Queer/Trans | Void Network https://voidnetwork.gr/tag/queertrans/ Theory. Utopia. Empathy. Ephemeral arts - EST. 1990 - ATHENS LONDON NEW YORK Wed, 08 Jul 2026 16:53:48 +0000 en-US hourly 1 https://voidnetwork.gr/wp-content/uploads/2016/06/cropped-logo-150x150.jpg Queer/Trans | Void Network https://voidnetwork.gr/tag/queertrans/ 32 32 Τρανς Απελευθέρωση – Η προδοσία των φιλελεύθερων και μαρξιστικές απαντήσεις https://voidnetwork.gr/2026/07/08/trans-apeleutherosi-prodosia-ton-fileleutheron-marxistikes-apantiseis/ Wed, 08 Jul 2026 16:53:45 +0000 https://voidnetwork.gr/?p=25249 Tο συγκεκριμένο εκτεταμένο δοκίμιο αποτελεί σημαντική μαρξιστική συνεισφορά στον διάλογο για την απελευθέρωση των τρανς ατόμων και την ανάπτυξη μιας επαναστατικής κοινωνικής στρατηγικής.

The post Τρανς Απελευθέρωση – Η προδοσία των φιλελεύθερων και μαρξιστικές απαντήσεις appeared first on Void Network.

]]>

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Women & Revolution- a Spartacist Publication της Διεθνούς Κομμουνιστικής Ένωσης (4η Διεθνής)

Μετάφραση: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

Εισαγωγή του μεταφραστή:

Η επιλογή μετάφρασης και δημοσίευσης του συγκεκριμένου τροτσκιστικού κειμένου για την «Τρανς Απελευθέρωση» έγινε μετά από πολύ σκέψη. Ως αναρχικοί είναι δεδομένο ότι έχουμε διαφωνίες με κάποιες από τις πολιτικές απόψεις που θα συναντήσει εδώ ο αναγνώστης. Ωστόσο, το συγκεκριμένο εκτεταμένο δοκίμιο αποτελεί σημαντική μαρξιστική συνεισφορά στον διάλογο για την απελευθέρωση των τρανς ατόμων. Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια έχουν ξεσπάσει έντονες διαφωνίες, συγκρούσεις και διασπάσεις σχετικά με ζητήματα που φέρνει στην επιφάνεια το κείμενο και στους χώρους της αριστεράς αλλά και στο πεδίο των φεμινιστικών κινημάτων. Υπό αυτή την λογική η κριτική σκέψη, η συνεκπαίδευση και ο αναστοχασμός είναι πιο γόνιμες στάσεις από την αποσιώπηση, τις καταγγελίες και την συκοφαντία.

Το κείμενο αναδεικνύει με σαφήνεια την αναγκαιότητα να συνδεθεί η απελευθέρωση των τρανς με τον ευρύτερο αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, αποσαφηνίζοντας ότι η κοινωνική αποδοχή των τρανς και η δυνατότητα φυλομετάβασης δεν είναι απλώς ζήτημα ιδεολογίας, επιλογής ή ατομικής βούλησης, αλλά συνδέεται με τις κοινωνικές και υλικές σχέσεις που αναπαράγουν τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές ανισότητες. Επιπλέον, αναγνωρίζει την ανάγκη υπεράσπισης των υλικών συνθηκών διαβίωσης και εργασίας των τρανς γυναικών και ανδρών, την πάλη για δωρεάν δημόσια υγεία και εκπαίδευση, κοινωνική πρόνοια, και έμπρακτη ένωση των τρανς αγώνων με τα φεμινιστικά κινήματα και τους αγώνες της εργατικής τάξης – όλα στοιχεία που η αναρχική προσέγγιση θεωρεί καθοριστικά για την κοινωνική απελευθέρωση.

Ωστόσο, από αναρχική σκοπιά δεν μπορούμε να ταυτιστούμε με την τροτσκιστική θέση για τον ρόλο του εργατικού επαναστατικού κόμματος ως κεντρικό φορέα των αγώνων ενάντια στην καταπίεση. Οι αναρχικές θεωρίες και πρακτικές απορρίπτουν κάθε συγκεντρωτική οργάνωση της εξουσίας είτε στα πλαίσια ενός σοσιαλιστικού κράτους είτε σε μια ενιαία «επαναστατική οργάνωση», υποστηρίζοντας ότι η απελευθέρωση οικοδομείται οριζόντια και εξισωτικά, μέσα από άμεσες, αδιαμεσολάβητες και αυτοοργανωμένες διαδικασίες.

Οι αγώνες ενάντια σε κάθε εξουσία και κάθε μορφή κυριαρχίας και αυταρχισμού, οι αγώνες για ελευθερία, ισότητα και αξιοπρέπεια όλων των καταπιεσμένων είναι αδιαχώριστοι και ισότιμοι, χωρίς προσδοκία ότι η απελευθέρωση θα καθοριστεί ή θα υπαγορευτεί a priori από οποιαδήποτε κομματική πρωτοπορία ή «κεντρική» πολιτική οργάνωση.

Η πολιτική καθοδήγηση ή η ταξική θέση δεν συνεπάγονται απαραίτητα ταξική συνείδηση, ούτε οδηγούν αυτόματα στην συμμετοχή και πυροδότηση κοινωνικών αγώνων. Η σύγκρουση των συμφερόντων μας με τα συμφέροντα των καταπιεστών μας, συχνά οδηγεί σε εθελοδουλία, υποταγή, ατομισμό και ιδιώτευση. Η κοινωνική επανάσταση δεν αφορά μόνο την εργασία και την οργάνωση της παραγωγής, αφορά εξίσου όλες τις σχέσεις κυριαρχίας, ανισότητας και ελέγχου, αφορά όλες τις πλευρές της ανθρώπινης ζωής και της κοινωνικής συνύπαρξης. 

Με αυτά κατά νου, θεωρώ ότι το κείμενο είναι μια σημαντική θεωρητική κατάθεση, ένα χρήσιμο εργαλείο για την ανάπτυξη μιας επαναστατικής στρατηγικής υπέρ της απελευθέρωσης των τρανς γυναικών και ανδρών, εφόσον αξιοποιηθεί με κριτικό πνεύμα σαν εργαλείο ανοιχτού διαλόγου και συνδυαστεί με οριζόντιες πρακτικές αγώνα και κοινωνικές δομές αυτοοργάνωσης, αμοιβαίας φροντίδας και αλληλοβοήθειας.

Μετάφραση / Εισαγωγή: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Τρανς Απελευθέρωση – Η προδοσία των Φιλελεύθερων και οι Μαρξιστικές απαντήσεις

Με την επιστροφή του στην εξουσία, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχασε χρόνο για να εξαπολύσει έναν καταιγισμό μέτρων ενάντια στις τρανς. Αυτό κλιμακώνει μια τάση που παρατηρείται σε όλο τον κόσμο. Αντιδραστικοί κάθε απόχρωσης επισημαίνουν τα εξαιρετικά περιορισμένα και κατεκτημένα με αγώνες δεκαετιών δικαιώματα των τρανς ανθρώπων ως απόδειξη του ηθικού και κοινωνικού εκφυλισμού της Δύσης. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ομάδα, τα τρανς άτομα έχουν νιώσει τη δεξιά στροφή των πολιτικών τάσεων. Κόμματα και δημόσια πρόσωπα που μέχρι πρόσφατα είχαν μια φιλελεύθερη στάση στο ζήτημα των τρανς, προσπαθούν τώρα μανιωδώς να αποστασιοποιηθούν. Ξεκίνησαν αποφεύγοντας το ζήτημα. Αλλά πολύ γρήγορα, οι φιλελεύθεροι του χθες ενώνονται με τη χορωδία της αντίδρασης, κατανοώντας ότι οι καριέρες τους στο κατεστημένο εξαρτώνται από αυτό.

Γιατί το τρανς κίνημα αποτελεί βασικό στόχο για την αντίδραση; Ενώ το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα βιώνει τη μεταστροφή της κοινής γνώμης, γενικά αδυνατεί να εξηγήσει τους λόγους αυτής της αλλαγής. Ως αποτέλεσμα, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει μια συνεκτική προοπτική για το πώς να αντιπαλέψει κανείς αυτό το εχθρικό περιβάλλον. Το τρανς κίνημα βρίσκεται ολοένα και πιο απομονωμένο και πολιτικά αποπροσανατολισμένο, αβέβαιο για το τι πρέπει να κάνει ή ποιον να εμπιστευθεί.

Το μαρξιστικό κίνημα μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να καλύψει αυτό το κενό. Πολλοί αυτοαποκαλούμενοι Μαρξιστές υιοθετούν ανοιχτά αντιδραστικές, αντι-τρανς θέσεις, χρησιμοποιώντας αναλυτικές μεθόδους πιο συγγενείς με εκείνες της Καθολικής Εκκλησίας παρά με οποιονδήποτε σοβαρό μαρξιστή θεωρητικό. Πολλά μαρξιστικά κόμματα απλώς σιωπούν πάνω στο ζήτημα. Εκείνα που δεν σιωπούν και έχουν καταδικάσει τις επιθέσεις ενάντια στα τρανς άτομα δεν έχουν συνεισφέρει σοβαρές απαντήσεις ή προοπτικές. Γενικά, απλώς προσθέτουν στοιχεία μαρξιστικής φρασεολογίας και ανάλυσης πάνω σε ένα θεμελιωδώς φιλελεύθερο πρόγραμμα.

Το παρόν άρθρο αποτελεί μια συμβολή προς την κάλυψη αυτού του κενού. Καταρχάς, παρέχει μια υλιστική εξήγηση για τους τρέχοντες πολιτισμικούς πολέμους, εξηγώντας γιατί λαμβάνουν χώρα τώρα και γιατί δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με φιλελεύθερα, ρεφορμιστικά μέσα. Δεύτερον, συνεισφέρει μια βασική μαρξιστική κατανόηση του τρανς ζητήματος, αντιπαραθέτοντάς την τόσο στον αντιδραστικό εμπειρισμό του αντι-τρανς λόγου όσο και στον φιλελεύθερο ιδεαλισμό του κυρίαρχου κινήματος για την υποστήριξη των τρανς. Από αυτούς τους δύο πυλώνες θα αρχίσουμε να οικοδομούμε τον σκελετό ενός εργατικού προγράμματος για την απελευθέρωση των τρανς, εφαρμοσμένου στο πλαίσιο της αυξανόμενης συντηρητικής αντίδρασης και της φιλελεύθερης προδοσίας.

Μέρος Πρώτο: Ο Σταδιακός Μετασχηματισμός και οι Τάσεις της Ιστορίας

Τις τελευταίες δεκαετίες, η κυρίαρχη άποψη στο LGBTQ+  κίνημα ήταν ότι η ιστορία έχει τις ανόδους και τις καθόδους της αλλά, σύμφωνα με τα λόγια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ «το τόξο του ηθικού σύμπαντος είναι μακρύ, αλλά γέρνει προς τη δικαιοσύνη». Οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες αντιμετώπισαν έντονες περιόδους ηθικού πανικού τη δεκαετία του 1950 και στα τέλη της δεκαετίας του 1970, αλλά τελικά η στάση της κοινωνίας και οι πολιτικές αποφάσεις φιλελευθεροποιήθηκαν. Τώρα, σε πολλές κοινωνίες αυτά τα άτομα αποτελούν μέρος του κυρίαρχου ρεύματος και γίνονται αποδεκτά σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Η ιδέα ήταν – και για ορισμένους εξακολουθεί να είναι – ότι το ίδιο θα συμβεί για τις τρανς γυναίκες και τρανς άνδρες: παρά την τρέχουσα οπισθοδρόμηση, αργά ή γρήγορα τα πράγματα θα διορθωθούν.

Ήδη αυτό το ρεφρέν ακούγεται άνευ νοήματος σε πολλές τρανς, οι οποίες  στρέφονται προς τα αριστερά αναζητώντας πιο ριζοσπαστικές απαντήσεις. Ακόμη και η φιλελεύθερη- αριστερή συγγραφέας Shon Faye γράφει στο ενημερωτικό βιβλίο της The Transgender Issue (Allen Lane, 2021) ότι «δεν μπορεί να υπάρξει τρανς απελευθέρωση υπό τον καπιταλισμό». Ωστόσο, αυτή η αυξημένη ριζοσπαστικότητα δεν οδηγεί απαραίτητα σε επαναστατικά συμπεράσματα. Για παράδειγμα, η Faye γράφει επίσης ότι «η μόνη ελπίδα που έχουν τα τρανς άτομα για την επίτευξη ωφέλιμων πολιτικών αλλαγών που θα θεσπιστούν στο Κοινοβούλιο είναι μέσω εσωτερικού λόμπινγκ και, τελικά, της εκλογής του Εργατικού Κόμματος». Αυτό δείχνει ότι κάποιος μπορεί γενικά να πιστεύει ότι ο καπιταλισμός είναι ασύμβατος με τα τρανς δικαιώματα, αλλά να εξακολουθεί να θεωρεί τη σταδιακή κοινωνική μεταρρύθμιση ως οδό προς τα εμπρός και όχι την επανάσταση.

Επομένως, δεν αρκεί οι Μαρξιστές να δηλώνουν την κοινοτοπία ότι η απελευθέρωση, για παράδειγμα, των τρανς ή των cis γυναικών είναι ασύμβατη με τον καπιταλισμό. Είναι αναγκαίο να δείξουν γιατί οι επαναστατικές μέθοδοι της εργατικής τάξης είναι απαραίτητες για την επίτευξη της απελευθέρωσης, σε αντίθεση με τα φιλελεύθερα μεταρρυθμιστικά μέσα. Για να το κάνουμε αυτό πρέπει να αντιμετωπίσουμε την βασική αυταπάτη ότι η πρόοδος για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα ήταν δυνατή στο παρελθόν και θα είναι σίγουρα δυνατή ξανά στο μέλλον. Θα το κάνουμε δείχνοντας τις συγκεκριμένες συνθήκες που έκαναν αυτές τις μεταρρυθμίσεις δυνατές εξαρχής, πώς αυτές οι συνθήκες εξαφανίζονται με ταχύ ρυθμό και γιατί είναι αυτοκτονικό να πιστεύουμε ότι θα επιστρέψουν.

Από την Συντηρητική Αντίδραση στον Φιλελευθερισμό

Για να κατανοήσουμε πώς η κατάσταση των σεξουαλικά καταπιεσμένων ομάδων εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου, είναι απαραίτητο να πάμε πέρα από τις ιδέες και τις στάσεις που υπάρχουν στα μυαλά των ατόμων. Ο Μαρξ εξέφρασε κάποτε την διάσημη θέση ότι «οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες: δηλαδή, η τάξη που είναι η κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας είναι ταυτόχρονα και η κυρίαρχη πνευματική της δύναμη» («Θέσεις για τον Φόιερμπαχ», 1845). Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η αμερικανική καπιταλιστική τάξη είναι η τάξη που κυριάρχησε στον κόσμο οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά. Εξαιτίας αυτού, οι κυρίαρχες ιδέες για τη σεξουαλικότητα εξελίχθηκαν παράλληλα με τα συμφέροντα και τους στόχους του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Την εποχή έντασης του Ψυχρού Πολέμου, όταν η καπιταλιστική κυριαρχία απειλούνταν, η προτεραιότητα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού ήταν να διασφαλίσει την εσωτερική σταθερότητα απέναντι σε έναν εξωτερικό εχθρό. Δεν είναι τυχαίο ότι το «Lavender Scare» στη δεκαετία του 1950 — ο ηθικός πανικός για τους γκέι στην κυβέρνηση των ΗΠΑ — ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με τις αντι-κομμουνιστικές διώξεις του ΜακΚάρθι. Ούτε είναι σύμπτωση ότι η σταυροφορία της Anita Bryant ενάντια στην ομοφυλοφιλία στα τέλη της δεκαετίας του 1970 συνέπεσε με την ανάγκη των ΗΠΑ να ανακάμψουν από τις πολιτικές και στρατιωτικές ήττες που υπέστησαν τη δεκαετία του ’60 και του ’70.

Κατά κανόνα, δεν υπάρχει πιο ισχυρό όπλο για να συντρίψει κανείς την αριστερά και να ενώσει μια χώρα σε αντιδραστικούς σκοπούς από το να βασιστεί στις πιο συντηρητικές κοινωνικές προκαταλήψεις σχετικά με τη σεξουαλικότητα και την οικογένεια. Πολλοί μαχητικοί εργάτες-ακτιβιστές, έτοιμοι να υποστούν ξυλοδαρμούς και φυλάκιση για τις πεποιθήσεις τους, καταρρέουν με την παραμικρή υπόνοια ότι συνδέονται με σεξουαλικές «παρεκκλίσεις». Οι άρχουσες τάξεις των ΗΠΑ έχουν μακρά ιστορία χρήσης ηθικών πανικών γύρω από τη σεξουαλική παρέκκλιση ως εργαλείο κοινωνικού ελέγχου.

Παρόλα αυτά, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, οι ΗΠΑ δεν είχαν πλέον έναν ισχυρό εξωτερικό εχθρό για να κινητοποιηθούν εναντίον του. Αντιθέτως, στόχος τους ήταν να επεκτείνουν την οικονομική και κοινωνική επιρροή τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σε αυτό το πλαίσιο, οι οικουμενικές αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν τα τέλεια ιδεολογικά εργαλεία για να δικαιολογήσουν την αμερικανική παρέμβαση και κυριαρχία. Επιπλέον, με την ταξική πάλη σε ύφεση και χωρίς σοβαρούς γεωπολιτικούς αντιπάλους, η αμερικανική άρχουσα τάξη μπορούσε να επιτρέψει πιο χαλαρούς κοινωνικούς κανόνες στο εσωτερικό και να απελευθερώσει τα άγρια και κερδοφόρα πνεύματα του καταναλωτικού ατομικισμού.

Ωστόσο, παρά όλους τους λόγους περί διαφωτισμού και ελευθερίας τη δεκαετία του 1990, η φιλελευθεροποίηση της ομοφυλοφιλίας, και ειδικότερα το δικαίωμα στον γάμο, εξακολουθούσε να θεωρείται ταμπού από το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κατεστημένου των ΗΠΑ. Μόνο μετά την οικονομική κρίση του 2008, όταν πρόεδρος ήταν ο Ομπάμα, νομιμοποιήθηκε ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Τότε η άρχουσα τάξη χρειαζόταν να υποβιβάσει τις συνθήκες της εργατικής τάξης ενώ διατηρούσε την κοινωνική ειρήνη μέσω ενός αρώματος προοδευτισμού. Οι μεταρρυθμίσεις σε κοινωνικά ζητήματα όπως ο γάμος ήταν ιδανικές, αφού δεν κόστιζαν τίποτα οικονομικά και ήταν φυσικές προεκτάσεις των φιλελεύθερων αρχών της ανεκτικότητας και της ελεύθερης ατομικής επιλογής. Παραδόξως, ήταν μόνο εξαιτίας της κυριολεκτικής χρεοκοπίας της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης που η καπιταλιστική τάξη μπόρεσε να προχωρήσει τόσο πολύ προς τη σεξουαλική φιλελευθεροποίηση.

Παρόμοιες μεταρρυθμίσεις έγιναν σε όλο τον δυτικό κόσμο κατά την ίδια περίοδο, για παράδειγμα στη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Βρετανία. Καθώς ο οικονομικός στυλοβάτης της δυτικής κυριαρχίας διαβρωνόταν και οι ιμπεριαλιστικές άρχουσες τάξεις επιτίθονταν στις υλικές συνθήκες διαβίωσης, αυτές βασίζονταν όλο και περισσότερο στις φιλελεύθερες ιδέες για να αντισταθμίσουν την παρακμάζουσα ισχύ τους. Γι’ αυτό ο υποστηρικτικός λόγος προς τα LGBTQ+ άτομα έγινε κυρίαρχος στην πολιτισμική και πολιτική σφαίρα των περισσότερων δυτικών χωρών: τηλεοπτικές σειρές είχαν γκέι πρωταγωνιστές και έγινε κανόνας για εταιρείες, πολιτικούς και αστυνομικούς να παρελαύνουν στα Pride φεστιβάλ. Πέρα από το ότι παρείχε ένα υποκριτικό επίχρισμα προοδευτικότητας, μια τέτοια φιλελεύθερη στάση προσέφερε και ένα βολικό ρόπαλο για να χτυπηθούν εργάτες, μετανάστες και χώρες του Τρίτου Κόσμου· κάθε μορφή αντίστασης στο φιλελεύθερο status quo μπορούσε εύκολα να αντιμετωπιστεί με κατηγορίες περί οπισθοδρόμησης και σωβινισμού.

Έτσι, ενώ η κοινωνική φιλελευθεροποίηση είναι ασφαλώς προοδευτική, οι υποκείμενοι οικονομικοί λόγοι για τους οποίους συνέβη στις αρχές του 21ου αιώνα ριζώνουν σε οπισθοδρομικές οικονομικές συνθήκες και αντιδραστικά ταξικά συμφέροντα. Αυτό δεν αναιρεί τους μακρούς και επίπονους αγώνες που έδωσαν γενιές ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβιστών. Αντίθετα, εξηγεί γιατί κατάφεραν να επιτύχουν στον βαθμό που το έκαναν και γιατί το κίνημα έγινε λιγότερο ριζοσπαστικό και ολοένα πιο συμβατό με τον εταιρικό καπιταλισμό.

Το Ζήτημα των Τρανς και η Παρακμή της Ηγεμονίας των ΗΠΑ

Συνολικά, οι συνθήκες για τις τρανς γυναίκες και τους τρανς άνδρες ακολούθησαν την ίδια γενική πορεία όπως για τους γκέι και τις λεσβίες, αλλά με μια σημαντική καθυστέρηση. Τα τρανς δικαιώματα και η δημόσια επίγνωση του ζητήματος μόλις άρχιζαν να κάνουν τα πρώτα βήματα προς το mainstream τη στιγμή που η δεξιά λαϊκιστική αντίδραση άρχισε να αποκτά νέα δυναμική. Το 2014 το περιοδικό Time παρουσίασε στο εξώφυλλό του τη τρανς ηθοποιό Laverne Cox με τον τίτλο «Το σημείο καμπής για τα τρανς άτομα— το επόμενο σύνορο των πολιτικών δικαιωμάτων της Αμερικής». Ένα χρόνο αργότερα, ο Donald Trump ανακοίνωσε την πρώτη του υποψηφιότητα για την προεδρία.

Όπως αποδείχθηκε, το τρανς ζήτημα δεν ήταν απλώς το επόμενο σύνορο του αμερικανικού φιλελευθερισμού, αλλά στην πραγματικότητα το τελευταίο του σύνορο. Ήταν το ύστατο σημείο που μπορούσε να σπρώξει τη σεξουαλική απελευθέρωση πριν συναντήσει ένα αξεπέραστο όριο. Οι φιλελεύθεροι είχαν προχωρήσει τόσο μακριά στα ΛΟΑΤΚΙ+ ζητήματα και σε άλλα κοινωνικά θέματα προκειμένου να αντισταθμίσουν τη φθίνουσα κοινωνική τους επιρροή. Αλλά όσο εκείνοι πήγαιναν ολοένα και πιο πέρα, η αντίδραση στον φιλελευθερισμό γινόταν όλο και πιο ισχυρή. Οι συντηρητικές κοινωνικές δυνάμεις αντιλαμβάνονται αυτήν την αυξανόμενη αδυναμία και χρησιμοποιούν το τρανς ζήτημα ως πολιτικό πολιορκητικό κριό ενάντια στο φιλελεύθερο κατεστημένο των προηγούμενων δεκαετιών.

Από τη μία πλευρά, το τρανς ζήτημα ενσαρκώνει τα όρια του φιλελεύθερου ρεφορμισμού πάνω στα ζητήματα της σεξουαλικότητας. Η έννοια της ελεύθερης επιλογής και της ανοχής προσκρούει στα οικονομικά και κοινωνικά όρια του καπιταλισμού. Η έλλειψη υλικών πόρων και τα εμπεδωμένα συντηρητικά συμφέροντα καθιστούν τελικά αδύνατη την υπέρβαση μιας κοινωνικής οργάνωσης που βασίζεται στην μονογαμική ετεροφυλοφιλική οικογένεια— ένα ζήτημα που θα εξετάσουμε πιο αναλυτικά παρακάτω.

Αλλά την ίδια στιγμή, το τρανς ζήτημα σήμερα ενσαρκώνει επίσης τα όρια της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης που οι Ηνωμένες Πολιτείες οικοδόμησαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου οι οικονομικοί και κοινωνικοί πυλώνες αυτής της τάξης συγκρούονται με τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης που τους δημιούργησε. Όλο και περισσότερο, ο φιλελευθερισμός έχει γίνει ένα περιττό εμπόδιο στην προσπάθεια να αποκατασταθεί η κυρίαρχη θέση των ΗΠΑ στον κόσμο. Αν το τρανς ζήτημα αποτελεί τέτοιο σημείο ανάφλεξης στους πολιτισμικούς πολέμους, είναι επειδή βρίσκεται στο όριο ανάμεσα στη φιλελεύθερη τάξη της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας και την αναδυόμενη τάξη της συντηρητικής αντίδρασης που γεννιέται από την παρακμή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Όσον αφορά τα ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης, ο φιλελευθερισμός έχει πλέον μετατραπεί στο σύμβολο όλων των πραγμάτων που απεχθάνονται οι εργάτες στο κατεστημένο. Για δεκαετίες τους έλεγαν να καταπίνουν τις οικονομικές επιθέσεις και την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού στο όνομα κενών ιδανικών. Τώρα είναι εύκολο για τη δεξιά να εκμεταλλευτεί αυτή τη δυσαρέσκεια για να καλλιεργήσει μια γενικευμένη κοινωνική οπισθοδρόμηση. Οι άμεσοι στόχοι είναι οι μειονότητες, αλλά ο πραγματικός σκοπός είναι να τεθεί ο δυτικός ιμπεριαλισμός σε μια πιο επιθετική πορεία ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης στο εσωτερικό και στους ανταγωνιστές στο εξωτερικό. Με δεδομένο ότι τόσο η άρχουσα τάξη όσο και η εργατική τάξη απομακρύνονται από το καθεστώς των προηγούμενων δεκαετιών, η κοινωνική συνθήκη που επέτρεψε περιορισμένες μεταρρυθμίσεις για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα εισέρχεται σε μια τελική κρίση. Αυτός είναι ο βασικός παράγοντας πίσω από τη λυσσαλέα σύγκρουση γύρω από το τρανς ζήτημα.

Η μόνη προοπτική για ουσιαστικά κέρδη για τις γυναίκες και τις σεξουαλικές μειονότητες θα ήταν μέσω μιας ανανεωμένης και διαρκούς περιόδου παγκόσμιας οικονομικής ευημερίας. Ωστόσο, αυτό αποκλείεται πλήρως, δεδομένου ότι οι Αμερικανοί καπιταλιστές είναι αποφασισμένοι να διατηρήσουν τον έλεγχο πάνω στον κόσμο και μπορούν να το κάνουν μόνο αυξάνοντας τον εθνικό ανταγωνισμό και γενικά υποβαθμίζοντας το βιοτικό επίπεδο (βλ. «The Breakdown of U.S. Hegemony & the Struggle for Workers Power», Spartacist No. 68, September 2023). Τελικά, είναι οι οικονομικές πραγματικότητες ενός κόσμου που κυβερνάται από τον ιμπεριαλισμό που αποκλείουν σοβαρά κέρδη για οποιαδήποτε καταπιεσμένη ομάδα, πόσο μάλλον μια βαθμιαία και ρεφορμιστική πορεία για την απελευθέρωση των τρανς.

Μέρος Δεύτερο: Ξεδιαλύνοντας το Φύλο

Η Σύγκρουση πίσω από τους Πολέμους των Φύλων**

Μεγάλο μέρος της συζήτησης που αφορά το ζήτημα των τρανς περιστρέφεται γύρω από ορισμούς. Πριν καταδυθούμε σε αυτά τα ταραγμένα νερά, είναι σημαντικό να εξετάσουμε τα πολιτικά ζητήματα που βρίσκονται πίσω από τις μάχες για το κοινωνικό φύλο, το βιολογικό φύλο και τη βιολογία. Μεγάλο μέρος της σχετικής βιβλιογραφίας ξεκινά με ορισμούς ως βάση για την ανάπτυξη μιας συγκεκριμένης πολιτικής οπτικής. Αν και αυτό φαίνεται λογικό εκ πρώτης όψεως, στην πραγματικότητα καλύπτει τη συζήτηση με μια ψευδή αίσθηση αντικειμενικότητας. Πίσω από τη σύγκρουση των ορισμών βρίσκεται μια σύγκρουση συμφερόντων. Έτσι, πριν παρουσιάσουμε τις δικές μας απαντήσεις και ορισμούς, θα εντοπίσουμε τους πολιτικούς στόχους του τρανς και του αντι-τρανς κινήματος, καθώς και τη δική μας κομμουνιστική κοσμοθεωρία.

Όπως υποδηλώνουν οι λέξεις «τρανσέξουαλ» και «τρανσφοβικό», τα τρανς άτομα είναι άτομα που επιθυμούν να αναγνωρίζονται κοινωνικά ως ένα φύλο διαφορετικό από εκείνο στο οποίο είχαν έως τώρα κοινωνικοποιηθεί. Ως εκ τούτου, το τρανς κίνημα ως πολιτικό κίνημα επιδιώκει να καταστήσει δυνατές και κοινωνικά αποδεκτές τέτοιες μεταβάσεις για τα άτομα. Ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύει τον κόσμο και τα επιχειρήματα που αναπτύσσει προκύπτουν όλα από αυτόν τον πολιτικό στόχο.

