It’s hard to refute the facts: the home is a site of disproportionate sexual, physical, and mental/emotional harm. It’s a model that serves capitalism by naturalizing the reproductive labor of parenting and home maintenance that enables workers to get ready to go make money for a boss. It becomes an easy out for the state to use in place of actual change — rather than give everyone healthcare, for example, spousal benefits are incentivized; to maintain the barbarousness of borders, marriage is heralded as an upstanding path to crossing them. And as many activist writers have noted: the benefits of marriage destroyed the radical momentum of the gay liberation movement. Relatedly, marriage creates a moral center, which the state weaponizes to construct and punish the outlying “deviants.”

We also know that two people are not enough to raise children, and that, as Sophie Lewis puts it, children are part of a “lottery that drops a neonate arbitrarily among one or two or three or four individuals (of a particular class) and keeps her there for the best part of two decades without her consent.” If you are born into generational wealth and parental mental wellness, you will fare well; the rest of us are expected to pull ourselves out of our conditions by the proverbial bootstraps.

It’s easy for me to get excited about family abolition because the conclusion is a dreamy vision of queer worldmaking. Family abolitionists (usually) don’t say any of us need to give up our blood kin if we don’t want to, but rather that we ought to imagine real community care. That we ought to build the kind of world that doesn’t wed a child’s success to the current financial or emotional state of a couple adults, and one that allows for the work of tending —to our old, our young, our sick — to be a shared task by entire circles of people, not just whoever lives close with shared DNA or legal tethers. It’s ambitious and often out of reach, but, as queer communities have demonstrated for centuries, “chosen family” is possible.

Family abolition has its critics, and not just from the pronatalist, family-values Right. In Feminist Theory: From Margin to Center, bell hooks pushes against the feminist analysis of family as the primary site of oppression as a glaringly white conclusion: “…many black women find the family the least oppressive institution.” Hooks continues: “Devaluation of family life in feminist discussion often reflects the class nature of the movement. Individuals from privileged classes rely on a number of institutional and social structures to affirm and protect their interests. The bourgeois woman can repudiate family without believing that by doing so she relinquishes the possibility of relationship, care, protection. If all else fails, she can buy care.” I write regularly about the way growing up poor taught me more about community care than any radical text, so I’m in firsthand agreement with hooks’ call out here. Not to mention that the idea that the state is motivated to keep families together flies in the face of the experience of poor families (disproportionately families of color) whose children get stolen from them by Child & Family Services, or immigrant families who get torn apart by ICE.

Still, family abolitionists like Lewis, M.E. O’Brien, Shulamith Firestone (and others) are also right: the nuclear household is not a sustainable model.

In addition to being immersed in this literature, this week also brought the following: learning that a student’s undocumented father would not be able to attend her graduation because of the Real ID Act; learning that another student’s parents were refusing to accept their daughter’s gender transition; having a horribly high-conflict experience at a meeting that could generously be described as part of my radical “chosen family”; getting excited to make brunch for my bio-family for Easter; and, feeling legitimately haunted by this image of migrants in New York in an article about the necropolitical hellscape that is the US.

I couldn’t shake this scene. The holding, the head leaning, the exhaustion that found refuge in beloveds’ arms. The love the love the love; the family. That’s all I kept thinking: the love, the family.

I have no conclusion to the mess of this, other than to say the state is the enemy of care. The state is the enemy of love. The state is the enemy of whatever version of family is worth holding onto.

_____

Written by Raechel Anne Jolie

Continue reading her amazing posts for free in the Substack app

The post The State is the enemy of the Care- Notes on family abolition appeared first on Void Network.

