Κείμενο: Peter Gelderloos

https://petergelderloos.substack.com/p/geopolitics-for-2024

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης / Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Γεωπολιτική για αναρχικούς;

Η γεωπολιτική τείνει να είναι ένα πεδίο ανάλυσης για ειδικούς και δημοσιογράφους που ενδιαφέρονται για τoυς ανταγωνισμούς και τις τύχες των εθνών-κρατών, τις συμμαχίες τους και τους θεσμούς τους. Προσεγγίζουν το θέμα με ένα επίπεδο στρατηγικής παρόμοιο με αυτό των αθλητικών σχολιαστών στο κυριακάτικο ποδόσφαιρο: κατανοούν το ρεπερτόριο των παιγνιδιών, τα δυνατά και αδύνατα σημεία, αλλά ποτέ δεν θα αποδομήσουν την ιστορία του παιχνιδιού, ποτέ δεν θα αναρωτηθούν για τη σχέση μεταξύ του πάγκου και του γηπέδου, του προπονητή και του ιδιοκτήτη, των θεατών και των παικτών (δηλαδή, πέρα από ένα δημοκρατικό θέαμα: τα πάνε καλά μεταξύ τους; είναι οι οπαδοί ευχαριστημένοι με την ομάδα τους;) Δεν θα αναλύσουν την αρχιτεκτονική του σταδίου ή το διαφημιστικό διάλειμμα και σίγουρα δεν θα αναρωτηθούν αν υπάρχει κάποιο άλλο είδος παιχνιδιού που θα μπορούσαμε να παίζουμε. Χρειάζονται το παιχνίδι να συνεχίζεται για πάντα. Αν το παιχνίδι σταματήσει, θα εξαφανιστούν.

Μερικοί αναρχικοί μπορεί να σκεφτούν, ότι αφού θέλουμε να καταργήσουμε τα έθνη-κράτη, γιατί να ασχολούμαστε με τα ασήμαντα στρατηγικά τους παιχνίδια; Γιατί να θέλουμε να τα κατανοήσουμε με τους δικούς τους όρους;

Είναι απολύτως αληθές ότι οι αναρχικοί δεν θα εμφανιστούν ποτέ ως παίκτες στο ταμπλό του γεωπολιτικού Μεγάλου Ρίσκου. Έχουμε βγει εντελώς από αυτόν τον χάρτη. Και έτσι πρέπει να είναι. Αν είμαστε αναρχικοί, είναι γιατί προσεγγίζουμε τη στρατηγική και την εξουσία από μια εντελώς διαφορετική σκοπιά, και με εντελώς διαφορετικές επιθυμίες και μεθόδους.

Αλλά προς το παρόν, είναι το γεωπολιτικό σύστημα των κρατών και του καπιταλισμού που είναι το πιο ενεργό στην παραγωγή του μέλλοντος μέσα στο οποίο θα αναγκαστούμε να κατοικήσουμε. Η γνώση του εύρους των πιθανών μελλοντικών εξελίξεων μας βοηθά να κατανοήσουμε το σύστημα με το οποίο βρισκόμαστε αντιμέτωποι και να προετοιμαστούμε για όσα πρόκειται να αντιμετωπίσουμε.

Αν νομίζεις ότι μια ταινία αποκαλυπτικής καταστροφής με ζόμπι —ή πραγματικά οποιαδήποτε άλλη ταινία “αποκάλυψης”— παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό σενάριο για το πώς μοιάζει η συστημική κατάρρευση, τότε θα χαραμίσεις τον χρόνο σου άδικα σε λάθος τρόπους προετοιμασίας για τις επερχόμενες καταστροφές.

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, έχω ακούσει πολλούς αναρχικούς να κάνουν σοβαρές προβλέψεις για το πού κατευθυνόμασταν και ποιους κινδύνους αντιμετωπίζαμε. Αυτές οι προβλέψεις είναι τολμηρά εγχειρήματα και χρήσιμα, γιατί μας επιτρέπουν να δοκιμάζουμε τις θεωρίες μας.

Πολλές προβλέψεις που θυμάμαι έχουν αποδειχθεί λανθασμένες.

• Ο Τραμπ δεν έκανε πραξικόπημα: στην πραγματικότητα, ο Τζον Μπόλτον μιλούσε από εμπειρία όταν έλεγε ότι ένα πραξικόπημα απαιτεί πολύ περισσότερη οργάνωση.
• Οι φασίστες δεν κατέκτησαν την εξουσία- αποτελούν όμως κίνδυνο κυρίως για τους ανθρώπους σε επίπεδο δρόμου και στον τρόπο με τον οποίο ωθούν την κεντροδεξιά προς τα δεξιά όσον αφορά την αποδεκτή πολιτική που μπορεί να εφαρμόσει μια δημοκρατική κυβέρνηση. (ΣτΜ: από τότε που γράφτηκε το άρθρο υπήρξαν εξελίξεις στην Ιταλία που είτε περιπλέκουν τα πράγματα, είτε ενισχύουν αυτό το σημείο σαν μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα…)
• Η προώθηση του αντιφασισμού εν μέσω ενός αναπτυσσόμενου αντιρατσιστικού κινήματος ήταν σφάλμα, ένα βήμα προς τα πίσω. Όπως έκανε και στις προηγούμενες εκδοχές του, ο αντιφασισμός έβγαλε από το επίκεντρο της συζήτησης τα ζητήματα της λευκής υπεροχής και της αποικιοκρατίας και επέτρεψε στην Αριστερά να κερδίσει έδαφος σε κινήματα που προηγουμένως ήταν αντι-κρατικά: μας άφησε απροετοίμαστους τη στιγμή που ο πραγματικός φασισμός υποχωρούσε ενώ το δημοκρατικό Κράτος έκανε βήματα εμπρός και εναντίον μας.
• Η Δημοκρατία αντιμετωπίζει κρίση, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για εμάς: η ευρύτερη διάδοση αυτής της επίγνωσης θα μπορούσε να είχε σώσει μερικά από τα πιο ισχυρά μας κινήματα — στη Χιλή και στην Ελλάδα — από το να πέσουν σε θανατηφόρα στρατηγικά αδιέξοδα. Θα είχε επίσης βελτιώσει την αρχική διατύπωση των κινημάτων Occupy και 15M (ΣτΜ: το “Κίνημα των Αγανακτισμένων” της Ισπανίας), επιτρέποντάς τα να αναπτυχθούν σε πολύ πιο ριζοσπαστικές κατευθύνσεις.
• Ο “ύστερος καπιταλισμός” ή το “τελικό στάδιο του καπιταλισμού” που διακηρύχθηκε μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο εξακολουθεί να αργοσέρνεται. Η απόρριψη του Μαρξισμού θα μας επέτρεπε να δούμε πιο καθαρά το ζωτικό στρατηγικό, κρατικοκίνητο στοιχείο του καπιταλισμού: τα κράτη και οι θεσμοί τους κατακτούν νέες περιοχές προληπτικά, για να εξασφαλίσουν την καπιταλιστική επέκταση.
• Αν ήμασταν σε επιφυλακή για αυτά τα νέα μέτωπα θα είχαμε κερδίσει ένα προβάδισμα και θα είχαμε εντοπίσει έγκαιρα το κυρίαρχο ρεύμα του κλιματικού κινήματος και της πράσινης ενέργειας ως τις μεγαλύτερες απειλές για τη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη. Τώρα, πρέπει να προσπαθήσουμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος.

Με ανησυχεί πάρα πολύ ότι, απ’ όσο έχω δει, οι άνθρωποι που έκαναν λανθασμένες προβλέψεις δεν παραδέχτηκαν τα λάθη τους. Θα ήταν θαρραλέο, ειλικρινές, και θα μας είχε ενισχύσει πάρα πολύ, δίνοντάς μας περισσότερες ευκαιρίες να ακονίσουμε τα θεωρητικά μας εργαλεία, να καλλιεργήσουμε την στρατηγική μας διαίσθηση.

Και νομίζω ότι το Εγώ, αυτή η τυφλή αποφυγή των λαθών μας, ήταν ένας σημαντικός παράγοντας που οδήγησε τους ριζοσπαστικούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο σε ακόμη μεγαλύτερα, προφανή λάθη. Οι απογοητευμένοι υποψήφιοι επαναστάτες, στρέφονται σε μονοθεματικούς ακτιβισμούς, αμεσοδημοκρατικές κοινότητες, ή στις τελευταίου τύπου σταλινικές σέχτες με αυστηρά καθορισμένες οργανώσεις, προσεκτικά επιλεγμένο προλεταριακό μάτσο ανδρισμό και χωρίς πραγματική εμπλοκή ή σχέση με την ίδια την κοινωνική σύγκρουση.

Προς ποια κατεύθυνση κινείται το παγκόσμιο σύστημα;

Συνοψίζοντας, το παγκόσμιο σύστημα κατανοεί τον εαυτό του ως παγκόσμιο και διαμεσολαβεί σε πολιτικές συγκρούσεις και στη ροή πόρων και πληροφοριών σύμφωνα με μια ορισμένη λογική. Κάθε διαδοχικό παγκόσμιο σύστημα έχει ένα ηγετικό κράτος, αλλά αυτός ο ηγέτης δεν έχει τη δύναμη να ελέγχει τα πάντα που συμβαίνουν στο παγκόσμιο σύστημα: αντίθετα, είναι ο αρχιτέκτονας που σε μια κρίσιμη στιγμή αποκτά τη δύναμη και τη νομιμοποίηση, την ηγεμονία, να σχεδιάσει ένα νέο παγκόσμιο σύστημα στο οποίο όλοι οι άλλοι κυρίαρχοι παίκτες συμφωνούν να συμμετάσχουν.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ ανέλαβαν από το Ηνωμένο Βασίλειο και έγιναν οι αρχιτέκτονες του επόμενου παγκόσμιου συστήματος, επικεντρωμένο σε μια υποτιθέμενη παγκόσμια τάξη κρατών που κυβερνάται από τον ΟΗΕ, με έδρα στη Νέα Υόρκη, και ένα καπιταλιστικό καθεστώς ελεύθερου εμπορίου και επενδύσεων που εποπτεύεται από τα ιδρύματα του Μπρέτον Γουντς όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Οι ΗΠΑ και οι πιο στενοί τους σύμμαχοι δεν είναι πλέον οι κύριες κινητήριες δυνάμεις της οικονομικής ανάπτυξης και το μερίδιο των νέων επενδύσεων που καταλαμβάνουν μειώνεται. Πολιτικά, το μπλοκ του ΝΑΤΟ είχε επεκτείνει τον ιστό των συμμαχιών του σε περιοχές που ανήκαν εδώ και καιρό στη ρωσική σφαίρα επιρροής. Η Ρωσία αντεπιτίθεται στην Ουκρανία, αλλά οι διαιρέσεις εντός του ΝΑΤΟ και της ΕΕ έχουν πρόσφατα ακινητοποιήσει αυτές τις συμμαχίες, έτσι ενώ η Ρωσία συνεχίζει να λαμβάνει οπλισμό και οικονομική υποστήριξη από τους συμμάχους της, η δυτική χρηματοδότηση για την Ουκρανία έχει σταματήσει να παίζει τον κρίσιμο ρόλο.

Αλλού, η Ρωσία έχει υποστεί ταπεινωτικές ήττες, όπως με την αδυναμία της να υποστηρίξει την Αρμενία ενάντια στον επεκτατισμό του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο υποστηρίζεται από την Τουρκία. Όταν η Τουρκία προσχώρησε στο ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αυτό ήταν μια μεγάλη νίκη για τη στρατιωτική συμμαχία καθώς επέφερε μερική περικύκλωση της Ρωσίας. Αλλά τώρα, η Τουρκία ενεργεί σε στρατηγικό επίπεδο σαν μια αδέσμευτη χώρα, ακόμη και αν συνεχίζει να διατηρεί το δικαίωμα του βέτο εντός του ΝΑΤΟ.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι αδέσμευτες χώρες αποτελούνταν από κράτη που ήταν πολύ πιο αδύναμα οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, αλλά που μπορούσαν σταδιακά να βελτιώσουν τη θέση τους κρατώντας ανοιχτές τις πόρτες τους και στα δύο μπλοκ, ουσιαστικά πηγαίνοντας με όποιον θα τους έδινε την καλύτερη συμφωνία.

Έτσι, η Τουρκία εξυπηρετεί ουσιαστικά τα δικά της συμφέροντα, ενάντια τόσο στις ΗΠΑ/ΕΕ όσο και στη Ρωσία, καθώς και σε άλλους μεσαίους αντιπάλους προς τα νότια και ανατολικά της, για παράδειγμα με τον τρόπο που έχει χρησιμοποιήσει σουνιτικές φονταμενταλιστικές ομάδες σχετιζόμενες με το Ισλαμικό Κράτος ενάντια τόσο στο Ιράν όσο και στους Κούρδους.

Τα μέλλοντα

Όταν ένα παγκόσμιο σύστημα παραπαίει, οι γενικές επιλογές είναι:

α) το σύστημα ανανεώνεται και επανεφευρίσκεται με επιτυχία, με τον παλιό ηγέτη να λανσάρει μια αναμορφωμένη αρχιτεκτονική

β) ένας νέος ηγέτης εξασφαλίζει την εξουσία και τη νομιμοποίηση να κερδίσει την υποστήριξη μιας νέας αρχιτεκτονικής, αρχίζοντας ένα νέο παγκόσμιο σύστημα

γ) οι άνθρωποι αυξάνουν τις ικανότητες τους για αντίσταση στο Κράτος και κερδίζουμε μια παγκόσμια επανάσταση, καταστρέφοντας το παγκόσμιο σύστημα και αποτρέποντας τη δημιουργία ενός νέου

δ) το τρέχον παγκόσμιο σύστημα παραμένει στη θέση του, διαβρώνεται και διολισθαίνει όλο και περισσότερο σε παγκόσμιο πόλεμο μέχρι τελικά να συμβεί η επιλογή α, β ή γ.

Ένας Νέος Αμερικανικός Αιώνας

Αναφέρομαι στο Σχέδιο για Έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα (Project for a New American Century- PNAC), την ομάδα νεοσυντηρητικών διανοούμενων που υποστήριξαν τον Μπους ΙΙ και πίστευαν ότι είχαν το στρατηγικό σχέδιο για την αναζωογόνηση των ΗΠΑ ως αδιαμφισβήτητο ηγέτη του κόσμου. Η ειρωνεία είναι ότι κανένας άλλος παίκτης δεν έχει κάνει περισσότερα από τις ΗΠΑ για να υπονομεύσει την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Η εξωτερική και οικονομική πολιτική που υποστηρίχθηκε από τον Μπους ΙΙ και συνεχίστηκε με κάποιους τρόπους από τον Τραμπ και άλλους τρόπους από τον Μπάιντεν, πιθανόν έχει καταστρέψει οποιαδήποτε πιθανότητα έχουν οι ΗΠΑ να αποκαταστήσουν την παγκόσμια αρχιτεκτονική που καθιέρωσαν μετά την νίκη τους επί των Ναζί.

Το γεγονός ότι κανένας στην αμερικανική ή βρετανική πολιτική ελίτ δεν φαίνεται να κατανοεί αυτό το γεγονός, απλά το επιβεβαιώνει. Και παρόλο που το επίπεδο της αυτοκαταστροφικής άγνοιας είναι εκπληκτικό, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη, καθώς οι καπιταλιστές συνήθως κατανοούν τον καπιταλισμό σε επιφανειακό επίπεδο, όπως και οι κρατιστές κατανοούν το Κράτος σε επιφανειακό επίπεδο, παρόμοια με τους σχολιαστές αθλητικών που αναλύουν κυρίως τις φάσεις των πιο πρόσφατων αγώνων.

Όταν οι ΗΠΑ ήταν στην στιγμή της μεγαλύτερης ισχύος τους, στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στη δεκαετία του ’90, αμέσως μετά τη νίκη τους στον Ψυχρό Πόλεμο, η υπεροψία του νεοσυντηρητικού κινήματος στην πολιτική τάξη και η ανεξέλεγκτη απληστία της νεοφιλελεύθερης τεχνοκρατίας μεταξύ των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, κατέστρεψαν άμεσα τη βάση της ηγεμονίας των ΗΠΑ.

Το ΔΝΤ, οι G7, και όλο το τσίρκο των ανθρωπιστικών ΜΚΟ και διεθνών επενδυτών επωφελήθηκαν κατάφωρα από τη διαφθορά, τα αυταρχικά καθεστώτα και τους εμφύλιους πολέμους σε πρόσφατα αποαποικιοποιημένες χώρες. Αυτό που εννοούσαν όταν μίλαγαν για “ανάπτυξη” ήταν η απόλυτη εξάρτηση από ένα μόνο εξαγώγιμο προϊόν, έτσι ώστε κάθε φτωχή χώρα να μην είναι μόνο εντελώς ευάλωτη στην πολιτική πίεση από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά και να βυθίζεται στην πείνα ανάλογα με τις διακυμάνσεις της αγοράς συναλλάγματος. Μετά τη δεκαετία του ’70, αυτό που τους ενδιέφερε περισσότερο ήταν να βγάζουν κέρδη με κάθε τρόπο βασιζόμενοι σε καθαρή χρηματοοικονομική κερδοσκοπία παρά σε οποιαδήποτε παραγωγική ανάπτυξη που, από καπιταλιστική άποψη, θα μπορούσε να θεωρηθεί βιώσιμη. Με άλλα λόγια, όλη η πτέρυγα οπαδών του Λόρενς Σάμερς δεν έκρυβε το γεγονός ότι ήταν βρικόλακες που δεν πίστευαν καν το δικό τους δόγμα, ενώ η πλευρά των Ράμσφελντ και Μπόλτον αδυνατούσε να κρύψει την άγνοιά της για τον κόσμο, για την πολιτική και για τις χώρες στις οποίες πίστευαν ότι μπορούσαν να κυριαρχήσουν.

Η όλη ηγεμονία των ΗΠΑ στη παγκόσμια πολιτική σκηνή ήταν γενικότερα κατάφωρη.

Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσαν να είχαν αποδεχτεί περιστασιακές παραχωρήσεις, μη επιτυγχάνοντας πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα στις διεθνείς συγκρούσεις. Αυτό το θέατρο του «παίζοντας δίκαια» θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει ευρεία πίστη και εξάρτηση από το πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών. Και αυτό θα είχε ενισχύσει τη δύναμη των ΗΠΑ μακροπρόθεσμα, αφού ο ΟΗΕ δημιουργήθηκε από τις ΗΠΑ και έχει την έδρα της παγκόσμιας πολιτικής στη Νέα Υόρκη. Αλλά αντίθετα, δεν κατανόησαν τη ηγεμονική και σχεσιακή φύση της εξουσίας και πίστευαν ότι η κατοχή μιας άνευ προηγουμένου ποσότητας ισχύος σήμαινε ότι μπορούσαν να δρουν μονομερώς χωρίς να υπονομεύσουν την ίδια τη βάση αυτής της ισχύος.

Αυτό θα ήταν σαν η Apple να είχε καταφέρει να χρησιμοποιούν όλοι στον κόσμο υπολογιστές Apple, αλλά να μην επέτρεπε στους ανθρώπους να παράγουν οτιδήποτε μέσα σε έναν υπολογιστή Apple που να κριτικάρει την Apple. Τι σημασία έχει αν μιλάς άσχημα για το Twitter X, αν το μόνο φόρουμ για να το κάνεις είναι το Twitter X;

Εισβάλλοντας αυθαίρετα στο Ιράκ δύο φορές και δολοφονώντας εκατομμύρια ανθρώπους, ανατρέποντας σοσιαλδημοκρατικά (αλλά καπιταλιστικά!) καθεστώτα επειδή αυτά δεν ευνοούσαν μια λίστα Δυτικών επενδυτών, προστατεύοντας το Ισραήλ από την οποιαδήποτε ελάχιστη επίπληξη μέχρι το σημείο όπου σχεδόν το σύνολο της ισραηλινής κοινωνίας να αισθάνεται πως έχει το δικαίωμα να διαπράττει γενοκτονία — όχι στα κρυφά, όπως μερικές φορές κάνουν οι ΗΠΑ, αλλά φανερά μπροστά στις κάμερες τηλεοπτικών καναλιών, χαμογελώντας και κάνοντας αστεία, με τις ίδιες τις ΗΠΑ να κρατούν τις κάμερες — οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν καταστρέψει την νομιμοποίηση και την λειτουργικότητα του ίδιου τους του πολιτικού εργαλείου. Οι ΗΠΑ (και υπό την προστασία τους, το Ισραήλ) αγνοούν κατάφωρα και αυθαίρετα τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Δρουν σαν “κράτος-παρίας” μέσα στο διακρατικό σύστημα που οι ίδιες σχεδίασαν, αν και το σχεδίασαν προς όφελός τους. Και αυτή η καουμπόικη στάση πάντα χαρακτήριζε την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (εκτός, ίσως, υπό τον Ρούζβελτ), αλλά επιταχύνθηκε υπό τον Ρέιγκαν και ειδικά τον Μπους ΙΙ.

Ο Τραμπ μιμήθηκε αυτή την αλαζονεία με αρκετές μονομερείς κινήσεις, ενισχύοντας για παράδειγμα την εν λευκώ υποστήριξη προς το Ισραήλ, και αποσυρόμενος από το ίδιο το ζήτημα της στρατηγικής με μια τάση μη-επέμβασης που άφησε τους κύριους συμμάχους των ΗΠΑ ξεκρέμαστους. Η διοίκηση του Μπάιντεν εντωμεταξύ, προσπαθεί να κάνει επανεκκίνηση της στρατηγικής σκέψης, αλλά ενεργεί σαν να βρισκόμαστε στο 1996.

Το Ισραήλ ήταν κάποτε ένα σημαντικό στρατιωτικό εργαστήριο για τις ΗΠΑ και μια πυρηνική επιλογή στην κύρια περιοχή πετρελαϊκής παραγωγής του κόσμου, σε μια εποχή που μια παναραβική συμμαχία απειλούσε με τον έλεγχο τόσο του πετρελαίου όσο και της διώρυγας του Σουέζ. Τώρα, το Ισραήλ είναι σε μεγάλο βαθμό ένα βαρίδιο. Η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Ιράν προσπαθούν να ξανασχεδιάσουν τις γραμμές εξουσίας στη Δυτική Ασία με επιθετικό τρόπο και κανένας από αυτούς δεν βασίζεται αποκλειστικά στις ΗΠΑ για την προστασία τους. Η Υεμένη απειλεί ουσιαστικά τη ναυσιπλοΐα μέσω της διώρυγας του Σουέζ και το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου της Δυτικής Ασίας εξάγεται προς την Ινδία και τις οικονομίες της Ανατολικής Ασίας, κυρίως την Κίνα.

Καθώς το Ισραήλ συνεχίζει την κατάφωρη γενοκτονία των Παλαιστινίων, ο ΟΗΕ αποδεικνύεται ανίκανος να παρέχει ακόμη και ανθρωπιστική βοήθεια και σχεδόν αγνοείται ως δυνητικός διαμεσολαβητής. Οι μόνοι παίκτες που μπορούν να απειλήσουν πραγματικά το Ισραήλ είναι η Χεζμπολάχ, οι Χούθι και οι ένοπλες πολιτοφυλακές που συνδέονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Ο κύριος παίκτης στη διαδικασία διαμεσολάβησης είναι το Κατάρ. Με άλλα λόγια, οι μόνοι παίκτες που κερδίζουν σε νομιμοποίηση και ισχύ είναι σύμμαχοι του Ιράν, το οποίο είναι η μόνη από τις τρεις περιφερειακές δυνάμεις με την οποία οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία σχέση επιρροής ή συμμαχίας.

Εντωμεταξύ, οι ΗΠΑ υποσκάπτουν τη σχέση τους με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ο Τραμπ συγκεκριμένα έδειξε στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ ότι δεν μπορούν πλέον να θεωρούν τις ΗΠΑ αξιόπιστο εταίρο τους, και αυτό είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα της δυσλειτουργίας της δημοκρατίας καθώς το παγκόσμιο σύστημα καταρρέει. Οι δημοκρατικοί μηχανισμοί εξακολουθούν να παρέχουν έναν σημαντικό μηχανισμό αποσυμπίεσης που μπορεί να καθησυχάζει και να ενσωματώνει τα κινήματα αντίστασης πριν αυτά γίνουν επαναστατικά. Αλλά στις ΗΠΑ, τη Βραζιλία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι εκλογικές νίκες των δεξιών λαϊκιστών έδειξαν ότι στην πραγματικότητα η δημοκρατία είναι επικίνδυνη για την εξουσία επειδή δεν είναι εντελώς προσχηματική. Μέχρι τώρα, οι εκλογικές υποσχέσεις ήταν όλες για τα σκουπίδια γιατί καμία νέα πολιτική διοίκηση δεν έθετε σε κίνδυνο τις υποκείμενες οικονομικές πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού. Οι τεχνοκράτες δεν έπρεπε να ανησυχούν: η μηχανή τους θα συνέχιζε να λειτουργεί αδιάλειπτα.

Ακόμη και οι εκλογικές νίκες προοδευτικών κομμάτων στην Ελλάδα, τη Βραζιλία, την Αργεντινή και αλλού έδιναν στους καπιταλιστές να καταλάβουν ότι δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν. Και τα δημοκρατικά κράτη αποδείχθηκαν ικανά να διαλύσουν πραγματικά φασιστικά κινήματα όπως η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, πριν αυτά αποδειχθούν πραγματική απειλή. Αλλά οι δεξιοί λευκοί λαϊκιστές όπως ο Τραμπ, ο Μπολσονάρο, ο Όρμπαν και ο Τζόνσον, όχι μόνο διέβρωσαν τη λειτουργικότητα της δημοκρατικής διακυβέρνησης, αλλά απείλησαν και τη σταθερότητα του τεχνοκρατικού status quo, τρομάζοντας τους επενδυτές που ζούσαν μέχρι τότε σε έναν παράδεισο φτιαγμένο μόνο για αυτούς, και έκαναν κομμάτια την υποτιθέμενη ανθεκτικότητα βασικών πολιτικών σχηματισμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση ή η συμμαχία ΗΠΑ-Ευρώπης.

Η Ευρώπη— έχοντας αποτελέσει για καιρό τον πολύτιμο φορέα πολιτιστικής και πολιτικής νομιμοποίησης, δεδομένης της λευκής υπεροχής στην καρδιά του παγκόσμιου συστήματος— έχει για πρώτη φορά εδώ και σχεδόν έναν αιώνα αναγκαστεί να διαχωρίσει τα συμφέροντά της, και αυτό φαίνεται ήδη σε μια εμφανώς διαφορετική προσέγγιση προς την Κίνα. Στις ΗΠΑ, η πολιτική ελίτ ήδη θεωρεί την Κίνα ισότιμο αντίπαλο για ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο, ενώ στην Ευρώπη η Κίνα θεωρείται ως ένας εν μέρη αξιόπιστος στρατηγικός εταίρος. Αν δεν αλλάξει κάτι γρήγορα, οι ΗΠΑ θα υποβαθμιστούν στην ίδια κατάσταση.

Και χωρίς αξιόπιστη υποστήριξη από τις ΗΠΑ, η ΕΕ θα πρέπει να ετοιμαστεί για πόλεμο, για να μπορέσει να αποτρέψει τη Ρωσία από περαιτέρω εισβολές. Για να βρεθεί μια ισορροπία που η Ρωσία δεν θα ρισκάρει να διαταράξει, αυτό μπορεί να σημαίνει να εγκαταληφθεί η Ουκρανία σε έναν μόνιμο διαμελισμό.

Από την προοπτική της αμερικανικής ισχύος, τίποτα από αυτά δεν φαίνεται να είναι για καλό. Για να έχουν την οποιαδήποτε πιθανότητα να ανανεώσουν το παγκόσμιο σύστημα που δημιούργησαν, οι ΗΠΑ θα πρέπει να κάνουν φιλόδοξες κινήσεις για να εξιλεώσουν την κακή τους φήμη:

• να υποστηρίξουν την δημιουργία Παλαιστινιακού Κράτους και να διακόψουν επίσημα την υποστήριξη της τρέχουσας κυρίαρχης τάξης του Ισραήλ καταστρέφοντας με αυτόν τον τρόπο την ισραηλινή οικονομία
• να εξομαλύνουν τις σχέσεις με την Κίνα και το Ιράν, εξασφαλίζοντας όμως ευνοϊκές επενδυτικές και εμπορικές συμφωνίες με τα κατ’όνομα δημοκρατικά καθεστώτα όπως της Ινδίας, της Ταϊβάν και της Νότιας Κορέας
• να κάνουν μια πειστική, ουσιαστική πρόταση για αναδιάταξη των διεθνών επενδύσεων που να διαφέρει από τη μισθοφορική νομισματική πολιτική του ΔΝΤ, διασφαλίζοντας περισσότερη αυτονομία για τη “βιώσιμη ανάπτυξη”, που θα καθοδηγείται από τις τοπικές κυρίαρχες τάξεις των πρώην αποικιοκρατούμενων χωρών, κλπ.
• να παρουσιάσουν ένα πειστικό σχέδιο για μια παγκόσμια μετάβαση στη πράσινη ενέργεια που θα επιταχύνει το τρέχον κύμα κερδοφόρων επενδύσεων, εξόρυξης και παραγωγής, ενώ επίσης θα περιλαμβάνει ένα στοιχείο “παγκόσμιας δικαιοσύνης”που θα παρέχει ουσιαστικούς πόρους σε φτωχές χώρες για να συμμετάσχουν στη μετάβαση και να βελτιώσουν την οικονομική τους θέση

Και εσωτερικά:

• να υιοθετήσουν την κατάργηση των φυλακών για δεύτερη φορά (η πρώτη φορά ήταν το 1865^[1]) με την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, την κατάργηση της ποινής της κάθειρξης για όλους τους μη βίαιους παραβάτες και την επέκταση της χρήσης άοπλων περιπολικών γειτονιάς
• να θεσπίσει υγειονομική περίθαλψη για όλους

Η πιθανότητα να συμβούν αυτά φαίνεται ωστόσο ελάχιστη, δεδομένου του πόσο μικρή είναι η επίγνωση που έχει η σημερινή άρχουσα τάξη για όλους τους τρόπους με τους οποίους υπονομεύει η ίδια την εξουσία της.

Μοιάζουν να πιστεύουν ακόμα ότι η προβολή δύναμης είναι ο τρόπος για να παραμείνουν στην εξουσία. Αλλά κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι ΗΠΑ έχουν τον ισχυρότερο στρατό στον κόσμο. Δεν χρειάζεται. Το μόνο που χρειάζεται να δείξουν οι αντίπαλοι είναι ότι ο στρατός των ΗΠΑ αδυνατεί να φέρει εις πέρας αυτά που επιθυμεί η άρχουσα τάξη. Αυτό αποδείχθηκε τόσο στο Αφγανιστάν όσο και στο αδιέξοδο του Ιράκ. Και τώρα οι ΗΠΑ κόβουν βόλτες πάνω κάτω στην Ερυθρά Θάλασσα και τη Μεσόγειο εκτοξεύοντας πυραύλους στην Υεμένη, τη Συρία και το Ιράκ, φουσκώνοντας το στήθος τους και δείχνοντας ότι αν με χτυπήσεις με ένα άχυρο θα σε χτυπήσω με ένα σφυρί, αλλά αυτό που πραγματικά δείχνουν είναι η αναποτελεσματικότητά τους, η προθυμία τους να προκαλέσουν αποσταθεροποίηση της περιοχής από καθαρή αλαζονεία, και η μόνιμη περιφρόνησή τους για τα κυριαρχικά δικαιώματα οποιασδήποτε άλλης χώρας, ακόμα και των συμμάχων τους.

Αυτό βλάπτει σοβαρά την πίστη στις ΗΠΑ ως τον εν δυνάμει παγκόσμιο ηγέτη, γιατί μία από τις βασικές αλλαγές από το βρετανικό παγκόσμιο σύστημα στο αμερικανικό ήταν η αποαποικιοποίηση, καθώς μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ προβλήθηκαν ως εγγυητές της ελευθερίας απέναντι τόσο σε δικτατορίες όσο και σε επιθετικά κράτη.

Η αμερικανική ισχύς ακυρώνεται από την πραγματικότητα. Για δύο χρόνια, η Ουκρανία πολεμά επί ίσοις όροις τη Ρωσία, τη δεύτερη ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, καταστρέφοντας ρωσικά τανκς εκατομμυρίων δολαρίων με drones αξίας μερικών χιλιάδων δολαρίων. Οι Χούθι τώρα χρησιμοποιούν drones απειλώντας τη ναυσιπλοΐα σε μία από τις πιο σημαντικές εμπορικές υδάτινες οδούς της παγκόσμιας οικονομίας. Η αποτελεσματικότητα των αμερικανικών συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων είναι απλώς μέτρια. Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές πυραυλικές επιθέσεις από βάσεις, πλοία και αεροπλάνα σε όλη την περιοχή είναι κάτι παρά πάνω από αναποτελεσματικές, επειδή ενισχύουν τους αντιπάλους και αναγκάζουν τις μη συμμαχικές χώρες να επανατοποθετήσουν τους εαυτούς τους σε απόσταση ασφαλείας από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Αντί να προβάλλουν ισχύ, οι ΗΠΑ χρειάζονται να προβάλλουν νοημοσύνη, δημιουργώντας λύσεις για τις πολλές κρίσεις που πλήττουν το παγκόσμιο σύστημα. Η σημερινή αμερικανική κυρίαρχη τάξη δεν βλέπει τα πραγματικά προβλήματα και δεν προτείνει καμία πραγματική λύση. Η πιθανότητα αλλαγής φρουράς που θα ωθήσει τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές ελίτ σε μια πιο έξυπνη στάση είναι εξαιρετικά χαμηλή, κοιτώντας τον εκλογικό χάρτη.

Από τους Τραμπικούς, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, μέχρι τους Μπάιντεν, που δοκιμάζουν τις ίδιες παλιές τεχνικές ελπίζοντας σε διαφορετικά αποτελέσματα, το πολιτικό κατεστημένο βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό του. Πολιτικοί, τεχνοκράτες και επενδυτές εκλαμβάνουν προτάσεις που είναι πραγματικά αναγκαίες για να σωθεί το τρέχον παγκόσμιο σύστημα σαν ένα παράξενο μείγμα προδοσίας, προοδευτικών ανοησιών και σοσιαλιστικής επανάστασης.

Ο δρόμος των BRICS

Σε αυτό το σημείο φαίνεται απίθανο ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να διασώσουν το σχέδιό τους για παγκόσμια κυριαρχία, αλλά μέχρι να εμφανιστεί ένας αποτελεσματικός νέος ηγέτης με μια πειστική νέα αρχιτεκτονική, αυτό σημαίνει ότι το τρέχον σύστημα θα συνεχίσει να υφίσταται, παρακμάζοντας όλο και περισσότερο με συγκρούσεις, πολέμους και ακόμη και νεοφασιστικά καθεστώτα σε ορισμένες περιοχές, μέχρι να συμβεί μια αποφασιστική αλλαγή προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Στο δοκίμιο «Αναρχία στα Παγκόσμια Συστήματα», ο Alex Gorrion υποστηρίζει ότι ο επόμενος παγκόσμιος αρχιτέκτονας θα είναι πιθανώς η Κίνα ή ενδεχομένως η Ινδία.

Πριν εξετάσουμε αυτές τις πιθανότητες, ας ρίξουμε μια ματιά σε ένα χαρακτηριστικό του θεωρητικού πλαισίου που χρησιμοποιούμε, το παγκόσμιο σύστημα. Ο πιο σχετικός θεωρητικός είναι ο Τζιοβάνι Αρίγκι, ο οποίος συνδύαζε μια κατά κύριο λόγο υλιστική ανάλυση των παγκόσμιων οικονομικών ροών με μια κατά κύριο λόγο αναρχική ανάλυση της εξουσίας και του κοινωνικού σχεδιασμού υπό το σύγχρονο κράτος. Φυσικά δεν αποδίδει τα εύσημα στους αναρχικούς, αλλά είναι ακαδημαϊκός, οπότε αυτό είναι αναμενόμενο.

Στην πρώτη έκδοση του βιβλίου του ” Τα μονοπάτια του Κεφαλαίου”, που δημοσιεύθηκε το 1994, ο Αρίγκι κάνει αυτό το τολμηρό βήμα: μια πρόβλεψη. Και το παίρνει εντελώς λάθος, λέγοντας ότι η Ιαπωνία θα είναι ο αρχιτέκτονας και ηγέτης του επόμενου παγκόσμιου συστήματος. Σε μια μεταγενέστερη έκδοση του βιβλίου ωστόσο, κάνει το σωστό και αναγνωρίζει ότι έκανε λάθος και ότι πιθανότατα η ηγέτιδα δύναμη του μέλλοντος θα είναι η Κίνα. Ωστόσο, δεν προσφέρει μια πειστική ανάλυση για το ποιο ελάττωμα της θεωρίας τον οδήγησε να κάνει αρχικά αυτό το λάθος.

Στο κείμενο «Αναρχία στα Παγκόσμια Συστήματα» υποστηρίζεται ότι το λάθος του Αρίγκι προκύπτει από την προτίμηση του προς την υλιστική πλευρά του δικού του θεωρητικού εργαλείου, έναντι της αναρχικής οπτικής. Η συσσώρευση κεφαλαίου δεν είναι η κινητήρια δύναμη του παγκόσμιου συστήματος. Είναι ένα αναγκαίο καύσιμο, αλλά η συσσώρευση κεφαλαίου δεν συμβαίνει χωρίς την αρχιτεκτονική και τον στρατηγικό σχεδιασμό των κρατών. Μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο προφανές θα έπρεπε να είναι αυτό, αν αφήσουμε τους εαυτούς μας να δουν εκ των υστέρων το πόσο γελοία ήταν η πρόβλεψη ότι η Ιαπωνία θα ήταν η νούμερο ένα παγκόσμια δύναμη. Αυτή η πρόβλεψη βασιζόταν σε στατιστικά στοιχεία για την οικονομική ανάπτυξη της Ιαπωνίας, αφήνοντας έξω τον μη ποσοτικοποιήσιμο παράγοντα: τον στρατηγικό σχεδιασμό και τις διαμάχες εξουσίας των κρατών.

Η Ιαπωνία δεν θα μπορούσε να είναι ο επόμενος παγκόσμιος αρχιτέκτονας, διότι δεν είχε κερδίσει ποτέ έναν πόλεμο ενάντια στον παλιό ηγέτη, τις ΗΠΑ, και έτσι δεν είχε αποκτήσει κάποιο χώρο αυτονομίας μέσα στον οποίο θα μπορούσε να αρχίσει να κατασκευάζει έναν νέο σχεδιασμό. Μόλις η Ιαπωνία αμφισβήτησε τις ΗΠΑ— σε καθαρά οικονομικό επίπεδο— στη δεκαετία του ’80, οι Αμερικανοί σχεδιαστές απλώς έκοψαν την παροχή χρήματος. Μετά τον Πόλεμο της Κορέας όμως, η Κίνα είχε αυτή τη στρατιωτική νίκη έναντι των ΗΠΑ, και άρα έναν χώρο περιφερειακής αυτονομίας.

Θα μπορούσε λοιπόν η Κίνα να είναι ο αρχιτέκτονας του επόμενου παγκόσμιου συστήματος, και πώς θα μπορούσε αυτό να μοιάζει;

Για αρχή, η Κίνα δεν φαίνεται να έχει τη στρατιωτική δύναμη που απολάμβαναν οι προηγούμενοι αρχιτέκτονες του παγκόσμιου συστήματος. Τον 18ο και 19ο αιώνα, οι Βρετανοί είχαν τον πιο ισχυρό στόλο του κόσμου, πράγμα που τους έδινε παγκόσμια στρατιωτική εμβέλεια. Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι ΗΠΑ είχαν τον πιο αποτελεσματικό στρατό, τον μεγαλύτερο στόλο αεροπλανοφόρων, πυρηνικές βόμβες, βομβαρδιστικά μεγάλων αποστάσεων, και στρατιωτικές βάσεις με διαδρόμους προσγείωσης αρκετά μεγάλους για αυτά τα βομβαρδιστικά, σε όλο τον κόσμο.

Σήμερα, η Κίνα κατέχει προηγμένη τεχνολογία, αλλά μόλις πρόσφατα απέκτησε έναν στόλο ανοιχτής θάλασσας και πολύ πιο πρόσφατα επεκτάθηκε σε διαπλανητικό επίπεδο, στήνοντας τις πρώτες στρατιωτικές βάσεις στην ανατολική Αφρική. Ωστόσο, αυτή η διάκριση μπορεί να μην είναι τόσο σημαντική όσο ήταν στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει κράτος που η κινεζική κυβέρνηση θα πρέπει να ανατρέψει ή να κατακτήσει για να πάρει τη θέση του ως παγκόσμιος αρχιτέκτονας (η Ταϊβάν μοιάζει να είναι αυτό το κράτος, αν και για λόγους πολύ πιο σχετικούς με την ιδεολογία της Κινεζικής άρχουσας τάξης παρά με την θέση της Κίνας στην παγκόσμια σκηνή· η Ταϊβάν, στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να γίνει το Ισραήλ της Κίνας). Στο τρέχον σύστημα, ο ανοιχτός πόλεμος έχει δείξει φθίνουσες αποδόσεις. Καμία μεγάλη δύναμη δεν έχει συγκρουστεί ανοιχτά από το 1945 και όλες οι μεγάλες επεμβάσεις των δύο παγκόσμιων δυνάμεων (Βιετνάμ για τις ΗΠΑ και τους Σοβιετικούς, Αφγανιστάν για τους Σοβιετικούς, Αφγανιστάν και Ιράκ για τις ΗΠΑ) τους κόστισαν τελικά περισσότερα από όσα κέρδισαν.

Η μόνη στρατιωτική ικανότητα που πιθανώς θα χρειαζόταν η Κίνα για να αναλάβει τον ρόλο του παγκόσμιου ηγέτη είναι η επιχειρησιακή ικανότητα για αποτροπή και σταθεροποίηση. Αποτροπή σημαίνει απλώς ότι η Κίνα θα αποτελεί στρατιωτική απειλή αρκετά ισχυρή ώστε κανένα άλλο κράτος να μην τολμά να της επιτεθεί ανοιχτά σε αυτήν ή στα μικρότερα κράτη που η ίδια θεωρεί ως την κύρια ζώνη επιρροής της. Οι επιχειρήσεις σταθεροποίησης θα απαιτούσαν από την Κίνα να προβάλει τη δύναμη της διεθνώς για να προστατεύσει τη ροή του εμπορίου και τις μεγάλες επενδύσεις. Οι βάσεις της στην Ανατολική Αφρική είναι καλά τοποθετημένες για να βοηθήσουν στην αστυνόμευση των διαδρομών προς την Ερυθρά Θάλασσα και τη Διώρυγα του Σουέζ μέσω των οποίων ρέει μεγάλο μέρος του εμπορίου μεταξύ Ευρώπης και Ασίας.

Ωστόσο, αν προχωρήσουμε αυτή την ανάλυση περαιτέρω, θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι απαιτείται ένα μόνο κράτος να είναι η μοναδική στρατιωτική και οικονομική υπερδύναμη για να ξεκινήσει ένα νέο παγκόσμιο σύστημα. Από τη Βεστφαλιανή κυριαρχία^[2] μέχρι τα Ηνωμένα Έθνη, όλα τα προηγούμενα παγκόσμια συστήματα βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στη συνεργασία (μεταξύ των εθνών-κρατών) και αν όχι στη συναίνεση, τότε τουλάχιστον στη συγκατάθεση.

Αυτό μπορούμε να το δούμε πιο καθαρά με τις χώρες του συνασπισμού BRICS, ένα σχήμα που προδιαγράφει καλύτερα ένα πιθανό νέο παγκόσμιο σύστημα. Οι BRICS, μαζί με την Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα και άλλους συνδεδεμένους θεσμούς, αποτελούν έναν αντίβαρο στο G7 και το ΔΝΤ. Πρόκειται για τις υπερδυνάμεις του λεγόμενου αναπτυσσόμενου κόσμου: Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα όταν ξεκίνησε το 2009, με τη Νότια Αφρική να προστίθεται έναν χρόνο αργότερα. Στην αρχή αυτού του έτους εντάχθηκαν η Αίγυπτος, η Αιθιοπία, το Ιράν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Σαφώς, οι BRICS επιτυγχάνουν σημαντική ανάπτυξη με τις αρχικές πέντε χώρες να αποτελούν το 45% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 33% του παγκόσμιου ΑΕΠ (ή 27% αν δεν προσαρμοστεί σύμφωνα με την αγοραστική δύναμη). Αυτά σε σύγκριση με το ΝΑΤΟ (το οποίο είναι στρατιωτική συμμαχία και όχι οικονομική όπως οι BRICS), με 31 μέλη που αντιπροσωπεύουν το 55% των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών, το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το ένα τρίτο του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Εντωμεταξύ, η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα με έδρα τη Σαγκάη, έχει συνολικά κεφάλαια 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με 34 δισεκατομμύρια δολάρια σε εγκεκριμένα δάνεια ετησίως. Αυτό είναι πολύ λιγότερο από τα 932 δισεκατομμύρια δολάρια που αποτελούν τους συνολικούς πόρους του ΔΝΤ, αλλά δεν είναι και αμελητέο ποσό.

Τόσο ο ΟΗΕ όσο και το ΔΝΤ ιδρύθηκαν στις ΗΠΑ (με την πρώτη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να συγκαλείται στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον στενότερο σύμμαχο των ΗΠΑ). Ο κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ, συμπεριλήφθηκε στον ΟΗΕ μιας και ο σκοπός του ήταν να αποτελεί ένα παγκόσμιο οργανισμό που να περιλαμβάνει όλα τα σύγχρονα κράτη, αλλά οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τον ΟΗΕ συστηματικά για να περιορίσουν τους αντιπάλους τους, ή τον αποδυνάμωσαν όταν δεν μπορούσαν να επιβληθούν. Και αρχικά η ΕΣΣΔ δεν συμπεριλήφθηκε στο ΔΝΤ και σε παρόμοιους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς, αν και με την πάροδο του χρόνου προσκλήθηκε και ενσωματώθηκε. Με άλλα λόγια, το σύστημα των ΗΠΑ υποστήριζε ότι είναι παγκόσμιο αλλά το έκανε με τρόπους που ωφελούσαν διακριτικά τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.

Οι BRICS, από την άλλη πλευρά, ακολουθούν μια διαφορετική στρατηγική. Η συμμαχία δίνει στον εαυτό της τη δυνατότητα να είναι αντιηγεμονική, χωρίς να προσποιείται ότι είναι παγκόσμια. Είναι πολύ ξεκάθαρα ένα αντίβαρο στους κυρίαρχους οικονομικούς θεσμούς και συμμαχίες (το G7 και το ΔΝΤ). Και όμως, προσφέρεται για πιο ουσιαστική συνεργασία. Ειδικά κατά την ίδρυσή της το 2009, η Κίνα αποτελούσε την οικονομική δύναμη της συμμαχίας. Η Κίνα έχει συνεχιζόμενες πολιτικές και οικονομικές αντιπαλότητες καθώς και συνοριακές διαφορές, τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Ινδία. Και όμως, και οι δύο αυτές χώρες προσκλήθηκαν να αποτελέσουν την αρχική βάση και η ιδρυτική σύνοδος κορυφής πραγματοποιήθηκε όχι στην Κίνα αλλά στη Ρωσία (αν και όχι χωρίς σημασία, στο Γεκατερίνμπουργκ, που βρίσκεται στην Ασία).

Δεν υπάρχει τίποτα επαναστατικό στο σύστημα που σχεδιάζει η Κίνα. Είναι απολύτως μια συνέχεια του παγκόσμιου συστήματος του καπιταλισμού, που κυβερνά τον κόσμο με όλο και πιο σφιχτό έλεγχο από τον 16ο αιώνα. Ωστόσο, επιδεικνύει ορισμένες διαφορετικές οργανωτικές αρχές.

Στο σύστημα υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, μπορούμε να εντοπίσουμε τις εξής αρχές.

Αποαποικιοποίηση των Εθνών: οι ΗΠΑ διαφοροποιήθηκαν από τη Μεγάλη Βρετανία, την μεγαλύτερη αποικιοκράτική δύναμη στην παγκόσμια ιστορία, υποστηρίζοντας την “αποαποικιοποίηση”… μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Κάθε έθνος-κράτος θα πρέπει να έχει μια κυβέρνηση κατά τα δυτικά πρότυπα, αλλά οι αποικισμένοι πληθυσμοί δεν επιτρέπεται να αυτοκαθοριστούν. Τα σύνορα συνήθως σχεδιάστηκαν από τους πρώην αποικιοκράτες και η ανεξαρτησία θα δινόταν μόνο όταν οι πρώην αποικιοκράτες και οι ΗΠΑ αποφάσιζαν ότι μια νέα (τοπική) άρχουσα τάξη ήταν έτοιμη να αναλάβει την εξουσία. Έτσι, οι περισσότερες καταπιεστικές δυναμικές εξουσίας της αποικιακής εποχής επιβίωσαν μετέπειτα στην εποχή της αποαποικιοποίησης.

Νεοφιλελευθερισμός: η Διεθνής Νομισματική Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου ώθησαν τις παγκόσμιες οικονομίες μακριά από τον προστατευτισμό και προς την απελευθέρωση της νομισματικής πολιτικής έτσι ώστε, θεωρητικά, οι καπιταλιστές οπουδήποτε στον κόσμο να μπορούν να επενδύσουν οπουδήποτε το επιθυμούν. Η έννοια της «ελεύθερης αγοράς» ήταν καθαρή μυθολογία, καθώς οι μεγάλες επενδύσεις σε φτωχότερες χώρες τείνουν να έχουν μονοπωλιακά χαρακτηριστικά και οι ισχυρές χώρες μπορούσαν να καταστρέψουν τα νομίσματα των λιγότερο ισχυρών χωρών. Επιπλέον, οι επενδύσεις σε πρώην αποικισμένες χώρες τείνουν να επιτυγχάνουν κέρδη με καθαρά κερδοσκοπικό, χρηματοοικονομικό τρόπο ή/και ενισχύοντας οικονομίες εξαγωγών/εξορύξεων/φυτειών.

Δημοκρατία και Ανθρώπινα Δικαιώματα: οι ΗΠΑ προώθησαν την καθολική δημοκρατία με εγγυήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ωστόσο, από όλες τις οργανωτικές αρχές αυτές αποδείχθηκαν οι πιο ατελείς. Οι επενδυτές συχνά διαπίστωναν ότι ήταν πιο βολικό να συνεργάζονται με δικτατορίες, ειδικά όταν ο στόχος τους ήταν το γρήγορο κέρδος ή η κατασκευή εξαιρετικά καταστροφικών μεγάλων έργων. Και οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, η Ολλανδία και η Βελγική πολιτική ελίτ ήταν πολύ ζηλότυπες με την εξουσία τους για να επιτρέψουν ελεύθερες εκλογές, όταν αυτό σήμαινε ότι μια τοπική κυβέρνηση θα κέρδιζε σε δύναμη και θα την έκανε την χώρα λιγότερο υπάκουη, ή όταν η νέα κυβέρνηση δεν ευνοούσε τους ενδεδειγμένους επενδυτές. Ως εκ τούτου, αυτά τα κράτη του ΝΑΤΟ ιδίως, εμπλέκονταν σε πραξικοπήματα και υποστήριζαν δικτατορίες σε όλο τον κόσμο, στην «πίσω αυλή της Αμερικής» ή στις πρώην αποικίες σε όλη την Αφρική και την Ασία, αντίστοιχα. Όσο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αποδείχθηκε ότι ήταν μια έννοια σε μεγάλο βαθμό χωρίς περιεχόμενο στις ιεραρχικές κοινωνίες που παράγουν τεράστιες ανισότητες.

Θα χρειαζόμασταν εδώ μια καλύτερη ανάλυση, αλλά πιστεύω ότι οι οργανωτικές αρχές που προωθεί η Κίνα μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

Κρατική Κυριαρχία: αν και η Κίνα ασκεί σε μεγάλο βαθμό πολιτικές εθνοκάθαρσης και θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως κράτος εποικισμού σε τουλάχιστον τα μισά από τα εδάφη που την απαρτίζουν, και ο ίδιος ο Σι θα μπορούσε να περιγραφεί ακριβέστερα ως ένας βαθιά εθνικιστής σοσιαλιστής, η Κίνα δεν δίνει έμφαση στο έθνος-κράτος ως οργανωτική αρχή σε παγκόσμιο επίπεδο. Πολύ πιο σημαντική αρχή αποτελεί η κρατική κυριαρχία: εντός των συνόρων του, το κάθε κράτος έχει τη νομιμοποίηση να κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί να επιβάλει εθνική ομοιογένεια, μπορεί να καταργήσει τις ιδέες περί έθνους εντελώς. Το τι κάνει είναι δική του δουλειά και κανενός άλλου. Υποθετικά, διαφωνίες γύρω από τα υπάρχοντα σύνορα μεταξύ κυρίαρχων κρατών θα πρέπει να επιλύονται μέσω διμερούς διπλωματίας. Επίσης υποθετικά, καθώς θα αυξάνεται η στρατιωτική ισχύς, η Κινεζική άρχουσα τάξη θα υποστηρίζει πραξικοπήματα και αλλαγές καθεστώτος σε ασθενέστερες χώρες σε όλη την Ασία, την Ωκεανία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική, αλλά θα χρειάζεται να βρίσκει έναν αποτελεσματικό τρόπο διακυβέρνησης ή δικαιολόγησης αυτών των έκτακτων ενεργειών.

Επενδύσεις σε υποδομές: η Κίνα θα συνεχίσει να υποστηρίζει το παγκόσμιο ελεύθερο εμπόριο, ισορροπώντας ως συνήθως μεταξύ της παροχής στρατηγικής υποστήριξης σε σημαντικές εγχώριες εταιρείες και της διασφάλισης της δυνατότητας για τις κυβερνήσεις να προσελκύουν επενδύσεις από οπουδήποτε στον κόσμο, το δικαίωμα των επενδυτών να επενδύουν οπουδήποτε στον κόσμο. Αλλά σε αντίθεση με την έμφαση στο καθαρό κέρδος, όπως στο αμερικανικό σύστημα, μπορεί να υπάρξει μια πραγματική στροφή προς την προώθηση της βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης, που επιτυγχάνεται αρχικά μέσω μεγάλων έργων «βελτίωσης» των υποδομών στις μετα-αποικιακές χώρες. Με άλλα λόγια, η Κίνα -και η Ινδία και η Βραζιλία- πιθανότατα θα επιδιώξουν να επιτύχουν μια επέκταση της πραγματικής παραγωγής, όχι μόνο της εγχώριας αλλά σε όλο τον κόσμο.

Ποιότητα ζωής: Δεδομένου του τεχνοκρατικού υποβάθρου της, η Κινεζική άρχουσα τάξη είναι πιθανό να προκρίνει την έμφαση στην ποιότητα ζωής έναντι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ποιότητα ζωής, σύμφωνα με τη θρησκεία του καπιταλισμού, είναι κάτι που μπορεί να μετρηθεί ποσοτικά, σε αντίθεση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και η προώθηση αυτής της αντίληψης της ποιότητας ζωής συνάδει με την αυξημένη επένδυση στην ανάπτυξη των υποδομών, ενώ η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενθαρρύνει παραβιάσεις της κυριαρχίας άλλων κρατών. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ένα υπόλειμμα του πατερναλισμού των αποικιοκρατικών, χριστιανικών χωρών που χρειάζονται να βεβαιωθούν ότι οι αποικιοκρατούμενοι λαοί έχουν μάθει να απαγγέλουν τα κατάλληλα δόγματα πριν μπορέσουν να τους εμπιστευθούν την ανεξαρτησία τους. Η ποιότητα ζωής, ωστόσο, μπορεί να αποτελέσει ένα κοινό σημείο μεταξύ διπλωματών που εργάζονται για μια πολιτική τάξη η οποία βασίζεται στην απόλυτη κρατική κυριαρχία και τεχνοκρατών- επενδυτών που επιδιώκουν την οικονομική ανάπτυξη μέσω επενδύσεων σε υποδομές. Η υπόσχεση για υψηλότερη ποιότητα ζωής μπορεί επίσης να αποτελέσει μια αποτελεσματική στρατηγική για τον κατευνασμό πιθανών απειλητικών λαϊκών κινημάτων.

Τόσο το παράδειγμα όσο και οι πόροι που προσφέρουν οι BRICS αποδεικνύονται ελκυστικά. Μόνο φέτος, το Ιράν ήταν μία από τις πολλές νέες χώρες που εντάχθηκαν στις BRICS, παρά τις προσπάθειες των ΗΠΑ να απομονώσουν την Τεχεράνη.

Πώς θα έμοιαζε το σημείο καμπής, που θα προαναγγέλλει την αρχή ενός νέου παγκόσμιου συστήματος;

Οι BRICS δεν θα ήταν απαραίτητα το όχημα για το νέο παγκόσμιο σύστημα, ειδικά επειδή η συμμαχία σχεδιάστηκε ως ένα οικονομικό και πολιτικό αντίβαρο μέσα στο τρέχον παγκόσμιο σύστημα. Αλλά, παρόμοια με τη σχέση μεταξύ της Κοινωνίας των Εθνών και των Ηνωμένων Εθνών, δίνει μια καλή ένδειξη για το πώς θα έμοιαζε το νέο σύστημα.

Θα μπορούσε εύκολα να ξεκινήσει ως συμμαχία ή κάποιου είδους συνθήκη, μετά από μια παγκόσμια ύφεση και την εξάπλωση ενός ή δύο περιφερειακών πολέμων. Η συνθήκη ή η συμμαχία θα μπορούσε να μίλαγε μια γλώσσα που να αναφέρεται στον σεβασμό των συνόρων και της εσωτερικής κυριαρχίας των κρατών και στη δέσμευση για διαμεσολάβηση αντί του πολέμου. Θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως ένα win-win (αντί για το αρνητικό άθροισμα του ανοιχτού πολέμου) εάν ήταν η επέκταση μιας ήδη υπάρχουσας, επιτυχημένης συμμαχίας μεταξύ οικονομικών μεγάλων δυνάμεων. Αυτή η συμμαχία θα έστελνε ανοιχτή πρόσκληση σε όλες τις άλλες χώρες, απαιτώντας μια ανανέωση της δέσμευσης για ελεύθερο εμπόριο, ενώ θα ανακοίνωνε μεγάλες επενδύσεις ως κίνητρο. Αντί για τον επιθετικό δανεισμό του ΔΝΤ, αυτές οι επενδύσεις θα σχεδιάζονταν φαινομενικά για τον εκσυγχρονισμό των υποδομών σε όλο τον κόσμο και την αύξηση της ποιότητας ζωής.

Οι αρχικοί υπογράφοντες αυτής της συμμαχίας θα πρέπει πιθανώς να περιλαμβάνουν την Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία, τη Νότια Αφρική, την Ινδονησία, την Αίγυπτο, ίσως την Αργεντινή και τη Σαουδική Αραβία, και— κρίσιμα— την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή τουλάχιστον τη Γερμανία και τη Γαλλία. Όπως σημειώθηκε, η ΕΕ έχει ήδη αρχίσει να απομακρύνεται από τις ΗΠΑ και να διατηρεί ανοιχτές προοπτικές για χτίσιμο καλών σχέσεων με την Κίνα.

Μια σημαντική αλλαγή που θα μπορούσε να γείρει την πλάστιγγα, θα ήταν μια πιθανή χρεωκοπία των ΗΠΑ σε μια μελλοντική ύφεση, ή το να εξακολουθήσουν οι ΗΠΑ τη αχαλίνωτη στρατιωτική επιθετικότητα σε όλο τον κόσμο, χωρίς μια αντίστοιχη δέσμευση προς τους ιστορικούς συμμάχους τους.

Η νέα συμμαχία θα ξεκινούσε αυτοβούλως μεταξύ μιας ομάδας χωρών, αλλά θα επεκτεινόταν παγκοσμίως και θα ξεπερνούσε γρήγορα τον ΟΗΕ και το ΔΝΤ σε νομιμοποίηση, λειτουργικότητα και πόρους.

Ποιες θα ήταν οι πρώτες εντάσεις που θα αντιμετώπιζε ένα τέτοιο παγκόσμιο σύστημα; Δεν τίθεται θέμα πως η Συμφωνία του Παρισιού ή ο ΟΗΕ έχουν οποιαδήποτε πραγματικά θετική επίδραση στην αντιμετώπιση της πλανητικής καταστροφής, αλλά η έμφαση των BRICS στη χρήση «κυρίαρχων πόρων» (ορυκτών καυσίμων) για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης και την πληρωμή μιας ενεργειακής μετάβασης αποκλείει άμεσα οποιεσδήποτε πραγματικές εναλλακτικές για τον πλανήτη. Αυτό σημαίνει ότι η επιταχυνόμενη και καταστροφική κλιματική αλλαγή θα είναι το σκηνικό του νέου παγκόσμιου συστήματος. Οι αλλαγές καιρού αποδεικνύονται πιο καταστροφικές για τις χώρες της εύκρατης ζώνης, αλλά αυτές είναι οι ίδιες χώρες που πρέπει να αναλάβουν το βάρος της εγκαινίασης ενός νέου παγκόσμιου συστήματος.

Οι Κινεζικές και Ινδικές επενδύσεις στην Αφρική πιθανότατα θα διατηρήσουν έναν απροκάλυπτα αποικιακό χαρακτήρα (περισσότερο, για παράδειγμα, από τις Βραζιλιάνικες επενδύσεις στη Λατινική Αμερική), εμποδίζοντας το νέο σύστημα να επωφεληθεί από τις αλλαγές βιτρίνας (ΣτΜ: change in branding στο πρωτότυπο) ή να αυξήσει την νομιμοποίηση του.

Οι αγώνες εξουσίας μεταξύ των πιο ισχυρών μελών της συμμαχίας θα μπορούσαν να αποδειχθούν αποσταθεροποιητικοί, ειδικά καθώς η Ινδία (μια δεξιά δημοκρατία) ξεπερνά την Κίνα σε οικονομική ανάπτυξη. Όπως έδειξε το κίνημα αντίστασης στο Χονγκ Κονγκ, η Κίνα, ως απολυταρχία, έχει λιγότερες επιλογές για την ενσωμάτωση της εξέγερσης. Στην ενδεχόμενη αδυναμία να καταστείλει ένα υπονομευτικό κίνημα με χρήση αστυνομικής βίας, η ηγεσία του ΚΚΚ θα μπορούσε να διασπαστεί και το σύστημα θα διαλυόταν.

Επίσης, οι δικτατορικές μορφές διακυβέρνησης σπάνια επιβιώνουν από ισχυρούς ηγέτες. Βέβαια, ο Σι δεν είναι δικτάτορας με τον τρόπο που ήταν ο Χίτλερ και ο Φράνκο. Υπάρχει ένας πολύ ισχυρός κομματικός μηχανισμός πίσω του και έχει εδραιώσει την εξουσία του στο Κόμμα την τελευταία δεκαετία.

Η Ινδία δεν θα διαλυθεί μετά τον Μόντι, αλλά η Ρωσία θα μπορούσε εύκολα να διαλυθεί μετά τον Πούτιν. Με την Κίνα, είναι δύσκολο να πει κανείς, επειδή οι προηγούμενες διοικήσεις του ΚΚΚ δεν είχαν την πολιτική ευστροφία του Σι, την ικανότητά του να κάνει επιθετικούς υπολογισμούς που να επικεντρώνονται στο πώς το κινεζικό κράτος θα μπορούσε να αυξήσει την ισχύ του χωρίς να αποδεχθεί καμία από τις διαθέσιμες επιλογές (π.χ. ούτε Μαοϊσμός, ούτε νέα Πολιτική Ανοικτών Θυρών).

Με άλλα λόγια, ο Σι και οι σύμβουλοί του έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν επινοητικά, ένα χαρακτηριστικό απαραίτητο για το σχεδιασμό ενός νέου παγκόσμιου συστήματος. Αλλά μέρος του συστήματος διακυβέρνησης του Σι έχει απαιτήσει μηδενική ανοχή σε οποιαδήποτε ανυπακοή ή διαφωνία, κάτι που θα δυσκολέψει σημαντικά μια αποτελεσματική διαδοχή όταν ο Σι δεν θα είναι πια παρών. Το κρίσιμο ερώτημα είναι, αν υπάρχει ο χώρος για διάλογο μακριά από τη δημοσιότητα στα ανώτερα και μεσαία επίπεδα του ΚΚΚ, προβάλλοντας δημοσίως συναίνεση και ενότητα; Ή η μέθοδος διακυβέρνησης του Σι δημιουργεί μια κουλτούρα υποτακτικών γραφειοκρατών που δεν μπορούν να αμφισβητήσουν μια κακή ιδέα; Αν ισχύει το δεύτερο, η Κίνα ίσως μπορέσει να βοηθήσει στην εκκίνηση ενός νέου παγκόσμιου συστήματος όσο ο Σι είναι επικεφαλής, αλλά μπορεί να μην παραμείνει το κυρίαρχο μέλος της κεντρικής συμμαχίας του συστήματος.

Μιλώντας για επανάσταση

Ειλικρινά, ο μόνος λόγος που αύξησα την πιθανότητα μιας επιτυχούς παγκόσμιας επανάστασης είναι επειδή τα παγκόσμια συστήματα εξουσίας αντιμετωπίζουν περισσότερες τριβές και γίνονται ανίκανα να προβάλουν τη σταθερότητα. Όχι επειδή γινόμαστε πιο δυνατοί.

Και ο κύριος λόγος που δεν γινόμαστε πιο δυνατοί από μόνοι μας, είναι επειδή έχουμε χάσει τη μνήμη και τη φαντασία μας.

Μέσα στην ένδεια βιωμάτων και την αλλοτρίωση που επιβάλλει ο καπιταλισμός, σπάνια γνωρίζουμε πώς να επιτύχουμε την οποιαδήποτε συνέχεια από τη μια γενιά στην άλλη, οπότε επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. Και λειτουργώντας υπό την αποικιακή νοοτροπία του ορθολογισμού έχουμε ξεχάσει ότι ο πραγματικός κόσμος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τους κόσμους της φαντασίας. Αφήνουμε τον καπιταλισμό να τα φαντάζεται όλα για εμάς κι έχει ατροφήσει η δική μας φαντασία, έτσι ώστε να μην μπορούμε πλέον να στραφούμε στην επανάσταση ως μια σημαντική, ουσιαστική έννοια- επειδή ελάχιστοι γνωρίζουν πλέον πώς να φανταστούν μια επανάσταση.

Μόλις ξεπεράσουμε τις πρώτες στιγμές της επανάστασης- όπου μπορούμε να στηριχτούμε αποκλειστικά στο πάθος, την αυθόρμητη νοημοσύνη και τις καινοτόμες τακτικές μας-, από εκεί και πέρα, δεν έχουμε φανταστεί ποια βήματα θα κάνουμε στη συνέχεια. Έτσι, δεν κάνουμε καθόλου βήματα. Είτε γινόμαστε παθητικοί, είτε εξαντλούμαστε, είτε προσπαθούμε να επαναλάβουμε τις ίδιες χορευτικές κινήσεις που μας έφεραν σε εκείνο το σημείο. Ή δοκιμάζουμε ένα αντίθετο σύνολο χορευτικών κινήσεων (που συνήθως μας οδηγεί σε πολύ χειρότερο σημείο).

Αυτό είναι κρίμα γιατί έχουμε τη μεγαλύτερη ευχέρεια να χτίσουμε μια επανάσταση σε μια στιγμή όπως αυτή, όταν ένα παγκόσμιο σύστημα καταρρέει, και πριν αναζωογονηθεί ή πριν το επόμενο σύστημα έχει την ευκαιρία να εκκινήσει πλήρως την αντικατάστασή του.

Για να μην σπαταλήσουμε τις ευκαιρίες μας, όμως, πρέπει να θυμηθούμε πολλά πράγματα:

• Η Δημοκρατία είναι ο εχθρός μας. Η υποστήριξη της Δημοκρατίας, μας μετατρέπει μόνο σε καινοτόμους σχεδιαστές για την αναζωογόνηση του αμερικανικού σχεδίου.
• Η Δεξιά και η Αριστερά είναι τα δύο χέρια του Κράτους, εξίσου επικίνδυνα. Η πραγματική γραμμή σύγκρουσης βρίσκεται ανάμεσα στους πάνω και στους κάτω. Ωστόσο, η Δεξιά και η Αριστερά δεν είναι το ίδιο. Οι ακόλουθοι της Αριστεράς είναι κυρίως ειλικρινείς. Πρέπει να είμαστε παρόντες για να βοηθούμε με την συμμετοχή μας να διαδοθούν ουσιαστικές μορφές εξέγερσης, και πρέπει να μπορούμε κάθε φορά να καταδείξουμε στους Αριστερούς ψηφοφόρους την αληθινή φύση των ηγετών τους. Όσον αφορά τη Δεξιά, πρέπει πάντα να επιτιθέμεθα στα ψέματα και τις παρανοϊκές ιδέες της. Το κλειδί είναι να αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή για τους ακόλουθους της Δεξιάς ώστε αυτοί να έχουν την ευκαιρία να προδώσουν την εξουσία, αλλά ποτέ να μην ενστερνιζόμαστε τις ανησυχίες τους. Πρέπει να χτίζουμε δύναμη βασισμένη στην εκτεταμένη αλληλεγγύη για να τους δείχνουμε τον δικό μας τρόπο, αλλά θα πρέπει και οι ίδιοι να μπορούν να κάνουν το κατάλληλο βήμα και να εγκαταλείψουν τις κοινωνικές ταυτότητες που βασίζονται στην καταπίεση.
• Ο μαρξισμός πρόδωσε τα ισχυρότερα επαναστατικά κινήματα του 19ου και 20ού αιώνα. Δεν αξίζει άλλες ευκαιρίες. Οι πρωτοπορίες, τα εξουσιαστικά κόμματα και οι ρεφορμισμοί πρόδωσαν τα ισχυρότερα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων 100 ετών. Δεν αξίζουν άλλες ευκαιρίες.
• Η κατάργηση των φυλακών συνέβη ήδη στο παρελθόν, αλλά επειδή έμεινε ανολοκλήρωτη, άλλαξε μόνο τον τρόπο λειτουργίας των ιδρυμάτων της καταπίεσης χωρίς να τερματίσει την ίδια την καταπίεση. Η ουσιαστική κατάργηση πρέπει να εντοπίσει τη κοινή ρίζα της εκμετάλλευσης και της λευκής υπεροχής (πολλοί από τους σημερινούς υποστηρικτές της κατάργησης των σχέσεων σύγχρονης δουλείας και εκμετάλλευσης (abolitionists) προετοιμάζουν ήδη το έδαφος για μια δεύτερη μεγάλη ήττα μας- μέσα στη δική τους “νίκη”).
• Η αποαποικιοποίηση συνέβη ήδη. Αλλά επειδή ήταν πολιτική και όχι κοινωνική, η αποικία ουσιαστικά εξαπλώθηκε, εκπαιδεύοντας τους αποικιοποιημένους να ενεργούν όπως οι αποικιοκράτες τους. Για να καταστρέψουμε την αποικιοκρατία, πρέπει να καταστρέψουμε τις ρίζες, τις αρχές και τις μεθόδους της- την προσαρμογή, την υποταγή και την αφομοίωση.
• Μια επανάσταση πρέπει να θεσμίσει την αλληλεγγύη μεταξύ όλων των ανθρώπων, αλλά οι άνθρωποι πρέπει να είναι ειλικρινείς για τις καταβολές και την καταγωγή τους. Οι άνθρωποι που φέρουν μέσα τους μια κουλτούρα μεσαίας τάξης πρέπει να την ξεμάθουν, να την αποκηρύξουν, καθώς αυτή εκδηλώνεται μέσω μιας πολιτικής μορφής προνομίων και ανέσεων: χτίζοντας άτυπη κοινωνική εξουσία, εξομαλύνοντας αντιθέσεις και αποφεύγοντας τη σύγκρουση. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια σταυροφορία για να καταστραφούν οι πρακτικές της μετασχηματιστικής δικαιοσύνης – και οι δύσκολες εμπειρίες από τις οποίες προέρχονται αυτές οι πρακτικές – υπέρ εκείνων των ειδικών συμπεριφορών (ταυτόχρονα εύθραυστες και κακόβουλες) που ευδοκιμούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
• Η επανάσταση είναι ζήτημα οργάνωσης, αλλά σχεδόν όλοι όσοι το θέτουν με αυτόν τον τρόπο περιορίζονται ήδη σε μια αντεπαναστατική ιδέα της οργάνωσης.
• Υπάρχει ένας άλλος τρόπος οργάνωσης του εαυτού μας, σχεδιασμού της δράσης και στρατηγικών βημάτων. Και υπήρχε από πάντα.

Προσπαθώ να αναπτύξω αυτά τα επιχειρήματα στα γραπτά μου και θα εστιάσω εκεί στα μελλοντικά μου έργα.

https://petergelderloos.substack.com

Επίλογος

Επιπλέον, κάτι στο οποίο δεν μπορώ να συνεισφέρω και πολύ: οι Μαύροι και οι Ιθαγενείς αναρχικοί χρειάζονται περισσότερο χώρο και υποστήριξη. Για να είναι πραγματικά επιτυχημένη, οποιαδήποτε επαναστατική προσέγγιση πρέπει να είναι πλουραλιστική, να είναι αντι-αποικιακή και να κατανοεί τις ρίζες της καταπίεσης. Η συγκεκριμένη ιστορική γενεαλογία του αναρχισμού που κατάγεται από την Ευρώπη δεν είναι επαρκής, ούτε για εμάς που είμαστε παγιδευμένοι μέσα στη λευκή υπεροχή και σίγουρα ούτε για όλους τους υπόλοιπους.

Για περισσότερα σχετικά με αυτές τις κατευθύνσεις, δείτε:

Klee Benally, “No Spiritual Surrender: Indigenous Anarchy in Defense of the Sacred”

Modibo Kadalie, “Intimate Direct Democracy”

Zoe Samudzi και William C. Anderson, “As Black As Resistance”

William C. Anderson, “The Nation on No Map”

Τέλος, ένα άρθρο που δίνει τροφή για σκέψη και αλληλεγγύη τόσο προς τους Κούρδους όσο και προς τους Παλαιστινίους – δύο λαούς που αντιμετωπίζουν γενοκτονία – και μία πρόσκληση για διεθνισμό από τα κάτω και όχι για διεθνισμό που ευνοεί τον κρατικό παράγοντα:

Ozlem Goner, “Internationalism beyond the Geopolitics of States and Solidarity in ‘Complex’ Situations“

^[1] ΣτΜ: με την κατάργηση της δουλείας στις ΗΠΑ

^[2] ΣτΜ: Σε διπλωματικό επίπεδο, η Συνθήκη της Βεστφαλίας λειτούργησε ως εφαλτήριο μιας νέας δυναμικής στην πολιτική σκηνή της κεντρικής Ευρώπης, η μετέπειτα λεγόμενη Βεστφαλιανή κυριαρχία, δυναμική η οποία εστιάζει στη συνύπαρξη κυρίαρχων κρατών. Βάσει αυτού, οι όποιες εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους αφορούν το ίδιο το κράτος και συνεπώς οι παρεμβάσεις από τρίτους αποτελούν σφάλμα. Καθώς η ευρωπαϊκή πολιτική λογική εδραιώθηκε σε όλο τον κόσμο, τα Βεσταφαλιανά αυτά ιδεώδη, ειδικότερα δε η ιδέα του κυρίαρχου κράτους, αποτέλεσαν κεντρικό πυλώνα του διεθνούς δικαίου και της ανερχόμενης τάξης πραγμάτων. Πηγή: Wikipedia

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Αναρχική Επαναστατική Γεωπολιτική 2024- Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

I think we can simplify these questions in a way that may provide some perspective.

Which future would you rather face?

Having to spend between one and ten years in prison

OR

not going to prison, but living in a world in which:

• you and most people you know will, by the age of 50, probably get cancer, heart disease, diabetes, an auto-immune disorder, or a painful chronic illness that no one understands (with all the suffering and likelihood of death that accompany those conditions)
• you, your immediate family, and your closest friends will have a roughly 10% – 50% chance of experiencing a high death toll extreme weather event or acute famine, and possibly dying in it
• if you have family and loved ones from outside Europe/Australia and North America, they will probably face a 50-99% chance of having to face lethal weather events and famines multiple times, killing many of them
• any natural area that you have ever loved will be forever altered by mass extinction, mining, drought, or other causes
• you would have to sit by and watch as the political institutions, financial institutions, and corporations most responsible for all this suffering gain ever more power over your life and your surroundings, never being abolished, never being held accountable in any meaningful way.