Όσοι αποτελούν το αντι-τρανς κίνημα —είτε πρόκειται για TERFs (ριζοσπάστριες φεμινίστριες που αποκλείουν τις τρανς), είτε θρησκευόμενες ομάδες, είτε αρσενικούς σωβινιστές, είτε ακόμη και ψευδο-μαρξιστές— αν και διαφέρουν μεταξύ τους, ενώνονται στη μάχη ενάντια στην κοινωνική αποδοχή των τρανς ατόμων. Φυσικά, αυτές οι διαφορετικές κατευθύνσεις έχουν διακριτά και συχνά αντιθετικά συμφέροντα. Ωστόσο, συγκλίνουν στην επιθυμία να καταστήσουν πιο δύσκολη ή αδύνατη την κοινωνική αποδοχή των τρανς ατόμων ως το φύλο με το οποίο τα ίδια τα άτομα ταυτίζονται. Οι διάφορες θεωρίες και τα επιχειρήματα που αναπτύσσουν αποσκοπούν όλα στην επίτευξη αυτού του πολιτικού σκοπού.

Όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε, ακόμη και αν μεγάλο μέρος της αντιπαράθεσης γύρω από το τρανς ζήτημα εστιάζει στο βιολογικό φύλο έναντι του κοινωνικού φύλου, στον ορισμό της γυναικείας ταυτότητας κ.ο.κ., αυτό δεν αποτελεί την ουσία του ζητήματος. Το ζήτημα είναι απλώς αν είναι κοινωνικά επιθυμητό και επιτρεπτό τα άτομα να μπορούν να μεταβαίνουν από το ένα φύλο στο άλλο. Όλες οι δημόσιες συγκρούσεις που αφορούν τις έννοιες περιστρέφονται στην πραγματικότητα γύρω από αυτό το θεμελιώδες ερώτημα.

Ως κομμουνιστές, ο πολιτικός μας στόχος είναι να επιτύχουμε μια πλήρως εξισωτική κοινωνία αφθονίας, απαλλαγμένη από τάξεις και κάθε άλλη μορφή καταπίεσης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προκαλούνται από τον έμφυλο καταμερισμό της κοινωνίας. Έτσι, οι στόχοι μας είναι συμβατοί και αλληλεπικαλύπτονται με αυτούς του τρανς κινήματος. Υποστηρίζουμε ξεκάθαρα ότι ναι, τα άτομα θα πρέπει να επιτρέπεται να μεταβαίνουν σε άλλο φύλο και γενικά να κάνουν ό,τι επιθυμούν με το σώμα τους. Υποστηρίζουμε επίσης ότι η κοινωνία θα πρέπει να διευκολύνει αυτή τη διαδικασία μετάβασης. Αλλά πέρα από αυτό, πιστεύουμε ότι ο αγώνας για σεξουαλική απελευθέρωση —συμπεριλαμβανομένης της τρανς απελευθέρωσης— αποτελεί υπόθεση που όχι μόνο συμβαδίζει με τον αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα των καθημερινών της αγώνων στη σημερινή κοινωνία. Με άλλα λόγια, το καθήκον δεν είναι να περιμένουμε το κομμουνιστικό μέλλον, αλλά να αγωνιστούμε σήμερα για την προώθηση αυτού του σκοπού.

Εκεί που διαφοροποιούμαστε ως κομμουνιστές είναι στο ότι αντιλαμβανόμαστε τον αγώνα για την τρανς απελευθέρωση ως μέρος ενός ευρύτερου αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης. Καθοριστικά, διαφοροποιούμαστε επίσης από το τρανς κίνημα στα μέσα και στις μεθόδους μέσω των οποίων επιδιώκουμε την επίτευξη των πολιτικών μας στόχων. Στον αγώνα μας, καθοδηγούμαστε από τη διδασκαλία του επιστημονικού σοσιαλισμού, γνωστή και ως Μαρξισμός.

Βιολογία και Κοινωνία

Μεγάλο μέρος του λόγου ενάντια στην κοινωνική αποδοχή και ένταξη των τρανς ατόμων περιστρέφεται γύρω από τη βιολογία. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη βιολογική διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών και ότι το να υποστηρίζει κανείς πως μια τρανς γυναίκα είναι γυναίκα συνιστά απόρριψη της βασικής επιστήμης. Αυτό οδηγεί στην ερώτηση που πάντα θέτουν κακόβουλοι παρουσιαστές talk show ή προκλητικοί YouTubers: «Τι είναι γυναίκα;» Οποιαδήποτε απάντηση που δεν βασίζεται στην επαναβεβαίωση της ουσιαστικής βιολογικής διαφοράς μεταξύ ανδρών και γυναικών χλευάζεται και απορρίπτεται.

Αν και είναι αναμφισβήτητο ότι υπάρχουν θεμελιώδεις και ποιοτικές βιολογικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, αυτές μάς λένε ελάχιστα για το τι σημαίνει να είναι κανείς άνδρας ή γυναίκα σε μια δεδομένη κοινωνία. Είναι απλώς ψευδές να πιστεύει κανείς ότι οι κοινωνικές σχέσεις καθορίζονται από τη βιολογία. Στην πραγματικότητα, η ίδια η ανθρώπινη εξέλιξη διαψεύδει αυτόν τον μύθο και δείχνει μια διαρκή αλληλεπίδραση μεταξύ της ανάπτυξης του πολιτισμού και της τεχνικής και των αλλαγών στη φυσική ανατομία. Για παράδειγμα, η ανάπτυξη της γλώσσας και η χρήση εργαλείων οδήγησαν σε βάθος χρόνου στη διόγκωση του ανθρώπινου εγκεφάλου, δηλαδή ο πολιτισμός άλλαξε τη βιολογία. Αυτό δείχνει ότι η βιολογία δεν αποτελεί τον αποφασιστικό παράγοντα για την κατανόηση των ανθρώπινων κοινωνικών σχέσεων.

Με τον ίδιο τρόπο, οι βιολογικές διαφορές μεταξύ των φύλων, ούτε είναι ανεξάρτητες από τις κοινωνικές σχέσεις, ούτε υπαγορεύουν τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών. Η ικανότητα ένας άνθρωπος να κυοφορεί έχει σημασία σε όλους τους πολιτισμούς, αλλά το τι σημαίνει συγκεκριμένα να είναι κάποια «γυναίκα» αλλάζει δραστικά μεταξύ πολιτισμών και εποχών. Η επαναβεβαίωση των βιολογικών χαρακτηριστικών ενός ανθρώπου θηλυκού φύλου δεν λέει τίποτα για το τι σημαίνει κάποια να είναι γυναίκα σε μια σύγχρονη δυτική κοινωνία ή γυναίκα σε ένα παραδοσιακό χωριό στην Υποσαχάρια Αφρική. Γι’ αυτό είναι παραπλανητικό και αντιπαραγωγικό στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες να εστιάζουμε τη συζήτηση για το τρανς ζήτημα στις ανατομικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Η δόλια ερώτηση «τι είναι γυναίκα;» επιχειρεί να συγχωνεύσει τη βιολογική και την κοινωνική σημασία του να είναι κανείς γυναίκα. Για να απαντήσει κανείς, πρέπει να ξεμπλέξει τα δύο ζητήματα. Μερικές φορές οι δημαγωγοί καθιστούν αυτό αδύνατο. Όμως πολύ συχνά είναι και οι ίδιες οι φιλικές προς τα τρανς άτομα φωνές που συμβάλλουν στη σύγχυση του ζητήματος.

Φάσμα και Διχοτομία

Σε απάντηση προς την κοινωνία γενικότερα και τους αντι-τρανς ιδεολόγους που επιμένουν στο γεγονός ότι υπάρχουν θεμελιώδεις βιολογικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, πολλοί τρανς διανοούμενοι έχουν εσφαλμένα επιτεθεί στην ίδια την ιδέα ότι υπάρχει μια διχοτομία μεταξύ της ανδρικής και γυναικείας βιολογίας. Οι περισσότεροι δεν αρνούνται ότι υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, αλλά επιμένουν ότι αυτές οι διαφορές δεν είναι μονοδιάστατες αλλά βρίσκονται σε ένα φάσμα και ότι το δυαδικό φύλο αποτελεί καθαρή επινόηση. Για να στηρίξουν αυτό το επιχείρημα, επισημαίνουν τον μεγάλο βαθμό ποικιλίας στα σωματικά χαρακτηριστικά του κάθε φύλου και το γεγονός ότι ορισμένα ίντερσεξ άτομα δεν είναι δυνατό να προσδιοριστούν με τρόπο αδιαμφισβήτητο ως βιολογικώς αρσενικά ή θηλυκά.

Στην εξέγερσή του απέναντι στις άκαμπτες κοινωνικές κατηγορίες, ο τρανς ακαδημαϊκός Jack Halberstam φτάνει στο σημείο να επιτεθεί στην τάση να αποδίδονται «κατηγορίες» ουσιαστικά σε οτιδήποτε στον φυσικό κόσμο:

«Η μανία για τη θεϊκή λειτουργία της ονοματοδοσίας ξεκίνησε, όχι τυχαία, με την αποικιοκρατική εξερεύνηση. Όπως γνωρίζει όποιος έχει επισκεφθεί βοτανικούς ή ζωολογικούς κήπους, η συλλογή, ταξινόμηση και ανάλυση της χλωρίδας και της πανίδας του κόσμου πορεύτηκαν χέρι-χέρι με διάφορες μορφές αποικιακής επέκτασης και επιχείρησης.»
— Trans (University of California Press, 2018)

Αν και ασφαλώς είναι αληθές ότι η επιστήμη αναπτύχθηκε παράλληλα με τον καπιταλισμό και τα πολλά του εγκλήματα, το πρόβλημα δεν είναι η «ονοματοδοσία» και η «ταξινόμηση» ή η επιστήμη εν γένει. Απλώς δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει τον κόσμο, φυσικό ή κοινωνικό, χωρίς κατηγορίες και ονόματα. Και αν δεν μπορείς να κατανοήσεις τον κόσμο, δεν μπορείς να τον αλλάξεις.

 Κατά βάση, δεν είναι καθόλου αντιδραστικό να αναγνωρίζει κανείς ότι υπάρχουν πράγματι ένα σύνολο ποιοτικών βιολογικών διαφορών μεταξύ ανδρών και γυναικών —ή μεταξύ φυτών. Το να αποδεχτεί κανείς μια διχοτομία δεν υπονομεύει το γεγονός ότι υπάρχει μεγάλη ποικιλία εντός των κατηγοριών ή ότι υπάρχουν ορισμένες ιδιαίτερες περιπτώσεις που είναι δύσκολο να ταξινομηθούν. Τα πάντα στη φύση συνδυάζουν διακριτές κατηγορίες και μεταβατικές, ενδιάμεσες καταστάσεις.

Για παράδειγμα, η εξέλιξη των ειδών λαμβάνει χώρα μέσω μιας διαδικασίας κατά την οποία η συσσώρευση μικρών γενετικών διαφορών οδηγεί τελικά στην εμφάνιση ενός θεμελιωδώς διαφορετικού τύπου ζώου ή φυτού. Είναι γενικά αδύνατο να υποδειχθεί η ακριβής στιγμή κατά την οποία η ποσότητα μετατρέπεται σε ποιότητα. Όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι σε κάποιο σημείο καθίσταται σαφές πως έχει λάβει χώρα μια ποιοτική αλλαγή. Όπως μπορούμε να πούμε ότι η τίγρη και το λιοντάρι είναι δύο διαφορετικά είδη, μπορούμε να πούμε ότι ο άνδρας και η γυναίκα είναι δύο διαφορετικά βιολογικά φύλα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο λίγκας ή τα ίντερσεξ άτομα δεν υπάρχουν. Αλλά και τα δύο αποτελούν ακραίες παραλλαγές εντός μιας διχοτομίας.

Η ποικιλία και η αντίθεση συνυπάρχουν σε όλα. Το να αρνείσαι την ποικιλία σε αφήνει με μια άκαμπτη αντίληψη της πραγματικότητας, ανίκανη να παρατηρήσει την αλλαγή και τις αντιφάσεις. Το να αρνείσαι τις αντιθέσεις σε αφήνει με μια άμορφη αντίληψη της πραγματικότητας όπου όλα είναι σχετικά και υποκειμενικά.

Επιστρέφοντας στο τρανς ζήτημα, από τη μια, έχουμε τους αντι-τρανς ιδεολόγους που βλέπουν τον κόσμο μόνο μέσα από άκαμπτες βιολογικές κατηγορίες. Αυτό τους οδηγεί στο να απορρίπτουν ή να καταγγέλλουν ορισμένες αντιφατικές καταστάσεις, ιδίως εκείνες στις οποίες οι άνθρωποι δρουν συνειδητά για να αλλάξουν στοιχεία της φυσικής και χημικής τους ύπαρξης, ώστε να προσεγγίσουν τα βιολογικά χαρακτηριστικά ενός διαφορετικού φύλου. Από την άλλη, έχουμε πολλές τρανς ακτιβίστριες και τρανς ακτιβιστές που αρνούνται οποιαδήποτε ποιοτική διαφορά ανάμεσα στα φύλα, πράγμα που τους καθιστά ανίκανους να αντιμετωπίσουν με ευφυή τρόπο τις πραγματικότητες του φυσικού και κοινωνικού κόσμου.

Το τρανς κίνημα δεν έχει καμία ανάγκη να απορρίψει το δυαδικό φύλο για να προωθήσει τον σκοπό του. Το αντίθετο: μια καλύτερη επιστημονική κατανόηση των βιολογικών διαφορών μεταξύ ανδρών και γυναικών θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει κάποια ημέρα ακόμη και στην υπέρβαση των βιολογικών σεξουαλικών διαφορών συνολικά. Το εμπόδιο σε αυτήν την προοπτική και στην τρανς απελευθέρωση γενικότερα δεν βρίσκεται, ωστόσο, στους σημερινούς επιστημονικούς περιορισμούς αλλά στις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις.

Καπιταλισμός και Φύλο

Το πιο συνηθισμένο επιχείρημα όσων αντιδρούν στην απελευθέρωση των τρανς είναι ότι «ο άνδρας είναι άνδρας» και «η γυναίκα είναι γυναίκα», ότι όλοι γνωρίζουν πως αυτό είναι αλήθεια και ότι δεν μπορεί ένα άτομο να αλλάξει από το ένα στο άλλο. Για αυτούς, όποιος αμφισβητεί αυτά τα προφανή «γεγονότα» ζει σε έναν κόσμο φαντασίας. Με μια έννοια, το πιο βασικό αντεπιχείρημα σε αυτή τη συλλογιστική είναι ότι υπάρχουν πολλοί τρανς άνθρωποι που ζουν την καθημερινή τους ζωή χωρίς κανείς να αντιλαμβάνεται ή να ενδιαφέρεται ότι είναι τρανς. Στην πραγματικότητα, είναι σαφώς δυνατό να πραγματοποιηθεί κοινωνική μετάβαση από το ένα φύλο στο άλλο. Αυτό, φυσικά, δεν λύνει τη διαμάχη. Στο βάθος, το αντι- τρανς κίνημα πιστεύει ότι τέτοιες μεταβάσεις είναι επιζήμιες για την κοινωνία και ότι θα πρέπει είτε να σταματήσουν εντελώς είτε να περιοριστούν αυστηρά.

Αυτό θέτει τα ερωτήματα «Γιατί υπάρχει τόση αντίδραση και εναντίωση στη μετάβαση φύλου;» και «Γιατί το επιχείρημα ότι η μετάβαση είναι αδύνατη έχει τόσο μεγάλη απήχηση;» Για να απαντήσουμε, πρέπει να ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι οι ιδέες σχετικά με τους έμφυλους ρόλους, τη σεξουαλικότητα και τη μετάβαση φύλου δεν προκύπτουν απλώς στα μυαλά των ατόμων, αλλά αποτελούν αντανάκλαση της κοινωνίας όπως αυτή είναι σήμερα οργανωμένη.

Στο εξαιρετικό του βιβλίο Η Καταγωγή της Οικογένειας, της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους (1884), ο Φρίντριχ Ένγκελς εξηγεί πώς η καταπίεση των γυναικών, δηλαδή οι άνισες έμφυλες σχέσεις, ριζώνουν στην εμφάνιση της ταξικής κοινωνίας και την ανάπτυξη της πατριαρχικής οικογένειας. Από την εποχή της δουλείας έως τις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες, αυτή η μορφή οικογένειας υπήρξε η βασική μονάδα κοινωνικής οργάνωσης.

Κάθε σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία είναι οργανωμένη γύρω από μια νόρμα που συνίσταται σε ένα ετεροσεξουαλικό μονογαμικό ζευγάρι που ανατρέφει παιδιά στα οποία θα κληροδοτήσει την περιουσία του (εάν διαθέτει). Στον ιδιωτικό χώρο της οικογένειας, βασικά καθήκοντα όπως η ανατροφή των παιδιών, η εκπαίδευση, η φροντίδα και η οικιακή εργασία παρέχονται, κυρίως από γυναίκες. Αυτή η οικογενειακή δομή αποτελεί θεμελιώδη θεσμό του καπιταλισμού. Ταυτόχρονα, ο σύγχρονος καπιταλισμός υπονομεύει τα θεμέλια του θεσμού παρέχοντας στις γυναίκες έναν βαθμό οικονομικής ανεξαρτησίας, αποδυναμώνοντας τον ρόλο της εκκλησίας και αναπτύσσοντας την ατομικότητα. Όμως, ενώ η νόρμα μπορεί να υπονομευθεί, συχνά σε σημαντικό βαθμό, αυτό δεν μπορεί να προσφέρει τις κοινωνικές συνθήκες που είναι αναγκαίες για να αντικατασταθεί πλήρως ο κοινωνικός ρόλος που παίζει η οικογένεια.

Με πιο απλούς όρους, η οικογένεια μπορεί να αντικατασταθεί μόνο στον βαθμό που τα καθήκοντά της αναλαμβάνονται από την κοινωνία. Όση περισσότερη κοινωνικοποιημένη υγεία και εκπαίδευση υπάρχει, τόσο λιγότερο αυτά τα βάρη πέφτουν στην οικογένεια. Όσο περισσότερο τα άτομα είναι ελεύθερα από τον οικονομικό ανταγωνισμό και την ανάγκη, τόσο περισσότερο θα είναι ελεύθερα να συσχετίζονται και να ζουν με όποιον θέλουν και με όποιον τρόπο το θέλουν. Η ιδιαιτερότητα του ζητήματος, φυσικά, είναι ότι ο καπιταλισμός εν δυνάμει, σε πολύ βασικό, αμφισβητούμενο και πρωταρχικό βαθμό μπορεί να παρέχει τέτοιες συνθήκες. Στη σημερινή περίοδο καπιταλιστικής παρακμής όμως, με τις παραγωγικές δυνάμεις να συρρικνώνονται, βλέπουμε μια ανατροπή όσων έχουν κερδηθεί και μια ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση από τη βασική οικογενειακή δομή. Αυτή η πραγματικότητα βρίσκεται πίσω από την παγκόσμια κρίση στην υγεία, την εκπαίδευση και τη φροντίδα των ηλικιωμένων.

Επιπλέον, οι καπιταλιστές έχουν άμεσο συμφέρον να διατηρήσουν την παραδοσιακή ετεροσεξουαλική οικογένεια τόσο για πολιτικούς λόγους (για την ενίσχυση της κοινωνικής συμμόρφωσης) όσο και για οικονομικούς— ώστε να μεγαλώνει και να συντηρείται ένα διευρυμένο εργατικό δυναμικό. Αυτοί οι παράγοντες δείχνουν ότι η αυξανόμενη υστερία ενάντια στους διεμφυλικούς ανθρώπους είναι μόνο η αρχή ενός κύματος αντίδρασης που τελικά θα στραφεί ενάντια σε όλες τις γυναίκες και σε όλους όσους δεν συμμορφώνονται αυστηρά με τα άκαμπτα πρότυπα της μονογαμικής οικογένειας.

Στις δυτικές κοινωνίες, ο Χριστιανισμός βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αντι- τρανς εκστρατείας. Η θρησκεία, μέσα από τους αμετάβλητους ηθικούς κώδικές της, που υπαγορεύονται από τον ίδιο τον Θεό, προσφέρει ένα δόγμα που κατοχυρώνει την ιερότητα της ατομικής ιδιοκτησίας, την υποταγή των γυναικών στους άνδρες και, φυσικά, τον συμπαγή και αδιαμφισβήτητο διαχωρισμό των δύο φύλων. Η θρησκεία ως θεσμός προσφέρει πάντα τη συνεπέστερη φωνή στην υπεράσπιση της πατριαρχικής οικογένειας και μια βάση για συντηρητικούς κοινωνικούς κανόνες και αξίες.

Ωστόσο, όπως ο καπιταλισμός διαβρώνει τα θεμέλια της ετεροσεξουαλικής οικογένειας, έτσι υπονομεύει και την επιρροή της θρησκείας. Στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες, οι πραγματικότητες της σύγχρονης ζωής έχουν οδηγήσει την πλειονότητα στο να μην προσκολλάται σε άκαμπτες ερμηνείες των θρησκευτικών κειμένων. Ακόμη και μεταξύ θρησκευόμενων ανθρώπων έχει υπάρξει αυξανόμενη αποδοχή της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων και λεσβιών και, μέχρι πρόσφατα, των δικαιωμάτων των διεμφυλικών ατόμων.

Από μόνα τους, τα θρησκευτικά επιχειρήματα δεν έχουν υπάρξει τα πιο αποτελεσματικά όπλα στη διαμόρφωση της αντίδρασης ενάντια στις τρανς γυναίκες και τους τρανς άνδρες. Αντίθετα, εκεί όπου η παραδοσιακή συντηρητική σκέψη έχει καταφέρει να συνδεθεί με πιο σύγχρονους ιδεολογικούς χώρους είναι μέσω της υπεράσπισης της γυναικείας ταυτότητας. Με ειρωνικό τρόπο, στο ζήτημα των διεμφυλικών ατόμων, ο φεμινισμός έχει υπάρξει βοηθητικός προς τις ίδιες πατριαρχικές αξίες που επιδιώκει να αμφισβητήσει.

Γιατί υπάρχουν οι TERFs;

Στη Βρετανία, που θεωρείται από πολλούς το επίκεντρο της αντίδρασης ενάντια στα τρανς άτομα, μεγάλο μέρος του δημόσιου διαλόγου διεξάγεται ανάμεσα σε υποστηρικτές των τρανς δικαιωμάτων και φεμινίστριες που μερικές φορές θεωρούν τον εαυτό τους προοδευτικό ή ακόμη και αριστερό, δηλαδή τις λεγόμενες TERFs. Το βασικό φεμινιστικό επιχείρημα ενάντια στη διεύρυνση των δικαιωμάτων των τρανς είναι ότι αυτό γίνεται εις βάρος των κατακτημένων δικαιωμάτων των γυναικών. Υπάρχουν κάποιες φανατισμένες εκδοχές αυτού του επιχειρήματος που ουσιαστικά κατηγορούν τις τρανς γυναίκες ως αρπακτικά, σεξουαλικά αποκλίνοντα, άτομα που έχουν στόχο να «οικειοποιηθούν» τη γυναικεία ταυτότητα. Ωστόσο, οι πιο αποτελεσματικές— και πιο επικίνδυνες— εκδοχές αυτών των επιχειρημάτων διατυπώνονται από γυναίκες με φιλελεύθερη χροιά όπως η Kathleen Stock, μια ήπια ακαδημαϊκός που είναι η ίδια λεσβία.

Απέναντι σε ανθρώπους όπως η Stock, δεν αρκεί απλώς να τους φωνάζεις και να τους κατηγορείς ότι είναι προκατειλημμένες anti- trans φανατικές. Αντίθετα, για να ηττηθεί το terf- φεμινιστικό επιχείρημα ενάντια στα δικαιώματα των τρανς, είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε τι βρίσκεται πίσω από τη σύγκρουση. Τι ώθησε γυναίκες όπως η Stock ή η J.K. Rowling να εισέλθουν στη δημόσια συζήτηση για το ζήτημα των τρανς ατόμων και κυρίως, τί ήταν αυτό που έκανε τις παρεμβάσεις τους τόσο δημοφιλείς; Η απλή απάντηση είναι ότι στηρίζονται πάνω στην καταπίεση των γυναικών. Χρησιμοποιούν το γεγονός ότι οι γυναίκες υπόκεινται σε βία, έχουν λιγότερες οικονομικές ευκαιρίες και αντιμετωπίζουν κάθε είδους σεξιστικές προκαταλήψεις για να παρουσιάσουν τις τρανς γυναίκες ως ανταγωνίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων.

Στο φυλλάδιό του «Beyond Binaries» (Ιούλιος 2024), το Socialist Workers Party (στη Βρετανία) απορρίπτει χωρίς δεύτερη συζήτηση τα επιχειρήματα των TERFs, γράφοντας ότι «η δεξιά—και ορισμένοι σοσιαλιστές και φεμινίστριες που τους έδωσαν αριστερό άλλοθι—βάσισαν την αντίθεσή τους στη μεταρρύθμιση του GRA [Gender Recognition Act] στο ψέμα ότι οι τρανς γυναίκες αποτελούν απειλή για τα δικαιώματα των γυναικών» (η έμφαση στο πρωτότυπο). Ας είμαστε σαφείς: είναι ψευδές να αντιπαρατεθεί η υπόθεση των γυναικών με εκείνη των τρανς ανθρώπων. Τούτου λεχθέντος, το να απορρίπτεται απλώς αυτό το ζήτημα ως ψέμα δεν αποτελεί σοβαρό ή αποτελεσματικό επιχείρημα. Η αλήθεια είναι ότι, εάν το δούμε αποκλειστικά μέσω του πρίσματος της κοινωνίας όπως είναι σήμερα οργανωμένη, όπου όλοι ανταγωνίζονται για έναν περιορισμένο και όλο και πιο συρρικνωμένο όγκο πόρων, υπάρχει μια συγκεκριμένη ένταση μεταξύ της βελτίωσης των συνθηκών για τα τρανς άτομα και της βελτίωσης της ζωής των γυναικών.

Θα ασχοληθούμε με το ζήτημα του πώς μπορούν να ξεπεραστούν αυτές οι εντάσεις αργότερα στο άρθρο. Αλλά πρώτα πρέπει να επιμείνουμε στη σημασία της αναγνώρισης της πραγματικότητας αυτής της σύγκρουσης συμφερόντων. Είτε πρόκειται για το θέμα του αθλητισμού, των βραβείων, των καταφυγίων, των φυλακών, των τουαλετών ή των προγραμμάτων θετικής δράσης, το πρόβλημα των περιορισμένων οικονομικών πόρων βρίσκεται παντού. Συχνά τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα—όπως το θέμα των τρανς γυναικών στον ελίτ αθλητισμό—δεν είναι αυτά που αφορούν τους περισσότερους ανθρώπους στην καθημερινότητά τους. Ωστόσο, αυτά είναι σημαντικά συμβολικά ζητήματα που αποτελούν συμπυκνωμένες εκφράσεις πραγματικών εντάσεων, που υποβόσκουν.

Στο βάθος, το πρόβλημα είναι ότι η ενσωμάτωση των τρανς όχι μόνο επιβαρύνει περαιτέρω πόρους που ήδη είναι περιορισμένοι για τις cis (μη-trans) γυναίκες, αλλά επίσης αμφισβητεί την άκαμπτη έμφυλη διαίρεση μέσα από την οποία οργανώνεται η κοινωνία. Ενώ αυτή η διαίρεση είναι τελικά η αιτία της καταπίεσης των γυναικών, οι έμφυλα διαχωρισμένοι χώροι και τα κοινωνικά προγράμματα θεωρούνται από τις περισσότερες γυναίκες ως σημαντικά δικαιώματα που προσφέρουν έναν βαθμό προστασίας μέσα σε μια πατριαρχική και συχνά βίαιη κοινωνία. Ο δρόμος προς τα εμπρός για την αποδοχή και την ενσωμάτωση των διεμφυλικών απαιτεί να δοθούν στις διάφορες διχογνωμίες, συγκρούσεις και εντάσεις εκείνες οι κατάλληλες απαντήσεις που θα οδηγήσουν σε αυξημένα κοινωνικά οφέλη τόσο για τα τρανς άτομα γενικά όσο και για τις cis γυναίκες. Τέτοιες απαντήσεις δεν θα βρεθούν ποτέ με το να αρνούμαστε ή να υποβαθμίζουμε τη σύγκρουση συμφερόντων ή με το να υποστηρίζουμε ότι η προκατάληψη είναι ο μόνος παράγοντας που σπρώχνει γυναίκες με προοδευτικό προσανατολισμό προς μια αντι- τρανς κατεύθυνση.

Μέρος του προβλήματος είναι ότι τόσο οι TERFs όσο και οι ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβιστές βλέπουν τον κόσμο μέσα από ένα φεμινιστικό πρίσμα. Φυσικά, υπάρχει μια σαφής διαφορά ανάμεσα στον αντιδραστικό ρόλο που παίζουν οι TERFs, δουλεύοντας ενεργά για να περιοριστούν τα δικαιώματα των τρανς, και τους ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβιστές που θέλουν να βελτιώσουν τις συνθήκες για μία από τις πιο καταπιεσμένες ομάδες της κοινωνίας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι όλο και περισσότερο παρατηρείται μια σύγκλιση μεταξύ των TERFs και ακροδεξιών πολιτικών ρευμάτων. Τούτου λεχθέντος, μέσα στη φεμινιστική τους κοσμοθεωρία, τόσο οι TERFs όσο και το mainstream του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος προσεγγίζουν το πρόβλημα της γυναικείας και της σεξουαλικής καταπίεσης με όρους που επικεντρώνονται τόσο στην ταυτότητα όσο και σε αυτό που θεωρείται δυνατό σύμφωνα με τους τρέχοντες κοινωνικούς και οικονομικούς κανόνες.

