ Λούις πυροβόλησε θανάσιμα τον Ισαάκ Χολμς, παρά την απειλή μιας πιθανής περαιτέρω αναταραχής και κανείς αστυνομικός δεν κατηγορήθηκε τελικά για την δολοφονία του.

Εάν πρέπει να καταστρέψουμε ολόκληρες γειτονιές μόνο και μόνο για να φέρουμε έναν μόνο αξιωματικό της αστυνομίας στο δικαστήριο, αυτό δεν είναι βιώσιμο σχέδιο για να φτάσουμε κάποτε στο επίπεδο να αναδείξουμε την συνολική ευθύνη της βιομηχανίας δικαιοσύνης των ΗΠΑ για όσα ζούμε. Το θάρρος και η αποφασιστικότητα των εξεγερμένων στη Μινεάπολη και σε όλη τη χώρα αντιπροσωπεύει ένα εμπνευσμένο βήμα προς τα εμπρός. Αλλά δεν πρέπει να το προσεγγίσουμε ως ένα μέσο μεταρρύθμισης – πρέπει να το κατανοήσουμε ως ένα βήμα προς την επανάσταση.

Οπότε,… τι θα κάνουμε;

Εάν καμία από τις «λύσεις» που προτείνουν οι κυβερνήσεις, τα αστυνομικά τμήματα και ορισμένοι ακτιβιστές της κοινότητας δεν θα αρκούσε, τι θα μπορούσε να σταματήσει μια για πάντα τις ρατσιστικές αστυνομικές δολοφονίες; Δεν είναι εύκολο να απαντήσουμε σε αυτήν την ερώτηση, αλλά πρέπει να την θέσουμε σοβαρά.

Η απάνθρωπη υπόθεση ότι η ζωή του Μαύρου και του Σκουρόχρωμου είναι αναλώσιμη, είναι θεμελιώδης για όλες τις θεσμοποιημένες δομές εξουσίας της εποχής μας. Θα απαντήσουμε στην ερώτηση για το τι θα λειτουργήσει στην πράξη για την εξάλειψη των δολοφονιών της αστυνομίας μέσω μιας δια βίου διαδικασίας πειραματισμού – αλλά είναι σαφές ότι αυτό θα απαιτήσει από εμάς να καταργήσουμε ή να μετατρέψουμε εντελώς όλες αυτές τις υπάρχουσες δομές. Ξεκινώντας από το μοντέλο της συλλογικής περιφρόνησης προς τις κυρίαρχες δομές που έχουμε δει την περασμένη εβδομάδα, πρέπει να υπολογίσουμε πώς μπορεί να μοιάζει η μακροπρόθεσμη αλλαγή. Ακολουθούν ορισμένοι μακροπρόθεσμοι στόχοι – μερικοί αστερισμοί που θα βοηθήσουν στην πλοήγηση.

Αφοπλισμός και κατάργηση της αστυνομίας

Όσο η αστυνομία έχει όπλα και ατιμωρησία, θα συνεχίσει να μας σκοτώνει. Όλες οι προσπάθειές μας έως τώρα, στην καλύτερη, έβαλαν μικρά εμπόδια στην ατιμωρησία της. Ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε. Μόνο όταν μια περιπολία της αστυνομίας στον αυτοκινητόδρομο δεν θα μπορεί να τελειώσει τη ζωή μας κατά τη διάρκεια μιας έρευνας ρουτίνας, ο τρόμος που τόσοι πολλοί από εμάς νιώθουμε κάθε φορά που βλέπουμε τα μπλε φώτα να αναβοσβήνουν θα τελειώσει. Μόνο όταν καμία ομάδα από ένστολους κακοποιούς δεν θα δικαιούται να καρφώσει κανέναν στο έδαφος και να αγνοήσει τις εκκλήσεις του, όλοι μας θα απαλλαγούμε από την απειλή να γίνουμε ο επόμενος Τζορτζ Φλόιντ.