Now let’s assume that the bad things described above—relating to death, disease, extreme weather, mass extinctions—are going to happen no matter what. In fact, yes: let’s assume that. We’re not speaking hypothetically right now. This is a realistic assumption. All the scientific models that have been validated and refined over the last decades predict that we are on a collision course for that level of suffering and death, or worse. In the parts of the world that are on the cutting edge of the apocalypse, those conditions already pertain.

So now let’s come back to our hypothetical scenario. First, the scenario’s realistic foundation:

Every year for the foreseeable future brings with it the grim certainty of skyrocketing death rates, disease, famine, mass extinction, loss of habitat, and the disappearance of entire ecosystems.

Now, the choice. Would you rather:

• face all this harm and suffering, within the approximate probabilities named in the first bulleted section, but also
• take illegal actions against the structures and institutions responsible for all this suffering, and by doing so assume a less than 50% risk of one to ten years in prison
• know that with all the other people also taking forceful action, ecocide and genocide become less profitable, and those in power lose some or all their power, whereas the rest of us, as well as the generations to come, gain a partial or complete ability to organize our communities and tend to our ecosystems in a way that prioritizes healing

OR

take no action other than symbolic protest, avoid the risk of prison, but also do nothing to diminish the power of the world eaters. With nothing to hold them back, the apocalypse becomes even more brutal, and the future you face includes:

• hundreds of millions of humans dying every year from famine, lack of clean water, pollution, extreme weather events, and genocidal warfare resulting from these scarcities occurring within a competitive politico-economical framework
• you and everyone you know facing a significant decrease in life expectancy, as the entire human population decreases between 10%-80%
• the likelihood that you and the people you care about the most have to survive or are excruciatingly killed off by famine, cancer, diarrhea, tropical diseases, heart disease, untreated infection, wildfires, floods, or warfare
• having to obey the increasingly dictatorial authority of the political and economic institutions that are directly responsible for all this suffering, or even worse dictatorships that arise as society falls apart but people just watch it all passively

In the above scenarios, which offer simplified but accurate versions of the hidden choices we all face every day, what does the risk of prison have to do with the apocalypse and how extreme it gets?

Actually, everything. To understand why, there’s some official history that needs to be refuted.

When we learn the standard history of civilization, revolutions are never mentioned until the Age of Reason and the supposedly reasonable revolutions of slave owners, colonizers, military officers, and businessmen in France and North America. Prior to that, we may hear of quite a few earlier civilizations that mysteriously collapsed. Or, we may get spoon fed a tale of continuity from Mesopotamia through Egypt to Rome and the Holy Roman Empire and Spain and then modernity, with everything beyond the shadow of the State (or in the latter version, beyond the shadow of so-called Western states) completely ignored.

In the years I was doing the research for my book, Worshiping Power: An Anarchist View of Early State Formation, I could not find a single example of a statist society that collapsed, that just fell apart from some logistical inefficiency, spiraling warfare, or local ecocide perpetrated by the ruling class. I did come across multiple “mysterious” collapses that were quite clearly caused or at least helped along by lower class revolutions, and after these revolutions people’s quality of life usually improved. As for the other collapses that do remain mysterious, in every case I came across evidence—inconclusive but nonetheless strong—that popular uprisings combined with massive abandonment (back in the day when there was a frontier beyond which State power did not reach) helped tip the balance of power. Yet the vast majority of academic sources I plowed through—historians, archaeologists, paleoecologists, and anthropologists from fifty different decades, twenty different countries, and a dozen different schools of thought—refused to even mention the concept of revolution or to portray the lower classes as a group capable of agency or even thought.

So: revolution. It’s been with us as a possibility as long as the State has. Accordingly, in our present scenario, I am talking about us rising up against the power structures responsible for ecocide and genocide, and taking effective action against the institutions and infrastructures that cause us the most harm.

The question of the law, obviously, is a joke. The law is a weapon in the hands of the ruling class. They only follow it or deploy it when it suits their interests. And if we take effective action against them, they will try to punish us regardless of whether our actions are technically illegal.

So I’m not strictly talking about taking illegal action: I’m talking about saving ourselves from immense harm, which most people would consider an ethically valid basis for action.

For now, let’s leave aside the ethical question of, how many people complicit in mass murder is it okay to kill, provided they are still engaged in mass murder and we’re not punishing them for harms that are no longer ongoing. (I might pick that question up in a future newsletter.)

At the moment let’s just imagine the destruction of things that have no feelings and no existence outside of their status as tools for extraction, domination, and despoliation: pipelines, mines, highways, airports, prisons, mansions, drilling installations, facilities related to the police and military, cash crop and monocrop operations, golf courses, grass lawns, cell phone towers, useless-shit factories, chemical and automobile and weapons manufacturers… the list goes on and on.

We know from past experiences that sabotage campaigns are exponentially more likely than protest to lead to the cancellation of new oppressive infrastructures being built. Sabotage campaigns together with protests are even more effective, especially if those protests focus on blockades and the total rejection of those in power rather than the overtures to dialogue. Regardless, protests, blockades, and sabotage all put us at risk of arrest and imprisonment.

About that risk though. I tossed out the figure of a 50% chance of going to prison. That was intentional, because I think if we are going to take big risks for a revolution, it is much healthier and more sustainable if we face up to those risks and assume the worst will come to pass. If we can imagine ourselves dealing with the consequences and surviving, prison and the police will already have lost most of their power over us. But realistically, the actual risk is closer to, and probably below, 1%, if we follow some basic security practices. Significantly, the actions that may feel the safest if we are inculcated in all the delusions of a liberal democracy, are actually the riskiest.

This has certainly been true for me. In my life, I have been arrested four times. Those four arrests earned me (in order)

• six months locked up in county jails, maximum security prison, and minimum security prison, where I faced various forms of violence from guards and snitches;
• a weekend in a temporary detention facility in conditions that technically qualified as toxic;
• a week in jail, a deportation process lasting two years in which I had to remain in the country and check in at court every two weeks but was not legally allowed to work, and the whole time I was under the threat of a permanent ban, which would mean never being allowed to return and see loved ones;
• and a quick night in jail, respectively.

The first three arrests—the ones with the worst consequences—were for some of the most peaceful actions I have ever participated in. The first was civil disobedience, the second was a legal protest (in fact it was the mass arrest that was illegal, and if I’d had the patience to follow up with some noncommunicative lawyers I would have gotten a huge payout a few years later, in part for the illegal arrest and in part for the toxic site where the holding pens had been set up). And the third was also a legal protest, though it took two years on provisional release and a court case to prove it (there was, um… some disagreement about what constituted “public disorder” and what constituted an “explosive” in the eyes of the law, and it took a good lawyer and favorable witnesses to win that dispute).

The fourth one actually was an illegal protest in which a number of neo-Nazis and cops got assaulted and even injured, and some property got smashed. My friend and I weren’t assuming any additional risks aside from going with the flow, but going with the flow is its own risk, and we didn’t hightail it out of there fast enough when the signs made it clear that that was the move. However, police couldn’t pin anything on any of the people who got cornered and mass arrested. It was too difficult for them to gather specific evidence, because of the chaos factor, because people weren’t civil, because of all the movement and pandemonium plus a modest amount of destruction. Of course, police don’t needevidence to lock people up in prison, but in a democracy they do need to calculate how much they can stray into the legal terrain of the state of exception. In this case, it would have been harder for the pigs to sell since there wasn’t enough disruption for the media to create a major political scandal or mobilize fragile bourgeois sensibilities enough to justify locking up anyone who had anything to do with the protest. So they let us all go.

Now let’s talk about all the things that aren’t showing up here, all the risks that never resulted in arrests. Or, more appropriately, let’s talk around them. There is an unavoidable inequality between civil disobedience, on the one hand, and on the other the continuum of sabotage, collective self-defense, counterattack, and insurrectionary action. The State will go to far greater lengths to repress or eliminate those they suspect of carrying out forceful actions, and also those who vocalize their support for such actions and the revolutionary culture they belong to.

What’s more, the State proactively organizes society to preempt the capacities we need in order to struggle wisely, like the ability to tell stories and create collective memory. We are shaped as isolated individuals dependent on the dominant institutions for any sense of history. More often than not, they just spoon feed us entertainment to fill the hole where our sense of history should be. And as we know, repression skews sharply in favor of nonviolence: it is far riskier to tell the stories of sabotage, of insurrection, of combat. I won’t be sharing any such stories in this newsletter. Immediately, I can hear in my own head the cynical insinuation that I’m probably just some hypocrite who only writes about this stuff. Which is okay. We need to learn to deal with far worse forms of baiting and harassment.

The most important thing is on the one hand not to respond from a place of ego, not to worry about curating a reputation for being a daring revolutionary, and on the other hand to pay close attention to anyone who mocks or belittles others in a way that would encourage a culture of people having to show off or insinuate their illegalist credentials. And always remember the maxim: you don’t have to be a cop to do a cop’s work. (Don’t spread rumors about people you suspect of being infiltrators or snitches: the cops themselves benefit from rumorology and often spread false accusations against others; instead, share constructive criticism of harmful forms of communication and conflict/avoidance.)

Stepping back from our individual egos and sinking into our collective body, what any one of us can attest to is that there have been tens of thousands of banks and cop shops smashed or burned, pigs and fascists beaten up, government buildings attacked, pipelines and mines sabotaged, construction and clearcutting equipment destroyed, research facilities torched, labs liberated, secrets leaked, useful or valuable goods stolen, and frauds committed, and those who have done prison sentences can best be counted in the hundreds,1 with many of those being people who got framed but didn’t actually do anything.

In other words, we are often the safest when we play it dangerous, as long as we are careful, as long as we use precautions or make smart interventions during chaotic moments, as long as we discourage a culture of bravado, self-isolation, rumor-spreading, or snitching.

And to zoom out for a moment, no one on this planet is safe until we can nourish an ethos of collective self-defense against the institutions that are threatening and harming us, smashing their gears so they cannot function anymore. What use is it to speak of survival if we have no practice of fighting back against those who are killing us? There is room for all of us, but we need to figure out what we can contribute and what it is we still need to learn in order to be a vital part of the webs of solidarity and mutual aid.

Thanks for reading Surviving Leviathan with Peter Gelderloos! Subscribe for free to receive new posts and support my work.

A revolution is not comprised of tactics alone. If we let ourselves get turned around by impatience, desperation, avoidance of criticism, loss of historical memory, if we divorce our strategies from our goals, our visions, and our ethics, we quickly become our own worst enemies. Nonetheless, it doesn’t hurt to proliferate certain tactics, to imagine what a better place we would be in if people realized it’s well worth the risk to attack the infrastructures that are spewing out death, poisoning our futures and our present. What a better place we would be in if people responded to our learned helplessness, to this hegemonic hopelessness, with a thought, a certainty: how many miles there are of unprotected power grids and pipelines! How many bulldozers, construction sites, and offices of evil institutions have no more protection at night than a camera that will log nothing more than a time and a masked figure, unidentifiable! How many of us there are, and how hard we are to surveil when we leave our snitches at home, when we don’t take our phones and other tracking devices out of the house with us!

How powerful, when we realize that we are powerful. How frightful, when we remember that we can be vengeful. How grounded, when we learn to integrate our need to fight and to heal. How inspiring, when we understand that all the walls and cages and cameras and militarized police forces of this whole prison society are there to protect the powerful… from us.

Sooner or later, the odds will flip, and our probabilities for health and survival will begin a slow ascent, and the odds on the plutocrats and police will face a sudden plummet. That moment? Collectively, we decide when it arrives.

1

The approximation—tens of thousands of actions, hundreds of imprisoned—is based on, roughly, the last ten years in the half dozen countries I’m most familiar with.

_____

SOURCE: https://petergelderloos.substack.com/p/ethics-risk-apocalypse

The post Ethics, Risk, Apocalypse- Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

In this context, we sat down with long-time anarchist author and organizer Peter Gelderloos, to talk about the present moment, the path ahead for autonomous movements, and the harsh realities in front of us.

IGD: You address climate change in your book, The Solutions Are Already Here, what do you make of the current moment that we are in?

Peter Gelderloos: I think we are in a very critical moment where mainstream voices are identifying a tipping point in relation to recent and recurring extreme weather events, like the hottest Northern Hemisphere summer in recorded history, what’s been called the worst flooding in Greek history after a rare Mediterranean tropical storm, with the heavy rains coming just weeks after the largest wildfires ever recorded in Europe, the very first tropical storm warning in California owing to a rare Pacific hurricane, the largest wildfires in recorded history in so-called Canada…

I think this is such a critical moment because the way the media, NGOs, academics, and governments are conditioning us to think about the crisis is simultaneously an enormous lie and an enormous truth. First the truth: the way that the Earth’s atmosphere has been altered is visible in our every day lives, it is killing people, and it is getting worse. This truth is important because it means it is an urgent question of our survival – and therefore a legitimate question of self-defense – and it reaffirms that we can trust our own experiences and observations, provided we are actually rooted in and attentive towards the world around us. We can fit our daily lives and our experience in one corner of the world into a solidaristic and cohesive global narrative.

The lie is this: that these deaths are unprecedented, that climate change is an appropriate framework for understanding these deaths, and that we can trust current scientific models around tipping points, around predictions of “when it’s too late,” around carbon offset and emissions reductions schemes.

IGD: Was there a turning point – whatever that means – this summer? It seems we’ve reached a peak within popular consciousness with the record heat wave. Does this mean anything?

Peter Gelderloos: There was not a tipping point, and the apparent peak in consciousness has been a triumph of false consciousness. Because the truth is it was too late a long time ago. Depending on where you look in the world and what forms of life you decide to value, it was too late one thousand years ago, it was too late 531 years ago, it was too late 101 years ago, it was too late 50 years ago.

The truth is that for decades already, entire ecosystems and many of the species that make them up have been completely destroyed, for decades already tens of million of humans are dying every year as a result of this broad ecological crisis, and for centuries the extractivist societal forms responsible for the ecological crisis have been colonizing and eradicating the societal forms that take care of their ecosystems and that also tend to resist human-to-human oppressions.

The truth is that while the scientific method for producing knowledge does have a demonstrable value, models for predicting ecosystemic tipping points and the rate of climatic change have proven largely unreliable and generally conservative, so that specific branch of science has demonstrated is too faulty to bear any strategic weight when we are facing life-and-death choices.

The truth is that “climate crisis” is a framework that belongs to those who are trying to murder us and profit off it. The climate is just one part of a greater and interconnected crisis, and if we only focus on the climate, we will never see the root causes and the worst forms of suffering that are going on. This crisis is not caused by humans. It is not “anthropogenic.” It is caused by those humans who have given their lives over to a framework of institutions that are extractivist and oppressive to their cores, institutions that have the power to force the rest of us into line and participate in their life-devouring society whether we choose to resist or choose to look the other way. This framework, fundamentally, means the State.

As I demonstrated in Worshiping Power all states are extractivist and all states in history have been ecocidal. A shared trait of those who want to reform Leviathan, whether these are XR campaigners, climate researchers, paid NGO activists, authoritarian Marxists, or crypto-authoritarians, is that they try to hide or decenter the role of the State in this crisis. Previously, states only provoked regional ecological collapses, which was one major impetus for their systematic turn towards colonial expansion.

The extractivist systems that states represent, though, must expand or die. Since the revolutions that have been overthrowing states for thousands of years were not able to cultivate a sufficiently global and systemic consciousness, the only other option was that states would create a world system. And this means inventing the possibility of a global ecological crisis. The modern state found a suitable engine in capitalism, and it found a world-devouring worldview capable of organizing intercontinental colonization in white supremacy. On Planet Earth, there is no capitalism that is not colonial and thus racial, there is no capitalism without the State, and there is no state that is not extractivist and patriarchal and thus ecocidal and oppressive, an enemy to all life.

IGD: This summer, we saw both a slew of neoliberal articles on ‘life hacks‘ on how to adjust your body to extreme temperatures as well as in Greece, a wave of anti-migrant sentiment as fires rages and conspiracy theories spread. How do we push back against this?

Peter Gelderloos: It is inevitable that when we have a false consciousness around a crisis like this, the hegemonic responses will be individualistic–privileging the consumer with money to spend ethically, the citizen with the right to vote for better candidates, both of them revitalizing the institutions that have caused this crisis–or they will promote pseudo-communities like the nation-state, with their artificial, bloody borders, and their ready cast of scapegoats and villains, who are nearly always pure inventions or more oppressed groups of people, simultaneously internal and external, always too foreign to comprehend and close enough to pose a threat.

Fortunately there is a synthesis between strategies and goals when we are honest with ourselves about what we are facing. Patriarchal society and colonial capitalism, organized by the State, are the enemy to all life. They have proven we cannot share this planet with them, and we do not need to because they are not living beings. They are a hard limit. Only up to that limit is it possible to have a world in which many worlds fit.

The major strategic obstacles to destroying the State are the two arms of the State, the Left and the Right (understanding Left in its historical sense and not in its amnesiac anglophone non-sense, in which it is reputed to mean vague, unspecified, good, incoherent things). To generalize, the Left renews, updates, and revitalizes oppressive structures, giving us Black cops, women millionaires, and recycled toilet paper, and the Right punishes resistance with the attempt to eradicate it. When you get into the messy details, the Left also carries out policing, and the Right also tries to renew oppressive structures like the nation-state, but the point is they both serve the State. In moments of social peace, they are more coordinated, in moments of social upheaval like the present one, they are unable to see past their alibi-giving mythologies and increasingly suspect one another of being a threat to Leviathan as a whole.

IGD: We’re seeing things like eco-systems being hit in big ways due to ice melting and other signs of life support systems being impacted – what do you see happening in the coming years that we should be ready for that is going to impact the situation here in so-called North America?

Peter Gelderloos: That question needs to be answered within every specific bioregion, with their specific human and ecological histories. The consumerist patterns of movement that are prevalent in North America, especially in middle-class circles, make it impossible to create those answers. An inability to listen also makes it impossible. Men and white people are all socialized not to listen, so we need to emphasize learning how to. Those who have bought into Western civilization, who, for example, treat their smartphones with more respect than they do people around them, are never going to be able to come up with adequate, rooted answers to the question of surviving-together. Anyone who scoffs at the idea of listening to migratory birds, to forests, to mountains, have no fucking clue and will not even be capable of finding the real conversation that is providing these answers.

Here is an analytical tool that might help. What defines a person? We should consider that a person is any being with whom dialogue is possible and meaningful. Therefore a cop or a millionaire, while human, are not people. The blue jay outside my window is a person. Let’s give our attention and care to people, since if they are people we can share a world with them. Let’s aim our rage and our destructive abilities at the institutions and their loyal robots, because they will never share a world with us.

IGD: The big climate movement is off the streets right at a time when things are at their worst. As anarchists and participants in autonomous movements, what’s the way forward?

Peter Gelderloos: This is also a conversation that I think needs to happen in every corner of the world, though I suspect a smaller number of patterns will stand out than in the conversation about what each particular ecosystem needs to do to survive and adapt.

In the past twenty years, on every continent, we have toppled long-standing regimes, we have defeated the police, we have helped an anti-racist, anti-colonial, and ecological consciousness temporarily become the norm, and we have helped marginalized groups win more spaces for survival, for healing, for joy. (Not a we helping a them but a we-among-us helping ourselves and another we-among-us standing in solidarity with others among us helping themselves.) We’ve accomplished things that in the prior two decades seemed unimaginable.

And our wave of powerful rebellions clearly preceded the economic downturn of 2007/2008. It is vital to remember this and pass this memory on, especially because the priests of materialism are clawing back out of their well deserved graves to try to tell us that we are objects secondary to the calculations of global monetary systems, despite how deadly wrong they proved to be the last time we gave them a hearing, a few generations back. We are not those objects. We are living beings, battered by numerous intersecting oppressive systems that operate in both quantifiable and unquantifiable ways, and we make choices, and those choices matter. We are neither individuals nor identical objects.

Since that wave of rebellions, though, we have lost ground in most places around the world. We need to ask ourselves why, thoroughly and unafraid of what we might learn, and we must share those lessons because our survival depends on them.

I believe in many places we will find that we succumbed to repression, because we had not learned the lessons of previous generations on how to survive it and because we have not valued the roles of care and healing and survival as much as we have valued the role of the attack. And I say that as someone who has spent my life trying to build our capacity to attack and to validate those attacks, given how pacified we were in the ’90s and ’00s. But no oppressive society can be destroyed by negation alone, and those who attack need to also know how to survive the reactions to those attacks.

In other places, we have succumbed to authoritarian currents taking over social movements and spaces of rebellion. (In truth, repression and recuperation always happen together, but one of the two might be predominant, one might fail and then the next succeed.) The repressive forces of the State are immense, and when we can’t withstand them, the most we can do is lick our wounds and identify what we might have done better. However, when movements and spaces of resistance leave us behind, it is nearly always a direct result of internal failures that were not inevitable.

Did we uphold norms around participation that favored those with more resources–the university educated, the middle class, the neurotypical, people without trauma or chronic health problems, people without children or others to take care, people with citizenship, white people? Did we reproduce patriarchal value systems around communication styles, around what forms of struggle are celebrated and rewarded, what forms are ignored, what forms are exploited?

Did we forget our history and enter into non-critical alliances with NGOs and political parties, or sideline ourselves with an expedient acceptance of a single-issue focus, a reformist framework? Did we repeat the great error of antifascism and see only the Right as a danger, while giving a pass to democracy or authoritarian socialists? Did we create a new error of nihilism, so that the historically valid critiques offered by insurrectionalism were drowned in a renewed fetishism of armed groups (ironic, given the exact context the insurrectionary critique was reacting to).

Did we let ourselves be conditioned by dogmatism or the architecture of social networks and create spaces of resistance that were so toxic, only bullies and sycophants could thrive there? Did we fail to develop practices of survival, of healing, of transformation, of mutual growth, so that all we had was a hammer and all we could see were nails?

Did we fail to connect struggles in decentralized ways, spreading logics of solidarity that allowed everyone to support and learn from one another, while not allowing anyone to take over? Did we forget to develop strategies for the day after, how to spread joyous, meaningful life, once we’d burnt everything? Have we lost the ability to imagine being anything else, creating anything else, living any other way?

IGD: Tell us how you are doing – you recently had a fundraiser for your health, how can people support you?

Peter Gelderloos: I am doing, alternately, terribly and wonderfully, which is normal for me since I’m bipolar. My tumor is considered incurable but treatable, so from a doctor’s point of view it’s a question of extending life expectancy, improving their stats. That’s not how I’m going to approach my life and my death.

I’ll get the support I need from myself and those closest to me. Anyone reading this because I have a platform because books or whatever, I would ask them to think about a few things. Many more people are getting cancer and other fatal or chronic health problems. Sickness is not an individual affair. Our world is sick. People deserve whatever space they need as they heal or as they die, but the sickness itself cannot remain private. We need to put our tumors, our inflammations, our breakdowns, our tears, our dead, carry them with bloody hands and put them on capitalism’s doorstep. Not to demand compensation or redress, but as the only explanation we need, the only possible word of truth, before we burn it all down, Leviathan and all those who choose to defend it instead of defending life.

Suffering cannot keep happening behind these metaphorically closed doors. Those who take care of us when we are suffering are our truest comrades. Learn from them and take care of them, for fuck’s sake.

Don’t support me, support all of us. This is a collective problem.

Maybe we could foster struggles that are worth living for and dying for. Maybe we could imagine worlds where we’d actually like to live, where we’d feel grateful to lay our bodies down once our time has come.

Thanks for running this site, and all the work you do for all of us.

______

SOURCE: https://itsgoingdown.org/heating-up-peter-gelderloos-interview/

The post Heating Up: An Interview with Peter Gelderloos on Climate Change and the Fight to Change Everything appeared first on Void Network.

Καθώς φυσικές περιοχές στην Ελλάδα συνεχίζουν να καταστρέφονται από τη κυβέρνηση και τους επενδυτές, δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Peter Gelderloos, The Solutions are Already Here: Tactics for Ecological Revolution from Below (Οι Λύσεις είναι Ήδη Εδώ: Τακτικές για Οικολογική Επανάσταση από τα Κάτω), που εκδόθηκε πρόσφατα από τον αμερικανικό εκδοτικό οίκο Pluto Press . Όπως δείχνει ο Gelderloos, ενώ η κυβερνητική πολιτική και οι λύσεις της αγοράς για την οικολογική κρίση παρουσιάζουν ένα «ιστορικό απόλυτης αποτυχίας», το παγκόσμιο ρεύμα κινημάτων αντίστασης κατά την τελευταία δεκαετία, όπως για την υπεράσπιση του δάσους της Ατλάντα ενάντια στην κατασκευή μιας νέας εγκατάστασης εκπαίδευσης της αστυνομίας, έχει ήδη αναπτύξει νέες μεθόδους αντίδρασης στις αλληλεπικαλυπτόμενες οικολογικές και πολιτικές κρίσεις που μας κατακλύζουν και έχει επιτύχει «εκπληκτικές νίκες και συγκεκριμένα, πραγματικά οφέλη σε όλο τον κόσμο». Στο ακόλουθο απόσπασμα, ο Gelderloos περιγράφει μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά που έχουν κάνει αυτή την επαναστατική απάντηση στην κυβερνητική οικοκτονία επιτυχημένη. Ταυτόχρονα, το νέο του βιβλίο υπογραμμίζει τις σοβαρές προκλήσεις και τα εμπόδια που πρέπει να αντιμετωπιστούν και να ξεπεραστούν για την υπεράσπιση ενός αυτόνομου μέλλοντος από τον έλεγχο της αστυνομικής και παραστρατιωτικής βίας, των μέσων ενημέρωσης και των ΜΚΟ, που είτε κανονικοποιούν την καταστολή των αποκεντρωμένων οικολογικών κινημάτων είτε κάνουν τα στραβά μάτια στην καταστροφή που προκαλεί ο τρόπος ζωής του ύστερου καπιταλιστικού κόσμου.

Πηγή κειμένου στα Αγγλικά: https://illwill.com/ecosystems-of-revolt

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης / Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Καθώς τελειώνω αυτό το χειρόγραφο έχουμε τη δέκατη επέτειο μιας μεγάλης νίκης στο CheránK’eri. Στις 15 Απριλίου 2011, οι κάτοικοι αυτής της μικρής πόλης στη μεξικανική πολιτεία Michoacán ξεσηκώθηκαν για να υπερασπιστούν τα δάση τους, το νερό και τις ζωές τους. Το CheránK’eri, με πληθυσμό 14.000 ατόμων, είναι μία από τις κύριες πόλεις στην επικράτεια του έθνους των P’urépecha. Χάρη στα τελευταία εκατό και πλέον χρόνια αγώνων από αυτόχθονες πληθυσμούς από την Μπάχα Καλιφόρνια έως την Τσιάπας, μεγάλες εκτάσεις εδάφους σε όλο το Μεξικό αναγνωρίζονται επίσημα ως κοινοτικές εκτάσεις, συμπεριλαμβανομένων 150.000 στρεμμάτων γύρω από το CheránK’eri. Ωστόσο, στον καπιταλισμό τίποτα δεν είναι ασφαλές και μεγάλο μέρος της κοινοτικής γης λεηλατήθηκε από τα καρτέλ ναρκωτικών, που είναι σε μεγάλο βαθμό ενσωματωμένα στο κράτος και τα οποία έχουν εισχωρήσει πλέον και σε άλλες βιομηχανίες, όπως για παράδειγμα στην ξυλεία.

Αρκετοί άνθρωποι στην πόλη είχαν μιλήσει ενάντια στην ανεξέλεγκτη υλοτομία, και οι περισσότεροι κατέληξαν νεκροί. Καθώς οι δολοφονίες συνεχίζονταν ατιμώρητες, και καθώς η υλοτομία πλησίαζε στην πηγή του νερού της πόλης, οι γυναίκες ξεσηκώθηκαν και πήραν ομήρους αρκετούς υλοτόμους και οδηγούς φορτηγών. Υπήρξαν αρκετές ημέρες έντονων μαχών εναντίον των μισθοφόρων του καρτέλ και της τοπικής αστυνομίας, αλλά οι άνθρωποι του CheránK’eri έστησαν οδοφράγματα, έβαλαν φωτιά σε φορτηγά και αντιστάθηκαν με πέτρες, βόμβες μολότοφ και ό,τι είδους πυροβόλα όπλα μπορούσαν να πάρουν στα χέρια τους. Στις 17 Απριλίου, δημιούργησαν μια «λαϊκή συνέλευση» που θα ήταν το πρώτο βήμα προς την αυτοδιοίκησή τους. Από τη συνέλευση προέκυψε μια επιτροπή διαλόγου αποτελούμενη από εκ περιτροπής εκπροσώπους από κάθε γειτονιά. Αυτή η δομή εξυπηρετούσε τις ισότιμες φιλοδοξίες των ανθρώπων της πόλης και ήταν επίσης πολύ πιο αποτελεσματική από το να υπάρχουν ηγέτες που θα μπορούσαν να χρηματιστούν, να απαχθούν ή να δολοφονηθούν. [1]

Γύρω από τα οδοφράγματα και τα parhankua, τις κοινοτικές φωτιές μαγειρέματος, αναζωπυρώθηκε μια αίσθηση κοινότητας ξεπερνώντας τις διαιρέσεις, τους ανταγωνισμούς και τις ελλείψεις που εμφυτεύτηκαν μέσα από εκατοντάδες χρόνια αποικιοκρατίας. Οι παραδόσεις και η γλώσσα P’urépecha αναζωογονήθηκαν και έγιναν ακρογωνιαίος λίθος της πρακτικής της αυτονομίας τους. Μια τέτοια παράδοση ήταν η kuájpekurhikua, μια λέξη που μεταφράζεται ως «φροντίδα της επικράτειας» και αναφέρεται αδιακρίτως στην κοινωνική και οικολογική επικράτεια και επομένως περιλαμβάνει τα πάντα, από την εκπαίδευση και τη βελτίωση της κατάστασης των γυναικών στην κοινότητα, την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ γειτόνων, έως τις τεράστιες προσπάθειες αναδάσωσης. Μέχρι το 2015, το φυτώριο που δημιούργησαν για την καλλιέργεια δέντρων – ξεκινώντας με σπόρους που είχαν συγκεντρώσει στο δάσος μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα – ξεπέρασε τον αριθμό του ενός εκατομμυρίου δέντρων και θάμνων που βλάστησαν ετησίως, με ποσοστό επιβίωσης 80%, δημιουργώντας το μεγαλύτερο θερμοκήπιο στην πολιτεία και πιθανώς σε όλο το Μεξικό. Ο λαός του CheránK’eri ανέπτυξε επίσης ένα κοινοτικό σύστημα δικαιοσύνης που επικεντρώνεται στη διαμεσολάβηση και όχι στην τιμωρία. Κερδίζοντας την αυτονομία τους από το κράτος και τις δυνάμεις του εξορυκτικού καπιταλισμού, έχουν αποκτήσει την ικανότητα να αρχίζουν να ανατρέπουν την αποικιοκρατία σε όλες τις διαστάσεις της. [2]

Μπορούμε να βρούμε παραδείγματα αναδάσωσης σε όλο τον κόσμο. Η διάκριση μεταξύ ενός πραγματικού δάσους και μιας φυτείας δέντρων που φαίνεται καλή στα χαρτιά, αλλά στην πραγματικότητα καταστρέφει την τοπική επικράτεια, είναι ποιοτική. Ο βασικός παράγοντας για να καθοριστεί εάν μια προσπάθεια αναδάσωσης ανήκει στην πρώτη κατηγορία ή στη δεύτερη είναι εάν βρίσκεται υπό τοπικό έλεγχο και έχει σχεδιαστεί με βάση την τοπική γνώση, σε αντίθεση με τον έλεγχο του κράτους. […]

Από Τις Πόλεις Στους Βιότοπους

Το χάσμα πόλης-υπαίθρου είναι μια κεντρική δυναμική της καπιταλιστικής συσσώρευσης και της οικολογικής κρίσης. Υπάρχει ένα διαφοροποιημένο καθεστώς άντλησης, συσσώρευσης και επιβολής του κοινωνικού ελέγχου μεταξύ αγροτικού και αστικού χώρου. Ακριβώς όπως οι αγροτικοί αγώνες ανακαλύπτουν εκ νέου τις δυνατότητές τους για αποκλεισμούς και σαμποτάζ, οι αγώνες της πόλης μαθαίνουν να μην περιορίζονται στη διαμαρτυρία και την καταστροφή ανακαλύπτοντας ότι μπορούν επίσης να έχουν μεταμορφωτικές ικανότητες. Προκειμένου να ανακτηθούν οι πόλεις ως βιότοποι, οι οικολογικοί αγώνες στις πόλεις αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής.

Ως πρώτο βήμα, αυτό σημαίνει να εμποδίζουμε τις πόλεις από το να μας σκοτώνουν. Για τους φτωχούς ανθρώπους, η αστική ζωή είναι συχνά μια θανατική καταδίκη, ακόμη και αν στον καπιταλισμό οι ιατρικές υποδομές συγκεντρώνονται στις πόλεις.

Στη δεκαετία του 1970, αξιωματούχοι της Νέας Υόρκης και επιχειρηματικά συμφέροντα άρχισαν να σχεδιάζουν την κατασκευή ενός αποτεφρωτήρα απορριμμάτων στα ναυπηγεία του Μπρούκλιν. Ο αποτεφρωτήρας θα μάστιζε τοπικές γειτονιές όπως το Williamsburg με διοξίνη και άλλες θανατηφόρες μορφές ρύπανσης, αλλά οι Πορτορικάνοι και Χασιδιστές Εβραίοι κάτοικοι της γειτονιάς αντεπιτέθηκαν και αγωνίστηκαν με «κάθε απαραίτητο μέσο» για να αντιμετωπίσουν τις δημοτικές αρχές, την εταιρεία κοινής ωφέλειας και τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης που υποστήριζαν το σχέδιο. Έβαλαν οριστικό τέλος στην κατασκευή του αποτεφρωτήρα το 1995. [3]

Αυτό που δεν πρέπει να αγνοηθεί όμως είναι ότι ακόμα και μετά από αυτό το νικηφόρο αγώνα της γειτονιάς, το Williamsburg και μεγάλο μέρος του υπόλοιπου Μπρούκλιν έχουν υποστεί επιθετικό εξευγενισμό, με τις αξίες των ακινήτων να εκτοξεύονται και πολλούς κατοίκους της εργατικής τάξης και έγχρωμους ανθρώπους να παραγκωνίζονται δυσανάλογα από λευκούς νέους επαγγελματίες. Με άλλα λόγια, πολλοί από εκείνους που αγωνίστηκαν για μια καθαρότερη γειτονιά δεν είχαν τη δυνατότητα να μείνουν για να αποκομίσουν τα οφέλη. Τέτοιες ιστορίες είναι πολύ χαρακτηριστικές και υπενθυμίζουν γιατί η υποτιθέμενη πραγματιστική θέση της μερικής μεταρρύθμισης είναι απελπιστικά αφελής. Όσο ο καπιταλισμός παραμένει άθικτος, όποια οφέλη και αν κερδίζουμε πιέζοντας τους υπάρχοντες θεσμούς, τα απολαμβάνουν τελικά τα οικονομικά προνομιούχα στρώματα και εκείνοι που είναι σε καλύτερη θέση να αφομοιωθούν στους ρατσιστικούς κώδικες και στην κουλτούρα μιας αποικιακής κοινωνίας.

Ένας άλλος αγώνας που συνδέει τις περιβαλλοντικές ανησυχίες με τις οικονομικές ανάγκες των φτωχών κατοίκων των πόλεων είναι η υπεράσπιση των δημόσιων συγκοινωνιών. Αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν διαμαρτυρίες ποδηλατιστών Critical Mass από το Σαν Φρανσίσκο έως το Σάο Πάολο, που αντιτίθενται στην κουλτούρα του αυτοκινήτου και σε πολλές πόλεις έχουν οδηγήσει στη δημιουργία ποδηλατοδρόμων και στην αυξημένη πρόσβαση των φτωχών κατοίκων σε ποδήλατα και στην επισκευή ποδηλάτων. Πέρα από το θέμα της αλλαγής του τρόπου ζωής, οι πόλεις που έχουν σχεδιαστεί για αυτοκίνητα είναι θανατηφόρες και αυτό είναι αλήθεια ειδικά για τους κατοίκους σε περισσότερο πυκνοκατοικημένες γειτονιές. Οι πόλεις που είναι οργανωμένες με τέτοιο τρόπο ώστε οι εργαζόμενοι να πρέπει να βασίζονται στα αυτοκίνητα για τη μετακίνησή τους, απλώς αυξάνουν τα χρέη των κατοίκων και διοχετεύουν τους μισθούς τους σε εταιρείες που ανήκουν σε δύο από τους πλουσιότερους οικονομικούς τομείς του Παγκόσμιου Βορρά: την αυτοκινητοβιομηχανία και τη βιομηχανία πετρελαίου.

Η υπεράσπιση των δημόσιων συγκοινωνιών έχει επίσης προκαλέσει ολόκληρες εξεγέρσεις. Στη Βαρκελώνη και την περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, η μαζική άρνηση πληρωμής κομίστρου και οι δημόσιες δράσεις για την εξουδετέρωση των ελεγκτών εισιτηρίων και το άνοιγμα των σταθμών του μετρό με δωρεάν είσοδο, που οργανώνονται είτε από συνελεύσεις γειτονιάς είτε από αναρχικές οργανώσεις και μερικές φορές σε συνδυασμό με απεργίες των εργαζόμενων στις μεταφορές, έχουν καταφέρει να μειώσουν προσωρινά τις οικονομικές πιέσεις που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη και έχουν επίσης δημιουργήσει τεράστια πίεση στις δημοτικές αρχές ενάντια σε περαιτέρω αυξήσεις των τιμών των εισιτηρίων.

Τόσο στη Βραζιλία όσο και στη Χιλή, μεγάλες εξεγέρσεις γεννήθηκαν μέσα από κινήματα που αρχικά σχηματίστηκαν ως απάντηση στις αυξήσεις των τιμών των εισιτηρίων. Τόσο το κίνημα του 2013 στη Βραζιλία όσο και η εξέγερση του 2019-2021 στη Χιλή, βασίστηκαν στην αποφασιστική συμμετοχή των αναρχικών, απέτρεψαν τις προτεινόμενες αυξήσεις της τιμής των εισιτηρίων και μπόρεσαν να διευρυνθούν σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινωνικό μέτωπο που επεκτάθηκε για να αντιμετωπίσει βαθύτερα ζητήματα αδικίας συμπεριλαμβανομένης της αστυνομικής καταστολής, της ανισότητας, της λιτότητας και του δικαιώματος της ελεύθερης ζωής στην πόλη. [4]

Τα αστικά κινήματα συχνά αισθάνονται καταδικασμένα σε αποτυχία: όσοι ζουν σε μια πόλη σπάνια έχουν κάποια πιθανότητα να αντισταθούν αποτελεσματικά στις αλλαγές που επιβάλλονται στις γειτονιές τους από τα πάνω. Εν μέρει, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοστού και εικοστού πρώτου αιώνα οι πόλεις αντιπροσώπευαν τη συγκέντρωση κεφαλαίου που συσσωρεύτηκε σε παγκόσμια κλίμακα. Από νομική άποψη, οι κατοικίες και τα υπόλοιπα κτίρια δεν είναι χώροι που φτιάχτηκαν για τους ανθρώπους που ζουν ή ασκούν εκεί τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες. Αποτελούν ουσιαστικά τραπεζικές επενδύσεις όπου τα μεγάλα συμφέροντα μπορούν να σταθμεύουν με ασφάλεια τα τρισεκατομμύρια δολάρια που κερδίζουν από τη κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο, από τις χαμηλές αμοιβές των εργαζομένων, από την υπερχρέωση των ενοικιαστών και από τη καταστροφή πολύπλοκων οικοσυστημάτων για τη κατασκευή και πώληση ευτελών προϊόντων. Δεν έχει καμία σημασία ποιος ζει εκεί, ποιες είναι οι ανάγκες του, ή ακόμα και αν αυτά τα κτίρια μένουν άδεια και αχρησιμοποίητα για δεκαετίες.

Έτσι, όταν αγωνιζόμαστε για το δικαίωμά μας στην ελεύθερη ζωή στην πόλη, πηγαίνουμε ενάντια στον καπιταλισμό σε εκείνο το πεδίο ακριβώς όπου αυτός είναι ισχυρότερος. Επιπλέον, τα αστυνομικά τμήματα στις μεγάλες πόλεις σήμερα τείνουν να είναι μεγαλύτερα, καλύτερα χρηματοδοτούμενα και πιο βαριά οπλισμένα από ό,τι ήταν οι εθνικοί στρατοί πριν από έναν ή δύο αιώνες. Το γεγονός ότι τα αστικά κινήματα μπορούν να ξεσηκώνονται και να εξαναγκάζουν το κράτος σε υποχώρηση (Σοβέτο 1986, Αμβούργο 1987, Κοτσαμπάμπα 2000, Ελ Άλτο 2003, Παρίσι 2005 και 2006, Οαχάκα 2006, Αθήνα 2008, Όκλαντ 2009, Τύνιδα και Κάιρο 2011, Κωνσταντινούπολη 2013, Σάο Πάολο 2013, Βαρκελώνη 2014, Σαντιάγκο 2019, Μινεάπολη 2020, Λάγος 2020…) είναι εξαιρετικά σημαντικό, και θα πρέπει να αποτελεί κεντρικό μέλημα σε κάθε στρατηγική για κοινωνική αλλαγή σήμερα. Ωστόσο, οι αστικές εξεγέρσεις συχνά αποκλείονται από την επίσημη συζήτηση. Δυστυχώς, κυνικά, αυτό είναι μια αντανάκλαση της αταξίας και των θυσιών που συνεπάγονται – πράγματα εχθρικά προς την κουλτούρα και τα ταξικά συμφέροντα των διάφορων ειδικών που ελέγχουν τη συζήτηση – και μια αντανάκλαση των δυσκολιών γύρω από τον έλεγχο αυτών των κινημάτων. Οι αστικές εξεγέρσεις τείνουν να ξεσπούν από μεμονωμένα συμβάντα και να μετατοπίζονται σε όλο και πιο ευρύτερους επαναστατικούς ορίζοντες. Οι επίδοξοι πολιτικοί δεν μπορούν να ελέγξουν αυτά τα κινήματα όσο αυτά παραμένουν ενεργά. Αντίθετα, η κύρια μορφή επιρροής τους είναι μια σχετική ικανότητα που έχουν να αποθαρρύνουν τις κινητοποιήσεις, ή να ενθαρρύνουν εσωτερικές συγκρούσεις στα κινήματα, με αντάλλαγμα βραχυπρόθεσμα ρεφορμιστικά κέρδη.

Εστιάζοντας σε τεχνολογικές ή διοικητικές λύσεις και όχι στις αποκεντρωμένες και συχνά μαχητικές απαντήσεις που τα ίδια τα κοινωνικά κινήματα συνεχίζουν να προσφέρουν, οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί και συγγραφείς από τον Παγκόσμιο Βορρά αποτυγχάνουν να προσαρμόσουν τις τεχνοκρατικές προτάσεις τους στην άμεση ανάγκη για επιβίωση, αξιοπρέπεια και αδιαμεσολάβητο έλεγχο της ζωής για τους ανθρώπους και τις κοινότητες τους. Η κοινωνική δικαιοσύνη και η αποαποικιοποίηση έχουν γίνει τσιτάτα, αλλά οι περισσότεροι από τους ανθρώπους σήμερα που πληρώνονται για να κάνουν προτάσεις ή να γράψουν για το πρόβλημα δείχνουν μια πρακτική που είναι βαθιά αποικιοκρατική. Ευτυχώς, δεν τους χρειαζόμαστε. Προτάσεις για αξιοπρέπεια, επιβίωση και αυτο-οργάνωση ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή, προερχόμενες από τις ίδιες τις πληγείσες κοινότητες. […]

Οι τεχνολογίες για τη μετατροπή των πόλεων σε υγιείς βιότοπους υπάρχουν ήδη. Δεν μας λείπουν οι εφευρέσεις, μας λείπει ο έλεγχος της ζωής μας και των ζωτικών μας χώρων. Μέχρι να μπορέσουμε να οργανώσουμε άμεσα τις γειτονιές μας και να τις μεταμορφώσουμε για να καλύψουμε τις δικές μας ανάγκες και να σπάσουμε τα μονοπώλια που ελέγχουν τους παγκόσμιους πόρους – συμπεριλαμβανομένης της πνευματικής ιδιοκτησίας – οι νέες τεχνολογίες θα είναι δύο ειδών: είτε λαθραίες, αυτόνομες εφευρετικότητες που θα αναπτύσσονται επί τόπου και θα αξιοποιούν στο έπακρο τα σπάνια υλικά, είτε μηχανικές τεχνολογίες που θα αναπτύσσονται από επαγγελματίες, καλοπροαίρετους ή μη, που απλώς θα αυξάνουν τις παγκόσμιες ανισότητες.

Χίλιοι Κόσμοι Αγωνίζονται Να Γεννηθούν

Οι αγώνες και οι πρωτοβουλίες που περιγράφονται στο βιβλίο αυτό αποτελούν ένα επαναστατικό κύμα που μπορεί να το συναντήσει κανείς σχεδόν σε κάθε χώρα σε όλο τον κόσμο. Είναι ένα μικρό μόνο δείγμα ενός εκτεταμένου δικτύου παρεμπόδισης, σαμποτάζ, κατεδάφισης, θεραπείας, καλλιέργειας, δημιουργίας, μάθησης και επικοινωνίας, που αντιπροσωπεύει την μεγαλύτερη ελπίδα για τον πλανήτη μας. Είναι η μόνη δύναμη που υπάρχει σήμερα που πληροί όλα τα ακόλουθα κριτήρια: δομική ανεξαρτησία από τους φορείς που είναι υπεύθυνοι για την οικοκτονία και τον αποικιοκρατικό καπιταλισμό· ικανότητα εξαναγκασμού του κράτους να υποχωρεί σε κρίσιμες συγκρούσεις· πρόσβαση στις ειδικές γνώσεις που απαιτούνται σε τοπικό επίπεδο για πραγματικές και έξυπνες απαντήσεις στην εξελισσόμενη περιβαλλοντική καταστροφή· μια τάση να ξεπερνιούνται τα εμπόδια για τη δημιουργία μιας όλο και πιο παγκόσμιας συνείδησης που να επικεντρώνει τη μάχη στο σημείο της διασταύρωσης όλων των μορφών καταπίεσης και όλων των εξελισσόμενων κρίσεων· πρόσβαση σε παραδόσεις οργάνωσης και οικοκοινωνικών σχέσεων που ανοίγουν τη δυνατότητα για έναν κόσμο χωρίς καπιταλισμό και χωρίς οικοκτονία.

Παρακαλώ να μην εκλάβετε τη λαμπερή κριτική μου ως αισιοδοξία. Αυτή η μάχη εξακολουθεί να φέρνει τον Δαβίδ αντιμέτωπο με τον Γολιάθ, και αν επρόκειτο να προσεγγίσουμε την οικολογική κρίση σαν να ήταν ένα στοίχημα στο καζίνο – όπως κάνουν οι οικονομολόγοι, για παράδειγμα – τότε τα χρήματά μας θα ήταν πιο σοφά τοποθετημένα αν υποστήριζαν τις δυνάμεις της καταστροφικής Αποκάλυψης παρά της οικολογικής φροντίδας. Ωστόσο, αν στοιχηματίσουμε την ίδια τη ζωή μας – που είναι ήδη σε κίνδυνο, είτε το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα είτε όχι – τότε αυτό το ετερόκλητο δίκτυο των αουτσάιντερ είναι η μεγαλύτερή μας ελπίδα. Όλες οι άλλες προτάσεις για την αντιμετώπιση της οικολογικής κρίσης δεν είναι παρά κάποια παραλλαγή της στρατηγικής στην οποία ο Δαβίδ φέρει την ασπίδα του Γολιάθ με την ελπίδα ότι, με την πάροδο του χρόνου, ο Γολιάθ θα αρχίσει να χρησιμοποιεί το δόρυ του για να κάνει το καλό.

Ποιοι είναι οι περιορισμοί αυτού του επαναστατικού κύματος;

Ο κύριος εξωτερικός περιορισμός είναι η αντιεξέγερση που διεξάγεται εναντίον μας, από τη σκληρή καταστολή – όλοι οι άνθρωποι που έχουμε χάσει, όλοι αυτοί που βρίσκονται σήμερα στη φυλακή για τους αγώνες τους – μέχρι την ήπια καταστολή και την έλλειψη ορατότητας στην οποία συμβάλλουν ηθελημένα ή απρόθυμα οι κυρίαρχες περιβαλλοντικές ομάδες, τα μέσα ενημέρωσης και οι ειδικοί. Αν τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς που σήμερα ρίχνουν όλη τους την ενέργειά τους στη λύτρωση του Γολιάθ, μετατόπιζαν τις προσπάθειές τους στην υποστήριξη αυτού του επαναστατικού κύματος – πράγμα που θα σήμαινε επίσης την απώλεια των σημαντικών θεσμικών προνομίων τους – τότε οι πιθανότητές μας θα βελτιώνονταν σημαντικά. Υπάρχει έλλειψη επαναστατικού φαντασιακού και έλλειψη της απαραίτητης συνειδητοποίησης ότι αυτά τα διαφορετικά κινήματα αποτελούν σπόρους για τους πιθανούς κόσμους του μέλλοντος. Κυρίως, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποσύρουμε από τους κυρίαρχους θεσμούς την όποια πίστη που μας έχει απομείνει και να βασιστούμε περισσότερο στους εαυτούς μας και στο μέλλον προς το οποίο προσπαθούμε να προχωρήσουμε. Αυτός είναι ένας περιορισμός που ήδη ξεπερνιέται μέσα και ανάμεσα στα ίδια τα κινήματα, και αυτό το βιβλίο αντιπροσωπεύει μια μικρή προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, δεν είναι τίποτα ούτε μοιραίο ούτε ανυπέρβλητο.

Υπάρχει ένας λανθασμένος χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται για να απορρίψει το επαναστατικό δυναμικό αυτού του κύματος ενώ σε μεγάλο βαθμό αποτελεί έκφραση της ανάγκης των κυρίαρχων θεσμών να μονοπωλήσουν την οργάνωση και την επίλυση προβλημάτων σε ολόκληρη την κοινωνία. Είναι η συκοφαντία ότι αυτά τα κινήματα δεν έχουν να προσφέρουν καμία εφικτή λύση στην κλίμακα που αυτό θα είχε κάποιο αποτέλεσμα. Για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα, η Holly Jean Buck χαρακτηρίζει το φαινόμενο που η Naomi Klein ονομάζει “Blockadia” ως «αντιδραστικό». Δεν θα υπεισέλθω στο αν αυτή η απόρριψη είναι το αποτέλεσμα μιας λανθασμένης ανάγνωσης από την Buck, ή της περιορισμένης άποψης που χρησιμοποιεί η Κλάιν για να παρουσιάσει το Blockadia ως κάτι το πιο εύπεπτο (θέτοντας φυσικά συγχρόνως το ερώτημα, εύπεπτο για ποιον). Θα προσφέρω την παρατήρηση, ωστόσο, ότι οι ειδικοί είναι εκπαιδευμένοι στο να αποσιωπούν το αντικείμενο της μελέτης τους, επομένως φαίνεται να είναι τόσο συστημικό όσο και συμπτωματικό το ότι, εξετάζοντας ένα τόσο πλούσιο φαινόμενο που κυμαίνεται από την αντίσταση στο Standing Rock μέχρι το δάσος Hambach, να βλέπει κανείς κάτι το «αντιδραστικό». Σε κάθε περίπτωση, η ευρύτερη, πιο σφαιρική και ποιο αντισυμβατική μορφή των αντιστάσεων που προσπάθησα να παρουσιάσω καθιστά σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι έξυπνο, δημιουργικό, στρατηγικά οργανωμένο, που έχει την ικανότητα να προλαμβάνει καταστάσεις και να κάνει πολλές προτάσεις και που δεν θα καταφέρουν να το φιμώσουν.

Τα κινήματα και οι δράσεις που αποτελούν αυτό το παγκόσμιο δίκτυο χαρακτηρίζονται από την ετερογένειά τους, τον πειραματισμό τους και την απλή άρνησή τους να μπουν εύκολα σε κατηγορίες και καλούπια. Δεν νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε ένα όνομα σε αυτή τη πολυκέφαλη Λερναία Ύδρα της αντίστασης· εξάλλου, ένα ον με χίλια κεφάλια θα έβρισκε για τον εαυτό του χίλια διαφορετικά ονόματα. Ωστόσο, θέλω να κατονομάσω με τον πιο ευέλικτο δυνατό τρόπο κάποια κοινά χαρακτηριστικά, για να ενθαρρύνω αυτά που βλέπω ως δυνατά σημεία και να βοηθήσω περισσότερους ανθρώπους να μεταμορφώσουν τις δικές τους δραστηριότητες ώστε να είναι σε θέση να συνδεθούν ριζωματικά με αυτό το ευρύτερο σύνολο. Τα ακόλουθα χαρακτηριστικά δεν είναι στεγανά δοχεία που μπορούν να διέπουν την ένταξη ή τον αποκλεισμό σε ένα οριοθετημένο φαινόμενο, αλλά είναι μάλλον τάσεις που δονούν ολόκληρο το δίκτυο.

Τοπικότητα

Η σχέση με τη συγκεκριμένη τοπική επικράτεια αποτελεί κύρια πηγή δύναμης για αυτούς τους αγώνες και αυτές τις δράσεις. Αναπτύσσουμε τις πρακτικές και τις ιστορίες μας σε διάλογο με τον τόπο, έτσι ώστε «το περιβάλλον» να μην είναι ένα ούτε αδρανές ούτε ουδέτερο πεδίο επιβολής κάποιας ιδεολογίας που θα είναι η ίδια από τόπο σε τόπο.

Το ρίζωμα των αγώνων σε μια συγκεκριμένη περιοχή κινείται πάνω σε μια γραμμή μεταξύ δύο διαφορετικών μορφών απομόνωσης. Σχεδόν σε κάθε αγώνα, θα υπάρχουν άνθρωποι που περιορίζονται στην επικράτειά τους, που δεν αναζητούν σημεία συνάντησης με άλλους αγώνες ή δεν αναζητούν έμπνευση από τις δικές τους εμπειρίες που θα μπορούσαν να έχουν ευρύτερη, ίσως παγκόσμια σημασία. Και από την άλλη πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που είναι αποξενωμένοι από την οποιαδήποτε περιοχή, ακόμη και όταν συμμετέχουν στον «τοπικό ακτιβισμό». Χαράσσουν ιδεολογικές γραμμές· είτε περιορίζουν την αλληλεγγύη στη δική τους μικρή αίρεση, είτε διαβάζουν τις αξίες της αίρεσης τους σε όλους εκείνους με τους οποίους θα ήθελαν να είναι αλληλέγγυοι. Τέτοιου είδους άνθρωποι αποτελούν και αυτοί μέρος του συνόλου, και αυτό προκαλεί επιπλοκές στους εδαφικούς αγώνες αλλά φέρνει και μια μορφή διαφάνειας, προσφέροντας τη δυνατότητα ύφανσης μέσα σε ένα ευρύτερο σώμα ανθρώπων.

Οικοκεντρισμός

Ενώ πολλοί από εκείνους που απαρτίζουν αυτό το επαναστατικό κύμα δίνουν προτεραιότητα στις ανθρώπινες ανάγκες, εμείς τείνουμε να απορρίπτουμε την αξίωση ότι οι ανθρώπινες ανάγκες μπορούν να βρίσκονται σε αντίθεση με τις οικολογικές ανάγκες με βιώσιμο τρόπο, ή να υπερτερούν ή να αποσπώνται από αυτές, ενώ αμφισβητούμε ή απορρίπτουμε στο ένα ή το άλλο επίπεδο ορισμούς της ανθρωπότητας που προέρχονται από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και τις διχοτομίες ανθρώπου/φύσης.

Επιβίωση

Αρθρώνουμε τη δραστηριότητά μας σε σχέση με καταστάσεις που μας επηρεάζουν άμεσα και επικεντρωνόμαστε σε αυτόν τον αγώνα ως ζήτημα επιβίωσης, δικό μας και άλλων ανθρώπων και μορφών ζωής που μας ενδιαφέρουν. Το να έχεις φωνή, επομένως, δεν εξαρτάται από την εμπειρογνωμοσύνη ή τη θεσμική νομιμότητα, αλλά από το να επηρεάζεσαι και να ασχολείσαι προσωπικά με το πρόβλημα και τις λύσεις του.

Μη νομιμότητα

Σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, οι δράσεις αυτές έρχονται σε σύγκρουση με τα κυρίαρχα νομικά καθεστώτα. Μπορεί να επιδιώκουν ενεργά την ανατροπή των υφιστάμενων κυβερνήσεων, μπορεί να υπερασπίζονται παραδοσιακά και αυτόχθονα συστήματα δικαίου (που επί της ουσίας δεν έχουν τίποτα κοινό με το τιμωρητικό ή το περιουσιακό δίκαιο που πηγάζει από το κράτος), ή μπορεί να επιδιώκουν όσο το δυνατόν περισσότερο να περνούν απαρατήρητα ή να επηρεάζουν τα υπάρχοντα νομικά καθεστώτα, όμως πάντα θα βάζουν τις ανάγκες της κοινότητάς τους και τις ανάγκες του τόπου και του πλανήτη πάνω από την εξουσία της κυβέρνησης ή τη φαινομενική ιερότητα του νόμου της.

Κοινοτική ζωή

Οι εξατομικευμένες ή εξατομικευτικές απόψεις των ανθρώπων υποχωρούν υπέρ πρακτικών που δίνουν έμφαση και αναζωογονούν τις ανθρώπινες σχέσεις (συμπεριλαμβάνοντας μερικές φορές και τις σχέσεις εκείνες που καταρρίπτουν τη διαίρεση μεταξύ ανθρώπων και άλλων μορφών ζωής). Υπάρχει πάντα ένα στοιχείο πάλης ανάμεσα στην αλλοτρίωση που επιβάλλουν τα κράτη και καπιταλισμός και στις τάσεις για αλληλοβοήθεια και αλληλεγγύη. Αυτό το δίκτυο αντίστασης είναι επομένως δημιουργικό από τα θεμέλιά του, καθώς προτάσσει νέους τύπους κοινωνικών σχέσεων και υποκειμενικότητας, και χειραφετικές μορφές υποδομών, πρακτικών και κουλτούρας.

Ανομοιογένεια

Όπως αναφέρθηκε, αυτό το «κίνημα κινημάτων» για να χρησιμοποιήσουμε τους όρους των Ζαπατίστας, είναι εξαιρετικά ετερογενές. Αυτό δεν σημαίνει απλώς ότι έχει ποικιλομορφία, αλλά ότι παράγει συνεχώς διαφορές και ότι δεν θα υποταχθεί σε καμία ιδεολογική ή πολιτισμική ενότητα. Αυτό το εξέχον χαρακτηριστικό κάνει την κάθε τεχνοκρατική πρόταση για την επίλυση της κρίσης να φαίνεται εξαιρετικά άστοχη, και αυτός είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο οι τεχνοκράτες όταν σχεδιάζουν λύσεις τείνουν να αγνοούν ή να φιμώνουν επιλεκτικά τα κινήματα που ήδη υπάρχουν. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η ετερογένεια δεν είναι απλώς μια πολιτισμική προτίμηση του δικτύου, αλλά ένα αναφαίρετο χαρακτηριστικό της εδαφικής φύσης του δικτύου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ιδεολογίες ή κατονομαζόμενες παραδόσεις αγώνα που είναι δομικά ικανές να αποδεχτούν την ποικιλομορφία αντί της ενότητας της πράξης – όπως ο ζαπατισμός ή ο αναρχισμός – δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να απορροφήσουν από μόνες τους το σύνολο όλων των εκφάνσεων αυτού του επαναστατικού κύματος. Ο μόνος λόγος που αυτές οι παραδόσεις αγώνα γίνονται ανεκτές και ενθαρρύνονται σε μεγάλο μέρος του δικτύου είναι ακριβώς επειδή δεν έχουν καμία ιδεολογική ανάγκη να προσηλυτίσουν άλλους στον τρόπο σκέψης τους ή να επιτύχουν κάποια θεωρητική ενότητα.

Διαθεματικότητα

Τα κινήματα που συμμετέχουν σε αυτό το κύμα τείνουν να σπάνε τα μονοθεματικά καλούπια και αντ’ αυτού αναγνωρίζουν την ανάγκη διασύνδεσης διαφορετικών μορφών καταπίεσης και, ως εκ τούτου, αλληλεγγύης. Αυτή η διαθεματικότητα μας επιτρέπει να αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλον, παρόλο που προερχόμαστε από πολύ διαφορετικά μέρη και δεν έχουμε ομοιόμορφα αναγνωριστικά. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η διαδικασία της αναγνώρισης και αποδοχής είναι συγκρουσιακή και όχι κατευναστική – οι άνθρωποι συχνά αγωνίζονται για την αναγνώριση και την αποδοχή με τους δικούς τους όρους, ένας αγώνας που δεν διευκολύνεται από τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους έχουμε κοινωνικοποιηθεί μέσα στα συστήματα καταπίεσης – πράγμα που σημαίνει ότι ο αυτοπροσδιορισμός των αγώνων είναι κρίσιμος για την ύπαρξη αλληλεγγύης σε ολόκληρο το δίκτυο: εμπιστευόμαστε σιωπηρά τα άτομα να καθορίζουν μόνα τους ποιες είναι οι καταπιέσεις που τα ίδια βιώνουν και να ηγούνται μόνα τους των δικών τους αγώνων. Αυτό φέρει ακόμα ένα θανάσιμο πλήγμα σε κάθε αξίωση επιβολής ενιαίων λύσεων.

Αντιαποικιοκρατία

Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες και τα κινήματα έρχονται σε αντίθεση με το σχέδιο της οικονομικής ανάπτυξης, το οποίο είναι η πιο ενεργή εκδήλωση της αποικιοκρατίας στην εποχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, των Ηνωμένων Εθνών και όλων των συναφών ΜΚΟ. Πέρα από αυτή την κοινή άρνηση, υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στα πλήρως αντιαποικιακά κινήματα, και στα κινήματα που προσδιορίζουν τον καπιταλισμό ως εχθρό χωρίς όμως να διερευνούν την αποικιοκρατία ως μια ιστορική και συνεχιζόμενη διαδικασία και αναπόσπαστο μέρος της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού, αλλά και σε εκείνα που χρησιμοποιούν τη γλώσσα της οικονομικής ανάπτυξης σε μια προσπάθεια πρόσβασης σε πόρους ή απόκτησης νομιμότητας. Ακόμη και μέσα στα πρώτα, υπάρχουν πολύ διαφορετικές εμπειρίες της αποικιοκρατίας σε όλο τον κόσμο, αλλά η ετερογένεια της αντίστασης σημαίνει ότι αυτές οι διαφορές δεν χρειάζεται να αποτελούν κάποιο πρόβλημα. Θα υποστήριζα ότι, παρά τις μεγάλες διαφορές στη γλώσσα και το πεδίο εφαρμογής, οι πρακτικές αυτών των κινημάτων ανοίγουν δυνατότητες συμπληρωματικότητας και ότι μια εκτεταμένη αντιαποικιακή συνείδηση αποτελεί προτεραιότητα για την αύξηση της ισχύος τους.

Σε μια χρήση αυτών των όρων που απέχει πολύ από το να είναι καθολική, νομίζω ότι είναι χρήσιμο να κάνουμε μια διάκριση μεταξύ «αποαποικιακής» και «αντιαποικιακής». Αυτή η πρώτη λέξη, «αποαποικιακή», χρησιμοποιείται συχνά τελευταία σε ακαδημαϊκά και ακτιβιστικά κείμενα που δεν κάνουν καμία αναφορά στην αποκατάσταση των γηγενών εδαφών και δεν έχουν καν την ευπρέπεια να υπαινίσσονται τη δυνατότητα της κατάργησης των εποίκων κρατών που οφείλουν την ύπαρξή τους στην αποικιοκρατία, όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες ή ο Καναδάς. Τι ακριβώς υποτίθεται ότι σημαίνει η αποαποικιοποίηση, αν οι καρποί και οι δομές της αποικιοκρατίας επιβιώνουν και παραμένουν αιωνίως αποδεκτές; Η διάκριση που θα έκανα είναι μεταξύ των κινημάτων που επιδιώκουν τη συμφιλίωση και τον αφοπλισμό, και των κινημάτων που επιδιώκουν να καταστρέψουν τις δυνάμεις που έχουν γίνει αποδεκτές ως κυρίαρχες και καθολικές, διατηρώντας έτσι την ελπίδα για μια νίκη που θα αναιρέσει τις ήττες των τελευταίων 500 ετών (ή 2.000 ετών και περισσότερων, ανάλογα με τον τόπο που εξετάζουμε).

Αυτονομία

Οι άνθρωποι που αποτελούν αυτό το διεθνές δίκτυο μπορεί να προσπαθούν ενεργά να ανατρέψουν και να καταστρέψουν το κράτος, ή μπορεί να αναζητούν κάποια ανάσα από την κρατική καταστολή για να διεξάγουν τις δραστηριότητές τους. Κάποιοι μπορεί ακόμη και να υποστηρίζουν μια εναλλακτική κυβέρνηση που θα μπορούσε να μειώσει τον βαθμό καταστολής. Μπορεί να πιστεύουμε ότι ο ανταγωνισμός με το κράτος είναι κεντρικός στον αγώνα μας, ή ότι το κράτος θα εξαφανιστεί αν οι άνθρωποι αποκτήσουν κάποια μορφή οικονομικής αυτάρκειας. Μπορεί να απορρίπτουμε οποιαδήποτε επαφή με το κράτος ή μπορεί να προσπαθούμε να κερδίσουμε πρόσβαση σε κυβερνητικούς πόρους. Όποια και αν είναι η περίπτωση, μια γενική πρακτική της αυτονομίας μας επιτρέπει να συνεργαζόμαστε και να συγκροτούμε συνεκτικά δίκτυα αντίστασης. Αυτονομία σημαίνει ότι διαμορφώνουμε τους δικούς μας κανόνες, παίρνουμε τις δικές μας αποφάσεις ανεξάρτητα από την εποπτεία οποιουδήποτε κόμματος ή κυβέρνησης, ενώ, όποια και αν είναι η προέλευση των πόρων μας αποφασίζουμε εμείς για την χρήση τους, δρούμε σύμφωνα με την αυτοοργάνωση και αποφεύγουμε τις συγκεντρωτικές μορφές οργάνωσης του κινήματος.

Εάν κάποιες ομάδες ή άτομα που συμμετέχουν σε αυτοργανωμένα κινήματα διατηρούν επαφές με ένα πολιτικό κόμμα ή μια κυβέρνηση, τότε πρέπει να φροντίζουν ώστε αυτή τη σχέση να μην καθορίζει τη δραστηριότητά τους στο κίνημα και να μην επιτρέπει στην κυβέρνηση ή το κόμμα να έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν επιρροή στο κίνημα. Η αποτυχία να τηρηθούν αυτά τα ελάχιστα, θεωρείται ευρέως από το υπόλοιπο κίνημα ως παραβίαση της αλληλεγγύης. Χωρίς αυτονομία, είναι αδύνατο να δημιουργηθεί ένα κίνημα κινημάτων, ένας κόσμος στον οποίο χίλιοι κόσμοι θα μπορούν να ανθίσουν.

_____________

Το βιβλίο του Peter Gelderloos The Solutions are Already Here: Tactics for Ecological Revolution from Below είναι διαθέσιμο από την Pluto Press. Για ελεύθερη πρόσβαση πατήστε εδώ.

_____________

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Rafa Arques, La Fuerza del Fuego, Editorial Milvus, 2019, 15, 35–38, 43–44.

[2] Arques, Λα Φουέρζα, 52-53, 68, 86-87, 90.

[3] Randy Shaw, The Activist’s Handbook: A Primer for the 1990s and Beyond, University of California Press, 1996.

[4] CrimethInc, «Οι εξεγέρσεις τον Ιούνιο του 2013 στη Βραζιλία. Μέρος Ι», 27 Ιουνίου 2013. Το άρθρο εδώ. CrimethInc, “Χιλή: Μια Χρονιά Εξεγέρσεων”, 15 Οκτωβρίου 2020. Το άρθρο εδώ.

_____________

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post Οικοσυστήματα Της Εξέγερσης – Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Γεγονός είναι πως δεν υπάρχει μία ενιαία αναρχική θέση, και πολλοί αναρχικοί αρνούνται να προσφέρουν την οποιαδήποτε πρόταση, υποστηρίζοντας ότι εάν η κοινωνία απελευθερωθεί από το Κράτος και τον Καπιταλισμό, τα πάντα θα αλλάξουν με οργανικό τρόπο και όχι σύμφωνα με κάποιο προκατασκευασμένο σχέδιο. Εξάλλου, η στάση των πολιτικών να βλέπουν τον κόσμο από ψηλά και να επιβάλλουν διάφορες αυθαίρετες αλλαγές, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πολιτισμό που είναι υπεύθυνος για την καταστροφή του πλανήτη και την καταπίεση των κατοίκων του.

Ωστόσο, νιώθω την ανάγκη να περιγράψω έναν πιθανό τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαμε να οργανώσουμε τη ζωή μας, όχι απλά για να προβάλλω μια συγκεκριμένη πρόταση, αλλά επειδή τα απελευθερωτικά οράματα μας καθιστούν ισχυρότερους, και όλοι χρειαζόμαστε θάρρος για να έρθουμε σε οριστική ρήξη με τα υπάρχοντα θεσμικά όργανα και τις λανθασμένες λύσεις που μας προτείνουν.

Για τους σκοπούς αυτού του κειμένου δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε σε κάποια από τις σημαντικές διαφωνίες σχετικά με τις ιδανικές συνθήκες – τα κατάλληλα επίπεδα τεχνολογίας, κλίμακας, οργάνωσης, συντονισμού και θεσμοθέτησης.

Θα περιγράψουμε τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια οικολογική, αντιεξουσιαστική κοινωνία, όπως αυτό προκύπτει μέσα από τις καθόλου ιδανικές και ιδιαίτερα πολύπλοκες παρούσες συνθήκες.

Επίσης, για λόγους απλότητας, δεν θα μπούμε στην επιστημονική συζήτηση γύρω από το τι είναι και τι δεν είναι βιώσιμο. Αυτές οι συζητήσεις και οι ανάλογες πληροφορίες είναι ευρέως διαθέσιμες, για όσους θέλουν να κάνουν τη δική τους έρευνα.

Βασίζω λοιπόν την περιγραφή αυτού του πιθανού μελλοντικού κόσμου, τόσο σε ό,τι είναι υλικά απαραίτητο, όσο και σε αυτό που είναι ηθικά επιθυμητό, σύμφωνα με τις ακόλουθες θέσεις:

• Η εξόρυξη και κατανάλωση ορυκτών καυσίμων πρέπει να σταματήσει εντελώς.
• Η βιομηχανική παραγωγή τροφίμων πρέπει να αντικατασταθεί από τη βιώσιμη καλλιέργεια τροφίμων σε τοπικό επίπεδο.
• Η συγκέντρωση των δομών εξουσίας είναι εγγενώς εκμεταλλευτική προς το περιβάλλον και καταπιεστική απέναντι στους ανθρώπους.
• Η νοοτροπία της ποσοτικής αξίας, της συσσώρευσης, της παραγωγής και της κατανάλωσης — δηλαδή η νοοτροπία της αγοράς — είναι εγγενώς εκμεταλλευτική προς το περιβάλλον και καταπιεστική απέναντι στους ανθρώπους.
• Η ιατρική επιστήμη είναι εμποτισμένη με μίσος για το ανθρώπινο σώμα και παρόλο που έχει τελειοποιήσει μια πολύ αποτελεσματική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων, είναι επιβλαβής για την υγεία μας με τον τρόπο που εφαρμόζεται σήμερα.
• Η αποκέντρωση, η εθελούσια συνεργασία, η αυτοοργάνωση, η αλληλοβοήθεια και ο μη εξαναγκασμός είναι ολοκληρωμένες πρακτικές που έχουν λειτουργήσει ξανά και ξανά, τόσο εντός, όσο και εκτός του Δυτικού Πολιτισμού.

Καλώς ήρθατε στο μέλλον, αυτή είναι μια εικόνα του κόσμου μετά την καταστροφή του καπιταλισμού.

Κανείς δεν περίμενε ποτέ ότι η παγκόσμια κοινωνία θα έμοιαζε έτσι. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό της είναι η ανομοιογένεια. Ορισμένες πόλεις έχουν εγκαταλειφθεί, τα δέντρα μεγαλώνουν μέσα στις λεωφόρους, ποτάμια ρέουν ορμητικά εκεί όπου η άσφαλτος κάλυπτε κάποτε το έδαφος και οι ουρανοξύστες καταρρέουν ενώ τα ελάφια βόσκουν ανάμεσα στα θεμέλιά τους.

Άλλες πόλεις ευημερούν, αν και έχουν γίνει αγνώριστες. Οι στέγες, οι άκτιστοι χώροι και τα πεζοδρόμια έχουν μετατραπεί σε κήπους. Τα οπωροφόρα και καρποφόρα δέντρα μεγαλώνουν στα όρια ανάμεσα στα οικοδομικά τετράγωνα. Οι κόκορες κάθε μέρα καλωσορίζουν την αυγή. Περίπου το ένα δέκατο των δρόμων — οι κεντρικές οδικές αρτηρίες — παραμένουν στρωμένοι με πλάκες ή με χαλίκια και τα λεωφορεία που κινούνται με βιοκαύσιμα τις διασχίζουν τακτικά. Άλλοι δρόμοι, αν και διατρέχονται στη μέση από ποδηλατόδρομους, έχουν καταληφθεί σε μεγάλο βαθμό από τους κήπους και τους οπωρώνες. Τα μόνα κτίρια που έχουν ηλεκτρικό ρεύμα ολόκληρο το εικοσιτετράωρο είναι οι σταθμοί ύδρευσης, τα νοσοκομεία και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Τα θέατρα και τα κοινοτικά κτίρια ηλεκτροδοτούνται τις νύχτες σε ένα εκ περιτροπής σύστημα που προσφέρει τη δυνατότητα να παραμένουν ανοιχτά για βραδιές προβολής κινηματογραφικών ταινιών, συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις. Όλοι όμως έχουν κεριά και λάμπες θυέλλης, οπότε υπάρχει ένα φως σε κάθε παράθυρο κάθε βράδυ μέχρι αργά. Αλλά οι νύχτες δεν έχουν καμία σχέση με το πώς ήταν πριν, γιατί μπορείς να δεις στον ουρανό χιλιάδες αστέρια, και τα παιδιά αντιδρούν με δυσπιστία όταν οι παλιοί τους λένε ιστορίες για το πώς οι άνθρωποι είχαν αποδεχτεί να μην μπορούν να βλέπουν τον έναστρο νυχτερινό ουρανό.

Ο ηλεκτρισμός παράγεται από ένα δίκτυο τοπικών ηλεκτροπαραγωγών σταθμών σε επίπεδο γειτονιάς, καίγοντας γεωργικά απόβλητα (με την χρήση κομποστοποίησης) και βιολογικά καύσιμα, καθώς και από ένα μικρό αριθμό ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών. Αλλά η πόλη λειτουργεί μόνο με ένα κλάσμα της ενέργειας που συνήθιζε να καταναλώνει. Οι άνθρωποι ζουν σε ειδικά κατασκευασμένες παθητικές κατοικίες που είναι σχεδιασμένες για ενεργειακή αποδοτικότητα και εκμετάλλευση του ηλιακού φωτός, με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται να καταναλώνουν ηλεκτρισμό για τη θέρμανση και την ψύξη. Στις ψυχρότερες περιοχές, η θέρμανση συμπληρώνεται το χειμώνα με την χρήση ανανεώσιμων καυσίμων, αλλά τα σπίτια είναι επαρκώς μονωμένα και οι φούρνοι σχεδιάζονται με τη μεγαλύτερη ενεργειακή αποδοτικότητα, οπότε δεν χρειάζονται πολλά καύσιμα. Οι άνθρωποι μαγειρεύουν επίσης με φούρνους βιοκαυσίμων ή με ηλιακούς φούρνους στις ηλιόλουστες περιοχές. Ορισμένες πόλεις που διαθέτουν περισσότερη ενέργεια στην παραγωγή και τη συντήρηση ανανεώσιμων μορφών ηλεκτροπαραγωγής (ηλιακής, παλιρροιακής και αιολικής) μαγειρεύουν επίσης με ηλεκτρική ενέργεια. Πολλά κτίρια έχουν κοινόχρηστο πλυντήριο ρούχων, αλλά όλο το στέγνωμα ρούχων γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο: οι άνθρωποι κρεμάνε τις μπουγάδες στο σχοινί.