Για παράδειγμα, οι TERFs αποδίδουν τεράστια σημασία στο ποιος ανήκει ή δεν ανήκει στην κατηγορία «γυναίκα». Αυτό συμβαίνει επειδή η «γυναικεία ταυτότητα» είναι ο καθοριστικός φακός μέσω του οποίου βλέπουν όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Το να είναι κανείς γυναίκα ή όχι καθορίζει το αν είναι καταπιεστής ή όχι, αν επιτρέπεται να παρευρεθεί σε συναντήσεις μόνο για γυναίκες και αν έχει επωφεληθεί ή όχι από το «ανδρικό προνόμιο». Μια τέτοια κατανόηση του κόσμου όχι μόνο κάνει ελάχιστα πράγματα για να βελτιώσει την κατάσταση των γυναικών, αλλά η διχαστική της λογική οδηγεί σε ολοένα αυξανόμενο κατακερματισμό και συγκρούσεις μεταξύ διαφόρων καταπιεσμένων ομάδων— ξεκινώντας από τις ίδιες τις φεμινίστριες.

Όσο για το mainstream ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα, η εστίασή του έχει στραφεί στο lobbying εταιρειών και θεσμών για να αλλάξουν τη γλώσσα που χρησιμοποιούν ώστε να γίνει πιο συμπεριληπτική προς μια ολοένα αυξανόμενη σειρά ταυτοτήτων. Αυτή η επιμονή απορρέει από τη φεμινιστική ιδέα ότι η γλώσσα και οι ιδέες, και όχι οι υλικά ριζωμένοι κοινωνικοί θεσμοί, είναι η πηγή της καταπίεσης. Αυτός ο τύπος ακτιβισμού οδηγεί σε ελάχιστες, αν όχι ανύπαρκτες, θετικές αλλαγές στη ζωή των τρανς, αλλά επιτυγχάνει στο μέγιστο να προκαλέσει κοινωνική αντίδραση. Το κλασικό παράδειγμα είναι η J.K. Rowling να χλευάζει τη χρήση της φράσης «άνθρωποι που έχουν έμμηνο ρύση».

Όταν πρόκειται για συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις, και οι δύο πλευρές της διαμάχης συνήθως βλέπουν το ζήτημα μόνο μέσω του πλαισίου του τι είναι εφικτό εντός του κυρίαρχου πολιτικού mainstream. Χωρίς την κατανόηση ότι ο ίδιος ο καπιταλισμός αφαιρεί πόρους από όλες τις καταπιεσμένες ομάδες, οι φεμινίστριες, είτε τρανς-συμπεριληπτικές είτε όχι, κατά κανόνα προτείνουν πολιτικές που θα εφαρμοσθούν εκ των πραγμάτων εις βάρος των υλικών συμφερόντων ή των ευαισθησιών μιας άλλης καταπιεσμένης ομάδας. Για παράδειγμα, η ένταξη των τρανς γυναικών στο γυναικείο σωφρονιστικό σύστημα χωρίς να αλλάξει οτιδήποτε άλλο στον βάρβαρο τρόπο με τον οποίο φυλακίζονται οι άνθρωποι είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει εντάσεις και περιστατικά κοινωνικών εκρήξεων. Και πάλι, χωρίς κατανόηση της έντασης που προκαλείται από τους περιορισμένους πόρους και τις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις, είναι αδύνατο να προταθούν λύσεις ικανές να οδηγήσουν στην υπέρβαση ή έστω στην ελαχιστοποίηση των συγκρούσεων μεταξύ των καταπιεσμένων ομάδων.

Πορεία του 1ου αυτοοργανωμένου Athens Trans Pride, Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2025 (ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ / EUROKINISSI)

Το Πρόβλημα με τον Φιλελεύθερο Ιδεαλισμό

Έχουμε ήδη θίξει ορισμένα από τα προβλήματα της κυρίαρχης ιδεολογίας αυτών που υποστηρίζουν τα διεμφυλικά άτομα όσον αφορά τη βιολογία και τον φεμινισμό. Και τα δύο σχετίζονται με ένα ευρύτερο υποκείμενο ζήτημα: το κίνημα έχει ιδεαλιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο. Με τον όρο «ιδεαλιστικό» εννοούμε μια φιλοσοφική κοσμοθεωρία που δεν αντιλαμβάνεται την καταπίεση ως θεμελιωδώς παραγώμενη από τις οικονομικές σχέσεις, αλλά από λανθασμένες αντιλήψεις που αιωρούνται στα κεφάλια των ανθρώπων.

Το Judith Butler είναι ένα από τα κορυφαία άτομα της παγκόσμιας ακαδημίας στον χώρο των gender studies και έχει ασκήσει τεράστια επιρροή στη διαμόρφωση των ιδεολογικών θεμελίων του σύγχρονου LGBTQ+ κινήματος. Σύμφωνα με το Butler:

«Η πολιτική υπόθεση ότι πρέπει να υπάρχει μια παγκόσμια βάση για τον φεμινισμό, μια βάση που πρέπει να βρεθεί σε μια ταυτότητα που υποτίθεται ότι υπάρχει διαπολιτισμικά, συχνά συνοδεύει την άποψη ότι η καταπίεση των γυναικών έχει μια ενιαία μορφή, διακριτή μέσα στη παγκόσμια ή ηγεμονική δομή της πατριαρχίας ή της ανδρικής κυριαρχίας…. Η φεμινιστική βιασύνη να θεμελιώσει μια παγκόσμια κατάσταση για την πατριαρχία ώστε να ενισχύσει την εντύπωση ότι ο φεμινισμός αντιπροσωπεύει το σύνολο των γυναικών, έχει  οδηγήσει σταδιακά προς μια κατηγοριακή ή φαντασιακή καθολικότητα της δομής της κυριαρχίας, που υποτίθεται ότι παράγει τη κοινή υποταγμένη εμπειρία των γυναικών.»

—Gender Trouble (Routledge, 1990)

Πίσω από την ορολογία, το Butler απορρίπτει την άποψη ότι η «πατριαρχία», δηλαδή η καταπίεση των γυναικών, ριζώνει σε οποιοδήποτε ενιαίο κοινωνικό θεσμό. Δηλαδή, αρνείται ότι η πατριαρχική οικογένεια είναι ο θεσμός που κατοχυρώνει και αναπαράγει τη φυλετικά έμφυλη διαίρεση της κοινωνίας. Ως αποτέλεσμα, το Judith Butler δεν επιδιώκει να πολεμήσει την έμφυλη καταπίεση μέσω της δημιουργίας κοινωνικών συνθηκών που μπορούν να αντικαταστήσουν την οικογένεια ως θεσμό, αλλά μέσω της αμφισβήτησης και της ανατροπής των υφιστάμενων κοινωνικών κανόνων:

«Ως στρατηγική για την απο-φυσικοποίηση και επανασηματοδότηση των κατηγοριών του σώματος, περιγράφω και προτείνω ένα σύνολο παρωδιακών πρακτικών, βασισμένων σε μια επιτελεστική θεωρία των έμφυλων πράξεων, που διαταράσσουν τις κατηγορίες του σώματος, του φύλου, του γένους και της σεξουαλικότητας και επιτρέπουν την υπονομευτική επανασηματοδότησή τους και τον πολλαπλασιασμό τους πέρα από το δυαδικό πλαίσιο.»

Ενώ η υπέρβαση των έμφυλων κανόνων μπορεί να είναι απελευθερωτική προοπτική για εκείνους που απορρίπτουν το φύλο τους και/ή τις κοινωνικές προσδοκίες που το συνοδεύουν, τέτοιες πράξεις δεν κάνουν απολύτως τίποτα για να αμφισβητήσουν τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία στο σύνολό της είναι οργανωμένη.

Η διαίρεση της κοινωνίας σε δύο φύλα είναι ένα κοινωνικό δεδομένο, εξίσου πραγματικό με τη βιολογική διαίρεση μεταξύ των φύλων. Δεν είναι προϊόν ιδεών, αλλά ενός ιστορικά εξελιγμένου θεσμού που διατηρείται από υλικούς περιορισμούς και ταξικά συμφέροντα της αστικής τάξης. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πατριαρχικές σχέσεις πρέπει να είναι μόνιμες. Αλλά για να σπάσουν οι έμφυλοι κανόνες, είναι τελικά αναγκαίο να μετασχηματιστεί η κοινωνία, όχι η ταυτότητα κάποιου.

Κάποιος μπορεί να μισεί τον καπιταλισμό και να πάει να ζήσει σε μια κοινότητα στο δάσος, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο καπιταλισμός θα συνεχίσει να υπάρχει. Με τον ίδιο τρόπο, κάποιος μπορεί να ταυτίζεται ως μη δυαδικός, gender non-conforming ή οτιδήποτε άλλο, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι η κοινωνία (εκτός από πολύ απομονωμένους, μικροαστικούς κύκλους) θα συνεχίσει να τοποθετεί τα άτομα μέσα σε ένα έμφυλο δυαδικό σύστημα. Όσοι απορρίπτουν τέτοιους κανόνες σε προσωπική βάση περιθωριοποιούνται από την κοινωνία· δεν την αλλάζουν.

Οι «Μαρξιστές» υποστηρικτές των τρανς

Ο μαρξισμός ως επαναστατικό δόγμα αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα σε άμεση αντιπαράθεση με αυτό που τότε ονομαζόταν «ουτοπικός σοσιαλισμός». Οι ουτοπικοί σοσιαλιστές επινοούσαν διάφορα σχέδια υπέρβασης του καπιταλισμού μέσω της αλλαγής της συλλογικής συνείδησης ή μέσω της σύλληψης ιδανικών μικρο-κοινωνιών. Αντιθέτως, το δόγμα του επιστημονικού σοσιαλισμού που επεξεργάστηκαν οι Μαρξ και Ένγκελς εντόπισε τις δυνάμεις και τις δυναμικές μέσα στον καπιταλισμό που έχουν τη δυνατότητα να ανατρέψουν την υπάρχουσα ταξική δομή και να θέσουν τις βάσεις για την εξέλιξη προς μια εξισωτική κοινωνία. Η κινητήρια δύναμη αυτής της επανάστασης δεν ήταν ένα σύνολο ιδεών, αλλά τα συμφέροντα μιας τάξης, του προλεταριάτου.

Για οποιονδήποτε μαρξιστή αυτό είναι στοιχειώδες. Αναλόγως, πολλοί μαρξιστές ασκούν κριτική στη μεταμοντέρνα θεωρία φύλου ως ιδεαλιστική. Ωστόσο, όσοι είναι υπέρ των τρανς το κάνουν χλιαρά, ενώ ταυτόχρονα προωθούν τις ίδιες αυταπάτες που υποτίθεται ότι καταπολεμούν. Στην προσπάθειά τους να μην «αποξενωθούν» από το κίνημα, υγροποιούν το μαρξιστικό πρόγραμμα σε κοινότοπο φιλελεύθερο ιδεαλισμό. Όχι μόνο αυτό αποπροσανατολίζει τους ριζοσπαστικούς αγωνιστές για τα δικαιώματα των τρανς, αλλά καθιστά εύκολο για τους αντιδραστικούς να επιτεθούν στο κίνημα ως προϊόν καθαρού ιδεαλισμού.

Ένα σαφές παράδειγμα αυτής της συμφιλίωσης μπορεί να φανεί στο φυλλάδιο του SWP που αναφέρθηκε παραπάνω:

«Μπορούμε να κατανοήσουμε το φύλο ως έχον δύο ευρείες συνιστώσες. Πρώτον, το φύλο είναι εξωτερικό προς το άτομο. Βασίζεται σε αντιληπτούς έμφυλους ρόλους που μας αποδίδει η κοινωνία, από το πώς ενεργούμε και ντυνόμαστε έως το πως συμπεριφερόμαστε και μιλάμε. Δεύτερον, είναι επίσης μια βαθιά εσωτερική αίσθηση του εαυτού μας ή της έμφυλης ταυτότητάς μας μέσα στα άτομα, και οι άνθρωποι θα πρέπει να μπορούν να την εκφράζουν όπως επιλέγουν.»

Εδώ το SWP συγχέει τα πάντα. Από τη μία, παρουσιάζει το φύλο ως κάτι με κοινωνικό χαρακτήρα, αν και αόριστα ορισμένο. Ταυτόχρονα, παρουσιάζει το φύλο ως μια προσωπική «αίσθηση του εαυτού» ανοιχτή σε μια εντελώς ιδεαλιστική και ακόμη και θρησκευτική ερμηνεία. Και τελικά, εκφράζει την ευχή ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να μπορούν να εκφράζουν τις επιθυμίες τους όπως θέλουν.

Στον πυρήνα του, ο ορισμός του SWP συσκοτίζει το γεγονός ότι το φύλο είναι προϊόν κοινωνικών σχέσεων, όχι του ίδιου του νου. Μόνο όταν η εσωτερική επιθυμία για αλλαγή φύλου αλληλεπιδρά με άλλους ανθρώπους μπορεί να πραγματοποιηθεί στην πράξη. Επιπλέον, η βούληση κάποιου να αποκτήσει μια συγκεκριμένη ταυτότητα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα γίνει κοινωνικά αποδεκτή ως τέτοια. Αυτή άλλωστε είναι η βάση της τρανς καταπίεσης. Προφανώς αυτό είναι αυτονόητο, και οι τρανς περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο το γνωρίζουν. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα σε ένα άτομο που «περνάει» κοινωνικά ως τρανς και σε ένα άτομο που δεν «περνάει» ή σε ένα μη δυαδικό άτομο.

Για το SWP και τους φιλελεύθερους ΛΟΑΤΚΙ+, ο ορισμός του φύλου αποκλειστικά ως προϊόν κοινωνικών σχέσεων θα θεωρούνταν πιθανότατα προσβλητικός και υποχώρηση στον αντι-τρανς λόγο. Αλλά είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι ο καπιταλισμός δεν θα επιτρέψει στους περισσότερους τρανς ανθρώπους να ενσωματωθούν κοινωνικά στο φύλο της επιλογής τους. Και ποτέ δεν θα καταστήσει κοινωνικά αποδεκτό να βρίσκεται κανείς εκτός του έμφυλου δυαδικού συστήματος. Η αναγνώριση αυτού δεν αποτελεί υποχώρηση προς τα δεξιά. Είναι αναγνώριση του τι έχουμε απέναντί μας. Το να ισχυρίζεται κανείς ότι η «εσωτερική αίσθηση του εαυτού» οδηγεί αυτόματα σε μια διαφορετική κοινωνική πραγματικότητα δεν τον καθιστά σύμμαχο— τον κάνει να παραπλανά τους τρανς ανθρώπους, όπως ακριβώς έκαναν οι φιλελεύθεροι για δεκαετίες.

Η απάντηση του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος στην τρανς καταπίεση ήταν να επιμείνει ότι τα άτομα πρέπει να «επιβεβαιώνουν» το φύλο. Αν και αυτό είναι σίγουρα το κοινωνικά συνειδητοποιημένο πράγμα που πρέπει να γίνεται, όχι μόνο από κομμουνιστές αλλά από όλους, είναι εντελώς αυταπάτη να πιστεύουμε ότι η «κοινωνική επιβεβαίωση» από μόνη της μπορεί να διαρρήξει τους άκαμπτους έμφυλους κανόνες της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα, η επιβεβαίωση φύλου δεν έχει ποτέ ξεπεράσει τα στενά όρια της φιλελεύθερης διανόησης και της ΛΟΑΤΚΙ+ υποκουλτούρας—ένα γεγονός πασιφανές σήμερα.

Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία αναγνώριση αυτού του γεγονότος μεταξύ των Μαρξιστών που γράφουν για το τρανς ζήτημα. Αυτό είναι εμφανές στο «Ten Theses on the Gender Question—Revisited», όπου η συντρόφισσα Roxy Hall γράφει ότι:

«Αν και η τρανς ταυτότητα δεν είναι αφ’ εαυτής επαναστατική—το όπλο της κριτικής δεν θα αντικαταστήσει ποτέ την κριτική δια των όπλων—πρέπει να ενθαρρύνουμε τους πάντες να επαναστατήσουν με τους δικούς τους τρόπους ενάντια στις έμφυλες ιεραρχίες που μας επιβάλλονται. Δεν θα ήταν ωφέλιμο να υπάρχουν όλων των ειδών άνθρωποι που αντιστέκονται στους έμφυλους κανόνες, που σπάνε τον συμβολικό δεσμό μεταξύ των χαρακτηριστικών του φύλου και των έμφυλων ρόλων, ζώντας με τολμηρούς και ανορθόδοξους τρόπους; Σίγουρα η διαδικασία της κατάργησης του φύλου θα εμφανιστεί αρχικά ως μια έκρηξη διαφορετικών τρόπων ζωής.»

—thepartyist.com, 2 Ιουνίου 2024

Όχι, το να «ζεις με τολμηρούς και ανορθόδοξους τρόπους» δεν θα βοηθήσει καθόλου στην κατάργηση του φύλου. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Αλλάζοντας τον «τρόπο ζωής» μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις συντηρητικές ιδέες της κοινωνίας χωρίς να κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε τη δομή της. Στο πλαίσιο όπου οι συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης δέχονται διαρκή επίθεση και όπου η τάξη αυτή εξαρτάται όλο και περισσότερο από τη δομή της οικογένειας, η ώθηση προς την υπέρβαση των κοινωνικών κανόνων ως πολιτική στρατηγική θα οδηγήσει μόνο σε συντηρητική αντίδραση. Αντί για «τολμηρούς και ανορθόδοξους τρόπους ζωής», αυτό που καθίσταται αναγκαίο είναι να δείξουμε τους συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους τα υλικά συμφέροντα της εργατικής τάξης προωθούνται μέσω της υπεράσπισης των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων των τρανς.

Μια ακόμη έκφραση των ιδεαλιστικών υποχωρήσεων που κάνουν οι Μαρξιστές γράφοντας για το τρανς ζήτημα είναι η σχεδόν καθολική αποδοχή της έννοιας ότι τα φύλα «ανατίθενται κατά τη γέννηση». Το SWP και η Roxy Hall επαναλαμβάνουν αυτόν τον ιδεαλιστικό μύθο. Αυτή η αντίληψη και πάλι υποβαθμίζει το γεγονός ότι οι έμφυλες σχέσεις είναι ένα αντικειμενικό κοινωνικό δεδομένο, όχι μια λανθασμένη ιδέα ή μια αυθαίρετη ετικέτα που αποδίδεται στα μωρά. Το φύλο που έχει κάποιος κατά τη γέννησή του δεν είναι πιο αυθαίρετο από τη φυλή, την εθνικότητα ή την τάξη του. Παρόλο που κάθε ένα από αυτά τα παραδείγματα είναι πολύ διαφορετικά, όλα είναι προϊόν των αντικειμενικών κοινωνικών σχέσεων μέσα στις οποίες κάποιος γεννιέται. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι κατηγορίες αυτές είναι αμετάβλητες διά βίου. Αλλά σημαίνει ότι η αλλαγή τους είναι μια κοινωνική διαδικασία, η οποία γενικά είναι πολύ δύσκολη.

Οι περισσότεροι Μαρξιστές και ΛΟΑΤΚΙ+ υπερασπιστές εξοργίζονται όταν οι δεξιοί συγκρίνουν την αλλαγή φύλου με την αλλαγή φυλής. Το κλασικό παράδειγμα είναι της Rachel Doležal, μιας γυναίκας που γεννήθηκε λευκή αλλά ταυτιζόταν ως μαύρη και κατείχε ηγετική θέση στην NAACP. Οι φιλελεύθεροι αντιδρούν με φρίκη στην ιδέα ότι θα μπορούσε κάποιος να επιλέξει και να επιτύχει να γίνει μαύρος στην Αμερική και κατασκευάζουν κάθε είδους περίπλοκες δικαιολογίες, γιατί η αλλαγή φυλής, σε αντίθεση με τη μετάβαση φύλου, είναι ηθικά κατακριτέα. Αυτή η αντίδραση αποκαλύπτει μια ηθικιστική προσέγγιση της φυλετικής καταπίεσης—όπως ακριβώς και η αλλαγή φύλου, δεν υπάρχει τίποτα εγγενώς λανθασμένο στο να αλλάξει κάποιος φυλή. Αλλά αυτή η αντίδραση αντανακλά επίσης μια ιδεαλιστική αντίληψη του φύλου, σύμφωνα με την οποία πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με άλλες κοινωνικές διαιρέσεις, το φύλο είναι μοναδικά υποκείμενο στην ατομική βούληση.

Ξανά και ξανά βρίσκουμε το ίδιο μοτίβο. Το τρανς κίνημα δέχεται επίθεση από δεξιούς, μισαλλόδοξους και φεμινίστριες. Αυτές οι επιθέσεις επαναβεβαιώνουν τους άκαμπτους και αδιαπέραστους κοινωνικούς νόμους που ρυθμίζουν τις έμφυλες σχέσεις. Το κίνημα υποστήριξης των τρανς αντιδρά σε αυτές τις επιθέσεις προσπαθώντας να υπερασπιστεί το δικαίωμα και τη δυνατότητα των ατόμων να αλλάξουν φύλο. Αλλά διεξάγοντας αυτόν τον δίκαιο αγώνα, στηρίζεται σε ιδεαλιστικές θεωρίες φύλου που απλώς τροφοδοτούν την αντίδραση και ενισχύουν την απομόνωση των τρανς ατόμων.

Σε αυτό προσθέτουν μια ισχυρή δόση φιλελεύθερου ηθικισμού: πρέπει να είσαι ευγενικός, ανεκτικός, διαφωτισμένος, συνειδητοποιημένος για τα προνόμιά σου, κ.λπ., κ.λπ. Αυτή η στρατηγική είχε κάποια επιτυχία όταν προερχόταν από την ισχυρότερη αστική τάξη στον κόσμο. Αλλά τώρα που οι ΗΠΑ έχουν στραφεί απότομα ενάντια στον φιλελευθερισμό, με την Amazon, το Facebook και την J.P. Morgan να εγκαταλείπουν τα προγράμματα DEI και τον «woke καπιταλισμό», το τρανς κίνημα έχει βρεθεί να κρατάει την καυτή πατάτα και να αντιμετωπίζει την εχθρότητα όλων όσων έχουν βαρεθεί να υφίστανται κενές ηθικολογικές νουθεσίες καθώς η ζωή τους χειροτερεύει.

Ο λόγος που οι Μαρξιστές πρέπει να αποκαλύψουν την ψευδότητα των ιδεαλιστικών αντιλήψεων του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος είναι ότι αυτές καθιστούν απολύτως αδύνατη την οργάνωση μιας πραγματικής αντίστασης υπέρ των τρανς και κάθε άλλης κατηγορίας ατόμων που η σεξουαλικότητα τους δεν γίνεται κοινωνικά αποδεκτή. Το τρανς κίνημα δεν έχει την πολυτέλεια να συνεχίσει να προσκολλάται στους μύθους και τις αυταπάτες που το οδήγησαν στη εκτεθειμένη και ευάλωτη θέση όπου βρίσκεται σήμερα. Περισσότερο από ποτέ, είναι κρίσιμο να υιοθετήσει ένα επαναστατικό και υλιστικό πρόγραμμα για την τρανς απελευθέρωση.

Μέρος Τρίτο: Ένα Μαρξιστικό Πρόγραμμα για την Καταπολέμηση της Αντίδρασης

Στο άρθρο του το 1909, «Η Στάση του Εργατικού Κόμματος απέναντι στη Θρησκεία», ο Λένιν καταθέτει την εξής επιχειρηματολογία:

«Κανένα εκπαιδευτικό βιβλίο δεν μπορεί να εξαφανίσει τη θρησκεία από το μυαλό των μαζών που καταπιέζονται από τη σκληρή εργασία και που βρίσκονται στο έλεος των τυφλών καταστροφικών δυνάμεων του καπιταλισμού, μέχρι οι ίδιες οι μάζες να μάθουν να παλεύουν αυτή τη ρίζα της θρησκείας, να πολεμούν την κυριαρχία του κεφαλαίου σε όλες τις μορφές της, με ενότητα, οργάνωση, σχέδιο και συνείδηση.

«Σημαίνει αυτό ότι τα εκπαιδευτικά βιβλία κατά της θρησκείας είναι επιβλαβή ή περιττά; Όχι, τίποτα τέτοιο. Σημαίνει ότι η αθεϊστική προπαγάνδα της Σοσιαλδημοκρατίας πρέπει να υποτάσσεται στον βασικό της στόχο— την ανάπτυξη της ταξικής πάλης των εκμεταλλευόμενων μαζών ενάντια στους εκμεταλλευτές.»

Η βασική αυτή προσέγγιση μπορεί να εφαρμοστεί πλήρως και σε ερωτήματα που σχετίζονται με την καταπίεση των τρανς. Είναι απαραίτητο για τους Μαρξιστές να επιχειρηματολογούν ενάντια στις οπισθοδρομικές αντιλήψεις μέσα στην εργατική τάξη όσον αφορά τις έμφυλες σχέσεις, και όχι μόνο την καταπίεση των γυναικών. Αλλά αυτή η δουλειά πρέπει να καθοδηγείται από την ταξική πάλη και να εμπλουτίζεται από αυτήν.

Με άλλα λόγια, εμείς ως Μαρξιστές θέλουμε η διαχωριστική πολιτική γραμμή στην κοινωνία να είναι ανάμεσα σε εργάτες και καπιταλιστές, όχι ανάμεσα σε φίλο-τρανς και αντι-τρανς θέσεις, ούτε ανάμεσα σε φιλελεύθερους «woke» και οπισθοδρομικούς συντηρητικούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα θάψουμε το ζήτημα ή θα προσαρμοστούμε σε οπισθοδρομικά προκαταλήψεις, αλλά αντίθετα ότι φέρνουμε το τρανς ζήτημα στο προσκήνιο ως αναγκαιότητα για την επιδίωξη της ίδιας της απελευθέρωσης των εργατών. Η εφαρμογή αυτής της μεθόδου και η ανάπτυξη ενός προγράμματος για την απελευθέρωση των τρανς δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά σε μια περίοδο όπου το τρανς ζήτημα έχει γίνει τόσο διχαστικό. Αυτό πρέπει να γίνει με συγκεκριμένα μέτρα για κάθε χώρα και χώρο εργασίας, αλλά ως γενικά θεμέλια για ένα τέτοιο πρόγραμμα προτείνουμε τα εξής βασικά σημεία:

1) Απορρίψτε τους Φιλελεύθερους

Πρέπει να αντλήσουμε διδάγματα από την καταστροφική πορεία που οδήγησε τα τρανς άτομα στη θέση που βρίσκονται σήμερα. Το πιο σαφές και προφανές μάθημα είναι ότι οι φιλελεύθεροι είναι απόλυτα αναξιόπιστοι σύμμαχοι και δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να θεωρηθούν άξιοι εμπιστοσύνης. Οι Δημοκρατικοί, το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα, τα Πράσινα Κόμματα, η Die Linke: όλοι έχουν δείξει ότι όταν η πίεση γίνεται μεγάλη, αφήνουν τους καταπιεσμένους ακάλυπτους. Είναι αυτοκτονικό να περιμένουμε ότι οι φιλελεύθεροι θα πιεστούν να γίνουν πραγματικοί υπερασπιστές των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων. Οι καριέρες τους στο κατεστημένο και οι καπιταλιστικές τους επιθυμίες προηγούνται πάντα των δήθεν αξιών τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει ποτέ να σχηματίσουμε κάποιο είδος αμυντικού μετώπου ή να συμμετάσχουμε σε κοινές δράσεις με φιλελεύθερους. Σε μια περίοδο δεξιάς επίθεσης κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων, τέτοιες συμμαχίες μπορεί να είναι αναγκαίες. Αλλά πρέπει να συνάπτονται με την κατανόηση ότι οι φιλελεύθεροι είναι άτολμοι και προδοτικοί. Τελικός σκοπός μιας τέτοιας συμμαχίας πρέπει να είναι να απομακρυνθούν οι αγωνιστές βάσης από τον φιλελευθερισμό δείχνοντας τη σωστή στρατηγική των Μαρξιστών. Δεν πρέπει να εξαλείψουμε το Μαρξιστικό πρόγραμμα ώστε να κατευνάσουμε τους φιλελεύθερους, όπως έχουν κάνει ξανά και ξανά οι Μαρξιστές που υποστηρίζουν τα τρανς άτομα.

2) Απορρίψτε τα Κενά Σύμβολα

Η απελευθέρωση των τρανς είναι μια υλική πράξη. Η πρόοδός της μπορεί να μετρηθεί από το βαθμό στον οποίο είναι εφικτό για τα άτομα να αλλάξουν φύλο και από το βαθμό στον οποίο οι έμφυλες διακρίσεις υπάρχουν στην κοινωνία. Οι ιδέες και η συνείδηση θα αλλάξουν σε άμεση αναλογία με τις αλλαγές στις κοινωνικές σχέσεις και τα θεσμικά όργανα. Δεν θα αλλάξουν μέσω μιας «woke» ιδεολογικής εκστρατείας που επιπλήττει τους ανθρώπους για το τι σκέφτονται ή πώς μιλούν. Πρέπει φυσικά να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους και να αντιταχθούμε σθεναρά στη μισαλλοδοξία—συμπεριλαμβανομένου του εκούσιου «misgendering», δηλαδή της συνειδητής άρνησης από κάποιον χρήσης του φύλου που επιλέγει το άτομο για το εαυτό του. Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι το μοναδικό ή κύριο επίκεντρο του αγώνα. Αντί να στοχεύουμε στη γλώσσα και τα σύμβολα, ο αγώνας πρέπει να επικεντρωθεί στην υπεράσπιση των υλικών συνθηκών και των δικαιωμάτων των τρανς απέναντι στην τρέχουσα αντιδραστική επίθεση.