Με ποιους τρόπους διαδίδεται ο θαυμασμός και η δυσαρέσκεια, σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από influencers – και γιατί η τρανς κοινότητα βρίσκεται στο επίκεντρο της βίας αυτού του κόσμου;

Κείμενο: Μακένζι Γουόρκ | Μετάφραση: Λευτέρης Βασιλόπουλος

_________

Με αμέτρητους τρόπους, μικρούς και μεγάλους, η δεξιά δυσκολεύει τη ζωή των τρανς ατόμων. Την ίδια στιγμή, πολλοί στην αριστερά και το κέντρο συζητούν πλέον ανοιχτά αν θα έπρεπε να θυσιαστούμε για μια ασαφή έννοια του «κοινού καλού». Είναι σαν όλοι να θέλουν να νίψουν τας χείρας τους – όπως ο Πόντιος Πιλάτος. Κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά πόσοι τρανς άνθρωποι υπάρχουν, αλλά οι εκτιμήσεις δείχνουν πως αποτελούν λιγότερο από το 1% του πληθυσμού των ΗΠΑ. Ένα 1% που είναι ως επί το πλείστον ανίσχυρο και φτωχό, αν όχι άστεγο. Με δεδομένο αυτό το στατιστικό, δεν υπάρχει λογική εξήγηση για το γεγονός ότι η εθνική πολιτική ζωή δίνει τόση σημασία σε εμάς. Η εχθρότητα που βιώνουμε έχει ρίζες σε ασυνείδητες ανησυχίες και σε σουρεαλιστικές, μυθικές συνήθειες.

Γι’ αυτό, για να το κατανοήσω, στρέφομαι στο βιβλίο Ο Αποδιοπομπαίος Τράγος (1989) του Ρενέ Ζιράρ. Ναι, ξέρω πως είναι αγαπημένος και του δισεκατομμυριούχου και πρώην CEO του PayPal, Πίτερ Τιλ, αλλά όπως κάθε στοχαστής που αξίζει να διαβάζεται και να ξαναδιαβάζεται, το έργο του Ζιράρ επιτρέπει περισσότερες από μία ερμηνείες. Αυτή είναι η δική μου.

Η θεωρία της μιμητικής επιθυμίας και η δημιουργία αποδιοπομπαίων τράγων

Επιτρέψτε μου μια μικρή παρένθεση για να εισαγάγω κάποιες έννοιες. Πρώτον, η θεωρία της «μιμητικής επιθυμίας» του Ζιράρ υποστηρίζει ότι δεν ξέρουμε εγγενώς τι θέλουμε∙ μάλλον, μιμούμαστε αυτό που επιθυμούν οι άλλοι. Η φίλη μου αγαπά τη γάτα της, οπότε παίρνω κι εγώ μια γάτα και την αγαπώ. Όλα καλά μέχρι εδώ. Όμως, συχνά, όπως θρηνούσε ο Ρικ Σπρίνγκφιλντ στο τραγούδι του Jessie’s Girl (1981) για τον έρωτά του με την κοπέλα του κολλητού του, η μιμητική επιθυμία γεννά αντιπαλότητα. Θέλω ό,τι έχει ο Τζέσι, και αυτή η αντιπαλότητα κλιμακώνεται σε σύγκρουση.

Κάπου εδώ εμφανίζεται αυτό που αποκαλώ «φασιστικό μεσολαβητή» – ένα πρότυπο που μας ενθαρρύνει να τιμωρήσουμε κάποιον άλλον: τον αποδιοπομπαίο τράγο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιταχύνουν αυτόν τον μηχανισμό, τροφοδοτώντας τον θαυμασμό και τη δυσαρέσκεια. Ίσως ένας σύγχρονος όρος για τον «μεσολαβητή» του Ζιράρ να είναι ο «influencer». Ένας κόσμος γεμάτος influencers παράγει όλο και πιο συγκρουσιακές κοινωνικές σχέσεις. Οι influencers είναι ταυτόχρονα πρότυπα και αντίπαλοι, πυροδοτώντας κύκλους φθόνου και εχθρότητας: Θέλω να γίνω σαν αυτήν, αλλά ακόμα περισσότερο θέλω να την ρίξω στο περιθώριο.