Κανείς δεν έχει ψυγείο αν και κάθε κτίριο ή όροφος κτιρίου έχει κοινόχρηστο καταψύκτη. Οι άνθρωποι αποθηκεύουν τρόφιμα που χαλάνε όπως γιαούρτι, αυγά και λαχανικά σε φορητά ψυγεία (coolbox) ή σε ένα κελάρι και τρώνε το φαγητό τους φρέσκο ή το κονσερβοποιούν. Οι άνθρωποι καλλιεργούν τα μισά από τα προϊόντα τους σε κήπους στο οικοδομικό τους τετράγωνο. Σχεδόν όλη η τροφή τους καλλιεργείται σε απόσταση είκοσι μιλίων από εκεί που ζουν. Κανένα τρόφιμο δεν παράγεται με γενετική τροποποίηση ή με χημικές ουσίες και όλα εκτρέφονται ή καλλιεργούνται με γνώμονα τη γεύση και τη διατροφική τους αξία, όχι τη αντοχή στη φθορά και την ανθεκτικότητα στη μεταφορά. Με άλλα λόγια, όλα τα τρόφιμα έχουν καλύτερη γεύση και οι άνθρωποι είναι πολύ πιο υγιείς. Οι καρδιακές παθήσεις, ο διαβήτης και ο καρκίνος, οι πιο συχνές αιτίες θανάτου στην καπιταλιστική κοινωνία, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.

Οι υπερ-ιοί που δημιουργήθηκαν μέσα στον καπιταλισμό και σκότωσαν εκατομμύρια ανθρώπους καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάρρευσής του, έχουν σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί, η χρήση αντιβιοτικών έχει σχεδόν σταματήσει, οι άνθρωποι ζουν σε υγιέστερες συνθήκες παγκοσμίως, έχουν ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα και τα ταξίδια μεγάλων αποστάσεων δεν γίνονται τόσο συχνά ή τόσο γρήγορα. Οι άνθρωποι έχουν επίσης πολύ μεγαλύτερη περιβαλλοντική συνείδηση και προσωπική διασύνδεση με τη βιο-περιφέρειά τους, επειδή τρώνε ό,τι παράγεται τοπικά και στην εποχή του και επειδή οι ίδιοι έχουν βοηθήσει στην παραγωγή του με διάφορους τρόπους.

Κάθε σπίτι διαθέτει τουαλέτα κομποστοποίησης και τρεχούμενο νερό, αλλά όχι αποχέτευση. Έχει γίνει ένας άγραφος κανόνας σε όλο τον κόσμο ότι η κάθε κοινότητα αποκαθιστά και ανακυκλώνει μόνη της τα απόβλητά της. Η διοχέτευση της ρύπανσης σε μια γειτονική περιοχή είναι από τα μεγαλύτερα ταμπού, θεωρείται δείγμα αποτυχίας μιας κοινότητας. Τα λίγα εναπομείναντα εργοστάσια χρησιμοποιούν μύκητες και μικρόβια για να αποκαταστήσουν τα απόβλητα που παράγουν, σε μεγάλα δασικά οικόπεδα γύρω από την εργοστασιακή ζώνη. Οι γειτονιές μετατρέπουν όλα τους τα απόβλητα σε οργανικό λίπασμα (κομπόστ) ή καύσιμα. Η ποσότητα του διαθέσιμου νερού είναι περιορισμένη, έτσι τα κτίρια είναι εξοπλισμένα με λεκάνες συλλογής βρόχινου νερού για τους κήπους. Τα νοικοκυριά που υπερβαίνουν κατά πολύ τη συνιστώμενη ποσόστωση χρήσης νερού κατακρίνονται. Η συνιστώμενη ποσόστωση δεν εφαρμόζεται με επιβολή. Είναι απλά μια συμβουλευτική πρόταση προς τους κατοίκους από τους εργαζόμενους στο συνδικάτο του νερού, με βάση την ποσότητα νερού που επιτρέπεται να εκτραπεί από την υδάτινη πηγή για όλη την πόλη, όπως έχει συμφωνηθεί από όλες τις κοινότητες που μοιράζονται την ίδια λεκάνη απορροής του νερού στην ευρύτερη περιφέρεια.

Στις περισσότερες πόλεις, οι άνθρωποι κάνουν τακτικές ή έκτακτες συνελεύσεις γειτονιάς για τη συντήρηση των κήπων, των μονοπατιών, των δρόμων και των κτιρίων, την οργάνωση των παιδικών σταθμών, τη διαμεσολάβηση σε διαφωνίες και άλλα ζητήματα. Οι άνθρωποι συμμετέχουν επίσης σε συναντήσεις με το οποιοδήποτε συνδικάτο ή έργο υποδομής στο οποίο μπορούν να αφιερώσουν λίγο από το χρόνο τους. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν το συνδικάτο νερού, το συνδικάτο μεταφορών, το συνδικάτο ηλεκτρισμού, ένα νοσοκομείο, μια ένωση οικοδόμων, ένα εργοστάσιο, μια ένωση θεραπευτών, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της υγειονομικής περίθαλψης γίνεται από βοτανολόγους, naturopaths, ομοιοπαθητικούς, βελονιστές, θεραπευτές μασάζ, μαίες και άλλους ειδικούς που κάνουν κατ’ οίκον επισκέψεις φροντίδας.

Τα περισσότερα εργοστάσια είναι όσο το δυνατόν αποκεντρωμένα, με τα άτομα και τις μικρές ομάδες εργασίας να αποκτούν τη συλλογική εμπιστοσύνη από το γεγονός ότι γνωρίζουν πώς να κάνουν τη δουλειά τους, αν και όταν είναι απαραίτητο συντονίζονται μέσω συναντήσεων που συνήθως λειτουργούν ως ανοικτές συνελεύσεις βασισμένες στη συναίνεση, την ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών – και όχι στην επιβολή αποφάσεων, όπου αυτό είναι δυνατόν. Μερικές φορές, οι διαπεριφερειακές συναντήσεις (όπως για τις κοινότητες που μοιράζονται μια υδάτινη λεκάνη απορροής) οργανώνονται με μια δομή αντιπροσώπων, αν και οι συνεδριάσεις είναι πάντα ανοικτές σε όλους και επιδιώκουν να καταλήξουν σε αποφάσεις που να ικανοποιούν όλους/ όλες/ ολ@, καθώς δεν υπάρχουν καταναγκαστικοί θεσμοί και ο εξαναγκασμός οποιουδήποτε είδους αποδοκιμάζεται ευρέως ως «επαναφορά των παλιών ημερών».

Επειδή η εξουσία περιορίζεται πάντα στο τοπικό επίπεδο στο μέγιστο δυνατό βαθμό, η συντριπτική πλειοψηφία της λήψης αποφάσεων πραγματοποιείται από άτομα που ζουν σχετικά κοντά μεταξύ τους ή από ομάδες συνάφειας που συνεργάζονται τακτικά. Από τη στιγμή που πλέον δεν δίνεται έμφαση στον έλεγχο και τη συγκέντρωση εξουσίας, έχουν εκλείψει οι λόγοι επιβολής της ομοιογένειας ή της μίας και μοναδικής έκβασης των πραγμάτων. Οι άνθρωποι έχουν διαπιστώσει ότι μεγάλο μέρος του συντονισμού μπορεί απλά να πραγματοποιηθεί με οργανικό τρόπο, με διαφορετικούς ανθρώπους να λαμβάνουν διαφορετικές αποφάσεις κάθε φορά, ενώ βρίσκουν τρόπους να συμβιβάσουν τις αποφάσεις τους με τις αποφάσεις των υπολοίπων.

Αν και αυτές οι κοινωνίες είναι δομημένες με τρόπο που να δημιουργούν συναισθήματα κοινότητας και αμοιβαιότητας, υπάρχει επίσης μεγάλος χώρος για ιδιωτικότητα και απομόνωση. Πολλές γειτονιές έχουν κοινωνικές κουζίνες και δημόσια εστιατόρια, αλλά οι άνθρωποι μπορούν πολύ συχνά να μαγειρεύουν και να τρώνε μόνοι τους, όταν έχουν αυτή τη διάθεση. Ορισμένες κοινωνίες έχουν δημόσια λουτρά, ενώ άλλες όχι, ανάλογα με την πολιτισμική προτίμηση. Η εξαναγκαστική συλλογικοποίηση των προηγούμενων πειραμάτων στις σοσιαλιστικές ουτοπίες απουσιάζει από αυτόν τον κόσμο. Η ιδιωτική περιουσία έχει καταργηθεί με την κλασική έννοια της ιδιοποίησης μέσων παραγωγής στα οποία βασίζονται άλλοι άνθρωποι για την επιβίωσή τους, αλλά ο καθένας μπορεί να έχει όσα περισσότερα προσωπικά αντικείμενα θέλει – ρούχα, παιχνίδια, βιβλία, ένα μεγάλο βάζο με καραμέλες ή άλλα καλούδια, ένα ποδήλατο κλπ.

Όσο μικρότερη ή πιο οικεία είναι η κοινότητα, τόσο πιο πιθανό είναι να λειτουργήσει μια χαριστική οικονομία – οτιδήποτε δεν χρησιμοποιείς, το δίνεις ως δώρο, ενισχύοντας τους κοινωνικούς σου δεσμούς και αυξάνοντας την ποσότητα των αγαθών σε κυκλοφορία. Αυτή είναι άλλωστε η μακροβιότερη και πιο συνηθισμένη μορφή οικονομίας στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Πέρα από το επίπεδο της γειτονιάς, ή για αντικείμενα που είναι σπάνια ή που δεν παράγονται τοπικά, οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν εμπόριο. Τα συνδικάτα ορισμένων πόλεων μπορεί να χρησιμοποιούν σύστημα κουπονιών για την κατανομή των αγαθών που είναι σπάνια ή περιορισμένα. Εάν εργάζεστε στο συνδικάτο ηλεκτρισμού, για παράδειγμα, παίρνετε έναν ορισμένο αριθμό κουπονιών που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να αποκτήσετε προϊόντα από το εργοστάσιο ποδηλάτων ή από μια αγροτική κοινότητα εκτός πόλης.

Τα πιο συνηθισμένα αντικείμενα που παράγονται στα εργοστάσια είναι ποδήλατα, μεταλλικά εργαλεία, ύφασμα, χαρτί, ιατρικός εξοπλισμός, βιοκαύσιμα και γυαλί. Ακόμα πιο συνήθη από τα εργοστάσια είναι τα εργαστήρια, στα οποίο οι άνθρωποι κατασκευάζουν πολλά πράγματα σε υψηλότερη ποιότητα και με πιο αργό, πιο αξιοπρεπή (και υγιή) ρυθμό εργασίας. Τα εργαστήρια συνήθως χρησιμοποιούν ανακυκλωμένα υλικά (εξάλλου, υπάρχουν πολλά παλιά εμπορικά κέντρα γεμάτα με σκουπίδια και χρήσιμα απορρίμματα) και φτιάχνουν πράγματα όπως παιχνίδια, μουσικά όργανα, ρούχα, βιβλία, ραδιόφωνα, συστήματα παραγωγής ηλεκτρισμού, εξαρτήματα ποδηλάτων και αυτοκινήτων κ.ά.

Η εργασία δεν είναι υποχρεωτική, αλλά σχεδόν όλοι εργάζονται. Όταν μπορούν να είναι οι ίδιοι αφεντικά της ζωής τους και να φτιάχνουν χρήσιμα πράγματα, οι άνθρωποι τείνουν να απολαμβάνουν την εργασία τους.

Εκείνοι που δεν εργάζονται και δεν συνεισφέρουν με κάποιο τρόπο, συχνά αντιμετωπίζονται χωρίς σεβασμό ή δεν έχουν πρόσβαση σε μερικές από τις ωραιότερες πτυχές της κοινωνικής ζωής, αλλά θεωρείται αδιανόητο η κοινότητα να αρνείται σε κάποιον την τροφή του ή την ιατρική περίθαλψη. Επειδή δεν βοηθούν τους άλλους, θα είναι πιο δύσκολο να αποκτήσουν σπάνιες τροφές και οι θεραπευτές είναι απίθανο να τους προσφέρουν μασάζ ή βελονισμό. Εάν όμως αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα, δεν θα αφεθούν ποτέ να λιμοκτονήσουν, να εξαθλιωθούν ή να πεθάνουν, όπως στον καπιταλιστικό πολιτισμό. Όσοι δεν επιθυμούν ή δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα με την εργασία τους αποτελούν μια μικρή διαρροή στους πόρους της κοινότητας, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το κόστος του παρασιτισμού των αφεντικών, των πολιτικών και της αστυνομικής και στρατιωτικής εξουσίας του παρελθόντος.

Δεν υπάρχει πια αστυνομία. Γενικά οι άνθρωποι είναι οπλισμένοι και εκπαιδευμένοι στην αυτοάμυνα και η καθημερινή ζωή όλων περιλαμβάνει δραστηριότητες που προάγουν μια αίσθηση προάσπισης του συλλογικού ή κοινοτικού συμφέροντος.

Οι άνθρωποι εξαρτώνται από τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια για την επιβίωση και την ευτυχία τους, οπότε εκείνοι που βλάπτουν τους κοινωνικούς δεσμούς, πάνω απ’ όλα βλάπτουν και απομονώνουν τον εαυτό τους.

Οι άνθρωποι πάλεψαν για να ανατρέψουν τους καταπιεστές τους. Νίκησαν την αστυνομία και τις στρατιωτικές δυνάμεις της άρχουσας τάξης, και έχουν ανάμνηση αυτής της νίκης. Η επιτακτική ανάγκη να μην κυβερνηθούν ποτέ ξανά αποτελεί σημαντικό κομμάτι της σημερινής τους ταυτότητας. Δεν πρόκειται να εκφοβιστούν από κάποιον περιστασιακό ψυχοπαθή ή μια συμμορία εκβιαστών που προσπαθούν να «πουλήσουν» προστασία.

Εν ολίγοις, η πόλη έχει αμελητέο περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Μια πολυπληθής κοινότητα ανθρώπων ζει σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή η οποία ωστόσο έχει εντυπωσιακή βιοποικιλότητα, με πολλά φυτικά και ζωικά είδη να συγκατοικούν μέσα στην πόλη. Οι κοινότητες δεν παράγουν ρύπανση που δεν μπορούν οι ίδιες να αποκαταστήσουν μόνες τους. Παίρνουν μια ποσότητα νερού από την λεκάνη απορροής της περιφέρειάς τους, που είναι όμως πολύ μικρότερη από την κατανάλωση μιας καπιταλιστικής πόλης, και πάντα σε συμφωνία με τις υπόλοιπες κοινότητες που χρησιμοποιούν την ίδια λεκάνη απορροής της περιφέρειας. Απελευθερώνουν στην ατμόσφαιρα μια ποσότητα αερίων του θερμοκηπίου μέσω της κατανάλωσης καυσίμων, αλλά αυτή είναι πολύ λιγότερη από την ποσότητα που αφαιρούν από την ατμόσφαιρα μέσω της γεωργικής τους δραστηριότητας (δεδομένου ότι όλα τα καύσιμά τους είναι φυτικά και ο άνθρακας που απελευθερώνουν είναι ο ίδιος άνθρακας που τα φυτά απορροφούν από την ατμόσφαιρα καθώς μεγαλώνουν). Σχεδόν όλο το φαγητό καλλιεργείται τοπικά και με βιώσιμο τρόπο. Οι άνθρωποι πραγματοποιούν μια μικρή ποσότητα εργοστασιακής παραγωγής, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της χρησιμοποιεί ανακυκλωμένα υλικά.

Έξω από την πόλη, ο κόσμος έχει μεταμορφωθεί ακόμα περισσότερο. Έρημοι, ζούγκλες, ορεινές περιοχές, βάλτοι, τούντρες και άλλες περιοχές που δεν μπορούν να υποστηρίξουν υψηλές πυκνότητες πληθυσμού με βιώσιμο τρόπο, έχουν επιστρέψει στην άγρια κατάσταση. Κανένα κυβερνητικό πρόγραμμα δεν ήταν απαραίτητο για τη δημιουργία προστατευόμενων φυσικών δρυμών. Απλά δεν άξιζε τον κόπο να παραμείνουμε εκεί μόλις τελείωσε η παραγωγή ορυκτών καυσίμων. Πολλές από αυτές τις περιοχές έχουν ανακτηθεί από τους προηγούμενους αυτόχθονες κατοίκους τους. Σε πολλές από αυτές, οι άνθρωποι υπάρχουν και πάλι ως κυνηγοί- τροφοσυλλέκτες, θεσπίζοντας την πιο ευφυή μορφή οικονομίας σε αυτή τη βιοπεριφέρεια και αντιστρέφοντας τη συμβατική έννοια για το τί είναι πραγματικά «φουτουριστικό».

Από την άλλη, ορισμένες αγροτικές κοινότητες είναι αυτάρκεις, επιβιώνοντας με τη γεωργία κήπων και την κτηνοτροφία, ή πιο εντατικά με την περμακουλτούρα. Πολλοί άνθρωποι, αφότου έφυγαν από τις πόλεις κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης του καπιταλισμού, έστησαν αυτές τις κοινότητες και είναι πιο ευτυχισμένοι και πολύ πιο υγιείς από όσο ήταν ποτέ στον καπιταλισμό. Μερικές από τις κοινότητες περμακουλτούρας αποτελούνται από πιο παραδοσιακά νοικοκυριά, με κάθε οικογένεια να φροντίζει τέσσερα με οκτώ στρέμματα γης, κατανεμημένα με αρκετή ομοιογένεια σε μια μεγάλη εδαφική έκταση.

Άλλες κοινότητες αποτελούνται από έναν πυκνοκατοικημένο πυρήνα με αρκετές εκατοντάδες κατοίκους που ζουν σε εντατικά καλλιεργημένους συλλογικούς κήπους, έκτασης άνω των σαράντα στρεμμάτων, που περιβάλλονται από οπωρώνες με φρούτα και ξηρούς καρπούς και από βοσκότοπους με ζώα, με έναν εξωτερικό δακτύλιο φυσικού δάσους ως οικολογικό καταφύγιο και τόπους για την περιστασιακή υλοτομία, το κυνήγι και τη συλλογή βοτάνων. Αυτές οι αγροτικές κοινότητες είναι σχεδόν εντελώς αυτάρκεις, έχουν μια βιώσιμη σχέση με τη γη τους, ενθαρρύνουν την υψηλή βιοποικιλότητα και έχουν μηδενική συμβολή στην αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.

Οι αγροτικές κοινότητες που βρίσκονται σε μικρή ακτίνα γύρω από τις πόλεις διεξάγουν εντατική γεωργία με τη βοήθεια ορισμένων μεταποιημένων αγαθών, σε συμβιωτική σχέση με τους αστικούς γείτονές τους. Κάθε εβδομάδα, χρησιμοποιώντας άλογα, άμαξες ή αγροτικά οχήματα βιοντίζελ, φέρνουν τρόφιμα και βιοκαύσιμα σε μια συγκεκριμένη γειτονιά της πόλης και παίρνουν το κομπόστ για φυσικό λίπασμα (σε μεγάλο βαθμό από τις τουαλέτες, καθώς τα απορρίμματα τροφίμων χρησιμοποιούνται κυρίως για τη σίτιση της αστικής πτηνοτροφίας).

Με αυτό το πλούσιο κομπόστ, γυαλί για θερμοκήπια, μεταλλικά εργαλεία και τα περιστασιακά τρακτέρ ή μηχανικά άροτρα που διαμοιράζονται ανάμεσα σε πολλές φάρμες, οι άνθρωποι μπορούν να παράγουν πολύ υγιεινή τροφή με υψηλές αποδόσεις όλο το χρόνο, χωρίς να καταστρέφουν το έδαφός τους ή να βασίζονται σε χημικές ουσίες και ορυκτά καύσιμα. Δεν χρησιμοποιούν μονοκαλλιέργεια αλλά μεθόδους intercropping περμακουλτούρας με την καλλιέργεια διάφορων φυτών που αλληλοβοηθούνται στα ίδια χωράφια. Αυτές οι οικολογικές τεχνικές γεωργίας είναι κατάλληλες για τη διατήρηση της υγείας του εδάφους και την αποθάρρυνση των παρασίτων.

Οι φάρμες αυτού του τύπου είναι διάσπαρτες από οπωρώνες και άλση, οπότε υπάρχει υψηλή βιοποικιλότητα, συμπεριλαμβανομένων πολλών πουλιών που τρώνε τα έντομα. Επειδή οι άνθρωποι δεν καλλιεργούν πλέον τα φυτά τους σε μαζικές μονοκαλλιέργειες, τα παράσιτα και οι ασθένειες δεν εξαπλώνονται τόσο ανεξέλεγκτα όσο συνέβαινε στην καπιταλιστική γεωργία. Η χρήση τοπικών φυτών με μεγάλη ποικιλία στα είδη, η προστασία του εδάφους και η συντήρηση των δασών, μετριάζουν επίσης τις επιπτώσεις της ξηρασίας και των άλλων ακραίων καιρικών φαινομένων που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή.

Εξακολουθεί να υπάρχει ένα σύστημα μεταφορών μεταξύ των διάφορων βιο-περιφερειών. Οι πόλεις συνδέονται με τρένα που κινούνται με βιοκαύσιμα και οι άνθρωποι διασχίζουν τακτικά τους ωκεανούς με πλοία που τροφοδοτούνται κυρίως από τον άνεμο. Το διαπεριφερειακό εμπόριο συμβαίνει με αυτόν τον τρόπο, αλλά πάνω απ’ όλα οι δια-περιφερειακές μετακινήσεις βοηθούν την κυκλοφορία των ανθρώπων, των ιδεών και των ταυτοτήτων. Οι άνθρωποι είναι λιγότερο κινητικοί από ό, τι ήταν στις τελευταίες ημέρες του καπιταλισμού, επειδή δεν είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις ιδιοτροπίες της οικονομίας και να ξεριζώνονται από τον τόπο τους αναζητώντας εργασία σε μακρινά και άγνωστα μέρη. Οι βιοπεριφέρειες είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αυτάρκεις οικονομικά και οι άνθρωποι μπορούν να υποστηρίξουν τον εαυτό τους. Αν μετακινούνται, είναι επειδή θέλουν να ταξιδέψουν, να δουν τον κόσμο, και είναι ελεύθεροι να το κάνουν επειδή δεν υπάρχουν πλέον σύνορα.

Η επικοινωνία μεγάλων αποστάσεων γίνεται κυρίως μέσω του ραδιοφώνου. Οι περισσότερες αστικές ή ημιαστικές κοινότητες έχουν τηλέφωνο και διαδίκτυο. Η εξαιρετικά τοξική για το περιβάλλον παραγωγή ηλεκτρονικών υπολογιστών έχει ως επί το πλείστον τελειώσει, αλλά μερικές πόλεις χρησιμοποιούν νέες, πιο αργές αλλά καθαρότερες μεθόδους για να συνεχίσουν να κατασκευάζουν υπολογιστές σε μια πολύ μικρότερη κλίμακα. Ωστόσο, κυκλοφορούν αρκετά παλιά εξαρτήματα έτσι ώστε οι περισσότερες γειτονιές που το θέλουν να μπορούν να διατηρούν υπολογιστές σε λειτουργία. Πολλοί άνθρωποι της υπαίθρου ζουν αρκετά κοντά σε μια πόλη και μπορούν να έχουν πρόσβαση όταν το επιθυμούν σε αυτές τις μορφές επικοινωνίας. Οι άνθρωποι λαμβάνουν ακόμα νέα από όλο τον κόσμο και καλλιεργούν μια ταυτότητα που είναι εν μέρει παγκόσμια.

Η οικονομική βάση της κοινωνίας έχει διαφοροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό μέσα σε κάθε γλωσσική κοινότητα. Με άλλα λόγια, στην ίδια περιφέρεια, κάποιος μπορεί να ζει σε μια γεωργική κοινότητα με τεχνολογικό επίπεδο παρόμοιο με αυτό της δυτικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, αλλά δίπλα του να υπάρχει ένα δάσος που κατοικείται από κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, οι οποίοι μερικές φορές το χρόνο πηγαίνουν σε μια κοντινή πόλη που είναι οργανωμένη από συνδικάτα και συνελεύσεις γειτονιάς και όπου υπάρχει ηλεκτρισμός, λεωφορεία, σιδηροδρομικοί σταθμοί ή λιμάνι, όπου μπορούν να παρακολουθήσουν νέες κινηματογραφικές ταινίες ή να διαβάσουν το blog κάποιου που βρίσκεται στην άλλη άκρη της Γης.

Εικόνες και ειδήσεις από όλο τον κόσμο περνούν από την κοινότητά τους σε αρκετά τακτική βάση. Στην ίδια περιφέρεια, μιλούν την ίδια γλώσσα και μοιράζονται μια παρόμοια κουλτούρα και ιστορία με κοινότητες που είναι, κατά τα άλλα, οργανωμένες οικονομικά και κοινωνικά με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Με αυτό τον τρόπο αποφεύγεται η ανάπτυξη μιας τοπικιστικής, απομονωμένης ταυτότητας, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια σειρά προβλημάτων, μεταξύ των οποίων είναι η πιθανή αναγέννηση των αυταρχικών, πατερναλιστικών και ιμπεριαλιστικών συμπεριφορών. Τέτοια φαινόμενα αντισταθμίζονται συνεχώς με την καλλιέργεια μιας παγκόσμιας ταυτότητας και την ανάμειξη με τα μέλη μιας ευρύτερης παγκόσμιας κοινότητας, που τη χαρακτηρίζει μεγάλη ποικιλομορφία και διαφορετικότητα.

Στην πραγματικότητα, επειδή οι περισσότερες γλωσσικές κοινότητες εκτείνονται πολύ πιο πέρα από μια συγκεκριμένη βιοπεριφέρεια, και επειδή οι άνθρωποι απολαμβάνουν μια κοινωνική κινητικότητα άνευ προηγουμένου, υπάρχει μια ατελείωτη κυκλοφορία ανθρώπων μεταξύ αυτών των διαφορετικών κοινοτήτων, καθώς το κάθε άτομο αποφασίζει, όταν ενηλικιώνεται, αν θέλει να ζήσει στην πόλη, την ύπαιθρο ή το δάσος. Όχι μόνο τα σύνορα δεν υπάρχουν μεταξύ των τεχνητά κατασκευασμένων εθνών – τα κοινωνικά σύνορα έχουν πάψει πλέον να εμποδίζουν την κυκλοφορία μεταξύ διαφορετικών ταυτοτήτων και πολιτισμικών κατηγοριών.

Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αυτός ο τρόπος ζωής μοιάζει με έναν παράδεισο αναμεμειγμένο όμως με τις σκληρές λεπτομέρειες της πραγματικότητας- διαφωνίες, σκληρή δουλειά, ερωτική απογοήτευση και προσωπικά δράματα. Για τους νεότερους, όλα αυτά φαίνονται συνηθισμένα και αναμενόμενα.

Και κάθε χρόνο, ο κόσμος αναρρώνει όλο και περισσότερο από τις καταστροφές που επέφερε ο βιομηχανικός καπιταλισμός.

Η έκταση των πραγματικών δασών και των υγροβιότοπων έχει αυξηθεί, καθώς κάποιες περιοχές έχουν αρχίσει να επιστρέφουν στην πρότερη άγρια κατάσταση, οι πυκνοκατοικημένες περιοχές μετατρέπονται σε υγιή οικοσυστήματα χάρη στην κηπουρική, την περμακουλτούρα και την εξάλειψη των ιδιωτικών αυτοκινήτων. Τα επίπεδα αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα μειώνονται πραγματικά, αν και με αργό ρυθμό, καθώς για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό ο άνθρακας επιστρέφει στο έδαφος, στα δάση, στους υγροβιότοπους και στις κατάφυτες νέες εστίες πρασίνου στις αστικές περιοχές, ενώ η καύση ορυκτών καυσίμων έχει σταματήσει. Πάνω από το ένα τρίτο των ειδών στον πλανήτη εξαφανίστηκαν από την ανθρώπινη παρέμβαση πριν οι άνθρωποι αλλάξουν τελικά τον τρόπο ζωής τους, αλλά τώρα που η πορεία καταστροφής των οικότοπων έχει αντιστραφεί, πολλά είδη επιστρέφουν από το χείλος του εξαφάνισης. Όσο η ανθρωπότητα δεν ξεχνά το πιο δύσκολο μάθημα που πήρε ποτέ, σε μερικά εκατομμύρια χρόνια η βιοποικιλότητα της Γης θα μπορέσει να είναι να είναι και πάλι τόσο μεγάλη όσο ήταν κάποτε.

Η αξιοπρεπής διαβίωση αντικατέστησε την κερδοφορία και έγινε το νέο κοινωνικό κριτήριο, αλλά σαν ένα πραξικόπημα ενάντια σε όλες τις κυβερνήσεις και όλους τους μηχανισμούς του κοινωνικού σχεδιασμού, ο καθένας μπορεί πλέον να καθορίζει μόνος του ποιο είναι το μέτρο και τον τρόπο που ο ίδιος θα το επιτύχει. Οι άνθρωποι έχουν ανακτήσει την ικανότητα να μπορούν οι ίδιοι να τρέφουν και να στεγάζουν τους εαυτούς τους. Οι μεμονωμένες κοινότητες έχουν αποδείξει ότι είναι πιο επιτυχημένες στο να δημιουργούν έναν τρόπο βιωσιμότητας, καλύτερα προσαρμοσμένο στις τοπικές συνθήκες και στις ποικίλες αλλαγές που έχουν προκληθεί από την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Σε τελική ανάλυση, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη.

Οι λύσεις που δεν θα συζητούσαν ποτέ όλοι όσοι επωφελούνταν από την κλιματική αλλαγή, είναι οι λύσεις που έχουμε ελπίδες να λειτουργήσουν. Τον περισσότερο καιρό, οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονταν εκείνους που προειδοποιούσαν για την κλιματική αλλαγή, για την οικολογική κατάρρευση, για όλα τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τις κυβερνήσεις και τον καπιταλισμό, δεν σεβόντουσαν εκείνους που ζητούσαν ριζοσπαστικές λύσεις.

Στο τέλος είδαν ότι η καλύτερη απόφαση που πήραν ποτέ ήταν να σταματήσουν να εμπιστεύονται αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, τους υπεύθυνους για όλα αυτά τα προβλήματα, και αντ’ αυτού να εμπιστευτούν τον εαυτό τους και να κάνουν το μεγάλο βήμα.

Εκείνοι οι αναγνώστες που αμφιβάλλουν για την πιθανότητα αυτού του οράματος μπορούν να βρουν πιο αναλυτικές απαντήσεις στο βιβλίο «Αγροί, Εργοστάσια, Εργαστήρια» του Peter Kropotkin, στο οποίο παρουσιάστηκε με επιστημονικό τρόπο μια παρόμοια πρόταση, πάνω από εκατό χρόνια πριν. Μπορούν επίσης να εξετάσουν το πώς ήταν οργανωμένη η γη στην οποία ζουν πριν από την αποικιοκρατία. Στην Βιρτζίνια των Η.Π.Α., εκεί από όπου κατάγομαι, η Συνομοσπονδία των Powhatan διατηρούσε την ειρήνη και συντόνιζε το εμπόριο μεταξύ πολλών εθνών στο νότιο τμήμα της λεκάνης απορροής του Κόλπου Chesapeake. Στο βορρά, η Συνομοσπονδία των Haudensaunne διατήρησε την ειρήνη μεταξύ πέντε, και αργότερα έξι εθνών, για εκατοντάδες έτη. Και οι δύο αυτές ομάδες υποστήριζαν υψηλές πυκνότητες πληθυσμού μέσω εντατικής καλλιέργειας και αλιείας, χωρίς να υποβαθμίζουν το περιβάλλον τους.

Εκεί που ζω τώρα, στη Βαρκελώνη, οι εργάτες κατέλαβαν την πόλη και τα εργοστάσια και διοικούσαν τα πάντα μόνοι τους το 1936. Και εκεί που τυχαίνει να βρίσκομαι τώρα καθώς γράφω αυτό το άρθρο, στο Σηάτλ, έγινε μια γενική απεργία το 1919 που κράτησε ένα μήνα, και οι εργάτες αποδείχθηκαν επίσης ικανοί να οργανωθούν και να διατηρήσουν την ειρήνη.

Όλα αυτά δεν είναι απλά ένα όνειρο. Είναι μια επικείμενη πιθανότητα, αλλά μόνο αν έχουμε το θάρρος να πιστέψουμε σε αυτήν.

______

PETER GELDERLOOS

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Νίκος Γκατζίκης – Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

________

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Μια αναρχική λύση στην περιβαλλοντική καταστροφή – Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Διάγνωση για το Μέλλον

Δεν αποτελεί μυστικό ότι και η δημοκρατία και ο καπιταλισμός βρίσκονται σε κρίση. Για περισσότερο από μισό αιώνα, οι κρατικοί επιτελάρχες και οι αυθεντίες τους χρειάζονταν απλά για να δικαιολογούν τη δημοκρατία ως «καλύτερο πολίτευμα από τον (κρατικό) κομμουνισμό». Για τη δεκαετία του 1990 και το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης δεκαετίας του 2000, δεν χρειάζονταν να προσφέρουν καμία αιτιολόγηση. Η δημοκρατία ήταν η μοναδική δυνατότητα που μπορούσαμε να φανταστούμε, το τελεολογικό πεπρωμένο ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Σήμερα, αυτό δεν ισχύει πλέον. Στην παγκόσμια σκηνή, οι δημοκρατικοί θεσμοί που βασίζονται σε διακρατικές συνεργασίες καταρρέουν, και η εμφάνιση νέων συμμαχιών και νέων στάσεων δείχνει ότι αρχίζει να σχηματοποιείται μια εναλλακτική λύση. Σε επίπεδο συγκεκριμένων εθνικών κρατών, το έδαφος που επέτρεψε την επίτευξη ευρείας κοινωνικής συναίνεσης για πολλές δεκαετίες έχει πλέον διαβρωθεί. Τα κινήματα της δεξιάς γίνονται όλο και πιο δημοφιλή με βασικό αίτημα την αναδιατύπωση του κοινωνικού συμβολαίου – και, στα πιο περιθωριακά άκρα, την πλήρη εξάλειψη της δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή η αριστερά ετοιμάζει ένα κύμα για την ανανέωση της δημοκρατίας και για την εξομάλυνση των αντιφάσεων της, ανανεώνοντας το όνειρο της καθολικής ενσωμάτωσης και ισότητας. Και τα δύο αυτά κινήματα υποδηλώνουν ότι η δημοκρατία, όπως είναι αυτή τη στιγμή, δεν μπορεί να συνεχίσει.

Εν τω μεταξύ, η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 δεν έχει επιλυθεί, αλλά αποτράπηκε μέσω της μαζικής ιδιωτικοποίησης δημόσιων πόρων και τη δημιουργία νέων ακόμη μεγαλύτερων χρηματοοικονομικών φουσκών για την προσωρινή απορρόφηση του πλεονάζοντος κεφαλαίου. Ο καπιταλισμός χρειάζεται απεγνωσμένα μια νέα περιοχή στην οποία θα επεκταθεί. Όποια και αν είναι η στρατηγική που υιοθετούν οι καπιταλιστές, θα πρέπει να προσφέρουν μια εκθετική μεγέθυνση των κερδοφόρων επενδυτικών ευκαιριών και μια λύση στη μαζική ανεργία που μπορεί να πλήξει περισσότερο από το μισό του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού, καθώς αυτό γίνεται περιττό, όσο πιο εντατική γίνεται η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης και η ρομποτοποίηση της εργασίας.

Αυτές οι δύο κρίσεις συνδέονται στενά. Οι καπιταλιστές θα υποστηρίξουν τα κυβερνητικά μοντέλα που προστατεύουν τα συμφέροντά τους, ενώ μόνο το κράτος μπορεί να ανοίξει νέα πεδία για συσσώρευση κεφαλαίου και να εξουδετερώσει την αντίσταση που προκύπτει πάντα. Ανοίγοντας τις ραφές που υπάρχουν σε αυτό το διάκενο, μπορούμε να αρχίσουμε να κάνουμε διάγνωση ενός μέλλοντος όπου όσοι βρίσκονται στην εξουσία θα προχωράνε δυναμικά σε μια προσπάθεια να θάψουν τις αποκλίνουσες και απελευθερωτικές δυνατότητες που θα φανούν μπροστά μας. Αν δεν κάνουμε τίποτα, αυτή η Μηχανή που πολεμάμε θα διορθώσει τις δυσλειτουργίες της και θα τελειοποιηθεί. Αν αναλύσουμε αυτές τις δυσλειτουργίες και τις προτεινόμενες λύσεις, μπορούμε να δράσουμε πιο έξυπνα. Η κρίση μας προσφέρει μια ευκαιρία για μια επανάσταση που μπορεί να καταργήσει το Κράτος και τον καπιταλισμό, αλλά μόνο αν κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους εξελίσσεται η κυριαρχία και προσπαθήσουμε να εμποδίσουμε την εξέλιξη της, αντί να προετοιμάσουμε το πεδίο για νέες μορφές κυριαρχίας όπως έκαναν τόσοι πολλοί επαναστάτες κατά το παρελθόν.

Για να πετύχουμε αυτό, θα εξετάσουμε την αρχιτεκτονική του σημερινού παγκόσμιου συστήματος και θα δείξουμε τι ακριβώς αποτυγχάνει σε αυτό το παγκόσμιο σύστημα. Η διάγνωση θα δείξει τί χρειάζεται ο καπιταλισμός για να βγει από την παρούσα κρίση και ποιες πιθανές προτάσεις του δίνουν την πιο πρόσφορη προοπτική, καθώς εστιάζουν στη δυνατότητα μιας βιο-οικονομικής επέκτασης. Παράλληλα, θα αναλύσουμε την κρίση της δημοκρατίας, τόσο στο επίπεδο του εθνικού κράτους όσο και στο επίπεδο της διακρατικής, παγκόσμιας συνεργασίας, συγκρίνοντας τις προτάσεις φασιστικών, προοδευτικών δημοκρατικών, υβριδικών και τεχνοκρατικών λύσεων για την αποκατάσταση της κοινωνικής ειρήνης και την ικανοποίηση των αναγκών των καπιταλιστών. Στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης, θα εξετάσουμε την κλιματική αλλαγή, την κατανόηση της ως άξονα που επηρεάζει την κυβερνητική και οικονομική κρίση και επίσης προτείνει – ή και απαιτεί ακόμη– μια σύνθεση στις απαντήσεις αυτών των δύο κρίσεων. Τέλος, θα εξετάσουμε τι σημαίνει αυτό για εμάς σαν αναρχικούς και τις δυνατότητες μας για δράση.

Το Εθνοτικό Κράτος

Στις 20 Ιουλίου 2018, με την υπογραφή του νόμου για το «εβραϊκό έθνος κράτος», το Ισραήλ έγινε το πρώτο αμιγές εθνοτικό κράτος. Οι ενέργειες του Λικούντ και ο αντιδραστικός συνασπισμός που εκπροσωπεί, έκαναν ιδιαίτερα εμφανή τη συνεχιζόμενη κρίση της δημοκρατίας.

Το εθνοτικό κράτος είναι μια πρόσφατη μετεξέλιξη του κυρίαρχου έθνους κράτους, του θεμελιώδους στοιχείου της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648 έως σήμερα. Η λέξη Ethnos και η λέξη Nation έχουν το ίδιο νόημα – το πρώτο από ελληνική ρίζα, το δεύτερο από λατινική ρίζα – έτσι η διαφορά εξαρτάται πάντα από τα συμφραζόμενα. (σ.τ.μ. : Στην Ελληνική γλώσσα ο όρος “nation” μεταφράζεται βέβαια ως έθνος, υπονοεί όμως μια χώρα με εθνοτικά ετερογενή πληθυσμιακή σύνθεση, ποιο κοντά στην Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή την Ισπανία. Από την άλλη ο όρος “ethnos” μεταφράζεται στα ελληνικά ως «εθνοτικός» αναφερόμενος σε μια κατανόηση ποιό συμπαγούς και ομοιογενούς εθνοτικής ομάδας, πιο κοντά στην ιδέα που έχουν για αυτό οι Έλληνες, οι Ισραηλινοί, οι Γιαπωνέζοι ή οι Πολωνοί και σε μεγάλο βαθμό κατανοείται από τους γηγενείς πληθυσμούς και με όρους «φυλής»)

 Από το 1648 έως το 1789, το έθνος κράτος εξελίχθηκε στην μορφή με την οποία είναι κατανοητό σήμερα ως ένα θεσμικό σύμπλεγμα που επιδιώκει να δώσει πολιτική έκφραση σε ένα πολυσυλλεκτικό, ανομοιογενές έθνος μέσω του μηχανισμού εκπροσώπησης, όπως διαμορφώνεται από την κοσμοθεωρία και τις αξίες της ισονομίας και των καθολικών δικαιωμάτων του Διαφωτισμού.

Σε ένα κόσμο που οι παλιοί μηχανισμοί εκπροσώπησης έχουν καταρρεύσει, το αίτημα για ένα εθνοτικό κράτος έρχεται σαν μια αντιδραστική απόκλιση από ένα πλέον ξεπερασμένο μοντέλο. Το αμιγές εθνοτικό κράτος είναι μια μορφή αναθεώρησης της κοσμοθεωρίας του Διαφωτισμού. Βασίζεται σε μια νέα κατανόηση των παλιών πολιτικών όρων. Τον 17ο αιώνα, κανένα από τα δυτικά κράτη δεν υπήρχε ως τέτοιο· εξακολουθούσαν να δημιουργούν τους εαυτούς τους μέσα από μυριάδες γλωσσικές και πολιτιστικές εκφράσεις και την επινόηση κοινωνικών θεσμών που θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν την πολιτιστική βαρύτητα που απαιτείται για να εξαναγκάσουν τους διαφορετικούς ανθρώπους σε μια κοινή διαταξική ταυτότητα. Το πιο συμπαγές πρώιμο έθνος-κράτος, η Βρετανία, εξακολουθούσε να είναι μια ιεραρχική συμμαχία πολλών εθνών. Οι δημιουργοί του έθνους-κράτους (ή του διαπολιτειακού) συστήματος, αυτοί στους οποίους αναφερόμαστε αναχρονιστικά ως Ολλανδούς, ήταν γνωστοί ως «Ενωμένες Επαρχίες» ή αλλιώς «Κάτω Χώρες». Η όποια ενότητα είχαν βασιζόταν περισσότερο στην κοινή τους αντίθεση στην αυτοκρατορική εξουσία της Ισπανίας των Αψβούργων παρά στην κοινή εθνική ταυτότητα. Δεν είχαν κοινή γλώσσα ή κοινή θρησκεία.

Αρχικά, η κυριαρχία της Βεστφαλίας ήταν ένα σύστημα διαχωρισμού και δικαιωμάτων των μειονοτήτων: ισχυρά σύνορα δημιουργήθηκαν μεταξύ των πολιτικών οντοτήτων, θέτοντας τέλος στο συνονθύλευμα της φεουδαρχίας, στο οποίο το μεγαλύτερο μέρος της γης ήταν αναφαίρετο και είχε πολλαπλούς ιδιοκτήτες και χρήστες. Με δεδομένο ότι οι φεουδάρχες είχαν κτήματα σε πολλές χώρες, σε καμία χώρα δεν ίσχυε μια ομοιόμορφη πολιτική ιεραρχία. Η Βεστφαλία ενίσχυσε αυτές τις ιεραρχίες, καταλήγοντας σε έναν υπέρτατο άρχοντα σε κάθε χώρα (επαρχία), και καθιερώνοντας τη θρησκεία των ηγεμόνων ως τη θρησκεία της χώρας (επαρχίας). Ωστόσο, τα μέλη των θρησκευτικών μειονοτήτων είχαν ακόμα το δικαίωμα να ακολουθούν την πίστη τους αρκεί να ήταν Καθολικοί, Λουθηρανοί ή Καλβινιστές (καθώς μόνο οι Ενωμένες Επαρχίες εφάρμοζαν θρησκευτική ανοχή αρκετά ευρεία ώστε να συμπεριλαμβάνει Αναβαπτιστές και Εβραίους). Στην αδιαμόρφωτη φάση του, το σύστημα αυτό χρησιμοποίησε τη θρησκευτική ταυτότητα για να επιτελέσει τη διαχωριστική λειτουργία που θα έπαιζε στη συνέχεια το έθνος.

Καθώς δεν υπήρχε ακόμη μια επιστήμη του έθνους, οι πολλές διαφορετικές στρατηγικές της οικοδόμησης του προέκυψαν στην διάρκεια των δυο επόμενων αιώνων και θεωρήθηκαν αρχικά όλες εξίσου έγκυρες: από την μια,  το χωνευτήρι των Ηνωμένων Πολιτειών, από την άλλη η αποικιοκρατία του Διαφωτισμού της Γαλλίας, και συνάμα η επιστημονική ουσιοκρατία με την οποία οι κορυφαίοι στοχαστές του ακαδημαϊκού χώρου και της διακυβέρνησης σε όλο τον δυτικό κόσμο προσπάθησαν να καθορίσουν την εθνότητα ως μια βιολογική πραγματικότητα.

Οι αντιδραστικοί, όντας δυσαρεστημένοι με τη φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη του 21ου αιώνα, επικαλούνται μια ξεπερασμένη επιστημονική ουσιοκρατία για να αμφισβητήσουν τις μεταμοντέρνες και μετα-ανθρωπιστικές εξελίξεις της αντίληψης μας για το έθνος που όντας πολύ πιο προσαρμοστικοί ιδεολογικοί μηχανισμοί συνδυάζουν την αυξανόμενη παγκόσμια ενσωμάτωση του καπιταλισμού με τη φιλοσοφική ενσωμάτωση της ανθρωπότητας. Οι μεταμοντέρνοι ξεγύμνωσαν τους ωμούς μηχανισμούς της οικοδόμησης του έθνους για να απεικονίσουν μια αποξενωμένη ομοιότητα που υποτίθεται ότι περικλείει τις ηπείρους, ενώ οι μετα-ανθρωπιστές προσαρμόζουν τις φιλελεύθερες αξίες σε μια λατρεία της βιο-μηχανής, στην οποία οι υποτιθέμενες διαφορές μεταξύ των ανθρώπινων κοινοτήτων γίνονται παράλογες και μια εκσυγχρονισμένη, προοδευτική εκδοχή του δυτικού πολιτισμού προτείνεται ως ο νέος παγκόσμιος πολιτισμός.

Αντίθετα με αυτές τις ψυχο-οικονομικές καινοτομίες, οι αντιδραστικοί υποστηρικτές του εθνοτικού κράτους χρησιμοποιούν έναν βασικό πυλώνα της νεωτερικότητας εναντίον ενός άλλου. Δημιουργούν μια έννοια εθνικότητας που είναι ταυτόχρονα του 19^ουκαι του 21^ουαιώνα. Αναβιώνουν τον λευκό σοβινισμό που υπήρχε πάντα στη σκέψη του Διαφωτισμού, όμως απορρίπτουν το αλληλένδετο εκείνο συνεκτικό στοιχείο, δηλαδή τη δημοκρατική ισότητα.

Με άλλα λόγια, το σημερινό εθνοτικό κράτος δεν είναι απλά μια αναδιατύπωση του κλασικού έθνους κράτους: το εθνοτικό κράτος έρχεται από την άλλη πλευρά της δημοκρατίας προσπαθώντας να απομακρυνθεί από την παλιά σύνθεση του Διαφωτισμού. Ωστόσο, ταυτόχρονα, η νέα διατύπωση απαιτεί από το εθνοτικό κράτος να εκπληρώσει τον υποτιθέμενο αρχαίο σκοπό του έθνους-κράτους: να φροντίσει έναν λαό και να του δώσει πολιτική έκφραση. Οι υποστηρικτές του εθνοτικού κράτους κρίνουν ότι αυτό το καθήκον είναι σημαντικότερο από αυτό που εδώ και αιώνες θεωρήθηκε ως αναπόσπαστη, ταυτόχρονη λειτουργία μέσα στη δυτική σκέψη: την εγγύηση των ίσων δικαιωμάτων και τη δημοκρατική συμμετοχή.

Αν το εξετάσουμε προσεκτικά, βλέπουμε ότι το εθνοτικό κράτος είναι αντιδραστική απάντηση σε μια κρίση της δημοκρατίας και του έθνους-κράτους η οποία είναι, αν όχι γενικευμένη, σίγουρα παγκόσμια. Σημειώνοντας την πρώτη ένδειξη που θα μπορούσε να μας επιτρέψει να εντοπίσουμε ευρύτερα μοτίβα, ας θυμηθούμε ότι ήταν η εξωθεσμική αριστερά στα πλαίσια του κινήματος της «αντι-παγκοσμιοποίησης» – ή πιο σωστά του κινήματος για μια εναλλακτική παγκοσμιοποίηση- που μίλησε για πρώτη φορά για την κρίση του έθνους-κράτους και κάλεσε τότε –όπως και σήμερα με τον ίδιο μίζερο τρόπο συνεχίζει να κάνει- το Κράτος να εκπληρώσει το καθήκον του και να φροντίσει τους ανθρώπους του.

Το ισραηλινό κράτος έδειξε την προθυμία του να απομακρυνθεί από τη δημοκρατική ισότητα, προκειμένου να δημιουργήσει μια νέα σύνθεση νομοθετώντας μη-ίσα δικαιώματα. Αρνείται ρητά στους Άραβες, τους Μουσουλμάνους και άλλους μη Εβραίους το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ή του δικαιώματος σε Γη και στέγη, και ιδιαίτερα αφαίρεσε ακόμη και μια συμβολική δέσμευση στη δημοκρατία με την διατύπωση αυτού του νέου νόμου.

Το Παγκόσμιο Σύστημα

Η περίοδος μεταξύ του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου αντιπροσώπευε μια μεσο-βασιλεία κατά τη διάρκεια της οποίας το Ηνωμένο Βασίλειο πάλεψε να διατηρήσει την κυριαρχία του σε ένα παγκόσμιο σύστημα που ήταν στο τέλος του, ενώ η Γερμανία και οι ΗΠΑ επεδίωκαν το ρόλο του αρχιτέκτονα ενός νέου παγκόσμιου συστήματος (μετά τον τερματισμό των πενιχρών προσπαθειών της ΕΣΣΔ για μια παγκόσμια μεταμόρφωση). Όπως υποστηρίζει ο Giovanni Arrighi, το κραχ του 1929 σηματοδότησε την τελική κρίση του βρετανικού συστήματος. Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ σχεδίασαν και καθοδήγησαν ένα παγκόσμιο σύστημα οικονομικής συσσώρευσης και διακρατικής συνεργασίας. Οι ΗΠΑ, φαινομενικά υπέρμαχες του αγώνα ενάντια στην αποικιοκρατία, ένα έθνος πρώην αποικιών που κέρδισε την ανεξαρτησία του, πέτυχαν τη συμμετοχή ολόκληρου σχεδόν του παγκόσμιου πληθυσμού στο σύστημά τους, δημιουργώντας τον ΟΗΕ και δίνοντας σε όλα τα νέα έθνη-κράτη μια θέση στο τραπέζι. Μέσω των θεσμών του Bretton Woods, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και αργότερα του GATT (Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου) και του WTO (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου) – οι ΗΠΑ βελτίωσαν το προηγούμενο βρετανικό σύστημα και εντατικοποίησαν την παγκόσμια συμμετοχή στο καπιταλιστικό καθεστώς δημιουργώντας ένα νέο δίκαιο, ένα σύνολο κανόνων βασισμένο στην ιδεολογία του ελεύθερου εμπορίου.

Οι κανόνες ήταν δίκαιοι στο μέτρο που υποτίθεται ότι ήταν οι ίδιοι για όλους, σε αντίθεση με το προηγούμενο αποικιακό σύστημα που βασιζόταν ρητά στην κυριαρχία και τη στρατιωτική δύναμη – το είδος των ωμών πρακτικών που ήταν απαραίτητες για να σπρώξουν βίαια τον παγκόσμιο πληθυσμό προς μια καπιταλιστική οικονομία. Και οι κανόνες ήταν ελκυστικοί για τους σημαντικούς παίκτες επειδή απομάκρυναν τα εμπόδια. Το κεφάλαιο μπορούσε να συσσωρεύει περισσότερο κεφάλαιο, έτσι ώστε εκείνοι που είχαν τα περισσότερα να επωφεληθούν περισσότερο. Μέσα σε αυτή τη διαβολική διευθέτηση, οι ΗΠΑ μέσω του NATO διατήρησαν την στρατιωτική υπεροχή – το βασικό στοιχείο που κανείς δεν πρότεινε ποτέ να εξισωθεί.

Ίσως να ήταν μια σιδηρόφρακτη δομή, αλλά η εξουσία είναι πρωτίστως ένα σύστημα πίστεως και η δύναμη της ηλιθιότητας είναι τέτοια που τίποτα στον κόσμο δεν είναι αλάνθαστο. Δεν πρέπει ποτέ να περιμένουμε το Κράτος να είναι υπεράνω των αποτελεσμάτων της ηλιθιότητας· σε πολλά επίπεδα, το κράτος είναι η θεσμοθέτηση της ανθρώπινης βλακείας. Η πραγματική σοφία δεν χρειάστηκε ποτέ ένα κράτος.

Με μια τόσο εξαιρετική ισχύ, η κυρίαρχη τάξη των ΗΠΑ θεώρησε ότι ήταν πάνω από τους δικούς της κανόνες. Ήταν οι ΗΠΑ και ιδιαίτερα οι αντιδραστικοί της, που υπονόμευαν τον ΟΗΕ, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και το ΝΑΤΟ. Από τα τρία, η πτώση των Ηνωμένων Εθνών ήταν το πιο συνεργατικό εγχείρημα, στο οποίο συμμετείχαν σχεδόν όλοι οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι, αν και οι Δημοκρατικοί κατάφεραν να κάνουν τον ΟΗΕ να αισθάνεται πως έχει μια επίπλαστη αξία, ακόμη και όταν τον εμπόδισαν να εκτελέσει την αποστολή του στο Βιετνάμ, το Ελ Σαλβαδόρ, τη Νικαράγουα, τη Νότια Αφρική και κυρίως στο Ισραήλ.

Είναι λογικό η νέα σύνθεση που θα μπορούσε να σημάνει το τέλος για το Αμερικανικό παγκόσμιο σύστημα να βρει την πρώτη έκφραση της στο Ισραήλ, τον πιο δαπανηρό σύμμαχο και πιο άκαιρο δικαιούχο. Περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αναθεματισμένο κράτος-υποτελή, ήταν η επιθετική χρήση της αμερικανικής υποστήριξης από το Ισραήλ που έκανε τον ΟΗΕ μια χάρτινη τίγρη ανίκανη να αντιμετωπίσει τις πιο καταφανείς αδικίες στον κόσμο. Ούτε ήταν αυτό το αναγκαίο τίμημα για να εξυπηρετηθούν τα Μακιαβιελικά γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και άλλα αραβικά κράτη έχουν αποδειχτεί περισσότερο αξιόπιστοι σύμμαχοι, με περισσότερους φυσικούς πόρους, από το μικροσκοπικό, πολεμοχαρές, αποσταθεροποιητικό Ισραήλ. Είναι πιθανόν αυτή η καταστροφική συμμαχία να είναι λιγότερο αποτέλεσμα στρατηγικής σκέψης και περισσότερο μια λευκή σοβινιστική και χριστιανική σκέψη– η ταύτιση της αμερικανικής πολιτικής τάξης με μια ιουδαιο-χριστιανική κουλτούρα. Ο ισραηλινός λευκός σοβινισμός είναι πολύ πιο ανεπτυγμένος από τον λευκό σοβινισμό της Σαουδικής Αραβίας. Όχι λόγω κάποιου λάθους των Σαουδάραβων, οι οποίοι δεν υστερούν στην κακοποίηση και στην εκμετάλλευση των δικών τους φυλετικών υποταγμένων, αλλά επειδή, χίλια χρόνια μετά τις Σταυροφορίες, οι Δυτικοί εξακολουθούν να βλέπουν τους Άραβες και τους Μουσουλμάνους ως απειλή.

Με περισσότερες στρατιωτικές ενισχύσεις ανά κάτοικο από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο (και τις υψηλότερες στρατιωτικές δαπάνες ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο), το Ισραήλ ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο στο ΝΑΤΟ ως στρατιωτικό εργαστήριο για την ανάπτυξη τεχνικών όχι μόνο για διακρατικό αλλά και για ενδοκρατικό πόλεμο, του είδους που σχετίζεται περισσότερο με τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία: περιφραγμένες κοινότητες οργανωμένες ώστε να αμύνονται απέναντι σε φυλετικά γκέτο. Όμως, υπάρχουν και άλλες χώρες που θα μπορούσαν να παίξουν αυτό τον ρόλο χωρίς να αποσταθεροποιούν συνάμα ένα θερμό γεωπολιτικό σημείο του πλανήτη.

Τα παγκόσμια συστήματα έχουν πάντα διακυμάνσεις και τελικά φτάνουν στο τέλος τους. Τα πρότυπα αυτών των αλλαγών είναι χρήσιμα πεδία μελέτης. Μέχρι τώρα, τα διαδοχικά παγκόσμια συστήματα έχουν δείξει μια εναλλαγή μεταξύ επέκτασης και εντατικοποίησης. Ο κύκλος συσσώρευσης υπό την ηγεσία των Ολλανδών αντιπροσώπευε την εντατικοποίηση των μεθόδων της αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης. Αυτή η εκμετάλλευση είχε ήδη εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον Ινδικό Ωκεανό και ως τη Νότια Αμερική από τους Πορτογάλους και την συνεταιρική σχέση Καστιλιάνων και Γενοβέζων, αλλά οι Ολλανδοί ήταν που τελειοποίησαν τους καταστροφικούς μηχανισμούς υπερεκμετάλλευσης των νέων οικονομιών και των νέων κοινωνιών.

Ο κύκλος συσσώρευσης υπό την ηγεσία των Βρετανών αντιπροσώπευε μια γεωγραφική επέκταση που οδήγησε την αποικιοκρατία (που εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί κατά βάση ολλανδικά οικονομικά και πολιτικά μοντέλα) να απορροφήσει και την τελευταία γωνιά της υφηλίου. Και ο κύκλος συσσώρευσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ αντιπροσώπευε μια εντατικοποίηση των καπιταλιστικών και διακρατικών σχέσεων που είχαν δημιουργηθεί κατά τον προηγούμενο κύκλο, καθώς οι αποικίες απελευθερώνονταν, πολιτικά, ώστε να συμμετάσχουν πλήρως στον δυτικό καπιταλισμό και στις παγκόσμιες δημοκρατικές δομές.

Ο επιταχυνόμενος ρυθμός αυτών των αλλαγών δείχνει πως είμαστε έτοιμοι για έναν νέο κύκλο συσσώρευσης. Ο Arrighi υποστηρίζει πως η πετρελαϊκή κρίση του 1973 ήταν η εναρκτήρια κρίση του αμερικανικού κύκλου που σηματοδοτεί τη μετάβαση από τη βιομηχανική στην χρηματοπιστωτική επέκταση και τη διόγκωση μιας μαζικής φούσκας, η οποία τελικά δημιούργησε την ύφεση του 2008- την τελική κρίση. Το φαινομενικό τέλος της ηγεμονίας των ΗΠΑ, που οι μελλοντικοί ιστορικοί μπορεί να ορίζουν ότι ξεκινά το 2018 εκτός αν το 2020 φέρνει ακραίες αλλαγές, δείχνει πως ενδέχεται ίσως να είμαστε ήδη στη μεσοβασιλεία. Σημάδια αυτού του γεγονότος περιλαμβάνουν τη δήλωση της Παλαιστίνης, μετά την μετακίνηση της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, ότι δεν υπάρχει χώρος για τις ΗΠΑ στις μελλοντικές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις· δηλώσεις που η ΕΕ είναι έτοιμη να βάλει σε ισχύ χωρίς κάποια στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ· ο διευρυνόμενος ρόλος της Κίνας στη γεωπολιτική μέσω της Πρωτοβουλίας Belt and Road (Belt and Road Initiative, BRI)· την έναρξη της TTP (Σύμφωνο Συνεργασίας των Δύο Πλευρών του Ειρηνικού)– δηλαδή την μεγαλύτερη ζώνη ελευθέρων συναλλαγών στον κόσμο – χωρίς τις ΗΠΑ· και τέλος η διπλωματική προσποίηση που έκανε η Βόρεια Κορέα κάνοντας αρχικά διμερείς διαπραγματεύσεις με τη Νότια Κορέα και την Κίνα και στη συνέχεια ξεχωριστές διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, στις οποίες αυτές δεν είχαν πια κανένα πλεονέκτημα. Με αυτό τον τρόπο η Βόρεια Κορέα κατέστρεψε με μεγάλη επιτυχία την πιο αποτελεσματική διεθνή συναίνεση και το εμπάργκο που είχαν ενορχηστρώσει οι ΗΠΑ.

Η δημοκρατία, ως η ιδεολογία που στηρίζει το παγκόσμιο σύστημα των ΗΠΑ, βρίσκεται σε κρίση, διότι η ίδια η ηγεμονία των ΗΠΑ βρίσκεται σε κρίση- και αυτό συμβαίνει επειδή δεν επιτυγχάνει την πολιτική έκφραση που απαιτείται για να διατηρηθεί ο παγκόσμιος πληθυσμός ενσωματωμένος σε ένα ενιαίο οικονομικό και διακρατικό σύστημα, από την Ελλάδα και την Ουγγαρία ως την Μυανμάρ.

Ο αντιδραστικός συνασπισμός που δημιουργήθηκε από τον Netanyahu – όχι από τον Trump – δεν αντιπροσωπεύει τον μόνο δρόμο πέρα από τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Αλλά το γεγονός ότι ένα σημαντικό κράτος, ακολουθούμενο από ένα σώμα όλο και περισσότερων άλλων κρατών, διαλύει μια παλιά και ιερή σύνθεση –στρέφοντας το έθνος κράτος ενάντια στην παγκόσμια ισότητα – είναι αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι το παγκόσμιο σύστημα που μας κυβερνούσε μέχρι τώρα διαλύεται.

Η αντιδραστική Δεξιά

Ως πολιτικές ετικέτες, η αριστερά και η δεξιά αναφέρονταν αρχικά στους αριστερούς και δεξιούς πάγκους στη Συνέλευση των Τάξεων στην αρχή της Γαλλικής Επανάστασης, με διαφορετικές πολιτικές τάσεις να συγκεντρώνονται σε διαφορετικές σειρές. Φυσικά, οι αναρχικοί δεν ανήκουν στην αριστερά, εκτός αν μετράμε τις επαίσχυντες στιγμές όπου μέρος του αναρχικού κινήματος εντάχθηκε στους μπολσεβίκους στη Ρωσία ή στην δημοκρατική κυβέρνηση στην Ισπανία. Αντί για παραδείγματα αποτελεσματικής αναρχικής δράσης, αυτοί ήταν μετριοπαθείς οπορτουνιστές και ποσιμπιλιστές (ΣτΜ: από φράξια των Γάλλων σοσιαλιστών που επεδίωκαν ως πολιτικούς στόχους μόνο ότι ήταν εφικτό) που δεν μπόρεσαν να εξουδετερώσουν τις αυταρχικές τάσεις των πρώην συμμάχων τους και ούτε να σώσουν τους εαυτούς τους.

Ωστόσο, οι αναρχικοί συμμετείχαν πάντοτε στα επαναστατικά κινήματα και ήταν σταθεροί εχθροί των αντιδραστικών κινημάτων, και έτσι συχνά βρέθηκαν σε μεγάλη επαφή με την κοινωνική βάση – και όχι με την ηγεσία – των αριστερών οργανώσεων. Οι πρώτοι αναρχικοί που πήραν το όνομα αυτό ήταν οι Λυσσασμένοι (Les Enragés) της Γαλλικής Επανάστασης, οι οποίοι ήταν πολύ «ανεύθυνοι» για να ενταχθούν στους Ιακωβίνους και τους Γιρονδίνους, στην εξουσιαστική πολιτική, σε οδυνηρές συμμαχίες, σε αποπνικτικές γραφειοκρατίες και σε σφαγές των αγροτών για λογαριασμό της μπουρζουαζίας.

Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, η δεξιά είναι σίγουρα ο πιο αποκρουστικός βραχίονας της κυβέρνησης, αλλά όχι απαραίτητα και η πιο επικίνδυνη προοπτική για τους ανθρώπους στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας. Πράγματι, στην περίπτωση της Γαλλικής Επανάστασης,  οι αγρότες λιμοκτονούσαν κάτω από την εξουσία της μοναρχίας, αλλά σφαγιάστηκαν από τους Ιακωβίνους και τελικά απομακρύνθηκαν από τα κοινά για πάντα, από διάφορους προοδευτικούς φιλελεύθέρους.

Από όλες τις τάσεις της εξουσίας, η αντιδραστική δεξιά είναι πιο προσαρμοστική στους τυχαίους, μεταβαλλόμενους ανέμους των καιρών. Κάθε προοδευτική αλλαγή στην οργάνωση του παγκόσμιου καπιταλισμού και του διακρατικού συστήματος έχει πάρει περισσότερα στοιχεία από την Αριστερά παρά από την Δεξιά, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η δεξιά είναι ξεπερασμένη ή χωρίς συνεισφορά. Η Δεξιά σίγουρα δεν είναι προοδευτική, και μπορεί να περιγραφεί ως το κομμάτι της άρχουσας τάξης που δεν έχει καμιά καλή ιδέα, αλλά οι συγκρούσεις που έχει δυναμιτίσει, επανειλημμένα στο παρελθόν, πέραν ​​του σημείου του κοινωνικού αναβρασμού γενικά διαμορφώνουν, αν και αρνητικά, το επερχόμενο καθεστώς. Το μέλλον σπάνια άνηκε στους Ναπολέοντες και τους Χίτλερ, αλλά αυτοί έχουν αφήσει το αιματοβαμμένο τους σημάδι, αποδεκατίζοντας τις κατώτερες τάξεις και τους κοινωνικούς αγώνες της εποχής τους. Και όταν η Αριστερά ήταν πιο επιτυχημένη στην κατασκευή νέων, αποτελεσματικότερων καθεστώτων κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, το έκανε με την οικειοποίηση των απελπισμένων αντιδράσεων των κατώτερων τάξεων, καταπνίγοντας τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία και εφαρμόζοντας προοδευτικές συμμαχίες που φαινόντουσαν αναγκαίες εκείνη τη στιγμή για να διασφαλιστεί η επιβίωση της ενάντια στις Δεξιές επιθέσεις.

Εάν το «Μέλλον» είναι μια Μηχανή για τον έλεγχο άγνωστων καταλήξεων προς όφελος εκείνων που κυριαρχούν σε μια κοινωνία, αυτή η αλληλεπίδραση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς είναι από καιρό ένας από τους βασικούς του κινητήρες.

Η ιστορική ανάλυση καθιστά σαφές πως οι αλλαγές στα μοντέλα διακυβέρνησης και της εκμετάλλευσης δεν συμβαίνουν μόνο σε μία χώρα, αλλά μάλλον πάντα ως απάντηση σε μια δυναμική που είναι παγκόσμια εδώ και αιώνες.

Το ίδιο ισχύει και για μια νέα εκδοχή της αντιδραστικής δεξιάς, που από το κέντρο του παγκόσμιου συστήματος που είναι στο τέλος του– η αναχρονιστική Δύση –βρήκε κοινό έδαφος στη έκφραση του εθνοκρατικού προγράμματος. Όσοι ακολουθούν τις τάσεις του νεοφασισμού έχουν διαπιστώσει τη διεθνή εμβέλεια αυτής της ιδέας, αλλά σπάνια διατύπωσαν τον πρωταρχικό ρόλο που κατέχει η ισραηλινή δεξιά σε αυτή την ανάδειξη, μια παράλειψη που δεν μπορεί πλέον να αποκρυφτεί μετά τον νέο νόμο της 20^ηςΙουλίου. Αυτή η απόκρυψη αναφορικά με το Ισραήλ ήταν ιδεολογικά κατασκευασμένη, δεδομένης της βαρύτητας που είχε η γερμανική αριστερά – επηρεασμένη από την φιλο-ισραηλινή και αντι-γερμανική ιδεολογία – στη σύνθεση του σύγχρονου αντιφασισμού. Αλλά περισσότερα για αυτό αργότερα.

Το κόμμα Λικούντ του Netanyahu είναι ο ηγέτης ενός νέου συνασπισμού που περιλαμβάνει την Ουγγαρία υπό τον Orban που κυβερνά από το 2010, την Πολωνία, σταθερά δεξιά από το 2015, και τον νέο ακροδεξιό συνασπισμό που κυβερνά την Αυστρία από τα τέλη του 2017.

Αυτή η πολιτική συμμαχία τελειώνει μία από τις πιο στείρες συζητήσεις του 20ού αιώνα, αυτή που αφορούσε τον Σιωνισμό. Πολλοί Εβραίοι με κριτική στάση απέναντι στο Ισραήλ (όπως η Arendt, ο Chomsky και ο Finkelstein) απονομιμοποιήθηκαν και λοιδορήθηκαν με την επίπλαστη καρικατούρα «ο Εβραίος που μισεί τον εαυτό του». Τώρα που οι υπερασπιστές του Σιωνισμού δεν προσπαθούν πλέον να δικαιολογήσουν το ρατσιστικό τους έργο με δημοκρατικούς όρους, γίνεται επίσης σαφές ότι η ισραηλινή δεξιά έχει μια πολιτική ανοχή για τον αντισημιτισμό- κάτι που δεν συμβαίνει με την εβραϊκή αριστερά. Ο Orban δεν έκανε μόνο αντισημιτικά σχόλια για τον George Soros, αυτός και η βάση του τιμούν τακτικά τους ναζί συνεργάτες που κυβερνούσαν την Ουγγαρία· η δεξιά κυβέρνηση της Πολωνίας έκανε πρόσφατα την άρνηση του Ολοκαυτώματος υποχρεωτική, ποινικοποιώντας κάθε αναφορά στο γεγονός της συνενοχής της Πολωνίας στο Ολοκαύτωμα· και ο μικρός εταίρος στον συνασπισμό του Αυστριακού καγκελαρίου Kurz είναι το νεοφασιστικό «Κόμμα Ελευθερίας», το οποίο έχει μετριάσει την αντισημιτική ρητορική του χωρίς να αλλάξει τις απόψεις του.

Έχει μια βραχυπρόθεσμη, στρατηγική λογική για το Ισραήλ να προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και γενικά τη λεγόμενη “διεθνή κοινότητα”, επειδή πολλοί μέσα και στις δύο συμμαχίες θεωρούν το Ισραήλ ως παρία για τις καταφανείς παραβιάσεις των διεθνών συμφωνιών. Καταστρέφοντας τη συναίνεση αυτή, το Ισραήλ ανοίγει περισσότερες ευκαιρίες για την οικοδόμηση διμερών συμμαχιών και την επανένταξή του στην παγκόσμια γεωπολιτική σκηνή. Ωστόσο, σε ένα άλλο επίπεδο, η στρατηγική αυτή σίγουρα είναι αντίθετη με τα βασικότερα συμφέροντά του. Διώχνοντας το σύνολο της ισραηλινής αριστεράς από την χώρα, σε αυτό που έχει πάρει την μορφή μιας νέας μεγάλης διασποράς, η δεξιά στερεί από το ισραηλινό κράτος τη δυνατότητα μιας μελλοντικής δημοκρατικής ανανέωσης όταν τα πράγματα πάνε στραβά, όπως θα πάνε αναπόφευκτα. Μη δείχνοντας κανένα ενδιαφέρον για την παλαιστινιακή ζωή, κάνουν όλο και πιο απίθανο ότι θα μπορούσαν να περιμένουν οποιοδήποτε έλεος από τους γείτονές τους τη στιγμή που η στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ – όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά και στη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο – δεν θα προσφέρει πλέον καμιά αποτελεσματική ασπίδα.

Μια ορθολογιστικά σκεπτόμενη ισραηλινή άρχουσα τάξη θα έκανε παραχωρήσεις, θα προσποιούνταν ότι σέβεται τη διεθνή τάξη και θα προσάρμοζε τον εγγενή λευκό σοβινισμό της με τον ίδιο τρόπο που η κυρίαρχη τάξη των ΗΠΑ μεταρρύθμισε το δικό της εγγενή λευκό σοβινισμό τις δεκαετίες του 1960 και ’70 για να αποκαταστήσει την αμαυρωμένη νομιμότητά της. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η αντιδραστική δεξιά συχνά δεν μπορεί να δώσει προτεραιότητα σε μια ορθολογιστική κατανόηση των δικών της μακροπρόθεσμων συμφερόντων πάνω από τις θορυβώδεις ιδεολογίες με τις οποίες δικαιολογούν τις ανισότητες και τις ασταθείς αντιφάσεις που επιβάλλουν.

Οι Ναζί αυτοκτόνησαν ουσιαστικά πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν τη Γερμανία ως αποικιοκρατική δύναμη μέσω της στρατιωτικής επέκτασης όχι μόνο κατά της Βρετανίας και των συμμάχων της αλλά και κατά της ΕΣΣΔ. Και η ξενοφοβική δεξιά σήμερα έχει αποδυναμώσει τις ΗΠΑ και την Ευρώπη οικονομικά με αλματώδη ρυθμό. Η πρωτοποριακή οικονομία απαιτεί παγκόσμια ακαδημαϊκή στρατολόγηση και κατά συνέπεια σχετικά ανοιχτά καθεστώτα μετανάστευσης, γι’ αυτό και οι επιχειρήσεις της Σίλικον Βάλεϊ ήταν δηλωμένα φιλο-μεταναστευτικές και ενάντια στον Donald Trump. Η απόφαση της Merkel να καλωσορίσει τους Σύριους πρόσφυγες ήρθε αμέσως πριν από μια ανακοίνωση της μεγαλύτερης ένωσης εργοδοτών της Γερμανίας ότι η εθνική οικονομία αντιμετώπιζε έλλειμμα εκατομμυρίων ειδικευμένων εργαζομένων. Η Merkel δεν έκανε καμία ενέργεια για να διασώσει τις κατώτερες τάξεις της Συρίας από τα στρατόπεδα προσφύγων στην Τουρκία, όπου σάπιζαν. Ολόκληρο το πρόγραμμά της σκοπό είχε να διευκολύνει την είσοδο στην Γερμανία των συριακών μεσαίων τάξεων με πανεπιστημιακή εκπαίδευση και όσων άλλων μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά ένα ταξίδι πολλών χιλιάδων ευρώ στην ΕΕ.

Η άκρα δεξιά δεν έχει απολύτως καμία απάντηση για αυτή την διανοητική δυσχέρεια, η οποία σήμερα απειλεί το ισχυρό πλεονέκτημα που έχει η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική στον κλάδο της υψηλής τεχνολογίας απέναντι στην Κίνα, την αναδυόμενη κυρίαρχη παγκόσμια οικονομική δύναμη. Μέσα από εθνικιστικούς εμπορικούς πολέμους και λαϊκίστικους ελιγμούς όπως το Brexit, στην πραγματικότητα ζημιώνουν τις δικές τους οικονομίες. Με τη σπορά διαφωνιών ενάντια όσα υπήρξαν ισχυρά κέντρα νεοφιλελεύθερης συναίνεσης – τη NAFTA και την Ευρωπαϊκή Ένωση – βλάπτουν την ίδια την εμπιστοσύνη με την οποία οι επενδυτές συσχετίζουν συστηματικά την οικονομική ανάπτυξη.

Οι αντιδραστικοί είναι προϊόντα της εποχής τους. Αντιδρούν στην δημοκρατική συναίνεση που βρίσκεται υπό κατάρρευση και προτείνουν νέες δικές τους συνθέσεις. Με κάποιους τρόπους προσδοκούν αυτή την κατάρρευση και με άλλους τρόπους την επιταχύνουν. Ως αντιδραστικοί, είναι πρόθυμοι να πάνε μακριά για να ταράξουν το σύστημα και να αποκαταστήσουν τις ελιτιστικές ιδέες που πρεσβεύουν. Συχνά, τα σοκ που δημιουργούν οι αντιδραστικοί ωθούν το αποτυχημένο παγκόσμιο σύστημα να προωθεί νέα οργανωτικά πλάνα ώστε να ξεφύγει από μια περίοδο χάους και συστημικής δυσλειτουργίας. Όλα αυτά φυσικά συμβαίνουν, ενώ οι περισσότεροι πρωταγωνιστές ακόμα δεν έχουν καταλάβει ότι το παλιό καθεστώς είναι πλέον σε μεγάλο βαθμό απαρχαιωμένο. Το πρόβλημα για τους αντιδραστικούς είναι ότι το νέο οργανωτικό πλάνο που εφαρμόζεται σπάνια βασίζεται πάνω στη σύνθεση που προτείνουν οι ακροδεξιοί.