3) Καμία Υποχώρηση στην Αστική Ηθική

Δεν είναι σύμπτωση ότι η αντίδραση κατά των τρανς έχει επικεντρωθεί τόσο έντονα στο ζήτημα των τρανς παιδιών. Σύμφωνα με την παραδοσιακή ηθική, τα παιδιά είναι ασεξουαλικά όντα που δεν έχουν καμία δυνατότητα να πάρουν αποφάσεις για τη ζωή και το σώμα τους. Ως εκ τούτου, έχει εξαπολυθεί μια υστερική εκστρατεία ενάντια στους αναστολείς της ήβης και κάθε είδους φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου για όσους έχουν νομικά χαρακτηριστεί ανήλικοι. Ως αποτέλεσμα αυτής της εκστρατείας, οι τρανς έχουν δυσφημιστεί ως σεξουαλικοί διεστραμμένοι και «groomers», ενώ οι υποστηρικτές τους στον ιατρικό χώρο έχουν κατηγορηθεί για κακοποίηση ανηλίκων, ιατρική αμέλεια και ακόμη και για «ακρωτηριασμό».

Σε απάντηση αυτών των αηδιαστικών και έντονων επιθέσεων, υπάρχει ισχυρή πίεση να συμμορφωθεί κάποιος όσο το δυνατόν περισσότερο στους παραδοσιακούς σεξουαλικούς κανόνες και αξίες. Για παράδειγμα, πολλοί που δηλώνουν ότι είναι υπέρ των τρανς παραδέχονται ότι τα παιδιά δεν πρέπει να έχουν καμία δυνατότητα να μεταβούν σε άλλο φύλο πριν από την νομική ενηλικίωση. Αυτό είναι αδιέξοδο. Τέτοιες παραχωρήσεις όχι μόνο δεν θα μειώσουν την αντίδραση, αλλά ανοίγουν επίσης την πόρτα σε περαιτέρω περιορισμούς των δικαιωμάτων των τρανς.

Οι παραχωρήσεις στη αστική ηθική θέτουν το κίνημα LGBTQ+ σε επικίνδυνη κατηφόρα. Το να παραδεχτεί με οποιονδήποτε τρόπο ότι τα άτομα δεν έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για το σώμα και τη σεξουαλικότητά τους σημαίνει ότι αφαιρείται η βάση του κινήματος. Παραδίδει την εξουσία της απόφασης στην οικογένεια, το κράτος και τη θρησκεία— στις ίδιες θεσμικές δομές που ευθύνονται για την καταπίεση των παιδιών, των γυναικών και των τρανς ανθρώπων.

4) Αναζητήστε Καταπιεσμένες Θρησκευτικές Μειονότητες

Οι καταπιεσμένες μειονότητες, ιδιαίτερα οι Μουσουλμάνοι στη Δύση, δεν είναι το πρώτο μέρος όπου οι περισσότεροι τρανς ακτιβιστές θα αναζητούσαν συμμάχους. Παρόλο που οι πιστοί Μουσουλμάνοι μπορεί να είναι πολύ συντηρητικοί σε θέματα σεξουαλικότητας, αποτελούν επίσης μία από τις πιο καταπιεσμένες και στοχοποιημένες ομάδες σε πολλές χώρες. Οι Μουσουλμάνοι, όπως και οι τρανς, βρίσκονται ολοένα και περισσότερο απομονωμένοι και στοχοποιημένοι από το κράτος. Σε αντίθεση με τους φιλελεύθερους που είναι απασχολημένοι προσπαθώντας να ενταχθούν στο νέο κοινωνικά συντηρητικό καθεστώς, στους Μουσουλμάνους συχνά απαγορεύεται αυτή η δυνατότητα.

Υπάρχει μια αντικειμενική βάση για μια συμμαχία που βασίζεται στην υπεράσπιση των βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ωστόσο, τέτοιες συμμαχίες είναι δυνατές μόνο εάν οι αντιλήψεις που υπάρχουν στο μυαλό των ανθρώπων τίθενται σε δεύτερη μοίρα μπροστά στα κοινά συμφέροντα και των δύο ομάδων. Με τη σειρά της, η κοινή πάλη θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά στην αλλαγή νοοτροπίας και στις δύο πλευρές.

5) Δημιουργία Ενότητας μεταξύ Τρανς και Απελευθέρωσης των Γυναικών

Δεν υπήρξε μεγαλύτερη ζημιά στον αγώνα των τρανς από τη σύγκρουση με τον φεμινισμό. Αυτό οφείλεται εν μέρει στις συντηρητικές και τομεακές απόψεις πολλών γυναικών. Αλλά έχει επίσης να κάνει με τον τρόπο που το ζήτημα των τρανς έχει προωθηθεί από το κύριο ρεύμα του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος. Στην προσπάθεια να καταρριφθεί το αυστηρό φράγμα μεταξύ των φύλων, το κίνημα έχει συχνά προσβάλει τις ευαισθησίες των γυναικών. Για παράδειγμα, είναι αφελές να ισχυρίζεται κανείς ότι η σύνδεση της γυναικείας ανατομίας και της εμμήνου ρύσης με τις γυναίκες αποκλείει εξ ορισμού τους τρανς άνδρες. Μετά από χιλιετίες κατά τις οποίες η καταπίεση των γυναικών συνδεόταν με τα σώματά τους, είναι κατανοητό ότι πολλές γυναίκες αντιδρούν αρνητικά όταν τους λένε ότι αυτή η σύνδεση δεν μπορεί πλέον να γίνεται.

Επιπλέον, η ιδέα ότι οι τρανς άνθρωποι μπορούν να ενταχθούν σε χώρους μόνο για γυναίκες χωρίς να δημιουργηθούν σοβαρές κοινωνικές εντάσεις αγνοεί το πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η διαχωρισμένη βάση των φύλων και η καταπίεση στην κοινωνία. Δεν υπάρχει τέλεια λύση σε αυτό το πρόβλημα υπό τον καπιταλισμό. Ο αυστηρός διαχωρισμός των φύλων με βάση τη βιολογία δεν αποτελεί λύση. Είναι όχι μόνο πρακτικά ανέφικτος αλλά και επικίνδυνος και καταπιεστικός για τους τρανς ανθρώπους. Οι τρανς πρέπει να έχουν πρόσβαση στους χώρους του φύλου της επιλογής τους. Ταυτόχρονα, πρέπει να προβλέπονται μέτρα που να λαμβάνουν υπόψη τις συντηρητικές απόψεις και να μειώνουν τις συγκρούσεις αξιών.

Οι λύσεις συνήθως βρίσκονται στην αύξηση των πόρων με τρόπο που θα ωφελήσει τόσο τις τρανς όσο και τις cis γυναίκες γενικότερα. Μια προφανής λύση στη σύγκρουση σχετικά με την πρόσβαση των τρανς γυναικών σε καταφύγια γυναικών είναι να χτιστούν περισσότερα καταφύγια, να επιτρέπεται η πρόσβαση στις τρανς γυναίκες και ταυτόχρονα να προσφέρεται η επιλογή αυστηρού βιολογικού διαχωρισμού για όσες γυναίκες το επιθυμούν.

Ενώ προς το παρόν η υπεράσπιση της γυναικείας ταυτότητας είναι το κύριο όπλο που χρησιμοποιείται ενάντια στις τρανς γυναίκες, η τρέχουσα συντηρητική αντίδραση στρέφεται επίσης κατά του συνόλου των γυναικών. Οι συνθήκες των γυναικών, των LGBTQ+ ανθρώπων και των εργαζομένων είναι τελικά αλληλένδετες. Όλοι έχουν συμφέρον να ενωθούν σε κοινό αμυντικό αγώνα και, ευρύτερα, να αγωνιστούν για την απελευθέρωση των γυναικών, των τρανς και της εργατικής τάξης.

6) Η Εργατική Τάξη Είναι Η Καθοριστική Δύναμη

Η εργατική τάξη είναι η μόνη τάξη που μπορεί να υπερασπιστεί αποφασιστικά τα δικαιώματα των τρανς. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι η πιο φιλελεύθερη ομάδα της κοινωνίας—δεν είναι—αλλά επειδή έχει άμεσο ταξικό συμφέρον να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να εδραιώσει μια κοινωνία χωρίς τάξεις που δεν θα χρειάζεται την καταπίεση βάσει φύλου.

Η βάση για μια συμμαχία τρανς και εργατικής τάξης δεν απαιτεί οι τρανς να εγκαταλείψουν τον αγώνα ενάντια στη δική τους καταπίεση. Η καταπίεση των τρανς  — όπως και η καταπίεση των ομοφυλόφιλων, των λεσβιών, των γυναικών και των φυλετικών μειονοτήτων— διαιρεί και αποδυναμώνει την εργατική τάξη. Μόνο με τον αγώνα για την απελευθέρωση κάθε καταπιεσμένης ομάδας εξίσου στην κοινωνία μπορεί να δημιουργηθεί ενότητα. Αυτό δεν είναι φιλελεύθερο «κολάζ». Η συγκολλητική ουσία που μπορεί να ενώσει αυτούς τους αγώνες είναι ο ταξικός αγώνας.

Αυτό δεν είναι μια αυτόματη διαδικασία· οι διάφοροι αγώνες πρέπει να συνενωθούν συνειδητά. Αλλά ο ταξικός αγώνας, μέσω των δικών του νόμων και της δυναμικής του, παρέχει το πεδίο για να πραγματοποιηθεί αυτή η διαδικασία. Ο κοινός αγώνας για ένα κοινό συμφέρον είναι η προϋπόθεση για την υπέρβαση της κοινωνικής οπισθοδρόμησης. Για να πραγματοποιηθούν τέτοιοι αγώνες, δεν πρέπει να τίθενται προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, θα ήταν εντελώς αντιδραστικό να αποχωρήσει κάποιος από μια απεργία επειδή οι εργαζόμενοι εκφράζουν οπισθοδρομικές απόψεις στο ζήτημα των τρανς. Αντίθετα, πρέπει να έρχεται στο προσκήνιο, μέσα από τη διαδικασία της σύγκρουσης, το γεγονός ότι τα δικαιώματα των τρανς συνδέονται με εκείνα των εργαζομένων. Αυτό θα βοηθήσει στην αλλαγή των οπισθοδρομικών απόψεων.

Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι το κίνημα των τρανς δεν είναι ενιαίο. Παρόλο που όλοι και όλες οι τρανς είναι καταπιεσμένες και καταπιεσμένοι, δεν μοιράζονται όλοι ένα κοινό συμφέρον. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο οι τρανς ακτιβιστές και ακτιβίστριες να θέτουν πάντα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης πάνω από όλα. Πρέπει, για παράδειγμα, να αποφεύγουν να στηρίζονται σε εταιρικές πολιτικές  ως μέσο υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους.

Το κίνημα των τρανς θα πρέπει όσο το δυνατόν περισσότερο να συνδέει τον δικό του αγώνα με εκείνον της εργατικής τάξης. Ένα προφανές σημείο συνάντησης είναι ο αγώνας για δημόσια υγειονομική περίθαλψη, ένα καυτό ζήτημα που αφορά όλους μας. Η κρίση στην δημόσια υγειονομική περίθαλψη πηγαίνει χέρι-χέρι με τις επιθέσεις ενάντια στη φυλομετάβαση, στην ιατρική φροντίδα με αποδοχή και επιβεβαίωση φύλου αλλά και στα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών. Δεν χρειάζεται καν να συζητήσουμε πόσο ο αγώνας για καλύτερη υγειονομική περίθαλψη θα ωφελήσει τα τρανς άτομα. Το να αποτελέσει η ιατρική φροντίδα των τρανς, κεντρικό ζήτημα του αγώνα για ελεύθερη, δημόσια υγειονομική περίθαλψη όλων μας, σίγουρα μπορεί να ενδυναμώσει τους κοινούς μας αγώνες φέρνοντας χιλιάδες τρανς και τις οικογένειές τους στο ευρύτερο κοινωνικό κίνημα.

The post Τρανς Απελευθέρωση – Η προδοσία των φιλελεύθερων και μαρξιστικές απαντήσεις appeared first on Void Network.

]]> The State is the enemy of the Care- Notes on family abolition https://voidnetwork.gr/2025/04/21/the-state-is-the-enemy-of-the-care-notes-on-family-abolition/ Mon, 21 Apr 2025 17:04:46 +0000 https://voidnetwork.gr/?p=24411 Illuminate the violence of the nuclear family structure while simultaneously encouraging more expansive networks of care.

The post The State is the enemy of the Care- Notes on family abolition appeared first on Void Network.

]]> It was “family abolition” week in the Queer Studies class I teach, which is a topic that always gets a lot of conversation. It’s a bold shorthand for a more nuanced theory whose advocates aim to illuminate the violence of the nuclear family structure while simultaneously encouraging more expansive networks of care.

It’s hard to refute the facts: the home is a site of disproportionate sexual, physical, and mental/emotional harm. It’s a model that serves capitalism by naturalizing the reproductive labor of parenting and home maintenance that enables workers to get ready to go make money for a boss. It becomes an easy out for the state to use in place of actual change — rather than give everyone healthcare, for example, spousal benefits are incentivized; to maintain the barbarousness of borders, marriage is heralded as an upstanding path to crossing them. And as many activist writers have noted: the benefits of marriage destroyed the radical momentum of the gay liberation movement. Relatedly, marriage creates a moral center, which the state weaponizes to construct and punish the outlying “deviants.”

We also know that two people are not enough to raise children, and that, as Sophie Lewis puts it, children are part of a “lottery that drops a neonate arbitrarily among one or two or three or four individuals (of a particular class) and keeps her there for the best part of two decades without her consent.” If you are born into generational wealth and parental mental wellness, you will fare well; the rest of us are expected to pull ourselves out of our conditions by the proverbial bootstraps.

It’s easy for me to get excited about family abolition because the conclusion is a dreamy vision of queer worldmaking. Family abolitionists (usually) don’t say any of us need to give up our blood kin if we don’t want to, but rather that we ought to imagine real community care. That we ought to build the kind of world that doesn’t wed a child’s success to the current financial or emotional state of a couple adults, and one that allows for the work of tending —to our old, our young, our sick — to be a shared task by entire circles of people, not just whoever lives close with shared DNA or legal tethers. It’s ambitious and often out of reach, but, as queer communities have demonstrated for centuries, “chosen family” is possible.

Family abolition has its critics, and not just from the pronatalist, family-values Right. In Feminist Theory: From Margin to Center, bell hooks pushes against the feminist analysis of family as the primary site of oppression as a glaringly white conclusion: “…many black women find the family the least oppressive institution.” Hooks continues: “Devaluation of family life in feminist discussion often reflects the class nature of the movement. Individuals from privileged classes rely on a number of institutional and social structures to affirm and protect their interests. The bourgeois woman can repudiate family without believing that by doing so she relinquishes the possibility of relationship, care, protection. If all else fails, she can buy care.” I write regularly about the way growing up poor taught me more about community care than any radical text, so I’m in firsthand agreement with hooks’ call out here. Not to mention that the idea that the state is motivated to keep families together flies in the face of the experience of poor families (disproportionately families of color) whose children get stolen from them by Child & Family Services, or immigrant families who get torn apart by ICE.

Still, family abolitionists like Lewis, M.E. O’Brien, Shulamith Firestone (and others) are also right: the nuclear household is not a sustainable model.

In addition to being immersed in this literature, this week also brought the following: learning that a student’s undocumented father would not be able to attend her graduation because of the Real ID Act; learning that another student’s parents were refusing to accept their daughter’s gender transition; having a horribly high-conflict experience at a meeting that could generously be described as part of my radical “chosen family”; getting excited to make brunch for my bio-family for Easter; and, feeling legitimately haunted by this image of migrants in New York in an article about the necropolitical hellscape that is the US.

I couldn’t shake this scene. The holding, the head leaning, the exhaustion that found refuge in beloveds’ arms. The love the love the love; the family. That’s all I kept thinking: the love, the family.

I have no conclusion to the mess of this, other than to say the state is the enemy of care. The state is the enemy of love. The state is the enemy of whatever version of family is worth holding onto.

_____

Written by Raechel Anne Jolie

Continue reading her amazing posts for free in the Substack app

The post The State is the enemy of the Care- Notes on family abolition appeared first on Void Network.

]]> Η Στοχοποίηση των Τρανς Ατόμων στην Αμερική του Τραμπ https://voidnetwork.gr/2025/03/24/i-stoxopoiisi-ton-trans-atomon-stin-ameriki-tou-trump/ Mon, 24 Mar 2025 00:37:59 +0000 https://voidnetwork.gr/?p=24361 Με ποιους τρόπους διαδίδεται ο θαυμασμός και η δυσαρέσκεια και γιατί η τρανς κοινότητα βρίσκεται στο επίκεντρο της βίας αυτού του κόσμου;

The post Η Στοχοποίηση των Τρανς Ατόμων στην Αμερική του Τραμπ appeared first on Void Network.

]]>

Με ποιους τρόπους διαδίδεται ο θαυμασμός και η δυσαρέσκεια, σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από influencers – και γιατί η τρανς κοινότητα βρίσκεται στο επίκεντρο της βίας αυτού του κόσμου;

Κείμενο: Μακένζι Γουόρκ | Μετάφραση: Λευτέρης Βασιλόπουλος

_________

Με αμέτρητους τρόπους, μικρούς και μεγάλους, η δεξιά δυσκολεύει τη ζωή των τρανς ατόμων. Την ίδια στιγμή, πολλοί στην αριστερά και το κέντρο συζητούν πλέον ανοιχτά αν θα έπρεπε να θυσιαστούμε για μια ασαφή έννοια του «κοινού καλού». Είναι σαν όλοι να θέλουν να νίψουν τας χείρας τους – όπως ο Πόντιος Πιλάτος. Κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά πόσοι τρανς άνθρωποι υπάρχουν, αλλά οι εκτιμήσεις δείχνουν πως αποτελούν λιγότερο από το 1% του πληθυσμού των ΗΠΑ. Ένα 1% που είναι ως επί το πλείστον ανίσχυρο και φτωχό, αν όχι άστεγο. Με δεδομένο αυτό το στατιστικό, δεν υπάρχει λογική εξήγηση για το γεγονός ότι η εθνική πολιτική ζωή δίνει τόση σημασία σε εμάς. Η εχθρότητα που βιώνουμε έχει ρίζες σε ασυνείδητες ανησυχίες και σε σουρεαλιστικές, μυθικές συνήθειες.

Γι’ αυτό, για να το κατανοήσω, στρέφομαι στο βιβλίο Ο Αποδιοπομπαίος Τράγος (1989) του Ρενέ Ζιράρ. Ναι, ξέρω πως είναι αγαπημένος και του δισεκατομμυριούχου και πρώην CEO του PayPal, Πίτερ Τιλ, αλλά όπως κάθε στοχαστής που αξίζει να διαβάζεται και να ξαναδιαβάζεται, το έργο του Ζιράρ επιτρέπει περισσότερες από μία ερμηνείες. Αυτή είναι η δική μου.

Η θεωρία της μιμητικής επιθυμίας και η δημιουργία αποδιοπομπαίων τράγων

Επιτρέψτε μου μια μικρή παρένθεση για να εισαγάγω κάποιες έννοιες. Πρώτον, η θεωρία της «μιμητικής επιθυμίας» του Ζιράρ υποστηρίζει ότι δεν ξέρουμε εγγενώς τι θέλουμε∙ μάλλον, μιμούμαστε αυτό που επιθυμούν οι άλλοι. Η φίλη μου αγαπά τη γάτα της, οπότε παίρνω κι εγώ μια γάτα και την αγαπώ. Όλα καλά μέχρι εδώ. Όμως, συχνά, όπως θρηνούσε ο Ρικ Σπρίνγκφιλντ στο τραγούδι του Jessie’s Girl (1981) για τον έρωτά του με την κοπέλα του κολλητού του, η μιμητική επιθυμία γεννά αντιπαλότητα. Θέλω ό,τι έχει ο Τζέσι, και αυτή η αντιπαλότητα κλιμακώνεται σε σύγκρουση.

Κάπου εδώ εμφανίζεται αυτό που αποκαλώ «φασιστικό μεσολαβητή» – ένα πρότυπο που μας ενθαρρύνει να τιμωρήσουμε κάποιον άλλον: τον αποδιοπομπαίο τράγο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιταχύνουν αυτόν τον μηχανισμό, τροφοδοτώντας τον θαυμασμό και τη δυσαρέσκεια. Ίσως ένας σύγχρονος όρος για τον «μεσολαβητή» του Ζιράρ να είναι ο «influencer». Ένας κόσμος γεμάτος influencers παράγει όλο και πιο συγκρουσιακές κοινωνικές σχέσεις. Οι influencers είναι ταυτόχρονα πρότυπα και αντίπαλοι, πυροδοτώντας κύκλους φθόνου και εχθρότητας: Θέλω να γίνω σαν αυτήν, αλλά ακόμα περισσότερο θέλω να την ρίξω στο περιθώριο.

Αυτή τη στιγμή, οι τρανς άνθρωποι, ειδικά οι τρανς γυναίκες, είναι ο στόχος. Η ικανότητά μας να λαμβάνουμε φάρμακα, να αποκτούμε έγγραφα, ακόμα και να χρησιμοποιούμε δημόσιες τουαλέτες, δέχεται επίθεση. Η αυξημένη ορατότητα των τρανς ανθρώπων αποδείχθηκε δίκοπο μαχαίρι. Η ιδέα ήταν πως, μέσω της ορατότητας, η κοινωνία θα μας αναγνώριζε ως ανθρώπους με πολιτικά δικαιώματα. Αντίθετα, αυτό πυροδότησε ανταγωνισμό και δυσαρέσκεια.

Το τρανς σώμα ως αποδιοπομπαίος τράγος

Στον κόσμο της μιμητικής επιθυμίας, η τρανς γυναίκα είναι ένας ανεπιθύμητος αντίπαλος. Η επιτυχία γεννά ανταγωνισμό. Για τις cis γυναίκες, είμαστε ανταγωνίστριες∙ για τους στρέιτ άνδρες, πηγή σεξουαλικής σύγχυσης. Πώς τολμάμε να πάρουμε τη θέση κανενός;

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι ένας αρμονικός, φιλελεύθερος χώρος λογικής διαπραγμάτευσης, αλλά ένας σουρεαλιστικός κόσμος μύθων και φημών όπου όλοι μισούν όλους. Ο Ζιράρ αποκαλεί αυτό το φαινόμενο «έκλειψη» του πολιτισμού – μια απώλεια διαφοροποίησης. Επειδή κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη για τα δικά του αρνητικά συναισθήματα, κάποιος άλλος πρέπει να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος.

Η ψευδοεπιστημονική δικαιολόγηση του μίσους

Στη σύγχρονη εποχή, η «ενοχή» των τρανς ανθρώπων πρέπει να αποδειχθεί επιστημονικά. Οι «πραγματικές» γυναίκες είναι, λένε, όσες παράγουν ωάρια. Δεν υπάρχουν παρά μόνο δύο «αληθινά» φύλα, επειδή έτσι λέει η επιστήμη – ή μάλλον, μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της.

Το 2015, ο Πάπας Φραγκίσκος συνέκρινε τα τρανς άτομα με τα πυρηνικά όπλα. Λες και μια χούφτα τρανς άνθρωποι θα μπορούσαν να καταστρέψουν τον κόσμο. Είναι σαν να ανήκουμε σε μια αντίπαλη θρησκεία. Οι τρανς άνθρωποι δεν στοχοποιούμαστε επειδή είμαστε διαφορετικοί, αλλά επειδή θεωρούμαστε απειλή για την ίδια την έννοια της διαφοράς.

Η ανάγκη για αντίσταση και αλληλεγγύη

Ο αποδιοπομπαίος τράγος δεν είναι απειλή λόγω κάποιου εγκλήματος, αλλά απλώς επειδή υπάρχει. Η λύση δεν είναι η επίκληση της λογικής, αλλά η οργανωμένη αντίσταση. Χρειαζόμαστε αλληλεγγύη – όχι μόνο μεταξύ των τρανς ατόμων, αλλά μεταξύ όλων των ομάδων που μπορεί να γίνουν αποδιοπομπαίοι τράγοι.

Οι λευκοί τρανς άνθρωποι αργούν να το καταλάβουν αυτό. Όσοι κάνουν τη μετάβαση μέσα στη λευκότητα δεν συνειδητοποιούν πάντα το προνόμιο της ασυλίας που χάνουν. Το έμαθα κι εγώ με τον δύσκολο τρόπο. Γι’ αυτό, μεταξύ των τρανς ατόμων, είναι ζωτικής σημασίας να μαθαίνουμε από τις μαύρες και καφέ τρανς κοινότητες – τις ίδιες που από πάντα γνώριζαν πώς να επιβιώσουν. Και, όπως πάντα, είναι οι πρώτες που διατρέχουν κίνδυνο να εξοστρακιστούν και να εξοντωθούν.

Μακένζι Γουόρκ

(μετάφραση αποσπασμάτων: Λευτέρης Βασιλόπουλος — το πλήρες άρθρο στα αγγλικά βρίσκεται σ’ αυτόν το σύνδεσμο: https://www.frieze.com/article/scapegoating-trans-people-trumps-america)

The post Η Στοχοποίηση των Τρανς Ατόμων στην Αμερική του Τραμπ appeared first on Void Network.

]]> Elsa Dorlin: Αυτοάμυνα- Μια Φιλοσοφία της Βίας- της Μαρίας Κακογιάννη https://voidnetwork.gr/2024/12/05/elsa-dorlin-autoamina-filosofia-tis-bias-maria-kakogianni/ Thu, 05 Dec 2024 02:21:57 +0000 https://voidnetwork.gr/?p=24054 Κείμενο / ανάλυση της μεταφράστριας Μαρίας Κακογιάννη από την παρουσίαση του βιβλίου Αυτοάμυνα της Έλσα Ντορλάν που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πότλατς στο βιβλιοπωλείο-καφέ-στέκι La Zone την Τρίτη 19/11/2024 στα Εξάρχεια .

The post Elsa Dorlin: Αυτοάμυνα- Μια Φιλοσοφία της Βίας- της Μαρίας Κακογιάννη appeared first on Void Network.

]]> Κείμενο της μεταφράστριας Μαρίας Κακογιάννη από την παρουσίαση του βιβλίου Αυτοάμυνα της Έλσα Ντορλάν που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πότλατς στο βιβλιοπωλείο-καφέ-στέκι La Zone την Τρίτη 19 Νοέμβρη 2024 στα Εξάρχεια . Η βραδιά ξεκίνησε με την προβολή της ταινίας Bitter September της Σοφίας Φαραντάτου για τον.την Ζακ/Zachie Oh! Ακολούθησε συζήτηση με την Victoria Antkowiak που ειδικεύεται στο δίκαιο των μεταναστών από το Legal Centre Lesvos.

___________

Ένα βιβλίο με φαντάσματα – Έλσα Ντορλάν: Αυτοάμυνα : Μια Φιλοσοφία της Βίας

Η μεγάλη μαρξιστική αφήγηση της πάλης των τάξεων με τη διαλεκτική αντιπαράθεση
ανάμεσα σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα μετατοπίστηκε από τη επέμβαση του Αλτουσέρ, τη
«γαλλική σκηνή» του 1968 (Φουκό, Ντελέζ, Ντεριντά, κ.α.) και αυτό που αργότερα
ονομάστηκε μεταδομισμός. Η Ντορλάν έρχεται μετά. Οι αναλύσεις της αναφέρονται
κατεξοχήν στις σχέσεις εξουσίας και τις συνθήκες έμφυλης και φυλετικής βίας. Για να
ξεκινήσουμε με μια πολύ γενική τοποθέτηση, η φιλοσοφία εδώ συνδιαλέγεται με τις
θεωρίες αποαποικιοποίησης και τις σπουδές φύλου.


Αρκετά γρήγορα στον πρόλογο του βιβλίου της η Ντορλάν ξεκαθαρίζει ότι δε θα αναφερθεί
στις σχέσεις δυνάμεων που ανάγονται στη μάχη ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα, αυτό που την
απασχολεί είναι τα «βιώματα της εξουσίας στην ιδιωτικότητα ενός υπνοδωματίου, στη
στροφή ενός σταθμού του μετρό, πίσω από τη φαινομενική ηρεμία μιας οικογενειακής
συγκέντρωσης» (σελ. 26). Οι αναλύσεις της τοποθετούνται όχι τόσο στην πολιτική
διαδήλωση ή στη συνήθης πολιτική κινητοποίηση, όσο σε αυτό που συμβαίνει γυρνώντας
ίσως από την πορεία, επιστρέφοντας σπίτι. Όπως η ίδια σημειώνει «για ορισμένους
ανθρώπους το ζήτημα της άμυνας δεν τελειώνει όταν σταματά η συνήθης πολιτική
κινητοποίηση, αλλά αποτελεί ένα αδιάκοπο βίωμα» (σελ. 26). Αν πρόκειται για μια
φιλοσοφία της βίας, όπως αναφέρει ο υπότιτλος του βιβλίου, αφορά τα όρια ανάμεσα στο
ιδιωτικό και αυτό που αναγνωρίζεται ως πολιτικό. Το διακύβευμα, θα έλεγα με τη σειρά μου,
είναι η πολιτικοποίηση των ορίων και των συνόρων.


Η Αυτοάμυνα ξεκινά με δύο σκηνές. Η πρώτη αφορά το βασανιστήριο του σιδερένιου κλουβιού του Millet de la Girardière για το οποίο μιλάει ο Μισέλ Φουκό στο Επιτήρηση και Τιμωρία. Χωρίς να μπω εδώ σε λεπτομέρειες αυτό που διαβάζει ή αυτό που βλέπει η Ντορλάν σε αυτή τη σκηνή βασανιστηρίου είναι ένας μηχανισμός εξουσίας στον οποίο όσο περισσότερο αντιστέκεσαι ή προσπαθείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου τόσο περισσότερο υποφέρεις (σελ. 12). Η δεύτερη σκηνή είναι η δολοφονία του Rodney King από αστυνομικούς το 1991 στο Λος Άντζελες. Ακολούθησαν οι γνωστές ταραχές, με πραγματικές σκηνές εμφυλίου πολέμου, 53 νεκρούς και περισσότερους από 2000 τραυματίες από την πλευρά των διαδηλωτών. Κι εδώ η ανάλυση του μηχανισμού εξουσίας οδηγεί σε μια δεύτερη διατύπωση: όσο περισσότερο αμυνόταν, τόσο περισσότερη βία υφίστατο και
τόσο περισσότερο γινόταν αντιληπτός ως επιτιθέμενος (σελ. 20).