Αυτή τη στιγμή, οι τρανς άνθρωποι, ειδικά οι τρανς γυναίκες, είναι ο στόχος. Η ικανότητά μας να λαμβάνουμε φάρμακα, να αποκτούμε έγγραφα, ακόμα και να χρησιμοποιούμε δημόσιες τουαλέτες, δέχεται επίθεση. Η αυξημένη ορατότητα των τρανς ανθρώπων αποδείχθηκε δίκοπο μαχαίρι. Η ιδέα ήταν πως, μέσω της ορατότητας, η κοινωνία θα μας αναγνώριζε ως ανθρώπους με πολιτικά δικαιώματα. Αντίθετα, αυτό πυροδότησε ανταγωνισμό και δυσαρέσκεια.

Το τρανς σώμα ως αποδιοπομπαίος τράγος

Στον κόσμο της μιμητικής επιθυμίας, η τρανς γυναίκα είναι ένας ανεπιθύμητος αντίπαλος. Η επιτυχία γεννά ανταγωνισμό. Για τις cis γυναίκες, είμαστε ανταγωνίστριες∙ για τους στρέιτ άνδρες, πηγή σεξουαλικής σύγχυσης. Πώς τολμάμε να πάρουμε τη θέση κανενός;

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι ένας αρμονικός, φιλελεύθερος χώρος λογικής διαπραγμάτευσης, αλλά ένας σουρεαλιστικός κόσμος μύθων και φημών όπου όλοι μισούν όλους. Ο Ζιράρ αποκαλεί αυτό το φαινόμενο «έκλειψη» του πολιτισμού – μια απώλεια διαφοροποίησης. Επειδή κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη για τα δικά του αρνητικά συναισθήματα, κάποιος άλλος πρέπει να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος.

Η ψευδοεπιστημονική δικαιολόγηση του μίσους

Στη σύγχρονη εποχή, η «ενοχή» των τρανς ανθρώπων πρέπει να αποδειχθεί επιστημονικά. Οι «πραγματικές» γυναίκες είναι, λένε, όσες παράγουν ωάρια. Δεν υπάρχουν παρά μόνο δύο «αληθινά» φύλα, επειδή έτσι λέει η επιστήμη – ή μάλλον, μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της.

Το 2015, ο Πάπας Φραγκίσκος συνέκρινε τα τρανς άτομα με τα πυρηνικά όπλα. Λες και μια χούφτα τρανς άνθρωποι θα μπορούσαν να καταστρέψουν τον κόσμο. Είναι σαν να ανήκουμε σε μια αντίπαλη θρησκεία. Οι τρανς άνθρωποι δεν στοχοποιούμαστε επειδή είμαστε διαφορετικοί, αλλά επειδή θεωρούμαστε απειλή για την ίδια την έννοια της διαφοράς.

Η ανάγκη για αντίσταση και αλληλεγγύη

Ο αποδιοπομπαίος τράγος δεν είναι απειλή λόγω κάποιου εγκλήματος, αλλά απλώς επειδή υπάρχει. Η λύση δεν είναι η επίκληση της λογικής, αλλά η οργανωμένη αντίσταση. Χρειαζόμαστε αλληλεγγύη – όχι μόνο μεταξύ των τρανς ατόμων, αλλά μεταξύ όλων των ομάδων που μπορεί να γίνουν αποδιοπομπαίοι τράγοι.

Οι λευκοί τρανς άνθρωποι αργούν να το καταλάβουν αυτό. Όσοι κάνουν τη μετάβαση μέσα στη λευκότητα δεν συνειδητοποιούν πάντα το προνόμιο της ασυλίας που χάνουν. Το έμαθα κι εγώ με τον δύσκολο τρόπο. Γι’ αυτό, μεταξύ των τρανς ατόμων, είναι ζωτικής σημασίας να μαθαίνουμε από τις μαύρες και καφέ τρανς κοινότητες – τις ίδιες που από πάντα γνώριζαν πώς να επιβιώσουν. Και, όπως πάντα, είναι οι πρώτες που διατρέχουν κίνδυνο να εξοστρακιστούν και να εξοντωθούν.