Με άλλα λόγια, η άνοδος της ιδέας και του μοντέλου ενός αμιγώς εθνοτικού κράτους αναμφισβήτητα θα διαδραματίσει ρόλο στην αποσταθεροποίηση της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης και θα απειλήσει τις υπάρχουσες διαμορφώσεις εξουσίας. Η πιθανότητα όμως, να αντιπροσωπεύσει ένα νέο οργανωτικό μοντέλο για το μέλλον είναι πολύ μικρή.

Αναζητώντας ευκαιρίες στο Μέλλον.

Το Μέλλον είναι μια συλλογιστική μηχανή, γύρω από την οποία κτίζεται κάθε φορά η βασική αφήγηση, που σκοπό έχει την δημιουργία συνοχής σε ένα χάος από αντικρουόμενα γεγονότα. Το Μέλλον πλαισιώνει όλα τα γεγονότα, τονίζει μερικά από αυτά, και μας αποπροσανατολίζει μακριά από  άλλα. Ως γενικότερη πολιτική στρατηγική, αυτή η μηχανή κινητοποιεί τεράστιες κρατικές ενέργειες για την παραγωγή επιθυμητών αποτελεσμάτων, αλλά ο ρευστός ορίζοντας του τι είναι τελικά τεχνολογικά και κοινωνικά εφικτό αποτελεί ένα βασικό περιορισμό. Την στιγμή της διαύγειας, εκεί όπου αποκαλύπτεται μια νέα αφήγηση, υπάρχει η πολιτική αναγνώριση της συγκεκριμένης εξέλιξης ως μια καινοτομία στρατηγικής σημασίας. Εκείνη ακριβώς  τη στιγμή, οι επιχειρήσεις επιταχύνουν δημιουργώντας συνθήκες μιας κοινής καμπάνιας, ενώνοντας τους σχεδιαστές της ιδέας και τους καπιταλιστές σε μια κούρσα προς τα εμπρός. Αλλά πριν από αυτή τη στιγμή, στην αδιαμόρφωτη φάση, οι τεχνολογικές εταιρείες και οι ερευνητικοί οργανισμοί αναζητούν τα σκοτεινά σύνορα σαν να είναι μύκητες, αισθανόμενοι αναξιοποίητες δυνατότητες που καταγράφονται ως «κερδοφόρες». Το μοτίβο αυτής της φάσης είναι η θαυμαστή «διαίσθηση του επενδυτή». Οι επενδύσεις σε ένα αβέβαιο μέλλον που δεν έχει ακόμη υποβληθεί σε επιστημονικό έλεγχο είναι επικίνδυνα τυφλές. Χωρίς να υπάρχει κάποιο σύστημα αξιολογήσεων, αυτές οι επενδύσεις μοιάζουν περισσότερο με τα στοιχήματα ενός τζογαδόρου, παρά με τους ακριβείς υπολογισμούς ενός ιδιοκτήτη καζίνου.

Σε αυτή την περίπτωση, οι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους ιδέες για πιθανά κέρδη υποβάλλονται στην ίδια, αποχαυνωτική διαδικασία μέτρησης. Το καζίνο καίγεται. Το να ποντάρεις τις μάρκες για έναν ακόμη γύρο πόκερ μπορεί να είναι πιο κερδοφόρο από το να προσπαθήσεις να σβήσεις τη φωτιά. Η καπιταλιστική τάξη επιδεικνύει ακριβώς αυτό το φάσμα συμπεριφορών, ενώ βρισκόμαστε στο χείλος του τέλους του τρέχοντος κύκλου συσσώρευσης.

Πρακτικά όλοι οι Αμερικάνοι καπιταλιστές, εκτός από τις χαλυβουργικές εταιρείες, ζημιώνονται από τον πόλεμο των δασμών, αλλά έλαβαν εκατοντάδες εκατομμύρια σε φορολογικές περικοπές και τους τρέχουν τα σάλια από τις δυνατότητες που έφερε η κατάργηση των περιβαλλοντικών κανονισμών. Οι καπιταλιστές της Σίλικον Βάλεϊ αναγνώρισαν ότι η αντι-μεταναστευτική πολιτική του Trump ήταν μια επιβλαβής επιχειρηματική στρατηγική, αλλά οι διαμαρτυρίες τους έχουν πλέον καταλαγιάσει. Εξάλλου, ο ρόλος των κυβερνήσεων δεν είναι απλά να περιορίζουν ή να επιτρέπουν την πρόσβαση στις αγορές, όπως πιστεύει η φιλελεύθερη φιλοσοφία. Δημιουργούν επίσης αγορές. Η Microsoft, η Google, η Amazon και η Accenture έχουν βάλει στα χέρια τους  προσοδοφόρα συμβόλαια της ICE (Υπηρεσία Μετανάστευσης) και του Πενταγώνου, τροφοδοτώντας το κερδοφόρο καθεστώς των συνόρων. Το πρόγραμμα του Trump είναι ένα σαφές μάθημα ότι οι καπιταλιστές δεν υπαγορεύουν απλά κυβερνητικές ατζέντες. Το Κράτος είναι απαραίτητο, για να διαμορφώνει και να εξομαλύνει το κοινωνικό έδαφος  στο οποίο λαμβάνει χώρα μια οικονομική επέκταση. Την ίδια στιγμή όμως, τα κράτη διαθέτουν επίσης πολλούς πόρους ώστε να κάνουν τους καπιταλιστές να επενδύσουν σε περιοχές που αντιβαίνουν τα συμφέροντά τους ή τους διάφορους μακράς και μεσαίας εμβέλειας στόχους τους.

Οι καπιταλιστές δεν γνωρίζουν το Μέλλον. Η μελέτη των προβλέψεων τους μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά στην καλύτερη περίπτωση μας βάζει στα κεφάλια ανθρώπων που ενώ είναι ειδικοί στο να βγάζουν κέρδος, είναι τόσο τυφλωμένοι από την ιδεολογία τους που αδυνατούν να καταλάβουν τον αντιφατικό χαρακτήρα του ίδιου του καπιταλισμού.

Σε γενικές γραμμές, αυτό που μπορούμε να δούμε από τη συμπεριφορά τους είναι μια επιδείνωση της αστάθειας του συστήματος.

Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να φιλοξενούν τη μεγαλύτερη ή τη δεύτερη μεγαλύτερη αγορά στον κόσμο, ανάλογα με το πώς υπολογίζεται. Ωστόσο, ο τυπικός επενδυτής από τις ΗΠΑ διατηρεί πλέον το 40% ή και το 50% του χαρτοφυλακίου του σε ξένες μετοχές, από δύο έως και τέσσερις φορές μεγαλύτερο ποσοστό από το αντίστοιχο της δεκαετίας του 1980. Μόνο για το 2017, το συνολικό ποσό των αμερικανικών χρημάτων που επενδύθηκαν στο εξωτερικό αυξήθηκε κατά 7,6% (427 δισεκατομμύρια δολάρια), κυρίως προς την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων επενδύσεων ύψους 63 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ελβετικές εταιρείες (συν 168 δισεκατομμύρια δολάρια, που δεν υπολογίζονται ως επενδύσεις, κατατεθειμένα σε ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς), με ακόμη περισσότερα να κατευθύνονται προς την Ιρλανδία. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις στις ΗΠΑ άρχισαν να πέφτουν το 2017, πέφτοντας στο 36%.

Οι υπερ-πλούσιοι επενδύουν επίσης σε πολυτελή καταφύγια, πληρώνουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για ανακαινισμένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή σιλό πυραύλων στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, εξοπλισμένα για να στηρίξουν τη ζωή για ένα έτος ή περισσότερο με αυτόνομο σύστημα αέρα, νερού και ενέργειας, εκτός από τις πισίνες,  τις αίθουσες μπόουλινγκ και τους κινηματογράφους. Οι πωλήσεις καταφυγίων υψηλής τεχνολογίας από μία μεγάλη εταιρεία αυξήθηκαν κατά 700% από το 2015 έως το 2016 και συνέχισαν να αυξάνονται μετά τις προεδρικές εκλογές.

Για να προσθέσουμε κάτι ακόμα στα δυσοίωνα νέα, οι εμπειρογνώμονες της Τεχνητής Νοημοσύνης (Αrtificial Intelligence), συμπεριλαμβανομένων πολλών από τους ανθρώπους που κερδίζουν από την ανάπτυξη της, προειδοποιούν ότι μέσα σε δέκα έως είκοσι χρόνια, η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να προκαλέσει τεράστια ανεργία, καθώς τα ρομπότ και τα προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών αντικαθιστούν τον άνθρωπο στις κατασκευές, τις λιανικές πωλήσεις και τις εργασίες κατ οίκον παράδοσης-delivery. Από τις 50 μεγαλύτερες κατηγορίες εργασίας στις ΗΠΑ, μόνο οι 27 δεν απειλούνται σημαντικά με αντικατάσταση από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Από τα 15 πρώτα, δεν απειλούνται μόνο τρία: νοσηλευτές, σερβιτόροι και βοηθοί προσωπικής φροντίδας. Ο κλάδος λιανικής πώλησης, ο οποίος βρίσκεται στο νούμερο ένα, με 4.602.500 εργαζόμενους το 2016, προβλέπεται να μειωθεί σημαντικά καθώς οι ηλεκτρονικές πωλήσεις συνεχίζουν να αυξάνονται. Στα φυσικά καταστήματα που θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν λόγω ευρέως διαδεδομένων προτιμήσεων για την αγορά συγκεκριμένων προϊόντων πρόσωπο με πρόσωπο, το προσωπικό λιανικής θα παραμείνει ακόμη και όταν δεν θα είναι πλέον τεχνολογικά απαραίτητο, καθώς πρωταρχικός στόχος τους είναι να δώσουν το ανθρώπινο άγγιγμα που ενθαρρύνει τις πωλήσεις, σε αντίθεση με τους ταμίες (η δεύτερη σε αριθμό εργαζόμενων θέση με 3,5 εκατομμύρια) που θα συνεχίσουν να τους αντικαθιστούν μηχανές.

Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες από τις κατηγορίες εργασίας που δεν αντικαθίστανται από μηχανές προστατεύονται όχι από τεχνολογικά αλλά από πολιτιστικά όρια. Η κοινωνία μας θα πρέπει να υποστεί μια τεράστια αλλαγή στις αξίες, ώστε να επιτρέπεται η αντικατάσταση των δικηγόρων (αριθ. 44) ή των δασκάλων δημοτικών σχολείων (αριθ. 22) από ρομπότ. Πάρτε το παράδειγμα των σερβιτόρων, την ταχύτερα αναπτυσσόμενη κατηγορία εργασίας. Σε κανένα σημείο της ιστορίας η εργασία δεν ήταν τεχνολογικά απαραίτητη. Το να υπάρχει ένα άτομο που η δουλειά του είναι να εξυπηρετεί, να είναι έτοιμο δηλαδή να μεταφέρει το φαγητό σας από την κουζίνα στο τραπέζι σας, δημιουργεί μια εμπειρία που οι άνθρωποι είναι από παλιά πολύ πρόθυμοι να πληρώσουν με τους πόρους τους.

Αν και οι χειρότερες επιπτώσεις της ΤΝ και της ρομποτικοποίησης δεν έχουν ακόμη γίνει αισθητές (εκτός από τους κλάδους της μεταποίησης, των τηλεπικοινωνιακών και των ταχυδρομικών υπηρεσιών), η υποαπασχόληση είναι ήδη υψηλή, με όλο και περισσότερους ανθρώπους να αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα. Τα ποσοστά της πραγματικής ανεργίας στις ΗΠΑ λέγεται ότι είναι ιστορικά χαμηλά, αλλά αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι ο αυξανόμενος αριθμός ατόμων χωρίς απασχόληση δεν υπολογίζεται πλέον στο εργατικό δυναμικό.

Το χρέος των αμερικανικών πιστωτικών καρτών έφτασε τα 1 τρισεκατομμύρια δολάρια και τα επιτόκια αυξάνονται, πολύ ταχύτερα από τους μισθούς. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι η μεγάλη φοροαπαλλαγή του Trump ανάγκασε την Κεντρική Τράπεζα να αυξήσει τα επιτόκια για να συγκρατήσει τον καλπάζοντα πληθωρισμό. Το ποσοστό των πληρωμών για την εξυπηρέτηση χρεών προς το διαθέσιμο εισόδημα ανά νοικοκυριό επέστρεψε πρόσφατα στα υψηλά επίπεδα που παρατηρήθηκαν λίγο πριν τη μεγάλη ύφεση του 2008. Σε απλά λόγια, οι άνθρωποι πρέπει να ξοδέψουν μεγαλύτερο μερίδιο από τα χρήματά τους για να πληρώνουν τα χρέη τους. Εν τω μεταξύ, τα οικονομικά κίνητρα που προβλέπονται από τις φορολογικές περικοπές του Trump αναμένεται να εξαντληθούν μέχρι το 2020. Ο υπουργός Ενέργειας της Σαουδικής Αραβίας προειδοποίησε επίσης ότι μέχρι το 2020 η αυξανόμενη ζήτηση για πετρέλαιο θα ξεπεράσει την πτώση των προμηθειών, εκτός εάν υπάρξει σημαντική εισροή επενδύσεων για την εξόρυξη νέων. Και οι τιμές του πετρελαίου έχουν ήδη αυξηθεί, γεγονός που τείνει να αυξήσει τις τιμές όλων των άλλων καταναλωτικών αγαθών.

Μιλώντας για πετρέλαιο, ο κλάδος έχει αποφασίσει σε μεγάλο βαθμό ότι ένας φόρος εκπομπών άνθρακα είναι αποδεκτός. Ακόμη και ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί έχουν προτείνει έναν τέτοιο φόρο. Οι επιχειρήσεις θα έπρεπε να πληρώσουν 24 δολάρια ανά τόνο για το δικαίωμα εκπομπής CO2 και αυτό το χρηματικό ποσό θα πήγαινε στα φτωχότερα νοικοκυριά και για την αναβάθμιση της υποδομής μεταφορών. Το πρόβλημα αυτής της πρότασης είναι ότι η κυβέρνηση θα χαλαρώσει τους κανονισμούς για τις εκπομπές, επομένως οι επιχειρήσεις θα μπορούσαν να κάνουν ότι θέλουν στην ατμόσφαιρα για όσο πληρώνουν γι’ αυτή και θα προστατευόταν από το είδος της αστικής ευθύνης που επιβάλλεται στη καπνοβιομηχανία και ακόμη και στη Monsanto. Όλα αυτά δείχνουν ότι οι εταιρείες ενέργειας επιθυμούν κίνητρα για την ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών ενέργειας, αναμένουν ότι οι τιμές του πετρελαίου θα συνεχίσουν να αυξάνονται και φοβούνται ότι μια αντίδραση θα τους αναγκάσει να πληρώσουν για τις ζημιές.

Το εταιρικό χρέος βρίσκεται σε νέο υψηλότερο επίπεδο. Η αξία των εκκρεμών εταιρικών ομολόγων αυξήθηκε από το 16% του αμερικανικού ΑΕΠ το 2007 σε 25% το 2017. Υπάρχει ακόμα περισσότερος επιχειρηματικός δανεισμός σε αναδυόμενες αγορές και σε πιο επικίνδυνα δάνεια. Όσο τα επιτόκια είναι χαμηλά, οι περισσότερες εταιρείες θα μπορέσουν να συνεχίσουν αυτή την πρακτική, αλλά εάν αυξηθούν τα επιτόκια, όπως αναμένεται, για να διατηρηθεί ο πληθωρισμός υπό έλεγχο, αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει ένα ντόμινο αθέτησης υποχρεώσεων – φούσκα – ιδίως αν συμπέσει με την επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας που αναμένεται να ξεκινήσει μεταξύ 2020 και 2022. Τα επιτόκια αυξάνονται καθώς ο κύκλος εργασίας μειώνεται: οι εταιρείες δεν μπορούν να πληρώσουν όλα τα χρέη τους ή να πάρουν νέα δάνεια για να πληρώσουν τα παλιά.

Αυτό δεν είναι μόνο ένα αμερικανικό πρόβλημα. Αν και η ινδική και ιδιαίτερα η κινεζική οικονομική ανάπτυξη υπήρξε αστρονομική, η Κίνα επιβραδύνεται και αρχίζει να δείχνει σημάδια ότι ενδέχεται να αντιμετωπίσει συντριβή χρηματιστηριακών αγορών και η Ινδία αντιμετωπίζει ένα είδος νομισματικών προβλημάτων που θα μπορούσαν σύντομα να σταματήσουν την ανάπτυξή της.

Από την ίδια του τη φύση, ο καπιταλισμός δημιουργεί φούσκες και μπαίνει συνεχώς στο μονοπάτι της οικονομικής κατάρρευσης. Ωστόσο, αυτές οι καταρρεύσεις μπορεί να είναι πλέον  πολύ δύσκολο να προβλεφθούν. Ένα από τα καλύτερα αναδρομικά μοντέλα μέχρι σήμερα που παρέχουν μια μακροπρόθεσμη εικόνα αυτών των κύκλων συσσώρευσης, το οποίο επεξεργάστηκε ο θεωρητικός των παγκόσμιων συστημάτων Giovanni Arrighi, ήδη υστερεί στις προβλέψεις του. Ο Arrighi παρατηρεί μια εκθετική επιτάχυνση της συχνότητας των παρελθουσών κρίσεων: καθώς ο καπιταλισμός αυξάνεται εκθετικά, το κεφάλαιο συσσωρεύεται και καταρρέει όλο και πιο γρήγορα. Ωστόσο, για να διατηρηθεί η γεωμετρική ακρίβειά του, η μεγάλη ύφεση του 2008 θα έπρεπε να ήταν η τερματική κρίση του αμερικανικού κύκλου συσσώρευσης. Παρόλο που, ως ένα βαθμό, η ύφεση έχει απλά αναβληθεί και δεν έχει ξεπεραστεί πλήρως, η φαινομενική ανάκαμψη εξακολουθεί να σπάει το πρότυπο παρελθόντων μεταβάσεων από τον έναν κύκλο στον άλλο.

Μέρος αυτού εξηγείται από την αυξανόμενη νοημοσύνη και την θεσμική πολυπλοκότητα του καπιταλισμού, δηλαδή από τον αυξανόμενο ρόλο του κρατικού σχεδιασμού στην οικονομία και από τις όλο και πιο ισχυρές και στιβαρές κρατικές οικονομικές παρεμβάσεις. Αυτό αντικρούει τους νεομαρξιστές που εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία για να ανακοινώσουν την απαξίωση του κράτους, ανεξάρτητα από το πόσες φορές έχουν αποδειχθεί πως κάνουν λάθος.

Το NewDeal του FDR, μια σημαντική επένδυση κρατικών χρημάτων σε δημόσια έργα για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, επέτρεψε στις ΗΠΑ να βγουν από τη Μεγάλη Ύφεση πριν από τους Ευρωπαίους, καθιστώντας την οικονομικό σωτήρα της κατεστραμμένης από το πόλεμο Ευρώπης και της Ασίας και, ως εκ τούτου, αρχιτέκτονα του επόμενου κύκλου συσσώρευσης. Οι τεράστιες κυβερνητικές δαπάνες ως ένα σταθερό οικονομικό κίνητρο αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα του αμερικανικού συστήματος που συνδέεται με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ και ένα παγκόσμιο δίκτυο κεντρικών τραπεζών και νομισματικών ιδρυμάτων που διατηρούν τον πληθωρισμό εντός αποδεκτών ορίων και διασώζουν ιδιωτικές τράπεζες ή μικρότερες κυβερνήσεις που αποτυγχάνουν.

Παραδόξως, όλο αυτό το καθεστώς οικονομικής σταθερότητας βασίζεται στο χρέος. Για να μην καταρρεύσει ο καπιταλισμός, οι ΗΠΑ και πολλά άλλα κράτη δαπανούν συστηματικά πολύ περισσότερα χρήματα από όσα έχουν στην πραγματικότητα. Το έλλειμμα των ΗΠΑ – το ποσό δηλαδή που δαπανούν κάθε χρόνο πέρα ​​από τα πραγματικά τους έσοδα– είναι σήμερα περισσότερο από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, και το συνολικό χρέος είναι πλέον 21 τρισεκατομμύρια δολάρια, μεγαλύτερο από το ΑΕΠ ( την συνολική παραγωγή της αμερικανικής οικονομίας).  Η κυβέρνηση θα καταβάλει φέτος εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια για τους πιστωτές της.

Ωστόσο, το σύστημα δεν είναι τόσο ασταθές όσο φαίνεται. Από καπιταλιστική άποψη, είναι αρκετά καλά οργανωμένο (αν και, σε αντίθεση με την ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς, εξαρτάται εξ ολοκλήρου από το κράτος). Περίπου το ένα τρίτο του χρέους είναι προς άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες, κυρίως την Κοινωνική Ασφάλιση. Αυτή η πρακτική ενός κρατικού δανεισμού από μόνη της σταθεροποιεί ένα τεράστιο κομμάτι του χρέους, διατηρώντας το έξω από τα χέρια ιδιωτών πιστωτών που θα μπορούσαν να εξαργυρώσουν ομόλογα ή να σταματήσουν να δίνουν δάνεια. Δίνει επίσης στους καπιταλιστές μια διαβεβαίωση: αν οι ΗΠΑ αθετήσουν το χρέος τους, μπορούν να επιλέξουν να χρεοκοπήσουν πρώτα τους δικούς τους απλούς πολίτες, επομένως αυτοί που θα υποφέρουν είναι οι ηλικιωμένοι συνταξιούχοι και όχι οι επενδυτές. Αυτό είναι παρόμοιο με αυτό που σημειώθηκε πρόσφατα στο Πουέρτο Ρίκο.

Περίπου το ένα τέταρτο του χρέους ανήκει σε αμοιβαία κεφάλαια, σε τράπεζες, σε ασφαλιστικές εταιρείες και σε άλλους ιδιώτες επενδυτές και πάνω από το ένα τρίτο κατέχεται από ξένες κυβερνήσεις, κυρίως από την Κίνα και την Ιαπωνία. Τόσο ο ιδιώτης όσο και ο ξένος κρατικός επενδυτής αγοράζουν το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ επειδή θεωρείται ένα σίγουρο στοίχημα. Όποιος έχει πολλά μετρητά στο χέρι, πιθανότατα θέλει να τοποθετήσει ένα σημαντικό μέρος αυτών των μετρητών σε μια ασφαλή επένδυση που θα αποφέρει συνεχώς μετριοπαθείς αλλά ασφαλείς πληρωμές τόκων. Αλλά αυτό λέει πολύ λίγα για τα μαθηματικά αυτού του στοιχήματος. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πώς οι ΗΠΑ θα μπορούσαν ποτέ να πληρώσουν το χρέος τους χωρίς να υποτιμήσουν μαζικά το νόμισμά τους και έτσι να καταστρέψουν την παγκόσμια οικονομία. Και όσο περισσότερο αυξάνεται το χρέος, τόσο περισσότερο αυξάνεται ο τόκος, έως ότου οι οφειλόμενοι τόκοι υπερβούν την ικανότητα του προϋπολογισμού των ΗΠΑ να τους πληρώσει.

Βασικά, η ευνοϊκή αξιολόγηση του χρέους των ΗΠΑ σημαίνει μόνο ότι στο πλαίσιο του σημερινού παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, οι επενδυτές δεν μπορούν να διανοηθούν ότι οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να καταβάλλουν τόκους για τα χρέη τους. Αλλά ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί η αθέτηση υποχρεώσεων είναι αν οι επενδυτές και οι ξένες κυβερνήσεις συνεχίσουν να δανείζουν τις ΗΠΑ με αυξανόμενα χρηματικά ποσά για πάντα. Και η Κίνα και η Ιαπωνία (οι δύο μεγαλύτεροι δανειστές) έχουν επιβραδύνει την αγορά τους αμερικανικού χρέους, ενώ η Ρωσία ξεφορτώθηκε πρόσφατα το σχετικά μικρό δικό της μερίδιό.

Η καπιταλιστική κρίση συνδέεται συχνά με τον πόλεμο, καθώς τα εθνικά-κράτη παλεύουν για τον έλεγχο του παγκόσμιου συστήματος. Ο πόλεμος είναι επίσης χρήσιμος για τον καπιταλισμό, διότι καταστρέφει μια τεράστια ποσότητα πλεονάζουσας αξίας, καθαρίζοντας το πεδίο για νέες επενδύσεις. Αυτός είναι βασικά ένας τρόπος σωτηρίας του καπιταλισμού από τον εαυτό του. Το οικονομικό σύστημα δημιουργεί συνεχώς μια εκθετικά αυξανόμενη ποσότητα κεφαλαίου, μέχρι να έχει περισσότερα από όσα μπορεί να επενδύσει. Αυτή η αφθονία –που δεν είναι ανθρώπινη αφθονία, αλλά μια καθαρά μαθηματική αφθονία, καθώς οι άνθρωποι εξακολουθούν να λιμοκτονούν ακόμη και σε αυτή τη Χρυσή Περίοδο– απειλεί να καταστρέψει τη σωρευτική αξία όλων των κεφαλαίων. Έτσι ένα μέρος από αυτό καταστρέφεται μέσω του πολέμου, όσοι στοιχηματίζουν στην χαμένη πλευρά απομακρύνονται από το παιχνίδι και οι άλλοι συνεχίζουν.

Ωστόσο, από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν υπήρξε άμεσος πόλεμος μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, σε μεγάλο βαθμό λόγω της αρχής της Αμοιβαίας Διασφάλισης Καταστροφής που έφεραν τα πυρηνικά όπλα. Η τεχνολογική πρόοδος του πολέμου έχει υπερβεί τη χρησιμότητά του ως πολιτικό εργαλείο, εκτός μόνο από τους μικρότερους πολέμους μέσω τρίτων.

Ωστόσο, σε μια οικονομία που βασίζεται στο χρέος, είναι δυνατόν να καταστραφεί ένα τεράστιο ποσό της πλεονάζουσας αξίας δίχως πόλεμο. Η κατάργηση του αμερικανικού χρέους θα έβλαπτε τις κυβερνήσεις της Ιαπωνίας και της Κίνας και συνεπώς τις οικονομίες τους, θα κατέστρεφε πολλά τραπεζικά και αμοιβαία κεφάλαια και θα άφηνε το μεγαλύτερο μέρος της αμερικανικής εργατικής τάξης χωρίς ιατρική περίθαλψη ή συνταξιοδοτικές παροχές.

Σε αυτή την περίπτωση, εκτός αν ξέσπαγε επανάσταση, μια ισχυρή οικονομία ικανή για υψηλό βαθμό βιομηχανικής παραγωγής, ρευστό κεφάλαιο για τις απαραίτητες επενδύσεις και δάνεια θα μάζευε τα κομμάτια ξεκινώντας έναν νέο κύκλο συσσώρευσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ή η Κίνα μπορεί να είναι σε τέτοια θέση. Η πρώτη, διότι η πολιτική της για μη- ελλειμματικές δαπάνες της δίνει ένα μέτρο προστασίας και μπορεί να την ξεχωρίσει ως μοντέλο υπεύθυνης οικονομικής πολιτικής, αν το μοντέλο των ΗΠΑ καταρρεύσει μαζικά. Η δεύτερη λόγω της μεγαλύτερης κυβερνητικής ικανότητάς της να προσαρμόζει ολόκληρη την οικονομία με τεχνοκρατικό τρόπο αλλά και λόγω των τεράστιων βιομηχανικών δυνατοτήτων της.

Ανάλογα με το πόσο μεγάλο είναι το πολιτικό χάος της κατάρρευσης και την ικανότητά τους να προβάλουν στρατιωτική ισχύ, οι νέοι παγκόσμιοι ηγέτες θα επιδιορθώσουν και θα ανοικοδομήσουν οποιεσδήποτε θεσμικές συνιστώσες του σημερινού συστήματος θεωρούν πιο χρήσιμες στα στρατηγικά τους σχέδια, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ο ΟΗΕ. Στην άλλη περίπτωση, αν οι συγκρούσεις εξελιχθούν σε οριστικές ρήξεις με την παλιά αρχιτεκτονική του συστήματος – θα πρέπει να εξαντλήσουν την πολιτική επιρροή τους για να φέρουν αρκετούς παίκτες στο τραπέζι και να δημιουργήσουν ένα νέο συγκρότημα παγκόσμιων θεσμών.

Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα. Για να συνεχιστεί ο καπιταλισμός, ο νέος κύκλος συσσώρευσης μετά την επόμενη κατάρρευση θα πρέπει να είναι εκθετικά μεγαλύτερος από αυτόν που είχε προηγηθεί. Αυτό φαίνεται να είναι ένα από τα λιγότερο μεταβλητά χαρακτηριστικά του ιστορικού μοντέλου του παιχνιδιού. Από τη φύση του, το ποσό του κεφαλαίου που πρόκειται να επενδυθεί αυξάνεται συνεχώς. Αυτό εξηγεί την ιστορική διακύμανση μεταξύ περιόδων γεωγραφικής επέκτασης, όταν νέα εδάφη έρχονται σε επαφή με τον καπιταλισμό μέσω μιας βασικής σχέσης που χαρακτηρίζεται καλύτερα ως πρωταρχική συσσώρευση κάτω από κάποιο είδος αποικιακού ελέγχου και περιόδους εντατικοποίησης, όταν οι κάτοικοι των ζωνών που αποικίστηκαν κατά την προγενέστερη περίοδο είναι πιο ενταγμένοι και αναπαράγονται ως καπιταλιστικά υποκείμενα, όχι μόνο με την καταναγκαστική εργασία -ώστε να παράγουν πρώτες ύλες για μακρινές αγορές και να αγοράζουν ένα μικρό μέρος της πλεονάζουσας παραγωγής από τη μητρόπολη-, αλλά να ζουν, να αναπνέουν και να τρώνε καπιταλισμό, να γίνουν καπιταλιστές και μισθωτοί εργαζόμενοι οι ίδιοι.

Ο «αμερικανικός αιώνας» είδε την εντατικοποίηση της καπιταλιστικής σχέσης στο σύνολο της περιοχής που τέθηκε υπό τον έλεγχο του κεφαλαίου κατά τη διάρκεια του βρετανικού κύκλου, η οποία ήταν ουσιαστικά ολόκληρος ο κόσμος. Δεν υπάρχει άλλη επίγεια γεωγραφία ώστε ένας μελλοντικός κύκλος συσσώρευσης να επεκταθεί. Σίγουρα, η Ινδική οικονομία εξακολουθεί να αναπτύσσεται και οι Κινέζοι κρατικοί καπιταλιστές περνούν από την Αφρική, την Ωκεανία και την Καραϊβική, συμμετέχοντας σε ένα είδος δανεισμού για την απόκτηση υποδομών που η Παγκόσμια Τράπεζα δημιούργησε στη δεκαετία του 1970 και του ’80, ενώ η Google και μερικές άλλες εταιρείες κάνουν διστακτική είσοδο στην Αφρική για να ενθαρρύνουν μια λειτουργική οικονομία υψηλής τεχνολογίας εκεί. Αλλά αυτοί οι λεγόμενοι υπανάπτυκτοι πληθυσμοί είναι μικρότεροι και όχι μεγαλύτεροι από τους πληθυσμούς της Βόρειας και Νότιας Αμερικής, της Ευρώπης, της Ασίας και της Αυστραλίας, όπου η καπιταλιστική ανάπτυξη φτάνει σε σημείο κορεσμού. Πιο απλά, το επόμενο έδαφος για την καπιταλιστική επέκταση θα πρέπει να είναι μεγαλύτερο για να φιλοξενήσει τον επόμενο κύκλο.

Αυτός ο γρίφος είναι που οδήγησε στην πρόβλεψη ενός «Στοιχήματος για το Μέλλον» και στην «Εξωγήινη Εκμετάλλευση» πως η επόμενη επέκταση θα είναι εξωπλανητική, στο φεγγάρι, την ζώνη των αστεροειδών, και τελικά στον Άρη. Πολλοί από τους πιο έξυπνους καπιταλιστές σήμερα ασχολούνται με σοβαρές επενδύσεις και σχεδιασμό για να την κάνουν δυνατή. Αλλά μπορούμε να ευχαριστήσουμε τη τύχη μας εδώ στη Γη πως τα τελευταία δύο χρόνια, δεν έχουν κάνει προόδους αρκετά γρήγορα για να σώσουν τον καπιταλισμό από την επικείμενη κατάρρευση του.

Οι επαναχρησιμοποιούμενες ρουκέτες του SpaceX και το σύστημα ανάκτησης των drone παρέχουν ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια για έναν πιθανό εξωγήινο κύκλο συσσώρευσης – φθηνή πρόσβαση στο διάστημα – αλλά κανένα από τα επόμενα κομμάτια δεν έχει υλοποιηθεί. Αυτά περιλαμβάνουν μια επιβατική υπηρεσία πολυτελείας σε τροχιά και τελικά στο φεγγάρι, η οποία ποτέ δεν θα αποτελούσε μείζονα βιομηχανία, αλλά θα συνέβαλε στην εισροή ταμειακών ροών σε ένα κρίσιμο στάδιο  για την ανάπτυξη δυνατοτήτων μεγαλύτερης απόστασης από την Γη, καθώς και την πώληση της επιθυμίας του χώρου  στους υπερ-πλούσιους για να αποσπαστεί ακόμη μεγαλύτερη χρηματοδότηση. Το δεύτερο, πιο σημαντικό κομμάτι είναι οι αστεροειδείς και η σεληνιακή εξόρυξη. Η Ιαπωνία και η NASA, μεταξύ άλλων, βρίσκονται επί του παρόντος στη διαδικασία εναπόθεσης ρομποτικών ανιχνευτών σε αστεροειδείς για να πραγματοποιήσουν χημικές αναλύσεις που θα διευκολύνουν μελλοντικές έρευνες. Όμως, οι ανιχνευτές αυτοί δεν προβλέπονται μέχρι το 2020 και το 2023, αντίστοιχα, ενώ λείπουν και άλλα βήματα προτού αρχίσει η εμπορική εξόρυξη. Χωρίς αυτά τα άλλα κομμάτια, οι φθηνότεροι πύραυλοι συμβάλλουν μόνο στην κερδοφορία μιας πλήρως γεωκεντρικής οικονομικής δραστηριότητας, την εκτόξευση όλο και περισσότερων δορυφόρων.

Υπάρχει, ωστόσο, μια άλλη πιθανή κατεύθυνση για την καπιταλιστική επέκταση. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο Richard Feynman το 1959, «υπάρχει αρκετός χώρος στο πάτο».

Βιο-Οικονομική Επέκταση

Τα επτά δισεκατομμύρια ανθρώπινα όντα στον πλανήτη είναι ένα μικρό κοπάδι, αν κάθε μορφή ζωής και κάθε είδος ζωής μπορεί να ενταχθεί στον καπιταλισμό. Δεν υπάρχει κανένας λόγος μια νέα παραγωγική επέκταση του καπιταλισμού να πρέπει να είναι γεωγραφική, αφού ο καπιταλισμός λειτουργεί σε ένα χώρο ροών, στη διαχείριση των σχέσεων και όχι σε ένα χώρο εκτάσεων που διαχειρίζεται τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Μια βιο-οικονομική επέκταση θα αποτελούσε την εισβολή του καπιταλισμού στις διαδικασίες μέσω των οποίων παράγεται και αναπαράγεται η ίδια η ζωή. Τα προηγούμενα για αυτή τη δραστηριότητα είναι σημαντικά, διότι αντιπροσωπεύουν τις πρώτες εισβολές, αλλά δεν έχουν αναπτυχθεί μέχρι στιγμής, ώστε να προκαλέσουν ένα νέο κύκλο συσσώρευσης. Τέτοια προηγούμενα περιλαμβάνουν, την παραγωγή της βιολογικής ζωής, γενετική μηχανική, την αναπαραγωγή της ανθρώπινης ζωής και τις τεχνολογίες κοινωνικής δικτύωσης. Οι πρώτες επέτρεψαν σε λίγες εταιρείες να κάνουν πολλά χρήματα, αλλά δεν ήταν τρομερά αποτελεσματικές και εξακολουθούν να απέχουν πολύ από τη δυναμική του να αλλάξουν τη σχέση μας με την παραγωγή τροφίμων, τις ασθένειες και άλλους τομείς παρέμβασης. Από την άλλη οι τεχνολογίες κοινωνικής δικτύωσης έχουν παράγει μαζική αποχαύνωση και απείρως βελτιωμένες τεχνικές κοινωνικού ελέγχου, αλλά εξακολουθούν να μετρούνται με τα διαφημιστικά δολάρια που παράγουν από την πώληση πραγματικών αγαθών, ένας τεταρτογενής τομέας παρά μια οικονομία από μόνη της.

Μια βιο-οικονομική επέκταση θα είχε ως αποτέλεσμα την κερδοφορία από τις πλανητικές διαδικασίες που, μόλις ενταχθούν σε μα καπιταλιστική λογική, θα μπορούσαν να αναλυθούν ως «αναπαραγωγικές»· οι βιολογικές διεργασίες που είναι συνεχώς αντικείμενο εκμετάλλευσης μέσω της πρωταρχικής συσσώρευσης αλλά δεν έχουν ακόμη ενταχθεί σε καπιταλιστική αρχιτεκτονική· οι οργανικές χημικές διεργασίες που αποτελούν τη συνεχή εξέλιξη της ζωής· και οι κοινωνικές διαδικασίες που ομαδοποιούνται κάτω από το χαρακτηρισμό του «ελεύθερου χρόνου» που έως τώρα τις έχει εκμεταλλευτεί αδέξια ο καταναλωτισμός. Οι στοιχειώδεις αρχές των κερδοσκοπικών μοντέλων που στοχεύουν τα τρία πρώτα μπορούν να βρεθούν στο εμπόριο άνθρακα, στις θεραπείες γονιμότητας και στη γονιδιακή θεραπεία, αντίστοιχα.

Κατά τις επόμενες δύο δεκαετίες, αυτοί οι τομείς θα μπορούσαν να επεκταθούν με τους ακόλουθους τρόπους:

• Η ανάπτυξη τροχιακών ανακλαστήρων ή άλλων συσκευών για τη μείωση και στη συνέχεια την μικρο-ρύθμιση της ποσότητας ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει στον πλανήτη. Μαζί με την αύξηση των τεχνολογιών δέσμευσης διοξειδίου του άνθρακα, αυτό θα μπορούσε να επιτρέψει τον επιχειρηματικό μηχανικό έλεγχο του κλίματος, όχι ως βιόσφαιρα εντός της οποίας λαμβάνει χώρα η οικονομία, αλλά ως ένα άλλο πεδίο οικονομικής εκμετάλλευσης.

• Η χρήση της κλωνοποίησης για την πρόληψη της εξαφάνισης οικονομικά χρήσιμων ειδών. Μαζί με ένα συνολικό απόθεμα βιοποικιλότητας που ρυθμίζεται από Τεχνητή Νοημοσύνη που μπορεί να αναπτύξει drones και γενετικά κωδικοποιημένα nanobots ικανά να εντοπίσουν και να καταστρέψουν μέλη στοχευόμενων ειδών, αυτό θα μπορούσε θεωρητικά να επιτρέψει τον ολικό ορθολογικό έλεγχο όλων των οικοσυστημάτων, σύμφωνα με τις παραμέτρους και τους στόχους που θέτει η κάθε κοινοπραξία εταιρειών και κυβερνήσεων που κατέχουν την τεχνολογία και επιβλέπουν τις διαδικασίες.

• Η κατασκευή νανο-υλικών φτιαγμένων κατά παραγγελία και η χρήση γενετικά τροποποιημένων ζώων/εργοστασίων για την παραγωγή σύνθετων οργανικών ενώσεων. Αυτό θα εξαλείψει την έννοια των «φυσικών πόρων» μετατρέποντας τα πρώτες ύλες σε ένα βιομηχανικό προϊόν που δεν συνδέεται με φυσικά όρια.

• Η ανάπτυξη της νανο-ιατρικής και της γονιδιακής θεραπείας για την περαιτέρω απομάκρυνση της ανθρώπινης ζωής από τα καπρίτσια του θανάτου και των ασθενειών, οι οποίες επηρεάζουν αρνητικά την ανθρώπινη παραγωγικότητα. Ο θάνατος ιδιαίτερα είναι πρόβλημα, καθώς επιτρέπει στους ανθρώπους να ξεφύγουν για πάντα από την κυριαρχία.

• Μια μετατόπιση από την μονοκαλλιέργεια ανοικτού πεδίου σε ένα αποκεντρωμένο μοντέλο ολικού ελέγχου της γεωργίας που βασίζεται στην παραγωγή θερμοκηπίου και στην υδροπονία, όπου η παραγωγή τροφίμων λαμβάνει χώρα σε ένα κατασκευασμένο περιβάλλον το οποίο ελέγχεται πλήρως ανάλογα με το φως, τη θερμότητα, την ατμόσφαιρα, το νερό και τα θρεπτικά στοιχεία, απομακρυνόμενη από την γεωργία της Πράσινης Επανάστασης που επιχείρησε να πραγματοποιήσει την παραγωγή τροφίμων τροποποιώντας βιομηχανικά το φυσικό περιβάλλον. Η αποκεντρωμένη γεωργία θα είναι πιο ενεργειακά αποδοτική, μειώνοντας την εξάρτηση από τη μεταφορά μεγάλων αποστάσεων και τα βαριά μηχανήματα και προσωρινά θα επιτρέψει την αύξηση της απασχόλησης και των επενδύσεων ως γεωργικής γης – το 40% της επιφάνειας του πλανήτη – επανασχεδιάζεται και ενδεχομένως επανεντάσσεται στον αστικό ιστό.

Η κεφαλαιοποίηση των κοινωνικών διαδικασιών μπορεί να προχωρήσει μέσα από την επέκταση των θεραπευτικών, ψυχαγωγικών, σεξοεπιδραστικών, ψυχαγωγικών οικονομιών και την αλγοριθμική παρακολούθηση και οργάνωση τους. Αυτό θα συνεπαγόταν την πλήρη κατάκτηση και την κατάργηση τελικά – αυτής της μερικής νίκης που κερδήθηκε μέσα από αιώνες εργατικών αγώνων-, του «ελεύθερου χρόνου».

Μια φορά κι έναν καιρό, οι καπιταλιστές ήταν μόνο σε θέση να εκτιμήσουν την παραγωγική αξία των υποτελών τους, τους οποίους θεωρούσαν είτε δούλους είτε μηχανήματα, ανάλογα με το πόσο προοδευτικοί ήταν. Η αντίσταση των υπό εκμετάλλευση τάξεων απέτυχε να καταργήσει αυτή τη σχέση, αλλά κατάφερε να κερδίσει ένα χώρο ελευθερίας. Η επίτευξη υψηλότερων μισθών ήταν πάνω από όλα η επίτευξη του «ελεύθερου χρόνου». Οι εργάτες δεν ήθελαν υψηλότερους μισθούς για τις ίδιες 12 ή 14 ώρες εργασίας την ημέρα· αυτό το άφησαν για τις επαγγελματικές τάξεις, όπως οι δικηγόροι και οι γιατροί, των οποίων η αίσθηση της αυτοεκτίμησης προέρχεται εξ ολοκλήρου από την αξία τους στην αγορά. Ήθελαν να είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους πιο εύκολα, προκειμένου να διατηρήσουν ένα μέρος της ζωής τους για τη δική τους απόλαυση. Η αντίθεση ανάμεσα στη ζωή και την εργασία δεν μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρη.

Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να καταλήξει σε καμία αυτονομία, ούτε σε απελευθερωμένο χώρο, αλλά ούτε και θα μπορούσε να ξεπεράσει την αντίσταση των εκμεταλλευόμενων. Για έναν αιώνα, η στρατηγική του δέσμευση στον ελεύθερο χρόνο ήταν να παράγει εναλλακτικές εμπορικές δραστηριότητες για να αξιοποιήσει τις επιλογές που έκαναν οι άνθρωποι ενώ δεν εργάζονταν. Ο ελεύθερος χρόνος ήταν ακόμα ελεύθερος, αλλά αν οι καπιταλιστές και οι κρατικοί σχεδιαστές μπορούσαν να υποβαθμίσουν τη φαντασία και το κοινωνικό τοπίο σε βαθμό που οι άνθρωποι να είναι πιο πιθανό να επιλέξουν τις καταναλωτικές δραστηριότητες έναντι μη- εγχρήματων μορφών παιχνιδιού και χαλάρωσης, τότε όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα παραμείνουν συνδεδεμένοι με τις  καπιταλιστικές σχέσεις με έναν τρόπο που δημιουργεί τεχνητές επιθυμίες, και έτσι στηρίζει νέους παραγωγικούς τομείς.

Οι κοινόχρηστοι χώροι και τα «κοινά» ασφαλτοστρώθηκαν, η κομματική πολιτική και η κρατική καταστολή οδήγησαν στην πτώση των εργατικών κέντρων, τα πεζοδρόμια και οι πλατείες απορροφήθηκαν ως χώροι εστιατορίων, ο καναπές μπροστά από το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση αντικατέστησε τη βεράντα ή τις καρέκλες και τα παγκάκια κατευθείαν στο δρόμο, οι κοινόχρηστοι χώροι ράψιμου ρούχων και πλύσης αντικαταστάθηκαν από μηχανές, οι αθλητικοί αγώνες έγιναν επαγγελματικοί και εμπορευματοποιήθηκαν, τα μπαρ αντικατέστησαν το ποτό στο δάσος ή στα πάρκα, οι βόλτες στα βουνά έδωσαν τη θέση τους σε εξειδικευμένα αθλήματα που βασίζονται στην απόκτηση ακριβών εργαλείων, τα πλαστικά και αργότερα τα ηλεκτρονικά τερατουργήματα εξαφάνισαν τα απλά, όλο φαντασία και εκπαιδευτική συνεισφορά ξύλινα παιχνίδια που οι θείοι θα σκάλιζαν για τους ανιψιούς και τις ανιψιές τους και τα απλά ξύλα που τα παιδιά έπαιρναν από το έδαφος και τα μετέτρεπαν σε εκατομμύρια διαφορετικά πράγματα ανάλογα με τις φανταστικές και αμοιβαία αναγνωρισμένες ανάγκες τους.

Οι καπιταλιστικές εισβολές στον ελεύθερο χρόνο απαιτούσαν διαφήμιση, η οποία έλαβε τη μορφή μιας όλο και πιο επιθετικής, πανταχού παρούσας έκκλησης για προσοχή, την απόσπαση δηλαδή από τις μη κερδοσκοπικές δυνατότητες μέσα στα όρια του ελεύθερου χρόνου, αντικείμενο μειούμενων αποδόσεων, καθώς οι στόχοι της διαφήμισης έγιναν όλο και πιο επιθετικοί, κυνικοί, εκλεπτυσμένοι, κορεσμένοι ή εγωκεντρικοί. Η διαρκώς μειούμενη αποτελεσματικότητα της διαφήμισης αποκαλύπτει ότι ο ελεύθερος χρόνος εξακολουθεί να προσφέρει στους ανθρώπους μια επιλογή. Παρόλα αυτά οι καπιταλιστές κερδίζουν συντριπτικά σε αυτόν τον διαρκή ανταγωνισμό τους με την αδιαμεσολάβητη φύση, τη φαντασία και την κοινωνικότητα (εδώ το αυτόματο λεξικό μου πηδάει με μια κοφτερή κόκκινη γραμμή για να μου πει ότι το «αδιαμεσολάβητο» δεν υπάρχει σαν λέξη). Συνάμα η καταναλωτική οικονομία είναι εξαιρετικά επικερδής και γίνεται όλο και περισσότερο όσο περνάει ο καιρός. Παρά την μείωση της αποτελεσματικότητας της διαφήμισης, όσοι βρίσκονται στην εξουσία συνεχίζουν να επιδιώκουν να μην έχουμε καμιά επιλογή που να έχει νόημα.

Ας είναι λοιπόν: στη νέα οικονομία δεν υπάρχει πλέον διάκριση μεταξύ χρόνου εργασίας και ελεύθερου χρόνου ή ακόμα και του χρόνου παραγωγής και του χρόνου κατανάλωσης· αντίθετα, όλος ο βιωμένος χρόνος απορροφάται σε μια ενοποιημένη καπιταλιστική λογική που οδηγεί σε μια ποιοτική πρόοδο την παραγωγή υποκειμενικότητας. Με την έλευση του κινητού τηλεφώνου, οι εργαζόμενοι είναι πάντα σε ετοιμότητα, αλλά οι κοινωνικές τεχνολογίες που έχουν δημιουργηθεί πρόσφατα ή περιμένουν λίγο πέρα από τον ορατό ορίζοντα σηματοδοτούν το επίπεδο όπου ολόκληρος ο χρόνος που ζούμε είναι αντικείμενο επιτήρησης, εμπορευματοποίησης και εκμετάλλευσης. Ενώ πριν οι πληροφορίες σχετικά με τους καταναλωτές μπορούσαν να πωληθούν σε διαφημιστές οι οποίοι θα μπορούσαν να βγάλουν λεφτά με το να πείσουν τους πολίτες να αγοράσουν υλικά αγαθά, με ολόκληρη την οικονομική αλυσίδα να εξαρτάται από την πώληση ενός κατασκευαστικού αγαθού στο τέλος, έχουμε δει ένα ποιοτικό άλμα στο οποίο τα δεδομένα έχουν καταστεί πόρος με εγγενή αξία (βλέπε bitcoin). Για να διατηρήσουμε την ιδιότητά μας ως κοινωνικά όντα πρέπει να προσφέρουμε όλες τις διαδικασίες κοινωνικοποίησης μας σε ψηφιακούς μηχανισμούς που εξορύσσουν τη δραστηριότητά μας για την παραγωγή δεδομένων.

Πριν, μπορούσες να είσαι ακόμα κοινωνικός άνθρωπος αν έπαιζες ποδόσφαιρο στο πάρκο, καλούσες τους ανθρώπους για φαγητό ή να κάνετε μαζί κάμπινγκ στο δάσος αντί να αγοράσεις εισιτήρια για το ποδοσφαιρικό παιχνίδι, να συναντηθείτε σε ένα μπαρ ή να κάνετε bungee jumping. Σήμερα, είσαι κοινωνικός παρίας όπως και εκτός εργασίας αν δεν έχεις smartphone, δεν έχεις Facebook ή Instagram, δεν έχεις GPS και δεν χρησιμοποιείς όποιο ανόητο app είναι αυτό που σου δίνει τη δυνατότητα να προσκαλείς ανθρώπους σε γεγονότα.

Δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα να περνάς ελεύθερο χρόνο στο δάσος ως μη εμπορική δραστηριότητα όταν οι κινήσεις σου εντοπίζονται στο GPS, επιτρέποντας στις σχετικές οντότητες να αποδίδουν αξία σε φυσικά πάρκα ή να σχεδιάσουν την εμπορική εκμετάλλευση αυτού του χώρου.

Ο Nixon μας έβγαλε από το Χρυσό Κανόνα για να επιτρέψει στην οικονομική επέκταση να συνεχιστεί ανεξέλεγκτα. Για να ξανακερδίσει τη σταθερότητα, ο καπιταλισμός μπορεί να σταθεροποιήσει την οικονομική αξία των δεδομένων – σε μία μορφή οικονομίας bit ή κάτι άλλο.

Η κοινωνική οικονομία θα πρέπει να αναπτυχθεί σημαντικά εάν θέλει να επιτρέψει έναν νέο κύκλο καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αν και η προσφορά πρόσβασης στο Διαδίκτυο και τα smartphones σε μια παγκόσμια πλειοψηφία είναι ασφαλώς απαραίτητη προϋπόθεση, αυτή καθ’ εαυτή δεν επαρκεί για να αποτελέσει μια βιομηχανική επέκταση . Θυμηθείτε ότι η οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ στη μεταπολεμική περίοδο βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στο να πάρει ο καθένας αυτοκίνητο, και όλοι η μεσαία τάξη ένα σπίτι στα προάστια. Σε σύγκριση με τα σπίτια και τα αυτοκίνητα, τα τηλέφωνα είναι αρκετά φτηνές συσκευές για να αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά μιας βιομηχανικής επέκτασης, δεδομένου ότι κάθε κύκλος πρέπει να είναι εκθετικά μεγαλύτερος από τη βιομηχανική και οικονομική επέκταση που επετεύχθη στον κύκλο που προηγήθηκε.

Ο χώρος για την ανάπτυξη στην κοινωνική οικονομία θα πρέπει να περιλαμβάνει μια περαιτέρω ενοποίηση της παρακολούθησης της ζωτικής σημασίας δραστηριότητας των ανθρώπων και της αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού τους, έτσι ώστε η επιτήρηση να μην περιορίζεται στον εντοπισμό της εγκληματικής συμπεριφοράς ή στον εντοπισμό των προϊόντων προς διαφήμιση, αλλά να συλλαμβάνει τα πάντα με μια οικονομική λογική, καλώντας έτσι τους ανθρώπους να εκφραστούν ή να συνεισφέρουν τη δημιουργικότητά τους στην στολισμό των εικονικών και κοινωνικών χώρων – επιτρέποντας σε όλους να είναι «επηρεαστές» (influencers) κατά κάποιο τρόπο. Θα περιλαμβάνει επίσης την ανέλιξη του crowd-sourcing σε κυρίαρχο παραγωγικό μοντέλο, εκμεταλλευόμενο τη συνολική συνδεσιμότητα για να αντιμετωπίζει τον πληθυσμό ως μια μόνιμα διαθέσιμη ομάδα εργασίας έτοιμη να αφιερωθεί στην επίλυση του ενός ή του άλλου προβλήματος, συχνά χωρίς αμοιβή σε αντάλλαγμα. Θα υπάρξει επίσης μια εκθετική ανάπτυξη θεραπευτικών, ψυχαγωγικών, σεξο-συναισθηματικών, γαστρονομικών, ταξιδιωτικών, ιατρικών, σχεδιαστικών οικονομιών σε μια συγχωνευμένη οικονομία ποιότητας ζωής ικανή να δημιουργήσει τα εκατοντάδες εκατομμύρια προφίλ απασχόλησης που θα αντικαταστήσουν εκείνα που η Τεχνητή Νοημοσύνη και η ρομποτοποίηση θα καταστήσουν παρωχημένα στον τομέα της μεταποίησης, των τηλεπικοινωνιών, του λιανικού εμπορίου, του σχεδιασμού και της αρχιτεκτονικής, των εργασιών καθαρισμού και υγιεινής και ενδεχομένως της μεταφοράς και παράδοσης, των εργασιών γραφείου, της λογιστικής και της γραμματείας, των διατομεακών, εποπτικών και διευθυντικών θέσεων, τις κατασκευές, την παρακολούθηση και την ασφάλεια.

Ο τομέας της ποιότητας ζωής θα αντισταθμίσει τη δυστυχία και την αλλοτρίωση της καπιταλιστικής ζωής μέσα από μια συνολικά κατασκευασμένη κοινωνικότητα. Ο καθένας θα είναι σε κάποιο είδος θεραπείας, η ανώτερη μεσαία τάξη και  οι ανώτεροι θα έχουν συναισθηματικούς και σωματικούς θεραπευτές, προσωπικούς εκπαιδευτές και συμβούλους διατροφής· θα τρώνε πολύ πιο συχνά από ότι μαγειρεύουν στο σπίτι και η ζωή τους θα περιστρέφεται σε μεγάλο βαθμό γύρω από δραστηριότητες αναψυχής. Οι επισφαλείς θα λειτουργούν όχι μόνο σε εστιατόρια και πωλήσεις, αλλά και σε μια διευρυνόμενη βιομηχανία σεξουαλικής εργασίας που διακρίνεται από άλλες μορφές απασχόλησης με ολοένα και πιο θολά σύνορα, ή αλλιώς ως εκπαιδευτές γιόγκα, οδηγοί για ακραία αθλήματα και περιπετειώδη τουρισμό, βοηθοί ή συμπληρώματα για εμπορευματοποιημένο LARPing, paintball και παρόμοια παιχνίδια. Οι σχεδιαστές και οι προγραμματιστές θα αποτελούν ένα μεγάλο και ιδιαίτερα αμειβόμενο τμήμα της εργατικής τάξης, χαμηλότερο μόνο από τα στελέχη και τους καπιταλιστές, και θα ακολουθούνται διαδοχικά από επαγγελματίες όπως δικηγόρους, γιατρούς, τεχνοκράτες και καθηγητές, μετά αστυνομικούς, νοσηλευτές και άλλους θεραπευτές με ευρύ φάσμα ευθυνών και βαθμών αμοιβής. Πιο χαμηλά στην βαθμίδα θα είναι οι επισφαλείς αλλά καλοπληρωμένοι «δημιουργοί», μετά τα υπόλοιπα επαγγέλματα του μπλε κολάρου, όπως οι ξυλουργοί και οι επισκευαστές που ασχολούνται σε καταστάσεις πολύ μεταβλητές για να χειριστεί μια Τεχνητή Νοημοσύνη, μετά εκπαιδευτικοί και στη συνέχεια ο κύριος όγκος των επισφαλών στην οικονομία ποιότητας ζωής.

Και τί γίνεται με τον Άρη;

Συμπωματικά, οι τεχνολογικοί τομείς – πλανητικοί, βιολογικοί, χημικοί και κοινωνικοί – που θα έπρεπε να προοδεύσουν ώστε να ανοίξουν το δρόμο για μια νέα βιομηχανική επέκταση, είναι οι ίδιοι τομείς που θα πρέπει να προοδεύσουν για να επιτρέψουν μια επακόλουθη εξωπλανητική επέκταση του καπιταλισμού και τον ουσιαστικό αποικισμό του διαστήματος. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό αυτών των τεχνολογιών, σε αντίθεση με τις κύριες τεχνικές παραγωγής και συσσώρευσης που χαρακτηρίζουν τον κύκλο που τελειώνει τώρα, είναι η αποκέντρωσή τους. Με τον ίδιο τρόπο, ο αποικισμός του Άρη, για παράδειγμα, θα απαιτούσε μικρής κλίμακας αποκεντρωμένη τεχνολογία. Δεν μπορούν να μεταφέρουν μεγάλες βιομηχανικές μηχανές. Η αποστολή θα ήταν εφικτή μόνο με nano-robots, 3D εκτυπωτές και αυτοαναπαραγόμενα μηχανήματα. Τα νανο-υλικά που κατασκευάζονται προς παραγγελία θα είναι κρίσιμα για κατασκευές ικανές να αντέξουν ακραία περιβάλλοντα και η κλωνοποίηση σε συνδυασμό με τη γεωργία θερμοκηπίου σε πλήρως ελεγχόμενα περιβάλλοντα θα είναι απαραίτητη για να ξεκινήσει η παραγωγή τροφίμων και η παραγωγή βιόσφαιρας. Επιπλέον, θα είναι αδιανόητη η αποτελεσματική γαιο-διαμόρφωση αν το Κράτος δεν έχει ήδη εμπειρία με τον αποτελεσματικό έλεγχο του κλίματος εδώ στη Γη.

Όσο για τις κοινωνικές τεχνολογίες, ίσως και να είναι η ασφάλεια. Η αποκεντρωμένη τεχνολογία, όπως θα ήταν απαραίτητη για τον εξωγήινο αποικισμό, μπορεί να βοηθήσει στην πολιτική αποκέντρωση. Οποιεσδήποτε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, επιστημονικοί σύλλογοι και κρατικές υπηρεσίες που θα συνεργαστούν για να αποικίσουν τον Άρη ή κάποιο άλλο ουράνιο σώμα, αναμφισβήτητα θα αντιμετωπίσουν, μαζί με χιλιάδες άλλα θέματα τεχνικής, το θέμα του πώς θα διατηρηθεί ο έλεγχος των αποικιών. Η άσκηση στρατιωτικής και γραφειοκρατικής μόχλευσης σε έναν πληθυσμό που βρίσκεται ένα ή περισσότερους μήνες ταξιδιού μακριά δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πεντακόσια χρόνια πριν, οι ευρωπαίοι αποικιοκράτες το πέτυχαν αυτό μέσα από τις κοινωνικές τεχνολογίες του χριστιανισμού και της λευκότητας του δέρματος, αν και όχι χωρίς κάποιες μεγάλες ανταρσίες και λιποταξίες.

Και πάλι, είναι πιο λογικό να αναλύεται η κατάσταση μέσω της οπτικής του κοινωνικού ελέγχου, παρά από την οπτική της συσσώρευσης κεφαλαίου. Ο καπιταλισμός έχει ευνοήσει από παλιά πολύ πιο αναποτελεσματικές, συγκεντρωτικές τεχνικές βιομηχανικής παραγωγής, επειδή το Κράτος δεν διέθετε τις τεχνικές για να διατηρήσει τον έλεγχο σε μια αποκεντρωμένη παραγωγή. Αντί της απλής οργανωτικής επιτροπής του Κεφαλαίου, το Κράτος αντικαθιστά και ενσωματώνει το Κεφάλαιο, γιατί το έδαφος που είναι πραγματικά ελεγχόμενο από το κράτος είναι το μόνο έδαφος στο οποίο μπορεί να λειτουργήσει ο καπιταλισμός. Έτσι, ο αποκεντρωμένος έλεγχος που επιτρέπεται από τις νέες κοινωνικές τεχνολογίες (το διαδίκτυο των πραγμάτων στις οποίες είμαστε τα πρωταρχικά πράγματα) είναι ένα ζωτικό συστατικό της εξωγήινης αποικιοκρατίας.

Η αναγκαιότητα της Κλιματικής Αλλαγής

Οι πρόσφατες αναταράξεις στην Τουρκική οικονομία, οι οποίες σχεδόν βύθισαν την ΕΕ, επιβεβαιώνουν ότι η οικονομική ανάπτυξη που συνεχίζεται σήμερα εξακολουθεί να βασίζεται σε μια μη βιώσιμη οικονομική συσσώρευση. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν έχουν πουθενά στην Ευρώπη να επενδύσουν όλα τα κέρδη τους, για αυτό χρηματοδοτούν ένα τεράστιο κύμα κατασκευών στην Τουρκία, ενώ οι τουρκικές εταιρείες αναπτύσσονται με δανεισμό δολαρίων, εκμεταλλευόμενες το χαμηλό επιτόκιο. Βραχυπρόθεσμα, δωρεάν χρήματα. Όμως, καθώς το αμερικανικό επιτόκιο αυξάνεται, η αξία της τουρκικής λίρας καταρρέει και αφού η τοπική οικονομία δεν είχε ζητήσει ποτέ την κατασκευαστική άνθηση, δεν είχε τα μέσα να πληρώσει όλα τα δάνεια. Τα αποθέματα σε όλες τις μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης μειώθηκαν. Θα μπορούσε να είναι η αρχή της μεγάλης συντριβής. Αλλά το Κατάρ παρενέβη με δάνειο ύψους 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς την Τουρκία, δείχνοντας και πάλι τη σημασία της πολιτικής: μία από τις πρώτες διπλωματικές κινήσεις του Trump στην περιοχή ήταν να φτάσει στη Σαουδική Αραβία και να υποστηρίξει πλήρως τον εξοστρακισμό του Κατάρ από το Βασίλειο. Στη συνέχεια, το Trump μπήκε σε διαμάχη με την Τουρκία και προσπάθησε να βυθίσει την οικονομία της, οπότε το Κατάρ παρεμβαίνει για να τη σώσει, προς το παρόν. Η Merkel, επίσης πρόσφατα εξαπατημένη από τις ΗΠΑ, προσπάθησε να ομαλοποιήσει τις σχέσεις της με την Τουρκία ενώ ήταν ένας από τους βασικούς επικριτές της.

Υπάρχουν παρόμοιες κατασκευαστικές φούσκες στη Βραζιλία, στην Κίνα, στη Σιγκαπούρη. Η επόμενη κρίση θα μπορούσε να ξεκινήσει οπουδήποτε, αλλά σχεδόν σίγουρα θα εξαπλωθεί παντού.

Εάν μια βιο-οικονομική επέκταση είναι ο πιο βιώσιμος τρόπος για τον καπιταλισμό να αποφύγει τις αντιφάσεις του και να συνεχίσει την τρελή καταστροφή του, ποιες πολιτικές στρατηγικές θα επέτρεπαν αυτή την επέκταση; Ορισμένες από τις τεχνολογικές αλλαγές που περιγράφονται παραπάνω συμβαίνουν ήδη, αλλά πολλά βασικά συστατικά απαιτούν μια τόσο δραστική αλλαγή, που θα απαιτούσε στρατηγικό κρατικό σχεδιασμό σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό δεν είναι καλό σημάδι για τον καπιταλισμό, αφού οι παγκόσμιοι θεσμοί για διακρατική συνεργασία βρίσκονται σε χάος, χάρη σε μεγάλο βαθμό στις ακροδεξιές φιγούρες, από τον Netanyahu μέχρι τον Putinκαι στο Trump.

Ο «Πόλεμος Κατά της Τρομοκρατίας» απέτυχε να συσπειρώσει τις παγκόσμιες δυνάμεις και να δημιουργήσει μια νέα εποχή παγκόσμιας συνεργασίας. Επειδή βασίστηκε πολύ στον μηδενικού αθροίσματος οριενταλισμό του Ψυχρού Πολέμου, οδήγησε στη διάβρωση μόνο των παγκόσμιων πολιτικών δομών που διατηρούσαν την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Προς το παρόν, η μόνη βιώσιμη πλατφόρμα από την οποία θα ξεκινήσει ένα νέο σχέδιο διακρατικής συνεργασίας ικανό να αναπτύξει και να διαχειριστεί τις αλλαγές που θα απαιτούσε μια βιο-οικονομική επέκταση του καπιταλισμού μπορεί να βρεθεί στην κλιματική αλλαγή. Η αλλαγή του κλίματος παρέχει μια αφήγηση ενοποιημένων παγκόσμιων συμφερόντων. Κάθε πολιτική εξουσία που ενεργεί στο όνομα της αντιμετώπισης της αλλαγής του κλίματος, μπορεί να ενεργήσει στο όνομα ολόκληρης της ανθρωπότητας: αυτό προσφέρει τη δυνατότητα δημιουργίας ενός ηγεμονικού έργου, όπως και η αφήγηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπόκεινται σε ένα ηγεμονικό έργο μετά τη φρίκη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Οι πολιτικές δομές για διακρατικό συντονισμό και παγκόσμια παρέμβαση θα δικαιολογούσαν τα ολιστικά μέτρα που είναι απαραίτητα για τη σωτηρία ολόκληρης της βιόσφαιρας και θα μπορούσαν επίσης να έχουν ένα δικαιολογημένο καθαρά τεχνοκρατικό χαρακτήρα, δεδομένου ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν παρουσιάσει επιτυχώς την κλιματική αλλαγή ως επιστημονικό και όχι οικονομικό ή πνευματικό ζήτημα.

Η κυριότερη αδυναμία του αμερικανικού συστήματος ήταν ότι ο ΟΗΕ, ως φορέας διαφύλαξης των ανθρωπίνων και κρατικών δικαιωμάτων, δεν μπορούσε παρά να διαμαρτυρηθεί.  Το ΔΝΤ και ο ΠΟΕ, που επέβαλαν από την άλλη κυρώσεις για την πραγματοποίηση τεχνοκρατικών παρεμβάσεων και τη διασφάλιση της οικονομικής τάξης, είχαν σαφώς μισθοφορικό χαρακτήρα, φέρνοντας τον καπιταλισμό ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ  υποτίθεται ότι με την επιρροή της φιλελεύθερης δημοκρατίας αυτά τα δυο θα έπρεπε να καταλήγουν σε μια μορφή αρμονικής σύνθεσης. Κάτω από ένα καθεστώς που καθοδηγείται από τις ανάγκες ανταπόκρισης στην αλλαγή του κλίματος, οι ισχυρές τεχνοκρατικές παρεμβάσεις και η διαφύλαξη των κοινών συμφερόντων θα βρουν την τέλεια σύνθεσή τους. Όσο η κλιματική αλλαγή αντιμετωπίζεται ως καθαρά επιστημονικό ζήτημα, οι απαντήσεις θα πρέπει να είναι συμβατές με τις προϋπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις, τις πηγές χρηματοδότησης και τους ρυθμιστικούς μηχανισμούς μέσω των οποίων πρέπει να πραγματοποιηθούν. Με άλλα λόγια, μια τεχνοκρατική προσέγγιση της αλλαγής του κλίματος δεν θα έθετε σε κίνδυνο τον καπιταλισμό.

Αλλά οι ίδιοι οι καπιταλιστές είναι ανίκανοι να οικοδομήσουν την πλατφόρμα για να καταφέρουν το είδος της συστημικής αλλαγής που χρειάζονται. Οι επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μειώθηκαν κατά 7% το 2017. Η αστάθεια της αγοράς δεν θα παράγει ποτέ τους πόρους που απαιτούνται για τη μετατόπιση φάσης των ενεργειακών τεχνολογιών. Ο φιλελεύθερος καπιταλισμός θα μας άφηνε να τσιγαριζόμαστε– ή μάλλον να βράζουμε – σε μια οικονομία ορυκτών καυσίμων. Η ταχεία μετάβαση σε μια οικονομία της αλλαγής του κλίματος δεν θα είναι δυνατή χωρίς οι περισσότερες μεγάλες κυβερνήσεις να εισάγουν βαθιές πολιτικές αλλαγές και να επιβάλουν νομικά τις επενδύσεις σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας και μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος ως σημαντικό μέρος του συνολικού προϋπολογισμού τους, παράλληλα με την υγειονομική περίθαλψη ή τις στρατιωτικές δαπάνες.

Ο καπιταλισμός αντιμετωπίζει μεγάλη ανάγκη για στρατηγική αλλαγή, για μια κυβερνητική εντολή ικανή να ανακατευθύνει τους κοινωνικούς πόρους σε μια συντονισμένη, μαζική κλίμακα. Αυτό είναι το σημείο, που το ζήτημα των διαφόρων κυβερνητικών μοντέλων καθίσταται εξαιρετικά σημαντικό, καθώς ορισμένοι τύποι κυβέρνησης είναι πιο κατάλληλοι για να κάνουν μια τέτοια μετατόπιση από άλλους και κάποιες πολιτικές τάσεις είναι σε θέση να αδράξουν τη πλατφόρμα της κλιματικής αλλαγής, ενώ άλλες είναι ανίκανες.

Ο φασισμός, ιστορικά.

Μέχρι τώρα, αναφέροντας τους όμοιους του Netanyahu ή του Trump, μίλησα για αντιδραστικούς ή ακροδεξιούς. Υπάρχουν όσοι ευνοούν τη συναισθηματική υπερβολή στην ιστορική σαφήνεια και ταξινομούν ολόκληρο το αντιδραστικό αυτό κίνημα ως «φασιστικό». Αν αμφισβητώ αυτήν την ορολογία, δεν είναι επειδή απολαμβάνω σημασιολογικές διαμάχες, αλλά επειδή μερικές φορές, οι λέξεις έχουν σημασία. Σε αυτή την περίπτωση, η θεωρητική ακρίβεια είναι ιδιαίτερα σημαντική, γιατί υπάρχει μια μακρόχρονη ένταση μεταξύ δικτατορικών και δημοκρατικών μεθόδων άσκησης της κρατικής εξουσίας.

Στην δικτατορική μέθοδο, ένα τμήμα της άρχουσας τάξης χρησιμοποιεί στρατιωτικά μέσα για να επιβάλει τις στρατηγικές προτάσεις του στην υπόλοιπη κυρίαρχη τάξη και στην κοινωνία γενικότερα. Το κάνουν αυτό στηριζόμενοι σε ένα ισχυρό στρατιωτικό μηχανισμό ή κινητοποιώντας ένα μέρος των κατώτερων τάξεων ενάντια σε έναν κατ’ επίφαση «εσωτερικό εχθρό» – συνήθως, κάνουν και τα δύο. Μπορούν να ακολουθήσουν αυτή την πορεία επειδή αισθάνονται ότι οι δομές εξουσίας στις οποίες βασίζονται απειλούνται με τρόπο που δεν εκτιμά η υπόλοιπη κυρίαρχη τάξη ή λόγω μιας πολιτιστικής σύγκρουσης που τους οδηγεί να δουν την υπόλοιπη κυρίαρχη τάξη ως εχθρούς παρά ως όμοιους τους, ή επειδή δεν έχουν τον απαραίτητο έλεγχο στις κατώτερες τάξεις για να δημιουργήσουν κοινωνική συναίνεση.

Στην δημοκρατική μέθοδο, η άρχουσα τάξη συζητά στρατηγικές προτάσεις και προσπαθεί να κερδίσει την εθελοντική συμμετοχή στη στρατηγική της,  έτσι ώστε να επιτευχθεί ένα είδος συναίνεσης, από όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας. Παρόλο που μπορεί να εμπλακούν σε σκληρές μάχες με τους αντιπάλους τους, δεν αρνούνται στους αντιπάλους τους το δικαίωμα να υπάρχουν, ούτε προσπαθούν να καταστρέψουν τους μηχανισμούς που επιτρέπουν τη συζήτηση και τη συμμετοχική λήψη αποφάσεων. Σε διάφορες καμπές της ιστορίας, οι άρχουσες τάξεις έχουν αναγνωρίσει τα πλεονεκτήματα του δημοκρατικού τρόπου. Τους δίνει τη δυνατότητα να καταλαγιάσουν επαναστατικά κινήματα και να οικειοποιηθούν λαϊκές αξίες, ώστε όχι μόνο να προστατεύονται από τις δικές τους κατώτερες τάξεις, αλλά να επιστρατεύουν αυτές τις κατώτερες τάξεις για να βοηθήσουν στη διαχείριση των διαδικασιών εκμετάλλευσης. Τους επιτρέπει να πραγματοποιούν έξυπνες και περιοδικές αναπροσαρμογές στις κυβερνητικές στρατηγικές, καθιστώντας τον κρατικό μηχανισμό όλο και ισχυρότερο και πιο επιστημονικά καταρτισμένο. Αυτό δημιουργεί ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος που δίνει προτεραιότητα στον αμοιβαίο εμπλουτισμό όλων των μελών της κοινωνίας με ιδιοκτησία αντί των εσωτερικών συγκρούσεων αρνητικού αθροίσματος.

Τα κράτη εναλλάσσονται ιστορικά μεταξύ δικτατορικών και δημοκρατικών μεθόδων άσκησης εξουσίας, ανάλογα με τις περιστάσεις. Ωστόσο, μπορούν να κάνουν αυτή την άμεση εναλλαγή μόνο αν έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο ψυχοκοινωνικό σύμπλεγμα που εκπαιδεύει τους ανθρώπους να ταυτίζονται με τον δικτάτορα τους ή με τη δημοκρατία τους. Συνήθως, όσο ισχυρότερο είναι το κράτος, τόσο ισχυρότερο είναι το ιδεολογικό ικρίωμα που συνοδεύει και δικαιολογεί τον δικτατορικό ή δημοκρατικό τρόπο. Και επομένως, όσο πιο σταθερή είναι η μέθοδος, τόσο μεγαλύτερη είναι η κρίση που χρειάζεται για να ισχύσει μια αλλαγή στη λειτουργία.

Η σαφής διάκριση μεταξύ αυτών των δύο μεθόδων είναι σημαντική εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο η βιωματική εμπειρία της διακυβέρνησης μεταβάλλεται από τη μια κατάσταση στην άλλη.

Ο φασισμός είναι ένα συγκεκριμένο πολιτικό κίνημα που ξεκίνησε στη δεκαετία του 1920 στην Ιταλία, εμπνέοντας παρόμοια πολιτικά κινήματα που πήραν την εξουσία σε δώδεκα ακόμη χώρες, το καθένα μια παραλλαγή του αρχικού μοντέλου. Αυτό το μοντέλο δεν είχε ποτέ το χρόνο να ομογενοποιηθεί, επειδή ο φασισμός νικήθηκε από τα δημοκρατικά και τα σοσιαλιστικά κράτη, τα πρώτα εκ των οποίων συνέχισαν να κατασκευάζουν το νέο παγκόσμιο σύστημα.