Όπως και στην περίπτωση του.της Ζακ/Zachie Oh! υπήρξε ένα βίντεο που κατέγραψε τη
σκηνή βιαιοπραγίας και κυκλοφόρησε ευρέως στα ΜΜΕ. Νομίζω ότι στην ταινία της Σοφίας
Φαραντάτου ένας από τους πρωταγωνιστές είναι η ίδια η κάμερα. Τι μπορεί να καταγράψει
κανείς; Τι σημαίνει αρχείο; Τι μπορείς να κάνεις μετά;

Μετά τη δολοφονία του Rodney King, στην αίθουσα του δικαστηρίου, οι δικηγόροι υπεράσπισης θα παρουσιάσουν το βίντεο ως τεκμήριο ότι οι αστυνομικοί βρίσκονταν σε νόμιμη άμυνα, ευάλωτοι απέναντι στον Rodney King.

Από αποδεικτικό στοιχείο της βίας των αστυνομικών, στο δικαστήριο το ίδιο βίντεο
μετατρέπεται στο ακριβώς αντίθετο. Η Ντορλάν επιδιώκει να εντοπίσει μια τεχνολογία
εξουσίας που επενδύει μια αμυντική λογική για να εξασφαλίσει τη διαιώνισή της. Ο
επιτιθέμενος ισχυρίζεται ότι απειλείται. Το ερώτημα για τη γενοκτονία στη Γάζα έρχεται εύλογα.

Το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου της Ντορλάν, με τίτλο «Παρακαταθήκες της αυτοάμυνας», ξεκινάει από το γκέτο της Βαρσοβίας και την αυτο-οργάνωση εναντίον των πογκρόμ για να φτάσει σιγά σιγά στο σύγχρονο κράτος του Ισραήλ που μετατρέπεται σε μοντέλο για την «κοινωνία της ασφάλειας» (σελ.
117).

Δολοφονία Rodney King


Ας μείνουμε όμως στον πρόλογο κι ας επιστέψουμε στις δύο σκηνές. Από τη μία, όσο
περισσότερο προσπαθείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου τόσο περισσότερο υποφέρεις,
από την άλλη, όσο περισσότερο προσπαθείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου τόσο
περισσότερο γίνεσαι αντιληπτός ως επιτιθέμενος. Ενώ το βίντεο τον δείχνει να τρώει
αλλεπάλληλα χτυπήματα από τους αστυνομικούς, ο Rodney King εμφανίστηκε από τους
δικηγόρους ως επιτιθέμενος. Να θυμίσουμε ότι ο.η Ζακ/Zachie Oh! εμφανίστηκε στα ΜΜΕ
ως ληστής υπό επήρεια ναρκωτικών και βεβαίως οι οικογενειάρχες που βιαιοπραγούσαν
πάνω του σε συνθήκη άμυνας. Το βιβλίο Αυτοάμυνα διατυπώνει με οξύτητα το γεγονός ότι
κάποια άτομα, ότι κι αν κάνουν, εμφανίζονται πάντα ως επιτιθέμενα, ακόμα κι όταν τρώνε
ξύλο. Και κάποια άλλα, ότι κι αν κάνουν, εμφανίζονται όχι μόνο σε συνθήκη άμυνας, αλλά
νόμιμης άμυνας, ακόμα και όταν λιντσάρουν και σκοτώνουν ανυπεράσπιστες ζωές. Θα
προσπαθήσω να σας παρουσιάζω τρεις βασικές μετατοπίσεις που πραγματοποιεί η
Ντορλάν. Και κλείνοντας, θα προσπαθήσω να αρθρώσω τρία πεδία προβληματισμού που
προκύπτουν από το βιβλίο της και φτάνουν μέχρι σε εμάς.

Την δολοφονία του Rodney King ακολούθησαν εμπρησμοί, καταστροφές και συγκρούσεις με την αστυνομία στο LA και σε εκατοντάδες άλλες πόλεις στις ΗΠΑ


1- Διάκριση ανάμεσα στη νόμιμη άμυνα και την αυτοάμυνα


Ο αμυντικός μηχανισμός χαράσσει μια διαχωριστική γραμμή: από την μία, τα υποκείμενα
που είναι άξια να αμυνθούν και τους αξίζει υπεράσπιση, από την άλλη, τα σώματα που
περιορίζονται στις αμυντικές πρακτικές. Αυτά τα ευάλωτα και εκτεθειμένα στη βία σώματα
δεν είναι ακριβώς υποκείμενα, η συγγραφέας τα ονομάζει υποκειμενικότητες με «γυμνά
χέρια». Σε αντίθεση με την νόμιμη άμυνα, παραδόξως, η αυτοάμυνα δεν έχει υποκείμενο,
«το υποκείμενό της δεν προϋπάρχει της κίνησης που αντιστέκεται στη βία που του
ασκείται. Με αυτή την έννοια, η αυτοάμυνα πηγάζει από αυτό που προτείνω να ονομαστεί
πολεμική ηθική του εαυτού» (σελ. 23). Το μοντέλο για να μπορέσει να προσδιορίσει
αυτές τις υποκειμενικότητες με γυμνά χέρια είναι οι πολεμικές τέχνες ως μέθοδοι
αυτοάμυνας.


2- Από το κρατικό μονοπώλιο στην ιμπεριαλιστική οικονομία της βίας.


Για τον Βέμπερ το Κράτος ορίζεται από τη μονοπωλιακή χρήση βίας. Στο βιβλίο της η
Ντορλάν αναφέρεται στις θεωρίες του κοινωνικού συμβολαίου. Επιχειρεί μια ανάγνωση
του Λεβιάθαν του Χομπς και της θεωρίας του Λοκ όπου το άτομο ορίζεται θεμελιακά ως
ιδιοκτήτης. Η αυτοσυντήρηση, η τάση να διατηρηθεί κανείς στη ζωή, εμφανίζεται ως κάτι που δεν μπορεί να κατασταλεί με τρόπο απόλυτο αλλά ούτε και να μετατεθεί πλήρως σε μία κεντρική εξουσία.

Υπάρχει πάντα κάτι που ξεφεύγει από την καταστολή ή την ανάθεση. Η Ντορλάν προτείνει μια δεύτερη μετατόπιση όσον αφορά τη φιλοσοφική παράδοση: «το ζήτημα δεν είναι τόσο η ανάθεση του ατομικού δικαιώματος της αυτοάμυνας στο κράτος, όσο η διατήρηση, η μεταβίβαση του δικαιώματος άσκησης βίας προς την αντίθετη κατεύθυνση, από το κράτος στους πολίτες. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε δύο βασικές μορφές αντιμεταβίβασης».

Οι δύο αυτές μορφές αφορούν την αστυνόμευση και την απόδοση δικαιοσύνης απευθείας από τους ίδιους τους πολίτες. Η συγγραφέας αφιερώνει λεπτομερείς αναλύσεις όσον αφορά τις πολιτοφυλακές, τα λιντσαρίσματα (από το νόμο του Lynch) και αυτό που ονομάζει vigilantisme : από τους «αυτόκλητους τιμωρούς» της Κου- Κλουξ-Κλαν στους «άγρυπνους φρουρούς» της σύγχρονης εποχής και τις περιπολίες πολιτών στα σύνορα ή στις γειτονιές. Πιο κοντά σε εμάς, θα μπορούσαμε εδώ να
αναφερθούμε στους «σερίφηδες» που περιπολούν στην Αλεξανδρούπολη ψάχνοντας για πρόσφυγες.


Αντί να εξετάσει το κράτος ως μονοπώλιο της βίας, η Ντορλάν κάνει μια διαφορετική
υπόθεση. Μας καλεί να σκεφτούμε με όρους μιας ιμπεριαλιστικής οικονομία της βίας. Όταν
το κράτος μεταβιβάζει ένα μέρος όσον αφορά την τήρηση της τάξης και την απόδοση
δικαιοσύνης στους πολίτες δεν είναι σημάδι κρατικής αδυναμίας ή ανεπάρκειας. Πρόκειται
για στρατηγική εξοικονόμησης μέσων. Το κράτος χρησιμοποιεί «εξωτερικούς συνεργάτες».
Κοστίζει λιγότερο. Κι αν τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια ή τα εθνικά θέατρα δεν έχουν πια
καθαρίστριες υπαλλήλους αλλά εξωτερικούς συνεργάτες, στην ιμπεριαλιστική οικονομία
της βίας που μας παρουσιάζει η Ντορλάν το κράτος αναθέτει ένα μέρος του έργου του
στους πολίτες εξοικονομώντας μέσα για την αστυνομία και το δικαστικό μηχανισμό.


3- Να πάρουμε ως αφετηρία τους μυς και όχι το νόμο


Από την νόμιμη άμυνα στην αυτοάμυνα, από το κρατικό μονοπώλιο στην ιμπεριαλιστική
οικονομία της βίας, φτάνουμε λοιπόν στην τρίτη μετατόπιση όσον αφορά τον τρόπο με τον
οποίο η πολιτική σκέψη πραγματεύτηκε τη βία : από το νόμο στους μυς. «Το διακύβευμα
εδώ δεν είναι μόνο η θεμελιώδης διάκριση ανάμεσα σε υποκείμενα που νομιμοποιούνται
να υπερασπίζονται τον εαυτό τους και υποκείμενα που δεν νομιμοποιούνται να το κάνουν.


Η διακυβέρνηση των σωμάτων λαμβάνει χώρα στο επίπεδο των μυών» (σελ. 24). Το
αντικείμενο αυτού του είδους διακυβέρνησης είναι η νευρική ώθηση, η μυϊκή σύσπαση, οι
ορμόνες. Εφαρμόζεται πάνω σε ό,τι διεγείρει το σώμα, επηρεάζει το κατά πόσο θα κάνει
κίνηση να δράσει ή όχι.


Στις μέρες μας, ένα από τα βασικά σημεία στα οποία διακυβεύεται αυτή η διακυβέρνηση
των σωμάτων είναι ο φόβος. Και αυτό με διττό τρόπο. Από τη μία πλευρά, όσο
περισσότερο καλλιεργείται ο φόβος, τόσο περισσότεροι «πολίτες» θα έχουν την εντύπωση
ότι δέχονται επίθεση και ότι βρίσκονται σε άμυνα. Από την άλλη πλευρά, για τις
μειονότητες, η διακυβέρνηση των σωμάτων αποσκοπεί στο να τις ακινητοποιήσει, να
εμποδίσει τη δράση. Με το όρο μειονότητες πρέπει να συλλάβουμε όχι κάτι που έχει να
κάνει με μια μειοψηφία. Η μειονότητα, όπως υπογράμμιζε ο Ντελέζ, δεν έχει να κάνει με
τους αριθμούς. Για να το πω με τα δικά μου λόγια, ο πλούσιος, λευκός, ετεροκανονιστικός,
βιοκαταστροφικός άνδρας συνιστά το ηγεμονικό «υποκείμενο», όλα τα άλλα είναι μειονότητες.

Η διακυβέρνηση των σωμάτων τους αποσκοπεί να εμποδίσει τη δράση ή την
επιτρέπει μόνο στη φαντασία.


«Έτσι, ο αποικιοκρατούμενος απέχει από το ίδιο του το σώμα, βλέπει το κακοποιημένο
σώμα του να μετατρέπεται σε ένα αγνώριστο και μη κατοικήσιμο σώμα, παγιδευμένο στην
αδράνεια που προκαλεί ο αόριστος κύκλος της βαρβαρότητας» (σελ.45). Το σώμα μπορεί
να ξαναβρεί λίγη ζωντάνια μόνο σε μια «ονειρική χρονικότητα». Η Ντορλάν έρχεται εδώ να
κάνει μια παρατήρηση. Οι διάφοροι συνδυασμοί χορού, τραγουδιού και μουσικής που
αναπτύχθηκαν από τους σκλάβους (όπως η γνωστή καποέϊρα, αλλά το βιβλίο περιλαμβάνει
την παρουσίαση πολλών άλλων) μπορεί να είναι ένας τρόπος εκτόνωσης αλλά και μια
προετοιμασία για τη πραγματική σύγκρουση και την είσοδο στην αμυντική βία. «Αν
υποθέσουμε ότι οι προσομοιώσεις που κάνει το φαντασιακό σώμα είναι επίσης μια
προετοιμασία για τη σύγκρουση, μπορούμε να επεξεργαστούμε την ιδέα σύμφωνα με την
οποία η φανταστική μάχη δεν είναι μόνο μια μορφή ψυχικής αυτοάμυνας, αλλά και μια
μορφή σωματικής εκπαίδευσης, μια νοερή απεικόνιση που προετοιμάζει την είσοδο στην
αμυντική βία» (σελ. 47).


Με άλλα λόγια η «κουλτούρα» εδώ μπορεί να έχει διττή λειτουργία. Να εκτονώνει την
ένταση έτσι ώστε να αποφεύγεται η δράση και η σύγκρουση με το καταπιεστικό σύστημα ή
αντιθέτως να είναι μια μορφή προετοιμασίας και εκπαίδευσης για τη μάχη.
Μετά από αυτές τις τρεις μετατοπίσεις, έρχομαι στους προβληματισμούς:

  • Πώς η «υπεράσπιση» μιας μειονότητας νομιμοποιεί τη συντριβή μιας άλλης; Η Ντορλάν
    αφιερώνει εκτεταμένες αναλύσεις για τον τρόπο με τον οποίο το μοτίβο «πρέπει να
    υπερασπίσουμε τις γυναίκες» γίνεται εργαλείο ρατσιστικής βίας. Αλλά νομίζω μπορούμε να
    βρούμε αρκετά παραδείγματα δίπλα μας και όχι μόνο αναφορικά με τον «φεμινισμό».
  • Σε όλο το μήκος του βιβλίου το πέρασμα στην αμυντική βία δεν είναι ταμπού, αντιθέτως η
    συγγραφέας εξετάζει λεπτομερώς τα συνήθης επιχειρήματα εναντίον της βίας εκ μέρους
    των καταπιεσμένων για να τα αντικρούσει. Οι αναλύσεις της όμως ανοίγουν το πεδίο ενός
    άλλου προβληματισμού. Οι καταπιεσμένες μειονότητες οπλίζονται για να αμυνθούν, τι
    συμβαίνει όμως όταν στο εσωτερικό τους μια μορφή ματσισμού γίνεται κυρίαρχη; Για να το
    πούμε διαφορετικά πώς δεν μετατρέπονται άντρο τεστοστερόνης; Πώς η πάλη και η
    αμυντική βία δεν αναπαράγουν το ηγεμονικό μοντέλο του καουμπόη πολεμιστή που τόσο
    αρέσει στον ίδιο τον Τραμπ;
  • Τι γίνεται με την ασφάλεια; Πώς και γιατί οι διάφορες μειονότητες μπήκαν σε ένα κύκλο
    εσωστρέφειας για να «προστατεύσουν τον εαυτό τους»; Πώς το μοτίβο Be Safe !
    μετατρέπεται σε δούρειο ίππο που καλλιεργεί το διχασμό και καθιστά αδύνατους τους
    συνασπισμούς; Η Ντορλάν αναφέρεται στην δεκαετία του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας
    του 1970 όταν για παράδειγμα το Μέτωπο Απελευθέρωσης των Γκέι συμμετείχε σε
    πολυάριθμες δράσεις μαζί με το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων ή προς υποστήριξη αυτού.
    Σε αυτή την εποχή η άρθρωση των αντικαπιταλιστικών, αντιρατσιστικών και
    αντιπατριαρχικών αγώνων ήταν ένας από τους πυλώνες της πολιτικής ανάλυσης και
    πρακτικής.

Πώς και σε ποιο βαθμό η ασφάλεια, η αυτοπροστασία δεν σημαίνει «αχ να κλειστούμε στο
χωριουδάκι μας για να προστατεύσουμε το τσαρδί μας». Κάτι που δεν παθαίνουν μόνο τα
απομονωμένα άτομα, τα ευάλωτα σώματα που υφίσταται αδιάκοπα βία στην ιδιωτικότητα
ενός υπνοδωματίου, στη στροφή ενός σταθμού του μετρό, αλλά και οι συλλογικότητες όταν
κατακερματίζονται σε απομονωμένες κλειστές μειονότητες.


Στο πλαίσιο αυτής της παρουσίασης αναφέρθηκα δύο φορές σε μια διττή λειτουργεία.
Διττή λειτουργία του φόβου, διττή λειτουργία της «κουλτούρας», θα μπορούσα να κλείσω
εδώ με αυτή τη διττή άμυνα του εαυτού. Κατά κάποιο τρόπο η Αυτοάμυνα είναι ένα βιβλίο
με φαντάσματα. Τα φαντάσματα αυτών που χάθηκαν όπως ο.η Ζακ/Zachie Oh! και ο
Rodney King αλλά και τα φαντάσματα που καλλιεργούνται μέσα μας. Και τα φαντάσματα
ζητούν μάχη.

Μαρία Κακογιάννη

________________________________

Η Μαρία Κακογιάννη είναι συγγραφέας και μεταφράστρια. Υπογράφει τη μετάφραση του βιβλίου
της Έλσα Ντορλάν, «Αυτοάμυνα» ενώ ταυτόχρονα μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κείμενα το
βιβλίο της «Ιφιγένεια στην Κω»

The post Elsa Dorlin: Αυτοάμυνα- Μια Φιλοσοφία της Βίας- της Μαρίας Κακογιάννη appeared first on Void Network.

]]> Judith Butler Thinks You’re Overreacting – Interview https://voidnetwork.gr/2024/04/03/judith-butler-thinks-youre-overreacting-interview/ Wed, 03 Apr 2024 13:18:50 +0000 https://voidnetwork.gr/?p=23562 How did gender become a scary word? The theorist who got us talking about the subject shares answers in NYT interview about her new book "Who's afraid of Gender".

The post Judith Butler Thinks You’re Overreacting – Interview appeared first on Void Network.

]]> How did gender become a scary word? The theorist who got us talking about the subject has answers.

Interview for New York Times by Jessica Bennett, contributing editor in Opinion, where she writes about gender, politics and personalities.

_______

The first thing I did when reading Judith Butler’s new book, “Who’s Afraid of Gender?”, was to look up the word “phantasm,” which appears 41 times in the introduction alone. (It means illusion; the “phantasm of gender,” a threat rooted in fear and fantasy.)

The second thing I did was have a good chuckle about the title, because the answer to the question of who is afraid of gender was … well, I am? Even for someone who’s written on gender and feminism for more than a decade and who once carried the title of this newspaper’s “gender editor,” to talk about gender today can feel so fraught, so politicized, so caught in a war of words that debate, or even conversation, seems impossible.

I am perhaps the intended reader of Butler’s book, in which the notoriously esoteric philosopher turned pop celebrity dismantles how gender has been constructed as a threat throughout the modern world — to national security in Russia; to civilization, according to the Vatican; to the American traditional family; to protecting children from pedophilia and grooming, according to some conservatives. In a single word, “gender” holds the power to seemingly drive people mad with fear.

Butler’s latest comes more than three decades after their first and most famous book, “Gender Trouble,” brought the idea of “gender as performance” into the mainstream. As it turns out, Butler — who has written 15 books since — never intended to return to the subject, even as a culture war raged. But then the political became personal: Butler was physically attacked in 2017 while speaking in Brazil, and burned in effigy by protesters who shouted, “Take your ideology to hell.”

This conversation has been condensed and edited for clarity

Did you ever think you’d see a world in which your ideas would be so widespread — and so fraught?

When I wrote “Gender Trouble,” I was a lecturer. I was teaching five classes, trying to work on this book I thought no one would read. Still, I knew I wasn’t just speaking for myself; there were other people who were strong feminists but also lesbian or gay or trying to figure out gender in ways that weren’t always welcome. But today, the people who are afraid of my ideas are the people who don’t read me. In other words, I don’t think it’s my ideas that they’re afraid of. They’ve come up with something else — a kind of fantasy of what I believe or who I am.

And of course it’s not just my views that are being caricatured, but gender more broadly — gender studies, policies that focus on gender, gender discrimination, gender and health care, anything with “gender” in it is a kind of terrifying prospect, at least for some.

The book cover for “Who’s Afraid of Gender?” is beige with a yellow stripe along the left margin and a lilac stripe along the right.

So … who is afraid of gender?

It’s funny, I have a friend, a queer theorist. I told him the book’s name and he said, “Everyone! Everyone’s afraid of gender!”

What’s clear to me is that there is a set of strange fantasies about what gender is — how destructive it is, and how frightening it is — that a number of forces have been circulating: Viktor Orban, Vladimir Putin, Giorgia Meloni, Rishi Sunak, Jair Bolsonaro, Javier Milei, and of course Ron DeSantis, Donald Trump and lots of parents and communities in states like Oklahoma and Texas and Wyoming, who are seeking to pass legislation that bans the teaching of gender or reference to gender in books.

Obviously, those folks are very frightened of gender. They imbue it with power that I actually don’t think it has. But so are feminists who call themselves “gender critical,” or who are trans-exclusionary, or who have taken explicit positions against trans politics.

Can you describe what prompted you to return to this subject?

I was going to Brazil for a conference on the future of democracy. And I was told in advance that there were petitions against me speaking, and that they decided to focus on me because I’m the “papisa,” the female pope, of gender. I’m not quite sure how I got to have that distinction, but apparently I did. I got to the venue early, and I could hear the crowds outside. They’d built a kind of monstrous picture of me with horns, which I took to be overtly antisemitic — with red eyes and kind of a demonic look — with a bikini on. Like, why the bikini?

But in any case, I was burned in effigy. And that freaked me out. And then, when my partner and I were leaving, at the airport, we were attacked: Some woman came at me with a big trolley and she was screaming about pedophilia. I could not understand why.

You thank the young man who threw his body between you and the attacker, taking blows. Was this the first time you’d heard that “pedophilia” association?

I had given a talk on Jewish philosophy, and somebody in the back said, “Hands off our children!” I thought, What? I figured out later that the way that the anti-gender ideology movement works is to say: If you break down the taboo against homosexuality, if you allow gay and lesbian marriage, if you allow sex reassignment, then you’ve departed from all the laws of nature that keep the laws of morality in tact — which means it’s a Pandora’s box; the whole panoply of perversions will emerge.

As I was preparing to interview you, I received a news alert about the “Don’t Say Gay” settlement in Florida, which says that schools cannot teach about L.G.B.T.Q. topics from kindergarten through the 8th grade, but clarifies that discussing them is allowed. You write that words have become “tacitly figured as recruiters and molesters,” which is behind the effort to remove this type of language from the classroom.

Teaching gender, or critical race theory, or even ethnic studies, is regularly characterized as forms of “indoctrination.” So for instance, that woman who was accusing me of supporting pedophilia, suggests that my work or my teaching would be an effort at “seduction” or “grooming.”

In my experience of teaching, people are arguing with each other all the time. There’s so much conflict. It’s chaotic. There are many things going on — but indoctrination is not one of them.

What about the warping of language on the left?

My version of feminist, queer, trans-affirmative politics is not about policing. I don’t think we should become the police. I’m afraid of the police. But I think a lot of people feel that the world is out of control, and one place where they can exercise some control is language. And it seems like moral discourse comes in then: Call me this. Use this term. We agree to use this language. What I like most about what young people are doing — and it’s not just the young, but everybody’s young now, according to me — is the experimentation. I love the experimentation. Like, let’s come up with new language. Let’s play. Let’s see what language makes us feel better about our lives. But I think we need to have a little more compassion for the adjustment process.

I want to talk for a moment about categories. You have occupied many — butch, queer, woman, nonbinary — yet you’ve also said you’re suspicious of them.

At the time that I wrote “Gender Trouble,” I called for a world in which we might think about genders being proliferated beyond the usual binary of man and woman. What would that look like? What would it be? So when people started talking about being “nonbinary,” I thought, well, I am that. I was trying to occupy that space of being between existing categories.

Do you still believe that gender is “performance?”

After “Gender Trouble” was published, there were some from the trans community who had problems with it. And I saw that my approach, what came to be called a “queer approach”— which was somewhat ironic toward categories — for some people, that’s not OK. They need their categories, they need them to be right, and for them gender is not constructed or performed.

Not everybody wants mobility. And I think I’ve taken that into account now.

But at the same time, for me, performativity is enacting who we are, both our social formation and what we’ve done with that social formation. I mean, my gestures: I didn’t make them up out of thin air — there’s a history of Jewish people who do this. I am inside of something, socially, culturally constructed. At the same time, I find my own way in it. And it’s always been my contention that we’re both formed and we form ourselves, and that’s a living paradox.

How do you define gender today?

Oh, goodness. I have, I suppose, revised my theory of gender — but that’s not the point of this book. I do make the point that “gender identity” is not all of what we mean by gender: It’s one thing that belongs to a cluster of things. Gender is also a framework — a very important framework — in law, in politics, for thinking about how inequality gets instituted in the world.

This is your first book with a nonacademic press. Was that a conscious decision?

Oh, yeah. I wanted to reach people.

It’s funny because many of your ideas do reach people, albeit in internet-era sound bites. I’m thinking about, for instance, of “gender is a drag” T-shirts or “Judith Butler explained with cats.” It strikes me that a lot of people who claim to have read you have actually just read the Instagram caption of you.

Well, I don’t blame them for not reading that book. It was tough. And some of those sentences are truly unforgivable. Hopefully I didn’t do that in “Who’s Afraid of Gender?”

I feel like I’m more in touch with people who are mobilizing on the ground at the global level than I have been before. And that pleases me.

______

Jessica Bennett is a contributing editor in the Opinion section of The Times. She teaches journalism at New York University and is the author of “Feminist Fight Club” and “This Is 18.” More about Jessica Bennett

The post Judith Butler Thinks You’re Overreacting – Interview appeared first on Void Network.

]]> Δραπετεύοντας από το Κάστρο με τα Βαμπίρ – Mark Fisher https://voidnetwork.gr/2022/06/25/drapeteuontas-apo-to-kastro-me-ta-vampir-mark-fisher/ Sat, 25 Jun 2022 13:32:12 +0000 https://voidnetwork.gr/?p=21808 “Πρέπει να μάθουμε ή να ξανα-μάθουμε πως να χτίζουμε τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, αντί να δουλεύουμε υπέρ του Κεφαλαίου απαξιώνοντας, αποδοκιμάζοντας και κακοποιώντας ο ένας τον άλλον. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως θα πρέπει να συμφωνούμε στα πάντα – απεναντίας, πρέπει να φτιάξουμε συνθήκες όπου η διαφωνία θα μπορεί να λαμβάνει χώρα χωρίς τον φόβο του αποκλεισμού ή χειρότερα, του αφορισμού.” Μετάφραση: Κώστας Σαββόπουλος – Αντρέας Μερκούρης Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο Αυτό το καλοκαίρι (2013) σκέφτηκα σοβαρά να σταματήσω να ασχολούμαι με τα πολιτικά. Εξαντλημένος από τη δουλειά, ανίκανος για παραγωγική δραστηριότητα, βρήκα τον εαυτό μου να

The post Δραπετεύοντας από το Κάστρο με τα Βαμπίρ – Mark Fisher appeared first on Void Network.

]]>

“Πρέπει να μάθουμε ή να ξανα-μάθουμε πως να χτίζουμε τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, αντί να δουλεύουμε υπέρ του Κεφαλαίου απαξιώνοντας, αποδοκιμάζοντας και κακοποιώντας ο ένας τον άλλον. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως θα πρέπει να συμφωνούμε στα πάντα – απεναντίας, πρέπει να φτιάξουμε συνθήκες όπου η διαφωνία θα μπορεί να λαμβάνει χώρα χωρίς τον φόβο του αποκλεισμού ή χειρότερα, του αφορισμού.”

Μετάφραση: Κώστας Σαββόπουλος – Αντρέας Μερκούρης

Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

Αυτό το καλοκαίρι (2013) σκέφτηκα σοβαρά να σταματήσω να ασχολούμαι με τα πολιτικά. Εξαντλημένος από τη δουλειά, ανίκανος για παραγωγική δραστηριότητα, βρήκα τον εαυτό μου να περιπλανιέται στα κοινωνικά δίκτυα νιώθοντας την κατάθλιψη και την κόπωση μου να διογκώνονται.

Η «αριστερή πτέρυγα» του Twitter μπορεί συχνά να είναι μια μίζερη, αποκαρδιωτική ζώνη. Νωρίτερα, φέτος, σημειώθηκαν κάποιες ισχυρές διαμάχες στις οποίες συγκεκριμένα αριστερά προφίλ καταγγέλθηκαν και αποδοκιμάστηκαν. Στα προφίλ αυτά λέγονταν πράγματα ενίοτε απαράδεκτα, ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα άτομα διασύρθηκαν προσωπικά και κυνηγήθηκαν άφησε ένα άσχημο κατάλοιπο: Τη δυσοσμία της κακής συνείδησης και της ηθικής του κυνηγιού μαγισσών. Ο λόγος που δεν πήρα θέση σε κανένα από αυτά τα γεγονότα ήταν επειδή, ντρέπομαι που το λέω, φοβήθηκα. Οι νταήδες ήταν σε άλλο μέρος της παιδικής χαράς. Δεν ήθελα να τους τραβήξω την προσοχή.