Μόλις αφοπλιστεί η αστυνομία, θα καταστεί σαφές σε όλους πόσο άχρηστη είναι τελικά σε πολλά από αυτά που πιστεύουμε ότι την έχουμε ανάγκη. Όταν οι ψυχικά ασθενείς ενεργούν με τρόπους που φαίνονται ακανόνιστοι σε άλλους, χρειαζόμαστε συμβούλους και υποστηρικτές, όχι ένοπλους φρουρούς. Όταν τα ρομαντικά ζευγάρια και οι γείτονες έχουν διενέξεις και συγκρούσεις, χρειαζόμαστε άτομα με δεξιότητες επίλυσης συγκρούσεων και αποκλιμάκωσης, όχι βίαιους αστυνομικούς που κάνουν τα πράγματα χειρότερα επιβάλλοντας μια πατριαρχική ατζέντα. Όταν τα παιδιά χρειάζονται κατεύθυνση της κυκλοφορίας, ώστε να μπορούν να διασχίσουν το δρόμο, χρειαζόμαστε φιλικούς γέροντες, γιαγιάδες και γείτονες που τα γνωρίζουν, όχι άτομα με θανατηφόρα όπλα που έχουν ελάχιστη εμπειρία στη συνεργασία με παιδιά. Όταν χάνουμε πράγματα ή βρίσκουμε πράγματα, χρειαζόμαστε ένα κέντρο κοινότητας για να τα ανταλλάξουμε, όχι έναν αστυνομευμένο χώρο. Όταν τα αυτοκίνητά μας παθαίνουν ζημιές και μας αφήνουν στο πλάι του δρόμου, χρειαζόμαστε μια κοινότητα Καλών Σαμαριτών, όχι μισθοφόρους που θέλουν να μας γράψουν πρόστιμα. Η πλειονότητα αυτών που κάνει η αστυνομία είναι επιβλαβής και πρέπει να εξαλειφθεί αμέσως για να γίνουμε πιο ασφαλείς όλοι μας. Πολλά από τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να γίνουν πολύ καλύτερα από εξειδικευμένους, άοπλους εθελοντές με καλή θέληση.

Ως θεσμός, η ίδια η αστυνόμευση είναι βίαια και καταπιεστική στον πυρήνα της. Οι χιλιάδες δολοφονίες που διαπράττονται από μεμονωμένους αστυνομικούς είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Πώς μπορούμε να μετρήσουμε το καθημερινό άγχος, τον έντονο τρόμο, τους μικρούς εξευτελισμούς, τον αντίκτυπο στα μέλη μιας οικογένειας που τα παιδιά της απήχθηκαν, χτυπήθηκαν ή δολοφονήθαν, καταστάσεις που τόσοι πολλοί άνθρωποι βιώνουν κάθε φορά που πρέπει να ασχολούνται με την ενοχλητική αλαζονεία που χαμογελά πίσω από ένα σήμα; Από την απαρχές της θεσμικής ύπαρξης τους ως φρουροί των σκλάβων μέχρι τα σημερινά κατασκοπευτικά drone υψηλής τεχνολογίας και τους προγνωστικούς αλγόριθμους αστυνόμευσης, η αστυνομία δεν υπήρξε ποτέ για να μας προστατεύσει.

Δεν είναι θέμα ενός κακού ατόμου ή μιας κακιάς στιγμής. Ολόκληρο το σύστημα είναι σάπιο.

Προωθήστε τη συλλογική αυτοάμυνα

Το σύνθημα «Ποιος μας προστατεύει; Εμείς προστατευόμαστε!» είναι κάτι περισσότερο από ένα σλόγκαν – είναι αναγκαιότητα. Δεν υπάρχει ασφάλεια για την οποία μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη και τις σχέσεις που έχουμε μεταξύ μας. Για να είμαστε σίγουροι για την ασφάλειά μας, πρέπει να είμαστε σε θέση να καθορίσουμε οι ίδιοι για τους εαυτούς μας τους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε και πώς να τους αντιμετωπίσουμε μαζί.

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι είναι αφελές να μιλάμε για αφοπλισμό και κατάργηση της αστυνομίας, επικαλούμενοι την επιθετικότητα και το χάος που υποτίθεται ότι θα εξαπολύσουμε ο ένας στον άλλον χωρίς να έχουμε τη βία της αστυνομίας να μας κρατάει υπό έλεγχο. Αλλά αυτό που είναι πραγματικά αφελές είναι να συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι ένα ίδρυμα που είναι υπεύθυνο για τη θανάτωση χιλιάδων ανθρώπων κάθε χρόνο με κάποιο τρόπο μας κρατά ασφαλείς.