Μακένζι Γουόρκ

(μετάφραση αποσπασμάτων: Λευτέρης Βασιλόπουλος — το πλήρες άρθρο στα αγγλικά βρίσκεται σ’ αυτόν το σύνδεσμο: https://www.frieze.com/article/scapegoating-trans-people-trumps-america)

The post Η Στοχοποίηση των Τρανς Ατόμων στην Αμερική του Τραμπ appeared first on Void Network.

___________

Ένα βιβλίο με φαντάσματα – Έλσα Ντορλάν: Αυτοάμυνα : Μια Φιλοσοφία της Βίας

Η μεγάλη μαρξιστική αφήγηση της πάλης των τάξεων με τη διαλεκτική αντιπαράθεση
ανάμεσα σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα μετατοπίστηκε από τη επέμβαση του Αλτουσέρ, τη
«γαλλική σκηνή» του 1968 (Φουκό, Ντελέζ, Ντεριντά, κ.α.) και αυτό που αργότερα
ονομάστηκε μεταδομισμός. Η Ντορλάν έρχεται μετά. Οι αναλύσεις της αναφέρονται
κατεξοχήν στις σχέσεις εξουσίας και τις συνθήκες έμφυλης και φυλετικής βίας. Για να
ξεκινήσουμε με μια πολύ γενική τοποθέτηση, η φιλοσοφία εδώ συνδιαλέγεται με τις
θεωρίες αποαποικιοποίησης και τις σπουδές φύλου.

Αρκετά γρήγορα στον πρόλογο του βιβλίου της η Ντορλάν ξεκαθαρίζει ότι δε θα αναφερθεί
στις σχέσεις δυνάμεων που ανάγονται στη μάχη ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα, αυτό που την
απασχολεί είναι τα «βιώματα της εξουσίας στην ιδιωτικότητα ενός υπνοδωματίου, στη
στροφή ενός σταθμού του μετρό, πίσω από τη φαινομενική ηρεμία μιας οικογενειακής
συγκέντρωσης» (σελ. 26). Οι αναλύσεις της τοποθετούνται όχι τόσο στην πολιτική
διαδήλωση ή στη συνήθης πολιτική κινητοποίηση, όσο σε αυτό που συμβαίνει γυρνώντας
ίσως από την πορεία, επιστρέφοντας σπίτι. Όπως η ίδια σημειώνει «για ορισμένους
ανθρώπους το ζήτημα της άμυνας δεν τελειώνει όταν σταματά η συνήθης πολιτική
κινητοποίηση, αλλά αποτελεί ένα αδιάκοπο βίωμα» (σελ. 26). Αν πρόκειται για μια
φιλοσοφία της βίας, όπως αναφέρει ο υπότιτλος του βιβλίου, αφορά τα όρια ανάμεσα στο
ιδιωτικό και αυτό που αναγνωρίζεται ως πολιτικό. Το διακύβευμα, θα έλεγα με τη σειρά μου,
είναι η πολιτικοποίηση των ορίων και των συνόρων.