Η καταφανής αγριότητα αυτών των ανταλλαγών συνοδευόταν από κάτι ακόμα πιο διεστραμμένο και, για αυτόν τον λόγο, ίσως περισσότερο εξουθενωτικό: μια ατμόσφαιρα σαρκαστικής κακίας. Ο πιο συχνός αποδέκτης αυτής της κακίας ήταν ο Όουεν Τζόουνς (Owen Jones),[1] και οι επιθέσεις στον Τζόουνς – το άτομο που είναι το πλέον υπεύθυνο για την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης στο Ηνωμένο Βασίλειο τα τελευταία χρόνια – ήταν ένας από τους λόγους που αισθανόμουν τόσο αποθαρρημένος. Αν αυτό συμβαίνει σε έναν αριστερό που όντως πετυχαίνει να φέρει τον αγώνα στο επίκεντρο της Βρετανικής ζωής, τότε γιατί να θέλει όποιος ή όποια να παρακολουθήσει τον mainstream δημόσιο λόγο; Υπάρχει τρόπος να ξεφύγει κανείς από αυτή την χωρίς παύση κακοποίηση άλλος από το να παραμείνει σε θέση αδυναμίας και περιθωριοποίησης;

Ένα από τα πράγματα που με έβγαλαν από την καταθλιπτική νάρκη μου ήταν το να πηγαίνω στην ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση του Ίπσουιτς (Ipswich People’s Assembly), κοντά στο σπίτι μου. Η Λαϊκή Συνέλευση είχε γίνει δεκτή με τη συνηθισμένη χλεύη και ειρωνεία. Μας έλεγαν πως ήταν ένα άχρηστο διαφημιστικό κόλπο όπου αριστεροί των media, συμπεριλαμβανομένου και του Τζόουνς, θεοποιούνταν σε μια ακόμη «από-τα-πάνω» επίδειξη μιας κουλτούρας διασήμων. Αυτό που πραγματικά συνέβη στη Συνέλευση στο Ίπσουιτς ήταν πολύ διαφορετικό από αυτή την καρικατούρα. Το πρώτο μισό της βραδιάς – που κορυφώθηκε με μια εμψυχωτική ομιλία από τον Όουεν Τζόουνς – καθοδηγήθηκε πράγματι από τους κεντρικούς ομιλητές. Όμως στο δεύτερο μισό της συνέλευσης είδα ακτιβιστές από όλη την εργατική τάξη του Σάφολκ (Suffolk) να μιλάνε μεταξύ τους, να αλληλοϋποστηρίζονται, να ανταλλάζουν εμπειρίες και στρατηγικές. Απέχοντας πολύ από το να είναι ένα ακόμη παράδειγμα ιεραρχικού αριστερισμού, η Ανοιχτή Συνέλευση ήταν ένα παράδειγμα για το πώς το κάθετο μπορεί να  συνδυαστεί με το οριζόντιο: η δύναμη και το χάρισμα των media μπόρεσαν να τραβήξουν κόσμο που δεν είχε ξαναβρεθεί στην αίθουσα για πολιτική συνέλευση, να μιλήσει με έμπειρους ακτιβιστές και να παράγει στρατηγικές. Η ατμόσφαιρα ήταν αντι-ρατσιστική και αντι-σεξιστική, αλλά και αναπάντεχα απαλλαγμένη από την παραλυτική αίσθηση ενοχής και καχυποψίας που καλύπτει σαν τοξική και πνιγηρή ομίχλη την αριστερή πτέρυγα του Twitter.

Μετά ήταν ο Ράσελ Μπραντ (Russell Brand).[2] Θαυμάζω τον Μπραντ από καιρό – ένας από τους λίγους γνωστούς κωμικούς της σημερινής σκηνής με εργατικό ταξικό υπόβαθρο. Τα τελευταία χρόνια σταδιακά κυριάρχησε ένας αμείλικτος μεγαλοαστισμός στην τηλεοπτική κωμωδία, με τον εξωφρενικά χαζό καθωσπρεπισμό του Μάικλ Μάκινταϊρ (Michael McIntyre) και έναν θλιβερό καταιγισμό από αδιάφορους διπλωματούχους τυχαίους να κυριαρχούν στη σκηνή.

Μια μέρα, πριν την πλέον διάσημη συνέντευξη του Brand στον Jeremy Paxman[3] που προβλήθηκε στο Newsnight, είχα δει την παράσταση του Brand με τίτλο το Σύνδρομο του Μεσσία, στο Ipswich. Η παράσταση ήταν ξεκάθαρα υπέρ των μεταναστών, υπέρ των κομμουνιστών, αντι-ομοφοβική, διαποτισμένη από τη διάνοια της εργατικής τάξης χωρίς να φοβάται να το δείξει και αρκετά queer με τον τρόπο που η δημοφιλής κουλτούρα συνήθιζε να είναι (δηλαδή καμία απολύτως σχέση με την ξινή ταυτοτική «ευσέβεια» που μας κληροδότησαν οι ηθικιστές της μετα-δομιστικής «αριστεράς») Ο Malcolm X, ο Che, η πολιτική ως μια ψυχεδελική αποδόμηση της υπάρχουσας πραγματικότητας: αυτό ήταν κομμουνισμός σαν κάτι σέξυ, κουλ και εργατικό, αντί για μια βαρετή τελετουργία όπου όλοι σου κουνάνε δεικτικά το δάχτυλό.

Την επόμενη μέρα ήταν προφανές πως η εμφάνιση του Brand είχε δημιουργήσει ένα στιγμιαίο ρήγμα. Για κάποιους από εμάς, η σχεδόν ιατροδικαστικής ακρίβειας αποδόμηση του Paxman από τον Brand ήταν τρομερά συγκινητική, σχεδόν θαυματουργή. Δεν μπορούσα να θυμηθώ την τελευταία φορά που σε ένα άτομο που προέρχεται από την εργατική τάξη είχε δοθεί τόσος χώρος ώστε να καταστρέψει τόσο επιμελώς έναν ταξικά «ανώτερο» αντίπαλο χρησιμοποιώντας εξυπνάδα και λογική. Αυτό δεν ήταν όπως η φάση με τον Johnny Rotten να βρίζει τον Bill Grundy –μια πράξη ανταγωνισμού που περισσότερο επιβεβαίωσε, παρά αμφισβήτησε τα στερεότυπα περί τάξης.

Ο Brand είχε αποδείξει πως είναι πιο έξυπνος από τον Paxman και η χρήση του χιούμορ, εν προκειμένω, ήταν ο διαχωριστικός παράγοντας μεταξύ του Brand και της ξινίλας μεγάλου κομματιού της «Αριστεράς». Ο Brand κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους, ενώ η ηθικιστική αριστερά διαπρέπει στο να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άσχημα και δεν ικανοποιείται μέχρι τα κεφάλια μας να λυγίσουν από τις ενοχές και την αηδία προς τον εαυτό μας.

Η ηθικιστική αριστερά γρήγορα διασφάλισε πως η όλη ιστορία δεν είχε να κάνει με το ρήγμα που δημιούργησε ο Brand στα βαρετά κυρίαρχα debate ούτε σχετικά με τον ισχυρισμό του πως η επανάσταση θα γίνει, καθώς είναι αναπόφευκτη. (Αυτός ο τελευταίος ισχυρισμός δεν μπορούσε παρά να εισακουστεί από τη μικροαστική, ναρκισσιστική αριστερά που έχει καλυμμένα τα αυτιά της με πανιά, ως δήλωση σύμφωνα με την οποία ο Brand θέλει να οδηγήσει την επανάσταση -κάτι στο οποίο απάντησαν με την τυπική μνησικακία, «Δεν χρειάζομαι κάποια διασημότητα να με καθοδηγήσει».

Για τους ηθικιστές η κυρίαρχη ιστορία είχε να κάνει με την προσωπική ζωή του Brand –κυρίως με τον σεξισμό του. Σε αυτή την τοξική μακαρθική ατμόσφαιρα που διαμορφώθηκε από την ηθικιστική αριστερά, σχόλια που θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ως σεξιστικά σημαίνουν ταυτόχρονα πως ο Brand είναι σεξιστής, πράγμα το οποίο με τη σειρά του σημαίνει πως είναι μισογύνης.

Ορθά κοφτά, τέλος, καταδικασμένος.

Είναι απολύτως λογικό και αναμενόμενο ο Brand, όπως και όλοι μας, να πρέπει να απολογηθεί για τη συμπεριφορά του και τη γλώσσα που χρησιμοποιεί.

Ωστόσο, αυτή η διαδικασία θα πρέπει να λαμβάνει χώρα σε μια ατμόσφαιρα συντροφικότητας και αλληλεγγύης και, μάλλον, όχι εξαρχής στο επίπεδο του δημόσιου λόγου –παρόλο που όταν ο Brand ρωτήθηκε περί σεξισμού από τον Mehdi Hasan απάντησε με έναν τρόπο χιουμοριστικό και καλοπροαίρετο, που σαφώς απουσίαζε από τα πέτρινα πρόσωπα εκείνων που τον ανέκριναν.

«Δεν νομίζω ότι είμαι σεξιστής, αλλά θυμάμαι τη γιαγιά μου, τον καλύτερο άνθρωπο που γνώρισα ποτέ, που ήταν βέβαια ρατσίστρια, αλλά νομίζω πως δεν το είχε καταλάβει. Δεν ξέρω αν έχω κάποιου είδους πολιτισμικό βαρίδιο, ξέρω ότι έχω πολύ μεγάλη αγάπη για την προλεταριακή αργκό, όπως το «πουλάκι μου» ή το «αγαπούλα», επομένως αν οι γυναίκες πιστεύουν πως είμαι σεξιστής, μάλλον είναι σε καλύτερη θέση από εμένα να το κρίνουν, οπότε θα το δουλέψω”

Η παρέμβαση του Brand δεν ήταν μια προσπάθεια για ηγεσία. Ήταν μια προσπάθεια για έμπνευση, ένα κάλεσμα στα όπλα.

Και όσον αφορά εμένα, είχα ξαναβρεί την έμπνευση. Εκεί που μερικούς μήνες πριν θα είχα παραμείνει σιωπηλός καθώς οι ηθικιστές της Καθώς πρέπει Αριστεράς[4] επέβαλλαν στον Brand τα δικαστήρια τους και τις δολοφονίες χαρακτήρα –με «στοιχεία», κυρίως, μαζεμένα από τον δεξιό και συντηρητικό Τύπο, που προφανώς είναι πάντα πρόθυμος να βοηθήσει σε κάτι τέτοια– αυτή τη φορά ήμουν προετοιμασμένος να κάνω την κίνηση μου. Η απάντηση στον Brand έγινε γρήγορα το ίδιο γνωστή όσο και η συνέντευξη με τον Paxman.

Όπως σημείωσε και η Laura Oldfield Ford[5], ήταν μια στιγμή διαύγειας. Και ένα από τα πράγματα που έγιναν διαυγή για μένα ήταν ο τρόπος με τον οποίο τα τελευταία χρόνια, μεγάλο τμήμα της αυτο-αποκαλούμενης «αριστεράς» είχε καταστείλει το ζήτημα της τάξης.

Η ταξική συνείδηση είναι εύθραυστη και φευγαλέα. Ο μικροαστισμός που κυριαρχεί στην ακαδημία και τη βιομηχανία του πολιτισμού χαρακτηρίζεται από κάθε είδους λεπτές αποκλίσεις και προκαταλήψεις που εμποδίζουν το εν λόγω ζήτημα (το ζήτημα της τάξης) ακόμη και να τεθεί∙ και έπειτα, αν το ζήτημα τεθεί, σε κάνουν να πιστεύεις ότι έσπασες κάποιου είδους κοινωνικό συμβόλαιο, ή κάποιον άρρητο κώδικα συμπεριφοράς με το να το θέτεις.

Μιλάω σε διάφορες αριστερές ή αντικαπιταλιστικές εκδηλώσεις εδώ και χρόνια, ωστόσο σπανίως έχω μιλήσει -ή μου έχει ζητηθεί να μιλήσω- για το ταξικό ζήτημα δημοσίως.

Αλλά όταν η τάξη επανεμφανίστηκε ήταν αδύνατο να μην την δεις παντού σε σχέση με την υπόθεση του Brand. Ο Brand είχε γρήγορα κριθεί ή/και αμφισβητηθεί από τουλάχιστον 3 ανθρώπους, αριστερούς, που προέρχονταν από ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.

Άλλοι μας είπαν ότι ο Brand δεν θα μπορούσε να είναι, πράγματι, κομμάτι της εργατικής τάξης επειδή είναι, πλέον, εκατομμυριούχος.

Είναι περίεργο πόσοι πολλοί «αριστεροί» έμοιαζαν να συμφωνούν με τις τοποθετήσεις του Paxman: «Τι δίνει σε αυτό τον άνθρωπο με εργατική καταγωγή το δικαίωμα να μιλάει;»

Είναι επίσης πολύ ανησυχητικό ότι φαίνεται να πιστεύουν πως οι εργάτες οφείλουν να μένουν στην φτώχεια για μια ζωή, στην ασημαντότητα και, εν τέλει, στην αδυναμία τους, διότι αλλιώς θα χάσουν την «αυθεντικότητα» τους.

Κάποιος μου έστειλε μια ανάρτηση που είχε γραφτεί για τον Brand στο Facebook. Δεν γνωρίζω το άτομο που την έγραψε οπότε και δεν θα ήθελα να το κατονομάσω. Αυτό που έχει σημασία, εν προκειμένω, είναι πως η ανάρτηση περιέχει ένα σετ από σνομπαρίστικες και συγκαταβατικές συμπεριφορές ή κανόνες που, όπως φαίνεται, μπορεί κανείς να έχει, αρκεί να αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός.

Ολόκληρο το ύφος ήταν απίστευτα ψηλομύτικο, σαν να επρόκειτο για δάσκαλο που μαλώνει ένα παιδάκι, ή έναν ψυχίατρο που κάνει διάγνωση σε έναν ασθενή.

Ο Brand, κατά τα γραφόμενα της ανάρτησης, είναι «προφανώς εξαιρετικά ψυχικά ασταθής…. Μια κακή σχέση, ή μια κακή επαγγελματική επιλογή μακριά από το να ξανακυλήσει στην εξάρτηση, ή ακόμα χειρότερα.» Παρόλο που το άτομο που έκανε την ανάρτηση ισχυρίζεται πως «στα αλήθεια συμπαθεί πολύ τον Brand», ενδεχομένως ποτέ να μην πέρασε από το μυαλό του πως ένας από τους λόγους που ο Brand μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ανισόρροπος» είναι ακριβώς αυτό το πατερναλιστικό ψευδό-πεφωτισμένο ύφος, αυτή η «διάγνωση» από την «αριστερή» μπουρζουαζία.

Υπάρχει επίσης ένα σοκαριστικό αλλά εξίσου αποκαλυπτικό απόσπασμα που αναφέρεται στην παιδεία του Brand ως «κουτσουρεμένη μόρφωση με τις χαρακτηριστικές λέξεις που προκαλούν συναισθήματα, χαρακτηριστικά ενός αυτό-δίδακτου» –στο οποίο ο συγγραφέας της ανάρτησης αναφέρει με μεγαλοψυχία «Δεν έχω κανένα θέμα με αυτό»- ω, μα πόσο καλός είσαι! Δεν πρόκειται για κάποιον γραφειοκράτη της αποικιακής διοίκησης που γράφει για τις προσπάθειες του να διδάξει σε κάποιους αυτόχθονες την Αγγλική γλώσσα τον 19ο αιώνα, ή για έναν Βικτωριανό διευθυντή κάποιου ιδιωτικού ιδρύματος που αναφέρεται σε κάποιον πιτσιρικά μαθητή με υποτροφία∙ Πρόκειται για «αριστερή» γραφή, μόλις πριν από μερικές εβδομάδες.

Που ακριβώς πάμε από εδώ και μετά;

Είναι πρώτα απ’ όλα απαραίτητο να αναγνωρίσουμε τα χαρακτηριστικά των Λόγων και των επιθυμιών που μας έχουν οδηγήσει σε αυτό το σκοτεινό και καταστροφικό σημείο για μονοπάτι της ηθικής μας, όπου η τάξη έχει εξαφανιστεί, ο ηθικισμός είναι παντού, η αλληλεγγύη είναι αδύνατη, ο φόβος και οι ενοχές είναι πανταχού παρούσες. Κι αυτό όχι επειδή μας εκφοβίζει η δεξιά αλλά επειδή έχουμε επιτρέψει στους μπουρζουά τρόπους συγκρότησης της υποκειμενικότητας να μολύνουν το κίνημα. Νομίζω πως υπάρχουν δύο λιβιδινικές-λογοθετικές διαμορφωτικές τάσεις που έχουν επιφέρει αυτή την κατάσταση. Αποκαλούνται αριστεροί ωστόσο – όπως φανέρωσε και η κατάσταση με τον Brand – όλα αυτά αποδεικνύουν με πολλούς τρόπους πως η αριστερά –προσδιορισμένη ως βασικός παράγοντας στην ταξική πάλη – έχει σχεδόν εξαφανιστεί.

Μέσα στο Κάστρο με τα Βαμπίρ

Η πρώτη τέτοια συνειδητοποίηση είναι αυτό που ξεκίνησα να αποκαλώ “Κάστρο με τα Βαμπίρ”.

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ ειδικεύεται στο να αναπαράγει ενοχές. Καθοδηγείται από την επιθυμία ενός ιερέα να αναθεματίσει και να καταδικάσει, από την επιπόλαια επιθυμία ενός ακαδημαϊκού να είναι ο πρώτος που θα εντοπίσει κάτι λάθος και από την επιθυμία ενός χίπστερ να είναι “in“, να συμπεριλαμβάνεται δηλαδή στο αποδεκτό και δημοφιλές πλήθος.

Ο κίνδυνος που κρύβει μια ενδεχόμενη επίθεση στο Κάστρο με τα Βαμπίρ –το οποίο και θα κάνει τα πάντα για να προφυλαχθεί από μια τέτοια επίθεση– είναι πως αυτός που κάνει την επίθεση μπορεί ταυτόχρονα να κατηγορηθεί ως κάποιος που επιτίθεται στους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, τον σεξισμό, τον ετεροσεξισμό.

Ωστόσο, πέρα από το γεγονός πως το Κάστρο με τα Βαμπίρ δεν είναι ο μοναδικός εκφραστής αυτών των αγώνων, το Κάστρο μπορεί, επίσης, να γίνει κατανοητό ως μια μπουρζουάδικη-φιλελεύθερη αντιστροφή και ενσωμάτωση της ενέργειας που παράγεται από αυτά τα κινήματα.

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ γεννήθηκε τη στιγμή που ο αγώνας του να μην καθοριζόμαστε από ταυτοτικές κατηγοριοποιήσεις έγινε ταυτόχρονα ο στόχος να αποκτήσουμε «ταυτότητες» και αναγνωρίστηκε από ένα μπουρζουάδικο Μεγάλο Άλλο.

Τα προνόμια, που σίγουρα κατέχω ως λευκός άνδρας, έχουν να κάνουν, ως ένα σημείο, με το γεγονός ότι δεν αντιλαμβάνομαι ως προνομιούχα την εθνικότητα μου ή το φύλο μου. Για αυτό το λόγο, είναι μια νηφάλια και αποκαλυπτική εμπειρία να σου υπενθυμίζουν, ενίοτε, αυτά τα, κατά τα άλλα, τυφλά σημεία.

Ωστόσο, αντί να αναζητάμε έναν κόσμο όπου όλοι ανεξαιρέτως αποκτάμε την ελευθερία μας από την ταυτοτική κατηγοριοποίηση, το Κάστρο με τα Βαμπίρ αναζητά να στριμώξει τους ανθρώπους πίσω σε ταυτοτικά στρατόπεδα, όπου θα καθορίζονται για πάντα με όρους που τίθενται από τις κυρίαρχες δυνάμεις, αποδυναμωμένοι από τη συνείδηση τους και απομονωμένοι σε μια σολιψιστική λογική που επιμένει να λέει πως δεν μπορούμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον, εκτός και αν ανήκουμε στην ίδια ταυτοτική ομάδα.

Έχω παρατηρήσει την ύπαρξη ενός μηχανισμού αντίστροφης προβολής-αποκήρυξης όπου  η απλή αναφορά της τάξης αντιμετωπίζεται αυτόματα σαν μια προσπάθεια υποτίμησης της σημασίας της φυλής και του φύλου. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, εφόσον το Κάστρο με τα Βαμπίρ χρησιμοποιεί, ουσιαστικά, μια φιλελεύθερη ερμηνεία της φυλής και του φύλου, προκειμένου να περιπλέξει τη σημασία της τάξης. Σε όλη την παράλογη και τραυματική συζήτηση περί προνομιών που προηγήθηκε τον προηγούμενο χρόνο στο Twitter, η συζήτηση για το ταξικό προνόμιο απουσίαζε ολοκληρωτικά. Το καθήκον, όπως πάντα, παραμένει η συνάρθρωση της τάξης, του φύλου και της φυλής, αλλά η καταστατική λειτουργία του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι η από-συνάρθρωση της τάξης από τις υπόλοιπες κατηγορίες.

To πρόβλημα το οποίο κλήθηκε να επιλύσει το Κάστρο με τα Βαμπίρ είναι το εξής: πως είναι δυνατόν κάποιος/α/ο να κατέχει τεράστιο πλούτο και εξουσία, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να παρουσιάζεται ως θύμα, περιθωριοποιημένο και αντισυμβατικό; Η λύση βρισκόταν ήδη έτοιμη- στην χριστιανική εκκλησία. Το Κάστρο με τα Βαμπίρ  έχει πρόσβαση σε όλες τις «διαβολικές» στρατηγικές, τις σκοτεινές παθολογίες και τα όργανα ψυχολογικών βασανιστηρίων τα οποία εφευρέθηκαν από τον Χριστιανισμό και τα οποία έχει περιγράψει εκτενώς  ο Nietzsche στην Γενεαλογία της Ηθικής. Το ιερατείο της κακής συνείδησης, αυτή η φωλιά θρησκόληπτων εμπόρων της ηθικότητας, είναι αυτό για το οποίο μας προειδοποιούσε ο Nietzsche όταν έλεγε ότι ακολουθούσε κάτι χειρότερο από τον Χριστιανισμό. Ε, λοιπόν αυτό, πλέον βρίσκεται μπροστά μας…

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ τρέφεται από τη ζωτικότητα, τα άγχη και τις αδυναμίες νεαρών φοιτητών, αλλά πρωτίστως ζει από τη μετατροπή των καταπιεστικών βιωμάτων ορισμένων ομάδων -όσο  πιο περιθωριακών τόσο το καλύτερο- σε ακαδημαϊκό κεφάλαιο. Οι πιο προβεβλημένες φιγούρες του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι αυτές οι οποίες ανακάλυψαν την δυνατότητα αξιοποίησης των καταπιέσεων με αγοραίους όρους -πλέον όποιος/α/ο  μπορέσει να ανιχνεύσει μια κοινωνική ομάδα περισσότερο καταπιεσμένη από οποιαδήποτε άλλη θα προαχθεί στην ιεραρχία του Κάστρου με τα Βαμπίρ πολύ γρήγορα.

Ο πρώτος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: εξατομίκευσε και ιδιωτικοποίησε τα πάντα.

Ενώ στη θεωρία τάσσεται υπέρ της δομιστικής κριτικής, στην πράξη δεν εστιάζει σε τίποτα άλλο πέρα από την ατομική συμπεριφορά. Κάποια μέλη της εργατικής τάξης δεν είχαν την καλύτερη δυνατή ανατροφή και μπορεί να παρουσιάσουν πολύ αγενείς συμπεριφορές. Να θυμάσαι: το να καταδικάζεις άτομα είναι πάντα πιο σημαντικό από το να ασχολείσαι με διυποκειμενικές δομές. Η κυρίαρχη τάξη, αν και προπαγανδίζει την ιδεολογία του ατομισμού, τείνει να δρα συλλογικά ως τάξη. (Πολλές από τις αποκαλούμενες συνωμοσίες, αποτελούν απλώς ενέργειες ταξικής αλληλεγγύης από τους κυρίαρχους.) To Κάστρο με τα Βαμπίρ, ως αφελής υπηρέτης της κυρίαρχης τάξης, πράττει το ακριβώς αντίθετο: ενώ κηρύττει την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, δρα πάντοτε διαμέσου των επιβαλλόμενων από την εξουσία ατομικιστικών αρχετύπων, σαν να επρόκειτο για κάτι φυσικό και αναπόφευκτο. Τα μέλη του, όντας κατά βάση μικροαστικής καταγωγής, εμφανίζουν άκρως ανταγωνιστικές συμπεριφορές μεταξύ τους, οι οποίες ωστόσο αμβλύνονται από την  παθητικο-επιθετική ψυχοσύνθεση που χαρακτηρίζει την αστική κοινωνία. Επομένως, αυτό που τους ενώνει δεν είναι η αλληλεγγύη, αλλά ο κοινός φόβος -η φοβία ότι θα είναι οι επόμενοι που θα εκτεθούν, θα καταδικαστούν και, εν τέλει, θα διωχθούν.

Ο δεύτερος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: να μετατρέψει τη σκέψη και τη δράση σε κάτι πάρα πολύ δύσκολο.

 Δεν πρέπει να υπάρχει ελαφρότητα και οπωσδήποτε όχι χιούμορ. Το χιούμορ δεν είναι κάτι σοβαρό εξ ορισμού, έτσι; Η σκέψη είναι δύσκολη δουλειά για ανθρώπους με κυριλέ φωνές και ρυτιδιασμένα μέτωπα. Όπου υπάρχει αυτοπεποίθηση να εισάγεις τον σκεπτικισμό. Να λες: μην βιάζεσαι, πρέπει να το σκεφτούμε πιο αναλυτικά. Θυμήσου: το να έχεις βεβαιότητές αποτελεί κάτι καταπιεστικό και μπορεί να οδηγήσει σε γκούλαγκ.

Ο τρίτος νόμος το Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: να προπαγανδίζεις όση περισσότερη ενοχή γίνεται.

Όση περισσότερη ενοχή, τόσο το καλύτερο. Οι άνθρωποι πρέπει να νιώθουν άσχημα: σημαίνει ότι κατανοούν τη βαρύτητα των πραγμάτων. Το να απολαμβάνεις το ταξικό σου προνόμιο είναι κάτι αποδεκτό εφόσον νιώθεις ενοχικά για αυτό, ειδικά αν μεταβιβάζεις την ίδια ενοχή και σε άλλους αντίστοιχα προνομιούχους. Τουλάχιστον κάνεις και καλές πράξεις για τους φτωχούς, έτσι;

Ο τέταρτος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ  είναι: πραγμοποίησε.

Ενώ  τα μέλη του Κάστρου με τα Βαμπίρ πάντα επικαλούνται τη ρευστότητα των ταυτοτήτων, την πολλαπλότητα και την ετερότητα -εν μέρει για να καλύψουν τα δικά τους ανισομερή πλούτη, προνόμια, ή την αστική καταγωγή τους- ο εχθρός πρέπει πάντα να αντικειμενοποιείται. Εφόσον οι επιθυμίες του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι σε μεγάλο βαθμό αυτές ενός ιερέα που επιθυμεί να εξοστρακίζει και να καταδικάζει, πρέπει να υπάρχει μια καθαρή διχοτόμηση μεταξύ Καλού και Κακού, με το τελευταίο να παρουσιάζεται ως κάτι αντικειμενικό.

Παρατήρησε τις τακτικές.

Ο Χ είχε πει το τάδε, ή έχει συμπεριφερθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό που είπε, ή η συμπεριφορά που είχε μπορούν να ερμηνευθούν ως τρανσφοβικές/σεξιστικές κλπ. Μέχρι στιγμής αυτό είναι κάτι απλό και ουσιαστικό. Στο επόμενο βήμα κρύβεται το ζουμί. Απευθείας ο Χ κατονομάζεται ως τρανσφοβικός/σεξιστής κλπ. Ολόκληρη η ταυτότητα του ορίζεται από ένα κακό σχόλιο, ή από μια ολίσθηση της συμπεριφοράς του. Μόλις το Κάστρο με τα Βαμπίρ ξεκινήσει το κυνήγι μαγισσών, το θύμα (το οποίο συχνά προέρχεται από εργατικό περιβάλλον και δεν έχει διαπαιδαγωγηθεί στην παθητικο-επιθετική εθιμοτυπία των αστών) μπορεί να οδηγηθεί, με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια, στο να χάσει την ψυχραιμία του, επιβεβαιώνοντας έτσι την θέση του ως παρία- σαν ο τελευταίος αναλώσιμος στην κανιβαλική φρενίτιδα.

Ο πέμπτος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: σκέψου σαν φιλελεύθερος (επειδή στην πραγματικότητα αυτό είσαι).

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ αποθηκεύει συνεχώς οργισμένες αντιδράσεις οι οποίες  καταδεικνύουν απλώς το προφανές: το κεφαλαίο συμπεριφέρεται σαν κεφάλαιο (δεν είναι πολύ όμορφο αυτό!), οι καταπιεστικές δομές του κράτους καταπιέζουν. Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε!

Ο νέο-αναρχισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η δεύτερη λιβιδινική διαμορφωτική τάση είναι ο νέο-αναρχισμός. Με τον όρο νέο-αναρχισμό, σε καμία περίπτωση δεν εννοώ τους αναρχικούς, ή τους συνδικαλιστές που εμπλέκονται έμπρακτα με την οργάνωση  στους χώρους εργασίας, όπως το Solidarity Federation[6]. Αντιθέτως, εννοώ εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί αλλά η πραγματική τους εμπλοκή στην πολιτική εκτείνεται από μαθητικές/φοιτητικές διαδηλώσεις και καταλήψεις μέχρι σχολιασμούς στο Twitter. Όπως οι κάτοικοι του Κάστρου με τα Βαμπίρ, οι νεο-αναρχικοί συνήθως προέρχονται από ένα μικροαστικό περιβάλλον, αν όχι μια περισσότερο ταξικά προνομιούχα θέση.