Ορισμένοι αναρχικοί στο παρελθόν, όπως και ο Voline, χρησιμοποίησαν έναν ευρύτερο ορισμό του φασισμού για να επικρίνουν τη Σοβιετική Ένωση. Το έκαναν επειδή ο φασισμός ήταν το κυρίαρχο κακό της εποχής και επειδή ήταν πολιτικά σκόπιμο να χρησιμοποιηθεί η ετικέτα ευρύτερα. Παρόλα αυτά, δεν χρειάστηκε να συμμετάσχουν σε πνευματική ατιμία για να διευρύνουν αυτή την ετικέτα, όπως έκανε το Κομμουνιστικό Κόμμα, περιγράφοντας τους Γερμανούς σοσιαλιστές ως «σοσιαλφασίστες» για να δικαιολογήσουν τη δική τους συνεργασία με το ναζιστικό κόμμα στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπήρχαν οργανικές σχέσεις μεταξύ αριστερού και δεξιού αυταρχισμού εκείνη την εποχή. Οι Ιταλοί φασίστες υπό την ηγεσία του Mussolini βγήκαν σε μεγάλο βαθμό από το Σοσιαλιστικό Κόμμα και βελτίωσαν τη σοσιαλιστική τακτική κινητοποίησης ενός υπάκουου μαζικού κινήματος για να κατακτήσουν την κρατική εξουσία. Το ναζιστικό αστυνομικό κράτος βασίστηκε άμεσα στο σοβιετικό ομόλογό του, για να μην αναφέρω τη συγγένεια που είναι εμφανής στο σύμφωνο μη επίθεσης Ναζί και Σοβιετικών ή την ουσιαστική συνωμοσία μεταξύ του KPD (Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας) και των Ναζί για να σαμποτάρουν τη γερμανική δημοκρατία.

Ο ευρύτερος ορισμός που χρησιμοποιείται από τον Voline και μερικούς συγχρόνους του εξακολουθεί να έχει μια βασική ακρίβεια, επειδή διακρίνει μεταξύ δικτατορικών και δημοκρατικών μεθόδων εξουσίας. Ο Voline δεν αγαπούσε την αστική δημοκρατία, αλλά γνώριζε ότι ήταν σημαντικό να γίνει μια βασική διάκριση μεταξύ αυτών των διαφορετικών μεθόδων. Έτσι, η δικαιολογία για τον ορισμό της Σοβιετικής Ένωσης ως «φασιστικής» ήταν η καταστολή της ελευθερίας του λόγου, του ελεύθερου Τύπου και των εκλογών – με μια λέξη, το σύνταγμα της ως δικτατορία.

Οι σημερινοί κοινωνικοί σχολιαστές για τους οποίους ο Trump και η May αντιπροσωπεύουν τον «φασισμό» δεν κάνουν τέτοια διάκριση. Συνολικά αρνούνται να ορίσουν το φασισμό. Αντίθετα, μερικές φορές υποστηρίζουν ότι, δεδομένου ότι κάποιοι ιστορικοί είναι ακόμη πιο αυστηροί – αμφισβητώντας αν οι Ναζί ή οι Φαλαγκιστές επίσης χαρακτηρίζονται ως φασίστες – δικαιολογούνται με το να πηγαίνουν στο αντίθετο άκρο και να είναι χαλαροί στον δικό τους ορισμό έως του σημείου να μην κάνουν πκαμία διάκριση μεταξύ φασιστικών και δημοκρατικών τρόπων λευκής υπεροχής. Επιπλέον, παρουσιάζουν δυσοίωνες προειδοποιήσεις ότι ο φασισμός μπορεί να επιστρέψει σε εντελώς διαφορετικές ιστορικές συνθήκες επειδή υπήρχαν άνθρωποι στη δεκαετία του ’30 που δεν πίστευαν ότι θα μπορούσε να συμβεί. Και τα δύο αυτά αβάσιμα επιχειρήματα μπορούν να βρεθούν στο κείμενο «Ναι, ο Trump εκπροσωπεί τον Φασισμό». Άλλοι προσφέρουν στοιχεία ενός ορισμού που θα μπορούσε να αποδοθεί σε σχεδόν κάθε κράτος, επικαλούμενοι χαρακτηριστικά όπως ο «εκλεκτικός λαϊκισμός, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, η παραδοσιαρχία, η ανάπτυξη του Νιούσπικ και η αδιαφορία για τον ορθολογικό διάλογο»–ανεξάρτητα από το γεγονός πως όλα αυτά είναι «κοινά χαρακτηριστικά κάθε μορφής ακροδεξιάς πολιτικής (και στην πραγματικότητα, το Νιούσπικ ήταν αρχικά χαρακτηριστικό του σταλινισμού)», όπως επεσήμανα σε μια προηγούμενη κριτική.

Συχνά δημιουργούν την εμφάνιση διπλών μέτρων και σταθμών ή επιχειρημάτων κοινής λογικής, όπως ο McKenzie Wark: «Είναι περίεργο πως οι πολιτικές κατηγορίες των φιλελεύθερων, συντηρητικών και ούτω καθεξής αντιμετωπίζονται ως δια-ιστορικές, αλλά υποτίθεται ότι δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την κατηγορία του φασισμού έξω από ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο… Αλλά ίσως να το αντιμετωπίσουμε όχι ως εξαίρεση, αλλά ως κανόνα. Αυτό που χρειάζεται να εξηγηθεί δεν είναι ο φασισμός αλλά η απουσία του».

Αυτός ο ρητορικός γρίφος είναι εύκολο να απαντηθεί. Ο φιλελευθερισμός αποτελεί βασική δομή της νεωτερικότητας. Εξακολουθούμε να ζούμε στο οικονομικό και πολιτικό σύστημα που δημιουργήθηκε από τον φιλελευθερισμό, επομένως η ορολογία του φιλελευθερισμού εξακολουθεί να είναι σχετική, ιστορική. Αποδίδοντας τον όρο «φιλελεύθερος» και «συντηρητικός» στον Μεσαίωνα ή στην πρώιμη δυναστεία των Χαν της Κίνας, αυτό θα ήταν «δια-ιστορικό».

Αντίθετα, ο φασισμός έχασε. Δεν δημιούργησε ποτέ ένα παγκόσμιο σύστημα και οι συνθήκες που προέκυψαν ως απάντηση δεν ισχύουν πλέον. Έχουν υπάρξει δεκάδες παραλλαγές στην αυταρχική πολιτική και στην λευκή σοβινιστική ιδεολογία, οι περισσότερες από τις οποίες αμοιβαία αντιθετικές ή ασυνεπείς. Για να δικαιολογηθεί η προσέλκυση του «φασισμού» ως γενικής κατηγορίας, κάποιος θα χρειαζόταν να κατασκευάσει ένα θετικό επιχείρημα σχετικά με το γιατί αυτό μας δίνει θεωρητικά εργαλεία που διαφορετικά δεν θα είχαμε. Από όσο μπορώ να δω, αυτό το επιχείρημα δεν έχει ακόμη διατυπωθεί. Φαίνεται ότι ο λόγος που οι άνθρωποι μιλάνε για φασισμό ως επικείμενο σύγχρονο κίνδυνο είναι επειδή ακούγεται τρομακτικός και τους κάνει να ακούγονται σημαντικοί. Δεν παίρνετε την ίδια αντίδραση μιλώντας για «μια ολοένα και πιο βάναυσή δημοκρατία», παρόλο που οι δημοκρατικές κυβερνήσεις είναι υπεύθυνες για ένα μεγάλο μέρος των πιο αιματηρών γενοκτονιών στην παγκόσμια ιστορία (συμπεριλαμβανομένης της εξαφάνισης ή αποδεκατισμό εκατοντάδων αυτοχθόνων εθνών από τα δημοκρατικά εδραιωμένα κράτη, ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδά, Χιλή και Αργεντινή· τη μαζική δολοφονία από δημοκρατικές δυνάμεις όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, το Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες και τη Γαλλία στην Ινδία, το Κονγκό, την Ινδονησία, την Αλγερία, το Βιετνάμ και άλλες αποικίες· και τις γενοκτονίες που πραγματοποιούνται από μετά-αποικιοκρατικές δημοκρατίες όπως η Κολομβία και η Μυανμάρ). Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το γνωρίζουν αυτό, διότι το μεγάλο βάρος δίνεται στα αδικήματα των δικτατορικών καθεστώτων. Τα εγκλήματα της δημοκρατίας καλύπτονται. Οι αναρχικοί  θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα, αλλά ένας αυξανόμενος αριθμός τους επιλέγει την πολιτική σκοπιμότητα από την πνευματική ειλικρίνεια και το δύσκολο καθήκον να μοιράζονται τις αλήθειες που κανείς άλλος δεν θέλει να αγγίξει.

Η κριτική αυτής της θεωρητικής δυσκολίας είναι σημαντική επειδή η ανάλυση μας της ιστορίας είναι ζωτικής σημασίας. Η ιστορική αμνησία είναι ένα από τα μεγαλύτερα επαναλαμβανόμενα εμπόδια στρατολόγησης στα επαναστατικά κινήματα.

Εδώ είναι ένας σύντομος ορισμός του φασισμού από ένα παλιότερο άρθρο:

«Ο φασισμός δεν είναι απλώς μια ακραία δεξιά θέση. Είναι ένα σύνθετο φαινόμενο που κινητοποιεί ένα λαϊκό κίνημα υπό την ιεραρχική κατεύθυνση ενός πολιτικού κόμματος και καλλιεργεί παράλληλες δομές πίστης στην αστυνομία και το στρατό, για να κατακτήσει την εξουσία είτε με δημοκρατικά είτε με στρατιωτικά μέσα· στη συνέχεια καταργεί τις εκλογικές διαδικασίες για να εξασφαλίσει τη συνέχεια ενός μοναδικού κόμματος· δημιουργεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με την εγχώρια εργατική τάξη, που από τη μια μεριά οδηγεί σε ένα υψηλότερο βιοτικό επίπεδο από ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί υπό από τον φιλελεύθερο καπιταλισμό και, από την άλλη, προστατεύει τους καπιταλιστές με μια νέα κοινωνική ειρήνη· και εξοντώνει τους εσωτερικούς εχθρούς τους οποίους είχε κατηγορήσει για την αποσταθεροποίηση του προηγούμενου καθεστώτος».

Η κατάργηση του ελεύθερου εκλογικού συστήματος είναι καθοριστικής σημασίας. Με τις ελεύθερες εκλογές, δεν υπάρχει δικτατορία· χωρίς δικτατορία, δεν υπάρχει φασισμός. Ο πολυκομματικός φασισμός με έναν ελεύθερο καπιταλιστικό Τύπο είναι μια ασήμαντη αντίφαση που ξεγυμνώνει τη γλώσσα από οποιασδήποτε ακρίβεια ή χρησιμότητα υπέρ μιας ενισχυμένης δημαγωγίας, σε αντίθεση με το στυλ που προτιμούν οι λαϊκιστές όλων των ειδών, από τον Trump μέχρι τους πραγματικούς φασίστες.

Η παρουσία μιας ιεραρχικά οργανωμένης παραστρατιωτικής δύναμης είναι επίσης βασική για την ρήξη του δημοκρατικού συστήματος ελέγχων και ισορροπιών και για να υποστηρίξει την αυταρχική δημιουργία μιας νέας νομιμότητας κατά τη μεταβατική περίοδο. Στον ιστορικό φασισμό, οι μελανοχίτωνες ή τα τάγματα κρούσης ήταν ζωτικής σημασίας στα πολύ αρχικά χρόνια, μόνο για να αποδυναμωθούν ή ακόμα και να κατασταλούν μετά την επαρκή θεσμοθέτηση της νέας φασιστικής νομιμότητας.

Οι Ami du Radical προειδοποιούν για  «οργανώσεις μελανοχιτώνων σε κάθε κράτος», αλλά αυτό είναι υπερβολή. Η Alt-Right (Εναλλακτική Δεξιά) στις ΗΠΑ είναι δολοφονική. Tο να τους στερηθεί το δημόσιο βήμα και να τους διώξουμε από τους δρόμους είναι η απόλυτα σωστή κατεύθυνση δράσης. Αλλά αυτές οι ανοργάνωτες ομάδες των πολεμιστών του Διαδικτύου και των τρολ είναι ασήμαντες μπροστά στους ιστορικούς μελανοχίτωνες ή στη Kου Kλουξ Kλαν κατά την Ανασυγκρότηση. Δεν έχουν ενιαία ηγεσία, καμία εκτεταμένη στρατιωτική δομή, δεν έχουν πειθαρχία, και έχουν σχετικά μικρό μέγεθος. Οι προαναφερθέντες παραστρατιωτικοί ανέλαβαν ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο. Οι θάνατοι ήταν χιλιάδες και δεκάδες χιλιάδες. Είναι σημαντικό να το αναγνωρίσουμε αυτό. Γιατί είναι άλλο πράγμα για τους αναρχικούς να είναι σε θέση να νικήσουν μια διασκορπισμένη, περιθωριοποιημένη Alt-Right και θα είναι κάτι εντελώς άλλο πράγμα να συγκρουστούμε με μια πραγματική οργάνωση μελανοχιτώνων.

Το διαφορετικό οργανωτικό στυλ είναι επίσης εξαιρετικά σημαντικό. Αν υπήρχε μια πραγματική ιεραρχικά οργανωμένη παραστρατιωτική οργάνωση μέσα από ένα πολιτικό κόμμα με φασιστικό (αντιδημοκρατικό) πρόγραμμα, αυτό θα έλεγε πολλά για την αδυναμία της κυβέρνησης και τις ανησυχίες της καπιταλιστικής τάξης που θα ήταν πρόθυμες να επιτρέψουν μια τέτοια παραβίαση των δικών τους κανόνων. Αυτές οι συνθήκες απλά δεν υπάρχουν τώρα, και όποιος δεν το αναγνωρίζει επιτίθεται σε ανεμόμυλους. Δεύτερον, το πραγματικό οργανωτικό πρότυπο της ακροδεξιάς στις ΗΠΑ είναι απόλυτα συνεπές με τον διάχυτο τρόπο παραστρατιωτικής βίας που υφίσταται στις συνθήκες δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η σύγχυση με την άλλη μορφή δίνει ελεύθερο πεδίο στη δημοκρατική λευκή υπεροχή και αποτελεί σημαντικό στρατηγικό σφάλμα.

Υπήρξε ένα πραγματικό νεοφασιστικό κόμμα τα τελευταία χρόνια, με φασιστικό πρόγραμμα που αποσκοπούσε στην κατάληψη της εξουσίας και την οικοδόμηση μιας παραστρατιωτικής δύναμης με μη δημοκρατική πίστη στην αστυνομία και το στρατό. Η Χρυσή Αυγή, στην Ελλάδα. Θυμάστε τι συνέβη σε αυτούς; Σίγουρα αποδυναμώθηκαν από τις αναρχικές άμεσες ενέργειες, αλλά η δημοκρατική κυβέρνηση της Ελλάδας την έκλεισε από μια μέρα στην άλλη, αφού ξεπέρασαν την εντολή τους, σκοτώνοντας καλλιτέχνες και επιτιθέμενοι σε δημοσιογράφους, αντί να σκοτώνουν μόνο μετανάστες και να τραυματίζουν αναρχικούς.

Πριν και μετά τις διώξεις που επικεντρώνονταν στην ηγεσία της, η Χρυσή Αυγή χρησιμοποίησε παρόμοια ρητορική με το AfD στη Γερμανία και άλλα ακροδεξιά κόμματα. Οι βασικές διαφορές ήταν η παραστρατιωτική τους δομή, η συνεχιζόμενη χρήση της ναζιστικής αισθητικής ακόμη και μετά την εμφάνιση τους στο προσκήνιο των μέσων ενημέρωσης και η συνεχιζόμενη προβολή μιας πραξικοπιματικής στρατηγικής γύρω από μια φιγούρα τύπου Führer. Τα ακροδεξιά κόμματα χρησιμοποιούν το προβολέα των μέσων ενημέρωσης για να γίνει αποδεκτός ο εθνικισμός και η ξενοφοβία. Η AfD, για παράδειγμα, χαιρέτησε το πως οι Χριστιανοδημοκράτες υιοθέτησαν στοιχεία της πλατφόρμας τους που σχετίζονται με τη μετανάστευση. Η Χρυσή Αυγή, από την άλλη πλευρά, μεταδίδει τις δικτατορικές της προθέσεις. Αυτό είναι κάτι που στις ΗΠΑ θα κάνουν μόνο οι πιο ακραίες παρυφές της ακροδεξιάς, ενώ κάθε ομάδα που θέλει να φλερτάρει με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ή με πλούσιους δωρητές υποβαθμίζει την ναζιστική αισθητική και επικεντρώνεται στη λήψη συγκεκριμένων πολιτικών προγραμμάτων που υιοθετούνται στο δημοκρατικό σύστημα. Όσον αφορά τις παραστρατιωτικές δυνάμεις, υπό μια δημοκρατία, αυτές οφείλουν να διοικούνται από τις υπηρεσίες πληροφοριών, αντί να δουλεύουν άμεσα για ένα πολιτικό κόμμα. Αν και αυτή η διάκριση είναι μερικές φορές θολή σε συγκεκριμένες περιπτώσεις υπό τη διακυβέρνηση του Trump, με επιπτώσεις που είναι τόσο τρομακτικές όσο και επικίνδυνες, δεν μπορούμε να μιλάμε για τίποτα που να μοιάζει σε ένα ενοποιημένο φασιστικό κίνημα με παραστρατιωτικές ομάδες υπό τον άμεσο έλεγχο ενός μεγάλου πολιτικού κόμματος.

Από τον θρίαμβο των δημοκρατικών καπιταλιστικών δυνάμεων στο τέλος του 2^ουΠαγκοσμίου Πολέμου, ο φασισμός έχει εξημερωθεί και είναι σε λουρί ως κατοικίδιο τέρας, κλειδωμένο στη δημοκρατική εργαλειοθήκη. Οι φασίστες στον Παγκόσμιο Βορρά χρησιμοποιούνται για να προωθήσουν τον αποδεκτό διάλογο προς τα δεξιά, να επιτεθούν και να εκφοβίσουν τους κοινωνικά περιθωριοποιημένους, να δημιουργήσουν ένταση ή πολιτικές κρίσεις – αλλά ποτέ δεν ξεφεύγουν από το λουρί. Οι φασίστες που ενεργούν σαν να μην υπάρχει λουρί καταλήγουν στο δικαστήριο, όπως οι ηγέτες της Χρυσής Αυγής και τα επιζόντα μέλη ενός γερμανικού νεοναζιστικού πυρήνα που είχε στενές επαφές με τις γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών αλλά κατέληξαν να σκοτώσουν έναν αστυνομικό μετά από αυτό που φαντάζομαι πως αντιμετωπίζονταν από τους ηγέτες τους ως μια επιτυχημένη σειρά δολοφονιών μεταναστών.

Στον Παγκόσμιο Νότο, η εξίσωση είναι λίγο διαφορετική, κυρίως επειδή το δημοκρατικό παγκόσμιο σύστημα επέτρεπε πάντοτε τη δικτατορία στις μετα-αποικιακές κοινωνίες. Αυτό ήταν στην πραγματικότητα ο κανόνας σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου η δημοκρατική κυβέρνηση ήταν ένα σημάδι προνομίων και προόδου και όχι καθολική εγγύηση. Η δικτατορία είναι ιδιαίτερα συμβατή με τις οικονομίες που βασίζονται κυρίως στην απόσπαση πόρων όπως η εξόρυξη, το πετρέλαιο, η γεωργία και η δασοκομία. Όταν ο καπιταλισμός παίρνει τη μορφή γυμνής λεηλασίας, δεν υπάρχει μεγάλη ανάγκη να καλλιεργηθούν οι αξίες του πολίτη. Ο εκδημοκρατισμός τείνει να συνοδεύει μεγαλύτερες και πιο σύνθετες επενδύσεις, όπως και τοπικούς κύκλους συσσώρευσης – αν όμως η δημοκρατία δεν καταφέρει να δημιουργήσει κοινωνική ειρήνη, η δικτατορία μπορεί να επανεμφανιστεί γρήγορα. Ήδη, από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι περισσότερες δικτατορίες δεν έχουν τοποθετηθεί ως αντίπαλοι της δημοκρατικής παγκόσμιας τάξης, αλλά ως σύμμαχοι της. Ακολουθώντας τα σήματα των ΗΠΑ, ανέλαβαν τη σταυροφορία εναντίον του κομμουνισμού χωρίς να παρουσιαστούν ως κληρονόμοι του φασισμού. Παρεμπιπτόντως, αυτό ήταν ακριβώς το ίδιο ιδεολογικό μεσαίο έδαφος που η φιλελεύθερη δημοκρατία κατέλαβε στη δεκαετία του 1930 και στη δεκαετία του ’40.

Το Against the Fascist Creep του Alexander Reid Ross είναι μία από τις πιο εκτεταμένες προσπάθειες να χαρτογραφηθεί ο φασισμός ιστορικά και θεωρητικά. Το βιβλίο καταγράφει την εξέλιξη των φιλοσοφιών και των στοχαστών που θα συνέχιζαν να δημιουργούν φασιστικά κινήματα στην Ιταλία και αλλού. Η έρευνα είναι εκτενής και ενδιαφέρουσα, αλλά η διαμόρφωση υποφέρει από ένα λάθος που καθιστά το έργο άσχετο από θεωρητική άποψη: παίρνει σοβαρά τον φασισμό ως φιλοσοφικό κίνημα. Ούτε ο Mussolini, ούτε ο Hitler, ούτε ο Franco, ούτε ο Codreanu, ούτε οποιοσδήποτε από τους άλλους φανατικούς ηγέτες ήταν ικανός στοχαστής. Ήταν αποτελεσματικοί λαϊκιστές, πράγμα που σημαίνει ότι ανέμιξαν και συνταίριαξαν κάθε τύπο διεκδικήσεων, φιλοσοφιών και κοσμοθεωριών που θα κινητοποιούσε τη βάση τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι φασίστες ήταν ταυτόχρονα Χριστιανοί, παγανιστές και αθεϊστές· μποέμ και αισθητές· καπιταλιστές και σοσιαλιστές· επιστημονικοί και μυστικιστές· ορθολογιστές και ανορθολογιστές. Αυτή η ψευδο-διανοητική πτυχή υπήρξε ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό της ακροδεξιάς σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα και μέχρι σήμερα. Είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο δεν έχει νόημα να συμμετάσχει κανείς μαζί τους στο επίπεδο της αιτιολογημένης συζήτησης, γιατί θα πουν οτιδήποτε θα προκαλέσει το είδος της αντίδρασης που θέλουν να προκαλέσουν.

Είναι ανόητο να εντοπίσουμε το φασισμό πίσω στο Nietzsche και το Sorel, εκτός εάν κάποιος έχει απωθημένα. Σε δομικό και οργανωτικό επίπεδο, ο φασισμός δανείστηκε πάρα πολλά από τα αριστερά, ιδιαίτερα από τον συνδικαλισμό και τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα. Ωστόσο, οι φιλοσοφικοί γενεαλόγοι του φασισμού προσπαθούν πάντα να τον συνδέσουν με τα περιθωριοποιημένα στοιχεία των αντικαπιταλιστικών κινημάτων·οι μηδενιστές, οι φυσιοδίφες και οι ατομικιστές είναι συνήθεις ύποπτοι. Αυτό δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για την κατανόηση του φασισμού. Αντίθετα, είναι ένας μηχανισμός με τον οποίο οι αριστεροί καθαρίζουν το σπίτι τους και περιθωριοποιούν περαιτέρω τους πιο ριζοσπαστικούς κριτές τους.

Μια χρήσιμη ιστορική ανάλυση του φασισμού θα ήταν σε γενικές γραμμές οικονομική, θέτοντας το ερώτημα: Σε ποιο σημείο αρχίζουν οι καπιταλιστές να υποστηρίζουν τα φασιστικά κινήματα; Η στιγμή που το βιομηχανικό και στρατιωτικό κατεστημένο της Γερμανίας αποφάσισε να στηρίξει τους Ναζί ήταν πέρα ​​από κάθε αμφιβολία μια κρίσιμη καμπή στην μετεξέλιξη μιας μικρής ομάδας βίαιων βλαμμένων σε ένα τεράστιο κόμμα ικανό να αναλάβει τη χώρα. Η στρατιωτική και καπιταλιστική υποστήριξη έπαιξε επίσης αποφασιστικό ρόλο στην αλλαγή της ναζιστικής ιδεολογίας και στην υποβάθμιση πολλών από τις πιο εσωτερικές, αντικοινωνικές πεποιθήσεις που ο Ross πέρασε τόσο πολύ χρόνο στην διερεύνηση τους.

Χωρίς την οικονομική υποστήριξη των καπιταλιστών, δεν υπάρχει φασισμός. Οι αναρχικοί θα πρέπει να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή σε ότι λένε οι σημαντικοί καπιταλιστές για το πώς να ανταποκριθούν στη συνεχιζόμενη κρίση και να ξοδεύουν λιγότερο χρόνο στους στα φόρουμ της Alt-Right. Πρόκειται για ζήτημα προτεραιότητας, και όχι κριτική για την δραστηριότητα αυτή. Η Alt-Right δεν είχε καμιά καπιταλιστική υποστήριξη εκτός από την οικογένεια Mercer, στην καλύτερη περίπτωση καπιταλιστές μεσαίας κατηγορίας, και όταν έγινε η ρήξη μεταξύ του Trump και του Bannon, επέλεξαν σαφώς τον Trump (δείχνοντας πως υπάρχουν πραγματικές αποκλίσεις μεταξύ της δημοκρατικής λευκής υπεροχής και της φασιστικής λευκής υπεροχής, όπως υποστήριξα προηγουμένως, και όπως αντιθέτως απέτυχε να κατανοήσει συγγραφέας του «Yes!» περιγράφοντας τον Trump και τον Bannon ως «επιστήθιους φίλους» οκτώ μήνες πριν από την ρήξη τους). Δεν υπάρχουν ουσιαστικά καπιταλιστές σε παγκόσμια κλίμακα που κοιτάζουν προς κάποιο φασισμό για να λύσουν τα προβλήματά τους. Και θα το ξέραμε αν ήταν. Στη δεκαετία του 1930, οι Ford, Dupont και άλλοι κορυφαίοι καπιταλιστές εξέφραζαν ανοιχτά τον θαυμασμό τους για το Mussolini και οργάνωσαν δημόσια ομάδες που έμοιαζαν με τους μελανοχίτωνες. Μερικοί από αυτούς είχαν επίσης επαφές με το στρατό για να συζητήσουν ένα ενδεχόμενο πραξικόπημα.

Όλα τα στοιχεία δείχνουν σήμερα ότι οι καπιταλιστές εκτιμούν τον Trump για την βραχυπρόθεσμη φορολογική απαλλαγή που τους έδωσε, φοβούνται τους εμπορικούς του πολέμους και αποδοκιμάζουν τις περισσότερες από τις στρατηγικές μεσαίας εμβέλειας (ή ότι παρουσιάζονται ως στρατηγικές στο περιβάλλον του Trump) και αναπνέουν με αναστεναγμό ανακούφισης κάθε φορά που βάζει απόσταση ανάμεσα στον εαυτό του και την άκρα δεξιά. Οι καπιταλιστές θα ασχοληθούν με το Trump όσο έχει τα χέρια του στους μοχλούς ελέγχου. Δεν ενδιαφέρονται για τον Bannon. Στην Ευρώπη, οι επενδυτές τρέμουν σε κάθε νίκη της άκρας δεξιάς, από το Brexit μέχρι την εκλογή του Salvini στην Ιταλία.

Όσο ισχυρότερος είναι ο καπιταλιστής, τόσο ασθενέστερη είναι η δέσμευση του στο ένα ή στο άλλο πολιτικό όραμα. Οι καπιταλιστές είναι διάσημοι για το πως κερδίζουν υπό εντελώς διαφορετικά είδη κυβέρνησης. Θα κάνουν βραχυπρόθεσμα κέρδη από μια κυβέρνηση που διαπράττει πολιτική αυτοκτονία και μακροπρόθεσμα κέρδη από μια κυβέρνηση που εφαρμόζει μια πιο έξυπνη στρατηγική. Αυτό που δεν θα κάνουν είναι να σαμποτάρουν ένα παγκόσμιο σύστημα που τους παρέχει σταθερότητα, να ενθαρρύνουν στρατηγικές αυτοκτονίας στις χώρες από τις οποίες εξαρτώνται ή να ξεκινήσουν πολιτικές σταυροφορίες που θυσιάζουν τα κέρδη, αυξάνουν την αστάθεια και βάζουν εμπόδια στην παγκόσμια οικονομία και το εμπόριο.

Περιέργως, στη δεκαετία του 1930, τα οικονομικά ήταν συχνά παρόμοια μεταξύ των δημοκρατικών και φασιστικών πλάνων τύπου New Deal, και οι δύο επικεντρώθηκαν σε φιλόδοξα κυβερνητικά προγράμματα για την τόνωση της απασχόλησης. Αυτό δείχνει πως ανεξάρτητα από την κυβερνητική πολιτική, οι καπιταλιστές τείνουν να αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα τις ίδιες ανάγκες σε παγκόσμια κλίμακα και να επιτυγχάνουν το ίδιο ευρύ οικονομικό πρόγραμμα μέσα από μια ποικιλία πολιτικών μοντέλων. Οι θριαμβευτές δημοκράτες έπεισαν τους διεθνείς καπιταλιστές να επενδύσουν σε αμερικανικές ελλειμματικές δαπάνες, ενώ οι φασίστες προσπάθησαν καταστροφικά να πάνε σε πόλεμο με όλους και να κλέψουν τους πόρους που θα χρειαστούν για να χρηματοδοτήσουν εξίσου μεγάλες δαπάνες. Αυτό ήταν σαφώς ένα παιχνίδι με αρνητικό άθροισμα, και έληξε άσχημα για εκείνους που στοιχημάτισαν πολύ στην γερμανική πλευρά. Οι Γερμανοί καπιταλιστές, όμως, μπλοκαρίστηκαν έξω από τις αποικιακές αγορές από τον αγγλικό και γαλλικό θρίαμβο στον  1^οΠαγκόσμιο Πόλεμο, οπότε είχαν ελάχιστες επιλογές.

Πόσοι άνθρωποι που φωνάζουν σήμερα «φασισμός!», έχουν αναρωτηθεί εάν η κατάσταση σήμερα είναι ανάλογη; Η απάντηση είναι εύκολη: δεν είναι. Ούτε υπάρχει οικονομική ανάγκη για πόλεμο μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων όπως υπήρχε στη δεκαετία του 1930. Η Αμοιβαία Εξασφαλισμένη Καταστροφή του πυρηνικού πολέμου εξαλείφει τα οικονομικά οφέλη που προσφέρει ο συμβατικός πόλεμος, η συνεχιζόμενη πολιτική ψυχρού πολέμου σημαίνει ότι οι στρατιωτικές δαπάνες βρίσκονται συνεχώς σε επίπεδο πολέμου και οι πολλαπλοί συνεχιζόμενοι πόλεμοι που κληροδοτήθηκαν από τον Πόλεμο Κατά της Τρομοκρατίας παρέχουν όλα τα απαραίτητα κίνητρα για στρατιωτική παραγωγή.

Δημοκρατικός λευκός σοβινισμός

Οι άνθρωποι πρέπει να ξεχάσουν το ότι η δημοκρατία είναι καλό πράγμα. Η πραγματική δημοκρατία δεν αποκλείει τη δουλεία. Η πραγματική δημοκρατία σημαίνει καπιταλισμός. Η πραγματική δημοκρατία απαιτεί πατριαρχία και μιλιταρισμό. Η δημοκρατία περιλάμβανε πάντοτε αυτά τα πράγματα. Δεν υπάρχει καμιά ακριβής ιστορία της δημοκρατίας που να μας δίνει ένα παράδειγμα για το αντίθετο.

Έχουμε δει, δυστυχώς, πόσο επικίνδυνοι είναι οι φασίστες στο δρόμο. Αλλά η ιστορία των ΗΠΑ είναι γεμάτη με υπενθυμίσεις για το πώς οι λευκοί ρατσιστές στηρίζουν τη δημοκρατία αντί για το φασισμό, προκειμένου να κάνουν εγκλήματα σε πιο συστηματική κλίμακα. Κατά κάποιους παρόμοιους τρόπους με το κίνημα του TeaParty, η Kου Kλουξ Kλαν γεννήθηκε εν μέρει για να προστατεύσει την αμερικανική δημοκρατία – μια χώρα λευκών ρατσιστών από την γέννηση της – από αλλαγές που ήταν ανεπιθύμητες για τους πλούσιους λευκούς. Κινήθηκαν για να αποτρέψουν τους μαύρους ανθρώπους να ψηφίσουν, να αποτρέψουν τους μαύρους ανθρώπους από την κοινοκτημοσύνη της γης που κατασχέθηκε από τους ιδιοκτήτες φυτειών (και σε αυτό βοήθησε ο στρατός της Ένωσης) και να επιτεθεί σε λευκούς πολιτικούς που προσπαθούσαν να αλλάξουν την ιστορική σχέση της Νότιας τάξης. Προσπάθησαν να επηρεάσουν τις εκλογές με ποικίλα μέσα (συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας στην περίπτωση της ΚΚΚ και των μέσων μαζικής ενημέρωσης στην περίπτωση του TeaParty), αλλά νομιμοποίησαν επίσης το εκλογικό σύστημα αντί να σχεδιάζουν πως να αρπάξουν τον έλεγχο και να το καταργήσουν.

Επιστρέφοντας στα πρώτα κράτη, όλες οι μορφές διακυβέρνησης βασίζονται σε ένα συνδυασμό μηχανισμών ενσωμάτωσης και αποκλεισμού. Η δημοκρατία κηρύσσει τα καθολικά δικαιώματα και ως εκ τούτου την ενσωμάτωση, αλλά επιτρέπει επίσης στο κράτος να καθορίσει ποιος είναι και ποιος δεν είναι πολίτης και, ως εκ τούτου, να έχει πλήρη δικαιώματα επάνω τους. Προβλέπει συγκεκριμένους τρόπους για να θεωρούνται κάποιοι άνθρωποι και χρησιμοποιεί την γενοκτονία και τον αποικισμό εναντίον εκείνων που έχουν άλλους τρόπους για να είναι άνθρωποι. Οι δημοκρατικές κυβερνήσεις ποτέ δεν παραδέχτηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα σε κοινωνίες που δεν αποδέχονται την ιδιωτική ιδιοκτησία  ή την υποχρεωτική εργασία (μισθός ή σκλάβος). Οι συντηρητικοί τείνουν να αποκλείουν και οι προοδευτικοί να ενσωματώνουν περισσότερους, αλλά και οι δύο είναι υπεύθυνοι για πολέμους εξολόθρευσης ενάντια σε μορφές ζωής που δεν υποστηρίζουν τις λευκές σοβινιστικές, πατριαρχικές αξίες του Διαφωτισμού σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το διάχυτο μοντέλο της λευκής υπεροχής στην ιστορία των ΗΠΑ, τόσο διαφορετικό από το συγκεντρωτικό μοντέλο του φασισμού, είναι τόσο σημαντικό. Η Roxanne Dunbar-Ortiz γράφει για ένα παρόμοιο μοτίβο όταν περιγράφει την «μέθοδο πολέμου» της Αμερικής, που βασίζεται στον ολοκληρωτικό πόλεμο και την εξολόθρευση που πραγματοποιούν εθελοντικές πολιτοφυλακές εποίκων. Δεν πρόκειται για περίπτωση ρατσιστικής βίας που πρέπει να οργανωθεί από μια εμπροσθοφυλακή· μάλλον, είναι μια κοινή προσδοκία όλων των λευκών. Έτσι, ξεπερνά τα κόμματα και ευδοκιμεί σε ένα δημοκρατικό σύστημα.

Η κρίση της λευκότητας που αξιοποίησε αποτελεσματικά ο Trump προέρχεται από τον βαθιά ριζωμένο φόβο ότι ο ιστορικός παραστρατιωτικός ρόλος των λευκών γίνεται όλο και πιο ξεπερασμένος. Είναι μια ενστικτώδης ανασφάλεια πως ο μακροχρόνιος ρόλος των λευκών ως πρωταγωνιστών έχει ξεθωριάσει. Στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο ρόλος αυτός υποστηρίζει πάντοτε την αμερικανική δημοκρατία, επιτίθεται βίαια στους εχθρούς του έθνους αλλά και καθορίζει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και να αξίζεις δικαιώματα. Αυτή η μορφή λευκής υπεροχής υπάρχει ακόμη και μέσα στην αριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος ως το υποτιθέμενο δικαίωμα να ορίζει τις αποδεκτές μορφές αντίστασης παίρνοντας αυτόβουλα τον ρόλο του πρωταγωνιστή σε αγώνες άλλων ανθρώπων, είτε ως εκχωρητές της ελευθερίας (και των σχέσεων ιδιοκτησίας του καπιταλισμού) στον εμφύλιο πόλεμο και την ανασυγκρότηση, ή ως «λευκοί σύμμαχοι» στο κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων και μέχρι σήμερα.

Η λευκότητα αναπτύχθηκε ακριβώς για αποικιακές καταστάσεις στις οποίες ο καπιταλισμός απαιτούσε αποκεντρωμένη οικονομική δραστηριότητα και περιοριζόταν στην ικανότητά του να συγκεντρώνει τον πολιτικό έλεγχο: με άλλα λόγια, το κράτος αποικία. Όχι μόνο μια αποκεντρωμένη, δημοκρατική λευκή υπεροχή είναι πιο αποτελεσματική σε μια αποικιοκρατία, μια δικτατορική ή φασιστική επανάληψη της λευκής υπεροχής σε τέτοιες περιπτώσεις είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για την κρατική εξουσία. Ο φασισμός απαιτεί την καταστολή των προνομιούχων στοιχείων της κοινωνίας που δεν ακολουθούν τη γραμμή του κόμματος. Σε μια κατάσταση αποικιοκρατίας, αυτό θα αναγκάσει τα προοδευτικά μέλη της κάστας των αποίκων (λευκοί) να καταλήξουν σε συμμαχίες αυτοάμυνας με τα χαμηλότερα υποκείμενα του αποικιακού ή νεοαποικιακού εργατικού δυναμικού (φυλετικές μειονότητες), απειλώντας την ισορροπία δυνάμεων που δίνει ζωή στο κράτος. Αναλογιστείτε πώς στις χώρες που κατείχαν οι Ναζί, οι προοδευτικοί επαγγελματίες και οι πλούσιες οικογένειες προχωρούσαν σε συμμαχίες με τους Εβραίους και τους αντικαπιταλιστές της εργατικής τάξης για να πολεμήσουν το καθεστώς, περιορίζοντας προσωρινά και τον αντισημιτισμό τους και τον ταξικό τους χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα, το αντάρτικο κίνημα ήταν τόσο ευρύ και ισχυρό ώστε να μπορεί να νικήσει στρατιωτικά τους Ναζί σε αρκετές περιοχές και να τους παρενοχλεί συνεχώς σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη.

Κατά την γέννηση τους, τα κράτη αποικίες τείνουν να ασκούν μια αποκεντρωμένη λευκή υπεροχή, επειδή σκοπός είναι όλοι όσοι έχουν ταξινομηθεί ως λευκοί να την αναπαράγουν οικειοθελώς. Καθώς ωριμάζουν, τα κράτη των εποίκων προτιμούν μια δημοκρατική οργάνωση που επιτρέπει στους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς να εφαρμόζουν την λευκή υπεροχή, ο καθένας με τους δικούς του τρόπους. Μάλλον δεν τυχαίο πως αυτό που αποτέλεσε, κατά πάσα πιθανότητα, την μεγαλύτερη φασιστική επανάσταση σε μια αποικιοκρατία, δηλαδή ο Περονισμός στην Αργεντινή, επέτρεπε τόσο τις δεξιές όσο και τις αριστερές παραλλαγές και δεν έδινε έμφαση στη φυλετική καθαρότητα τόσο έντονα όσο  άλλα φασιστικά κινήματα, καταφέρνοντας η λευκή υπεροχή στην Αργεντινή να αναπαραχθεί με διάχυτο τρόπο, που δεν υπόκειται στο συγκεντρωτισμό του νέου κρατικού μοντέλου.

Βεβαίως, ένα μεγάλο μέρος της ακροδεξιάς στις ΗΠΑ είναι ουσιαστικά νεοφασιστές. Θέλουν να μετατρέψουν τις ΗΠΑ σε ένα αμιγώς λευκό εθνοτικό κράτος και σε δικτατορία. Και οι παραδοσιακά δημοκρατικές ομάδες της ακροδεξιάς δεν δίστασαν να συνεργαστούν με αυτούς τους νεοφασιστές. Αυτό αντιπροσωπεύει την ιδεολογική ασυνέπεια που χαρακτηρίζει την άκρα δεξιά, μια αγανάκτηση με το ρεπουμπλικανικό κόμμα και τους δημοκρατικούς θεσμούς που υποστήριζαν παλιά μια πιο εμφανή λευκή σοβινιστική τάξη, και τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις την προθυμία των κεντρώων στοιχείων να κάνουν χρήση ακραίων στοιχείων στο δρόμο, αν και καταλαβαίνουν ότι τα ακραία στοιχεία έχουν ελάχιστες πιθανότητες νίκης και τα εγκαταλείπουν όταν η συμμαχία δεν είναι πλέον βολική. Με άλλα λόγια, τα στοιχεία της ακροδεξιάς που δεν επιδιώκουν πραγματικά να ανατρέψουν την αμερικανική κυβέρνηση και να εγκαθιδρύσουν δικτατορία, είτε μπερδεύονται με τις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους, ενθουσιάζονται από τη νέα ενέργεια και την προσοχή των μέσων ενημέρωσης που φέρνουν τα φασιστικά στοιχεία και ο διασπαστικός λόγος τους, ή απλά βλέπουν την ευκολία να συγκεντρώνουν περισσότερες δυνάμεις στους δρόμους και να έχουν τους οργανισμούς στα δεξιά τους να σπρώχνουν τα όρια της αποδεκτής πολιτικής ώστε οι δικές τους θέσεις να φαίνονται πιο μετριοπαθείς.

Είναι πιθανό πως η ιστορικά δημοκρατική ακροδεξιά στις ΗΠΑ θα μπορούσε να γίνει μακροπρόθεσμα φασιστική στη πλειοψηφία της, αν και αυτό θα την απομάκρυνε περισσότερο από τα θεσμικά όργανα που επιδιώκει να επηρεάσει. Υπάρχει, ωστόσο, η άποψη ότι οι καπιταλιστές θα αλλάξουν ξαφνικά την πολιτική τους όταν συμβαίνει μια οικονομική κρίση. Οι Ami du Radical ισχυρίζονται ότι ο φασισμός είναι ιστορικά μια απάντηση στην οικονομική κρίση. Αυτό είναι λάθος.

Τα πρωτότυπα και οι πρώτες εκφράσεις του οργανωμένου φασισμού στην Ιταλία και τη Γερμανία ήταν αντιδράσεις σε πολιτικές κρίσεις που προηγήθηκαν της μεγάλης οικονομικής κρίσης: η Biennio Rosso και οι καταλήψεις εργοστασίων στην Ιταλία και οι διάφορες εργατικές κομμούνες που καταστάληκαν από τα Freikorps στη Γερμανία. (Φυσικά, ήρθε  η υψηλή ανεργία με το τέλος του Α ‘Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ήταν η ρητά επαναστατική κατάσταση που οδήγησε τους μελανοχίτωνες και το Freikorps στη δράση). Τα φασιστικά κινήματα ήταν ήδη καλά αναπτυγμένα και ήδη έλεγχαν την Ιταλία, όταν συνέβη η οικονομική κατάρρευση του 1929. Η Αγγλία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ υπέστησαν την ίδια οικονομική κρίση, αλλά δεν στράφηκαν στον φασισμό· στην πραγματικότητα, δύο από αυτές μετακινήθηκαν αριστερά, διότι τόσο η φύση των πολιτικών κρίσεων που αντιμετώπισαν όσο και οι τοπικές μακροπρόθεσμες στρατηγικές πολιτικού ελέγχου ήταν διαφορετικές. Οι καπιταλιστές σε χώρες με περιορισμένες γεωπολιτικές προοπτικές άρχισαν να υποστηρίζουν τα φασιστικά κινήματα ως απάντηση σε μια πολιτική κρίση, ενώ τα οικονομικά μέτρα που υποστήριζαν ήταν σε γενικές γραμμές παρόμοια με εκείνα των δημοκρατικών κρατών.

Στην προκειμένη περίπτωση, οι νέες εκδοχές αυτού που μερικοί αποκαλούν με ευκολία φασισμό προϋπήρχαν κατά πολύ της οικονομικής κρίσης του 2008.

Το χωνευτήριο για το αντιδραστικό δικαίωμα στις ΗΠΑ ήταν η κήρυξη των «Πολέμων της Κουλτούρας» στη δεκαετία του ’70. Πάνω από όλα, αυτό ήταν ένα κάλεσμα για επένδυση σε μια δεξιά ιδεολογική αναγέννηση. Μετά τις προοδευτικές αλλαγές των Πολιτικών Δικαιωμάτων και της Μεγάλης Κοινωνίας, η δεξιά ήταν δομικά ισχυρή αλλά πολιτιστικά ετοιμοθάνατη, εκπροσωπούμενη από τόσο ντροπιαστικούς ανθρώπους των σπηλαίων όπως η John Birch Society και η Kου Kλουξ Kλαν. Αντί να ορίσουν μια στρατηγική κατεύθυνση, δεν είχαν καμιά, και ο δίχως όραμα Nixon με τον αδιαμφισβήτητα μακιαβελικό Kissinger αποκάλυπταν την χρεοκοπία τους . Εντόπισαν λοιπόν την στρατηγική αδυναμία τους και ανέλαβαν να οικοδομήσουν τα δικά τους μέσα ενημέρωσης, πολιτιστικά δίκτυα, think tank και άλλες δομές που θα βοηθούσαν να διαμορφωθεί μια ιδεολογία γύρω από την οποία θα οικοδομηθεί μια νέα πολιτική συναίνεση. Είναι προφανές ότι είχαν μαζί τους την υποστήριξη πολλών λενινιστών που έγιναν νεοσυντηρητικοί έχοντας αποτραβηχτεί από τις πολιτικές της ταυτότητας που προωθούσε η Νέα Αριστερά και ότι κατανοούσαν τις τεχνικές για την προσέγγιση της λευκής εργατικής τάξης (στο Ηνωμένο Βασίλειο, υπάρχει μια παρόμοια τάση των πρώην τρατσκιστών που έγινε ακροδεξιά και κήρυκες υπέρ της αγοράς). Το μεγάλο τους έργο δεν είχε ως στόχο την αύξηση της γεωπολιτικής εξουσίας των ΗΠΑ ή τη βελτίωση της αποτελεσματικής διαχείρισης του καπιταλισμού, αλλά βασιζόταν μάλλον στη διανοητική ατιμία, τις προκαταλήψεις και το φόβο. Η προτεραιότητά τους ήταν να διασώσουν ορισμένες ελιτιστικές αξίες που ταύτιζαν με την αμερικανική ιστορία και δύναμη, αντί να κάνουν μια καθαρή, στρατηγική διάκριση μεταξύ συμφερόντων και αξιών – ένα κοινό λάθος στα δεξιά. Αλλά οι μέθοδοι που σχεδίασαν εξήχθησαν γρήγορα και μετατράπηκαν σε μια όλο και περισσότερο διεθνής ιδεολογία.

Οι Πόλεμοι της Κουλτούρας πέτυχαν για λίγο να οδηγήσουν τη συζήτηση προς τα δεξιά αλλά τα αντι-παγκοσμιοποιητικά, φεμινιστικά και αντιρατσιστικά κινήματα τελικά κατάφεραν να σφαγιάσουν όλες τις ιερές αγελάδες της δεξιάς, ακόμη και όταν η αριστερά κατάφερε να θεσμοθετήσει αυτά τα κινήματα και να περιορίσει την ανατρεπτική τους δύναμη. Τελικά, οι Πόλεμοι της Κουλτούρας άφησαν εδραιωμένες, ανυπότακτες μειονότητες στις ΗΠΑ και σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής, σχεδόν ανίκανες για πολιτικό διάλογο και ευφυείς στρατηγικές διακυβέρνησης. Συμβάλλουν στην κρίση της δημοκρατίας, αλλά δεν δείχνουν κάποια διέξοδο.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι νεοφασιστές δεν χρειάζεται να ανατρέψουν την κυβέρνηση αν μπορούν να δημιουργήσουν ένα μονοκομματικό σύστημα μέσα σε μια δημοκρατική κυβέρνηση. Το Ισραήλ του Netanyahu, η Τουρκία του Erdogan και η Ουγγαρία του Orban παρέχουν ένα δυνητικό μοντέλο, αν και το να περιγράφει κανείς μια εβραϊκή κυβέρνηση ως αρχιτέκτονα ενός νέου τύπου φασισμού είναι ένας επικίνδυνος ελιγμός για τους ανθρώπους που δεν είναι απόλυτα σίγουροι για την επιλογή των λέξεων τους. Είναι δύσκολο να βρούμε άλλα παραδείγματα δημοκρατικών δεξιών κυβερνήσεων που έχουν κρατήσει την εξουσία για οκτώ ή εννέα χρόνια –μια όχι ασυνήθιστη χρονική περίοδος για να διατηρηθεί  ένα κόμμα στην εξουσία σε ένα πολυκομματικό σύστημα.  Έτσι ακόμα και με αυτή την φτωχή λίστα παραδειγμάτων, δεν είναι σαφές εάν η ιδέα ενός μονοκομματικού συστήματος εντός της δημοκρατίας δεν είναι απλώς υπερβολή. Το γεγονός ότι ορισμένοι ισχυρίζονται ότι το μονοκομματικό σύστημα έχει ήδη φτάσει στις ΗΠΑ λόγω της προσωρινής πλειοψηφίας των Ρεπουμπλικανών δείχνει πώς έχουν μετατρέψει τον πανικό και την ανυπομονησία σε αναλυτικές αξίες.

Επιδεικνύει επίσης ανοχή για ένα θεμελιωδώς δημοκρατικό σύστημα αξιών. Προειδοποιώντας για τους κινδύνους του να περάσουν σε ένα μονοκομματικό σύστημα, υποδηλώνουν σιωπηρά ότι η νίκη του δεύτερου κόμματος, των Δημοκρατών, είναι μια αποτροπή της απειλής, μια νίκη για τον αντιφασισμό. Αυτό θέτει τις βάσεις για μια δημοκρατική αναβίωση.

Αλλά ας πάρουμε την απειλή σοβαρά`: το πλεονέκτημα ενός τέτοιου μοντέλου είναι ότι η ακραία δεξιά δεν χρειάζεται να ανατρέψει την κυβέρνηση ή να προκαλέσει μια αποσταθεροποιητική ρήξη. Με άλλα λόγια, η συγκέντρωση όλων των θεσμικών οργάνων και η παραγωγή μόνιμης πλειοψηφίας είναι πιθανώς ευκολότερη σήμερα από την έναρξη κάποιου είδους πραξικοπήματος. Το μειονέκτημα είναι ότι ένα μονοκομματικό σύστημα παραλείπει σχεδόν όλα τα πλεονεκτήματα της δημοκρατικής κυβέρνησης, όπως η εφησυχασμός της διαφωνίας, η στρατηγική διόρθωση της πορείας και η θεσμοθέτηση της πολιτικής αλλαγής και ανανέωσης. Ο Netanyahu, ο Erdogan, και ο Orban έχουν κατασκευάσει αρκετά σταθερές πλειοψηφίες, οι οποίες έχουν ενισχυθεί με τον πρόσφατο νόμο για το εθνοτικό κράτος, το συνταγματικό δημοψήφισμα και τον περιορισμό των ΜΚΟ αντίστοιχα. Αλλά καμία από αυτές τις χώρες δεν παρέχει ένα μοντέλο που μπορεί να εξαχθεί εύκολα σε μεγάλες χώρες, ούτε αποδεικνύεται πως είναι αποδοτικά οικονομικά μοντέλα. Οι πολιτικές του Netanyahu οδήγησαν στην μεγάλης κλίμακας έξοδο προοδευτικών Εβραίων, δημιουργώντας το είδος του πολιτιστικού ζουρλομανδύα που συνήθως δεν συνδέεται με την οικονομική ανάπτυξη και την καινοτομία. Η κατασκευή της πλειοψηφίας του έρχεται με το κόστος του μέλλοντος του Ισραήλ, έναν υπολογισμό ο οποίος ήταν εφικτός μόνο σε ένα κράτος-θύλακα που βλέπει τη γεωπολιτική κυρίως με στρατιωτικούς όρους. Μια παρόμοια κατάσταση επικρατεί στην Τουρκία, όπου ο εμφύλιος πόλεμος αποτελεί καθοριστική πτυχή της εγχώριας πολιτικής. Ηκατασκευή μιας πλειοψηφίας με την σιδερένια πυγμή του Erdogan έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην καταστροφή της τουρκικής οικονομίας, αποξενώνοντας τη χώρα από πολλούς πιθανούς εμπορικούς εταίρους, συμπεριλαμβανομένης της ΕΕ. Όσον αφορά την Ουγγαρία, όπου ο Orban έχει κατασκευάσει την πλειοψηφία του στην πλάτη ενός διαβόητα ξενοφοβικού αγροτικού πληθυσμού, η εδραιωμένη δεξιά έχει περιορισμένη σημασία σε ευρωπαϊκή κλίμακα, σίγουρα ως παράδειγμα των δυσκολιών της πολιτιστικής ολοκλήρωσης, ενδεχομένως και ως επιχείρημα για μεγαλύτερο τεχνοκρατικό αυταρχισμό, αλλά όχι ως μοντέλο προς αντιγραφή. Από την οπτική γωνία των διοικητών της ΕΕ και των ευρωπαίων καπιταλιστών, η Ουγγαρία είναι ένα προβληματικό, χαμένο κράτος που δεν είναι σε θέση να δώσει συμβουλές σε κανέναν.

Όσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο, δεν υπάρχει σταθερή πλειοψηφία και είναι ελάχιστες οι πιθανότητες οι πολιτικές του Trump και της May να σηματοδοτήσουν μια μόνιμη αλλαγή στην πολιτική και οικονομική κατεύθυνση αυτών των δύο χωρών. Αλλά εάν οι κήρυκες μιας φασιστικής απειλής είναι πεπεισμένοι ότι βρισκόμαστε στην πορεία προς ένα μονοκομματικό σύστημα, ας βάλουμε στοίχημα. Πιθανότατα αυτές οι απόψεις θα αποδειχθούν λανθασμένες μόλις το 2020, αλλά για να έχουν κάποια ουσία αυτές οι κακές προειδοποιήσεις, θα πρέπει να δούμε αυτό το νέο στυλ πολιτικής να παραμείνει στο τιμόνι για τουλάχιστον τρεις θητείες. Αυτό μπορεί να γίνει με αποτελεσματική συγκέντρωση  της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας και με την αύξηση του δεξιού ελέγχου στα μέσα ενημέρωσης. Οι κινδυνολόγοι θα αποδειχθούν σωστοί αν ο Trump μπορεί να παραδώσει την εξουσία σε έναν διάδοχο το 2024 ή αν είναι σε θέση να καταργήσει το συνταγματικό όριο και να κερδίσει μια Τρίτη θητεία. Αυτό πιθανότατα δεν πρόκειται να συμβεί: η σημερινή ταλάντευση προς τα δεξιά θα ακολουθηθεί από μια ταλάντευση προς τα αριστερά, στο ατελείωτο, συγκλονιστικό εκκρεμές της δημοκρατίας.

Δημοκρατική Ανανέωση

Με όρους μακροζωίας, η πιο επιτυχημένη φασιστική χώρα ήταν η Ισπανία του Φράνκο. Διήρκεσε από το 1936 έως το 1976. Ξεπέρασε τους πιο πολεμοχαρείς ομοϊδεάτες του κατά δεκαετίες, πρωτίστως επειδή μπορούσε να υποταχθεί σε ένα δημοκρατικό παγκόσμιο σύστημα – στην πραγματικότητα, ο Franco λάμβανε  από τη Βρετανία κρυφά βοήθεια μόλις από τις πρώτες στιγμές του πραξικοπήματος. Η ιστορία της ισπανικής μετάβασης στη δημοκρατία είναι υψίστης σημασίας για τους αναρχικούς, όχι μόνο επειδή έλαβε χώρα στη διάρκεια ενός από τα μεγαλύτερα απεργιακά κινήματα στο κόσμο, αλλά επειδή ήταν οι ίδιοι οι φασίστες που ξεκίνησαν τη μετάβαση, αντιλαμβανόμενοι πως κάτω από μια δημοκρατική καπιταλιστική κυβέρνηση, θα μπορούσαν να κερδίσουν περισσότερα και να δημιουργήσουν μια πιο σταθερή, ισχυρή κυβερνητική δομή. Περισσότερο από τις αμερικανικές και σοβιετικές νίκες στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτό το επεισόδιο απεικονίζει την οριστική υποταγή του φασισμού στη δημοκρατία. Όταν οι φασιστές συνειδητοποιούν ότι μπορούν να πετύχουν τους στόχους τους κάτω από την αιγίδα της παλιάς τους νέμεσης, της δημοκρατίας, ο φασισμός ως κυβερνητικό μοντέλο παύει να είναι σημαντικός.

Η μετάβαση είναι επίσης μια περίπτωση μελέτης για το πώς ο φόβος της ενοποιημένης αντιπολίτευσης στην φαινομενική εξαιρετικότητα του φασισμού έχει συστηματικά χρησιμοποιηθεί από την άρχουσα τάξη για την ενίσχυση του καπιταλισμού. Στην Ισπανία, η δημοκρατική ανανέωση της δεκαετίας του 1970 και της δεκαετίας του ’80 κατάφερε να θεσμοθετήσει ή να καταστείλει πολύ ισχυρά αντικαπιταλιστικά κινήματα. Εγκαταλείποντας τα φαλαγγίστικα σύμβολά τους και ενωμένοι με τους φιλελεύθερους, τους σοσιαλιστές και τους κομμουνιστές υπό την αιγίδα της δημοκρατίας, οι φασίστες της Ισπανίας κατάφεραν να δημιουργήσουν τις συνθήκες για να αναπτυχθεί σταθερότερα ο καπιταλισμός.

Παρόμοιοι παράγοντες λειτουργούσαν στο τελείωμα των στρατιωτικών δικτατοριών της Βραζιλίας, της Αργεντινής, της Χιλής, της Βολιβίας και πρόσφατα της Μυανμάρ.

Μια αντιφασιστική δημοκρατική ανανέωση είναι απλώς μια παραλλαγή στο αντιεπαναστατικό μοντέλο που χρησιμοποίησαν τα δημοκρατικά κινήματα από τις αρχές της σύγχρονης εποχής:

• απευθύνουν έκκληση στις κατώτερες τάξεις εναντίον ενός κοινού εχθρού (αρχικά της αριστοκρατίας και της Εκκλησίας) ·
• βασίζονται σε διφορούμενες κοινές αρχές όπως τα δικαιώματα και η ισότητα που φαίνονται καλύτερα από τις αξίες του παλαιού συστήματος·
• εξαιρούν τις αξίες των κατώτερων τάξεων, όπως η υπεράσπιση των κοινών και η μη αντιπροσωπευτική αυτο-οργάνωση, με το σκεπτικό ότι αυτά είναι αναχρονιστικά ή θα «αποξενώσουν» την αστική τάξη που στην ουσία διευθύνει ολόκληρο τον συνασπισμό·
• χρησιμοποιούν τις κατώτερες τάξεις ως αναλώσιμες και τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία τους ως μπαμπούλα για να τρομάξουν τους μετριοπαθείς μεταξύ των τωρινών κατόχων της εξουσίας, έτσι ώστε να τους εξαναγκάσουν να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων·
• στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, συμπεριλαμβάνουν εκπροσώπους των επίσημων θεσμικών δομών – εκείνων που είναι σε θέση να παράγουν αντιπροσώπους και πειθαρχημένη, υπάκουη συμμετοχή – εξαιρώντας παράλληλα τους ριζοσπάστες και τις μάζες.

Σε όλη τη διάρκεια των φιλελεύθερων επαναστάσεων του 18ου και 19ου αιώνα, σε όλους τους αντιαποικιακούς αγώνες του 20ού αιώνα, το ίδιο μοντέλο έχει χρησιμοποιηθεί ξανά και ξανά για να εκτονώσει τα ριζοσπαστικά κινήματα που απειλούσαν να καταστρέψουν ολόκληρη την καπιταλιστική και διακρατική τάξη. Για να απορροφήσουν τεχνητά ένα μέρος των ανταρτών και να καταστείλουν τους άλλους, επιτρέπουν στους καπιταλιστές και τους επιστημονικούς διευθυντές να απομακρύνουν τον έλεγχο της κυβέρνησης από τους πιο αρχαϊκούς κατόχους εξουσίας, ώστε να δημιουργήσουν ένα κράτος που είναι πιο ισχυρό, ελέγχει καλύτερα τους πληθυσμούς του, και είναι σε θέση να δημιουργήσει τις συνθήκες για καπιταλιστική συσσώρευση. Έχουμε ηττηθεί από αυτό το ίδιο μοντέλο τόσες φορές, θα πρέπει να κάνουμε τατουάζ το περίγραμμα του στο μέτωπό μας έτσι ώστε να το βλέπουμε κάθε φορά που κοιτάζουμε στον καθρέφτη.

Τα σημάδια είναι άφθονα που οι περισσότεροι από τις ελίτ των ΗΠΑ – ειδικά τα πιο έξυπνα τμήματά της– επιδιώκουν μια σημαντική δημοκρατική ανανέωση, χρησιμοποιώντας το φόβο του αυταρχικού καθεστώτος του Trump ως κινητοποιητική τακτική.

Πριν από το Trump, η αμερικανική δημοκρατία αντιμετώπισε ήδη μια κρίση, όπως και πολλές άλλες φιλελεύθερες δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κρίση έπληξε την καρδιά της ουσιαστικής βάσης της χώρας ως αποικιακού κράτους. Τεράστια πλήθη απέρριπταν βίαια το δικαίωμα της αστυνομίας να δολοφονεί άτομα που δέχονται ρατσιστικές διακρίσεις, όπως και το δικαίωμα των εταιρειών εξόρυξης που συνδέονται με την κυβέρνηση να εκμεταλλεύονται ή να μολύνουν την γη των αυτόχθονων. Οι εμπειρίες των μαύρων και των αυτόχθονων ήταν στην πρώτη γραμμή και στους δύο αυτούς αγώνες, αλλά ταυτόχρονα οι ρατσιστικές αφηγήσεις δεν χρησιμοποιήθηκαν αποτελεσματικά για να διαιρέσουν τους ανθρώπους και να αποτρέψουν τη διαπολιτισμική αλληλεγγύη, αν και προοδευτικοί που συνδεόταν με ΜΚΟ, εκκλησίες και το Δημοκρατικό Κόμμα σίγουρα προσπάθησαν.

Με την εκλογή του Trump και την προσωρινή άνοδο της ακροδεξιάς, η αφήγηση έχει μετατοπιστεί δραστικά. Η αστυνομία δεν βρίσκεται πλέον στο προσκήνιο και παρόλο που δεν έχουν κάνει καλή δουλειά στο να παίζουν το ρόλο των ουδέτερων ειρηνευτικών δυνάμεων που αποτρέπουν τις διαμάχες μεταξύ Ναζί και Αντίφα, οι επικρισεις που αντιμετωπίζουν τώρα τονίζουν ότι πρέπει να παίζουν αυτό το ρόλο, ενώ στις ημέρες του Ferguson, το βασικό αίτημα ήταν ότι πρέπει να σκάσουν και να πεθάνουν.

Η νέα αφήγηση απεικονίζει μια διεφθαρμένη, δεξιά κυβέρνηση με επικίνδυνους δεσμούς με ακροδεξιές ομάδες – μια κυβέρνηση που παρενοχλεί τον Τύπο, συνεργάζεται με τον μεγάλο εχθρό, τη Ρωσία, φέρεται με αβρότητα στους δικτάτορες και επιτίθεται στο ελεύθερο εμπόριο.

Αυτή η αφήγηση είναι ιδανική για το Δημοκρατικό Κόμμα. Η προφανής λύση είναι να ευνοηθεί η αυστηρότερη νομική εποπτεία της χρηματοδότησης των προεκλογικών εκστρατειών και το λόμπινγκ, η εξύμνηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, η ενθάρρυνση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, η προστασία του ΝΑΤΟ, της NAFTA, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των «άλλων» μας συμμάχων, να εγκριθεί μεγαλύτερη λογοκρισία στο Twitter, στο Facebook και σε παρόμοιες πλατφόρμες και η προετοιμασία για έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο ενάντια στη Ρωσία. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από μια εμπνευσμένη και ανατρεπτική, αν και σύντομη κατάληψη αεροδρομίων στην αρχή της θητείας του Trump, οι κύριοι πρωταγωνιστές της αντίστασης κατά του Trump ήταν δικαστές, το FBI, η CIA, ηγέτες όπως οι Trudeau,  Merkel και Macron, «έντιμοι» πολιτικοί όπως ο McCain, αστέρια του Χόλιγουντ και κεντρώα μέσα όπως το CNN και οι New York Times.

Η νέα κοινωνική σύγκρουση συγκεντρώνει ένα ευρύ αριστερό μέτωπο για την καταπολέμηση μιας επικίνδυνης δεξιάς με τρόπο που δεν αμφισβητεί καμία θεμελιώδη πτυχή του κράτους. Αντίθετα, το νέο έδαφος διαμορφώνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να κατευθύνει τις προσπάθειές μας για την ανανέωση του κράτους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η μόνη κριτική θέση είναι στο περιθώριο. Το αντίθετο. Η πρόσφατη ανατροπή του μνημείου Silent Sam στο Τσάπελ Χιλ είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα ανθρώπων που ενεργούν γενναία και έξυπνα σε δύσκολες συνθήκες για να νικήσουν ταυτόχρονα το την λευκή σοβινιστική δεξιά και για να αποτρέψουντον καθησυχασμότης θεσμικής αριστεράς. Το αντεπιχείρημαείναι ότι το φάσμα του Trump και της ακροδεξιάς καθιστά ακόμη πιο εύκολη τη διαμόρφωση σχέσεων αλληλεγγύης με περισσότερους ανθρώπους και την εξάπλωση των πρακτικών αυτοάμυνας και άμεσης δράσης σε πολλές περισσότερες καταστάσεις από τις αντι-αστυνομικές εξεγέρσεις που ξεσπούσαν και διαδίδονταν πριν από τον Trump.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι νέες συμμαχίες είναι πολύ πιο ευάλωτες στην οικειοποίηση ή την εξουδετέρωση από τις πολιτικές ταυτότητας, την αυταρχική αριστερά και τους κομματικούς ακτιβιστές.

Δεν γίνεται τίποτα ευκολότερο όταν πολλοί αναρχικοί και αντιφασιστές υιοθετούν ουσιαστικά την πολιτική του Λαϊκού Μετώπου και κάνουν το έργο των Δημοκρατικών. Στο πλαίσιο αυτό, έχουμε τους Ami du Radical να προειδοποιούν για ένα «διεφθαρμένο δικαστικό σύστημα», αυτοί και άλλοι που υποστηρίζουν τα «ανθρώπινα δικαιώματα», και οι αντιφασίστες του Πόρτλαντ απαιτούν την καλύτερη εκπαίδευση της αστυνομίας.

Κάθε φορά που συμμετέχουμε σε ευρείες αριστερές θέσεις, αυτές οι λογικές  αφθονούν και όλα αυτά πάνε μαζί. Στο βαθμό που οι λόγοι αυτοί είναι πέρα ​​από τον έλεγχό μας, το μόνο ερώτημα για εμάς είναι πώς να απαντήσουμε αποτελεσματικά σε αυτούς, επισημαίνοντας τα ελαττώματά τους χωρίς να είμαστε αφελείς ή καταπιεστικοί. Αλλά όταν αναπαράγουμε αυτές τις λογικές για να ταιριάξουμε μέσα σε αυτές ή γιατί έχουμε φοβηθεί τόσο από την δεξιά ώστε να αρχίσουμε να υποστηρίζουμε τα σχέδια της αριστεράς, σκάβουμε τους τάφους μας. Είναι ζωτικής σημασίας να διατυπώνουμε συγκεκριμένα αναρχικές θέσεις σχετικά με τις κοινωνικές συγκρούσεις και όχι να καταλήγουμε στις θέσεις των κατώτερων κοινών παρονομαστών, ακριβώς επειδή οι θέσεις αυτές διατυπώνονται για να ευνοούν τα συμφέροντα του κοινωνικού ελέγχου – μακροπρόθεσμα, αυτές οι θέσεις δεν αποκλείουν την λευκή υπεροχή.

Οι προειδοποιήσεις του ερχομού  της τυραννίας και του φασισμού αφθονούν στην κεντροαριστερά. Τι σημαίνει όταν ένα μεγάλο μέρος του περιεχομένου σε έναν αναρχικό ιστότοπο είναι γεμάτο με τις θέσεις που δημοσιεύονται στο CNN και στους New York Times; Παραδείγματα είναι ο Jeffrey Sachs που γράφει για το CNN πώς βρισκόμαστε στο δρόμο προς την τυραννία ή στα πρόσφατα best seller, On Tyranny (Σχετικά με την Τυραννία), από τον Timothy Snyder, The Plot to Destroy Democracy (Το Σχέδιο για την Καταστροφή της Δημοκρατίας) του Malcolm Nance, και το Fascism: A Warning (Φασισμός: Μια προειδοποίηση) της Madeleine Albright. Επίσης, κορυφαίες εταιρίες, όπως η Microsoft συμμετέχουν με το νέο πρόγραμμα της «Defending Democracy– Υπερασπιζόμενοι την Δημοκρατία».

Υπάρχει μια κοινή αντίληψη των Δημοκρατικών ως πολιτικά ανίκανων, και αυτή τη φήμη δεν βγήκε για το τίποτα. Ωστόσο, έχουν περισσότερη επιρροή στους δρόμους από ότι θα θέλαμε να παραδεχτούμε, ειδικά σε σχέση με τους αναρχικούς. Το 2008, το Δημοκρατικό Κόμμα απέδειξε ότι θα μπορούσε να διαχειριστεί ένα μεγάλο, λαϊκό κίνημα δρόμου, το οποίο προσωρινά σίγαζε πιο κρίσιμες προσπάθειες και έστρεψε τις προσπάθειες των ακτιβιστών  στην προεκλογική εκστρατεία. Οι Πορείες των Γυναικών έδειξαν ότι δεν έχουν ξεχάσει πώς να μετατρέπουν τις λαϊκές ανησυχίες σε εκλογική βάση. Η Πορεία για τη Ζωή Μας ανακάλυψε έναν τρόπο για να δημιουργούν ένα κίνημα πολύ μικρότερης ηλικίας, κινητοποιώντας εκατοντάδες χιλιάδες μαθητών γυμνασίου που θα έχουν ηλικία ψήφου το 2020.

Και στο πιο κυνικό τους, οι Δημοκρατικοί χρησιμοποίησαν το Κίνημα εναντίον του Διαχωρισμού των παιδιών των μεταναστών, για να δείξουν ότι μπορούσαν να οικειοποιηθούν ένα κίνημα με δυνητικά ριζοσπαστικές συνέπειες και να το χρησιμοποιήσουν για να προστατεύσουν το ίδιο το καθεστώς των συνόρων ενάντια στο οποίο είχε δημιουργηθεί. Οι διαμαρτυρίες κατά του χωρισμού των οικογενειών των μεταναστών και της φυλάκισης των παιδιών και των γονέων δίχως χαρτιά οργανώθηκαν εν μέρει από ΜΚΟ που λαμβάνουν κρατικά χρήματα για τη διαχείριση κέντρων κράτησης μεταναστών. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κοινός εγκλεισμός των οικογενειών παρουσιάστηκε ως νίκη, το μίσος εναντίον των συνόρων αντικαταστάθηκε από το μίσος για την ICE και τον Trump (θυμηθείτε ότι η ICE μπορεί να αντικατασταθεί από άλλες υπηρεσίες) και όλοι ξέχασαν ότι τα παιδιά μεταναστών ήταν επίσης κλειδωμένα επί Obama. Στην πραγματικότητα, τα δικαστήρια έπρεπε να αναγκάσουν τη κυβέρνηση Obama να σταματήσει τον επ’ αόριστο εγκλεισμό των οικογενειών των αιτούντων άσυλο –«σε ιδιαίτερα κακές συνθήκες», προκειμένου να αποτρέψουν άλλους αιτούντες άσυλο, βασικά ένα είδος ελαφριάς τρομοκρατίας που αποσκοπεί στην αποτροπή της πρόσβασης σε αυτό που η δημοκρατική τάξη υποτίθεται ότι αποτελεί βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Και ενώ η κυβέρνηση Ομπάμα μόνο «περιστασιακά» χώριζε τα παιδιά από τους γονείς τους στα σύνορα. Κάθε ένας από τους περισσότερους από 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους που απέλασε ο Ομπάμα όμως, άφησε πίσω του τα παιδιά του ή άλλους αγαπημένους.

Τα σύνορα χωρίζουν οικογένειες. Αυτό κάνουν. Και όσοι υποστηρίζουν τα σύνορα – δηλαδή εκείνοι που στηρίζουν τα κράτη και τις εκλογές και όλα τα άλλα που έρχονται με αυτά – βλέπουν μόνο 2 πιθανές καταστάσεις- είτε οι μετανάστες θα αξαθλιωθούν είτε να υποστηρίξουμε τις ανθρώπινες μεθόδους φυλάκισης και διάσπασης των οικογενειών τους.

Ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου του 2018, θα πουν σε όλους μας πως είμαστε τέρατα αν δεν ψηφίσουμε υπέρ της υποστήριξης πιο ανθρώπινων συνόρων, πιο ανθρώπινων φόνων από την αστυνομία, πιο ανθρώπινων πολέμων και τυποποιημένων νεοφιλελεύθερων εμπορικών συμφωνιών και πολιτικών συμμαχιών. Αυτή η διαδικασία θα ενισχυθεί κατά πολλές βαθμίδες για την προεκλογική εκστρατεία του 2020, η οποία ξεκινάει από τις 7 Νοεμβρίου. Το Δημοκρατικό Κόμμα θα ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια για να οικειοποιηθεί ή να σιωπήσει τις ευρύτερες αριστερές συμμαχίες που δημιουργήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια στα πλαίσια της οργάνωσης των αντιφασιστικών και φιλο-μεταναστευτικών αγώνων. Οι άνθρωποι που διατηρούν κρίσιμες θέσεις θα ονομάζονται εγκληματίες, ρατσιστές, ότι χρειαστεί. Οι ακτιβιστές των ΜΚΟ που μοιράζονται χώρους μαζί μας έχουν μάθει τη γλώσσα μας και ξέρουν πώς να μας εξουδετερώνουν σχεδόν όπως το FBI εξουδετέρωσε τους Μαύρους Πάνθηρες στη δεκαετία του 1960 και του ’70.

Εν τω μεταξύ, δεκάδες εκατομμύρια νέων και όχι τόσο νεαρών Αμερικανών θα προσφέρουν τις ελπίδες τους σε μια προοδευτική αναγέννηση. Τα νεαρά κορίτσια μεταναστών θα ονειρεύονται να σπουδάσουν ως δικηγόροι και δικαστές στα «δικαστήρια του κατακτητή», για να δανειστώ μια φράση από τον ιστορικό ανώτατο δικαστή, John Marshall. Οι ριζοσπάστες των γυμνασίων θα προσδιοριστούν ως σοσιαλιστές και θα προχωρήσουν μέχρι να στηρίξουν τα διευρυμένα κυβερνητικά προγράμματα υγειονομικής περίθαλψης και το δωρεάν πανεπιστήμιο.  Όλοι, χωρίς να το λένε, θα συνωμοτήσουν για να ξανακάνουν την Αμερική μεγάλη.