Η συλλογική αυτοάμυνα δεν θα είναι εύκολη, αλλά είναι η μόνη μας ελπίδα. Αυτό απαιτεί οργάνωση για την αποτροπή της βίας της ακροδεξιάς – εκείνων που ενθαρρύνονται από τον Τραμπ να πυροβολήσουν όσους λεηλατούν- και από τις κρατικές δομές που καταστέλλουν τους διαδηλωτές. Θα σημαίνει ανάληψη ευθύνης για την ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων επίλυσης συγκρούσεων και νέων δομών για ταχεία αντίδραση σε περιόδους κρίσης. Οι ενδείξεις ότι οι συμμορίες της Μινεάπολις οργανώνουν εκεχειρία και συνεργάζονται για την προστασία των διαδηλωτών από την ακροδεξιά βία είναι ενθαρρυντικές. Θα χρειαστούμε όλο το θάρρος και τη δημιουργικότητά μας για να αναπτύξουμε νέες προσεγγίσεις που εκτιμούν και προστατεύουν όλους μας, αντί να θυσιάζουμε εκατομμύρια χρήματα που μας ανήκουν για να φυλακιστούμε ή να δολοφονηθούμε από την αστυνομία προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφάλεια και η περιουσία μιας ελάχιστης μειοψηφίας.

Μοιραστείτε τα αναγκαία αγαθά και τους πόρους σας ελεύθερα μέσω της αμοιβαιότητας και της αλληλοβοήθειας.

Θέλετε να αποφύγετε τις λεηλασίες; Βεβαιωθείτε ότι όλοι έχουν στέγαση, αρκετό φαγητό και αρκετούς πόρους για να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Όταν δεν τα έχουν, ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει για την οργή τους εναντίον εκείνων που τους εμποδίζουν να αποκτήσουν τα αγαθά που χρειάζονται για να ζήσουν;

Στη Μινεάπολη, οι τοπικές κοινότητες δημιουργούν αποθήκες εφοδιασμού όπου πόροι που απαλλοτριώνονται κατά τη διάρκεια των ταραχών μπορούν να μοιραστούν ελεύθερα, τόσο για να υποστηρίξουν τις διαμαρτυρίες όσο και για να επιτρέψουν στους γείτονες τους να ζήσουν. Η κρίση COVID-19 έχει διαδώσει τα κοινωνικά δίκτυα αλληλοβοήθειας, οι ταραχές τα οδηγούν στο επόμενο επίπεδο. Η αστυνομία υπάρχει για να διασφαλίσει ότι οι πόροι διανέμονται όχι ανάλογα με τις ανάγκες όλων μας, αλλά σύμφωνα με ένα αρχαϊκό σύστημα δικαιωμάτων ιδιοκτησίας που ωφελεί όσους συσσωρεύουν για τον εαυτό τους αντί να μοιράζονται. Οι διαδηλωτές το έχουν αναποδογυρίσει αυτό. Αντίθετα με τους επικριτές τους που βλέπουν όσους στοχευμένα λεηλατούν ως «καταστροφείς που διαλύουν τη δική τους κοινότητα», είναι πιο ακριβές να πούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν μετατρέψει έναν θεσμό που υπήρχε για να απομυζά κέρδη από τη γειτονιά και να τα παραδίδει σε εξωτερικούς επενδυτές σε μια κατάσταση που στην πραγματικότητα εξυπηρετεί τις άμεσες υλικές τους ανάγκες. Η καταστροφή των εμποδίων που χωρίζουν τις κοινότητες μας από τους πόρους και τα αγαθά που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να μεταμορφώσουμε την κοινωνία μας. Η κατάργηση της αστυνομίας είναι ένα βήμα προς την επίτευξη αυτού, ενώ ταυτόχρονα τερματίζονται οι δολοφονίες που διαπράττουν οι αστυνομικοί.

Απονομιμοποίηση και αποδυνάμωση όλων των θεσμών που δικαιολογούν τις αστυνομικές δολοφονίες