Η Αυτοάμυνα ξεκινά με δύο σκηνές. Η πρώτη αφορά το βασανιστήριο του σιδερένιου κλουβιού του Millet de la Girardière για το οποίο μιλάει ο Μισέλ Φουκό στο Επιτήρηση και Τιμωρία. Χωρίς να μπω εδώ σε λεπτομέρειες αυτό που διαβάζει ή αυτό που βλέπει η Ντορλάν σε αυτή τη σκηνή βασανιστηρίου είναι ένας μηχανισμός εξουσίας στον οποίο όσο περισσότερο αντιστέκεσαι ή προσπαθείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου τόσο περισσότερο υποφέρεις (σελ. 12). Η δεύτερη σκηνή είναι η δολοφονία του Rodney King από αστυνομικούς το 1991 στο Λος Άντζελες. Ακολούθησαν οι γνωστές ταραχές, με πραγματικές σκηνές εμφυλίου πολέμου, 53 νεκρούς και περισσότερους από 2000 τραυματίες από την πλευρά των διαδηλωτών. Κι εδώ η ανάλυση του μηχανισμού εξουσίας οδηγεί σε μια δεύτερη διατύπωση: όσο περισσότερο αμυνόταν, τόσο περισσότερη βία υφίστατο και
τόσο περισσότερο γινόταν αντιληπτός ως επιτιθέμενος (σελ. 20).

Όπως και στην περίπτωση του.της Ζακ/Zachie Oh! υπήρξε ένα βίντεο που κατέγραψε τη
σκηνή βιαιοπραγίας και κυκλοφόρησε ευρέως στα ΜΜΕ. Νομίζω ότι στην ταινία της Σοφίας
Φαραντάτου ένας από τους πρωταγωνιστές είναι η ίδια η κάμερα. Τι μπορεί να καταγράψει
κανείς; Τι σημαίνει αρχείο; Τι μπορείς να κάνεις μετά;

Μετά τη δολοφονία του Rodney King, στην αίθουσα του δικαστηρίου, οι δικηγόροι υπεράσπισης θα παρουσιάσουν το βίντεο ως τεκμήριο ότι οι αστυνομικοί βρίσκονταν σε νόμιμη άμυνα, ευάλωτοι απέναντι στον Rodney King.

Από αποδεικτικό στοιχείο της βίας των αστυνομικών, στο δικαστήριο το ίδιο βίντεο
μετατρέπεται στο ακριβώς αντίθετο. Η Ντορλάν επιδιώκει να εντοπίσει μια τεχνολογία
εξουσίας που επενδύει μια αμυντική λογική για να εξασφαλίσει τη διαιώνισή της. Ο
επιτιθέμενος ισχυρίζεται ότι απειλείται. Το ερώτημα για τη γενοκτονία στη Γάζα έρχεται εύλογα.

Το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου της Ντορλάν, με τίτλο «Παρακαταθήκες της αυτοάμυνας», ξεκινάει από το γκέτο της Βαρσοβίας και την αυτο-οργάνωση εναντίον των πογκρόμ για να φτάσει σιγά σιγά στο σύγχρονο κράτος του Ισραήλ που μετατρέπεται σε μοντέλο για την «κοινωνία της ασφάλειας» (σελ.
117).

Ας μείνουμε όμως στον πρόλογο κι ας επιστέψουμε στις δύο σκηνές. Από τη μία, όσο
περισσότερο προσπαθείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου τόσο περισσότερο υποφέρεις,
από την άλλη, όσο περισσότερο προσπαθείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου τόσο
περισσότερο γίνεσαι αντιληπτός ως επιτιθέμενος. Ενώ το βίντεο τον δείχνει να τρώει
αλλεπάλληλα χτυπήματα από τους αστυνομικούς, ο Rodney King εμφανίστηκε από τους
δικηγόρους ως επιτιθέμενος. Να θυμίσουμε ότι ο.η Ζακ/Zachie Oh! εμφανίστηκε στα ΜΜΕ
ως ληστής υπό επήρεια ναρκωτικών και βεβαίως οι οικογενειάρχες που βιαιοπραγούσαν
πάνω του σε συνθήκη άμυνας. Το βιβλίο Αυτοάμυνα διατυπώνει με οξύτητα το γεγονός ότι
κάποια άτομα, ότι κι αν κάνουν, εμφανίζονται πάντα ως επιτιθέμενα, ακόμα κι όταν τρώνε
ξύλο. Και κάποια άλλα, ότι κι αν κάνουν, εμφανίζονται όχι μόνο σε συνθήκη άμυνας, αλλά
νόμιμης άμυνας, ακόμα και όταν λιντσάρουν και σκοτώνουν ανυπεράσπιστες ζωές. Θα
προσπαθήσω να σας παρουσιάζω τρεις βασικές μετατοπίσεις που πραγματοποιεί η
Ντορλάν. Και κλείνοντας, θα προσπαθήσω να αρθρώσω τρία πεδία προβληματισμού που
προκύπτουν από το βιβλίο της και φτάνουν μέχρι σε εμάς.