Για να επιτύχει αυτή την ανανέωση, το Δημοκρατικό Κόμμα θα πρέπει να μεσολαβήσει κάποιο είδος λειτουργικής συναίνεσης μεταξύ των κεντρώων και προοδευτικών τάσεων του. Οι προοδευτικοί που κέρδισαν τις προκαταρκτικές εκλογές θα πρέπει να δείξουν ότι μπορούν να κερδίσουν έδρες τον Νοέμβριο του 2018· χωρίς αυτό και μια σημαντική βελτίωση στη μηχανή της βάσης που απέτυχε να χρίσει υποψήφιο τον Bernie Sanders το 2016, ο υποψήφιος για το 2020 θα αντιπροσωπεύσει την κεντρική ομάδα. Το 2016, οι δημοκρατικές προκαταρκτικές εκλογές  ήταν βασικά ένα δημοψήφισμα για το ποιος ήταν καλύτερα συνδεδεμένος με το μηχανισμό του κόμματος, παρά με ποιος είχε περισσότερες πιθανότητες να νικήσει τους Ρεπουμπλικάνους. Αν οι δημοκράτες είναι εξίσου ηλίθιοι και δεν δίνουν προτεραιότητα στα κριτήρια που σχετίζονται με την ικανότητα να κερδίσουν, μπορεί να χάσουν δύο άχαστες εκλογές στη σειρά. Εάν είναι έξυπνοι, θα ορίσουν κάποιον χαρισματικό που θα είναι σε θέση να κάνει σημαντικές αναφορές στις προοδευτικές θεματολογίες που από μεριάς τους θα κινητοποιήσουν μια βάση ακτιβιστών. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό αν εξετάσουμε δύο παράγοντες: την έντονη αριστερή κλίση των νεότερων ηλικιακών ομάδων και την ακόμη μεγαλύτερη μείωση της προσέλευσης των νέων. Προωθώντας τους κεντρώους υποψηφίους, αποθαρρύνουν τους προοδευτικούς ψηφοφόρους. Οι δημοκράτες διαπράττουν πολιτική αυτοκτονία, χρησιμοποιώντας μια κεντρώα αριθμητική προσέγγιση που δεν ισχύει πλέον για την τρέχουσα κοινωνική πραγματικότητα.

Οι Δημοκρατικοί θα λάβουν κάποια επιπλέον βοήθεια, ίσως ακόμη και να τους καταστήσουν και απρόσβλητους στην ηλιθιότητα με τον τρόπο με τον οποίο Trump έκανε τον εαυτό του απρόσβλητο από σκάνδαλα, αν η οικονομία αρχίσει να καταρρέει πριν από το Νοέμβριο του 2020. Θα πρέπει να εργαστούν σκληρά για να μην κερδίσουν τις εκλογές το 2020 και αν τις κερδίσουν, θα ξεκινήσουν αμέσως μια επιθετική αναστροφή της πολιτικής των ΗΠΑ. Ο τερματισμός των δασμών, οι στενότερες σχέσεις με την ΕΕ, η επιστροφή στην υπερβολικά καθυστερημένη συμφωνία του Παρισιού, στη στάση εναντίον της ρωσικής επιρροής στη Μέση Ανατολή, την αναθέρμανση των σχέσεων με το Ιράν, μια λιγότερο επιθετική πολιτική περιορισμού της Κίνας και μια υποκριτική προσπάθεια να μεταδώσει έναν εμπνευσμένο και συνεπή προσηλυτισμό προς τη δημοκρατία. Στο εσωτερικό, εάν το επιτρέψουν οι πλειοψηφίες του Κογκρέσου, θα επιδιώξουν μια μεταρρύθμιση της υγειονομικής περίθαλψης – είτε να προωθήσουν το Obamacare είτε να εφαρμόσουν κάτι που έχει νόημα – και να νομιμοποιήσουν τους μετανάστες σε μαζική κλίμακα σε συνδυασμό με την περαιτέρω ενίσχυση των συνόρων και των μηχανισμών απέλασης.

Πάνω από όλα, θα πουλήσουν ένα όνειρο για έναν πατριωτισμό χωρίς αποκλεισμούς, ένα όραμα τον οποίο ήδη προσπαθούν να προωθήσουν τα κυρίαρχα μέσα. Υπενθυμίζουμε εδώ την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, την πιο προοδευτική σε όλη την Ευρώπη, που εκτός από τη θέσπιση των σκληρότερων μέτρων λιτότητας κέρδισε επίσης τη διάκριση ότι είναι ακόμη πιο στρατιωτική από τους συντηρητικούς προκατόχους τους.

Με την πάροδο του χρόνου, οι δημοκρατικές εκλογικές περιφέρειες είναι πιθανό να συνεχίσουν να κινούνται προς όφελος της προοδευτικής φράξιας, η οποία μπορεί να φέρει προοδευτικό υποψήφιο μέχρι το 2028. Φυσικά, εάν η οικονομική κατάρρευση είναι τόσο καταστροφική όσο έχει δυνατότητες να είναι, όλες οι πολιτικές τους θα περιστραφούν και θα περιοριστούν από αυτήν και από τη συνακόλουθη γεωπολιτική αναταραχή.

Εν τω μεταξύ, η κατά-φαντασία υπέρ-πλειοψηφία του Trump θα συνεχίσει να μειώνεται. Οι ηλικιακές ομάδες που κέρδισε ξεκινούν από το 65, έτσι περισσότεροι από αυτούς θα πεθαίνουν κάθε χρόνο, και αν δεν προχωρήσουν ξαφνικά οι προοδευτικοί σε Πόλεμο Κουλτούρας και τον χάσουν, δεν θα αναπληρώνονται γρήγορα. Για κάποιο χρονικό διάστημα, όμως, θα διαιρέσουν θανάσιμα τις ρεπουμπλικάνικες εκλογικές περιφέρειες, αναγκάζοντας το κόμμα αυτό στην εξισορροπητική πράξη του να κατευνάσει δύο πολωμένες φράξιες, καμία από τις οποίες δεν θα είναι τρομερά κινητοποιημένη στο να υποστηρίξει την άλλη στις εκλογές (ειδικά τώρα που το κίνητρο της πλειοψηφίας του Ανώτατου Δικαστηρίου δεν ισχύει πλέον).

Αν κατά κάποιον τρόπο οι Ρεπουμπλικανοί κερδίσουν το 2020, είτε θα επιστρέψουν (π.χ. αντικαθιστώντας τον καθαιρεμένο Trump με τον Pence), είτε θα εδραιώσουν την καταστροφή της πολιτικής ηγεμονίας των ΗΠΑ και την οικονομική κυριαρχία τους. Το πρόγραμμα του Trump, όπως είναι, δεν είναι «ρεβανσιστικό» όπως ισχυρίστηκαν ορισμένοι υπερβολικοί αντιφασιστές· αντί να προσπαθεί να ανακτήσει την κυρίαρχη θέση της Αμερικής στον κόσμο, στην πραγματικότητα την καταστρέφει. Στις οικονομικά υποβαθμισμένες και γεωπολιτικά τελειωμένες ΗΠΑ, στο εναλλακτικό μέλλον στο οποίο οι τραμπικοί Ρεπουμπλικάνοι συνεχίζουν να κερδίζουν, μπορούμε να φανταστούμε τις συνθήκες για πιο φασιστικά κινήματα, αλλά τι θα κάνουν όλοι οι εξαιρετικά ισχυροί Αμερικανοί καπιταλιστές στα ενδιάμεσα χρόνια καθώς παρακολουθούν οι περιουσίες τους να εξαφανίζονται; Θα κάνουν ότι μπορούν για να το αποτρέψουν, όπως έχουν ήδη αρχίσει να κάνουν, με πολλές από τις σημαντικότερες αμερικανικές εταιρείες να μιλάνε ανοιχτά εναντίον των πολιτικών του Trump. Και πάλι, αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον απλοϊκό αντιφασιστικό ισχυρισμό ότι η οικονομική ύφεση ισοδυναμεί με περισσότερο φασισμό. Είναι πολύ πιο περίπλοκο από αυτό: μερικές φορές, οι οικονομικές κρίσεις ωθούν τους καπιταλιστές να υποστηρίξουν περισσότερη δημοκρατία, όχι λιγότερη, όπως συνέβη στην Ισπανία στη δεκαετία του ’70 και όπως συμβαίνει σήμερα.

Το ερώτημα για τους αναρχικούς, λοιπόν, μπροστά σε μια αναγεννημένη δεξιά και την ακόμα μεγαλύτερη πιθανότητα μιας θριαμβεύτριας αριστεράς, είναι: ποιες είναι οι θέσεις που είναι στην καρδιά του προβλήματος, ανεξάρτητα από το ποιος είναι στην εξουσία, ενώ μιλώντας επίσης στο συγκεκριμένο, ποιες είναι  λεπτομέρειες του τρόπου με τον οποίο η εξουσία τσαλαπατά τους ανθρώπους;

Δεν είναι τόσο δύσκολο να βρούμε έναν τρόπο για να αντιταχθούμε στην κρατική εξουσία και στη ρατσιστική βία που αυτή μας προσφέρει διάχυτη παντού, ισχυρή και στα πόδια μας; Ανεξάρτητα από το ποιος θα κερδίσει το Νοέμβριο, πολλοί αναρχικοί κάνουν ακριβώς αυτό, αναζητούν έναν τρόπο για να αντιταχθούμε στην κρατική εξουσία. Ως αναρχικοί, θα παλεύουμε πάντα ενάντια στα σύνορα, κατά του ρατσισμού, κατά της αστυνομίας, κατά του μισογυνισμού και της τρανσφοβίας, και έτσι θα είμαστε πάντα στην πρώτη γραμμή ενάντια σε οποιαδήποτε αναβίωση της δεξιάς. Αλλά δεν είναι τα σύνορα, η αστυνομία, η συνέχιση των αποικιακών θεσμών και η ρύθμιση του φύλου και των οικογενειών επίσης θεμελιώδες μέρος του προοδευτικού έργου;

Η κύρια υποκρισία των προοδευτικών μπορεί συχνά να βρεθεί στη σιωπηρή τους υποστήριξη της κατασταλτικής πολιτικής, αυτή την αδιάσπαστη αλυσίδα που συνδέει τον πιο «κακό» φασίστα με τον πιο «ανθρωπιστή» αριστερό. Για αυτό είναι λογικό οι αναρχικοί να προβάλλουν την απεργία των κρατουμένων και να φέρουν το θέμα της αλληλεγγύης προς τους κρατούμενους των αγώνων κατά των εξορύξεων και των αγωγών στην καρδιά οποιουδήποτε συνασπισμού με την αριστερά – όπως επίσης και την υποστήριξη των κρατουμένων από συγκρούσεις και εξεγέρσεις ενάντια στην αστυνομία. Εάν δηλώνουν ότι θέλουν να προστατεύσουν το περιβάλλον, θα υποστηρίξουν τους Marius Mason και Joseph Dibee; Εάν οι δημοκράτες και οι αριστεροί πραγματικά πιστεύουν ότι η κατασκευή όλο και περισσότερων αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου σε αυτό το προχωρημένο στάδιο της υπερθέρμανσης του πλανήτη είναι ασυγχώρητο λάθος, θα σταθούν στην ίδια πλευρά του οδοφράγματος με τους Water Protectors; Αν διακηρύσσουν ότι αποθαρρύνουν τον ρατσισμό της αστυνομίας, είναι έτοιμοι να στηρίξουν υλικά και πολιτικά τους ανθρώπους που εξακολουθούν να κλειδώνονται στις φυλακές μετά από τις εξεγέρσεις στο Φέργκιουσον, τη Βαλτιμόρη, το Όκλαντ και αλλού, κυρίως μαύροι που αντιστέκονται από τις πρώτες γραμμές ενάντια στην αστυνομική βία;

Μια τέτοια έμφαση θα διαχωρίσει τα στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος από ειλικρινείς ακτιβιστές στην περιβαλλοντική, μεταναστευτική αλληλεγγύη και στα κινήματα Black Lives Matter. Θα αμφισβητήσει επίσης την ψευδαίσθηση ότι οι νέοι πολιτικοί θα λύσουν αυτά τα προβλήματα και θα διαδώσουν την ευρύτερη υποστήριξη για την τακτική της άμεσης δράσης και της συλλογικής αυτοάμυνας.

Δημοκρατικός ή Τεχνοκρατικός Σοσιαλισμός

Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, και παρόλο που οι δημοκρατικές στρατηγικές διακυβέρνησης και εκμετάλλευσης μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα, αυτό δεν σημαίνει ότι το ίδιο θα ισχύει και αύριο. Η δημοκρατία ως κυβερνητική πρακτική ανίκανη να υλοποιήσει τα ιδανικά της βρίσκεται σε κρίση στην Αμερική και σε πολλές άλλες χώρες, αλλά η δημοκρατία και ως δομή διακρατικής συνεργασίας και συσσώρευσης κεφαλαίου αντιμετωπίζει κρίση επίσης σε παγκόσμιο επίπεδο.

Λόγω της εγχώριας κρίσης, η δημοκρατία δεν καταφέρνει να κατανοήσει τις προσδοκίες των υποκειμένων της. Τα είδη της ισότητας που εγγυάται  κατά κύριο λόγο είναι είτε αδιάφορα είτε επιζήμια, και τα οφέλη μειώνονται ακόμη περισσότερο όσο κατεβαίνεις τις κοινωνικές βαθμίδες. Η δημοκρατική διακυβέρνηση δεν κατάφερε να προσφέρει δίκαιες κοινωνίες και δεν κατόρθωσε να καλύψει τη διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στους έχοντες και τους μη-έχοντες. Έχει καταλήξει να είναι άλλο ένα αριστοκρατικό σύστημα, όχι πολύ καλύτερο από αυτά που αντικατέστησε.

Αυτό σημαίνει ότι η δημοκρατία χάνει την πρωτοποριακή της ικανότητα να κατευνάζει τις αντιστάσεις. Μέχρι το 2008 περίπου, όμως, οι νεοφιλελεύθερες ελίτ ελάχιστα ενδιαφέρονταν για την αντίσταση. Νόμιζαν ότι είχαν νικήσει, πως είχαν θάψει τις επαναστατικές δυνατότητες τόσο βαθιά που δεν χρειαζόταν πλέον ούτε καν να πετάνε στο πλήθος ψίχουλα, δεν είχαν καμία ανάγκη να προσποιούνται. Καθώς οι δεκαετίες του 1990 και του 2000 περνούσαν, οι ελίτ έγιναν όλο και πιο ωμές στη σταυροφορία τους για να συγκεντρωθεί ο πλούτος σε όλο και λιγότερα χέρια, καταστρέφοντας το περιβάλλον και περιθωριοποιώντας όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού. Τώρα που αποκάλυψαν το αληθινό τους πρόσωπο, θα χρειαστεί λίγος χρόνος για να κάνουν τους ανθρώπους να ξεχάσουν και υπνωτιστούν. Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης στους δημόσιους θεσμούς έρχεται σε κακή στιγμή για τις κάποτε ηγεμονικές χώρες του ΝΑΤΟ και για τους συμμάχους τους.

Έτσι καταλαβαίνουμε γιατί είναι τόσο απογοητευτικά μυωπικό όταν οι ριζοσπάστες βοηθούν να αποκατασταθεί η αποπλανητική δύναμη της δημοκρατίας μιλώντας για το πως πρέπει να μοιάζει η «πραγματική δημοκρατία»: είναι σαν την ιστορία του μηχανικού της Γαλλικής Επανάστασης, του οποίου η ζωή σώθηκε την τελευταία στιγμή επειδή δεν δούλευε ο μηχανισμός της γκιλοτίνας, μέχρι την στιγμή που ο ίδιος σήκωσε το κεφάλι του, κοίταξε προσεχτικά την γκιλοτίνα και είπε : «Νομίζω ότι βρήκα που είναι το πρόβλημά».

Αν η παγκόσμια κρίση της δημοκρατικής τάξης κορυφωθεί προτού ανανεωθεί η σαγηνευτική αξία της δημοκρατίας, θα είναι πολύ πιο δύσκολο για τις ελίτ να αποτρέψουν την μετατροπή επαναστατικών κινημάτων σε πραγματικές απειλές. Αυτή η δεύτερη κρίση περιστρέφεται γύρω από τη συνεχιζόμενη κατάρρευση των διακρατικών πολιτικών μηχανισμών που φθίνουν μεσολαβώντας στις συγκρούσεις – και την επικείμενη οικονομική κατάρρευση που απειλεί να κλείσει το μπουφέ στον οποίο τα περισσότερα κράτη του κόσμου ικανοποιούσαν τη λαιμαργία τους, πρόθυμοι να συνεργαστούν επειδή όλοι είχαν ευκαιρίες για οικονομική ανάπτυξη.

Τα πολυάριθμα και αυξανόμενα προβλήματα του παγκόσμιου συστήματος των Ηνωμένων Πολιτειών οδήγησαν πολλούς σχεδιαστές του κράτους και της αγοράς να μιλήσουν για τρόπους βελτίωσης του σημερινού δημοκρατικού συστήματος. Διαφορετικές προτάσεις για την επίλυση της εγχώριας κρίσης της δημοκρατίας περιλαμβάνουν μετατοπίσεις σε πιο εκλαϊκευτική ή συμμετοχική δημοκρατία, ψηφιακή ή ηλεκτρονική δημοκρατία ως τρόπους ανάκαμψης της μαζικής συμμετοχής των πολιτών, την επανασύνδεση της κοινωνικοοικονομικής με την πολιτική ισότητα, τον έλεγχο της συσσωρευτικής δύναμης της ελίτ. Αυτό το ρεύμα έχει ιδιαίτερα μικρή επιρροή στους πολιτικούς θεσμούς και τους διαμορφωτές πολιτικής. Κάποτε υποστηρίχτηκε από τους καλά διαβασμένους αλλά δίχως διασυνδέσεις ιδεαλιστές της πολιτικής επιστήμης, πέρασε στο δρόμο, και σήμερα υποστηρίζεται κυρίως από ανθρώπους στον τομέα της τεχνολογίας που σκέφτονται ότι τα νέα τους gadgets μπορούν να φέρουν επανάσταση στον τρόπο διακυβέρνησης –υποθέτοντας άκριτα πως τα κακά αποτελέσματα της κυβέρνησης ήταν αποτελέσματα των τεχνολογικών περιορισμών. Το αίτημα για περιορισμό της συσσωρευτικής δύναμης των ελίτ εκφράζεται επίσης από προοδευτικά κόμματα στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, κυρίως με επιρροή σε δημοτικό επίπεδο.

Οι περισσότεροι ερευνητές με πολιτικές διασυνδέσεις και οι ομάδες προβληματισμού υιοθετούν την αντίθετη προσέγγιση: η μαζική συμμετοχή των πολιτών είναι ένας μη ρεαλιστικός ή ανεπιθύμητος στόχος, με πολλούς να κατηγορούν ακόμη και τους πληβείους για την καθοδική πορεία της δημοκρατίας. Μία αντίθετη πρόταση αποπειράται να διπλασιάσει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία επιλύοντας την κρίση μέσω διαβουλεύσεων σε «μίνι-κοινά». Αυτά αντικαθιστούν τη μαζική συμμετοχή των πολιτών, αφού άλλωστε κάτι τέτοιο θεωρείται πλέον μη-ρεαλιστικός στόχος ως θεσμική μορφή ελέγχου της εξουσίας που έχουν στα χέρια τους οι ελίτ- σύμφωνα πάντα με τους υποστηρικτές αυτής της θεωρίας. Άλλοι μιλούν για την ανάγκη για περισσότερο επαγγελματισμό και διαρθρωτικά βελτιωμένους μεσάζοντες (πολιτικά κόμματα και ομάδες συμφερόντων), ένα είδος υβριδισμού μεταξύ της δημοκρατίας και μιας πιο επαγγελματικής αντιπροσωπευτικής πολιτικής. Αλλά επειδή η βασική, πρώτη κρίση αφορά τόσο την αντίληψη όσο και τα αποτελέσματα, είναι μάλλον απίθανο οι κορδωμένοι χαρτογιακάδες επιστήμονες με την έμφυτη δυσπιστία απέναντι στο κοινό να ξέρουν πώς να την επιλύσουν, ανεξάρτητα από την ποιότητα των δεδομένων τους.

Ωστόσο, δεν υπάρχει κανένας λόγος που να μην μπορούν να συνδυαστούν αυτά τα δύο ρεύματα: περισσότερα δημοψηφίσματα και ψηφιακές δημοσκοπήσεις σε τοπική κλίμακα· μεγαλύτερη και πιο ειδικευμένη επαγγελματικότητα, τεχνοκρατικές αξιολογήσεις και διαρθρωτική βελτίωση των πολιτικών κομμάτων σε εθνικό επίπεδο. Το πρώτο ενισχύει την εμπιστοσύνη του κοινού και τα αισθήματα ενδυνάμωσης, το δεύτερο θα ελαττώσει την ανικανότητα και θα αποτρέψει ξαφνικές καταστροφικές λαϊκίστικες μετατοπίσεις στην πολιτική. Το μεγαλύτερο εμπόδιο στις στρατηγικές αυτές αλλαγές είναι η πολιτική κουλτούρα, η θεσμική αδράνεια ενός πολύπλοκου συστήματος που κυριαρχεί εδώ και πολλές δεκαετίες. Δείτε την πρακτική αδυναμία να ξεπεραστεί το δικομματικό σύστημα στις ΗΠΑ. Σκεφτείτε ότι στις περισσότερες χώρες, οποιαδήποτε αλλαγή στη δομή των πολιτικών κομμάτων και άλλων ενδιαμέσων, πέραν των εκστρατειών για απλές οικονομικές αναπροσαρμογές (που ήδη εφαρμόζονται σε πολλές δημοκρατίες) απαιτούν δύσκολα επιτεύξιμες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις.

Όσον αφορά τη δεύτερη κρίση, φαίνεται ότι υπάρχει πολύ λιγότερη συζήτηση. Τα δυτικά οικονομικά περιοδικά αποκαλύπτουν μια σχεδόν πλήρη συναίνεση ως προς την ανάγκη απόρριψης του οικονομικού εθνικισμού και την αποκατάσταση της «πολυμερούς εμπορικής τάξης που έχουν δημιουργήσει οι ίδιες οι ΗΠΑ». Οι μόνες φωνές υπέρ του οικονομικού εθνικισμού είναι εκείνες ορισμένων οικολόγων με μικρή πολιτική επιρροή· τα υπολείμματα του αριστερού αντιπαγκοσμιοποιητικού «περονισμού» στη Λατινική Αμερική, που έχουν ξεπεραστεί από καιρό από τα ενδογενή ρεύματα νεοφιλελευθερισμού που ακολούθησαν τα σημάδια του Λούλα και των άλλων· και μερικοί αντιδραστικοί πολιτικοί του Παγκόσμιου Βορρά που δεν καταλαβαίνουν τίποτα για την οικονομία και έφτασαν στην εξουσία απλά και μόνο επειδή ήταν οι πρώτοι που εφάρμοσαν τις εξελίξεις στην ανάλυση δεδομένων, στις οποίες οι περισσότεροι κεντρώοι πολιτικοί, σίγουροι για τις νίκες τους, δεν έχουν στραφεί ακόμα. Η ελίτ των εταιρειών αντιμετωπίζει στο σύνολο της τον οικονομικό εθνικισμό ως κίνδυνο – ένα κακό πράγμα – και οργανώνουν αυτήν την περίοδο ένα διάλογο για τον τρόπο με τον οποίο «οι πολυεθνικές εταιρείες πρέπει να ξεπεράσουν τα προστατευτικά συναισθήματα μεταξύ καταναλωτών και κυβερνητικών ρυθμιστικών αρχών και να εφεύρουν εκ νέου τα πρότυπα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης τους».

Υπάρχει μόνο μία σημαντική εξαίρεση σε αυτή τη συναίνεση, και στην πραγματικότητα η μόνη πραγματική εναλλακτική λύση που προτείνεται στην τρέχουσα δημοκρατική τάξη: η τεχνοκρατία, η οποία μερικές φορές προσδιορίζεται με μια μορφή οικονομικού εθνικισμού διακριτό από εκείνη που προτείνει ο Bannon.

Το κινεζικό κράτος είναι το κύριο μοντέλο και υποστηρικτής ενός τέτοιου συστήματος, αν και υπήρξαν επίσης ειλικρινείς συζητήσεις για ένα τέτοιο μοντέλο στη Δύση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ένα υβρίδιο μεταξύ ενός τεχνοκρατικού και δημοκρατικού μοντέλου, αν και δεν μπορεί να προωθήσει γενικά μια τέτοια υβριδική κατάσταση, γιατί η αναγνώριση του χάσματος μεταξύ δημοκρατίας και τεχνοκρατίας έρχεται σε αντίθεση με τη θεμελιώδη ταυτότητα της ΕΕ.

Ένα τεχνοκρατικό σύστημα αφήνει πολιτικές αποφάσεις στους διορισμένους ειδικούς που ανεβαίνουν στις βαθμίδες της εξουσίας, φαινομενικά με βάση τις επιδόσεις· οι διορισμοί γίνονται από τον ίδιο το θεσμό, όπως σε ένα πανεπιστήμιο, όχι με κάποια μορφή διαβούλευσης με το κοινό. Τα περισσότερα ηγετικά στελέχη του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, για παράδειγμα, είναι μηχανικοί και άλλοι επιστήμονες. Ωστόσο, θα ήταν αφελές να αγνοήσουμε ότι είναι πρωτίστως πολιτικοί. Απλώς πρέπει να ανταποκριθούν στην εσωτερική ισορροπία της εξουσίας αντί να εστιάζουν στο να λειτουργούν για να ωφελούν το ευρύ κοινό.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πολύ σημαντική Ομοσπονδιακή Τράπεζα λειτουργεί τεχνοκρατικά, αν και είναι υποταγμένη στη δημοκρατική ηγεσία. Τα τεχνοκρατικά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, έχουν πολύ μεγαλύτερη εξουσία καθορισμού πολιτικών και συχνά μπορούν να υπαγορεύσουν όρους στις δημοκρατικές κυβερνήσεις των κρατών μελών. Ωστόσο, η ΕΕ ήταν προσεκτική στο να εκμεταλλευτεί την παλιά φιλελεύθερη διάκριση μεταξύ πολιτικής και οικονομίας: με τον υποβιβασμό της τεχνοκρατίας σε μια υποτιθέμενη οικονομική σφαίρα, η ΕΕ διατηρεί την υποχρεωτική της δέσμευση στη δημοκρατία.

Μία από τις κύριες αδυναμίες της δυτικής δημοκρατίας που μπορεί να υποστηρίξει ένα τεχνοκρατικό σύστημα είναι η τάση για ξαφνικές, παράλογες μετατοπίσεις πολιτικής που προκαλούνται από μια λαϊκιστική προσπάθεια αρπαγής της εξουσίας. Κάποιος όπως ο Trump μπορεί να ισχυρίζεται οτιδήποτε βασισμένος στη παραπληροφόρηση, η οποία όμως αντιστοιχεί με τις εμπειρίες που έζησε ένα μέρος του εκλογικού σώματος – για παράδειγμα, η NAFTA (Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής) έβλαψε πολλούς ανθρώπους, αλλά οι λόγοι για τους οποίους έγινε και οι συνέπειες της εναλλακτικής λύσης που πρότεινε, είναι αρκετά διαφορετικές από αυτές που ισχυριζόταν ο Trump. Στην κυβέρνηση, η απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή του προγράμματος που προτείνει κάποιος είναι αυτός να αποκτήσει τον έλεγχο των οργάνων εξουσίας. Κάτω από ένα δημοκρατικό σύστημα, η απόκτηση του ελέγχου των μέσων αυτών εξαρτάται από την επιτυχή προσφυγή στη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος μέσω των ελιτίστικων φίλτρων των εταιρικών μέσων ενημέρωσης και της χρηματοδότησης των προεκλογικών εκστρατειών. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα κόμματα το κατόρθωναν αυτό με τη διάκριση μεταξύ λαϊκών και επαγγελματικών διαβουλεύσεων. Με άλλα λόγια, έλεγαν τακτικά ψέματα στις μάζες για το τι θα κάνουν ενώ γνώριζαν πως θα κάνουν άλλα στην πραγματικότητα, συμβάλλοντας χρόνο με το χρόνο στην κρίση της δημοκρατίας. Οι λαϊκιστές σαν το Trump έδειξαν πως θα απομακρυνθούν από αυτό το μοτίβο, παραβιάζοντας όλους τους άλλους κανόνες της αποδεκτής πολιτικής. Το πρόβλημα (από τη σκοπιά του Κράτους) είναι ότι μια τέτοια στρατηγική έχει αποτέλεσμα στην εκλογική νίκη αλλά δεν είναι αποτελεσματική στην επιδίωξη των συμφερόντων των θεσμικών οργάνων.

Τα τεχνοκρατικά συστήματα επιλύουν αυτό το πρόβλημα, αφαιρώντας τον άσχετο βρόγχο ανατροφοδότησης του εκλογικού σώματος. Στηρίζουν άμεσα την πρόσβαση στην εξουσία ανάλογα με τις επιδόσεις που έχουν οι διάφορες στρατηγικές στο να ενισχύουν την εξουσία. Με αυτόν τον τρόπο, οι τεχνοκράτες, επίσης θεωρητικά, προστατεύονται από τον κίνδυνο κακών ηγετών. Οι ηλίθιοι, χαρισματικοί ηγέτες είναι χαρακτηριστικό της δημοκρατίας, αλλά ο κίνδυνος που παρουσιάζουν στο σύστημα εξουδετερώνεται από τους ευφυείς, μη χαρισματικούς συμβούλους που τους κρατούν από κοντά. Ο George W. Bushκαι ή ο Ronald Reagan ήταν τέλεια, λειτουργικά παραδείγματα αυτού του μοντέλου. Κατά το σπάσιμο του λουριού, ο Trump έδειξε ότι η πολιτική του δεν μπορεί να αποτελέσει δομικό χαρακτηριστικό της δημοκρατικής διακυβέρνησης, και επομένως αποτελεί ένα πιθανό αδύναμο κρίκο.

Ένα άλλο πλεονέκτημα των τεχνοκρατικών συστημάτων είναι η ικανότητά τους να συγκεντρώνουν τα συμφέροντα. Σε κάθε δημοκρατικό σύστημα, υπάρχουν πολλά ανταγωνιστικά συμφέροντα που δυσκολεύουν τη συναίνεση· αυτό μπορεί να οδηγήσει σε εδραιωμένη, πολωμένη, κομματική πολιτική. Κατά τη Χρυσή Εποχή της δημοκρατίας, υπήρξε συναίνεση στην ελίτ σχετικά με τις θεμελιώδεις στρατηγικές διακυβέρνησης. Πλέον βλέπουμε όλο και περισσότερο την απόκλιση των συμφερόντων της ελίτ και την ασυμβατότητα των διαφόρων στρατηγικών σχεδίων διακυβέρνησης. Ένα τεχνοκρατικό σύστημα χρησιμοποιεί την τεράστια δύναμη του κράτους όχι για να δημιουργήσει ένα έδαφος στο οποίο οι καπιταλιστές μπορούν να ευημερήσουν, αλλά να δομήσει στρατηγικά τα εγχειρήματα του κεφαλαίου σε μια συγκλίνουσα τροχιά. Τα τελευταία χρόνια, το κινεζικό κράτος συλλαμβάνει, φυλακίζει και εξαφανίζει δισεκατομμυριούχους κατηγορώντας τους για διαφθορά, που σημαίνει ότι δρουν μέσα στην αγορά πέρα από τον έλεγχο του κόμματος, συμμετέχοντας σε ένα εναλλακτικό ή αυτόνομο σχέδιο αγοράς.

Στο γεωπολιτικό επίπεδο, το κινεζικό τεχνοκρατικό μοντέλο έχει ένα συγκεκριμένο πλεονέκτημα. Η μια χώρα μετά την άλλη και η μια εταιρεία μετά την άλλη υποτάχθηκαν στις απαιτήσεις του Πεκίνου και σταμάτησαν να αναγνωρίζουν την Ταϊβάν ως ανεξάρτητη χώρα. Η Κίνα όχι μόνο είναι μια μεγάλη οικονομία, αλλά έχει μεγαλύτερη δυνατότητα πρόσβασης σε αυτή την οικονομία για πολιτικούς σκοπούς, συνδυάζοντας μεγαλύτερη συγκέντρωση της εξουσίας με μια βελτιστοποιημένη στρατηγική προσέγγιση που αρνείται τη διαίρεση της πολιτικής και της οικονομίας.

Ωστόσο, υπάρχει μια μεγάλη μυθολογία γύρω από την τεχνοκρατική διακυβέρνηση. Δεν μπορείς να έχεις μια καθαρά «επιστημονική» κυβέρνηση επειδή τα «αντικειμενικά συμφέροντα» είναι αντιφατικά. Ο απλός εμπειρισμός δεν μπορεί να αναγνωρίσει κάτι τόσο υποκειμενικό όσο τα συμφέροντα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι επιστημονικοί φορείς είναι υποχρεωμένοι να κατασκευάζουν διακριτές ιδεολογίες, οι οποίες μεταμφιέζονται ως ουδέτερες εικόνες της πραγματικότητες, δεδομένου ότι δεν υπάρχει ανθρώπινη δραστηριότητα και σίγουρα δεν υπάρχει συντονισμένη έρευνα και ανάπτυξη χωρίς συμφέροντα. Φυσικά, οι κυβερνήσεις δεν είναι τίποτα χωρίς συμφέροντα. Αποτελούν, στην πιο βασική τους μορφή, τη συγκέντρωση πολλών πόρων, εξουσίας και ικανότητας για βία με σκοπό την ικανοποίηση των συμφερόντων μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων. Η σχέση γίνεται πιο περίπλοκη καθώς οι κυβερνήσεις γίνονται πιο περίπλοκες, με διαφορετικούς τύπους ανθρώπων να αναπτύσσουν διαφορετικά ενδιαφέροντα όσον αφορά την κυβέρνηση και τους θεσμούς. Αυτοί με την σειρά τους παράγουν υποκειμενικότητες και διαμορφώνουν τις αντιλήψεις που έχουν οι άνθρωποι για τα ίδια τους τα συμφέροντά. Παρ’ όλα αυτά η κεντρική θέση των συμφερόντων παραμένει, όπως και ότι η ιεραρχική εξουσία τυφλώνει τους ανθρώπους στα πάντα εκτός από μια πολύ στενή πραγματικότητα, και μια τέτοια αναισθησία σε συνδυασμό με μια τόσο μεγάλη εξουσία είναι μια σίγουρη συνταγή για πρωτοφανή ηλιθιότητα.

Ένα παράδειγμα αυτού είναι το Φράγμα Τριών Φαραγγιών, ίσως το μεγαλύτερο οικοδόμημα του 20ού αιώνα, και σίγουρα ένα σύμβολο της ικανότητας του Κομμουνιστικού Κόμματος να εκτελεί στρατηγικό σχεδιασμό που θυσιάζει τα τοπικά συμφέροντα για ένα θεωρητικά ευρύτερο καλό. Αλλά το φράγμα έχει προκαλέσει τόσες δημογραφικές, περιβαλλοντικές και γεωλογικές δυσκολίες που ίσως ξεπερνούν τα οφέλη από την παραγωγή ενέργειας. Το κυριότερο κίνητρο για την κατασκευή του φράγματος ήταν πιθανότατα η ύβρις– το κράτος κόμπαζε για την τεχνοκρατική του δύναμη – παρά μια υπολογισμένη εκτίμηση ότι το φράγμα θα άξιζε.

Η πολιτική ισχύς μπορεί επίσης να διαδραματίσει κάποιο ρόλο στην κρίση δανεισμού της Κίνας. Οι μικρότερες επιχειρήσεις δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν δάνεια από το καθιερωμένο τραπεζικό σύστημα της Κίνας, το οποίο παραδοσιακά ευνοούσε τις κρατικές επιχειρήσεις και τις μεγάλες ή με πολιτικές διασυνδέσεις επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις αυτές να στραφούν σε νεότερες πλατφόρμες δανειοδότησης τύπου peer to peer, πολλές από τις οποίες έκλεισε η κυβέρνηση ή διαφορετικά κατέρρευσαν, προκαλώντας μια τεράστια απώλεια αποταμιεύσεων. Το πρόβλημα παίρνει πρόσθετες διαστάσεις όταν δούμε πόσο σημαντικές είναι οι νέες επιχειρήσεις στην αμερικανική οικονομία τις τελευταίες δεκαετίες: σκεφτείτε τις Apple, Google, Amazon, Facebook. Αναμφισβήτητα, αυτές μόνο οι εταιρείες επιτρέπουν στις ΗΠΑ να διατηρήσουν την πρώτη θέση στην παγκόσμια οικονομία. Και ενώ οι νεοσύστατες τεχνολογικές φίρμες όπως η Didi και η Alibaba ήταν σημαντικές για την οικονομική ανάπτυξη της Κίνας και κατάφεραν επίσης να αναρριχηθούν στις τάξεις για να λάβουν ζωτική κρατική στήριξη, δεν έχουν ακόμη δείξει την ικανότητα για καινοτομία αιχμής που απαιτείται από ένα παγκόσμιο ηγέτη. Ίσως να μπορούν να γίνουν αντιληπτές με μεγαλύτερη ακρίβεια ως αντίγραφα καθιερωμένων δυτικών εταιρειών που μπόρεσαν να λάβουν χρηματοδότηση μόνο αφού τα δυτικά ανάλογα τους είχαν αποδείξει τη σημασία αυτών των εταιρειών. Αν αυτό είναι ακριβές, αυτό δεν είναι καλό συμπέρασμα για την ικανότητα του κινεζικού κρατικού καπιταλισμού να δημιουργήσει ένα κλίμα που θα ευνοήσει περισσότερες καινοτομίες αιχμής σε σχέση με τα δυτικά καπιταλιστικά κράτη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει επίσης προβλήματα λόγω της τεχνοκρατικής διοίκησης. Εκτός από τις προσωρινές εξεγέρσεις που προκλήθηκαν από τις αποφάσεις που πήρε το σιδερένιο χέρι της Κεντρικής Τράπεζας, σήμερα η κύρια υπαρξιακή απειλή για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να εντοπιστεί στη Συμφωνία του Δουβλίνου. Εκεί συναντάμε μια πρώιμη Ευρωπαϊκή συμφωνία, η οποία δεν ελέγχθηκε ιδιαίτερα κατά την υπογραφή της.

Οι μετανάστες μπορούν να απελαθούν από οποιοδήποτε σημείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης  πίσω στην πρώτη χώρα εισόδου τους σε αυτήν. Τα βασικά κράτη της ΕΕ (Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ένωση Μπενελούξ: Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο) ενοχοποιούν συνήθως τα φτωχότερα κράτη, προστατεύοντας τις βασικές βιομηχανίες τους, υπαγορεύοντας παράλληλα ποιες βιομηχανίες πρέπει να αναπτύξουν ή να εγκαταλείψουν αυτά τα φτωχότερα μέλη. Και ενώ οι μεσογειακές χώρες μπόρεσαν να ανεχθούν το να μετατραπούν σε αποικίες χρέους και τουριστικές κολάσεις, δεν ήταν τόσο ανεκτικές στην πολιτική μετανάστευσης, η οποία συνάμα δίνει στους ηγέτες έναν αποδιοπομπαίο τράγο για αυτά τα άλλα δύο προβλήματα.

Η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ είναι μια προφανής ζημιά για την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία και, σε μικρότερο βαθμό, την Πολωνία και άλλα κράτη των συνόρων. Αυτές είναι ακριβώς οι χώρες που δεν μπορούν να αντέξουν ένα τέτοιο οικονομικό βάρος στις παρεχόμενες κοινωνικές υπηρεσίες τους, καθώς η Γερμανία απορροφά τους πιο μορφωμένους μετανάστες και στέλνει τους φτωχότερους πίσω στα κράτη των συνόρων. Αυτή η πολιτική υπήρξε η κύρια αιτία όλων των ακροδεξιών απειλών για την ακεραιότητα της ΕΕ. Αν και είναι προϊόν σχεδίων των τεχνοκρατών, αντικατοπτρίζει την ίδια την αλαζονεία που συνοδεύει κάθε εξουσιαστική πολιτική.

Υπάρχει επίσης το ζήτημα της αντίστασης. Η κινεζική κυβέρνηση στοιχηματίζει πως έχει την τεχνολογική και στρατιωτική δύναμη να καταπνίξει όλα τα κινήματα αντίστασης, μόνιμα. Αν κάνει λάθος, κινδυνεύει με πλήρη πολιτική κατάρρευση και επανάσταση. Οι δημοκρατικές κυβερνήσεις απολαμβάνουν μεγαλύτερη ευελιξία, διότι μπορούν να στρέψουν τα κινήματα των διαφωνούντων προς την κατεύθυνση της επιδίωξης κάποιας μεταρρύθμισης, η οποία αναζωογονεί το σύστημα, αντί να τους αναγκάζει να σκάσουν ή να εκραγούν. Οι ευρωπαϊκοί δημοκρατικοί θεσμοί έχουν αποδείξει ότι αυτός ο μηχανισμός «βαλβίδας αποσυμπίεσης» εξακολουθεί να λειτουργεί, με προοδευτικά κόμματα να εμποδίζουν την ανάπτυξη επαναστατικών κινημάτων στην Ελλάδα, την Ισπανία και τη Γαλλία. Έπειτα υπάρχει το πρόβλημα της συνέχειας. Συγκεντρώνοντας τόση δύναμη στο πρόσωπο του Xi Jinping, το κινεζικό κράτος προετοιμάζεται για το παλιό πρόβλημα της διαδοχής· πώς να μεταφέρει τελικά την εξουσία σε έναν εξίσου ικανό ηγέτη.

Επομένως, το τεχνοκρατικό μοντέλο δεν είναι σαφώς ανώτερο. Ακόμα κι αν ήταν, οι Δυτικές δυνάμεις θα δυσκολευτούν να το δεχτούν σε κάτι περισσότερο από υβριδική μορφή. Αυτό οδηγεί στη λευκή υπεροχή και κεντρικότητά της Δημοκρατίας στο δυτικό παράδειγμα. Η Δημοκρατία παίζει θεμελιώδη ρόλο στη λευκή σοβινιστική μυθολογία και στους σιωπηρούς ισχυρισμούς των λευκών προοδευτικών για ανωτερότητα. Βασιζόμενοι στις μυθικές ρίζες της δημοκρατίας στην αρχαία Ελλάδα, οι λευκοί μπορούν να θεωρήσουν τους εαυτούς τους ως ιδρυτές του πολιτισμού και έτσι ικανούς δασκάλους για τις υπόλοιπες κοινωνίες του κόσμου. Οι οριενταλιστικές παρανοήσεις βασίζονται στη σύνδεση των ανατολικών πολιτισμών με την αυτοκρατορία και το δεσποτισμό. Η δυτική αίσθηση αυτοπεποίθησης καταρρέει χωρίς αυτή την αντίθεση.

Στην πραγματικότητα, το κινεζικό κράτος κάνει πολλές δηλώσεις για τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα και το κοινό καλό, εξίσου έγκυρες όσο και οι ισχυρισμοί των δυτικών κρατών. Αλλά οι ισχυρισμοί αυτοί επικυρώνονται μέσα σε ένα μοντέλο που είναι διαφορετικό από αυτό που χρησιμοποιούν οι δυτικές ελίτ για να δικαιολογήσουν τις δικές τους ατέλειες. Η κινεζική δημοκρατία αντλεί σχεδόν ίσα στοιχεία από τον λενινισμό και την Κομφουκιανή επιστήμη του κρατικού πολιτισμού. Στο μοντέλο αυτό, το ΚΚ διαβουλεύεται με τα μειονοτικά συμβαλλόμενα μέρη και τις ομάδες συμφερόντων πριν συντάξει μια θέση συναίνεσης που θεωρείται ότι εξυπηρετεί το γενικό συμφέρον. Αυτή η αντίληψη δεν μεταφράζεται καλά σε ένα δυτικό φιλελεύθερο παράδειγμα. Οι δυτικές άρχουσες τάξεις δεν μπορούν να πεισθούν από ένα τέτοιο μοντέλο· αισθάνονται ότι απειλούνται από την προοπτική της κινεζικής κυριαρχίας, ακόμα κι αν πιστεύουν στην ίδια τους την υποκρισία.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Κίνας αποκτά όλο και περισσότερο αυτές τις πολιτιστικές ιδιαιτερότητες. Όμως, καθώς οι γεωπολιτικές συγκρούσεις μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας εξακολουθούν να διαβρώνουν τους υφιστάμενους διακρατικούς θεσμούς, οι σημερινές ρήξεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν μεγαλύτερη στροφή προς μια αντιπαράθεση μεταξύ διαφορετικών μοντέλων διακυβέρνησης σε παγκόσμια κλίμακα.

Η προαναφερθείσα τάση, στην οποία πολλές χώρες έχουν αλλάξει τις διπλωματικές τους σχέσεις από την Ταϊβάν προς την Κίνα, έχει μια σημασία που ξεπερνά κατά πολύ την τύχη του νησιού που ήταν παλιότερα γνωστό ως Φορμόζα. Πολλές από τις χώρες που έχουν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του Πεκίνου είναι μικρές χώρες της Καραϊβικής και της Κεντρικής Αμερικής που είναι ιστορικά συνδεδεμένες με τις ΗΠΑ. Το γεγονός ότι απομακρύνονται από την σύμμαχο των ΗΠΑ, Ταϊβάν συμβολίζει επίσης ένα πάγωμα στη σχέση τους με τις ΗΠΑ. Στο αναδυόμενο σύστημα, έχουν εναλλακτικές λύσεις και αυτές οι εναλλακτικές λύσεις εξουδετερώνουν την αμερικανική κυριαρχία όχι μόνο στην Κεντρική Αμερική αλλά και σε πολλά γεωπολιτικά σημεία. Όπως δήλωσε ο Erdogan της Τουρκίας σε απάντηση στις συνήθεις προσπάθειες των ΗΠΑ να ισχυροποιούν την εξωτερική πολιτική τους, «Πριν είναι πολύ αργά, η Ουάσιγκτον πρέπει να εγκαταλείψει την λανθασμένη αντίληψη ότι η σχέση μας μπορεί να είναι ασύμμετρη και να συμφωνήσει με το γεγονός ότι η Τουρκία έχει εναλλακτικές λύσεις».

Η Σαουδική Αραβία έχει επιδείξει την ίδια συνείδηση ​​μιας νέας γεωπολιτικής κατάστασης με την απέλαση του πρεσβευτή του Καναδά και την αναστολή των εμπορικών συμφωνιών ύστερα από μια τυπική κριτική για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την τυπική υποκριτική επίκριση που οι δυτικές χώρες κάνουν πάντα πριν συνεχίσουν να κάνουν τις δουλειές τους. Η δολοφονία του αντιπολιτευόμενου δημοσιογράφου Khashoggi από τη Σαουδική Αραβία και η αντίδραση των δυτικών κυβερνήσεων δείχνουν επίσης ότι οι κανόνες ξαναγράφονται. Μερικοί παίκτες προσπαθούν να αλλάξουν τα προνόμιά τους, ενώ άλλοι αντιστέκονται. Ο ρόλος που παίζει το τουρκικό κράτος, που εκμεταλλεύεται έξυπνα τη διαμάχη για δικό του όφελος, δείχνει πώς τα πάντα είναι διαθέσιμα σε αυτή την κατάσταση: κάθε συμμαχία και κάθε χώρα μπορεί να βελτιώσει τη θέση της ή να την χάσει.

Οι έντονες επικρίσεις της Κίνας εναντίον της Σουηδίας για ρατσισμό, μετά το σχετικό εξευτελισμό μιας μικρής ομάδας κινέζων τουριστών, είναι εξίσου σημαντικές. Η κριτική είναι σωστή, αλλά το πραγματικό της περιεχόμενο είναι ασήμαντο, καθώς το κινεζικό κράτος θα μπορούσε να κάνει παρόμοιες επικρίσεις για πολύ πιο σοβαρές επιθέσεις εναντίον κινέζων ταξιδιωτών και μεταναστών στη Δύση για πάνω από εκατό χρόνια. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι ένα κράτος από τον παγκόσμιο Νότο αμφισβητεί τώρα το ηθικό πλεονέκτημα της Δύσης, χτυπώντας στην ίδια την καρδιά της αυταρέσκειας των Σκανδιναβών, και συνδυάζει αυτή την κριτική με μια οικονομική απειλή: το κινεζικό κράτος συνδύασε την διαμαρτυρία με προειδοποίηση που συμβουλεύει τους πολίτες της για τουρισμό στη Σουηδία και υπήρξαν επίσης εκστρατείες για μποϋκοτάρισμα των σουηδικών προϊόντων.

Εάν το κινεζικό κράτος γίνει αρχιτέκτονας ενός νέου παγκόσμιου κύκλου συσσώρευσης, θα χρειαστεί ένα σύστημα διακυβέρνησης των διακρατικών σχέσεων συμβατό με το τεχνοκρατικό μοντέλο του για την κρατική ρύθμιση του εγχώριου καπιταλισμού. Όλες οι ενδείξεις υποδεικνύουν ότι θα επιδιώξει την παγκόσμια σταθερότητα θέτοντας ρητά τα κρατικά δικαιώματα πάνω από οποιοδήποτε άλλο είδος. Αυτό σημαίνει ότι αν η Τουρκία θέλησε να ισοπεδώσει ολόκληρο το Μπακούρ, αν η Σαουδική Αραβία θελήσει να υποδουλώσει τους οικιακούς εργάτες της, εάν η Κίνα ήθελε να φυλακίσει ένα εκατομμύριο Ουιγούρους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αυτό είναι δικαίωμα τους και δεν είναι δουλειά κάποιου άλλου. Αυτή είναι μια δυνητικά αποτελεσματική στρατηγική για τη δημιουργία περισσότερης καλής θέλησης και απρόσκοπτης οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών, με την οργανωμένη στρατιωτική δύναμη ως εγγυητή  του δικαιώματος. Επίσης, δεν μας εκπλήσσει πως μια τέτοια φιλοσοφία προέρχεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο εδώ και πολύ καιρό αγκάλιασε την αντίληψη των Ιακωβίνων πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Η CIA παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση για να προειδοποιήσει τον κόσμο ότι η Κίνα θέλει να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ ως παγκόσμια υπερδύναμη. Για να φανεί κάτι τέτοιο σαν κάτι κακό, πρέπει να υποδείξουν ότι ο κόσμος είναι καλύτερος ως προτεκτοράτο των ΗΠΑ παρά ως κινεζικό προτεκτοράτο. Σύμφωνα με έναν πράκτορα, ‘είμαι και εγώ αισιόδοξος ότι στη μάχη για νόμους, κανόνες και πρότυπα συμπεριφοράς, η φιλελεύθερη εθνική τάξη πραγμάτων είναι ισχυρότερη από τα κατασταλτικά πρότυπα που παράγουν οι Κινέζοι. Είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι δεν θα θέλουν να ακολουθήσουν αυτά τα πρότυπα».

Εμφανώς, οι ΗΠΑ πρέπει να πείσουν τον κόσμο ότι το δημοκρατικό μοντέλο μπορεί να προσφέρει ένα καλύτερο διακρατικό σύστημα. Αλλά παρά τον περισσότερο από έναν αιώνα δυτικής προπαγάνδας, αποτελεί δύσκολη πρόκληση. Όχι μόνο οι λαϊκιστές, όπως ο Trump, δείχνει εσκεμμένα τις αδυναμίες του δημοκρατικού συστήματος  υπονομεύοντας τις δυτικές συμμαχίες στην πιο κρίσιμη στιγμή τους από το 1940 – ακόμη και στις  καλύτερες στιγμές της, η δημοκρατία απέφερε απογοητευτικά αποτελέσματα. Οι ΗΠΑ είναι γνωστές για συστηματικό ρατσισμό και αδικία. Με κάθε Μπρίξτον και Τότεναμ, το Ηνωμένο Βασίλειο δείχνει πως είναι στην ίδια κατάσταση και το αυξανόμενο κύμα ακροδεξιών κινήσεων σε όλη την Ευρώπη δείχνει ότι οι φιλελεύθερες δημοκρατίες από τη Σουηδία στην Ιταλία δεν ήταν ποτέ λιγότερο ρατσιστικές από τις ΗΠΑ, όπως τους άρεσε να πιστεύουν. Την στιγμή που οι άνθρωποι από τις φυλετικές μειονότητες κέρδισαν την ορατότητα σε αυτές τις κοινωνίες, δήθεν πεφωτισμένοι πολίτες έτρεξαν στις αγκαλιές των ξενοφοβικών, ακροδεξιών κομμάτων. Ακόμη και η μεγάλη αριστερά της Γερμανίας έχει αρχίσει να υιοθετεί ανοιχτά θέσεις κατά των μεταναστών.

Στον Παγκόσμιο Νότο, όπου οι Δυτικές δυνάμεις έχουν από καιρό κηρύξει τη δημοκρατία ως πανάκεια, ακόμη και όταν συνεχίζουν να υποστηρίζουν στρατιωτικές δικτατορίες, τα αποτελέσματα της δημοκρατίας ήταν απογοητευτικά. Στη Νότιο Αμερική, η δημοκρατική διακυβέρνηση έχει καταφέρει μόνο να κάνει εμφανή την υποκείμενη κοινωνική πόλωση που προκαλείται από τον καπιταλισμό και τη νεοαποικιοκρατία και επέφερε τέτοια επίπεδα αστάθειας που απαιτούσαν αρχικά στρατιωτικές δικτατορίες. Στη Μυανμάρ, η εδώ και πολύ καιρό, πρόεδρος που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ δεν συμπλήρωσε ένα χρόνο στην εξουσία πριν η κυβέρνησή της ξεκινήσει γενοκτονία εναντίον των Ροχίνγια και διώξεις διαφωνούντων δημοσιογράφων. Αλλά ποια δημοκρατία δεν έχει κάνει ποτέ μια μικρή γενοκτονία, σωστά;

Σε άλλο επίπεδο, η ηθική υπεροχή που τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι κυβερνητικοί θεσμοί προσπαθούν να χτίσουν ενάντια στην θεωρητική κινεζική απειλή είναι εξίσου κούφια. Αντιδρώντας στον αυξανόμενο οικονομικό ανταγωνισμό στην Αφρική, που από παλιά θεωρείται ως η «πίσω αυλή» της Ευρώπης, άρθρο μετά  το άρθρο φανερώνεται η ενόχληση για την πρακτική που εξασκεί η Κίνα επιθετικής δανειοδότησης, να εκφορτώνει, δηλαδή, φτηνά δάνεια για άσκοπες υποδομές στις φτωχές χώρες της Αφρικής και του υπόλοιπου Παγκόσμιου Νότου και εν συνεχεία να οικειοποιείται ολόκληρο το δημόσιο τομέα τους, τους πόρους τους και τα μελλοντικά τους κέρδη όταν δεν μπορούν να εξοφλήσουν τα χρέη.

Οι New York Times περιγράφουν τα κινεζικά δεσμά της Μαλαισίας που βασίζονται στο χρέους της χώρας και εξυμνούν την τοπική κυβέρνηση για την υποτιθέμενη αντίσταση της στην πρακτική αυτή. Φτάνουν να μιλούν για «μια νέα εκδοχή αποικιοκρατίας». Προς το παρόν, δεν υπάρχει τίποτα το ανακριβές: υπήρξε μόνο ένας αιώνας από τους τελευταίους είκοσι (1839-1949), που η Κίνα δεν ήταν ενεργά αποικιακή ή αυτοκρατορική εξουσία με το δικό της τύπο εθνικής ανωτερότητας. Ο αποικισμός έχει λάβει πολλές μορφές πέρα ​​από το συγκεκριμένο φυλετικό παράδειγμα που εξελίχθηκε στο Τριγωνικό Εμπόριο του Ατλαντικού. Μια πραγματικά παγκόσμια αντιαποικιακή πρακτική δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια Ευρωκεντρική κατανόηση της φυλής ή μια απλοϊκή αντιπολίτευση που τοποθετεί όλους τους λευκούς στη μία πλευρά και όλους τους ανθρώπους με χρώμα ομοιόμορφα από την άλλη.

Αυτό που είναι στην πραγματικότητα ανακριβές στο κείμενο των ανήσυχων New York Times είναι ότι δεν αναφέρεται πως αυτή η «νέα εκδοχή της αποικιοκρατίας» αναπτύχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες στις δεκαετίες αμέσως μετά τον 2^οΠαγκόσμιο Πόλεμο. Όποιος είναι εξοικειωμένος με τις ιδέες του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης (ή ας το ονομάσουμε καλύτερα το κίνημα υπέρ μιας εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης) γνωρίζει ότι ο θεσμός του Bretton Woods που δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ εισήγαγε την πρακτική της δουλείας χρέους και της οικειοποίησης της δημόσιας υποδομής άλλων χωρών. Τα εταιρικά μέσα μαζικής ενημέρωσης προφανώς ελπίζουν ότι όλοι έχουν ξεχάσει αυτές τις κριτικές πλέον.

Εάν αυτή η υπερβολικά καθυστερημένη, υπερβολικά κούφια ανησυχία είναι η καλύτερη που μπορούν να σκεφτούν οι υποστηρικτές της δυτικής δημοκρατίας, ο ανταγωνισμός χάνεται ήδη. Θα χρειαστεί μια σημαντική αναμόρφωση για να διασωθούν οι σημερινοί θεσμοί διακρατικής συνεργασίας και να δημιουργηθεί η δυνατότητα για έναν άλλο αμερικανικό αιώνα ή τουλάχιστον για έναν αμερικανο-ευρωπαϊκό. Αυτό θα σήμαινε τη μετατροπή του ΟΗΕ σε έναν οργανισμό που μπορεί να ληφθεί σοβαρά υπόψη, μια οργάνωση που θα μπορούσε να απομονώσει χώρες που δεν σέβονται το κοινό νομικό πλαίσιο. Για να επιτευχθεί αυτό, οι ΗΠΑ θα πρέπει να τερματίσουν τον ρόλο τους ως τον κύριο σαμποτέρ των Ηνωμένων Εθνών και να κάνουν αδιαμφισβήτητες χειρονομίες, όπως το τέλος της στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ.

Οι πολιτικοί σχεδιαστές θα λάβουν μόνο τέτοια δραστικά βήματα αν πιστέψουν ότι ο αμερόληπτος σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι απαραίτητος για τις επιχειρήσεις και την ευρύτερη διεθνή συνεργασία. Και στον 21ο αιώνα, ένας ουσιαστικός σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τους οικολογικούς προβληματισμούς, αν και από μια ανθρωποκεντρική προοπτική. Αυτό δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από μια εντατική κρατική παρέμβαση στις οικονομικές διαδικασίες ώστε να περιοριστούν οι επιδιώξεις βραχυπρόθεσμων συμφερόντων και να αναληφθεί μια ανθρωπιστική διαχείριση του κλίματος και όλων των άλλων γεωβιολογικών συστημάτων. Και δεδομένου ότι μια τέτοια παρέμβαση θα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το ζήτημα της τεχνολογίας, και ως εκ τούτου με την Τεχνητή Νοημοσύνη, οι πολιτικοί σχεδιαστές θα πρέπει να εξομαλύνουν την αντίφαση της δημοκρατίας μεταξύ πολιτικής ισότητας και οικονομικής ανισότητας, εισάγοντας τον σοσιαλισμό με τη μορφή ενός  καθολικού βασικού εισοδήματος. Και αυτά μέσα στις επόμενες μια-δυο δεκαετίες.

Με άλλα λόγια, οι δυτικές κυβερνήσεις θα πρέπει να υποβληθούν σε μια δραστική μετατόπιση των πρακτικών προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν να διαμορφώνουν το παγκόσμιο σύστημα. Η πρόκληση είναι μάλλον πάρα πολύ μεγάλη για αυτές. Οι λίγοι προοδευτικοί οραματιστές που μπορούν να δουν τι πρέπει να γίνει είναι αλυσοδεμένοι, με τη λογική της δημοκρατίας, με το βαρίδι του κέντρου. Δεν βοηθά τα πράγματα ότι η Κίνα πήρε από την Ευρώπη την πρωτιά ως αδιαφιλονίκητος παγκόσμιος ηγέτη στην παραγωγή ηλιακών κυψελών και άλλων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. (Το 75% των ηλιακών συλλεκτών παγκοσμίως κατασκευάζονται είτε στην Κίνα είτε σε κινεζικές εταιρείες σε βιομηχανικές νεοαποικίες στη Νοτιοανατολική Ασία· αυτό οφείλεται σε μια επιθετική κυβερνητική εκστρατεία που σπρώχνει τις κρατικές τράπεζες να επενδύσουν.) Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ κατευθύνονται προς ακόμη μια υπερκατανάλωση πετρελαίου, ανοίγοντας αναξιοποίητα αποθέματα στην Περμιανής περιόδου λεκάνη του Τέξας, που περιγράφεται ως πολύ μεγαλύτερη από τα κοιτάσματα πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας.

Με άλλα λόγια, μπορούμε σχεδόν να γράψουμε τον επικήδειο για το παγκόσμιο σύστημα που κατασκευάστηκε από τις ΗΠΑ. Αλλά αυτό που έρχεται στη συνέχεια δεν είναι κάτι σαφές. Η ίδια η Κίνα κατευθύνεται προς την οικονομική καταστροφή. Η χρηματιστηριακή της αγορά αναταράσσεται και η χώρα έχει τεράστιο χρέος, ιδίως οι μεγάλες εταιρείες της. Η Κίνα απέφυγε την ύφεση του 2008 με τεράστια τεχνητή εκστρατεία τόνωσης. Τώρα οι ηγέτες του κόμματος πιέζουν για την απαγόρευση του δανεισμού με υψηλό κίνδυνο, αλλά αυτό οδηγεί σε έλλειψη πιστώσεων που προκαλεί επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης. Πάρτε το παράδειγμα της Αυστραλίας, που εξυμνείται επειδή η χώρα δεν είχε τεχνική ύφεση για 27 χρόνια: αυτό οφείλεται εν μέρει και στις μεγάλες κυβερνητικές δαπάνες. Ωστόσο, τα νοικοκυριά πέφτουν όλο και περισσότερο σε χρέη και συνεπώς ξοδεύουν λιγότερα, προκαλώντας έτσι επιβράδυνση των εγχώριων δαπανών και ο κύριος εμπορικός εταίρος της Αυστραλίας είναι η Κίνα, όπου η αποδυνάμωση του γουάν θα πλήξει επίσης την ικανότητα των κινέζων καταναλωτών να αγοράσουν εισαγόμενα αγαθά, όπως αυτά που προέρχονται από την Αυστραλία. Με την οικονομική επιβράδυνση στην Τουρκία και τη Βραζιλία, όπου οι φούσκες υπερεπενδύσεων είναι επίσης έτοιμες να σκάσουν, η Κίνα είναι ο τελευταίος μεγάλος παίκτης που στέκεται όρθιος. Αν πέσει, η οικονομική κρίση θα είναι πιθανώς παγκόσμια και πιθανόν πολύ χειρότερη από το 2008. Όλες οι αντιφάσεις του καπιταλισμού συγκλίνουν προς αυτή την κατεύθυνση αυτή τη στιγμή.

Για να στηρίξει την οικονομία της, η Κίνα ακολουθεί μια παρόμοια πορεία με τις ΗΠΑ: μείωση των φόρων, δαπάνες περισσότερο για τις υποδομές και αλλαγή των κανόνων έτσι ώστε οι εμπορικοί δανειστές να μπορούν να βγάζουν μεγαλύτερο χρηματικό ποσό σε δάνεια σε σύγκριση με τις πραγματικές τους καταθέσεις.

Η πιθανότητα η Κίνα να μπορεί να γίνει ο αρχιτέκτονας ενός νέου παγκόσμιου συστήματος δεν βασίζεται στην οικονομική ανάπτυξη ή τη στρατιωτική της δύναμη. Δεν χρειάζεται να κερδίσει έναν πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ, αρκεί να έχει στρατιωτική αυτονομία στη δική της γωνιά του κόσμου· όλοι οι προηγούμενοι παγκόσμιοι αρχιτέκτονες κέρδισαν αμυντικούς πολέμους ενάντια στους προηγούμενους παγκόσμιους ηγέτες δεκαετίες προτού ανέβουν στον ίδιο τον ρόλο, και η Κίνα το έκανε ήδη στον πόλεμο της Κορέας. Αντίθετα, θα πρέπει να γίνει το κέντρο της οργάνωσης του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Το κρίσιμο ερώτημα που θα μπορούσε να γίνει είναι, ποια χώρα μπορεί να βγει πιο αποτελεσματικά από την οικονομική κρίση και να ανοίξει νέες κατευθύνσεις και νέες στρατηγικές για την επέκταση του καπιταλισμού; Και δεύτερον, ποιες θα είναι αυτές οι στρατηγικές;

…και οι Αναρχικοί;

Ένα από τα λίγα σίγουρα πράγματα είναι ότι κανείς ζωντανός σήμερα δεν έχει δει ξανά τέτοιο επίπεδο παγκόσμιας αβεβαιότητας. Ένα κατεστραμμένο σύστημα μπορεί να συνεχίσει να σέρνεται για άλλες δύο ή ακόμα και τρεις δεκαετίες, σπέρνοντας τον όλεθρο. Μια προοδευτική αναγέννηση μπορεί να σώσει το σύστημα αυτό μέσω του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της οικομηχανικής και του μετανθρωπισμού. Ένας συνασπισμός άλλων κρατών θα μπορούσε να εγκαινιάσει μια πιο τεχνοκρατική τάξη μεγάλων κρατών με βάση θεσμικά όργανα και κοινωνικά συμβόλαια που δεν έχουν εμφανιστεί ακόμη.

Καμία από αυτές τις δυνατότητες, φυσικά, δεν περιλαμβάνει τον ορίζοντα της ελευθερίας, της ευημερίας και της θεραπείας του πλανήτη. Όλοι αυτοί υποθέτουν την επιβίωση του κράτους. Δεν μίλησα για τους αναρχικούς στις προηγούμενες σκέψεις, επειδή χάνουμε την ικανότητά μας να εμφανιζόμαστε ως κοινωνική δύναμη υπό τις μεταβαλλόμενες συνθήκες. Δεν κατορθώσαμε να αντισταθούμε στην τεχνολογική ευκολία, ξεπερνώντας τους διάφορους εθισμούς που μας ενσταλάζει ο καπιταλισμός, εγκαταλείποντας τις πουριτανικές συνήθειες που παρουσιάζονται ως «πολιτική», εξαπλώνοντας επαναστατικές φαντασιώσεις ή κοινωνικοποιώντας την καθημερινή ζωή. Η ικανότητά μας να ενεργοποιούμε ταραχές ήταν αρκετή για να αλλάξουμε τον κοινωνικό λόγο και να ανοίξουμε μερικές νέες δυνατότητες για τα κοινωνικά κινήματα τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Αν όμως το σύστημα δεν επιδιορθωθεί γρήγορα, οι μάχιμες δεξιότητές μας μπορεί να γίνουν ανεπαρκείς και αόρατες δίπλα στις πολύ μεγαλύτερες συγκρούσεις που θα προκύψουν. Η ικανότητα που μπορεί να είναι πιο σημαντική και που φαίνεται να είναι η πιο ελλιπής, είναι η ικανότητα μετατροπής της επιβίωσης σε κοινό ζήτημα. Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι μοιάζει να περνούν στην ακραία πλευρά του ατομικισμού, δηλαδή στις πιο ακραίες μορφές αλλοτρίωσης.

Όλα αυτά μπορούν φυσικά να αλλάξουν. Εν τω μεταξύ, είναι πιο λογικό να μιλάμε για το τι μπορεί να είναι η ζωή για εμάς τους ίδιους τα επόμενα χρόνια σε συνθήκες συστημικής αναταραχής. Έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να διαδίδουμε νέες ιδέες σε κοινωνική κλίμακα, να παίζουμε το ρόλο της συνείδησης της κοινωνίας. Ο καπιταλισμός έχει ελάχιστη πια νομιμοποίηση· πρέπει να ξεμπερδεύουμε μαζί του πριν αναπτύξει μια νέα αφήγηση για να δικαιολογήσει την ακόρεστη επέκτασή του.

Για να μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό, πρέπει να αναπτύξουμε μια ξεκάθαρη γνώση των διαδρομών διαφυγής που εξακολουθούν να είναι ανοικτές για όσους θα διατηρήσουν και θα ανανεώσουν τον καπιταλισμό και να τους υπονομεύσουμε προτού μπορέσουν να ενισχυθούν και να μετατραπούν σε φέροντα στοιχεία της επόμενης παγκόσμιας αφηγηματικής δομής . Απλές κριτικές για τη φτώχεια, την ανισότητα και τη οικολογική καταστροφή δεν αρκούν. Αποκομμένες από μια αναρχική στρατηγική, κάθε μία από αυτές τις γραμμές διαμαρτυρίας θα βοηθήσει μόνο να λειάνει τις γραμμές μιας συγκεκριμένης γραμμής διαφυγής από τις αντιφάσεις που υπάρχουν σήμερα προς ένα καπιταλιστικό μέλλον.

Μόλις λήξει ο νεοφιλελευθερισμός και καταστραφεί σημαντική ποσότητα της παγκόσμιας αξίας από τυχαίες χρεοκοπίες ή πόλεμο, κάτι σαν το καθολικό βασικό εισόδημα (UBI, universal basic income) θα γίνει πιθανώς μια ελκυστική στρατηγική για την επανένταξη. Θα μπορούσε να επανεντάξει τους φτωχούς και περιθωριοποιημένους, να παράσχει μια νέα ομάδα για δανεισμό που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση και να προσφέρει λύση για τη μαζική ανεργία που επιδεινώνεται από τις εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης. Επιπλέον, οι εκδοχές του καθολικού βασικού εισοδήματος είναι απόλυτα συμβατές τόσο με μια προοδευτική, αναγεννητική πολιτική όσο και με μια δεξιά, ξενοφοβική πολιτική που θα συνδέσει τέτοια οφέλη με την υπηκοότητα. Το εγγυημένο βασικό εισόδημα μπορεί να πάρει την θέση του αιτήματος για ευημερία και μπορεί να δικαιολογηθεί τόσο με τη ρητορική της κοινωνικής δικαιοσύνης όσο και με τη ρητορική της περικοπής της κυβερνητικής γραφειοκρατίας. Μια τέτοια διμερής συνεργασία αυξάνει τις δυνατότητες μιας νέας πολιτικής συναίνεσης. Οι εταιρικοί υποστηρικτές του καθολικού βασικού εισοδήματος – και αυτοί είναι σε άνοδο– μπορούν να κάνουν χρήση των αντικαπιταλιστικών κριτηρίων της φτώχειας και της ανισότητας για να καλέσουν τις κυβερνήσεις να επενδύσουν στις ίδιες μορφές κοινωνικής χρηματοδότησης και μηχανικής που θα εξομαλύνουν τα προβλήματα που προκαλούν οι ίδιες οι εταιρείες και θα διατηρήσουν μια βιώσιμη καταναλωτική βάση που θα συνεχίσει να αγοράζει τα προϊόντα τους.

Οι επικρίσεις της ανισότητας μπορούν να απαντηθούν ευκολότερα με υποσχέσεις μεγαλύτερης συμμετοχής: την προαναφερθείσα δημοκρατική ανανέωση. Όσον αφορά τις κριτικές ανισότητας σχετικά με το φύλο, τη φυλή και άλλους άξονες καταπίεσης που συνδέονται με πολλές από τις κοινωνικές συγκρούσεις που υπονομεύουν τη δημοκρατική τάξη, ο φεμινισμός της ισότητας και ο αντιρατσισμός της ισότητας έχουν ήδη θριαμβεύσει. Το πρώτο έχει τροποποιήσει τις κυρίαρχες αντιλήψεις για το φύλο, ενισχύοντας τη δυαδικότητα, αλλά επιτρέποντας στους ανθρώπους να κατανοήσουν το φύλο ως μια ακόμη καταναλωτική επιλογή αυτοέκφρασης. Βρίσκονται στο δρόμο για την πλήρη ενσωμάτωση όλων των ταυτοτήτων μέσα σε μια πατριαρχική, λευκή σοβινιστική πρακτική. Απορρίπτοντας ονομαστικά τις ασκήσεις παραστρατιωτικής εξουσίας που ιστορικά ήταν απαραίτητες για τη διατήρηση των κοινωνικών ιεραρχιών (π.χ. βιασμός, λιντσαρίσματα), μπορούν τελικά να «μοιραστούν» τις συμπεριφορές και τα προνόμια που προηγουμένως ήταν κρατημένα αποκλειστικά για τους ετεροφυλόφιλους λευκούς. Στην πράξη, η ισότητα σημαίνει ότι όλοι μπορούν να ενεργούν όπως ο ετεροφυλόφιλος λευκός άνδρας, μόλις «καθησυχαστεί» αυτό το κανονιστικό θέμα οι παραστρατιωτικές του λειτουργίες θα αναληφθούν ξανά από επαγγελματικούς φορείς όπως η αστυνομία, το ιατρικό κατεστημένο, οι διαφημιστικοί οργανισμοί κ.ο.κ.

Μια τέτοια πρακτική ισότητας εξουδετερώνει την απειλή που έχουν θέσει τα φεμινιστικά και αντιαποικιοκρατικά κινήματα στον καπιταλισμό και το κράτος. Η μόνη διέξοδος από αυτό είναι η συσχέτιση μη-κανονικών φορέων με πρακτικές που είναι εγγενώς ανατρεπτικές και όχι με ουσιοκρατικές ετικέτες ταυτότητας που μπορούν να αφομοιωθούν. Δεν επικρίνουμε το Κράτος επειδή δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες να το καθοδηγούν, αλλά επειδή ήταν πάντοτε πατριαρχικό· όχι επειδή οι ηγέτες του είναι ρατσιστές, αλλά επειδή το ίδιο το Κράτος είναι μια αποικιοκρατική επιβολή, και η αποικιοκρατία θα είναι ζωντανή με τη μια ή με την άλλη μορφή μέχρι να καταργηθεί το Κράτος. Μια τέτοια άποψη απαιτεί να δοθεί περισσότερη έμφαση στις ιστορικές συνέπειες της καταπίεσης και όχι στους συμβολικούς δείκτες της καταπίεσης στην παρούσα στιγμή.

Όσον αφορά τις κριτικές για την οικολογική καταστροφή, ο καπιταλισμός «πρέπει να αρχίσει να φροντίζει το περιβάλλον». Είναι σαφές ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στην αμφισβήτηση του «τι σημαίνει αυτό» αντί να εστιάζουμε στους αντιδραστικούς που εξακολουθούν να μην συμφωνούν με κάποια εκδοχή του. Οι καπιταλιστικές ανησυχίες για το περιβάλλον θα περιλαμβάνουν αναγκαστικά τη διαχείριση και τη μηχανική φύση. Η αντικαπιταλιστική ανησυχία για το περιβάλλον δεν έχει νόημα αν δεν είναι οικο-κεντρική και αντιαποικιοκρατική.

Αυτό που γίνεται στον πλανήτη είναι αποτρόπαιο. Οι υπεύθυνοι πρέπει να στερηθούν κάθε κοινωνική εξουσία και να απαντήσουν για τα εκατοντάδες εκατομμύρια θανάτων και εξαφανίσεων που έχουν προκαλέσει. Πάνω από όλα, δεν μπορούμε να τους εμπιστευτούμε για την επίλυση ενός προβλήματος από το οποίο οι ίδιοι επωφελούνται. Η ρίζα του προβλήματος δεν είναι τα ορυκτά καύσιμα, αλλά η μακρόχρονη ιδέα ότι ο πλανήτης –πρακτικά, ολόκληρο το σύμπαν – υπάρχει για την ανθρώπινη κατανάλωση. Αν δεν μπορέσουμε να επιτύχουμε μια αλλαγή σχήματος και να φέρουμε στο προσκήνιο την ιδέα ότι ο σκοπός μας είναι να βοηθήσουμε και να φροντίσουμε τη γη, να είμαστε ένα σεβαστό μέρος μιας συμβιωτικής ζωής, δεν υπάρχει ελπίδα για να σώσουμε την άγρια ​​φύση, να απελευθερώσουμε την ανθρωπότητα ή να σταματήσουμε τον καπιταλισμό.