Ένας από τους λόγους για τους οποίους οι αστυνομικοί ξεφεύγουν τόσο συχνά από τις δολοφονίες που διαπράττουν είναι ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έχει κατασκευάσει και ερμηνεύσει νόμους που παρέχουν «ειδική ασυλία» στην αστυνομία για τη δολοφονία ανθρώπων, κάτι που συνέβη σε περισσότερες από τις μισές υποθέσεις που έφτασαν στα δευτεροβάθμια δικαστήρια τα τελευταία πέντε χρόνια. Γιατί πρέπει ένας αμετανόητος βιαστής σαν τον αναπληρωτή δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών Brett Kavanaugh, και τη παρέα του που τον προστατεύει, να είναι σε θέση να εξουσιοδοτεί αστυνομικούς να μας σκοτώνουν όποτε το κρίνουν αυτοί κατάλληλο; Υπό αυτή τη λογική, γιατί αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι σε θέση να καθορίσουν εάν μπορούμε να κάνουμε αμβλώσεις, ή πώς μπορούμε να οργανώσουμε τα συνδικάτα μας, ή τα όρια της κυριαρχίας των αυτοχθόνων στη Γη τους ή οτιδήποτε άλλο;

Οι συνεχείς αστυνομικές δολοφονίες είναι μόνο ένας από τους κινδύνους που αποδεχόμαστε, εγκαταλείποντας την εξουσία μας σε εννέα μαυροφορεμένες καρικατούρες αυθεντίας πάνω στη δικαστική έδρα. Για να διασφαλίσουμε την ελευθερία μας, πρέπει να πάρουμε πίσω την αυτοδιάθεσή μας από τα χέρια των δικαστηρίων.

«Όσο περισσότερο μπορούμε να απονομιμοποιήσουμε την εξουσία των Ανώτατων Δικαστηρίων να διαμορφώνουν τη ζωή μας, και όσο πιο ισχυρές και δημιουργικές μπορούμε να κάνουμε τις εναλλακτικές μας λύσεις, τόσο λιγότερο θα πρέπει να φοβόμαστε από τους Trumps και τους Kavanaughs αυτού του κόσμου. Ας χτίσουμε μια κοινωνία που επιτρέπει σε όλους να εμπλακούν στην πραγματική αυτοδιάθεση – εκεί όπου κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει τι επιτρέπεται να κάνουμε όλοι μας με τα σώματά μας – στην οποία κανένα κράτος δεν μπορεί να αρπάξει την εξουσία μας για να διαμορφώσει το μέλλον μας.”

– «Ο Kavanaugh δεν πρέπει να είναι στο Ανώτατο Δικαστήριο. Ούτε κανείς άλλος. “

Ενώ είμαστε σε αυτή τη κατάσταση, τι γίνεται με τους πολιτικούς; Εάν η εκλογή νέων αξιωματούχων δεν μπορεί να εμποδίσει την αστυνομία από το να μας σκοτώσει, σε τί τους χρειαζόμαστε; Εάν θέλουμε πραγματικά να διασφαλίσουμε το μέλλον μας ενάντια στην αυθαίρετη εξουσία των αρχών, δεν μπορούμε να πάμε μέχρι τη μέση. Καθώς οργανώνουμε τις γειτονιές μας με τέτοιο τρόπο ώστε να μοιραζόμαστε και να διανέμουμε πόρους και αγαθά, ας θέσουμε τα θεμέλια για μια νέα λαϊκή μορφή πολιτικής οργάνωσης που μπορεί να ασκήσει εξουσία άμεσα χωρίς να χρειάζεται αντιπροσώπους. Εμπνευσμένο από το σύστημα των συμβουλίων στα κουρδικά εδάφη της Rojava, τις συνελεύσεις του ελληνικού αναρχικού κινήματος, τις απεργίες των μαθητών στο Μόντρεαλ και πολλά άλλα παραδείγματα, μπορούμε να οικοδομήσουμε έναν νέο κόσμο από κάτω προς τα πάνω, χωρίς πολιτικούς στην κορυφή να διαφεντεύουν τα πάντα.

Το τέλος των αστυνομικών δολοφονιών μια και για πάντα

Τι θα χρειαστεί λοιπόν για να σταματήσουμε για πάντα τις αστυνομικές δολοφονίες; Τίποτα λιγότερο από μια επανάσταση.

Αλλά αυτή η επανάσταση δεν είναι μια μακρινή ουτοπία, ούτε ένας ξέσπασμα όπου εισβάλουμε στα Χειμερινά Ανάκτορα. Είναι μια συνεχής διαδικασία οικοδόμησης σχέσεων εμπιστοσύνης, ανταλλαγής πόρων, υπεράσπισης, αναιρέσεως των αλληλοσυνδεόμενων κυριαρχικών δομών της λευκής υπεροχής και οργάνωση για την κάλυψη των αναγκών μας μαζί – χωρίς αστυνομία ή πολιτικούς -. Και αυτό συμβαίνει ήδη. Είναι καιρός για τον καθέναν από εμάς να επιλέξουμε μια πλευρά και να πάρουμε θέση. Τα στοιχήματα είναι υψηλά – η ζωή που σώζεται μπορεί να είναι και η δική σου. Αλλά όπως μας έδειξαν οι θαρραλέοι διαδηλωτές στη Μινεάπολις και πέραν αυτής, ούτε η δύναμη της αστυνομίας είναι απόλυτη. Μαζί, μπορούμε να ξεπεράσουμε τη βία τους και να χτίσουμε έναν νέο κόσμο.