1- Διάκριση ανάμεσα στη νόμιμη άμυνα και την αυτοάμυνα

Ο αμυντικός μηχανισμός χαράσσει μια διαχωριστική γραμμή: από την μία, τα υποκείμενα
που είναι άξια να αμυνθούν και τους αξίζει υπεράσπιση, από την άλλη, τα σώματα που
περιορίζονται στις αμυντικές πρακτικές. Αυτά τα ευάλωτα και εκτεθειμένα στη βία σώματα
δεν είναι ακριβώς υποκείμενα, η συγγραφέας τα ονομάζει υποκειμενικότητες με «γυμνά
χέρια». Σε αντίθεση με την νόμιμη άμυνα, παραδόξως, η αυτοάμυνα δεν έχει υποκείμενο,
«το υποκείμενό της δεν προϋπάρχει της κίνησης που αντιστέκεται στη βία που του
ασκείται. Με αυτή την έννοια, η αυτοάμυνα πηγάζει από αυτό που προτείνω να ονομαστεί
πολεμική ηθική του εαυτού» (σελ. 23). Το μοντέλο για να μπορέσει να προσδιορίσει
αυτές τις υποκειμενικότητες με γυμνά χέρια είναι οι πολεμικές τέχνες ως μέθοδοι
αυτοάμυνας.

2- Από το κρατικό μονοπώλιο στην ιμπεριαλιστική οικονομία της βίας.

Για τον Βέμπερ το Κράτος ορίζεται από τη μονοπωλιακή χρήση βίας. Στο βιβλίο της η
Ντορλάν αναφέρεται στις θεωρίες του κοινωνικού συμβολαίου. Επιχειρεί μια ανάγνωση
του Λεβιάθαν του Χομπς και της θεωρίας του Λοκ όπου το άτομο ορίζεται θεμελιακά ως
ιδιοκτήτης. Η αυτοσυντήρηση, η τάση να διατηρηθεί κανείς στη ζωή, εμφανίζεται ως κάτι που δεν μπορεί να κατασταλεί με τρόπο απόλυτο αλλά ούτε και να μετατεθεί πλήρως σε μία κεντρική εξουσία.

Υπάρχει πάντα κάτι που ξεφεύγει από την καταστολή ή την ανάθεση. Η Ντορλάν προτείνει μια δεύτερη μετατόπιση όσον αφορά τη φιλοσοφική παράδοση: «το ζήτημα δεν είναι τόσο η ανάθεση του ατομικού δικαιώματος της αυτοάμυνας στο κράτος, όσο η διατήρηση, η μεταβίβαση του δικαιώματος άσκησης βίας προς την αντίθετη κατεύθυνση, από το κράτος στους πολίτες. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε δύο βασικές μορφές αντιμεταβίβασης».

Οι δύο αυτές μορφές αφορούν την αστυνόμευση και την απόδοση δικαιοσύνης απευθείας από τους ίδιους τους πολίτες. Η συγγραφέας αφιερώνει λεπτομερείς αναλύσεις όσον αφορά τις πολιτοφυλακές, τα λιντσαρίσματα (από το νόμο του Lynch) και αυτό που ονομάζει vigilantisme : από τους «αυτόκλητους τιμωρούς» της Κου- Κλουξ-Κλαν στους «άγρυπνους φρουρούς» της σύγχρονης εποχής και τις περιπολίες πολιτών στα σύνορα ή στις γειτονιές. Πιο κοντά σε εμάς, θα μπορούσαμε εδώ να
αναφερθούμε στους «σερίφηδες» που περιπολούν στην Αλεξανδρούπολη ψάχνοντας για πρόσφυγες.