Η τεχνολογία βρίσκεται στο σταυροδρόμι όλων των οδών διαφυγής από την οικολογική κρίση  που είναι ανοιχτές μπροστά στον καπιταλισμό. Η τεχνολογία δεν είναι ένας κατάλογος εφευρέσεων. Αντίθετα, είναι η αναπαραγωγή της ανθρώπινης κοινωνίας όπως φαίνεται μέσα από έναν τεχνικό φακό: το «πως» της κοινωνικής αναπαραγωγής. Τα πάντα για τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συνδέονται με τον υπόλοιπο πλανήτη και πώς δομούμε τις εσωτερικές μας σχέσεις διαμορφώνεται από την τεχνολογία μας. Αντί να βουλιάζουμε στο τυπικά ηλίθιο πλαίσιο της συζήτησης – τεχνολογία, καλή ή επικίνδυνη;– πρέπει να επικεντρωθούμε στον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία, όπως υπάρχει στην παγκόσμια κοινωνία, λειτουργεί ως ένας οδοστρωτήρας τύπου όλα ή τίποτα. Η μόνη συζήτηση σχετικά με την τεχνολογία από όπου δεν μπορούμε να απέχουμε και η οποία παραμένει εκτός των κυρίαρχων πλαισίων, αντιμετωπίζει τον αυταρχικό χαρακτήρα της τεχνολογίας όπως υπάρχει σήμερα. Η τεχνολογία παρουσιάζεται ως επιλογή των καταναλωτών, αλλά κάθε νέα πρόοδος καθίσταται υποχρεωτική μέσα λίγα χρόνια. Είμαστε αναγκασμένοι να την υιοθετήσουμε ή να αποκλειστούμε εντελώς. Κάθε νέα πρόοδος ξαναγράφει τις κοινωνικές σχέσεις, αποκλείοντας μας σταδιακά από τον έλεγχο της ζωής μας και δίνοντας αυτό τον έλεγχο στις κυβερνήσεις που μας παρακολουθούν και στις εταιρείες που μας εκμεταλλεύονται. Αυτή η απώλεια ελέγχου σχετίζεται άμεσα με την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Πουλάμε όλο και περισσότερο μια μετανθρωπιστική αφήγηση στην οποία η φύση και το σώμα παρουσιάζονται ως περιορισμοί που πρέπει να ξεπεραστούν. Αυτή είναι η ίδια παλιά ιδεολογία του Διαφωτισμού που οι αναρχικοί έχουν αγκαλιάσει ξανά και ξανά και στηρίζεται σε ένα μίσος του φυσικού κόσμου και μια σιωπηρή πίστη στην (δυτική) ανθρώπινη υπεροχή και στο απεριόριστο δικαίωμα πάνω στο κόσμο. Χρησιμοποιείται επίσης όλο και περισσότερο για να κάνει το καπιταλιστικό μέλλον δελεαστικό και ελκυστικό, σε μια εποχή που μια από τις κύριες απειλές για τον καπιταλισμό είναι ότι πολλοί άνθρωποι δεν βλέπουν τα πράγματα να βελτιώνονται. Αν εμείς οι αναρχικοί δεν μπορούμε να ανακτήσουμε τη φαντασία μας, αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε για την πιθανότητα μιας ευτυχισμένης ύπαρξης, όχι μόνο για φευγαλέες στιγμές άρνησης αλλά και για το είδος της κοινωνίας που θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε, για τους  τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να συσχετιστούμε ο ένας με τον άλλο σε αυτό πλανήτη, τότε δεν πιστεύω ότι έχουμε πιθανότητες να αλλάξουμε το τι θα συμβεί στη συνέχεια.

Το σύστημα εισέρχεται σε μια περίοδο χάους. Οι κοινωνικοί πυλώνες που θεωρούνταν πολύ σταθεροί, τραντάζονται. Εκείνοι που κατέχουν και κυβερνούν αυτόν τον κόσμο ψάχνουν τρόπους να κρατήσουν την εξουσία ή να χρησιμοποιήσουν την κρίση για να αποκτήσουν ένα πλεονέκτημα απέναντι στους αντιπάλους τους. Οι δομές που έχουν οικοδομηθεί από παλιά είναι σε μια πορεία σύγκρουσης και δεν μπορούν να συμφωνήσουν τι διόρθωση πρέπει να κάνουν, αλλά δεν θα μας αφήσουν να κατέβουμε από αυτή την αυτοκτονική διαδρομή. Μπορούν να μας προσφέρουν θέσεις εργασίας, βιολογικά τρόφιμα και ταξίδια στο φεγγάρι· μπορούν και να μας τρομοκρατήσουν σε υποταγή.

Είναι μια τρομακτική στιγμή και τα διακυβεύματα είναι υψηλά. Αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία δεν έχουν τον έλεγχο. Δεν γνωρίζουν τι θα συμβεί στη συνέχεια, τα συμφέροντά τους αποκλίνουν και δεν έχουν συμφωνήσει σε ένα σαφές σχέδιο. Παρόλα αυτά, ρίχνουν όλους τους πόρους που έχουν στην κατοχή τους για να κρατηθούν στην εξουσία. Εν τω μεταξύ, οι αποτυχίες τους είναι ορατές σε όλους και η αβεβαιότητα αιωρείται στην ατμόσφαιρα. Είναι μια στιγμή που απαιτεί ποιοτικά περισσότερα από εμάς: κοινοτικές πρακτικές αλληλεγγύης που μπορούν να κλιμακωθούν από κοντινές ομάδες σε γειτονιές, στην κοινωνία συνολικά, σχέδια για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε αν είχαμε τον έλεγχο της δικής μας ζωής και σχέδια για το πώς θα φτάσουμε εκεί, πρακτικές αυτοάμυνας και δολιοφθοράς που μπορούν να μας επιτρέψουν να σταθούμε όρθιοι και να αποτρέψουμε όσους βρίσκονται στην εξουσία να διαφεύγουν συνεχώς.

Είναι ένα δύσκολο έργο. Κανονικά εμείς οι αναρχικοί, δεν θα έπρεπε να είμαστε καν στη σκηνή πια. Ο καπιταλισμός έχει εισβάλει σε κάθε γωνιά της ζωής μας, στρέφοντάς μας εναντίον των εαυτών μας. Η ισχύς του Κράτους έχει αυξηθεί εκθετικά και μας έχουν νικήσει τόσες φορές πριν. Παρόλα αυτά, το σύστημά τους καταρρέει ξανά. Τόσο στα αριστερά όσο και στα δεξιά, θα αναζητήσουν λύσεις. Θα προσπαθήσουν να μας στρατολογήσουν ή να μας σιωπήσουν, να μας ενώσουν ή να μας χωρίσουν –αλλά πάνω από όλα, θέλουν να σιγουρευτούν ότι αυτό που θα συμβεί στη συνέχεια δεν θα εξαρτάται από εμάς.

Αυτό είναι το Μέλλον, μια μηχανή που είναι απασχολημένη με το να παράξει μια νέα έκδοση της ίδιας παλιάς κυριαρχίας, προκειμένου να θάψει όλες τις αχαρτογράφητες δυνατότητες που η φθορά του συστήματος ανοίγει μπροστά μας. Μπορούμε να καταστρέψουμε αυτό το Μέλλον και να ξανακερδίσουμε τη ζωή μας, ξεκινώντας από το μακρύ καθήκον να μετατρέψουμε την παρούσα ερημιά σε ένα κήπο γεμάτο ζωή και ελευθερία. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα αναγκαστούμε απλά να υποκύψουμε.

____________

Peter Gelderloos

Μετάφραση για τη συλλογικότητα ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ: Τάσος Σαγρής – με τη βοήθεια των συντρόφων από την ιστοσελίδα https://geniusloci2017.wordpress.com/

κείμενο στα Αγγλίκά εδώ: https://voidnetwork.gr/2018/11/27/diagnostic-future-crisis-democracy-crisis-capitalism-forecast-peter-gelderloos/

The post Αναρχική Διάγνωση για το Μέλλον: Ανάμεσα στη κρίση της Δημοκρατίας και του Καπιταλισμού- Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

This article is also available as a e-book and as a print-ready zine PDF. Pick the medium that suits you best.

Diagnostic of the Future

Peter Gelderloos

It is no secret that both democracy and capitalism are in crisis. For more than half a century, state planners and their pundits only had to justify democracy as “better than (state) communism.” For the 1990s and most of the ’00s, they didn’t have to offer any justification at all. Democracy was the only possibility imaginable, the teleological destiny of all humankind.

Today, that is no longer the case. On the world stage, democratic institutions of interstate cooperation are in shambles, and the emergence of new alliances and new postures suggests that an alternative is beginning to coalesce. At the level of specific nation-states, the central ground that allowed for a broad social consensus for many decades has all but eroded. There are growing movements on the right to reformulate the social contract—and, at the farthest fringes, to do away with democracy entirely—while the left is preparing a groundswell to renew democracy and smooth out its contradictions by renewing the dream of universal inclusion and equality. Both of these movements suggest that democracy as it currently exists cannot continue.

Meanwhile, the global financial crisis of 2008 has not been resolved, but simply staved off through the massive privatization of public resources and the creation of new, even larger financial bubbles to temporarily absorb excess capital. Capitalism desperately needs a new territory to which to expand. Whatever strategy capitalists adopt will need to offer an exponential growth in profitable investment opportunities and a solution to the mass unemployment that could afflict more than half the global labor force as Artificial Intelligence and robotization renders them redundant.

These two crises are intimately connected. Capitalists will support the governmental models that protect their interests, whereas only the State can open new territories for capital accumulation and quell the resistance that always arises. Pulling at the seams exposed in this interstice, we can begin to conduct a diagnostic of the future that those in power are busily assembling in an attempt to bury the divergent and emancipatory possibilities that lay before us. If we do nothing, this Machine we are fighting will correct its malfunctions. If we analyze those malfunctions and the solutions being proposed, we can act more intelligently. Crisis offers us an opportunity for a revolution that could abolish the State and capitalism, but only if we understand how domination is evolving and set out to block its advance, rather than paving the way for new forms of domination as so many revolutionaries have done in the past.

To accomplish this, we will examine the architecture of the current world system and pinpoint what exactly in this world system is failing. The diagnostic will tease out what capitalism needs to get out of the present crisis and what proposals offer it the most promising horizon, focusing on the possibility of a bioeconomic expansion. In parallel, we will analyze the crisis of democracy, both at the level of the nation-state and the level of interstate, global cooperation, comparing the prospects of fascist, progressive democratic, hybrid, and technocratic solutions to restore social peace and satisfy the needs of capitalists. Within this discussion, we will look at climate change, understanding it as a linchpin that conditions the governmental and economic crises and also suggests—or even requires—a synthesis in the responses to those two crises. Finally, we will address what all this means for us and our possibilities for action.

The Ethno-State

On July 20, 2018, with the signing of the “Jewish nation-state” law, Israel became the first explicit ethno-state. Likud’s actions, and the reactionary coalition they represent, throw into sharp relief the ongoing crisis of democracy.

An ethno-state is a recent reformulation of the sovereign nation-state, that fundamental element of the liberal world order from the 1648 Treaty of Westphalia until today. Ethnos and nation have the same meaning—the former from a Greek root, the latter from a Latin root—so the difference is contextual. From 1648 to 1789, the nation-state evolved into its presently understood form as an institutional complex that purports to give political expression to a nation via the mechanism of representation, as modulated by the Enlightenment worldview and values of legal equality and universal rights.

A reactionary departure from this now dusty model, the ethno-state is a revision of the Enlightenment worldview based on 21st century understandings of the old political terms. In the 17th century, none of the Western nations existed as such; they were still carving themselves out of myriad linguistic and cultural expressions and inventing the social institutions that could assemble the cultural gravity needed to force disparate peoples into a common interclass identity. The most stable proto-nation at the time, the British, was still a hierarchical alliance of several nations. The creators of the nation-state (or interstate) system, those we would anachronistically refer to as the Dutch, were known as the United Provinces or the Low Countries, and what unity they had was based more on shared opposition to the imperial power of Hapsburg Spain than to shared national identity. They did not have a shared language or a shared religion.

Originally, Westphalian sovereignty was a system of segregation and minority rights: strong borders were drawn between political entities, ending the patchwork feudal system in which most land was inalienable and had multiple owners and users. Since feudal rulers had possessions in multiple countries, no country was subject to a uniform political hierarchy. Westphalia cemented such hierarchies, culminating in a supreme ruler in each land, and establishing the religion of the rulers as the religion of the land. However, members of religious minorities still had the right to practice in private as long as they were Catholics, Lutherans, or Calvinists (as only the United Provinces practiced a religious tolerance broad enough to include Anabaptists and Jews). In its inchoate phase, this system used religious identity to perform the segregating function the nation would later play.

As there was yet no science of the nation, the different strategies of nation-building that arose over the next two centuries were initially considered equally valid: the melting pot of the United States, the Enlightenment colonialism of France, the scientific essentialism with which the leading thinkers of academia and government across the Western world attempted to fix ethnicity as a biological reality.

The 21st century reactionary malcontents of the liberal world order appeal to an outdated scientific essentialism to contest the postmodern and transhumanist evolutions of the nation concept. These more adaptable ideological devices pair the increasing global integration of capitalism with a philosophical integration of humankind. The postmodernists unclothed the brute mechanisms of nation-building to portray an alienated sameness that putatively cuts across continents, while the transhumanists adapt liberal values to a cult of the bio-machine, in which the supposed differences between human communities become irrational and an updated, progressive version of Western culture is proposed as the new universal.

Opposing these psycho-economic innovations, the reactionary proponents of the ethno-state use one fundamental pillar of modernity against another, conjuring up a notion of nationality that is simultaneously 19th and 21st century, reviving the white supremacist elements that were always present in Enlightenment thinking, and jettisoning what had been the integrally interconnected element of democratic equality.

In other words, today’s ethno-state isn’t just a reformulation of the classic nation-state: the ethno-state emerges from out the other side of democracy, attempting a break with the old Enlightenment synthesis. Yet, at the same time, the new formulation demands the ethno-state fulfill the ancient putative purpose of the nation-state: to take care of a people and give them political expression. The proponents of the ethno-state judge this task to be more important than what for centuries had been seen as inseparable, concomitant functions within Western thinking: the guarantee of equal rights and democratic participation.

If we look at it clearly, we see that the ethno-state is a reactionary response to a crisis of democracy and the nation-state that is, if not general, certainly global. Noting the first clue that could enable us to identify broader patterns, let us recall that it was the para-institutional left of the alter-globalization movement that first sounded the crisis of the nation-state and called on the State—as it still pathetically calls—to fulfill its duty and take care of its people.

The Israeli state has revealed its willingness to break with democratic equality in order to construct a new synthesis by legislating non-equal rights—explicitly denying Arabs, Muslims, and other non-Jews the right to self-determination or the right to land and housing, and specifically striking even a symbolic commitment to democracy from the language of the new law.

The World System

The period between World War I and World War II represented an interregnum during which the UK fought to retain its dominance in an expiring world system, while Germany and the US vied for the role of architect of a new world system (after the USSR quickly abandoned its meager attempts at a global transformation). As Giovanni Arrighi argues, the 1929 crash marked the terminal crisisof the British system. Since World War II, the US has engineered and led a world system of economic accumulation and interstate cooperation. The ostensible champion of decolonization, itself a nation of former colonies that won their independence, the US won the participation of practically the entire world population in its system by creating the UN and giving all the new nation-states a seat at the table. Through the Bretton Woods Institutions—the International Monetary Fund and later the GATT-cum-WTO—the US improved on the earlier British system and intensified global participation in the capitalist regime by creating a fair set of rules based on the ideology of free trade. The rules were fair insofar as they were supposed to be the same for everyone, in contrast to the earlier colonial system that was explicitly based on supremacy and military might—the sort of naked practices that had been necessary to brutally force the world’s population into a capitalist economy. And the rules were attractive to the dominant players because they removed the obstacles to capital accumulating more capital, so those who had the most would profit the most. Within this diabolical arrangement, the US maintained military superiority—the one element no one talked about equalizing—through the North Atlantic Treaty Organization.

It might have been an ironclad structure, but power is first and foremost a belief system, and the power of stupidity is such that nothing in the world is foolproof. We should never expect the State to be above the effects of stupidity; on multiple levels, the State is the institutionalization of human stupidity. Real wisdom never needed a State.

With such exceptional power, the US ruling class felt that they were above their own rules. It was the US, and especially its reactionaries, that sabotaged the UN, the WTO, and NATO. Of the three, the hamstringing of the UN was the most cooperative venture, involving Democrats and Republicans in near equal measure, though the Democrats did a better job of making the UN feel appreciated even as they prevented it from carrying out its mission in Vietnam, El Salvador, Nicaragua, South Africa, and above all, Israel.

It is fitting that the new synthesis that could sound the death knell for the US world system should find its first manifestation in Israel, its most costly ally and inopportune beneficiary. More than any other bloody client state, it was Israel’s aggressive use of US support that turned the UN into a paper tiger incapable of addressing the most flagrant injustices in the world. Nor was this a necessary price to pay in order to achieve Machiavellian geopolitical interests in the Middle East. Saudi Arabia, Egypt, and other Arabic states have proven more reliable allies, with more natural resources, than tiny, belligerent, destabilizing Israel. It is possible that this disastrous alliance is less the result of strategic thinking than of white supremacist and Christian thinking—the identification of the US political class with a Judeo-Christian culture. Israeli white supremacy is much more developed than Saudi white supremacy. Not through any fault of the Saudis, who don’t hold back in abusing and exploiting their own racialized underclasses, but because, a thousand years after the Crusades, Westerners still view Arabs and Muslims as a threat.

Granted, with more military aid per capita than any other country in the world (and the highest military expenditures per square kilometer), Israel has been highly useful to NATO as a military laboratory developing techniques not only for interstate warfare but also intra-state warfare of the kind most relevant to the likes of the US, the UK, and France: gated communities defending themselves against racialized ghettos. But other countries could have also served that role in a way that didn’t destabilize a geopolitical hotspot.

World systems always fluctuate and eventually come to an end. The patterns of these changes are useful areas of study. Up until now, successive world systems have shown an alternation between expansion and intensification. The Dutch-led cycle of accumulation represented an intensification of modes of colonial exploitation. That exploitation had already been spread throughout the Indian Ocean and as far as South America by the Portuguese and the Castillian-Genovese partnership, but the Dutch perfected the scorched earth engineering of new economies and new societies.

The British-led cycle of accumulation represented a geographical expansion that saw colonialism (still using what were largely Dutch economic and political models) absorb every last corner of the globe. And the US-led cycle of accumulation represented an intensification of capitalist and interstate relations that had obtained under the previous cycle, as colonies liberated themselves, politically, in order to participate more fully in Western capitalism and global democratic structures.

The accelerating pace of these changes suggests that we are due for a new cycle of accumulation. Arrighi hypothesized that the 1973 petroleum crisis was the signal crisis of the US cycle, signaling the switch from industrial to financial expansion and thus the inflating of a massive bubble, which should make the 2008 recession the terminal crisis. The apparent end of US hegemony, which future historians may date to 2018 unless 2020 brings extreme changes, suggests we may already be in the interregnum. Signs of this include Palestine’s declaration, after the US embassy move to Jerusalem, that there was no place for the US in future peace negotiations; declarations that the EU is prepared to make do without close cooperation from the US; the expanding role of China in geopolitics through the Belt and Road Initiative; the launching of the Transpacific Partnership—the largest free trade area in the world—without the US; and finally the diplomatic end run that North Korea performed around the US, through bilateral negotiations with South Korea and China, and then negotiations with the US in which the latter had no leverage, effectively destroying the most effective international consensus and embargo on the North that the US had ever orchestrated.

Democracy, as the ideology underpinning the US-led world system, is in crisis because US hegemony is in crisis, and it is also in crisis because it is failing to deliver the political expression that will suffice to keep world populations integrated into a single economic and interstate system, from Greece to Hungary to Myanmar.

The reactionary coalition that was created by Netanyahu—not by Trump—does not represent the only way forward from liberal democracy. But the fact that an important state, followed by a growing body of others, is breaking apart an old and hallowed synthesis—turning the nation-state against universal equality—is incontrovertible evidence that the world system that has governed us up until now is falling apart.

The Reactionary Right

As political labels, left and right refer originally to the left and right benches of the Estates General at the beginning of the French Revolution, with different political tendencies clustering together in different rows. Properly speaking, anarchists have never belonged to the left, unless we count those shameful moments when a part of the movement joined the Bolsheviks in Russia or the Republican government in Spain. Rather than exemplars of effective anarchist action, these were mediocre opportunists and possibilists who were unable to temper the authoritarian tendencies of their erstwhile allies nor even to save their own sorry hides.

Nonetheless, anarchists have always participated in revolutionary movements and been staunch enemies to reactionary movements, and as such we have often found a great deal of affinity with the base—not in the leadership—of the left-wing organizations. The very first anarchists to take that name were those enragés of the French Revolution who were too irresponsible to join the Jacobins and Girondins in their power politics, sordid alliances, stifling bureaucracies, and massacres of the peasants on behalf of the bourgeoisie.

In this historical framing, the right is certainly the most repugnant arm of government, but not necessarily the most dangerous for the people at the bottom. In the case of the French Revolution, yes, the peasants were starving under the monarchy, but they were massacred by the Jacobins, and eventually stripped of the commons forever by various brands of progressive liberals.

Of all the tendencies of power, the reactionary right has been the least perspicacious in anticipating the changing winds of fortune. Every progressive change in the organization of global capitalism and the interstate system has taken much more from the Left than from the Right, but this does not mean the right is irrelevant. It is not forward thinking, it can even be described as the part of the ruling class that doesn’t have any good ideas, but the conflicts that the right has pushed past the social boiling point time and again generally shape, if negatively, the regime to come. The future has rarely belonged to the Napoleons and the Hitlers, but they have left their bloody mark, decimating the underclasses and the social struggles of their times. And when the left has been most successful at engineering new, more effective regimes of domination and exploitation, it has been by co-opting the survival responses of the underclasses and smothering the most radical elements in progressive alliances that seemed to be necessary at the time to ensure survival in the face of right-wing assaults.

If the Future is a Machine for bending unknown outcomes in the interests of those who dominate a society, this interplay between Right and Left has long been one of its principal engines.

A historical analysis makes it clear that changes to models of government and exploitation do not occur in one country alone, but rather always in response to dynamics that have been global for centuries now.

The same is true of a new iteration of the reactionary right that across the center of the expiring world system—the anachronistic West—has found common ground in articulating the ethno-state program. Those who follow trends in neo-fascism have traced the international reach of this idea, but they have seldom enunciated the prime role occupied by the Israeli Right, an omission that is no longer tenable since the new law of July 20. The blind spot regarding Israel was ideologically inscribed, given the weight the German Left—influenced by the pro-Israel anti-Deutsch ideology—has had in the articulation of contemporary anti-fascism. But more on that later.

Netanyahu’s Likud party is the leader of a new coalition that includes Hungary under Orban, governing since 2010, Poland, firmly right-wing since 2015, and the new far-right coalition that governs Austria since late 2017.

This political alliance concludes one of the most sterile debates of the 20th century, the one regarding Zionism, in which its many Jewish critics (such as Arendt, Chomsky, and Finkelstein) were delegitimized with that contrived caricature, “the self-hating Jew.” Now that the defenders of Zionism no longer seek to justify their racist project in democratic terms, it is also becoming clear that it is the Israeli Right, not the Jewish Left, that has a politically expedient tolerance for anti-Semitism. Orban has not only made anti-Semitic comments about George Soros, he and his base regularly honor the Nazi collaborators that used to rule Hungary; Poland’s right-wing government recently made Holocaust denial obligatory, criminalizing any mention of the fact of Poland’s complicity with the Holocaust; and Austrian Chancellor Kurz’s junior coalition partner is the neo-fascist Freedom Party, which has toned down their anti-Semitic rhetoric without changing their underlying views.

It makes short-term strategic sense for Israel to attempt to destabilize the European Union and the so-called international community at large, because many within both alliances regard Israel as a pariah for its flagrant violations of international accords. By breaking that consensus, Israel opens up more opportunities to build bilateral alliances and reintegrate into global geopolitics. On another level, however, this strategy surely runs counter to their most basic interests. By driving out the entirety of the Israeli left in what has become a major diaspora, the right deprives the Israeli state of the possibility of a future democratic rejuvenation when things get bad, as they inevitably will. By showing no regard for Palestinian life, they make it increasingly unrealistic that they could expect any mercy from their neighbors the moment US military aid—not only to Israel but also to Saudi Arabia and Egypt—no longer affords an effective shield.

A clear-headed Israeli ruling class would have made concessions, pretended to respect the international order, and adapted its intrinsic white supremacy the way the US ruling class reformulated its own intrinsic white supremacy in the 1960s and ’70s to restore its tarnished legitimacy. As mentioned before, the reactionary right frequently fails to prioritize a lucid understanding of its own long-term interests over the turbid ideologies with which they justify the inequalities and unstable contradictions they impose.

The Nazis effectively committed suicide by thinking they could restore Germany as a colonial power through military expansion, not only against Britain and its allies but also against the USSR. And the xenophobic right today has weakened the US and Europe economically in leaps and bounds. The cutting-edge economy requires global intellectual recruitment, and therefore relatively open immigration regimes, which is why Silicon Valley firms have been vociferously pro-immigrant and anti-Trump. Merkel’s decision to welcome Syrian refugees was immediately preceded by an announcement from the largest association of Germany employers that the national economy faced a shortfall of millions of skilled laborers. Merkel never made any move to rescue Syria’s lower classes from the refugee camps in Turkey where they rotted; her entire program was to regulate the entry of the college-educated, middle-class Syrians who could afford the several thousand euro journey into the EU.

The far right has absolutely no answer for this brain crunch, which currently threatens the strong advantage that Europe and North America have in the high tech sector over China as the emerging dominant world economic power. Through nationalist trade wars and populistic maneuvers like Brexit, they are actually hurting their home economies. By sowing dissension in what had been robust centers of neoliberal consensus—NAFTA and the EU—they are damaging the very confidence to which investors systematically peg economic growth.

Reactionaries are products of their times. They are responding to an unraveling democratic consensus—in some ways anticipating it and in other ways hastening it—and proposing new syntheses. As reactionaries, they are willing to go to great lengths to shock the system in order to restore the elitist values they champion; often, the shocks that they provide galvanize a failing world system to promote a new organizational plan in order to exit the period of systemic chaos, when most actors still have not accepted that the old regime is obsolete. The problem for reactionaries is that the new organizational plan is rarely modeled on the synthesis they propose.

In other words, the rise of the ethno-state model will undoubtedly play a role in destabilizing the neoliberal consensus and threaten the existing configurations of power, but the probability of it representing the new organizational model for the future is small.

Prospecting the Future

The Future is also a discursive machine, building the narrative that draws coherence out of a chaos of conflicting events, reframing all, highlighting some, and misdirecting away from others. As a largely political strategy, this machine mobilizes immense state energies to produce desired outcomes, but the fluid horizon of what is techno-socially possible constitutes a primary limitation. At the moment of clarity in which the new narrative is discovered, there is a political identification of a certain development as a strategic breakthrough. At this moment, the enterprise accelerates to the pitch of a shared campaign, uniting planners and capitalists in a race forward. But before that moment, in the inchoate phase, tech companies and research agencies cast about the darkened frontiers like a slime mold, feeling out untapped possibilities that register as “profitable.” The leitmotif of this phase is the admired intuition of the venture capitalist. Investment in an uncertain future that has not yet been subjected to scientific control must be hazarded blindly, like a gambler’s wagers, rather than evaluated systematically, as in the calculations of the casino owner.

In this situation, vastly different ideas of profit are subjected to the same, stupefying metric. A casino is burning. Putting down the chips for another round of poker might be more profitable than putting out the fire. The capitalist class is exhibiting just this same range of behaviors on the cusp of the end of the current cycle of accumulation.

Practically all the US capitalists besides the steel companies are getting hurt by the tariff war, but they took home hundreds of millions in tax cuts and they are salivating over the possibilities opened by the repeal of environmental regulations. Silicon Valley capitalists recognized that Trump’s anti-immigration policies were a bad business strategy, but their protests have died down. After all, governments don’t just restrict or enable access to markets, as liberal philosophy holds. They also create markets. Microsoft, Google, Amazon, and Accenture have been dipping their fingers into lucrative ICE and Pentagon contracts, supplying the profitable border regime. Trump’s program is a clear lesson that capitalists don’t simply dictate government agendas. The State is needed to tame social terrain for economic expansion, but states also command so many resources that they can get capitalists to invest in areas that contradict their long- and mid-range interests.

Capitalists don’t know the future. Polling their predictions can be useful, but at best it gets us into the heads of people who are experts at turning a profit but blinded by their ideology to such an extent that they fail to see the contradictory nature of capitalism.

On the whole, what we can see from their behavior is an increase in systemic instability.

The US is still home to the largest or second largest market in the world, depending on how you measure it; however, the typical US investor now keeps 40% or even 50% of their portfolio in foreign stocks, between two and four times the rate in the 1980s. In 2017 alone, the total amount of US money invested overseas grew by 7.6% ($427 billion), mostly going to Europe, including $63 billion of investment in Swiss corporations (plus $168 billion, not counted as investment, deposited in Swiss bank accounts), with even more going to Ireland. Foreign direct investment in the US took a nosedive in 2017, dropping 36%.

The ultra-rich are also investing in luxury doomsday bunkers, paying hundreds of millions of dollars for refurbished military facilities or missile silos in Europe and North America, equipped to support life for a year or more with autonomous air, water, and power systems, in addition to swimming pools, bowling allies, and cinemas. Sales of high-end bunkers by one major company went up 700% from 2015 to 2016, and continued to rise after the presidential elections.

To add to the bad news, experts in Artificial Intelligence, including many of the very people who profit off AI development, are warning that within ten to twenty years, AI could cause massive unemployment as robots and computer programs replace manufacturing, clerical, managerial, retail, and delivery jobs. Of the 50 largest job categories in the US, only 27 are not significantly threatened with replacement by AI. Of the top 15, only three are not threatened: nurses, waiters, and personal care aids. Retail salesperson, which sits in the number one spot, with 4,602,500 employed in 2016, is projected to decline considerably as online sales continue to grow. At the physical stores that will remain due to widely held preferences for purchasing certain products in person, retail staff will persist even after they are no longer technologically necessary, as their primary purpose is to provide a human touch to encourage sales, unlike cashiers (the number two position at three and a half million) who will continue to be replaced by machines.

In fact, most of the job categories that will not be replaced by machines are protected not by technological limits but by cultural limits. Our society would have to undergo a huge shift in values to permit lawyers (no. 44) or elementary school teachers (no. 22) to be replaced by robots. Take the example of waiters, the fastest growing job category. At no point in history has the job been technologically necessary. But having a person whose job is to wait, to be on call to carry your food from the kitchen to your table, creates an experience that people with means have long been willing to pay for.

Though the worst effects of AI and robotization have yet to be felt (outside of manufacturing, telecommunications, and postal services), underemployment is already high, with more and more people struggling to make ends meet. The rates of actual unemployment in the US are said to be historically low, but that is largely because growing numbers of people without jobs are no longer being counted as part of the workforce.

US credit card debt has reached $1 trillion and interest rates are only rising, significantly faster than wages, in fact. This is largely because Trump’s major tax giveaway forced the Fed to raise rates to prevent runaway inflation. The proportion of debt service payments to disposable income per household has recently returned to the high levels seen just before the 2008 Great Recession; in simple language, people have to spend a larger share of their money paying off their debts. Meanwhile, the economic stimulus provided by Trump’s tax cuts is expected to run out by 2020. Saudi Arabia’s Energy Minister has also warned that by 2020, increasing demand for oil will outstrip falling supplies unless there is a major influx of investments to tap new supplies. And oil prices have already been going up, which tends to increase the prices of all other consumer goods.

Speaking of oil, the industry has largely decided that a carbon-emissions tax is acceptable. Even some Republicans have proposed such a tax. Businesses would have to pay $24 per ton for the right to emit CO2, and that sum of money would go as a payout to poorer households and to upgrade transportation infrastructure. The catch in this proposal is that the government would loosen emissions regulations, so companies could basically do whatever they want to the atmosphere as long as they pay for it, and they would be shielded from the kind of civil responsibility that has been brought down on the tobacco industry and even on Monsanto. All this indicates that energy companies want incentives to develop alternative energies, they expect oil prices to keep rising, and they fear a backlash will force them to pay damages.

Corporate debt is at a new high. The value of corporate bonds outstanding rose from 16% of US GDP in 2007 to 25% in 2017. There is even more corporate borrowing going on in emerging markets, and more risky loans. As long as interest rates are low, most corporations will be able to continue this practice, but if interest rates go up, as they are expected to in order to keep inflation in check, this could cause a cascade of defaults—the popping of the bubble—especially if it coincides with the slowdown in the global economy expected to begin between 2020 and 2022. Interest rates go up as business goes down: companies can’t pay all their debts, or take out new loans to pay off the old ones.

This is not just a US problem. Though Indian and especially Chinese economic growth have been astronomic, China is slowing down and beginning to show signs that it might face a stock market crash, and India is running into the kind of currency problems that could soon put a stop to its growth.

By its very nature, capitalism creates bubbles and sets itself repeatedly on the course of financial collapse. However, these collapses can be very difficult to predict. One of the best retrospective models to date providing a long view of these cycles of accumulation, worked out by world systems theorist Giovanni Arrighi, is already lagging in its predictions. Arrighi charted an exponential acceleration in the frequency of past crises: as capitalism grows exponentially, capital accumulates and collapses more and more rapidly. However, for his model to maintain its geometric accuracy, the 2008 Great Recession should have been the terminal crisis of the American cycle of accumulation. Although according to some measures, that recession has just been staved off and not fully surpassed, the apparent recovery still breaks the pattern of past transitions from one cycle to another.

Part of this can be explained by capitalism’s growing intelligence and institutional complexity, namely, in the growing role of state planning in the economy and increasingly robust and constant state economic interventions. This refutes neo-Marxists who seize any opportunity to announce the obsolescence of the State, no matter how many times they are shown to be wrong.

FDR’s New Deal, a major investment of government money into public works in order to generate jobs, enabled the US to exit the Great Depression ahead of its European contemporaries, positioning it to be the economic savior of war-torn Europe and Asia and hence the architect of the next cycle of accumulation. Massive government spending as a constant economic stimulus has been a hallmark of the American system, tied to the Federal Reserve and a global network of central banks and monetary institutions that keep inflation within acceptable boundaries and bail out private banks or smaller governments that fail.

Paradoxically, this entire regime of economic stability is based on debt. To keep capitalism from falling apart, the US and a great many other states systematically spend far more money than they actually have. The US deficit—the amount it spends every year beyond its actual earnings—is now more than $1 trillion, and total debt is now $21 trillion, larger than the GDP (the total pr

oduction of the US economy). The government will pay hundreds of billions of dollars in interest to its creditors this year.

However, the system is not as volatile as it seems. From a capitalist point of view, it’s quite well organized (although, in contradiction to free market ideology, entirely dependent on the State). About a third of the debt is owed to other governmental agencies, primarily Social Security. This practice of a government borrowing from itself stabilizes a huge chunk of the debt by keeping it out of the hands of private creditors who might cash in bonds or stop making loans. It also gives those capitalists an assurance: if the US defaults on its debt, it can choose to first default on the debt owed to its own ordinary citizens, so the ones who suffer are old retirees, not investors. This is similar to what went down in Puerto Rico recently.

About a quarter of the debt is held by mutual funds, banks, insurance companies, and other private investors, and over a third is held by foreign governments, primarily China and Japan. Both the private and the foreign state investors buy US government debt because it’s considered a sure bet. Anyone with a lot of cash on hand probably wants to put a significant portion of that cash into a safe investment that will continuously bring modest but sure-fire interest payments. But that actually speaks very little to the mathematics of this wager. No one can explain how the US would ever be able to pay off its debt without massively devaluing its currency and thus destroying the global economy. And the more the debt grows, the more the interest grows, until the point when the interest payments due exceed the capacity of the US budget to pay them.

Basically, the favorable rating of US debt only means that within the current global economic system, investors cannot imagine the US not being able to pay interest on its debts. But the only way to avoid a default is if investors and foreign governments keep lending the US increasing amounts of money forever. And both China and Japan (the two largest lenders) have slowed down in their purchase of US debt, whereas Russia recently dumped its relatively minor share of US debt wholesale.

Capitalist crisis is often connected to warfare, as nation-states fight for control of the global system. Warfare is also useful to capitalism because it destroys a huge amount of excess value, wiping the slate clean for new investments. This is basically a way of saving capitalism from itself. The economic system is constantly generating an exponentially growing quantity of capital, until it has more than it can invest. This abundance—and it is not a human abundance, but a purely mathematical abundance, as people are still starving even in these Golden Ages—threatens to destroy the cumulative value of all capital. So a part of it is destroyed through warfare, those who bet on the losing side are removed from play, and the others continue the game.

However, since World War II, there has been no direct warfare between major powers, in large part because of the principle of Mutual Assured Destruction introduced by nuclear weaponry. The technological progress of warfare has outstripped its usefulness as a political tool, except at the scale of smaller proxy wars.

In a debt-based economy, though, it is possible to destroy a tremendous amount of excess value without warfare. Wiping the US debt clean would hurt the Japanese and Chinese governments and hence their economies, it would wreck many a bank and mutual fund, and it would leave most of the US working class without health care or retirement benefits.

In that case, barring revolution, a robust economy capable of a high degree of industrial production and liquid capital for the necessary investments and loans would pick up the pieces, starting a new cycle of accumulation. The European Union or China might be in such a position. The former, because its policy of no-deficit spending gives it a measure of protection and might set it apart as a model of responsible economics should the US model collapse catastrophically; the latter because of its greater governmental ability to adjust the entire economy in a technocratic way, and its massive industrial capabilities.

Depending on how great the political chaos of the collapse and on their ability to project military force, the new global leaders would either repair and rebuild whatever institutional elements of the present system they found most useful to their strategic plans, such as the WTO or the UN, or—if the conflicts had grown into definitive ruptures with the old architecture—they would need to amass the political influence to bring enough players to the table to build a new complex of global institutions.

There’s one problem here. For capitalism to continue, the new cycle of accumulation following the next collapse will have to be exponentially greater than the one that came before it. That seems to be one of the least variable features of the historical model in play. By its very nature, the amount of capital to be invested is always growing. This explains the historical variation between periods of geographical expansion, when new territories are brought in contact with capitalism through a basic relationship best characterized as primitive accumulation under some kind of colonial control, and periods of intensification, when the inhabitants of the zones colonized in the prior period are more fully integrated and reproduced as capitalist subjects, not just engaging in forced labor to produce raw materials for faraway markets and buying up a small portion of excess production from the metropolis, but living, breathing, and eating capitalism, becoming capitalists and wage workers in their own right.

The “American century” saw the intensification of the capitalist relationship within the entirety of territory brought under the control of capital during the British cycle, which was basically the whole world. There is no other terrestrial geography for a future cycle of accumulation to expand to. Sure, the Indian economy is still growing, and Chinese state capitalists are going through Africa, Oceania, and the Caribbean, engaging in the kind of predatory lending to acquire infrastructure that the World Bank pioneered in the 1970s and ’80s, while Google and a couple other companies are making tepid inroads into Africa to encourage a functional high-tech economy there. But these so-called underdeveloped populations are smaller, not larger, than the populations of North and South America, Europe, Asia, and Australia, where capitalist development is reaching a saturation point. To simplify grossly, the next terrain for capitalist expansion would have to be larger to accommodate another cycle.

This conundrum is what led to the prediction in “A Wager on the Future” and “Extraterrestrial Exploitation” that the next territory for capitalist expansion was offplanet, on the moon, the asteroid belt, and eventually, Mars. Many of the smartest capitalists today are engaging in serious investment and design to make that possible. But we can thank our lucky stars here on Earth that over the last two years, they have not been making advancements fast enough to save capitalism from its impending collapse.

SpaceX’s reusable rockets and drone recovery system provide one of the most important pieces for a potential extraterrestrial cycle of accumulation—cheap access to space—but none of the next pieces have come into place yet. Those would include a luxury passenger service into orbital space and eventually to the moon, which would never constitute a major industry in its own right but would help inject cash flows at a critical stage in the development of longer-distance capabilities, as well as selling the mega-rich on the desirability of space in order to win more financing. The second, more important piece is asteroid and lunar mining. Japan and NASA are currently in the process of landing robotic probes on asteroids to carry out the chemical analysis that will facilitate future prospecting, among other things, but those probes aren’t due back until 2020 and 2023, respectively, and there are still other missing steps before commercial mining could begin. Without those other pieces, cheaper rockets only contribute to the profitability of a fully geocentric economic activity, the launching of ever more satellites.

There is, however, another possible direction for capitalist expansion. As Richard Feynman said presciently in 1959, “there’s plenty of room at the bottom.”

Bioeconomic Expansion

The seven billion human beings on the planet is a small flock if every life form and every form of life can be plugged into capitalism. There’s no reason a new productive expansion of capitalism has to be geographic, since capitalism works in a space of flows, managing relations, and not in a space of places, managing square kilometers.

A bioeconomic expansion would constitute the invasion of capitalism into the processes through which life itself is produced and reproduced. The precedents for this activity are important, for they represent the first incursions, but they have not yet been developed to the point that they could ignite a new cycle of accumulation. Such precedents include, in the production of organic life, genetic engineering, and in the reproduction of human life, social network technologies. The former have allowed a few companies to make a lot of money, but they have not been terribly effective, and still fall far short of their potential to change our relationship with food production, disease, and other areas of intervention. The latter have produced mass stupefaction and exponentially improved techniques of social control, but they are still measured in the advertising dollars they generate for the sale of real commodities, a quaternary sector rather than an economy in its own right.

A bioeconomic expansion would involve profiting on the planetary processes that, once plugged into a capitalist logic, could be analyzed as “reproductive”; the biological processes that are constantly exploited through primitive accumulation but have still not submitted to a capitalist architecture; the organic chemical processes that constitute the constant unfolding of life; and the social processes grouped under the heading of “free time” that until now have only been clumsily exploited by consumerism. The rudimentary beginnings of profit models targeting the first three can be found in carbon trading, fertility treatments, and gene therapy, respectively.

Over the next two decades, these sectors might expand in the following ways:

• The deployment of orbital reflectors or other devices to decrease and then fine-tune the amount of solar radiation that reaches the planet. Together with an increase in carbon capture technologies, this could enable the business-oriented mechanical control of the climate, not as a biosphere within which the economy takes place, but as yet another realm of economic considerations.
• The use of cloning to prevent the extinction of economically useful species. Together with a total inventory of biodiversity regulated by AI that can deploy drones and genetically coded nanobots capable of identifying and destroying members of target species, this could theoretically allow for total rational control of all ecosystems, with the parameters and objectives set by whatever consortium of companies and governments own the technology and oversee the procedures.
• The assemblage of made-to-order nanomaterials and the use of genetically modified animal/factories to produce complex organic compounds. This would do away with the concept of “natural resources” by turning prime materials into an industrial product unbound by natural limits.
• The development of nanomedicine and gene therapy to further wrest human life away from the vagaries of death and disease, which negatively impact human productivity. Death especially is a problem, as it allows people to escape domination permanently.
• A shift away from open field monoculture to a decentralized total control model of agriculture based in greenhouse production and hydroponics, in which food production takes place in an engineered environment that is totally controlled according to light, heat, atmosphere, water, and nutrients, breaking with Green Revolution agriculture that attempted to carry out food production by industrially modifying the natural environment. Decentralized agriculture would be more energy efficient, reducing dependence on long-distance transportation and heavy machinery, and it would temporarily allow for an increase in employment and investment as agricultural land—40% of the planet’s surface—is redesigned and also potentially reintegrated with urban space.

The capitalization of social processes can progress through the expansion of therapeutic, leisure, sexo-affective, recreational, and entertainment economies and the algorithmic surveillance and organization of those economies. This would entail the total conquest and abolition of that partial victory won through centuries of labor struggles, “free time.”

Once upon a time, capitalists were only able to appreciate the productive value of their underlings, whom they viewed either as slaves or machinery, depending on how progressive they were. The resistance of those exploited classes failed to abolish this relationship, but it did succeed in winning some breathing room. The achievement of higher wages was above all the attaining of “free time.” Workers didn’t want higher wages for the same 12- or 14-hour days; they left that for the professional classes, like lawyers and doctors, whose sense of self-worth derives entirely from their value to the market. They wanted to be able to meet their needs more easily in order to retain a part of their lives for their own enjoyment. The opposition between life and labor could not be more clear.

Capitalism can brook no autonomy, no liberated space, but neither could it overcome the resistance of the exploited. For a century, its strategic engagement with free time was to produce alternative commercial activities to capitalize on the choices people made while not at work. Free time was still free, but if capitalists and state planners could impoverish the imagination and the social landscape to the point that people were more likely to choose consumer activities over non-monetary forms of play and relaxation, they would remain tied into capitalist relations in a way that created artificial demands, thus sustaining new productive sectors.

Public greens and commons were paved over, party politics and state repression led to the wane of workers’ centers, sidewalks and plazas were absorbed as restaurant terraces, the sofa in front of the radio or television replaced the front stoop or the chairs and benches placed directly in the street, communal spaces of sewing and washing were replaced by machines, sports were professionalized and commercialized, bars replaced drinking in the woods or in the parks, walks in the mountains gave way to specialized sports dependent on the acquisition of expensive gear, plastic and later electronic monstrosities eclipsed the simple, imaginative, and physically engaging wooden toys that uncles would carve for their nephews and nieces and the mere sticks that children would pick up off the ground and turn into a million different things depending on their imagined and self-defined needs.

Capitalist incursions into free time necessitated advertising, which took the form of an increasingly aggressive, ubiquitous call for attention, a distraction from the non-monetized possibilities within the terrain of free time, subject to diminishing returns as advertising’s targets became increasingly hostile, cynical, sophisticated, saturated, or self-absorbed. The decreasing effectiveness of advertising reveals that free time still provided people a choice, and though capitalists overwhelmingly won that competition against unmediated nature, imagination, and sociability (here my automatic dictionary jumps in with a squiggly red line to tell me that “unmediated” is not a word)—and the consumer economy has been immensely profitable and only becomes more so as time goes on—the effectiveness of advertising notwithstanding, those in power prefer that we do not get any kind of meaningful choice at all.

So be it: in the new economy there is no more distinction between labor time and free time or even producer time and consumer time; rather, all lived time is absorbed into a unified capitalist logic leading to a qualitative advance in the production of subjectivities. Since the advent of the cell phone, workers are always on call, but the social technologies that have been inaugurated more recently or wait just over the horizon mean that the entirety of our lived time is subject to surveillance, commercialization, and exploitation. Whereas before, information on consumers could be sold to advertisers who could make money convincing people to buy material products, with the entire economic chain dependent on the sale of a manufactured good at the end of the day, we have seen a qualitative leap in which data has become a resource with intrinsic value (think bitcoin), and in order to retain our status as social beings, we have to turn all our processes of sociability over to the digital apparatuses that mine our activity to produce data.

Before, you could still be a sociable human if you played soccer in the park, invited people over for a barbecue, or went camping in the woods rather than buying tickets to the game, meeting at a bar, or going bungee jumping. Today, you are a social pariah as well as unemployable if you have no smartphone, no Facebook or Instagram, no GPS, and don’t use whatever that stupid app is that enables you to invite people to events.

There is no longer the possibility of spending free time in the woods as a non-commercial activity when your movements there are tracked on GPS, allowing the relevant entities to attach a value to natural parks or scheme about how to fill that commercial space.

Nixon took us off the gold standard to allow financial expansion to proceed unchecked. To regain stability, capitalism may well anchor economic value in data—in one form of bit economy or another.

The social economy will need to grow considerably if it is to enable a new cycle of capitalist accumulation, and though getting internet access and smartphones to a global majority is certainly a necessary precondition, that in itself won’t be enough to constitute an industrial expansion. Remember that the US economic expansion of the postwar era was based largely on everyone getting a car, and everyone in the middle class a house in the suburbs. In comparison to houses and cars, phones are rather cheap pieces of equipment to constitute the backbone of an industrial expansion, given that each cycle needs to be exponentially greater than the industrial and financial expansion in the cycle that preceded it.

Room for growth in the social economy will have to include a further integration of surveillance of people’s vital activity and exploitation of their productive potential, so that surveillance is not limited to spotting criminal behavior or identifying which products to advertise, but constantly captures all activity within an economic logic, thus inviting people to express themselves or contribute their creativity to the adornment of virtual and social spaces—allowing everyone to be an influencer in some way. It would also include the ascension of crowdsourcing to a dominant productive model, taking advantage of total connectivity to treat the population as a permanently available labor pool ready to dedicate itself to solving some problem or another, often without any pay in return. There would also be an exponential growth of therapeutic, leisure, sexo-affective, recreational, gastronomic, travel, medical, design, and entertainment economies into a merged quality-of-life economy capable of generating the hundreds of millions of employment profiles that will replace the ones AI and robotization will make obsolete in manufacturing, telecommunications, retail, design and architecture, janitorial and hygiene work, and eventually transportation and delivery, clerical, accounting, and secretarial sectors, supervisory and management positions across sectors, construction, surveillance, and security.

The quality-of-life sector would make up for the misery and alienation of capitalist life through a totally engineered sociability. Everyone would be in some kind of therapy, and the upper-middle-class and higher would have emotional and physical therapists, personal trainers, and dietary consultants; they would eat out far more often than cook at home, and their lives would largely revolve around leisure activities. The precarious would work not only in restaurants and sales but also in an expanding sex-work industry distinguished from other forms of employment by increasingly blurry borders, or else as yoga instructors, guides for extreme sports and adventure tourism, or assistants or filler characters for commercialized LARPing, paintball, and similar games. Designers and programmers would make up a large and highly remunerated segment of the working class, lower only than executives and capitalists, and followed in turn by professionals like lawyers, doctors, technocrats, and professors, then cops, then nurses and other therapists with a wide range of responsibilities and pay grades, then precarious but well paid “creatives,” then the remaining blue collar professions like carpenters and repair workers who deal in situations too variable for AI to handle, then teachers, and then the bulk of the precarious in the quality-of-life economy.

What about Mars?

Incidentally, the technological sectors—planetary, biological, chemical, and social—that would need to advance to open up the territory for another industrial expansion are the same sectors that would need to advance to enable a subsequent extraterrestrial expansion of capitalism and the effective colonization of outer space. A major feature of these technologies, in contrast with the chief techniques of production and accumulation that characterize the cycle that is now ending, is their decentralization. Likewise, the colonization of Mars, to take one example, would require small-scale, decentralized technology. They can’t fly over large industrial compounds; the mission would only be feasible with nanobots, 3D printers, and self-replicating machinery. Made-to-order nanomaterials would be crucial for constructions able to withstand extreme environments, and cloning combined with greenhouse agriculture in totally contained, controlled environments would be necessary to jumpstart food production and biosphere production. What’s more, effective terraforming would be unthinkable if the State did not already have experience with effective climate control here on Earth.

As for the social technologies, they might well be the linchpin. Decentralized technology, such as would be necessary in extraterrestrial colonization, can aid political decentralization. Any capitalist ventures, scientific associations, and state agencies that one day collaborate to colonize Mars or another celestial body will undoubtedly address, along with a thousand other matters of technique, the question of how to keep control of the colonies. Exerting military and bureaucratic leverage on a population that is located one or several months of travel time away is no easy feat. Five hundred years ago, European colonizers accomplished this through the social technologies of Christianity and whiteness, though not without a few major mutinies and defections.

Again, it makes more sense to analyze the situation through the optic of social control than the optic of capital accumulation. Capitalism has long favored far more inefficient, centralized techniques of industrial production because the State lacked the techniques to maintain control over a diffuse production. Rather than the mere organizing committee of Capital, the State supersedes and encompasses Capital, for territory effectively disciplined by the State is the only territory in which capitalism can function. Thus, the diffuse control enabled by new social technologies (that internet of things in which we are the primary things) is a vital component of extraterrestrial colonization.

The Necessity of Climate Change

The recent tremors in the Turkish economy, which almost sent the EU tanking, make it clear that what economic growth is still taking place today continues to be based on an unsustainable financial accumulation. European banks have nowhere in Europe to invest all their earnings, so they fund a huge wave of construction in Turkey, while Turkish companies grow by borrowing dollars, taking advantage of the low interest rate. In the short-term, free money. But as the US interest rate climbs, the value of the Turkish lira plummets, and since the local economy had never demanded the construction boom in the first place, it didn’t have the means to pay back all the loans. Stocks in all of Europe’s major banks dropped. It could have been the beginning of the big crash. But Qatar stepped in with a $15 billion loan for Turkey, again showing the importance of politics: one of Trump’s first diplomatic moves in the region had been to buddy up to Saudi Arabia and give full support to the Kingdom’s ostracism of Qatar. Then Trump got in a spat with Turkey and tried to sink its economy, so Qatar stepped in to save it, for the time being. Merkel, also recently shafted by the US, tried to normalize relations with Turkey when she had been one of its primary critics.

There are similar construction bubbles in Brazil, in China, in Singapore. The next crisis could start anywhere, but it will almost certainly spread everywhere.

If a bioeconomic expansion is the most viable way for capitalism to avoid its contradictions and continue its mad rampage, what political strategies would enable that expansion to take place? Some of the technological changes described above are already happening, but many key elements require such a drastic change that strategic state planning on a global scale would be necessary. This is not a good omen for capitalism, since the global institutions for interstate cooperation are in shambles, thanks in large part to extreme-right figures from Netanyahu to Putin to Trump.

In the end, the War on Terror failed to rally the world powers to create a new era of global cooperation. Because it borrowed too much of the zero-sum Orientalism of the Cold War, it only led to the erosion of the global political structures that maintained US hegemony.

Currently, the only viable platform from which to launch a new project of interstate cooperation capable of deploying and managing the changes that a bioeconomic expansion of capitalism would require can be found in the response to climate change. Climate change provides a narrative of unified global interests. Any political power that acts in the name of addressing climate change can act in the name of all humanity: this offers the possibility to establish a hegemonic project, the same way that the narrative of democracy and human rights undergirded a hegemonic project after the horrors of World War II. Political structures for interstate coordination and global intervention would be justified as holistic measures necessary to save the entire biosphere, and they could also have a justifiably technocratic character, given that the media have successfully framed climate change as a scientific rather than economic or spiritual issue.

The major weakness of the US system was that the UN, as the safeguard of human and state rights, could do little more than protest, whereas the IMF and WTO, sanctioned to carry out technocratic interventions to safeguard the economic order, had a clearly mercenary character, pitting capitalism against human rights when under liberal democracy, the two were supposed to find their synthesis. Under a regime driven by the exigencies of responding to climate change, robust technocratic interventions and the safeguarding of common interests would find their perfect synthesis. As long as climate change is treated as a purely scientific issue, any responses will have to be compatible with the preexisting social relations, funding sources, and regulatory mechanisms through which they are to be carried out. In other words, a technocratic approach to climate change would not threaten capitalism.

But capitalists themselves are incapable of building the platform up to achieve the kind of systemic change they need. Investment in renewable energy fell by 7% in 2017. The volatility of the market will never produce the resources necessary for a phase shift in energy technologies. Liberal capitalism would leave us festering—or rather, boiling—in a fossil fuel economy. A rapid shift to a climate change economy will not be possible without most major governments introducing huge policy shifts and legally mandating investment in alternative energies and environmental protection measures as a significant part of their total budgets, on par with health care or military spending.

Capitalism faces a great need for strategic change, for a governmental mandate capable of redirecting social resources on a coordinated, massive scale. This is where the question of different governmental models becomes extremely important, as certain types of government are better suited to make such a shift than others, and some political tendencies are well positioned to seize the platform of climate change, whereas others are incapable.

Fascism, Historically

Up until now, in mentioning the likes of Netanyahu or Trump I have spoken of the reactionary or far right. There are those who favor emotive hyperbole to historical clarity, and classify the entirety of this reactionary movement as “fascist.” If I dispute this terminology, it’s not because I enjoy semantic squabbles, but because sometimes, words matter. In this case, theoretical precision is especially important, because there is a longstanding tension between dictatorial and democratic modes of state power.

In the dictatorial mode, one portion of the ruling class uses military means to impose their strategic proposals on the rest of the ruling class and on society at large. They do this by relying on a strong military apparatus or by mobilizing a part of the lower classes against a perceived internal enemy—usually, they do both. They may take this course because they feel that the power structures they rely on are being threatened in a way that the rest of the ruling class does not appreciate, or because of a cultural conflict that leads them to see the rest of the ruling class as enemies rather than as peers, or because they do not have the necessary control over the lower classes to generate a social consensus.

In the democratic mode, the ruling class debate strategic proposals and try to win voluntary participation in their strategy, and thus a kind of consensus, from as much of society as possible. While they may engage in bitter fights against their rivals, they do not deny rivals the right to exist, nor do they attempt to destroy the mechanisms that enable debate and participatory decision-making. At various points in history, ruling classes have recognized the advantages of the democratic mode. It enables them to recuperate revolutionary movements and co-opt popular values so that they not only protect themselves from their own underclasses but enlist those underclasses to help manage the processes of exploitation. It enables them to carry out intelligent and periodic readjustments to ruling strategies, making the state apparatus continuously stronger and more scientific. And it creates a positive-sum game that prioritizes the mutual enrichment of all the property-owning members of society instead of negative-sum infighting.

States historically toggle between dictatorial and democratic modes, depending on circumstances; however, states are only able to make the change at the drop of a hat if they have not built up a huge psycho-social complex training people to identify with their dictator or with their democracy. Usually, the stronger a state, the stronger the ideological scaffolding that accompanies and justifies the dictatorial or democratic mode; and therefore, the more stable the mode, the greater the crisis it would take to force a change in mode.

Making a clear distinction between these two modes is important because of how the experience of being governed changes from one mode to the other.

Fascism is a specific political movement that arose in the 1920s in Italy, inspiring similar political movements that took power in a dozen other countries, each a variation on the original model. This model never had time to homogenize itself because fascism was defeated by the democratic and the socialist states, the former of which went on to engineer the new world system.

Some anarchists in the past, like Voline, used a broader definition of fascism in order to criticize the Soviet Union. They did so because fascism was the dominant evil of the day, and because it was politically expedient to use the label more widely. Nonetheless, they did not have to engage in outright intellectual dishonesty in order to broaden this label, the way the Communist Party did by describing the German Socialists as “social-fascists” in order to justify their own collaboration with the Nazi Party in the early 1930s. This is because there were organic relations between left and right authoritarianism at the time. The Italian fascists led by Mussolini largely came out of the Socialist Party and improved upon the socialist tactic of mobilizing an obedient mass movement to conquer state power, and the Nazi police state directly modeled itself on its Soviet counterpart, not to mention the affinity visible in the Nazi-Soviet Non-Aggression Pact or the effective conspiracy between the KPD and the Nazis to sabotage German democracy.

The broader definition used by Voline and a few contemporaries still enjoyed a basic precision because it distinguished between dictatorial and democratic modes of power. Voline was no lover of democracy, but he knew that it was important to make a basic distinction between such different modes. Thus, the justification for defining the USSR as “fascist” was its suppression of free speech, free press, and elections—in a word, its constitution as a dictatorship.

Today’s social critics for whom Trump and May represent “fascism” make no such distinction. On the whole, they also refuse to define fascism. Instead, they sometimes argue that since certain historians have been even more strict in their definition—disputing whether the Nazis or Falangists also qualify as fascists—they are justified in going to the opposite extreme and being lax in their definition to the point of making no distinction between fascist and democratic modes of white supremacy. Additionally, they present dire warnings that fascism could return in completely different historical circumstances because there were people in the 1930s who didn’t believe it could happen (both of these non-arguments are from “Yes, Trump Does Represent Fascism”). Or they offer elements of a definition that could be applied to practically any state, citing characteristics like “selective populism, nationalism, racism, traditionalism, the deployment of Newspeak and disregard for reasoned debate”—never mind that these are all “features shared by every single form of far-right politics (and in fact, Newspeak is originally a feature of Stalinism)” as I pointed out in an earlier critique.

Or they manufacture the appearance of double standards or common-sense arguments, like McKenzie Wark: “It’s curious that the political categories of liberal, conservative and so forth are treated as trans-historical, but you are not supposed to use the category of fascism outside of a specific historical context… But maybe we should treat it not as the exception but the norm. What needs explaining is not fascism but its absence.”

This rhetorical conundrum is easy to answer. Liberalism is a fundamental plank of modernity. We still live in the economic and political system created by liberalism, therefore the terminology of liberalism is still relevant, still historical. Applying “liberal” and “conservative” to the Middle Ages or early Han China, that would be “trans-historical.”

On the contrary, fascism lost. It never created a world system, and the conditions it arose in response to no longer pertain. There have been dozens of variants to authoritarian politics and white supremacist ideology, most of them mutually opposed or inconsistent. To justify enlisting “fascism” as a catch-all category, someone would need to make a positive argument as to why that gives us theoretical tools we wouldn’t otherwise have. As far as I can see, that argument hasn’t yet been made. It seems that the reason people talk about fascism as an impending present danger is because it sounds scary and it makes them sound important. You don’t get the same reaction talking about “an increasingly brutal democracy” even though democratic governments are responsible for a large share of the bloodiest genocides in world history (including the annihilation or decimation of hundreds of indigenous nations by democratic settler states including the US, Australia, Canada, Chile, and Argentina; mass murder carried out by democratic powers like the UK, Belgium, the Netherlands, and France in India, Congo, Indonesia, Algeria, Vietnam, and other colonies; and genocides carried out by post-colonial democracies like Colombia and Myanmar). Most people don’t know that, because so much weight is given to the misdeeds of dictatorial regimes . Democracy’s crimes are covered up. Anarchists should know better, but an increasing number have been choosing political expediency over intellectual honesty and the hard task of sharing the truths no one else wants to touch.

Criticizing this theoretical sloppiness is important because our analysis of history is vitally important. Historical amnesia is one of the greatest recurring impediments to revolutionary movements.

Here’s a working definition of fascism from an earlier article:

“Fascism is not just any extreme right-wing position. It is a complex phenomenon that mobilizes a popular movement under the hierarchical direction of a political party and cultivates parallel loyalty structures in the police and military, to conquer power either through democratic or military means; subsequently abolishes electoral procedures to guarantee a single party continuity; creates a new social contract with the domestic working class, on the one hand ushering in a higher standard of living than what could be achieved under liberal capitalism and on the other hand protecting the capitalists with a new social peace; and eliminates the internal enemies whom it had blamed for the destabilization of the prior regime.”

The abolition of a free electoral system is key. With free elections, no dictatorship; without dictatorship, no fascism. Multi-party fascism with a free capitalist press is a meaningless contradiction that strips language of any precision or usefulness in favor of amped-up demagoguery not unlike the style preferred by populists of all stripes, from Trump to actual fascists.

The presence of a hierarchically organized paramilitary force is also key to break the democratic system of checks and balances and to back up the autocratic creation of a new legality during the transition period. In historical fascism, such blackshirts or stormtroopers were vital in the very first years, only to be weakened or even suppressed after a new fascist legality had been sufficiently instituted.

Ami du Radical warns of “blackshirt organizations in every state,” but this is an exaggeration. The Alt-Right in the US is murderous; denying them a platform and kicking them off the streets has absolutely been the right thing to do. But these rag-tag groups of internet warriors and basement trolls are peanuts next to the historical blackshirts or the KKK during Reconstruction. They have no unified leadership, no extensive military structure, [1] no discipline, and a relatively small body count. The aforementioned paramilitaries were engaged in open civil warfare. The death tolls were in the thousands and tens of thousands. It is important to recognize this, because it is one thing for anarchists to be able to defeat a scattered, marginalized Alt-Right. It would be quite another thing to go up against an actual blackshirt organization.

The different organizational style is also extremely important. If there were an actual hierarchically organized paramilitary organization following a political party with a fascist (anti-democratic) program, that would speak volumes to the weakness of the government and the anxieties of the capitalist class willing to permit such a violation of their own norms. Those conditions simply do not exist now, and anyone who fails to recognize that is tilting at windmills. Secondly, the actual organizational pattern of the extreme right in the US is fully consistent with the diffuse mode of paramilitary violence that exists under democratic governments. Confusing one with the other gives a pass to democratic white supremacy, and constitutes a major strategic error.

There has been an actual neo-fascist party in recent years, with a fascist program aimed at seizing power, and building up a paramilitary force with non-democratic loyalties in the police and military. Golden Dawn, in Greece. Remember what happened to them? They were certainly weakened by anarchist direct actions, but it was the democratic government of Greece that shut them down, from one day to the next, after they exceeded their mandate by killing artists and attacking journalists rather than just killing immigrants and injuring anarchists.

Before and after the prosecutions targeting their leadership, Golden Dawn has used similar rhetoric to the AfD in Germany and other far right parties. The key differences were their paramilitary structure, their continued embrace of Nazi aesthetics even after they came into the media spotlight, and their continued projection of a putschist strategy united around a Führer-figure. Far right parties use the media spotlight to make nationalism and xenophobia palatable. The AfD, for example, celebrated how the Christian Democrats have been adopting immigration-related elements of their platform. Golden Dawn, on the other hand, broadcasts its dictatorial intentions. This is something that in the US, only the most extreme sectors of the far right will do, whereas any group that wants to court the Republican Party or wealthy donors downplays Nazi aesthetics and focuses on getting specific political programs adopted within the democratic system. As for paramilitary forces, under a democracy, these should be handled by intelligence agencies, rather than working directly for a political party. While this distinction is sometimes being blurred in specific instances under the Trump administration, with implications that are both frightening and dangerous, we still can’t speak of anything close to a unified fascist movement with paramilitaries under the direct control of a major political party.

Since the triumph of the democratic capitalist powers at the end of World War II, fascism has been tamed and put on a leash as a pet monster, locked up within the democratic toolbox. Fascists in the Global North are used to push acceptable discourse to the right, to attack and intimidate the socially marginalized, to manufacture tension or political crises—but they are never let off the leash. Fascists who act like there is no leash end up in court, like the leaders of Golden Dawn and the surviving members of a German neo-Nazi cell who had close contacts with the German intelligence services but ended up killing a cop after what I imagine was viewed by their handlers as a successful run murdering immigrants.

In the Global South, the equation is a little different, primarily because the democratic world system has always permitted dictatorships in post-colonial societies. This was in fact the norm throughout the Cold War, during which democratic government was a mark of privilege and advancement rather than a universal guarantee. Dictatorship is particularly compatible with economies based primarily on resource extraction such as mining, petroleum, agriculture, and forestry. When capitalism takes the form of naked plunder, there isn’t much need to cultivate the values of citizenship. Democratization tends to accompany greater and more complex investment as well as local cycles of accumulation—though if democracy fails to establish social peace, dictatorship can reappear quickly. Still, since World War II, most dictatorships have not positioned themselves as opponents of the democratic world order but rather as its allies. Following cues from the US, they took up the crusade against Communism without situating themselves as the heirs of fascism. Incidentally, this was the exact same ideological middle ground that liberal democracy occupied in the 1930s and ’40s.

Alexander Reid Ross’s Against the Fascist Creep is one of the most extensive attempts to map fascism historically and theoretically. The book charts the evolution of the philosophies and the thinkers who would eventually go on to form fascist movements in Italy and elsewhere. The research is extensive and interesting, but the framing suffers from a mistake that makes the work all but useless from a theoretical perspective: it takes fascism seriously as a philosophical movement. Neither Mussolini, nor Hitler, nor Franco, nor Codreanu, nor any of the other fascist leaders were coherent thinkers. They were effective populists, which means they mixed and matched any pattern of claims, philosophies, and worldviews that would motivate their base. This is why fascists were simultaneously Christian, pagan, and atheist; bohemian and aesthetic; capitalist and socialist; scientistic and mystical; rationalist and irrationalist. This pseudo-intellectual aspect has been a fundamental characteristic of the extreme right throughout the 20th century and up to the present day. It’s one more reason why it makes no sense to engage with them on the level of reasoned debate, because they will say anything that provokes the kind of reaction they want to provoke.

It’s silly to trace fascism back to Nietzsche and Sorel unless one has an axe to grind. On a structural and organizational level, fascism borrowed immensely from the left, particularly from syndicalism and the socialist and communist parties. Yet the philosophical genealogists of fascism always attempt to tie it to the more marginalized elements of anti-capitalist movements; nihilists, naturalists, and individualists are common whipping boys. This is not particularly useful for understanding fascism; rather, it is a mechanism by which leftists clean house and further marginalize their more radical critics.

A useful historical analysis of fascism would be largely economic, posing the question: at what point do capitalists begin to support fascist movements? The moment when Germany’s industrial and military establishment decided to support the Nazis was beyond any doubt a watershed in the evolution of a small group of violent wingnuts into a huge party capable of taking over the country. Military and capitalist support also played a decisive role in changing Nazi ideology and toning down many of the more esoteric, anti-establishment beliefs that Ross spent so much time researching.

Without the economic support of capitalists, there is no fascism. Anarchists should be paying more attention to what key capitalists are saying about how to respond to the ongoing crisis and less time on Alt-Right message boards. This is a question of priorities, not a criticism of the latter activity. The Alt-Right had practically no capitalist support besides the Mercer family, mid-range capitalists at best, and when the split went down between Trump and Bannon, they clearly chose Trump (highlighting that there are real discrepancies between democratic white supremacy and fascist white supremacy, as I previously argued, and as the author of “Yes!” disputed by describing Trump and Bannon as “bosom buddies” eight months before their falling out). There are practically no capitalists on a world scale who are looking towards some kind of fascism to solve their problems. And we would know if they were. In the 1930s, Ford, Dupont, and other leading capitalists openly expressed their admiration for Mussolini and publicly organized groups intended to mirror the blackshirts. Some of them also made contacts with the military to discuss a possible coup.

All the evidence today suggests that capitalists appreciate Trump for the short-term tax break he has given them, fear his trade wars and disapprove of most of his mid-range strategies (or what pass for strategies in the Trump camp), and breathe a sigh of relief whenever he puts distance between himself and the far right. Capitalists will deal with Trump as long as he has his little hands on the levers. They don’t care about Bannon. In Europe, investors have trembled at each victory of the far right, from Brexit to the appointment of Salvini in Italy.

The stronger the capitalist, the weaker the commitment to one political vision or another. Capitalists are famous for profiting under completely different kinds of government. They’ll make short-term profit off a government that is committing political suicide, and long-term profit off a government enacting a more intelligent strategy. What they will not do is sabotage a world system that grants them stability, encourage suicidal strategies in countries they depend on, or embark on political crusades that sacrifice profit, increase instability, and put up obstacles to global finance and trade.

Curiously, in the 1930s, the economics were often broadly similar between democratic and fascist New Deals, both of them centering on ambitious government programs to boost employment. This shows how, regardless of political policy, capitalists tend to face the same needs simultaneously on a global scale, and that they can achieve the same broad economic program with a variety of political models. The triumphant democrats convinced international capitalists to invest in American deficit spending, whereas the fascists disastrously tried to go to war with everyone to steal the resources they would need to fund similarly heavy spending. This was clearly a negative-sum game, and it worked out poorly for those who bet too heavily on German fortunes. German capitalists, however, were blocked from colonial markets by the English and French triumph in World War I, so they had little choice.

How many people who cry “fascism!” today have asked themselves if the situation today is analogous? The answer is easy: it’s not. Nor is there an economic need for warfare between major powers as there was in the 1930s. The Mutual Assured Destruction of nuclear war removes the economic benefits that conventional warfare provides, continuing Cold War politics mean that military spending is constantly at wartime levels, and the multiple ongoing wars left over from the War on Terror provide all the needed stimulus for military production.

Democratic White Supremacy

People need to get it out of their heads that democracy is a good thing. Real democracy does not preclude slavery. Real democracy means capitalism. Real democracy means patriarchy and militarism. Democracy has always involved these things. There is no accurate history of democracy that can furnish us an example to the contrary.

We have seen, tragically, how dangerous fascists in the street can be. But US history is full of reminders of how white supremacists can support democracy instead of fascism in order to get away with murder on a much more systematic scale. Similar in some ways to the Tea Party movement, the KKK was born in part to protect American democracy—white supremacist since its origins—from changes that were undesirable to wealthy whites. They mobilized to keep black people from voting, to keep black people from communalizing land seized from plantation owners (and in this they were aided by the Union army), and to attack white politicians attempting to change the historical Southern class relationship. They tried to influence elections via a variety of means (including terrorism in the case of the Klan and media in the case of the Tea Party), but they also legitimized the electoral system, rather than planning to seize control and abolish it.

Going back to the earliest states, all forms of government are based on a combination of inclusive and exclusive mechanisms. Democracy preaches universal rights and therefore inclusion, but it also permits the state to determine who is a citizen and therefore who obtains full rights. It prescribes certain modes of being human and practices genocide and colonization against those who practice other ways of being human. Democratic governments have never conceded human rights to societies that do not accept property ownership or compulsory labor (wage or slave). Conservatives tend to be more exclusive and progressives to be more inclusive, but both have been responsible for wars of extermination against forms of life that do not uphold white supremacist, patriarchal Enlightenment values regarding what it means to be human.

This is why the diffuse model for white supremacy in US history, so different from fascism’s centralized model, is so crucial. Roxanne Dunbar-Ortiz writes about a similar pattern when describing America’s “way of war,” based on total warfare and extermination carried out by volunteer militias of settler rangers. This is not a case of racist brutality that has to be organized by a vanguard party; rather, it is a shared expectation placed on all white people. As such, it transcends parties and flourishes in a democratic system.

The crisis of whiteness that Trump effectively tapped into stems from a deeply rooted fear that the historic paramilitary role of whites is becoming obsolete. This is a visceral insecurity that whites’ longstanding role as protagonists has faded. In US history, that role has always been in support of American democracy, violently attacking the enemies of the nation but also defining what it means to be human and to deserve rights. This form of white supremacy even exists within the left of the Democratic Party, as a presumed right to define acceptable resistance by being the protagonists of other people’s struggles, whether as the bestowers of freedom (and capitalist property relations) in the Civil War and Reconstruction, or as “white allies” in the Civil Rights movement and to the present day.

Whiteness was developed precisely for colonial situations in which capitalism required decentralized economic activity and was limited in its ability to centralize political control: in other words, the settler state. Not only is a decentralized, democratic white supremacy more effective in a settler state, a dictatorial or fascistic iteration of white supremacy in such circumstances is highly dangerous to state power. Fascism requires the suppression of privileged elements of society who do not toe the party line. In a settler state, that would force progressive members of the settler caste (whites) into alliances of self-defense with lower ranked elements of the colonial or neocolonial workforce (people of color), threatening the very power dynamic that gives the state life. Consider how in countries occupied by the Nazis, progressive professionals and wealthy families entered into alliances with Jews and working-class anti-capitalists to fight the regime, temporarily moderating their anti-Semitism and classism. In fact, the partisan movement was so broad and powerful as to be able to defeat the Nazis militarily in several regions, and to constantly thwart them throughout much of the rest of Europe.

In their inception, settler states tend to exercise a decentralized white supremacy because the entire point is to get all people who are classified as white to reproduce it voluntarily. As they mature, settler states prefer a democratic organization to allow progressives and conservatives to each enact white supremacy in their own ways. It is probably no coincidence that what was perhaps the largest iteration of fascism in a settler state, Peronism in Argentina, permitted both right- and left-wing variants and did not emphasize racial purity as heavily as all other fascist movements, thus allowing Argentinian white supremacy to be reproduced in a diffuse way, not subject to the centralization of the new state model.

Certainly, a large part of the extreme right in the US are neo-fascists by any measure. They want to transform the US into a white ethno-state and a dictatorship. And traditionally democratic factions of the extreme right have not hesitated to work in coalitions with these neo-fascists. This represents the ideological incoherence characteristic of the extreme right, an exasperation with the Republican party and the democratic institutions that used to uphold a more visibly white supremacist order, and in at least some cases, the willingness of centrist elements to make use of extreme elements in the street, though they understand the extreme elements have little chance of victory and plan to abandon them when the alliance is no longer convenient. In other words, elements of the far right that don’t actually seek to overthrow the US government and set up a dictatorship are either confused about the ideological differences between themselves and other elements, excited by the new energy and media attention the fascist elements bring, as well as their rupturist discourse, or else they simply see the convenience of getting more forces together in the streets and having organizations to the right of them push the bounds of acceptable politics so their own positions will seem more moderate.

It is possible that the historically democratic extreme right in the US could become majority fascist in the long term, though this would further distance it from the institutions it aims to influence. There is, however, the view that capitalists will suddenly change their politics when an economic crisis occurs. Ami du Radical claims that fascism historically is a response to economic crisis. This is erroneous.[2]

The prototypes and first expressions of organized fascism in Italy and Germany were responses to political crises that preceded the major economic crises: the Biennio Rosso and factory occupations in Italy, and the various communes or workers’ republics smashed by the Freikorps in Germany. (Of course, high unemployment arrived with the end of World War I, but it was the explicitly revolutionary situation that motivated the blackshirts and the Freikorps to action). Fascist movements were already well developed, and already in control in Italy, when the economic collapse of 1929 occurred. England, France, and the US suffered the same economic crisis but did not veer into fascism; in fact, two of them moved left, because both the nature of the political crises they faced , and the local long-term strategies of political control were different. Capitalists in countries with hemmed in geopolitical prospects began supporting fascist movements in response to a political crisis, whereas the economic measures they supported were broadly similar to those of democratic states.

In the present case, the new iterations of what some are sloppily calling fascism also significantly preceded the economic crisis of 2008.