Crimethinc – Ex Workers Collective

_________________

Μετάφραση: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ (Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Τι πρέπει να κάνουμε για να σταματήσει η αστυνομία να δολοφονεί;- Crimethinc appeared first on Void Network.

Η αστυνομία δεν «προστατεύει και υπηρετεί» τους πολίτες, όπως διατείνεται το γνωστό καλιφορνέζικο σλόγκαν. Έχοντας τη βία ως καταστατική, συγκροτητική του πράξη ο αστυνομικός θεσμός διατηρεί τον πλήρη έλεγχο του αληθινού εδάφους στο άστυ και την ύπαιθρο ως θεμελιακό σκοπό του. Στην πραγματικότητα υπάρχει μέσα από και για την δυνατότητα να ορίζει και να επιβάλλει το φάσμα του «κανονικού», δηλαδή ποιές κοινωνικές κατηγορίες ανθρώπων και συμπεριφορές μπορούν να εμφανίζονται σε ένα δεδομένο χώρο. Το να προσδιορίζει σε κάθε κατάσταση ποιός μπορεί να βρίσκεται πού και ποιός όχι, και τι συμπεριφορές μπορεί να εκδηλώσει: αυτή είναι η ισχύς που διαμορφώνει την αστυνομία. Κατέχοντας την σχεδόν αποκλειστική ευθύνη να θέτει τα όρια του διανοητού σε ένα δεδομένο πλαίσιο, όπως κανείς άλλος συλλογικός δρων ή οργανισμός, η αστυνομία καθίσταται η απτή και υλοποιημένη μορφή της εξουσίας, φορέας-αναμεταδότης των αντιλήψεων της αντίδρασης και μόνιμος φρουρός της ταξικής ιεραρχίας . Ως τοποτηρητής της «τάξης» που η ίδια στην πραγματικότητα ορίζει, η αστυνομία ελέγχει με απόλυτο τρόπο νοήματα πολλαπλά –ποιος άνθρωπος ή κατάσταση θεωρείται τί και πότε- και μετατοπίζει διαρκώς τα όρια του νόμου, κάτι που μόνο ο αστυνομικός θεσμός μπορεί να πραγματοποιήσει.  Το σύγχρονο κράτος θα ήταν ίσως αδύνατο να επιβάλλει το οτιδήποτε στην επικράτειά του χωρίς τον συγκεκριμένο θεσμό. Αυτός είναι και ο λόγος που η αστυνομία έχει τη δυνατότητα να αυτονομείται από το κράτος. Και το κάνει διαρκώς, χωρίς φυσικά ποτέ κανείς από τους εκπονητές του κρατικού λόγου να δηλώνει ότι εκείνη δρα ανεξέλεγκτη.

Ο σαδισμός δεν διδάσκεται ακόμη ως μάθημα στις αστυνομικές σχολές, γιατί βρίσκεται διάχυτος παντού μέσα στους εσωτερικούς κανονισμούς και τα εγχειρίδιά τους, όπως και η αλήθεια ότι πρόκειται πάντα και παντού για ένοπλη συμμορία με θεσμική υπόσταση που έχει την αυθαιρεσία ως προγραμματική αρχή της. Πρόκειται για το συστατικό στοιχείο χωρίς το οποίο ο αστυνομικός θεσμός δεν θα μπορούσε να υπάρχει.  Είναι επειδή η πρακτική προηγείται της ταυτότητας –πρώτα ενεργούμε και μετά γινόμαστε οτιδήποτε θεωρούμε πως είμαστε- που τα γουρούνια επιτελούν το αστυνομικό τους έργο βασανίζοντας και σκοτώνοντας τους αδύναμους. Μέσα από τη βία αυτής της μορφής δεν γίνονται «κακοί αστυνομικοί», γίνονται «αστυνομικοί» σκέτο και μάλιστα με «Α» κεφαλαίο.  Οι μπάτσοι γνωρίζουν καλά πως συμμετέχουν σε νόμιμη συμμορία. Γλωσσικά και σωματικά κρυπτογραφημένο, αυτό ακριβώς αντανακλάται σε ορισμένες δημόσιες επιτελέσεις της ισχύος τους, όπως στο αυστηρό ή ‘μάγκικο’ ύφος και στα ψέματα που πάντοτε αρέσκονται να λένε στους πολίτες κάθε φορά που κινδυνεύουν να εκτεθούν ότι δεν ελέγχουν απόλυτα την κατάσταση, κάθε φορά που μοιάζουν περισσότερο αδύναμοι απ’όσο θέλουν να νομίζουμε.