Αντί να εξετάσει το κράτος ως μονοπώλιο της βίας, η Ντορλάν κάνει μια διαφορετική
υπόθεση. Μας καλεί να σκεφτούμε με όρους μιας ιμπεριαλιστικής οικονομία της βίας. Όταν
το κράτος μεταβιβάζει ένα μέρος όσον αφορά την τήρηση της τάξης και την απόδοση
δικαιοσύνης στους πολίτες δεν είναι σημάδι κρατικής αδυναμίας ή ανεπάρκειας. Πρόκειται
για στρατηγική εξοικονόμησης μέσων. Το κράτος χρησιμοποιεί «εξωτερικούς συνεργάτες».
Κοστίζει λιγότερο. Κι αν τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια ή τα εθνικά θέατρα δεν έχουν πια
καθαρίστριες υπαλλήλους αλλά εξωτερικούς συνεργάτες, στην ιμπεριαλιστική οικονομία
της βίας που μας παρουσιάζει η Ντορλάν το κράτος αναθέτει ένα μέρος του έργου του
στους πολίτες εξοικονομώντας μέσα για την αστυνομία και το δικαστικό μηχανισμό.

3- Να πάρουμε ως αφετηρία τους μυς και όχι το νόμο

Από την νόμιμη άμυνα στην αυτοάμυνα, από το κρατικό μονοπώλιο στην ιμπεριαλιστική
οικονομία της βίας, φτάνουμε λοιπόν στην τρίτη μετατόπιση όσον αφορά τον τρόπο με τον
οποίο η πολιτική σκέψη πραγματεύτηκε τη βία : από το νόμο στους μυς. «Το διακύβευμα
εδώ δεν είναι μόνο η θεμελιώδης διάκριση ανάμεσα σε υποκείμενα που νομιμοποιούνται
να υπερασπίζονται τον εαυτό τους και υποκείμενα που δεν νομιμοποιούνται να το κάνουν.

Η διακυβέρνηση των σωμάτων λαμβάνει χώρα στο επίπεδο των μυών» (σελ. 24). Το
αντικείμενο αυτού του είδους διακυβέρνησης είναι η νευρική ώθηση, η μυϊκή σύσπαση, οι
ορμόνες. Εφαρμόζεται πάνω σε ό,τι διεγείρει το σώμα, επηρεάζει το κατά πόσο θα κάνει
κίνηση να δράσει ή όχι.

Στις μέρες μας, ένα από τα βασικά σημεία στα οποία διακυβεύεται αυτή η διακυβέρνηση
των σωμάτων είναι ο φόβος. Και αυτό με διττό τρόπο. Από τη μία πλευρά, όσο
περισσότερο καλλιεργείται ο φόβος, τόσο περισσότεροι «πολίτες» θα έχουν την εντύπωση
ότι δέχονται επίθεση και ότι βρίσκονται σε άμυνα. Από την άλλη πλευρά, για τις
μειονότητες, η διακυβέρνηση των σωμάτων αποσκοπεί στο να τις ακινητοποιήσει, να
εμποδίσει τη δράση. Με το όρο μειονότητες πρέπει να συλλάβουμε όχι κάτι που έχει να
κάνει με μια μειοψηφία. Η μειονότητα, όπως υπογράμμιζε ο Ντελέζ, δεν έχει να κάνει με
τους αριθμούς. Για να το πω με τα δικά μου λόγια, ο πλούσιος, λευκός, ετεροκανονιστικός,
βιοκαταστροφικός άνδρας συνιστά το ηγεμονικό «υποκείμενο», όλα τα άλλα είναι μειονότητες.