 Είναι συνήθως πάρα πολύ νέοι: κατά βάση 20αριδες, το πολύ 30ριδες, με μια περιορισμένη αίσθηση του ιστορικού ορίζοντα. Οι νέο-αναρχικοί δεν έχουν ζήσει κάτι άλλο εκτός από τον καπιταλιστικό ρεαλισμό. Τη στιγμή που οι νέο-αναρχικοί έκαναν την εμφάνιση τους στο πολιτικό προσκήνιο -οι περισσότεροι από αυτούς αρκετά πρόσφατα, αν ληφθεί υπόψη το αυτάρεσκο στυλ που επιδεικνύουν- το κόμμα των εργατικών, από την εποχή του Blair, είχε μετατραπεί σε έναν φορέα ο οποίος  εφάρμοζε νέο-φιλελεύθερες πολιτικές με λίγα ψήγματα κοινωνικής πολιτικής

. Αλλά το πρόβλημα με τον νέο-αναρχισμό είναι ότι αντανακλά την παρούσα συγκυρία χωρίς να τη στοχάζεται, αδυνατώντας έτσι να προσφέρει κάποια γραμμή διαφυγής από αυτήν. Ξεχνάει, ή  ειλικρινά δεν γνωρίζει τον ρόλο του κόμματος των εργατικών στην εθνικοποίηση μεγάλων βιομηχανιών και δομών, καθώς και στη δημιουργία του εθνικού συστήματος υγείας. Οι νεο-αναρχικοί θα ισχυριστούν ότι η κοινοβουλευτική πολιτική δεν άλλαξε ποτέ τίποτα, ή ότι το κόμμα των εργατικών ήταν πάντα άχρηστο, ενώ την ίδια στιγμή θα συμμετέχουν σε πορείες υπέρ του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ή θα κάνουν retweet παράπονα για τον περαιτέρω εκφυλισμό του. Στο σημείο αυτό παρουσιάζεται μια ιδιόμορφη αντίφαση: είναι θεμιτό να διαμαρτύρεται κανείς ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές αλλά δεν επιτρέπεται να μπει στην βουλή, ή να εισχωρήσει στα MME και να επιχειρήσει  να δημιουργήσει ρωγμές και αλλαγές από τα μέσα. Οφείλουμε να απαξιώνουμε τα MME, αλλά το τηλεοπτικό πρόγραμμα του BBC «Question Time» πρέπει να το παρακολουθούμε και να γκρινιάζουμε για αυτό στο Twitter. H καθαρότητα καταλήγει στη μοιρολατρία: είναι προτιμότερο να μην αλλοτριωθείς από τα MME∙ είναι καλύτερο να μένεις μόνιμα στην αντίδραση από το να ρισκάρεις να λερώσεις τα χέρια σου.

 Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη ότι τόσοι πολλοί νέο-αναρχικοί δίνουν την εντύπωση μιας καταθλιπτικής περσόνας. Η κατάθλιψη αυτή ενισχύεται από τα άγχη της μεταπανεπιστημιακής ζωής καθώς, όπως το Κάστρο με τα Βαμπίρ, ο νέο-αναρχισμός έχει ως φυσικό περιβάλλον του το πανεπιστήμιο και συνήθως προπαγανδίζεται από μεταπτυχιακούς φοιτητές, ή από κατόχους ανώτατων πτυχίων.

Τι κάνουμε?

Για ποιους λόγος αυτές οι δυο διαμορφωτικές τάσεις (Κάστρο με τα Βαμπίρ / Νέο-αναρχισμός) έχουν γιγαντωθεί τόσο πολύ; Ο πρώτος λόγος είναι ότι τους αφέθηκε χώρος από το κεφαλαίο, καθώς σε τελική ανάλυση εξυπηρετούν τα συμφέροντα του. Το κεφάλαιο καθυπόταξε την οργανωμένη εργατική τάξη με το να αποσυνθέσει την ταξική συνείδηση, καθυπόταξε βίαια τα σωματεία ενώ παράλληλα έπεισε τις «σκληρά εργαζόμενες οικογένειες» να ταυτιστούν με τα στενά ατομικά τους συμφέροντα και όχι με τα ευρύτερα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Για ποιόν λόγο, λοιπόν, το Κεφάλαιο να ανησυχήσει για μια αριστερά η οποία αντικαθιστά την ταξική πολιτική με τον ηθικίστικο ατομικισμό, η οποία αντί να καλλιεργεί σχέσεις αλληλεγγύης σπέρνει τον φόβο και την ανασφάλεια;

Ο δεύτερος λόγος είναι η ανάδυση του επικοινωνιακού καπιταλισμού όπως έχει ονομασθεί από την Jodi Dean. Ίσως να ήταν εφικτό να αγνοήσει κανείς το Κάστρο με τα Βαμπίρ και τους νέο-αναρχικούς αν δεν υπήρχε ο καπιταλιστικός κυβερνοχώρος. Η ευλαβής ηθικολογία του Κάστρου με τα Βαμπίρ δεν αποτέλεσε κάποιου είδους καινοτομία, αλλά αντιθέτως ήταν η βασική τακτική συγκεκριμένων τμημάτων της αριστεράς εδώ και πολλά χρόνια -πριν τον επικοινωνιακό καπιταλισμό, ωστόσο, αν κάποιος δεν ανήκε στις συγκεκριμένες εκκλησίες, μπορούσε να αποφύγει τους κήρυκες του. Τα κοινωνικά δίκτυα με τον ενιαίο χωροχρόνο τους, έχουν αποκλείσει πλέον αυτή την δυνατότητα, αφήνοντας τον καθένα έρμαιο στις ψυχικές παθολογίες που μεταδίδουν οι συγκεκριμένοι Λόγοι.

Οπότε, τι μπορούμε να κάνουμε από εδώ και πέρα;

Αρχικά, είναι επιτακτικό να απορρίψουμε τις ουσιοκρατικές αντιλήψεις των ταυτοτήτων και να αναγνωρίσουμε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν ταυτότητες, παρά μόνο επιθυμίες, συμφέροντα και ταυτίσεις. Το British Cultural Studies project αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση –όπως έγινε έκδηλο στις παραγωγές του John Akomfra, The Unfinished Conversation  και The Stuart Hall Project – επειδή ακριβώς αντιστέκεται στην ταυτοτική πραγμοποίηση.

Αντί να συνεχίσουν οι άνθρωποι να παγιδεύονται στα δεσμά παγιωμένων κατηγοριών, ο σκοπός του project ήταν να μάθουν να αντιμετωπίζουν τις υπάρχουσες συναρθρώσεις ως προσωρινές και ευμετάβλητες. Καινούριες συναρθρώσεις μπορούν πάντοτε να κατασκευαστούν. Κανένας άνθρωπος δεν είναι στην ουσία του κάτι συγκεκριμένο. Δυστυχώς η δεξιά αξιοποιεί αυτή τη γνώση πολύ πιο αποτελεσματικά από την αριστερά. Η αστική-ταυτοτική αριστερά ξέρει πολύ καλά να μεταδίδει ενοχές και να στήνει σύγχρονα κυνήγια μαγισσών, αλλά δεν γνωρίζει πως να επιτελεί μεταστροφές. Άλλωστε δεν είναι αυτό το επίδικό της. Ο σκοπός της δεν είναι να μαζικοποιήσει κάποια αριστερή θέση ή να κερδίσει ανθρώπους με το μέρος της, αλλά να παραμείνει σε μια θέση ελιτίστικης υπεροχής, τόσο ταξικής όσο και ηθικής. «Πως τολμάς να μιλάς -εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να εκπροσωπήσουμε τους καταπιεσμένους.»

Η άρνηση της ουσιοκρατικής ταυτοτικής αντίληψης μπορεί να συμβεί μόνο με την επαναεπιβεβαίωση της σημασίας της τάξης. Μια αριστερά η οποία δεν έχει το ταξικό ζήτημα στο πυρήνα της μπορεί μονάχα να αποτελέσει μια φιλελεύθερη ομάδα πίεσης. Η ταξική συνείδηση είναι ένα διττό φαινόμενο: εμπεριέχει την ταυτόχρονη επίγνωση για τους τρόπους με τους οποίους η τάξη οριοθετεί και διαμορφώνει τις εμπειρίες μας, καθώς και το ότι κατέχουμε μια συγκεκριμένη κοινωνική θέση μέσα στον ταξικό σχηματισμό. Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι απώτερος σκοπός του αγώνα μας δεν είναι ούτε η αναγνώριση μας από τους αστούς ούτε η καταστροφή των αστών καθαυτών. Ο κύριος εχθρός μας είναι η ίδια η ταξική δομή -μια δομή η οποία πληγώνει τους πάντες, ακόμα και αυτούς που αντλούν υλικό όφελος από την λειτουργία της. Αυτή τη δομή είναι που πρέπει να καταστρέψουμε. Το συμφέρον της εργατικής τάξης είναι το καθολικό συμφέρον της κοινωνίας. Το συμφέρον της αστικής τάξης εξυπηρετεί μονάχα το Κεφάλαιο, δηλαδή κανέναν. Ο αγώνας μας πρέπει να στοχεύει στη δημιουργία ενός νέου και εκπληκτικού κόσμου, όχι στην διαιώνιση των ταυτοτήτων που διαμορφώθηκαν και διαστρεβλώθηκαν από το Κεφάλαιο.

Αν το καθήκον αυτό φαντάζει δύσκολο, σχεδόν απαγορευτικό, φαντάζει ως τέτοιο επειδή είναι. Μπορούμε ωστόσο να εμπλακούμε από τώρα σε διάφορες προπαρασκευαστικές δράσεις. Τέτοιες δραστηριότητες μπορούν  να φτάσουν πολύ πιο πέρα από μια απλή προεικόνιση για το μέλλον- στην πραγματικότητα μπορούν να ενεργοποιήσουν ένα γίγνεσθαι, μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία στην οποία τα αστικά μοντέλα υποκειμενικότητας αποδομούνται και τη θέση τους αρχίζει να καταλαμβάνει μια υπό διαμόρφωση νέα καθολικότητα. Πρέπει να μάθουμε, ή καλύτερα, να ξανα-μάθουμε πως να χτίζουμε τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, αντί να δουλεύουμε υπέρ του Κεφαλαίου και να καταδικάζουμε, ή να κακομεταχειριζόμαστε ο ένας τον άλλο. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως θα πρέπει να συμφωνούμε στα πάντα –απεναντίας, οφείλουμε να δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες όπου η διαφωνία μπορεί να υπάρξει χωρίς τον φόβο του αποκλεισμού ή χειρότερα, του εξοστρακισμού, του αφορισμού.

Πρέπει να σκεφτούμε πολύ προσεχτικά πως θα χρησιμοποιήσουμε στρατηγικά τα social media -έχοντας πάντα στο μυαλό μας, ότι σε αντίθεση με τις περιαυτολογίες των δημιουργών τους για την εξισωτική λειτουργία τους, αυτή τη στιγμή είναι ένα εχθρικό για εμάς περιβάλλον, αφιερωμένο στην αναπαραγωγή του Κεφαλαίου. Αυτό, ωστόσο, δεν μας εμποδίζει από το να οικειοποιηθούμε τον κυβερνοχώρο που μας παρέχεται και να τον χρησιμοποιήσουμε με στόχο τη διάχυση της ταξικής συνείδησης. Πρέπει να αποδράσουμε από το debate που έχει στήσει ο επικοινωνιακός καπιταλισμός, στο οποίο το Κεφάλαιο μας έλκει συνέχεια, έτσι ώστε να συμμετέχουμε ως χρήστες-καταναλωτές και να θυμόμαστε πάντα ότι συμμετέχουμε σε έναν ταξικό ανταγωνισμό. Ο στόχος δεν είναι να γίνουμε ακτιβιστές, αλλά να βοηθήσουμε την εργατική τάξη να ενεργοποιηθεί και να αυτό-μεταμορφωθεί. Έξω από το Κάστρο με τα Βαμπίρ τα πάντα είναι πιθανά.

Mark Fisher– 2013

Αντί Επιλόγου – Κώστας Σαββόπουλος / Αντρέας Μερκούρης

Ο Fisher έγραψε αυτό το άρθρο πριν από περίπου μία δεκαετία, το μακρινό 2013. Ωστόσο, για εμάς που κάναμε αυτή τη μετάφραση το κείμενο φαντάζει εξαιρετικά επίκαιρο.

Πολλά από τα αδιέξοδα που παρουσιάζονται στο κείμενο όπως, για παράδειγμα, η μεταστροφή του Κόμματος των Εργατικών σε μια νεοφιλελεύθερη, πιο soft και politically correct εκδοχή των Torries -κάτι που ο Fisher είχε ήδη διαγνώσει από την δεκαετία του ’90- ήρθαν στο προσκήνιο στην ελληνική συνθήκη μετά την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015.

Το κλασσικό, απλό, αλλά παρ’ όλα αυτά ισχύον σχήμα του ΤΙΝΑ[7], ειδικότερα στο πλαίσιο του καπιταλιστικού ρεαλισμού όπως εύστοχα περιγράφεται στο ομώνυμο βιβλίο του 2009, μας δείχνει τα δόντια του.

 Οι εναλλακτικές, τουλάχιστον σε επίπεδο διακυβέρνησης, έχουν συναντήσει τα όριά τους. Ο καπιταλισμός έχει κυριαρχήσει και ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το κυρίαρχο κοινωνικό δόγμα.

Μέσα σε ένα τέτοιο τοξικό πεδίο, τα κινήματα, η άσκηση πολιτικής “από τα κάτω”, ακόμα και ο πολιτικός διάλογος, αποκτούν κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά που αναπόφευκτα είναι “λερωμένα” από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Να το θέσουμε αλλιώς. Έχουμε ξεχάσει να κάνουμε κριτική γιατί, μάλλον, έχουμε ξεχάσει τους θεμελιώδεις κανόνες που τη διέπουν. Το γεγονός, δηλαδή, πως κριτική ασκούμε σε κάτι προκειμένου να βελτιωθεί, ή έστω για να δημιουργήσουμε έναν νέο χώρο αγώνα στο συγκείμενο του οποίου μπορούμε να διεκδικήσουμε πράγματα που, εκ πρώτης όψεως, φαίνονται αδύνατα.

Δεν μιλάμε φυσικά για μια φιλική κριτική στον καπιταλισμό προκειμένου να εξανθρωπιστεί, γιατί ούτως ή άλλως παίρνουμε ως δεδομένο πως ο καπιταλισμός δεν επιδέχεται διόρθωση ή εκδημοκρατισμό.

Εκείνο στο οποίο αναφερόμαστε είναι ακριβώς αυτό που υπογραμμίζει και ο Fisher. Η προσέγγιση ή καλύτερα η επαναφεύρεση της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης. Η αντίληψη πως όταν ασκούμε κριτική σε κάτι ή σε κάποιον που δεν είναι από ιδεολογική θέση εναντίον μας, η κριτική αυτή οφείλει να αφήνει ένα ελεύθερο πεδίο αναγνωρίζοντας πως όλοι οι άνθρωποι ζουν και διαμορφώνονται μέσα από παρόμοιες δομές, αναπαράγουν τις ίδιες αντιφάσεις και παθογένειες,  αλλά παρόλα αυτά  έχουν την δυνατότητα αλλαγής και εξέλιξης. Κανένας δεν γεννήθηκε τέλειος.

Υπάρχουν 2 άξονες πάνω στους οποίους μπορούμε να τοποθετήσουμε αυτή τη σκέψη. Δύο λόγοι, δηλαδή, για τους οποίους θεωρούμε πως η κριτική από εργαλείο βελτίωσης έχει μετατραπεί σε εργαλείο πολεμικής.

Ο πρώτος λόγος είναι η διάχυση του καπιταλιστικού φαντασιακού σε ολόκληρο το κοινωνικό σώμα.

Από τον πολιτισμό μέχρι την εργασία και από την πολιτική μέχρι τις διαπροσωπικές σχέσεις ο καπιταλισμός αποτελεί το μοναδικό παραγωγικό πόλο. Τα, υπό άλλες συνθήκες, “ταξικά μας γυαλιά” έχουν πάει περίπατο.

Κάθε συναίσθημα, κάθε αίτημα, κάθε επιθυμία, φαίνεται να διαμεσολαβείται από το Κεφάλαιο και την ανεστραμμένη του οπτική.

Πώς μπορείς να σκεφτείς με διαφορετικό τρόπο, πέρα από τον κυρίαρχο, όταν όλες οι προσλαμβάνουσες σου έχουν ένα συγκεκριμένο πρόσημο; Είναι σαν να σου ζητάει κάποιος να περιγράψεις ένα πρόσωπο που δεν έχεις δει ποτέ. Προκαλεί έναν κόμπο, ένα υπαρξιακό σοκ που σε γενικές γραμμές είναι αδύνατον να υπερβούμε.

Η αποικιοποίηση όλων των πεδίων του αισθητού κόσμου από τον καπιταλισμό έχει δημιουργήσει ένα διευρυμένο πλέγμα ανικανότητας για φαντασία, για συναίσθηση και, γενικώς, για όλα εκείνα τα συναισθήματα και τις λειτουργίες που ο καπιταλισμός θεωρεί περιττά και άχρηστα, αφού δεν συμβάλλουν με κάποιο θεμελιώδη τρόπο στη διαδικασία παραγωγής.

Η έλλειψη εναλλακτικής απέναντι στον καπιταλισμό έχει απλώσει τα πλοκάμια της σε όλη την κοινωνία και μας έχει αφαιρέσει βασικές λειτουργίες.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο όπου το Μέλλον φαντάζει βαρετό και πλήρως εναρμονισμένο με το μέλλον του Καπιταλισμού, μια μίζερη και αέναη αναπαραγωγή του ήδη υπάρχοντος, κάθε διάθεση για κριτική εμποτίζεται από αυτήν ακριβώς τη “μαυρίλα”.

Γιατί να μπεις άλλωστε στη διαδικασία να κάνεις κριτική σε κάτι για να γίνει καλύτερο αφού τελικά όλα φαίνεται να παραμένουν ίδια; Ποιο το νόημα της προόδου όταν στο όριο της ορατής, πλέον, γραμμής του Τέλους βρίσκεται η απόγνωση;

Γιατί να θέλει ο Σίσυφος να καλυτερέψει κάτι στη ζωή του αφού τα μόνα πράγματα που μπορεί να δει είναι ένας βράχος και ένας λόφος;

Ακούγεται αρκετά απόλυτο, ωστόσο, αν αναλογιστούμε τις δομικές/κοινωνικές κρίσεις που έχουν εκδηλωθεί τα τελευταία χρόνια με διάφορες μορφές, θα διαπιστώσουμε ότι με βάση την πεπατημένη δεν έχουμε κανένα λόγο να είμαστε αισιόδοξοι για το Μέλλον. Ένα Μέλλον που παρά την αβεβαιότητα του μας έχει δώσει κάποια εχέγγυα σχετικά με το ότι αυτή η αβεβαιότητα θα είναι σίγουρα χειρότερη από την βεβαιότητα της προηγούμενης χρονιάς. Κάθε πέρσι και καλύτερα με άλλα λόγια.

 Μέσα σε αυτό το πεδίο υπαρξιακού τέλματος από τη μία και αδυναμίας άρθρωσης μιας εναλλακτικής από την άλλη, η κριτική από εργαλείο βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης γίνεται εργαλείο καταστροφικής αποδόμησης.

Τίποτα δεν αξίζει, οπότε όλα πρέπει να καταστραφούν. Αυτή η σχεδόν σταυροφορική διάθεση του πολέμου εναντίον όλων των “ακάθαρτων” δεν λειτουργεί αντιθετικά με το Κεφάλαιο και τον καπιταλισμό. Ίσα ίσα τα τροφοδοτεί.

Ο δεύτερος λόγος είναι η επέλαση του ναρκισσισμού. Ήδη από την αρχή της δεκαετίας του 2010, αναδύεται ένα νέο είδος ακτιβισμού και “πολιτικοποίησης” που βασίζεται ιδιαίτερα στα ΜΚΔ ( μέσα κοινωνικής δικτύωσης) και στην οικοδόμηση της “περσόνας”. Η  “ περσόνα” είναι συνήθως ένα άτομο που υπακούει σε κάποια γενική ιδεολογία με αόριστο και αφηρημένο τρόπο, ωστόσο δεν υπακούει σε κάποιον ελεγκτικό μηχανισμό, σε κάποιο κόμμα, σε κάποια οργάνωση ή σε κάποια συλλογικότητα ή κάποιου είδους αντίστοιχη πολιτική ομαδοποίηση. Κατά συνέπεια οι θέσεις που αναλαμβάνει η “περσόνα” δεν εξαρτώνται από κάποια ιδεολογική αρχή, αλλά πρωτίστως, από το πόσο πολιτισμικό, κοινωνικό κεφάλαιο μπορεί να συσσωρεύσει και πόσους followers παραπάνω μπορεί να συγκεντρώσει.

Γι’ αυτό και πολλές φορές η “περσόνα” αναλαμβάνει πολιτικές θέσεις που μπορεί να είναι εξαιρετικά αντιφατικές μεταξύ τους. Μια δεδομένη χρονική στιγμή μπορεί να υποστηρίζει κάτι και την αμέσως επόμενη να αλλάζει ριζικά τοποθέτηση.

Βαρύνουσας σημασία σε αυτό το σημείο είναι και η θέση του Fisher αναφορικά με την αντικατάσταση της πολιτικής τοποθέτησης από την ηθικολογία. Η πολιτική τοποθέτηση απομακρύνεται από την παραδοσιακή μαρξιστική βάση του υλισμού και μπαίνει στη σφαίρα της μεταφυσικής, εκεί δηλαδή που κυριαρχούν η αισθητική και η ηθική, τα κατεξοχήν πεδία κυριαρχίας του Κεφαλαίου. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι η συγκρότηση κάποιου συλλογικού υποκειμένου, όποια μορφή και αν θέλουμε να έχει αυτό, αλλά η συσσώρευση ηθικού κεφαλαίου από το κάθε άτομο. Οικολόγος πλέον είναι αυτός ο οποίος καταναλώνει έξυπνα και ηθικά, φεμινιστής είναι αυτός ο οποίος θα συμμετάσχει σε σταυροφορίες ενάντια σε  pop προϊόντα  τα οποία έχουν στιγματιστεί ως σεξιστικά, αντικαπιταλιστής είναι αυτός ο οποίος θα ανεβάσει μια selfie φορώντας t-shirt με στάμπα του Τσε Γκεβάρα.

Η περσόνα αποτελεί την ψηφιακή προσωποποίηση της προσαρμοστικότητας του Κεφαλαίου. Η πλαστικότητα της “πολιτικής τοποθέτησης” μιας περσόνας, εξαρτάται μόνο από τους followers και τα like με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το περιεχόμενο και η βασική λειτουργία ενός εμπορεύματος, ενός “αγαθού”, εξαρτάται από το ενδεχόμενο κέρδος.

 Η πολιτική γίνεται προσομοίωση και επιτελείται από ψηφιακά άβαταρ χωρίς κάποιο συγκεκριμένο επίδικο. Οι δολοφονίες χαρακτήρα και οι καταγγελίες λαμβάνουν χώρα μπροστά σε ένα μεγάλο ψηφιακό  ακροατήριο, όπου αυτό που τελικά κερδίζει δεν είναι ποτέ ένα πολιτικό επίδικο, αλλά η επίκληση στην ηθική και το συναίσθημα, τα οποία όπως έχουμε ήδη σημειώσει συνιστούν το συνάλλαγμα από το οποίο τρέφονται οι περσόνες.

Από το “a copy of a copy of a copy” των Nine Inch Nails περνάμε στο simulacrum of a simulacrum of a simulacrum- η προσομοίωση της προσομοίωσης. Έτσι, στο τέλος δεν έχει απομείνει τίποτα που να θυμίζει ότι κάπου λαμβάνει χώρα κάποια πολιτική διαδικασία η οποία να μην συνίσταται απλώς στη λεκτική επίκληση ενός πολιτικού υπόβαθρου.

Στην πραγματικότητα όμως υπάρχει μόνο η προσομοίωση της πολιτικής, η επίφαση.

Πρόκειται για έναν στρατό από ψηφιακές και μιντιακές περσόνες που θα έκαναν ακόμα και τατουάζ το σφυροδρέπανο ή το άλφα σε κύκλο προκειμένου να μας πείσουν πως είναι ριζοσπάστες, ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν βρεθεί ποτέ στη ζωή τους σε μια κινητοποίηση, που ενώ το μηνιαίο τους εισόδημα ξεπερνάει κατά πολλές φορές τον μέσο μισθό ενός εργαζομένου, την αμέσως επόμενη στιγμή μας εγκαλούν γιατί δεν λαμβάνουμε τόσο ριζοσπαστικές θέσεις όσο αυτοί.

 Περισσότερο από την επανεφεύρεση της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας υπάρχει επιτακτική ανάγκη να ξαναβρούμε τον τρόπο να κάνουμε πολιτική. Άμεσα, υλικά και αποτελεσματικά.

Δηλαδή να παράξουμε υλικά αποτελέσματα. Μακριά από την νεοφιλελεύθερη ενσωμάτωση της “περσόνας” και των Μ.Κ.Ο, εκτιμάμε ότι πρέπει να επιδιώξουμε μια πολιτική που να θέτει πάλι το επίδικο της τάξης, όχι ως φετίχ, ούτε βέβαια ως το μοναδικό σημείο πολιτικής συγκρότησης. Να το θέτει, ωστόσο, ως εκείνο το σημείο που είναι ικανό να παράξει κίνηση και υλική αλλαγή, ως εκείνο το σημείο πάνω στο οποίο μπορούν να συναντηθούν και οι υπόλοιπες μορφές καταπίεσης. Ως ένα σημείο που μπορεί να συνδέσει διαφορετικά υποκείμενα, ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικότητας, καταγωγής, θέσης στην κοινωνική πυραμίδα και τοποθέτησης στο φάσμα της “ριζοσπαστικότητας”.

Η έξοδος από το Κάστρο με τα Βαμπίρ θα πρέπει να συνεπάγεται και την ταυτόχρονη διάλυση του ίδιου του Κάστρου. Εν συνεχεία πρέπει να ρίξουμε αλάτι σε εκείνη την καμένη γη ώστε να μην φυτρώσει ποτέ ξανά τίποτα τόσο διασπαστικό και εχθρικό προς την κοινωνία.

Αντίθετα, όσο περισσότερο παραμένουμε μέσα στο Κάστρο με τα Βαμπίρ, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε να αποτύχουμε να βρούμε την έξοδο και να καταλήξουμε να περιφερόμαστε χαμένοι μέσα στους διαδρόμους του με τα κακέκτυπα του Βρυκόλακα – Garry Oldman να μας υποδεικνύουν τι σημαίνει ηθική, πολιτική και κυρίως, ποιο είναι το ταξικό μας συμφέρον.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1]O Owen Jones είναι Βρετανός δημοσιογράφος, συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής και μέλος του κόμματος των Εργατικών. Διατηρεί μια στήλη πολιτικού περιεχομένου στην εφημερίδα Guardian. Θεωρείται ως μια από τις εξέχουσες φιγούρες των εργατικών και της Αριστεράς συνολικά, που έκανε την ταξική ανάλυση ξανά mainstream στον βρετανικό δημόσιο λόγο

[2]O Russell Edward Brand είναι Άγγλος κωμικός, συγγραφέας και ηθοποιός. Έχει συμμετάσχει σε κάποιες σχετικά γνωστές κωμωδίες της δεκαετίας του 2000, όπως το Forgetting Sarah Marshall, το Get Him to the Greek αλλά και στις ταινίες Despicable Me.  Ως κωμικός τα θέματα με τα οποία ασχολείται είναι η συστημική ανισότητα, η περιβαλλοντική καταστροφή και γενικώς θεωρείται ως ένας αυθεντικά ριζοσπαστικός κωμικός

[3]Ο Jeremy Paxman είναι Βρετανός δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής και περσόνα του ραδιοφώνου. Γνωστός για τις καυστικές συνεντεύξεις του απέναντι σε πολιτικούς, όπου πολλές φορές κάνει επιθετικές ερωτήσεις, καταφεύγει σε ad hominem επιχειρήματα και γενικώς ακολουθεί έναν σχετικά ανορθόδοξο τρόπο συνέντευξης.

[4]Εδώ πρόκεται για ένα λογοπαίγνιο μεταξύ των λέξεων Post Left ( τα μέτα αριστερά κινήματα) και Posh Left όπου Posh σημαίνει  καθως πρέπει, δήθεν κυριλέ, ψηλομύτικο, κιτς

[5]Η Laura Oldfield Ford είναι Βρετανίδα συγγραφέας και εικαστικός. Η συλλογή σχεδίων της, κυκλοφόρησε το 2011 σε μια μεγάλη έκδοση με τίτλο Savage Messiah από τις εκδόσεις Verso Books, με εισαγωγή από τον Mark Fisher. Η δουλειά της έχει χαρακτηριστεί ως ένα σημείο συνάντησης των καταστασιακών, του Αlan Moore και της punk/rave αισθητικής των δεκαετιών του ‘80 και ‘90 στην Αγγλία.

[6]To Solidarity Federation είναι μια αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση βάσης, στην Αγγλία.

[7]There Is No Alternative, το νεοφιλελεύθερο δόγμα πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική απέναντι στον καπιταλισμό. Προέρχεται από την γνωστή θέση για το “ Τέλος Της Ιστορίας”

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

MARK FISHER- Καπιταλιστικός Ρεαλισμός | Βίντεο- Ομιλία: Κώστας Σαββόπουλος

Joy Division – Το τέλος των απολαύσεων – του Mark Fisher

The post Δραπετεύοντας από το Κάστρο με τα Βαμπίρ – Mark Fisher appeared first on Void Network.