The crucible for the reactionary right in the US was the declaration of the “Culture Wars” in the 1970s. Above all, this was a call for investment in a right-wing ideological renaissance. After the progressive changes of Civil Rights and the Great Society, the right wing was structurally powerful but culturally moribund, represented by such embarrassing cavemen as the John Birch Society and the KKK. Rather than pointing out a strategic direction—they had none, and the visionless Nixon and unabashedly Machiavellian Kissinger illustrate their bankruptcy—they identified a strategic weakness and got to work building their own media, cultural networks, think tanks, and other structures that would help formulate an ideology around which to build a new political consensus. Evidently, they even had the support of a good many Leninists turned neocons who were turned off by the identity politics of the New Left and understood the techniques for reaching out to the white working class (in the UK, there’s a similar trend of former Trots turned far-right, pro-business talking heads). Their great labor was not directed at increasing US geopolitical power or improving the efficient management of capitalism, but rather based on intellectual dishonesty, prejudice, and fear-mongering. Their priority was to rescue certain elitist values that they identified with American history and power, rather than making a lucid, strategic distinction between interests and values—a common error on the right. But the tropes they formulated were quickly exported and became an increasingly international ideology.

The Culture Wars succeeded for a time in driving debate to the right, but the anti-globalization, feminist, and anti-racist movements ultimately managed to slaughter all the right’s sacred cows, even as the left succeeded in institutionalizing those movements and limiting their subversive power. In the end, the Culture Wars left entrenched, intractable minorities in the US and some European and Latin American countries, all but incapable of political dialogue and intelligent governance strategies. They contribute to the crisis of democracy, but they do not point a way out.

Some argue that neo-fascists need not overthrow the government if they can create a one-party system within a democratic government. Netanyahu’s Israel, Erdogan’s Turkey, and Orban’s Hungary provide a potential model here, though describing a Jewish government as the architect of a new brand of fascism is a risky maneuver for people not entirely sure about their word choice. It is hard to find other examples of democratic right-wing governments that have held onto power for just eight or nine years—not an unusual time for a party to stay in power in a multi-party system—so even with this meager list of examples, it’s unclear whether the idea of a one-party system within democracy isn’t just an exaggeration. The fact that some claim the one-party system has already arrived in the US due to the Republicans’ temporary majority shows how they have turned panic and impatience into analytical values.

It also shows tolerance for a fundamentally democratic value system. By warning of the dangers of falling into a one-party system, they implicitly identify the victory of the second party, the Democrats, as banishing the threat, a victory for antifascism. This lays the groundwork for a democratic revival.

But let’s take the threat at face value: the advantage of such a model is that the extreme right need not overthrow the government or provoke a destabilizing rupture. In other words, centralizing all the institutions and manufacturing a permanent majority is probably easier today than launching some kind of coup. The disadvantage is that a one-party system misses out on nearly all the advantages of democratic government, such as the recuperation of dissent, strategic course correction, and the institutionalization of political change and renewal. Netanyahu, Erdogan, and Orban have all manufactured fairly stable majorities, which they have bolstered through the recent “nation-state” law, the constitutional referendum, and the restriction on NGOs, respectively. But none of these states provides a model that is easily exportable to major countries, neither are they proving to be economically effective models. Netanyahu’s policies have led to the large-scale exodus of progressive Jews, creating the kind of cultural straitjacket that is not usually associated with economic growth and innovation. The construction of his majority comes at the cost of Israel’s future, a calculation that was only possible in an enclave state that sees geopolitics in primarily military terms. A similar situation pertains in Turkey, where civil war is a defining aspect of domestic politics; Erdogan’s iron-fisted construction of a majority has played a significant role in the destruction of the Turkish economy, alienating the country from multiple possible trading partners including the EU. As for Hungary, where Orban has constructed his majority on the backs of a famously xenophobic rural population, the entrenched right has only limited relevance on the European scale, certainly as an example of the difficulties of cultural integration, possibly as an argument for greater technocratic authoritarianism, but not as a model to follow. From the perspective of EU administrators and European capitalists, Hungary is a troublesome loser state not in a position to give advice to anyone.

As for the US and the UK, there is no solid right-wing majority, and little possibility that the policies of Trump and May mark a permanent change in the political and economic direction of these two countries. But if the proclaimers of a fascist threat are convinced that we’re on the path to a one-party system, let’s call it a bet. They will most likely be proven wrong as soon as 2020, but for their dire warnings to have any substance, we’d need to see this new style of politics stay at the helm for at least three terms, with effective centralization between the executive, the legislature, and the judiciary, and increasing right-wing control over the media. The alarmists will be proven right if Trump can hand off power to a successor in 2024, or if he is able to abolish the constitutional term limit and win a third term. That’s probably not going to happen: the present swing to the right will be followed by a swing to the left, in the endless, stupefying pendulum of democracy.

Democratic Renewal

In terms of longevity, the most successful fascist country was Franco’s Spain. Lasting from 1936 to 1976, it outlived its more belligerent co-religionists by decades, primarily because it could kowtow to a democratic world system—in fact, Franco received covert aid from Britain from the very first moments of the coup. The story of the Spanish transition to democracy is of the utmost importance to anarchists, not only because it took place in the midst of one of the largest wildcat strike movements in world history, but because it was the fascists themselves who initiated the Transition, understanding that under a democratic capitalist government, they could profit more and create a more stable, powerful governing structure. More so than US and Soviet victories in World War II, this episode illustrates the conclusive subordination of fascism to democracy. When fascists themselves realize that they can achieve their goals better under the auspices of their old nemesis, democracy, fascism as a governing model ceases to be relevant. [3]

The Transition is also a case study in how fear of or unified opposition to the ostensible exceptionality of fascism has systematically been used by the ruling class to strengthen capitalism. In Spain, the democratic renewal of the 1970s and ’80s succeeded in institutionalizing or repressing very powerful anti-capitalist movements. By dropping their Falangist regalia and joining liberals, socialists, and communists under the aegis of democracy, the fascists of Spain were able to create the conditions for capitalism to grow more steadily.

Similar factors were at work in the conclusions of the military dictatorships of Brazil, Argentina, Chile, Bolivia, and most recently, Myanmar.[4[

An anti-fascist democratic renewal is just a variation on the (counter)revolutionary model that democratic movements have used since the beginning of modernity:

• appeal to the lower classes against a common enemy (initially, the aristocracy and the Church);
• build on ambiguous shared principles like rights and equality that seem to be better than the values of the old system;
• leave out the values of the lowest classes such as defense of the commons and non-representational self-organization, on the grounds that these are anti-modern or would “alienate” the bourgeoisie who are in fact leading the entire coalition;
• use the lower classes as cannon fodder and their more radical elements as a bogeyman to scare moderates among the current power-holders in order to chase them to the negotiating table;
• at the negotiating table, include representatives of the formal institutional structures—those that are able to produce representatives and a disciplined, obedient membership—while excluding the radicals and the masses.

Throughout the liberal revolutions of the 18th and 19th centuries, throughout the anticolonial struggles of the 20th century, this same model has been used time and time again to defuse radical movements that threatened to destroy the entire capitalist and interstate order, in order to institutionalize a part of the rebels and repress the others, enable capitalists and scientific managers to wrest control of government away from more archaic power-holders, and create a state that was more robust, more in control of its populations, and able to engineer the circumstances for capitalist accumulation. We have been defeated by this same model so many times, we should get an outline of it tattooed on our foreheads so we see it whenever we look in the mirror.

The signs are abundant that most of the US elite—especially the most intelligent sectors—are gearing up for a major democratic renewal, using fear of Trumpian authoritarianism as a mobilizing tactic.

Before Trump, US democracy was already facing a crisis, as were multiple other liberal democracies across the world. In the United States, the crisis struck right to the heart of the country’s fundamental basis as a settler state. Huge crowds were forcibly rejecting the right of the police to murder racialized people, and the right of extraction companies connected to the government to exploit or contaminate native land. The experiences of black and indigenous people were at the forefront in both of these struggles, yet at the same time racial narratives were not effectively used to divide people and prevent cross-racial solidarity,though progressives connected to NGOs, churches, and the Democratic Party certainly tried.

With the election of Trump and the temporary rise of the extreme right, the narrative has shifted drastically. The police are no longer in the spotlight, and though they have not done a good job playing the role of neutral peacekeepers preventing skirmishes between Nazis and Antifa, the critics they now face emphasize that they should be playing that role, whereas in the days of Ferguson, the principle demand was that they should just up and die.

The new narrative portrays a corrupt, right-wing government with unsavory ties to extreme-right groups—a government that badgers the press, colludes with arch-enemy Russia, goes easy on dictators, and attacks free trade.

This narrative is ideal for the Democratic Party. The obvious solution is to favor more rigorous legal oversight of campaign financing and lobbying, celebrate the media, encourage an independent judiciary, protect NATO, NAFTA, the European Union and “our” other alliances, condone greater censorship on Twitter, Facebook, and similar platforms, and buckle down for a new Cold War against Russia. It is no coincidence that after an inspiring and subversive albeit brief spate of airport occupations at the very beginning of Trump’s term, the major protagonists of the anti-Trump resistance have been judges, the FBI, the CIA, leaders like Trudeau, Merkel, and Macron, “honorable” politicians like McCain, Hollywood stars, and centrist media such as CNN and the New York Times.

The new social conflict brings together a broad left to fight a dangerous right in a way that does not question any fundamental aspect of the state. On the contrary, the new terrain is shaped in such a way as to funnel our efforts towards the renewal of the state.

This is not to say that the only critical position is on the sidelines. Quite the contrary. The recent toppling of the Silent Sam monument in Chapel Hill is one of several examples of people acting bravely and intelligently in difficult circumstances to simultaneously defeat the white supremacist right and also subvert the pacification of the institutional left. The counterpoint is that the specter of Trump and the far right make it even easier to form relationships of solidarity with more people, and to spread practices of self-defense and direct action, in many more situations than the anti-police rebellions that were spreading before Trump.

The problem is, these new alliances are much more vulnerable to being taken over or neutralized by identity politicians, the authoritarian left, and party activists.

It doesn’t make it any easier when many anarchists and anti-fascists adopt essentially Popular Front politics and do the discursive work of Democrats. In this vein, we have Ami du Radical warning of a “corrupt judicial system,” they and others advocating “human rights,” and Portland anti-fascists demanding that the police receive better training.

Whenever we participate in broadly leftist spaces, such discourses abound. It comes with the territory, and insofar as those discourses are beyond our control, the only question for us is how to effectively respond to them, pointing out their flaws without being bossy or unfeeling. But when we reproduce those discourses in order to fit in, or because we have become so scared of the right that we begin to support the projects of the left, we are digging our own graves. It is vital to articulate specifically anarchist positions with regard to social conflict rather than flocking to lowest-common-denominator stances, precisely because those stances are formulated to favor the interests of social control—in the long run, those stances do notnegate white supremacy.

Warnings of approaching tyranny and fascism abound in the center left. What does it mean when a good part of the content on an anarchist website is redundant to positions published on CNN and in the New York Times? Examples include Jeffrey Sachs writing for CNN about how we are going down the path to tyranny, or the recent bestsellers, On Tyranny, by Timothy Snyder, Malcolm Nance’s The Plot to Destroy Democracy, and Madeleine Albright’s Fascism: A Warning. Leading corporations are also pitching in, like Microsoft with its new “Defending Democracy” program.

There is a common perception of Democrats as political bunglers, and they didn’t get that reputation for nothing. Yet they have far more influence in the streets than we might like to admit, especially vis-a-vis anarchists. In 2008, the Democratic Party proved that it could manage a large, grassroots street movement that temporarily silenced more critical efforts and funneled a massive amount of activist efforts into an election campaign. The Women’s Marches showed they have not forgotten how to turn popular anxieties into electoral base-building. The March for Our Lives saw them creating a movement in a much shorter time frame, mobilizing hundreds of thousands of high school kids who will be of voting age in 2020.

And at their most cynical, the Democrats used the movement against child separation to show that they could coopt a movement with potentially radical implications and use it to protect the very border regime it had started out opposing. The protests against the breaking up of immigrant families and the imprisonment of the children of undocumented parents were organized in part by NGOs that receive government money to administer immigrant detention centers. The result was that locking up families together was presented as a victory, the hatred of borders was replaced with a hatred of ICE and Trump (remember that ICE can be replaced by other agencies), and everyone forgot that immigrant children were also locked up under Obama. In fact, courts had to force the Obama administration to stop indefinitely locking up families of asylum seekers—together—in “widespread deplorable conditions” in order to deter other asylum seekers, basically a sort of light terrorism designed to prevent access to what under the democratic order is supposed to be a basic human right. And while the Obama administration only “occasionally” separated children from their parents at the border, every one of the more than 2.5 million people Obama deported left children or other loved ones behind.

Borders separate families. That’s what they do. And those who support borders—which is to say, those who support states and elections and all the other things that go along with them—can either dehumanize immigrants, or they can celebrate humane ways of imprisoning them and breaking up their families.

In the run-up to the November 2018 elections, we will all be told we are monsters if we do not vote to support more humane borders, more humane police killings, more humane wars, and the standard neoliberal trade agreements and political alliances. This process will be stepped up several scales of magnitude for the 2020 election campaign, which starts this November 7. The Democratic Party will be spending millions of dollars to take over or silence the broad left coalitions built up over the last two years of anti-fascist and pro-immigrant organizing. People who maintain critical positions will be called criminals, racists, whatever it takes. The NGO activists who share spaces with us have learned our language and they know how to neutralize us almost as well as the FBI neutralized Panthers in the 1960s and ’70s.

Meanwhile, tens of millions of young and not-so-young Americans will pin their hopes on a progressive rebirth. Young immigrant girls will dream of studying to be lawyers and judges in the “courts of the conqueror,” to borrow a phrase from that historic chief justice, John Marshall. High school radicals will style themselves socialists and go so far as to advocate expanded government health care programs and free university tuitions. They will all, without saying so, conspire to make America great again.

To achieve this renewal, the Democratic Party will have to broker some kind of workable consensus between its centrist and progressive branches. The progressives who won primaries will have to show they can win seats in November 2018; barring that and a major improvement on the grassroots machine that failed to win Bernie Sanders the nomination in 2016, the 2020 candidate will represent the centrist faction. In 2016, the Democratic primaries were basically a referendum on who was best connected to the party machine, rather than who had a better chance of beating the Republicans. If Democrats are equally stupid, and don’t prioritize criteria related to the ability to win, they might lose two unlosable elections in a row. If they wise up, they’ll nominate someone charismatic who is capable of making significant nods to the progressive agendas that will motivate an activist base. This is especially crucial if we look at two factors: the strong left-wing tilt of younger age groups, and the even stronger decline in young voter turnout. By favoring visionless centrist candidates that discourage progressive voters, Democrats are committing political suicide, using a pro-center arithmetic that no longer applies to the current social reality.

The Democrats will get some extra help, maybe even making them stupidity-proof the way Trump wisely made himself controversy-proof, if the economy starts to tank before November 2020. They will have to work hard to not win in 2020, and if they do, they will immediately embark on an aggressive turnaround of US policy. An end to tariffs, closer relations with the EU, a return to the too-little too-late Paris Agreement, a stand against Russian influence in the Middle East, a thaw with Iran, a less belligerent policy of China-containment, and hypocritical attempts to broadcast an inspiring and coherent proselytism of democracy. On the home front, if congressional majorities allow, they will seek a healthcare reform—either shoring up Obamacare or implementing something that actually makes sense—and large-scale legalization of immigrants coupled with a further strengthening of the border and deportation machinery.

Above all, they will sell a dream of an inclusive patriotism, a vision that mainstream media outlets are already trying to peddle. We are reminded here of the SYRIZA government in Greece, the most progressive in all of Europe that, aside from instituting the harshest austerity measures, also won the distinction of being even more militarist than their conservative predecessors.

Over time, Democratic constituencies are likely to continue shifting in favor of the progressive faction, who may field a progressive candidate by 2028. Of course, if the economic collapse is as bad as it has the potential to be, all their policies will revolve around and be constrained by it and the concomitant geopolitical turmoil.

Meanwhile, Trump’s phantom infra-majority will continue to wane. The age groups he won start at 65, so more of them will be dying off every year, and unless progressives suddenly start losing the Culture War, they won’t be rapidly replenished. For some time, though, they will fatally divide Republican constituencies, forcing that party into the balancing act of having to appease two polarized factions, neither of which will be terribly motivated to support the other in elections (especially now that the motivator of the Supreme Court majority no longer applies).

If somehow the Republicans win in 2020, either they rein back in (e.g., replacing an impeached Trump with Pence), or they will cement their destruction of US political hegemony and economic dominance. Trump’s program, such as it is, is not “revanchist” as some hyperbolic antifascists have claimed; rather than trying to recover America’s dominant place in the world it is in fact destroying it. In an economically depressed, geopolitically has-been US in the alternate future in which Trumpist Republicans keep winning, we might imagine the conditions for more fascist movements, but what would all the supremely powerful US capitalists be doing in all the intervening years as they watch their fortunes willfully flushed down the drains? They would be doing everything they could to prevent it, as they already have started doing, with many of the most important US corporations repeatedly speaking out against Trump policies. Again, this contradicts the simplistic anti-fascist assertion that economic recession equals more fascism. It’s much more complicated than that: sometimes, economic crises push capitalists to support more democracy, not less, as happened in Spain in the 1970s and as is happening today.

The question for anarchists, then, faced with a resurgent right and the even greater possibility of a triumphant left, is: what are the positions that cut to the heart of the problem, no matter who is in power, while also speaking to the specific details of how power is trampling people down?

It is not that hard to conceive of a way to oppose state power and racist violence that leaves us ready, primed, and on our feet no matter who wins in November, and many anarchists are doing just that. As anarchists, we will always fight against borders, against racism, against police, against misogyny and transphobia, and thus we will always be on the frontlines against any right-wing resurgence. But are not borders, police, the continuation of colonial institutions, and the regulation of gender and families also a fundamental part of the progressive project?

The principal hypocrisy of progressives can often be found in their tacit support for repression, that unbroken chain that connects the most vicious fascist with the most humanistic lefty. That’s why it makes sense for anarchists to highlight the prisoners’ strike and to bring the question of solidarity with detainees from anti-pipeline struggles and prisoners from anti-police uprisings into the heart of any coalition with the left. If they want to protect the environment, will they support Marius Mason and Joseph Dibee? If they think building ever more oil and gas pipelines at this advanced stage of global warming is unconscionable, will they stand with Water Protectors? If they loathe police racism, will they support the people still locked up after uprisings in Ferguson, Baltimore, Oakland and elsewhere, primarily black people fighting back on the frontlines against police violence?

Such an emphasis will separate Democratic Party operatives from sincere activists in the environmental, immigrant solidarity, and Black Lives Matter movements. It will also challenge the illusion that new politicians will solve these problems, and spread support for the tactics of direct action and collective self-defense.

Democratic or Technocratic Socialism

Nothing lasts forever, and though democratic strategies of governance and exploitation might be the greatest present danger today, that doesn’t mean the same will be true tomorrow. Democracy as a governmental practice incapable of realizing its ideals is in crisis domestically in the US and many other countries, but democracy as a structure for interstate cooperation and capital accumulation is also facing a crisis at the global level.

Due to its domestic crisis, democracy is failing to capture the aspirations of its subjects. The kinds of equality it guarantees are mostly either irrelevant or pernicious, and the benefits decrease the further down the social ladder you go. Democratic government has failed to deliver just societies and failed to cover up the widening gap between the haves and the have-nots. It has ended up as another aristocratic system, no better than the ones it replaced.

This means that democracy is losing its innovative ability to recuperate resistance. But until roughly 2008, neoliberal elites barely cared about resistance. They thought that they had so defeated and buried revolutionary potentials that they had no need to pretend, no need to toss the crowd any peanuts. As the 1990s and 2000s dragged on, they became increasingly blatant in their crusade to concentrate wealth in fewer and fewer hands while despoiling the environment and marginalizing ever larger portions of the population. Now that they have revealed their true face, it will take some time for people to forget before they can use their siren song again, and this lack of trust in public institutions comes at a bad time for the once hegemonic NATO countries and their allies.

This underscores why it is so frustratingly myopic when radicals help to restore the seductive value of democracy by talking about what “real democracy” should look like: it’s like the story of the engineer in the French Revolution whose life was spared at the last moment when the guillotine jammed—until he looked up and said, “I think I see your problem.”

If the global crisis of the democratic order culminates before the seductive value of democracy is renewed, it will be that much harder for them to prevent revolutionary movements from growing into real threats. This second crisis revolves around the ongoing breakdown of interstate political mechanisms that are decreasingly able to mediate conflicts, and the impending economic collapse that threatens to close the buffet at which most of the world’s states have been engorging themselves, willing to cooperate because they all have opportunities for economic growth.

The many and growing problems of the US-engineered global system have indeed led many state and market planners to talk about tweaking the current democratic system. Different proposals for solving democracy’s domestic crisis include shifts to more deliberative or participatory democracy, to digital or e-democracy, as a way to recover mass civic participation; to re-link socio-economic with political equality; and to check the accumulative power of the elite. This current has decidedly little leverage on political institutions and policy makers. Once advocated by the widely read but poorly connected idealists of political science, it has since migrated to the street, and it is now mostly articulated by people in the tech sector who think their new gadgets can revolutionize government—uncritically assuming that the bad outcomes of government have been the results of technological limitations—and by progressive parties in Europe and Latin America, mostly with influence at the municipal level.

Most politically connected researchers and think tanks take the opposite approach: mass civic participation is an unrealistic or undesirable goal, with many even blaming the plebs for democracy’s downward spiral. One counter-proposal doubles down on representative democracy and solves the crisis through consultation with “mini-publics” that replace mass civic participation, no longer a realistic goal according to proponents, as an institutional check on elite power. Others speak of the need for more professionalism and structurally improved intermediaries(political parties and interest groups), a sort of hybrid between democracy and more professionalized representational politics. But because the first crisis is every bit as much about perception as about outcomes, it is unlikely that stuffed shirt researchers with an ingrained distrust of the public will know how to solve it, regardless of the quality of their data.

However, there is no reason these two currents cannot be combined: more popular referendums and digital polls at the municipal scale; more professionalization, technocratic evaluations, and structural improvement of political parties at the country-wide scale. The former would improve public confidence and feelings of empowerment, the latter would decrease incompetence and prevent sudden disastrous populist shifts in policy. The greatest obstacle to such strategic changes is the political culture, the institutional inertia of a complex system that has already been in place for many decades. Look at the practical impossibility of going beyond a two-party system in the US, and consider that in most countries, any change to the structure of political parties and other intermediaries, beyond mere campaign finance reform (already implemented in many democracies), would require hard-to-achieve constitutional reforms.

As for the second crisis, there seems to be much less debate. Western financial journals evince a near complete consensus on the need to reject economic nationalism and restore “the rules-governed multilateral trading order that the US itself created.” The only voices in favor of economic nationalism are those of some ecologists with little political clout; the leftovers of left Peronist anti-globalism in Latin America, long eclipsed by endogenous currents of neoliberalism following the cues of Lula and company; and some reactionary politicians in the Global North who understand nothing about economics and only came to power because they were first in line to apply advances in data analytics that more centrist politicians, sure of their victories, hadn’t turned to yet. [5] The corporate elite uniformly see economic nationalism as a risk—a bad thing—and are currently hosting a conversation on how “multinational corporations have to overcome the protectionist sentiments among consumers and government regulators and reinvent their corporate social responsibility models.”

There is just one important exception to this consensus, and actually the only real alternative being proposed to the current democratic order: technocracy, which is sometimes identified with a form of economic nationalism unrelated to that proposed by the likes of Bannon.

The Chinese state is the chief model and proponent of such a system, though there have also been frank discussions of such a model in the West. The European Union constitutes a hybrid between a technocratic and democratic model, though it cannot advocate such hybridization, because to acknowledge a gap between democracy and technocracy would contradict the EU’s fundamental identity.

A technocratic system leaves policy decisions to appointed experts who climb the ranks, ostensibly based on performance; appointments are carried out by the institution itself, as in a university, not by consultation with the public. Most leading members of the Chinese Communist Party, for example, are engineers and other scientists. However, it would be naïve to ignore that they are first and foremost politicians. They simply have to respond to internal power dynamics rather than focusing on performing for the general public.

In the United States, the all-important Federal Reserve runs technocratically, although it is subordinated to democratic leadership. The technocratic elements of the European Union, such as the European Central Bank, enjoy far more policy-making power, and are often able to dictate terms to the democratic governments of member states. However, the EU has been careful to take advantage of the old liberal distinction between politics and economics: by relegating technocracy to a putatively economic sphere, the EU maintains its obligatory commitment to democracy.

One of the chief weaknesses of Western democracy that a technocratic system can shore up is the tendency towards sudden, irrational policy shifts that correspond to a populist attempt to seize power. Someone like Trump can make a claim based on misinformation that nonetheless resonates with the lived experiences of a part of the electorate—for example, NAFTA did hurt a great many people, but the reasons that it did, and the effects of his proposed alternative, are quite different than what Trump claimed. In government, the sine qua non for implementing one’s program is to gain control over the instruments of power. Under a democratic system, winning control over those instruments is dependent on successfully appealing to a majority of the electorate through the elitist filters of the corporate media and campaign finance. For a long time, parties achieved this by distinguishing between popular and professional discourses. In other words, they regularly lied to the masses about what they were going to actually do, contributing year after year to the crisis of democracy. Populists like Trump signaled that they would break with this pattern by breaking all the other rules of respectable politics. The problem (from the perspective of the State) is that such a strategy is effective at winning a vote but not effective at pursuing the interests of the institutions of government.

Technocratic systems solve this problem by removing the irrelevant feedback loop of the electorate, basing access to power directly on the performance of the strategies that will amplify power. In doing so, technocrats also theoretically protect themselves from the risk of bad leaders. Stupid, charismatic leaders are a hallmark of democracy, but the danger they present to the system is neutralized by the intelligent, uncharismatic advisers who keep them on a tight leash. George W. Bush and Ronald Reagan were perfect, functioning examples of this model. In breaking the leash, Trump demonstrated that it is not a strong structural feature of democratic government, and thus a potential weak point.

Another advantage of technocratic systems is their ability to centralize interests. In any democratic system, there are many competing interests that make consensus difficult; this can lead to entrenched, polarized, partisan politics. During the Golden Age of democracy, there was elite consensus on the fundamental strategies of governance. Now we are increasingly seeing a divergence of elite interests and the incompatibility of different governing strategies. A technocratic system uses the massive power of the state not to create a terrain in which capitalists can prosper, but to strategically order the operations of capital in a convergent trajectory. In recent years, the Chinese state has been arresting, imprisoning, and disappearing billionaires it accuses of corruption, which means acting outside the Party’s control over the market, engaging in alternate or autonomous market planning.

On the geopolitical stage, the Chinese technocratic model has a certain advantage. Country after country and company after company have bowed to Beijing’s demands and stopped recognizing Taiwan as an independent country. Not only is China a major economy, it has a greater ability to leverage access to that economy for political purposes, combining greater centralization with a streamlined strategic approach that repudiates the division of politics and economics.

However, there is a great deal of myth around technocratic governance. You can’t have a purely “scientific” government because “objective interests” is a contradiction in terms. Bare empiricism cannot recognize something as subjective as interests; this is why scientific bodies have to fabricate discreet ideologies masquerading as neutral presentations of fact, since there is no human activity, and certainly no coordinated research and development, without interests. Yet governments are nothing without interests. They are, at their most rudimentary, the concentration of a great deal of resources, power, and capacity for violence with the purpose of fulfilling the interests of a specific group of people. The relationship becomes more complex as governments become more complex, with different types of people developing different interests with regard to the government and with institutions producing subjectivities and therefore molding people’s perceptions of their interests, but the centrality of interests remains, as does the fact that hierarchical power blinds people to everything outside of a very narrow reality, and such insensitivity combined with such great power is a sure recipe for unprecedented stupidity.

One example of this is the Three Gorges Dam, perhaps the greatest construction feat of the 20th Century, and certainly a symbol of the Communist Party’s ability to carry out strategic planning that sacrifices local interests for a perceived greater good. But the dam has caused so many demographic, environmental, and geological problems that they may outweigh the benefits in energy production. The major motivation for building the dam was probably hubris—the state basking in its technocratic power—more than a measured estimation that the dam would be worth it.

Power politics may also play a role in China’s lending crisis. Smaller businesses have a hard time securing loans from China’s established banking system, which has traditionally favored state-owned companies and large or politically connected firms, so these businesses turned to newer peer-to-peer lending platforms, many of which were shut down by the government or otherwise collapsed, causing a huge loss of savings. The problem takes on additional dimensions when one considers how important new businesses have been in the US economy in the past couple decades: think Apple, Google, Amazon, Facebook. Arguably, it is only these companies that allow the US to maintain its top spot in the world economy. And while tech start-ups like Didi and Alibaba have been important to Chinese economic growth, and have also succeeded in climbing the ranks to receive vital state support, they have not yet demonstrated the capacity for cutting-edge innovation that would be required of a global leader. Perhaps they can be more accurately perceived as copies of established Western firms that were able to receive financing only after their Western analogues had demonstrated the importance of such companies. If this is accurate, it doesn’t bode well for the ability of Chinese state-capitalism to create a climate that will favor more cutting-edge innovation than Western capitalist states.

The European Union is also experiencing problems due to technocratic management. Aside from the temporary rebellions caused by the heavy-handedness of the Central Bank, the EU’s number one existential threat right now can be traced to the Dublin Regulation, an early EU agreement, subject to little scrutiny at the time of its signing, that stipulates that migrants can be deported back to the first EU country they entered. The core EU states (Germany, UK, France, Benelux) habitually bully the poorer states, protecting their key industries while dictating which industries poorer members have to expand or abandon. And while the Mediterranean countries were able to tolerate being turned into debt colonies and tourist hellholes, they have not been so tolerant of the immigration policy, which also gives leaders a scapegoat for the first two problems. The EU’s immigration policy is an obvious dumping on Greece, Italy, and Spain, and to a lesser extent Poland and other border states. These are the countries that can least afford a greater burden to their social services, as Germany siphons off better educated immigrants and shunts the poorer ones back to the border states. This policy has been the major cause of all the right-wing threats to the EU’s integrity. Though it is the product of technocratic planners, it reflects the same arrogance that accompanies all power politics.

There is also the question of resistance. The Chinese government is making the bet that it has the technological and military power to quash all resistance movements, permanently. If it is wrong, it risks total political collapse and revolution. Democratic governments enjoy a greater flexibility, because they can deflect dissident movements towards seeking reform, which rejuvenates the system, rather than forcing them to shut up or blow up. European democratic institutions have proven that this pressure-valve mechanism still works, with progressive parties forestalling the growth of revolutionary movements in Greece, Spain, and France. Then there is the problem of continuity. By concentrating so much power in the person of Xi Jinping, the Chinese state sets itself up for the age-old problem of succession; how to eventually hand off power to an equally capable leader.

So the technocratic model is not clearly superior. Even if it were, Western powers would have a hard time accepting it in more than hybrid form. This comes down to white supremacy and its centrality to the Western paradigm. Democracy plays a fundamental role in white supremacist mythology and the implicit claims of white progressives to superiority. Basing the mythical roots of democracy in ancient Greece, whites can think of themselves as the founders of civilization and thus apt tutors to the rest of the world’s societies. Orientalist paranoias are based on the association of Eastern civilizations with autocracy and despotism. The Western sense of self-worth collapses without that opposition.

In fact, the Chinese state makes plenty of claims to democracy, justice, equality, and the common good, every bit as valid as the claims made by Western states. But these claims are validated within a paradigm that is different from the one Western elites use to justify their own imperfections. Chinese democracy draws in roughly equal parts from Leninism and a Confucian science of statecraft. In this model, the CP consults minority parties and interest groups before drafting a consensus position deemed to be in the general interest. This conception doesn’t translate well into a Western liberal paradigm. Western ruling classes cannot be convinced by such a model; they feel threatened by the prospect of Chinese dominance, even as they believe in their own hypocrisy.

The competition between NATO and China is increasingly taking on these cultural overtones. But as geopolitical conflicts between the US, Russia, and China continue to erode existing interstate institutions, the current spats might come to represent a greater shift towards a confrontation between different models of governance on a world scale.

The aforementioned trend, in which multiple countries have changed their diplomatic relations from Taiwan to China, has a significance that extends beyond the fate of the island formerly known as Formosa. Many of the countries that have fallen in line with Beijing’s demands are small Caribbean and Central American countries historically anchored to the US. The fact that they are backing away from US ally Taiwan also symbolizes a certain cooling of their relationship with the US itself. In the emerging system, they have alternatives, and these alternatives erode US dominance, not just in Central America but also in a number of geopolitical hotspots. As Turkey’s Erdogan said in response to the usual attempts by the US to strong-arm foreign policy, “Before it is too late, Washington must give up the misguided notion that our relationship can be asymmetrical and come to terms with the fact that Turkey has alternatives.”

Saudi Arabia has shown the same awareness of a new geopolitical situation by expelling Canada’s ambassador and suspending trade deals after a routine human rights criticism, the typical hypocritical rebuke Western countries have always doled out before carrying on with business-as-usual. The Saudi crown’s murder of dissident journalist Khashoggi and the response of Western governments also show that the rules are being rewritten. Some players are trying to change their prerogatives, while others are pushing back. The role that the Turkish state is playing, astutely milking the controversy for its own benefit, illustrates how everything is up for grabs in this situation: every alliance and every country can improve its standing, or lose it.

China’s vociferous criticisms of Swedish racism, after the relatively minor humiliation of a small group of Chinese tourists, are likewise significant. The criticism is valid, but its actual content is irrelevant insofar as the Chinese state could have been making similar criticisms of far more serious attacks against Chinese travelers and immigrants across the West for well over a hundred years. What has changed is that a state from the global South is now challenging the West’s moral high ground, striking at the very heart of self-satisfied Scandinavia, and it is pairing that critique with an economic threat: the Chinese state combined its rebuke with a warning advising its citizens against tourism in Sweden, and there have also been campaigns for the boycott of Swedish products.

If the Chinese state were to become the architect of a new global cycle of accumulation, it would need a system for governing interstate relations compatible with its technocratic model for the state regulation of domestic capitalism. All indications suggest it would seek global stability by explicitly putting state rights over any other kind. This would mean that if Turkey wanted to bulldoze all of Bakur, if Saudi Arabia wanted to virtually enslave its domestic workers, if China wanted to imprison a million Uighurs in concentration camps, that would be their prerogative, and no one else’s business. This is a potentially effective strategy for creating more goodwill and unimpeded economic cooperation between states, with organized military might as the basis for right. It also does not shock us that such a philosophy comes out of the Communist Party, which long ago embraced the Jacobin idea that ends justify means.

The CIA has been intervening in public discourse to warn the world that China wants to replace the US as global superpower. To make this seem like a bad thing, they have to suggest that the world is better off as a US protectorate than as a Chinese protectorate. According to one agent, “I too am optimistic that in the battle for norms and rules and standards of behavior, that the liberal national order is stronger than the repressive standards that the Chinese promulgate. I’m confident others won’t want to subscribe to that.”

Transparently, the US needs to convince the world that the democratic model can provide a better interstate system. But despite more than a century of Western propaganda, this is a hard sell. Not only are populists like Trump willfully flaunting the weaknesses of the democratic system and undermining Western alliances at their most critical moment since 1940—even at its strongest, democracy has delivered disappointing results. The US is famous for systemic racism and injustice. With every Brixton and Tottenham, the UK shows it’s in the same shape, and the growing wave of far-right movements throughout Europe shows that liberal democracies from Sweden to Italy were never less racist than the US, as they liked to believe. The moment that people of color gained visibility in these societies, supposedly enlightened citizens ran into the arms of xenophobic, far-right parties. Even the German far left has begun adopting openly anti-immigrant positions.

In the Global South, where Western powers have long preached democracy as a panacea even as they continue to support military dictatorships, the results of democracy have been disappointing. Across South America, democratic governance has only made manifest the underlying social polarization caused by capitalism and neo-colonialism, and brought back the levels of instability that required military dictatorships in the first place.[6]  In Myanmar, long the cause célèbre of democrats and pacifists, their Nobel Prize-winning State Counselor wasn’t in power for more than a year before her government started carrying out genocide against the Rohingya and persecuting dissident journalists. But what democracy hasn’t ever carried out a little genocide, amiright?

Elsewhere, the moral superiority Western media and government institutions have been trying to build up against the perceived Chinese threat has been equally hollow. In response to growing economic competition in Africa, long reserved as Europe’s “backyard,” article after article has appeared bemoaning China’s practice of predatory lending, unloading cheap loans for largely unnecessary infrastructure on poor countries in Africa and the rest of the Global South, and then appropriating their entire public sector, their resources, and their future earnings when they can’t pay back the debts.

The New York Times describes Chinese debt bondage in Malaysia and lauds the local government for supposedly standing up to the practice. They go so far as to speak of “a new version of colonialism.” There’s nothing inaccurate about this: there has only been one century out of the last twenty (1839-1949) when China wasn’t an active colonial or imperial power with its own brand of ethnic superiority. Colonialism has taken many forms in addition to the particular race paradigm that evolved in the Triangular Trade of the Atlantic. A truly global anti-colonial practice cannot be limited to a Eurocentric understanding of race or a simplistic opposition that places all whites on one side and all people of color homogeneously on the other.

What is in fact inaccurate about the hand-wringing of the New York Times is that this “new version of colonialism” was developed by the United States in the decades immediately after World War II. Anyone familiar with the critiques of the anti- and alter-globalization movement knows that it was the Bretton Woods institutions created in the US that pioneered the practice of debt bondage and appropriation of public infrastructure. The corporate media is apparently hoping everyone has forgotten about those critiques by now.

If this too-late, too-hollow concern is the best that the proponents of Western democracy can whip up, the contest is lost already. It would take a major overhaul to rescue the current institutions of interstate cooperation and create the possibility for another American Century, or at least a US-European one. It would mean turning the UN into an organization that had to be taken seriously, an organization that could isolate countries that did not respect the common legal framework. To accomplish this, the US would have to end its role as the principal saboteur of the UN and make unmistakable gestures like ending military aid to Israel.

State planners would only take such drastic steps if they came to believe that an impartial respect for human rights would be essential for business and greater international cooperation. And in the 21st century, a meaningful respect for human rights would have to take ecological considerations into account, albeit from an anthropocentric perspective. This means nothing short of an intensive state intervention into economic processes to curtail the chasing of short-term interests and take on the humanitarian management of climate and all other geobiological systems. And since such an intervention would be inseparable from the question of technology, and therefore AI, state planners would have to ease democracy’s contradiction between political equality and economic inequality by introducing socialism in the form of universal basic income. All within the next decade or two.

In other words, Western governments would need to undergo a drastic paradigm shift in order to be able to continue shaping the world system. The challenge is probably too great for them. The few visionary progressives who can see what needs to be done are chained, by the very logic of democracy, to the dead weight of the center. It does not help things that China has taken over from Europe as the undisputed world leader in the production of solar cells and other renewable energies. (75% of solar panels worldwide are either made in China or by Chinese companies in industrial neo-colonies in Southeast Asia; this is thanks to an aggressive government campaign pushing state-owned banks to invest.) Meanwhile, the US is headed for another oil glut, opening untapped deposits in the Permian Basin in Texas, described as being even larger than Saudi Arabia’s oilfields.

In other words, we can almost write the eulogy for the US-engineered global system. But what comes next isn’t clear. China itself is headed to economic disaster. Its stock market is shaking, and the country has massive debt, especially its major companies. China avoided the recession of 2008 with a huge artificial stimulus campaign. Now Party leaders are pushing for a clampdown on riskier lending, but this is leading to a scarcity of credit that is causing economic growth to slow. Take the example of Australia, celebrated because the country hasn’t had a technical recession in 27 years: this has also been in part because of major government spending. But households are slipping more and more into debt and therefore spending less, therefore causing a slowdown in domestic spending, and Australia’s main trade partner is China, where the weakening of the yuan will also hurt the ability of Chinese consumers to buy imported goods such as those coming from Australia. With the economic slowdowns in Turkey and Brazil, where over-investment bubbles are also ready to pop, China is the last strong player standing. If it falls, the economic crash will probably be global, and probably much worse than 2008. All the contradictions of capitalism are converging right now.

To prop up the economy, China is following a similar path to the US: cutting taxes, spending more on infrastructure, and changing the rules so that commercial lenders can put out a greater amount of money in loans in comparison to their actual deposits.

The possibility that China might become the architect of a new global system is not based on economic growth or military power. It doesn’t have to win a war against the US, so long as it has military autonomy in its own corner of the world; all previous global architects won defensive wars against the earlier global leader decades before ascending to the role themselves, and China already did this in the Korean War. Rather, it would have to make itself the center for the organization of global capitalism.

The critical question might be, what country most effectively pulls itself out of the economic crisis and opens new directions and new strategies for the expansion of capitalism? And secondly, what will those strategies be?

And the Anarchists?

One of the few certain things is that no one alive today has witnessed such a level of global uncertainty. A broken system may continue puttering along for another two or even three decades, wreaking havoc. A progressive rebirth might rescue that system through democratic socialism, eco-engineering, and transhumanism. A coalition of other states might inaugurate a more technocratic order of great states on the basis of institutions and social contracts yet to be articulated.

None of these possibilities, of course, contain the horizon of freedom, well-being, and the healing of the planet. All of them suppose the survival of the State. I have not spoken of anarchists in the preceding considerations because we are losing our ability to manifest as a social force in the changing circumstances. We have not succeeded in resisting technological convenience, overcoming the various addictions capitalism instills in us, abandoning the puritan habits that pass for politics, spreading revolutionary imaginaries, or communalizing daily life. Our ability to riot was enough to change the social discourse and open a few new possibilities for social movements over the last two decades. If the system does not repair itself quickly, however, our combative skills may become insufficient and invisible beside the far greater conflicts that will emerge. The skill that may be most important, and that seems to be most lacking, is the capacity to turn survival into a communal concern. Sadly, most people seem to be falling out the other side of individualism into the most extreme forms of alienation.

All of this can change, of course. In the meantime, it makes more sense to speak of what life might be like for us in the coming years of systemic disorder. We still have the ability to spread new ideas at the social scale, to play the role of society’s conscience. Capitalism has little legitimacy left; we must drive the final nails in its coffin before it develops a new narrative to justify its insatiable expansion.

To be able to do so, we have to develop an acute awareness of the escape routes still open for those who would preserve and renew capitalism, and undermine them before they can be reinforced and turned into load-bearing elements of the next global narrative structure. Mere critiques of poverty, inequality, and ecocide are not enough. Divorced from an anarchist strategy, each of these lines of protest will only help to lubricate the tracks of a specific line of escape from the present contradictions into a capitalist future.

Once neoliberalism expires and a significant quantity of global value is destroyed by cascading debt defaults or warfare, something like universal basic income will likely become an attractive strategy for reintegration. It could reintegrate the poor and marginalized, provide a new pool for government-backed lending, and offer a solution to AI-exacerbated mass unemployment. What’s more, versions of UBI are perfectly compatible with both a progressive, regenerative politics, and a right-wing, xenophobic politics that would attach such benefits to citizenship. UBI instead of welfare can be justified with both the rhetoric of social justice and the rhetoric of curtailing government bureaucracy. Such bipartisanship increases the possibilities for a new consensus politics. Corporate proponents of UBI—and these are on the rise—can make use of anti-capitalist critiques of poverty and inequality to urge governments to invest in the very forms of social financing and engineering that will ease the problems caused by those same corporations and maintain a viable consumer base that will continue to buy their products.

Critiques of inequality can be most easily answered with promises of greater participation: the aforementioned democratic renewal. As far as critiques of inequality relate to gender, race, and other axes of oppression tied to many of the social conflicts that undermine democratic peace, equality feminism and equality anti-racism have already triumphed. The former has modified dominant conceptions of gender, reinforcing binaries but empowering people to understand gender as yet another consumer choice of self-expression. They are on the way to fully integrating all identities within a patriarchal, white supremacist mode. By nominally rejecting the exercises of paramilitary power that have historically been necessary to maintain social hierarchies (e.g., rape, lynchings), they can finally share outthe behaviors and privileges previously reserved for heterosexual white men. In practice, equality means that everyone gets to act like the normative white male, once that normative subject is demobilized and its paramilitary functions are reabsorbed by professional bodies like the police, the medical establishment, advertising agencies, and so on.

Such a practice of equality neutralizes the threat that feminist and anti-colonial movements have posed to capitalism and the State. The only way out of this is to relate non-normative bodies with practices that are inherently subversive, rather than with identity labels that can be recuperated (essentialism). We don’t criticize the State because there are not enough women leading it, but because it has always been patriarchal; not because its leaders are racists, but because the State itself is a colonial imposition, and colonialism will be alive in one form or another until the State is abolished. Such a view requires putting more emphasis on historical continuities of oppression rather than tokenistic indicators of oppression in the present moment.

As far as critiques of ecocide are concerned, capitalism very much needs to start taking care of the environment. Clearly, we must focus on contesting what that means rather than focusing on the reactionaries who still don’t agree with some version of this sentiment. Capitalist concerns for the environment will necessarily involve managing and engineering nature. Anti-capitalist concern for the environment is meaningless unless it is ecocentric and anti-colonial.

What is being done to the planet is an atrocity. Those responsible should be stripped of all social power and made to answer for the hundreds of millions of deaths and extinctions they have caused; above all, they cannot be trusted with solving the problem they are profiting from. The root of the problem is not fossil fuel, but the longstanding idea that the planet—indeed, the entire universe—exists for human consumption. Unless we can achieve a paradigm shift and foreground the idea that our purpose is to help take care of the earth and be a respectful part of a community of life, there is no hope for saving wild nature, liberating humanity, or ending capitalism.

Technology sits at the crossroads of all of the escape routes from ecological crisis that lay open before capitalism. Technology is not a list of inventions. Rather, it is the reproduction of human society as seen through a technical lens: the how of social reproduction. Everything about how humans relate to the rest of the planet and how we structure our internal relations is modulated by our technology. Rather than wading into the typically idiotic framing of the debate—techmology, good or whack?—we have to focus on how technology as it exists in global society functions as an all-or-nothing juggernaut. The one debate regarding technology that we cannot lose, and that is left out of the dominant framing, addresses the authoritarian nature of technology as it exists today. It is presented as a consumer choice, but each new advancement becomes obligatory within a matter of years. We are forced to adopt it or become totally excluded. Each new advancement rewrites social relations, progressively robbing us of control over our lives and giving control to the governments that surveil us and the corporations that exploit us. This loss of control is directly related to the destruction of the environment.

We are increasingly being sold a transhumanist narrative in which nature and the body are presented as limitations to be overcome. This is the same old Enlightenment ideology that anarchists have fallen for time and again, and it rests upon a hatred of the natural world and an implicit belief in (Western) human supremacy and unfettered entitlement. It is also being increasingly used to make the capitalist future enticing and attractive, at a time when one of the primary threats to capitalism is that many people do not see things improving. If anarchists cannot recover our imagination, if we cannot talk about the possibility of a joyful existence, not only in fleeting moments of negation but also in the kind of society we could create, in how we could relate to one another and to the planet, then I don’t believe we have any chance of changing what happens next.

The system is entering a period of chaos. Social pillars long thought to be stable are trembling. Those who own and govern this world are looking for ways to hold onto power, or to use the crisis to get an edge on their opponents. The structures they have long built up are on a collision course and they cannot agree what correction to make, but they’ll be damned if they let us off this suicidal ride. They may offer us jobs, organic food, and trips to the moon; they may terrorize us into submission.

It is a frightening moment and the stakes are high. Those in power are not in control. They don’t know what’s going to happen next, their interests are diverging, and they haven’t agreed on a clear plan. Nonetheless, they’ll throw everything they’ve got into holding onto power. Meanwhile, their failings are on display for everyone to see, and uncertainty is in the air. It is a moment that requires qualitatively more from us: communal practices of solidarity that can scale up from affinity groups to neighborhoods to society as a whole; visions of what we could do if we were in control of our own lives, and plans for how to get there; and practices of self-defense and sabotage that can enable us to stay on our feet and prevent those in power from getting away with murder again and again.

This is a tall order. By all rights, we shouldn’t even be on the stage anymore. Capitalism has invaded every corner of our lives, turning us against ourselves. The power of the State has grown exponentially and they have defeated us so many times before. Nonetheless, their system is failing once again. On both the left and the right, they will look for solutions. They will try to recruit us or silence us, unite us or divide us—but no matter what, they want to make sure that what happens next isn’t up to us.

This is the Future, a machine busy producing a new version of the same old domination in order to bury all the unmapped possibilities suggested by the system’s decay. We can destroy that Future and regain our lives, beginning the long task of turning the present wasteland into a garden—or we can succumb to it.

____________________________________________

The post Diagnostic of the Future: Between the Crisis of Democracy and the Crisis of Capitalism- A Forecast- by Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

In two previous essay, I discussed the role of the Left in protecting the police through cautious reformism, and the effectiveness of a pacified, falsified—in a word disarmed—history of the Civil Rights movement to prevent us from learning from previous struggles and achieving a meaningful change in society.

The police are a racist, authoritarian institution that exists to protect the powerful in an unequal system. Past and present efforts to reform them have demonstrated that reformism can’t solve the problem, though it does serve to squander popular protests and advance the careers of professional activists. Faced with this situation, in which Left and Right unwittingly collude to prolong the problem, the extralegal path of rioting, seizing space, and fighting back against the police makes perfect sense. In fact, this phenomenon, denounced as “violence” by the media, the police, and many activists in unison, was not only the most significant feature of the Ferguson (and Baltimore) rebellion and the solidarity protests organized in hundreds of other cities, it was also the vital element that made everything else possible, that distinguished the killing of Michael Brown from a hundred other police murders. What’s more, self-defense against state violence (whether excercized by police or by tolerated paramilitaries like the Klan) is not an exceptional occurrence in a long historical perspective, but a tried and true form of resistance, and one of the only that has brought results, in the Civil Rights movement and earlier.

What remains is to speak about possibilities that are radically external to the self-regulating cycle of tragedy and reform. What remains is to speak loudly and clearly about a world without police.

We don’t want better police. We don’t want to fix the police. On the contrary, we understand that the police work quite well; they simply do not work for us and they never have. We want to get rid of the police entirely, and we want to live in a world where police are not necessary.

Far from being a naïve position, I believe it is the only one that can withstand serious scrutiny, whether in the form of a comprehensive historical analysis of the role and evolution of police and the effectiveness of reform movements, or of an examination of the breadth of possibility that human societies have already demonstrated.

No one can effectively argue that the police are necessary in an absolute sense. They are a relatively recent invention, as far as institutions go. The only question is what kind of society needs police, and whether that kind of society makes the systematic murders, torture, beatings, and surveillance worth it.

Dennis Sullivan and Larry Tifft have compiled a great deal of information on societies that use various forms of conflict resolution in which an organization such as the police has no place. From the Diné (Navajo) to the Semai, there are dozens of societies—all of them impacted to varying degrees by Western colonialism—that have practiced restorative or transformative justice, dealing with cases of conflict or social harm without ever having to be so brutal as to lock people up in cages or create an elite body designed to surveille people or mobilize organized violence against those who transgress set laws. They compare neighboring societies that face similar socio-economic conditions but use different strategies for dealing with harm, as well as Western societies that make minimal usage of policing and judicial apparatuses.

A pattern that becomes immediately evident is that police and prisons are only necessary in societies that are based on exploitation and inequality. The police are not an instrument fit to protect a society; on the contrary they are an instrument fit to protect an elite, parasitical class from society. Any society with a minimal practice of cooperation and solidarity can protect itself from individuals who would harm others. A hierarchical, militarized force such as the police, or an institution like the prison designed to remove conflict and transgression from the social sphere, only makes sense where there is a parasitical social class that exists in antagonism with the rest of society, and needs to manage social norms of right and wrong and monopolize violent force in order to preserve its power. Such a class also needs a justice mechanism, such as courts and a legislative body, to formalize its conception of right and wrong, and a propaganda mechanism, whether a state religion or mass media, to ensure that the exploited majority identify with their masters and reproduce the norms of the elite. When a normal person speaks out against throwing rocks at the police or destroying businesses, they are expressing values that originate at the top of the social pyramid.

Of course it gets more complicated when you realize that interests are always subjective, and people often get more out of identifying with a larger community, no matter how fictitious, than they do out of having food to eat or a roof over their heads. In the end, everyone from the CEO to the news anchor to the taxi driver or homebum with conventional ideas all participate in reproducing the same system, and they probably all sincerely believe in the positions they espouse, but some clearly have more influence than others, and can be identified as originators of certain aspects of the present system.

Therefore, we are not speaking for the masses when we assert that the police and the prisons exist to control them, but we should also not shy away from espousing a radical position just because it will be unpopular. We need to have faith that a great many people might eventually come to support radical positions regarding the police. Many people already support parts of these positions intuitively or implicitly, and the reason that more people don’t, at least not expressly, is that so few people currently dare to declare the police an intractable enemy of freedom or to openly advocate a world without police. At this juncture, the last thing that we need is for more people to espouse tepid, inane suggestions for reform that are completely untenable and unrealistic. But as long as proposals for meager reform are taken seriously, that’s what we’ll get.

We can’t get rid of police brutality without getting rid of the police, and we can’t get rid of the police without getting rid of an entire system based on exploitation, oppression, and hierarchy. There is no easy, band-aid solution to this problem, and bandying them about only perpetuates the problem. Foregrounding difficult, far-reaching changes does not mean, however, fixating an abstract gaze on a pre-designed future and blinding ourselves to immediate problems. On the contrary, we need to focus on how we fight now for a better world, and part of that means avoiding forms of action that make real changes even more improbable.

As I argued in Part II, most of what was achieved in the Civil Rights movement in terms of short-term changes was achieved when people armed themselves, took over their streets, and fought back without worrying about ruling class taboos against lower class violence. If we fight for total social transformation without proposing naïve reforms, those in power will trip over themselves trying to buy us off with quick fixes and opportunities to participate in the system.

This in fact is how most social movements in history have gone down. Whatever improvements have been won were actually won by those who fought for radical positions, using uncompromising methods and aggressive tactics, though the victories were claimed by the reformers, who tend to be a combination of dissident members of the ruling structures, opportunists who wish to climb the social ladder, and sincere people who have been duped by a discourse of pragmatism. Their own methods are too sedate to shake things up and force a change, in fact their timidity demonstrates to authority that they are ultimately a loyal opposition undeserving of repression. They must ride the coattails of the radicals in order to be in position when the rulers realize that some change is necessary in order to avoid an actual revolution. The reason that these movements always stop after an incomplete reform, and that the most ineffective sectors of these movements tend to get the credit, is because the reformers have a tendency to throw the radicals under the bus, helping the State eliminate them in exchange for access to power in its newly reformed configuration. After all, who better to discern what reform will best fool the people on bottom than someone who has recently come up from the bottom?

I previously mentioned that a police apparatus cannot exist without a hierarchical society, a prison system, a justice system, and some kind of culture industry, whether religious or mediatic. All of these institutions defend a ruling structure against the conflicts generated by its antagonistic position towards society. Modern democracies go a step further, however; if conflict with society is inevitable, why not manage it rather than trying to suppress it?

In Ferguson, the managers of social conflict were in large part those activists who preached nonviolence and denounced the rioters, as I mentioned in Part I. But there is an important kind of management I neglected to mention.

Those of us who are critical of the mass media may have a hard time explaining the sympathetic position that Time Magazine or Rolling Stone occasionally took with the rioters. Of course, a couple articles hardly make up for thousands of syndicated columns objectively refering to rioters as some kind of pathological parasite, radio hosts calling looters “idiots” and worse, TV spots spreading fear about savage hordes of demons and outside agitators, days long NPR marathons urging peaceful protest, and so on. Nonetheless, the phenomenon is curious as well as significant. In the case of Rolling Stone, we could suppose that this old establishment rag is afraid of all the ground it has lost in the risqué news niche to dynamic newcomers like Vice; however the explanation would be insufficient.

The seemingly subversive behavior of a few outliers is hardly unprecedented. In the recent insurrection in Greece, a large part of the media expressed sympathy with the rioters, albeit in a very formulaic way. In the media lens, young students were justifiably protesting in the streets after the police murder of 15-year-old Alexis Grigoropoulos, anarchists were hijacking the event to burn police stations, and immigrants were taking advantage of the situation to loot stores. None of these characterizations are based on fact. Millions of young people and old, Greeks and immigrants, participated in the uprising, in a variety of ways. Many students looted, many immigrants walked along with protests. A frequently expressed sentiment was that participation in the insurrection blurred all of these pre-established identities, in which case the media operation clearly intended to reassert them. With all three subjects, the media caricature refers to a prefabricated figure that the entire population was already familiar with—the socially concerned student, the pyromaniac anarchist, the criminal immigrant—that only ever existed on the glowing screen, because it was the media themselves that created it. That’s the brilliance of the media: they rarely have to verify their claims, because they operate within a virtual universe that they themselves have created.

In the Greek example, it is obvious why the media would sympathize with student rioting: to discourage non-students from participating or identifying with the uprising; and to establish a limit of acceptable tactics, implicitly criminalizing the looting and the attacks on police stations. After all, the intensity of street fighting over three uninterrupted weeks was forcing the government to consider calling in the military. They were willing to tolerate burning barricades and illegal protests if things didn’t go further.

Likewise, when people start to bring guns to protests as in Ferguson, there will be those among the forces of law and order who begin to see the wisdom in tolerating the smashing of banks. It’s noteworthy that the media only begin to stomach property destruction when talk of shooting back begins to resonate throughout society. And though within the confines of American dialogue, it feels like a breath of fresh air that Time Magazine would sympathize with rioters, it is a more or less calculated move that functions to limit the growth of resistance. Even if the editors of a magazine are not scheming consciously and explicitly about how to maintain social control, they are still individuals with a vested interest in the current system. People fighting fiercely for their freedom, unlike those who compulsively walk in circles or stage die-ins, often force a recognition of their humanity and win a limited sympathy from their enemies. They also make the existence of a social conflict undeniable. In such a case, people in power may come to accept tactics that they had previously condemned, to acknowledge errors they had previously denied, but their condemnation of forms of rebellion that are irreversibly destabilizing will only crystalize. People can be permitted to blow off steam, even in illegal ways, but they cannot be permitted to blunt or sabotage the instruments of the State. And when the police confront an armed population, they are suddenly much less effective.

Another way that exceptional dissent might manifest is in the realm of discourse and research. I am by no means the first person to express the idea that the police should be abolished, nor is this idea entirely strange in acceptable discourse among people who are much better dressed than I am. However the elaboration of these discourses must be couched in certain ways to signal their usefulness to the State, and their separation from communities in struggle.

If we assert that it is not permitted to speak of a world without police, this is only true if we understand the police as one function in an interlocking system of domination, and the abolition of the police means the abolition of that entire system. Otherwise, there is a great deal of research and debate that maps out the possibilities of prison abolition or an end to policing as we know it. But what is the actual meaning and effect of this discourse?

I would start by arguing that the vast majority of those who conduct this theoretical labor have good intentions. But we also know what they say about good intentions, and the paving stones on the road to hell are not nearly as substantial as the ones being thrown at cops in Ferguson and elsewhere. With this facile figure of speech, I actually mean to suggest a different criterion for evaluating our actions.

I gladly admit that the information produced by academics or activists who theorize about prison abolition or a world without police is thought-provoking and useful. I have cited a few examples of it in this essay. But just as we must ask why Time Magazine would sympathize with rioters, we should ask why there exist paid positions for people to study prison abolition. Either capitalism isn’t a totality, or the prisons and the police are not an integral part of power, or power benefits somehow by studying its own abolition.

I believe the answer lies between the second and the third possibilities. Even though the abolition of prisons is not a likely future, from the present vantage, democratic capitalism increases its chances for survival by exploring contingency plans for extreme cases, and by giving opponents employment opportunities. The advantage is increased if “prisons” or “police” can be discursively transformed from an integral element of a whole system into a particular appendage that can be discarded or modified. And there are few methods of discourse more suited to carrying out this transformation than the academic—which favors specificity and an analysis of parts over wholes—and the activist—which tends towards single-issue messaging that favors the myopic over the radical.

Someone in the academy or in the world of professional activism can study the police for all the right reasons, personally holding a global analysis of the integral role of police within a greater whole, but the institutional formulae of applying for grants, publishing articles, and claiming concrete improvements all modulate those individuals’ activity to favor a piecemeal worldview and to direct discourse at other power-holders.

It may sound like a platitude but I believe experience in struggle bears it out: you cannot abolish that with which you dialogue. State authority above all thrives on being present in every social conversation. A conversation with employers, legislators, grant-writers, or experts about the abolition of the police necessarily assumes the replacement of one form of policing with another.

The modern prison was born out of the abolition of the scaffold. Community policing was a survival mechanism after the defeats and the unpopularity of the police caused by the struggles of the ’60s. The danger is real.

Even without a far-reaching reform that allows the powerful to regenerate their methods for accumulating power, radical discourses in professional channels present other problems. One I have already hinted at can be thought of as misdirection.

Let’s imagine an organization that focuses on prison abolition. Their employees are sincere, dedicated activists, some of them proven veterans of past struggles. Nearly all of them are college graduates, and some might be academics; otherwise they stay in close contact with the experts who produce facts that make it easier to argue for prison abolition in polite circles. They produce many valuable materials that can be useful for supporting prisoners or changing people’s opinions about the prison system, and they may even have a pilot project on a couple blocks in a specific neighborhood, designed to decrease reliance on the prison industrial complex.

Taken individually, all of these things are great. We need more people who are talking about a world without prisons. But the ideas that this hypothetical organization spreads, how do they direct people’s attentions, particularly in a moment of social rebellion?

When such an organization, with paid staff, non-profit status, cred, but also rules to play by and bills to pay, proclaims that “We need to abolish the police and the prisons,” what is the practical implication? “Therefore this organization should receive more grants and this law should not be passed,” or “therefore these people who took up arms against the police deserve our support”? Clearly, it’s not the latter.

A professional approach to tackling the social problems underscored by Ferguson rarely returns people’s energies and attentions to the streets, where real change is created. True, most of the time, we don’t have something like Ferguson going on, so a patient, gradualist method seems to make sense. However, the conservatism of the professional approach often leads activists to play a pacifying role when a moment of intense struggle arises, as we abundantly witnessed this August and again in November. All across the country, even where they refrained from denouncing rioters, activist organizations called for vigils and speak-outs, when it was clear that the time for mere words had passed. Directly or indirectly, these mobilizations allowed a middle-class constituency to monopolize the social response and prevent rioting, at a time when an unprecedented number of people were ready to fight back.

What’s more, the assumptions are all wrong. Ferguson is only exceptional in its extension, not in its spirit. Not a month goes by when someone does not shoot back at the police in America. Most of the time, however, they are a lone shooter, they often kill themselves or die in the act, and the media always publish unsavory details about their personal lives, true or invented. They also portray the cops as heroes, no matter what kind of people they actually were, and they never entertain the possibility that the shooters were justified, as they always do when it’s cops doing the murdering (actually, this is too charitable a description; many media outlets assert from the beginning that the killing was justified, not even allowing a debate). The recent shooting of the two cops in NYC fits the pattern perfectly, but earlier cases like that of Christopher Monfort in Seattle, Eric Frein in Pennsylvania, or Christopher Dorner in LA also apply. None of this should be surprising. There is a certain schizophrenia in a society that glorifies the police and suppresses or distorts any honest conversation about what people actually experience at the hands of police and what sort of countermeasures are adequate or justified. If large numbers of alienated people feel entirely alone in their brutalization and dehumanization by police, collective resistance becomes impossible. The only people to express an active negation of the police will be individuals who reach a certain limit and then snap. By the very nature of the problem they are not going to be the stable ones, especially if mental health is defined as an infinite capacity to accomodate misery.

In Ferguson, rioters spraypainted the QT with the phrase, “free Kevin Johnson”, referring to a black man from an aggressively gentrifying St. Louis suburb who is on death row since 2008. Johnson shot to death an infamous bully of a cop who refused to help his kid brother as he lay dying from a heart condition. There is a direct connection between what are portrayed as isolated outbursts of senseless violence, and the massive rebellions that force society to at least stop and pay attention. I don’t, however, see the professionals making this connection. Typically they are either silent or help pathologize the lone wolves. The tragedy is, such incidents are only isolated as long as people in power AND people in social movements continue to actively isolate them.

Recognizing the basic legitimacy of these acts isn’t to glorify the shooters as heroes. There is something sad in any death, no matter who the victim is, and we’re in dire straits when the only available means of resistance that people think they have are directly suicidal. The point is, there is a direct connection between the systematic brutality of police and the appearance of people who shoot back. Denying it only maintains the schizophrenic condition that forces us to pathologize a sensible human response to systematic abuse, preserves our psychological loyalty to a system that treats us like fodder, and prevents the development of collective measures.

There have been attempts in the US to develop and spread methods of resistance to police that are collective, that brook no compromise, and that are less dangerous, less suicidal, than the method of the lone gunmen. The best known is probably the “black bloc.” And though it is clearly an imperfect tool, the bloc typically faces blanket denunciations by people who make no attempts to propose alternatives. In NGO-land, the trope that has been circulated is that the black bloc is the domain of young white men. Never mind that there are many testimonials by women, queer, and trans people attempting to counter this lie (and at great personal risk, since it requires speaking about personal involvement in an illegal activity); never mind that American anarchists have learned about the tactic not only in Europe but also in Latin America, where it is widely popular. The denunciations cannot be taken seriously as criticisms because they do not rely on realistic portrayals of the black bloc, they are formulated to silence rather than to engage, and they do not propose any alternatives for seizing space or collectively fighting back against police.

The extent to which this trope has been circulated by the corporate media reveals just how liberatory the thinking behind it truly is.

But the black bloc is just one possibility among many, and while it helps demonstrators protect themselves in rowdy street confrontations, it does not suggest to most people the vision of another world. Talking about a world without police in the here and now, without paving the way for our own co-optation is a big order to fill. Fortunately, the conversation is already ongoing.

We have the examples of societies that thrived without police, which I mentioned towards the beginning of the essay. Those stories belong to other cultures. I don’t think Westerners should use them as models or as ideological capital, but I think we should recognize their existence, to break the stranglehold that Western civilization has over definitions of human nature and human possibility, and we should also recognize that those other forms of being were violently interrupted by processes of colonization that are still ongoing. They are not marginal, idyllic stories of “primitive” societies with no bearing on modern reality, they are histories of peoples who are still struggling for survival. If, in the worlds we dream of, there is no room for them to reassert themselves independent of our designs, then whatever we create will only be a continuation of the thing we are fighting against.

More appropriate as inspiration for our own action are a number of stories of struggle in Western or westernized countries in which people created police-free zones on the ground. After all, a holistic critique of the police means that by the very nature of the problem, we cannot ask government to institute the needed changes. Real steps towards a world without police can be found in the riots in Ferguson and other cities around the country where people surpassed their self-appointed leaders and actually fought back, rather than just manufacturing yet another spectacle of symbolic dissent. The riots in Ferguson were not only important in an instrumental way, forcing all of society to consider the problem; they also suggested the beginnings of a solution as neighbors came together in solidarity, building new relations amongst themselves, and forcefully ejecting police from the neighborhoods they patrol.

Christiania is an autonomous neighborhood of Copenhagen that has been squatted since 1971. The area, with nearly a thousand inhabitants, organizes itself in assemblies, maintains its own economy and infrastructure, cleans up its trash, produces bicycles and other items in collective workshops, and runs a number of communal spaces. They also resolve their own conflicts, and with the exception of some aggressive incursions and raids, Christiania has been a police-free zone for most of its existence. Initially, the Danish government opted for a soft strategy, hoping that Christiania would eventually fall apart on its own. In the same era, the autonomous movement in the Netherlands and Germany was fighting major battles to defend their squatted spaces, sometimes defeating the police in the streets or burning down shopping malls in retribution for evictions. In context, the Danish approach made sense. However, Christiania thrived. Some suspect that the government was behind the crisis that threatened the autonomous neighborhood’s existence in 1984 when a motorcycle gang moved into the police-free zone to begin selling hard drugs (soft drugs have always been widely used in Christinia, while addictive drugs are vehemently discouraged).

Earlier in Christiania’s history, there had been a fierce debate about how to deal with the problem of drugs. Over intense opposition, a part of the neighborhood decided to request police assistance, but they soon found that the cops were arresting the users of non-addictive drugs and ignoring or even protecting the proliferation of hard drugs. After that, Christiania decided to keep the police out, and their autonomy was well established by the time the motorcycle gang moved in. The gangsters thought they had picked an easy target: a neighborhood of hippies who not only disavowed making use of the police, they actively kept the police out. These drug-pushers, however, had fallen for capitalist mythology, which presents us all as isolated individuals, vulnerable to organized delinquents, and therefore in need of the greatest protection racket of them all, the State. Christiania residents banded together, exercising the same principle of solidarity that was at work in all the other aspects of their lives, fought back, and kicked the motorcycle gang out, using a combination of sabotage, public meetings, pressure, and direct confrontation.

It is no coincidence that the same tools and capacities that allow us to fight back and free ourselves from policing are also the ones we need to protect ourselves from the forms of harm that capitalist democracies prosecute under the rubric of “crime”. Crime and police are two sides of the same coin. They perpetuate each other, and they each rely on a vulnerable, atomized society. A healthy society would have no need for police, no more than it would lock people in cages and hide its problems out of sight rather than deal with the conflicts and deficiencies that led to an act of harm being committed in the first place.

The mutual relationship between police and crime was exquisitely revealed during the popular uprising in Oaxaca in 2006. In June of that year, police viciously attacked the massive encampment staged annually by striking teachers. But the teach ers fought back tooth and nail, quickly joined by many neighbors. They pushed police out of Oaxaca City, which remained autonomous for five months along with large parts of the countryside. People built barricades, which became an important space for socialization as well as self-defense, and they organized topiles, an indigenous tradition that provided volunteers to fight back against police and paramilitaries as well as to look out for fires, acts of robbery, or assault.

The defenders of Oaxaca soon learned that the police were releasing people from their prisons on the condition that they go into the city to commit crimes. In protecting their neighborhoods against these acts, the topiles did not function like Western police forces. They patrolled unarmed, they were volunteers, and they did not have a prerogative to arrest people or impose their will, the way cops do. Upon coming across a robbery, arson, or assault, their function was not only that of first responders, but also to call on the neighbors so everyone could respond collectively. With such a structure, it would be impossible to enforce a legal code against an activity with popular participation. In other words, the topiles could stop a stranger who was robbing the store of a local, working class person (as were many of the neighborhood stores in Oaxaca), but they couldn’t have stopped the neighbors themselves from looting a store they already had an antagonistic, classist relationship with, as was the case in Ferguson.

People in Oaxaca also had to defend themselves from police and paramilitaries, and they did so for five months. The topiles and many others were unarmed. They had to fight back with rocks, fireworks, and molotov cocktails, many of them getting shot in the process. Their bravery allowed hundreds of thousands of people to live in freedom for five months, in a police-free, government-free zone, experimenting with the self-organization of their lives on social, economic, and cultural levels. All the beautiful aspects of the Oaxaca commune are inseperable from their violent struggle against police, involving barricades, slingshots, molotov cocktails, and thousands of people who faced down armed opponents, over a dozen of them giving their lives in the process. In the end, the Mexican state had to send in the military as the only way to crush this flourishing pocket of autonomy.

If we learn from examples like Christiania, Oaxaca, and Ferguson itself, we can fight for a world without police and everything they represent, beginning here and now by creating blocks, neighborhoods, or even entire cities that are at least temporarily police-free zones. Within these spaces we can finally experiment and practice with solutions to all the other interrelated forms of oppression that plague us.

There is something beautiful about people finding the courage to fight back against a more powerful enemy, and people also flourish in surprising ways when they liberate space and take the power to organize their own lives. Neither of these things can be overemphasized. But neither should we romanticize. In the streets of Ferguson and other liberated spaces, much of the ugliness that infuses our society rears its head. But dealing with what had previously been invisible or normalized is an inevitable part of any healing process, and our society is nothing if not sick. Calamities like uprisings and riots can be important catalysts in processes of social healing, and liberated spaces, by forcefully casting aside the previous regime’s norms and relationships, that only functioned to reproduce and invisibilize all the ongoing forms of harm, can give us the opportunity to create new, healthier patterns, and engage in conversations that previously had been impossible. Empowering ourselves to fight back against those who have traumatized us, like the police, can be an important step in upsetting oppressive relations, healing from trauma, and restoring healthy social relations.

This is, however, a dangerous proposition. Fighting back against the police, especially shooting back at them, as was happening in Ferguson, is not a safe activity. Change is never safe. And if we can successfully overcome the police to create a liberated zone, the State will eventually send in the military. Are the soldiers still loyal enough, after these last wars, to open fire on us? Has enough been done to encourage dissension in the ranks, or is the government firmly in control? There is only one way to find out.

It is understandable that many people would not want to face the extreme risks involved with uprooting the oppressions that grip our society. There is nothing wrong with being afraid, so long as you have the courage to admit it. Some people, however, do a great disservice by muddying the waters with myopic proposals that have no hope of making an actual difference.

In the streets, we need to learn how to seize space, to make sure that those who fight back are never isolated, to make collective responses possible so no one has to react in an individual, suicidal way again, and to build a struggle that has room for young and old, for the peaceful and the bellicose, for those who know how to fight and those who know how to heal. It will be a long process, and in the meantime, there is a great need to speak loud and clear about a world without police, so everyone will know there is another way, beyond the false alternatives of obedience or ineffectual reform.

Peter Gelderloos has participated in various initiatives to support prisoners and push the police out of our neighborhoods. He is the author of several books, including Anarchy Works and The Failure of Nonviolence. 

He is a comrade and friend of Void Network from 2007 until today

source: http://www.counterpunch.org/2014/12/29/a-world-without-police/

The post A World Without Police by PETER GELDERLOOS appeared first on Void Network.

“How NonViolence Protects the State” by Peter Gelderloos translated and publshed in Greek by “Solidarity” publications

To Kενό Δίκτυο με μεγάλη χαρά ανακοινώνει την έκδοση βιβλίου του καλού μας φίλου και συντρόφου Peter Gelderloos από τις εκδόσεις Αλληλεγγύη.

Το βιβλίο «Πώς η ιδεολογία της μη-βίας προστατεύει το Κράτος» (τίτλος πρωτοτύπου “How Nonviolence Protects Τhe State”) του Αμερικάνου αναρχικού Peter Gelderloos μεταφράστηκε στα ελληνικά το 2012, τυπώθηκε από την εκδοτική κολλεκτίβα Rotta για λογαριασμό των εκδόσεων Αλληλεγγύη και διατίθεται με ελεύθερη συνεισφορά σε καταλήψεις και ελευθεριακά στέκια. «…ένας κατακτημένος πληθυσμός διαπαιδαγωγείται στη μη-βία μέσω της σχέσης του με μια εξουσιαστική δομή που έχει διεκδικήσει μονοπώλιο στο δικαίωμα να ασκεί βία. Είναι η αποδοχή, από τους εξουσιαζόμενους, της κρατιστικής πίστης ότι οι μάζες πρέπει να απογυμνωθούν από τις φυσικές τους ικανότητες για άμεση δράση, συμπεριλαμβανομένης της κλίσης τους για αυτοάμυνα και τη χρήση ισχύος, γιατί αλλιώς θα βυθιστούν στο χάος, σε ένα κύκλο βίας που θα πονά και θα πληγώνει ο ένας τον άλλο. Γι’ αυτό είναι η κυβέρνηση ασφάλεια και η σκλαβιά ελευθερία. Μόνο ένας λαός εκπαιδευμένος να κυριαρχείται από μια βίαιη εξουσιαστική δομή μπορεί να αμφισβητήσει πραγματικά το δικαίωμα και την ανάγκη κάποιου να υπερασπιστεί με τη δύναμη της ισχύος τον εαυτό του ενάντια στην καταπίεση. Ο πασιφισμός είναι επίσης μια μορφή αποκτημένης με μάθηση ανικανότητας για αυτοβοήθεια, μέσω της οποίας οι διαφωνούντες εξασφαλίζουν την αποδοχή του κράτους, δείχνοντας ότι δεν έχουν ιδιοποιηθεί δυνάμεις που διεκδικεί αποκλειστικά το κράτος (όπως η αυτοάμυνα). Με αυτό τον τρόπο ένας πασιφιστής συμπεριφέρεται σαν ένα καλά εκπαιδευμένο σκυλί το οποίο το δέρνει ο αφέντης του: αντί να δαγκώσει αυτόν που επιτίθεται, βάζει την ουρά στα σκέλια και δείχνει ότι δεν μπορεί να κάνει κακό, υποτασσόμενο στο ξύλο με την ελπίδα να σταματήσει…».

Kατεβάστε στον υπολογιστή σας και διαβάστε το βιβλίο εδώ:

The post «Πώς η ιδεολογία της μη-βίας προστατεύει το Κράτος (“How Nonviolence Protects Τhe State”) του Αμερικάνου αναρχικού Peter Gelderloos appeared first on Void Network.