Εν τέλει, οι ίδιοι βιώνουν ως μέρος της δουλειάς τους αυτό που οι δικαστές αρνούνται να παραδεχτούν για να μην απωλέσουν το συμβολικό τους κεφάλαιο που με τόσο κόπο έχουν οικοδομήσει: πάνω από το νόμο και πέρα από οποιαδήποτε έννοια τυπικής δικαιοσύνης βρίσκεται η αστυνομία. Είναι πλέον γνωστό σε όλες τις γειτονιές του κόσμου ότι τα γουρούνια σκοτώνουν κατά βούληση, χωρίς ουσιαστικά να τιμωρούνται. Αυτή είναι η άλλη όψη της απανθρωποποίησης που αναγκαστικά υφίστανται κάθε φορά που οι ίδιοι δέχονται τις σφαίρες.

Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post Επί του πραγματικού χαρακτήρα της αστυνομίας παντού- Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

____________________________

One more death of a black person by the police. One more state murder. One more time the streets are filled with a raging demand for justice. One more time justice has a name -Justice for George Floyd…

But the demand is also faceless, generic, universal in the most concrete of senses. For the face is enmeshed in the numbers, the obnoxious body count, without being reduced to a statistic; a universal figure emerges, the figure of the oppressed, the downtrodden, the subaltern, the underside of every state’s and every empire’s narrative of law and order. In the United States the story is age old and known. Strange fruits once hanging in the trees, segregated in the South, marginalized in urban ghettos, turned into an underclass and left to kill each other or drug themselves to death. But also black bodies reverberating with dignity, bodies that have never stopped resisting, mobilizing, fighting, screaming out loud that their lives matter; bodies that have refused to be objects of law and have become subjects of justice. America likes to remember the civil rights movement, but it has been forced to recall also its long hot summers, in our age of new movements and new riots.

Decades of affirmative action, of well-meaning or not so well meaning reforms, attempts to integrate. Things have improved, they say. Yet, things also remain the same; the streets continue to fill with blood and dead bodies and then with rage, again and again and again. It does not take a political scientist to see that the violence the black population suffer is systemic and institutionalized or that their marginalization and exclusion is embedded to the operations of the capitalist system. Class and race merging to create bodies that can be killed; but also bodies that revolt. Conservatives will call them criminals; liberals will call them misguided; a few leftists will feel they are justified but will still prefer to sing vacuous praises about the “force of non-violence” or make a virtue out of victimhood. But for the downtrodden of history, riot and fire has always been one of their ways of enacting justice, of becoming justice. It may be neither solution nor revolution. But by making nights brighter it lights the path towards a different future.

It is not our job or to our taste passing judgments from up high on bodies that fight for their lives. Nor are the images of riots foreign or exotic to us; bodies are also exploited and marginalized all over the world; bodies encamped, criminalized, but also killed.

George Floyd shouted

I CAN NOT BREATHE-

Now all of us we shout

WE CAN NOT BREATHE

The revolt in Minneapolis does not have “our sympathy”, it inspires us.

FIGHT THE POWER!

Solidarity to the Minneapolis uprising against police violence and institutionalized racism!

VOID NETWORK [Theory, Utopia, Empathy, Ephemeral Arts]

ATHENS / LONDON / NEW YORK / RIO DE JANEIRO

__________________________

READ MORE:

Minneapolis: Now This Fight Has Two Sides

What the Riots Mean for the COVID-19 Era

https://crimethinc.com/2020/05/28/minneapolis-we-have-crossed-the-rubicon-what-the-riots-mean-for-the-covid-19-era

The post VOID NETWORK- Justice for George Floyd … and Justice for all appeared first on Void Network.