]]> Socialism in Black Queer Time: 70s and the Erotic Potentials of Radical Politics- Roderick Ferguson https://voidnetwork.gr/2021/12/25/socialism-in-black-queer-time-70s-and-the-erotic-potentials-of-radical-politics-roderick-ferguson/ Fri, 24 Dec 2021 23:39:06 +0000 https://voidnetwork.gr/?p=21211 In this talk Professor Ferguson engages the history of black queer diasporic formations in the 1970s as part of radical attempts to reimagine and eroticize socialist imaginations. The talk situates these formations within a social and political context in which various modes of difference were being mobilized to illustrate and expand the symbolic flexibility and the “writerly” potentials of socialism – particularly by the politically imaginative work of the Black Panther Party, the Young Lords, the Chicago Women’s Liberation Union, the 1978 Socialist-Feminist Conference, the radical queer activist group Gay Liberation Front, and others. The talk uses these formations as

The post Socialism in Black Queer Time: 70s and the Erotic Potentials of Radical Politics- Roderick Ferguson appeared first on Void Network.

]]> In this talk Professor Ferguson engages the history of black queer diasporic formations in the 1970s as part of radical attempts to reimagine and eroticize socialist imaginations.

The talk situates these formations within a social and political context in which various modes of difference were being mobilized to illustrate and expand the symbolic flexibility and the “writerly” potentials of socialism – particularly by the politically imaginative work of the Black Panther Party, the Young Lords, the Chicago Women’s Liberation Union, the 1978 Socialist-Feminist Conference, the radical queer activist group Gay Liberation Front, and others.

The talk uses these formations as the context for arguing that this decade of socialist experimentation was one in which black queer activists and artists were central. More directly, those activists and artists were part of various projects to revise socialism in accordance with an interest in politicizing homoerotic desires and eroticizing anti-racist and socialist visions.

This lecture was recorded on December 3, 2013 at Barnard College in New York City.

SEE ALSO

QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION- documentary

The post Socialism in Black Queer Time: 70s and the Erotic Potentials of Radical Politics- Roderick Ferguson appeared first on Void Network.

]]> QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION- documentary https://voidnetwork.gr/2021/12/16/queercore-how-to-punk-a-revolution-documentary/ Thu, 16 Dec 2021 16:09:12 +0000 https://voidnetwork.gr/?p=21191 Yony Leyser USA, DEU 2017 83min Yony Leyser’s delightfully ragged documentary, QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION, both documents a historical cultural movement in the LGBTQ+ community, and serves as motivation to create more inclusive, diverse spaces today. The film hones in on the homocore (more modernly referred to as queercore) movement of the 1980’s and 1990’s, a response to the increasingly violent, masculine tendencies of the punk scene. The story of the rise of homocore is a story of contradictions and good-natured lies – they spoke a movement into existence by pretending it already existed, encouraging lonely queer punks

The post QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION- documentary appeared first on Void Network.

]]> Yony Leyser USA, DEU 2017 83min

Yony Leyser’s delightfully ragged documentary, QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION, both documents a historical cultural movement in the LGBTQ+ community, and serves as motivation to create more inclusive, diverse spaces today.

The film hones in on the homocore (more modernly referred to as queercore) movement of the 1980’s and 1990’s, a response to the increasingly violent, masculine tendencies of the punk scene.

The story of the rise of homocore is a story of contradictions and good-natured lies – they spoke a movement into existence by pretending it already existed, encouraging lonely queer punks to seek out, and thereby create communities where they could express their sexuality in ways that grated against more mainstream modes of queer expression. Aside from being supremely informative about the rise of the homocore movement – which continues today in various forms – Leyser’s film raises an interesting question about assimilation: should it be the ultimate goal for queer people? (Clayton Walter)

The post QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION- documentary appeared first on Void Network.

]]> Heterotopia Festival- Kalamata Greece – 1-4 Oct. 2020 https://voidnetwork.gr/2020/10/02/heterotopia-festival-kalamata-greece-1-4-oct-2020/ Fri, 02 Oct 2020 10:50:19 +0000 https://voidnetwork.gr/?p=19243 Μετά από τρεις μήνες λειτουργίας, ως Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Ταράτσα» και Συνέλευση Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καλαμάτας, έχοντας έρθει σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους στη βάση της αλληλοβοήθειας, της αυτοοργάνωσης και της αυτομόρφωσης, και βιώνοντας την επίθεση που η κυριαρχία εξαπολύει πάνω στα σώματα και τις ψυχές μας, αποφασίσαμε τη διοργάνωση πολυθεματικού φεστιβάλ στην πόλη της Καλαμάτας στις 1, 2, 3 και 4 Οκτώβρη. Heterotopia Festival Πέμπτη 01/10: Συνάντηση Γνωριμίας (Πάρκο ΟΣΕ / χώρος πατινάζ) 19:00 – Αυτοπαρουσίαση Συλλογικοτήτων / Ανοιχτή πρόταση για ΕλευθεριακόΕργατικό Συντονισμό στην Πελοπόννησο / Κουβέντα ΤΑΡΑΤΣΑ– ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ (οδός Σιδηροδρομικός Σταθμός 19- Καλαμάτα) Παρασκευή 02/10: Φεμινισμός & Queer

The post Heterotopia Festival- Kalamata Greece – 1-4 Oct. 2020 appeared first on Void Network.

]]> Μετά από τρεις μήνες λειτουργίας, ως Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Ταράτσα» και Συνέλευση Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καλαμάτας, έχοντας έρθει σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους στη βάση της αλληλοβοήθειας, της αυτοοργάνωσης και της αυτομόρφωσης, και βιώνοντας την επίθεση που η κυριαρχία εξαπολύει πάνω στα σώματα και τις ψυχές μας, αποφασίσαμε τη διοργάνωση πολυθεματικού φεστιβάλ στην πόλη της Καλαμάτας στις 1, 2, 3 και 4 Οκτώβρη.

Heterotopia Festival

Πέμπτη 01/10:

Συνάντηση Γνωριμίας (Πάρκο ΟΣΕ / χώρος πατινάζ)

19:00 – Αυτοπαρουσίαση Συλλογικοτήτων / Ανοιχτή πρόταση για Ελευθεριακό
Εργατικό Συντονισμό στην Πελοπόννησο / Κουβέντα

ΤΑΡΑΤΣΑ– ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

(οδός Σιδηροδρομικός Σταθμός 19- Καλαμάτα)

Παρασκευή 02/10:

Φεμινισμός & Queer Ζωή (Ταράτσα)

18:00 – Εκδήλωση-συζήτηση «Queer Βίωμα, Πρωταρχική Συσσώρευση, Βιοεξουσία». Συμμετέχουν: Κ. Μ. – LGTBQ ακτιβίστρια / Ελευθεριακή Συλλογικότητα «Άγρια Νέδα» / Κύκλος Αυτομόρφωσης στη Βιοεξουσία & τον Κοινωνικό Έλεγχο. Βιντεοπαρέμβαση από Ηλία Γκιώνη / GingerΕλα.
20:00 – Προβολή Ντοκιμαντέρ «Νανά» (2015|40’) & κουβέντα.
22:00 + Queer Καραόκε &

Queer Space Communism Party :

DJs Sissy Stardust & Crystal Zero

για την οικ. ενίσχυση στα δικαστικά έξοδα στην υπόθεση του/ης Ζακ/Zackie-Oh

Σάββατο 03/10:

Δημόσιος Χώρος, Μεταναστευτικό, Αντιφασισμός (Ταράτσα)

18:00 – Εκδήλωση-συζήτηση με μέλη από: Καμπάνια «Δεν είναι Αθώοι»

Ανοιχτή Συζήτηση για την Αυτοοργάνωση των Κοινωνικών Κέντρων- Παρεμβάσεις από: Κατάληψη Terra Incognita (Θεσσ/κη) & Κατάληψη Rosa Nera (Χανιά).
21:00 – Live :

Τσικουάντα Ντράκμα, Anima, Sci-Fi River, rak., Χιπχοπαθής, Πρόμη. Τα έσοδα θα διατεθούν για τις ανάγκες εκκενωμένων καταλήψεων.

Κυριακή 04/10*:

Κοινωνική Οικολογία, Περιβαλλοντικό, Οικοκοινότητες (Ταράτσα)

18:00 – Εργαστήρι Κομποστοποίησης από το Re:Think Project στο πάρκο Σιδηροδρομικού Σταθμού.
19:00 – Εκδήλωση-συζήτηση με: μέλη του οικολογικού κινήματος «Support Earth», Γ.Κολέμπας (συγγραφέας-βιοκαλλιεργητής), Μ. (μεταπτυχιακός ερευνητής).


Προβολή Ντοκιμαντέρ «Οι Κοπρίτες (των Σταγιατών) / Ελεύθεροι Άνθρωποι – Ελεύθερα νερά» (2020|56’).
*Καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας θα λειτουργεί παιδότοπος, συλλογική κουζίνα και μπαρ οικ. ενίσχυσης του χώρου.

συνδιοργάνωση:

Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Ταράτσα»
Πρωτοβουλία Κατοίκων Καλαμάτας
Ελευθεριακή Συλλογικότητα «Άγρια Νέδα»
Ελευθεριακή Συλλογικότητα «Fiore Nero»
Κενό Δίκτυο

Ετεροτοπία (η) < έτερος + τόπος

“..Το πλοίο είναι η κατ’ εξοχήν ετεροτοπία. Οι πολιτισμοί χωρίς πλοία είναι όπως τα παιδιά που οι γονείς τους δεν έχουν ένα συζυγικό κρεβάτι για να παίξουν. Τότε τα όνειρά τους μαραίνονται, η κατασκοπεία αντικαθιστά την περιπέτεια και η αθλιότητα της αστυνομίας παίρνει τη θέση της απόλυτης ομορφιάς των κουρσάρων..” – Μ. Φουκώ

Μετά από τρεις μήνες λειτουργίας, ως Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Ταράτσα» και Συνέλευση Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καλαμάτας, έχοντας έρθει σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους στη βάση της αλληλοβοήθειας, της αυτοοργάνωσης και της αυτομόρφωσης, και βιώνοντας την επίθεση που η κυριαρχία εξαπολύει πάνω στα σώματα και τις ψυχές μας, αποφασίσαμε τη διοργάνωση πολυθεματικού φεστιβάλ στην πόλη της Καλαμάτας στις 1, 2, 3 και 4 Οκτώβρη.

Καταλήξαμε συνειδητά στην απόφαση αυτή σε μια ομολογουμένως δύσκολη συγκυρία εν μέσω πανδημίας. Οι λόγοι για αυτό δεν βρίσκονται στην υποβάθμιση από μέρους μας του υγειονομικού παράγοντα, που συγκροτεί αυτή τη στιγμή σημαντικό κριτήριο για την υγεία και τη ζωή χιλιάδων συνανθρώπων μας. Από την άλλη, βλέπουμε πως η υγεία και οι ζωές μας είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει τους διαχειριστές του κράτους και κυρίους μας (αν μπορούμε πλέον να μιλάμε με όρους αυτοκρατορίας και όχι δημοκρατίας). Αυτές οι ζωές είναι πλέον καλές και άξιες να βιωθούν μόνο αν παράγουν μια στοιχειώδη υπεραξία για το εκάστοτε αγχωμένο αφεντικό, αν ζητωκραυγάζουν εθνικιστικά για τα πετρέλαια του Λάτση ή αν καταναλώνουν τα σκουπίδια που τους πλασάρουν στην αχανή αγορά των εμπορευμάτων ή την ακόμη πιο χυδαία τηλεαγορά των καναλιών. Η κατανάλωση, σα μόνη επιλογή ύπαρξης και διασκέδασης που πλέον έχει απομείνει στις μητροπόλεις, προσφέρει μια μικρή διέξοδο από το ζόφο της αναγκαστικής αναπαραγωγής της βιολογικής μας ζωής μέσω της -όλο και με χειρότερες συνθήκες- εργασίας. Το κόστος; Τίποτα λιγότερο από τον απόλυτο εξευτελισμό, το κάψιμο των σωμάτων και των εγκεφάλων μας, την έκρηξη των ψυχικών νοσημάτων και ζωές βαλμένες στον αυτόματο, ανάξιες για οτιδήποτε περισσότερο προσφέρουν οι δυστοπικές πραγματικότητες της καπιταλιστικής οικονομίας και του κρατικού ελέγχου.

Είναι μέσα σε αυτό το σύστημα σχέσεων που ο παραλογισμός και οι αντιθέσεις της κυριαρχίας έχουν φτάσει στο ζενίθ: ο κορωνοϊός κολλάει μετά τις 12 στις πλατείες ή σε καλλιτεχνικά φεστιβάλ, αλλά δεν κολλάει στα καθημερινά στοιβάγματα του μετρό και τις δουλειές που οι εργαζόμενες πέφτουν κυριολεκτικά η μία πάνω στην άλλη, στις «μαύρες» εταιρείες Teleperformance, τα mall και τις μεγάλες αλυσίδες σίτισης. Ο κορωνοϊός κολλάει από τον εργαζόμενο που δουλεύει ψήστης στους 140 βαθμούς κελσίου αν έχει κατεβασμένη τη μάσκα του, αλλά δεν κολλάει από τουρίστες που έρχονται στη χώρα χωρίς τεστ για να καταναλώσουν το εμπόρευμα «ελληνικό καλοκαίρι». Ο κορωνοϊός αντιμετωπίζεται με αβάστακτα πρόστιμα σε εργαζόμενους, φτωχούς και ανέργους, με χιλιάδες προσλήψεις αστυνομικών, με την ατομική ευθύνη της μάσκας ανεξαρτήτως ιατρικού ιστορικού, και όχι με τη δημιουργία ΜΕΘ, την πρόσληψη ιατρικού-νοσηλευτικού προσωπικού, τη δημιουργία ολιγομελών τμημάτων στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, την ασφαλή εργασία ή άδεια μετά αποδοχών σε εργαζόμενες που εκθέτουν καθημερινά την (σωματική και ψυχική) υγεία και ζωή τους σε κίνδυνο.

Παράλληλα με την «άριστη» διαχείριση της πανδημίας, βιώνουμε έναν άνευ προηγουμένου πόλεμο απέναντι στα δημοκρατικά και εργασιακά δικαιώματα, την τέχνη, το περιβάλλον, τους αγώνες και τις καταλήψεις. Γιατί ο μόνος πραγματικός πόλεμος που διεξάγεται καθημερινά δεν είναι απέναντι σε κάποιον «ξένο κατακτητή», αλλά απέναντι σε ό,τι αντιστέκεται ή δίνει δίοδο στην κριτική σκέψη και δράση. Ενδεικτικό το ότι αφαιρέθηκαν από τα Λύκεια τα μαθήματα της κοινωνιολογίας και των καλλιτεχνικών, ενώ προστέθηκε το cheerleading. Γιατί φυσικά το κράτος δε θέλει ανθρώπους να ασχολούνται με κοινωνικά ή αισθητικά ζητήματα, παρά μόνο υπήκοους που χορεύουν ξέφρενα με αλαλαγμούς προς τέρψη του αντρικού βλέμματος.

Οι καταλήψεις τις οποίες το κράτος παίρνει για να κάνει ξενοδοχεία ή να αφήσει τα κτήρια τους να (ξανα)ρημάξουν, είναι το ανεξίτηλο σημάδι των καιρών. Οτιδήποτε δεν ταιριάζει στην εμπορευματική σχέση, οτιδήποτε δε μπορεί να εκχυδαϊστεί και να καταναλωθεί χωρίς κόπο, οτιδήποτε δε χωράει στην κρεατομηχανή του κρατικού ελέγχου, όλοι οι ελεύθεροι χώροι και τα πεδία έκφρασης που έχουν απομείνει, ονομάζονται «εγκληματικές γιάφκες» και κυριολεκτικά γκρεμίζονται για να ζήσει η παντοκρατορία του θανάτου και της μιζέριας. Εγκληματικές γιάφκες όμως δεν είναι οι καταλήψεις και οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι, αλλά τα γραφεία των πολιτικών και των μεγαλοεπιχειρηματιών. Τεράστιες βιβλιοθήκες, παιδότοποι, στεγαστικοί χώροι, θέατρα, εργαστήρια, πεδία συζητήσεων και δράσεων, μουσικά studio, αμπέλια, κήποι και κόποι δεκαετιών, δολοφονούνται από τους ένστολους εκτελεστές των κρατικών προσταγών, οι οποίοι καταστρέφουν με μανία τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό και τα βιβλία των καταλήψεων σαν άλλα τάγματα εφόδου. Άνθρωποι οδηγούνται στα δικαστήρια επειδή επέλεξαν να ζήσουν σε εγκαταλειμμένα κτήρια ή να τα κάνουν οάσεις πολιτισμού και πρασίνου μέσα στο αχανές γκρίζο των ερημικών μητροπόλεων. Μετανάστες αργοπεθαίνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή ξυλοκοπούνται άγρια εκεί που τους στοιβάζει ή τους παρατάει το κράτος, το οποίο δεν τους αφήνει να βγουν από τη χώρα γιατί παίρνει κονδύλια από την ΕΕ. Η διάθεση για κάθε ζωή χάνεται μέσα στη θανατοπολιτική που επιβάλλει η κυριαρχία για χάρη των τραπεζών και της «ελεύθερης αγοράς». Μια «ελεύθερη αγορά» που βασίζεται υπερβολικά στο κράτος και το δημόσιο χρήμα για να λειτουργήσει, όπως και την αέναη εργασία των δημόσιων εκείνων λειτουργών που λέγονται αστυνομικοί, δικαστές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι (η λεγόμενη 4η εξουσία).

Οτιδήποτε συνεισφέρει στην κατασκευή ενός φανταστικού εχθρού μπαίνει στο παιχνίδι, ώστε να στρέψει την προσοχή μακριά από τη βιωμένη ζωή και τα προβλήματά της, βαθαίνοντας το μίσος προς τον διπλανό και την αναζωπύρωση εθνικιστικών αισθημάτων. Μετά τα καλοσχεδιασμένα παιχνίδια των κρατών στο νοτιοανατολικό Αιγαίο για κάποιες εβδομάδες, ήρθε η συμφωνία της Ελλάδας με την Γαλλία για αεροσκάφη και φρεγάτες αξίας 10+ δισεκατομμυρίων ευρώ και οι συμφωνίες της Τουρκίας ως τεράστιου παραγωγού/καταναλωτή οπλικών συστημάτων με άλλα κράτη. Τα πνεύματα ηρέμησαν, όπως συμβαίνει πάντα. Ενδεικτικά, με τα 10 δις, ένα εκατομμύριο άνθρωποι θα μπορούσαν να παίρνουν 833 ευρώ το μήνα για ένα χρόνο. Η βιομηχανία των όπλων παραμένει η πιο κερδοφόρα επιχείρηση αυτή τη στιγμή στον πλανήτη (πάνω από 400 δις ετησίως, μιλώντας μόνο για τις συναλλαγές που φαίνονται). Λεφτά υπάρχουν για τις μπίζνες των όπλων, που, όλως τυχαίως, οδηγούν στις ίδιες off shore εταιρείες γνωστών επιχειρηματιών και κρατικών λειτουργών.

Εμείς απέναντι σε αυτά και τον κόσμο της κυριαρχίας, απαντάμε:

Αυτοοργάνωση εδώ και τώρα, μακριά από κόμματα και επαγγελματίες πολιτικούς, μακριά από ξεπουλημένα συνδικάτα, με οριζόντιες συνελεύσεις γειτονιάς, αδιαμεσολάβητους αγώνες και συντονισμούς!

Αλληλοβοήθεια, που σημαίνει το σπάσιμο της απομόνωσης και του διαχωρισμού μας, τη συλλογικοποίηση των προβλημάτων μας, τη δημιουργία από τα κάτω τοπικών δικτύων για τους ανθρώπους της κοινωνικής βάσης που απαντάνε στις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες μας!

Αυτομόρφωση, που σημαίνει συλλογικό διάβασμα και κύκλους συν-έρευνας, την επιστημονική αναζήτηση της αλήθειας μέσα από την κριτική της ιδεολογίας και την κατασκευή εργαλείων που μας βοηθάνε να καταλάβουμε τον κόσμο και να τον αλλάξουμε!

Έχοντας δει τη δύναμη των συλλογικών μας αγώνων και των σπόρων που ανθίζουν μέσα στα ελεύθερα πεδία που δημιουργούμε από κοινού, αποφασίσαμε να ονομάσουμε το φεστιβάλ μας «Heterotopia» ή «Ετεροτοπία». Απέναντι στις υπαρκτές δυστοπίες των καιρών και τις φανταστικές ουτοπίες της «ελπίδας», επιλέγουμε να φτιάχνουμε τους «άλλους» τόπους μας στο εδώ και το τώρα. Βλέπουμε τις ετεροτοπίες σαν τους άλλους τόπους που υπάρχουν ήδη σπερματικά μέσα στους χώρους που ζούμε και κινούμαστε καθημερινά: στην ομορφιά της φιλίας και το πάθος των ερωτικών σχέσεων, στον αυθορμητισμό του παιχνιδιού και την ελεύθερη συνεργασία, στην queer συνύπαρξη και την απελευθερωτική τέχνη, στη συντροφικότητα και τη διάθεση για ζωή και δημιουργία! Οι έτεροι αυτοί τόποι λειτουργούν σαν αντίρροπες δυνάμεις, σαν το Άλλο απέναντι στην κυρίαρχη οργάνωση του χώρου και του χρόνου γύρω από το εμπόρευμα και τον έλεγχο που επιφέρουν οι σχέσεις που συντηρεί το κεφάλαιο, το κράτος και η πατριαρχία.

Εμείς βλέπουμε αυτούς τους τόπους σαν το πρόσφορο έδαφος για να ανθίσουν Άλλες σχέσεις, Άλλες ζωές, Άλλες αντιστάσεις, Άλλα προτάγματα.

Είναι τα εδάφη που απελευθερώνουμε, ώστε να πάρουμε το χώρο, το χρόνο και τις ζωές μας πίσω από την κυριαρχία!

Να βγούμε λοιπόν έξω με τους δικούς μας όρους, πριν ο κόσμος γύρω μας στενέψει αφόρητα!

____

The post Heterotopia Festival- Kalamata Greece – 1-4 Oct. 2020 appeared first on Void Network.

]]> The Ideology of Victimization – by Feral Faun https://voidnetwork.gr/2019/11/04/the-ideology-of-victimization-by-feral-faun/ Mon, 04 Nov 2019 01:50:05 +0000 https://voidnetwork.gr/?p=18206 In New Orleans, just outside the French Quarter, there’s a bit of stenciled graffiti on a fence that reads: “Men Rape.” I used to pass by this nearly every day. The first time I saw this, it pissed me off because I knew the graffitist would define me as a ‘man’ and I have never desired to rape anyone. Nor have any of my bepenised friends. But, as I encounter this spray-painted dogma every day, the reasons for my anger changed. I recognized this dogma as a litany for the feminist version of the ideology of victimization- an ideology which

The post The Ideology of Victimization – by Feral Faun appeared first on Void Network.

]]> In New Orleans, just outside the French Quarter, there’s a bit of stenciled graffiti on a fence that reads: “Men Rape.” I used to pass by this nearly every day. The first time I saw this, it pissed me off because I knew the graffitist would define me as a ‘man’ and I have never desired to rape anyone. Nor have any of my bepenised friends. But, as I encounter this spray-painted dogma every day, the reasons for my anger changed. I recognized this dogma as a litany for the feminist version of the ideology of victimization- an ideology which promotes fear, individual weakness (and subsequently dependence on ideologically based support groups and paternalistic protection from the authorities) and a blindness to all realities and interpretations of experience that do not conform to one’s view of oneself as a victim.
 
I don’t deny that there is some reality behind the ideology of victimization. No ideology could work if it had no basis whatsoever in reality. As Bob Black has said, “We are all adult children of parents.” We have all spent our entire lives in a society which is based on the repression and exploitation of our desires, our passions, and our individuality, but it is surely absurd to embrace defeat by defining ourselves in terms of our victimization.
 
As a means of social control, social institutions reinforce the feeling of victimization in each of us while focusing these feelings in directions that reinforce dependence on social institutions. The media bombards us with tales of crime, political and corporate corruption, racial and gender strife, scarcity and war. While these tales often have a basis in reality, they are presented quite clearly to reinforce fear. But many of us doubt the media, and so are served up a whole slew of ‘radical’ ideologies–all containing a grain of real perception, but all blind to whatever does not fit into their ideological structure. Each one of these ideologies reinforces the ideology of victimization and focuses the energy of individuals away from an examination of society in its totality and of their role in reproducing it. Both the media and all versions of ideological radicalism reinforce the idea that we are victimized by that which is ‘outside’, by the Other, and that social structures–the family, the cops, the law, therapy and support groups, education, ‘radical’ organizations or anything else that can reinforce a sense of dependence–are there to protect us. If society did not produce these mechanisms- including the structures of false, ideological, partial opposition- to protect itself, we might just examine society in its totality and come to recognize its dependence upon our activity to reproduce it. Then, every chance we get, we might refuse our roles as dependent/victim of society. But the emotions, attitudes, and modes of thought evoked by the ideology of victimization make such a reversal of perspective very difficult.
 


In accepting the ideology of victimization in any form, we choose to live in fear. The person who painted the “Men Rape” graffiti was most likely a feminist, a woman who saw her act as a radical defiance of patriarchal oppression. But such proclamations, in fact, merely add to a climate of fear that already exists. Instead of giving women, as individuals a feeling of strength, it reinforces the idea that women are essentially victims, and women who read this graffiti, even if they consciously reject the dogma behind it, probably walk the streets more fearfully. The ideology of victimization that permeates so much feminist discourse can also be found in some form in gay liberation, racial/national liberation, class war and damn near every other ‘radical’ ideology. Fear of an actual, immediate, readily identified threat to an individual can motivate intelligent action to eradicate the threat, but the fear created by the ideology of victimization is a fear of forces both too large and too abstract for the individual to deal with. It ends up becoming a climate of fear, suspicion and paranoia which makes the mediations which are the network of social control seem necessary and even good.
 
It is this seemingly overwhelming climate of fear that creates the sense of weakness, the sense of essential victimhood, in individuals. While it is true that various ideological “liberationists” often bluster with militant rage, it rarely gets beyond to that point of really threatening anything. Instead, they ‘demand’ (read “militantly beg”) that those they define as their oppressors grant them their ‘liberation’. An example of this occurred at the 1989 “Without Borders” anarchist gathering in San Francisco. There is no question that at most workshops I went to, men tended to talk more than women. But no one was stopping women from speaking, and I didn’t notice any lack of respect being show for women who did speak. Yet, at the public microphone in the courtyard of the building where the gathering was held, a speech was made in which it proclaimed that ‘men’ were dominating the discussions and keeping ‘women’ from speaking. The orator ‘demanded’ (again, read “militantly begged”) that men make sure that they gave women space to speak. In other words, to grant the ‘rights’ of the oppressed–an attitude which, by implication, accepts the role of man as oppressor and woman as victim. There were workshops where certain individuals did dominate the discussions, but a person who is acting from the strength of their individuality will deal with such a situation by immediately confronting it as it occurs and will deal with the people involved as individuals. The need to put such situations into an ideological context and to rent the individuals involved as social roles, turning the real, immediate experience into abstract categories is a sign that one has chosen to be weak, to be a victim. And embracing weakness puts one in the absurd position of having to beg one’s oppressor to grant one’s liberation–guaranteeing that one will never be free to be anything but a victim.
 
Like all ideologies, the varieties of the ideology of victimization are forms of fake consciousness. Accepting the social role of victim–in whatever one of its many forms–is choosing to not even create one’s life for oneself or to explore one’s real relationships to the social structures. All of the partial liberation movements–feminism, gay liberation, racial liberation, workers movements and so on–define individuals in terms of their social roles. Because of this, these movements not only do not include a reversal of perspectives which breaks down social roles and allows individuals to create a praxis built on their own passions and desires; they actually work against such a reversal of perspective. The ‘liberation’ of a social role to which the individual remains subject. But the essence of these social roles within the framework of these ‘liberation’ ideologies is victimhood. So the litanies of wrongs suffered must be sung over and over to guarantee the ‘victims’ never forget that is what they are. These ‘radical’ liberation movements help to guarantee that the climate of fear never disappears, and that individuals continue to see themselves weak and to see their strength as lying in the social roles which are, in fact, the source of their victimization. In this way, these movements and ideologies act to prevent the possibility of a potent revolt against all authority and all social roles.
 
True revolt is never safe. Those who choose to define themselves in terms of their role as a victim do not dare to try total revolt, because it would threaten the safety of their roles. But, as Nietzsche said: “The secret of the greatest fruitfulness and the greatest enjoyment of existence is to live dangerously!” Only a conscious rejection of the ideology of victimization, a refusal to live in fear and weakness, and an acceptance of the strength of our own passions and desires, of ourselves as individuals who are greater than, and so capable of living beyond, all social roles, can provide a basis for total rebellion against society. Such a rebellion is certainly fueled, in part, by rage, but not the strident, resentful, frustrated rage of the victim which motivates feminists, racial liberationists, gay liberationists and the like to ‘demand’ their ‘rights’ from the authorities. Rather it is the rage of our desires unchained, the return of the repressed in full force and undisguised. But more essentially, total revolt is fueled by a spirit of free play and of joy in adventure–by a desire to explore every possibility for intense life which society tries to deny us. For all of us who want to live fully and without constraint, the time is past when we can tolerate living like shy mice inside the walls. Every form of the ideology of victimization moves us to live as shy mice. Instead, let’s be crazed & laughing monsters, joyfully tearing down the walls of society and creating lives of wonder and amazement for ourselves.

From “Anarchy: A Journal Of Desire Armed” issue #32, Spring 1992

source: https://finimondo.org/node/381?fbclid=IwAR2j1U0QAeSxjRnmFoUf1Ss3dofOJREXIC3OPVe5_W_fpf2XtwU0StCdj3M

The post The Ideology of Victimization – by Feral Faun appeared first on Void Network.

]]>