Η διακυβέρνηση των σωμάτων τους αποσκοπεί να εμποδίσει τη δράση ή την
επιτρέπει μόνο στη φαντασία.

«Έτσι, ο αποικιοκρατούμενος απέχει από το ίδιο του το σώμα, βλέπει το κακοποιημένο
σώμα του να μετατρέπεται σε ένα αγνώριστο και μη κατοικήσιμο σώμα, παγιδευμένο στην
αδράνεια που προκαλεί ο αόριστος κύκλος της βαρβαρότητας» (σελ.45). Το σώμα μπορεί
να ξαναβρεί λίγη ζωντάνια μόνο σε μια «ονειρική χρονικότητα». Η Ντορλάν έρχεται εδώ να
κάνει μια παρατήρηση. Οι διάφοροι συνδυασμοί χορού, τραγουδιού και μουσικής που
αναπτύχθηκαν από τους σκλάβους (όπως η γνωστή καποέϊρα, αλλά το βιβλίο περιλαμβάνει
την παρουσίαση πολλών άλλων) μπορεί να είναι ένας τρόπος εκτόνωσης αλλά και μια
προετοιμασία για τη πραγματική σύγκρουση και την είσοδο στην αμυντική βία. «Αν
υποθέσουμε ότι οι προσομοιώσεις που κάνει το φαντασιακό σώμα είναι επίσης μια
προετοιμασία για τη σύγκρουση, μπορούμε να επεξεργαστούμε την ιδέα σύμφωνα με την
οποία η φανταστική μάχη δεν είναι μόνο μια μορφή ψυχικής αυτοάμυνας, αλλά και μια
μορφή σωματικής εκπαίδευσης, μια νοερή απεικόνιση που προετοιμάζει την είσοδο στην
αμυντική βία» (σελ. 47).

Με άλλα λόγια η «κουλτούρα» εδώ μπορεί να έχει διττή λειτουργία. Να εκτονώνει την
ένταση έτσι ώστε να αποφεύγεται η δράση και η σύγκρουση με το καταπιεστικό σύστημα ή
αντιθέτως να είναι μια μορφή προετοιμασίας και εκπαίδευσης για τη μάχη.
Μετά από αυτές τις τρεις μετατοπίσεις, έρχομαι στους προβληματισμούς:

• Πώς η «υπεράσπιση» μιας μειονότητας νομιμοποιεί τη συντριβή μιας άλλης; Η Ντορλάν
  αφιερώνει εκτεταμένες αναλύσεις για τον τρόπο με τον οποίο το μοτίβο «πρέπει να
  υπερασπίσουμε τις γυναίκες» γίνεται εργαλείο ρατσιστικής βίας. Αλλά νομίζω μπορούμε να
  βρούμε αρκετά παραδείγματα δίπλα μας και όχι μόνο αναφορικά με τον «φεμινισμό».
• Σε όλο το μήκος του βιβλίου το πέρασμα στην αμυντική βία δεν είναι ταμπού, αντιθέτως η
  συγγραφέας εξετάζει λεπτομερώς τα συνήθης επιχειρήματα εναντίον της βίας εκ μέρους
  των καταπιεσμένων για να τα αντικρούσει. Οι αναλύσεις της όμως ανοίγουν το πεδίο ενός
  άλλου προβληματισμού. Οι καταπιεσμένες μειονότητες οπλίζονται για να αμυνθούν, τι
  συμβαίνει όμως όταν στο εσωτερικό τους μια μορφή ματσισμού γίνεται κυρίαρχη; Για να το
  πούμε διαφορετικά πώς δεν μετατρέπονται άντρο τεστοστερόνης; Πώς η πάλη και η
  αμυντική βία δεν αναπαράγουν το ηγεμονικό μοντέλο του καουμπόη πολεμιστή που τόσο
  αρέσει στον ίδιο τον Τραμπ;
• Τι γίνεται με την ασφάλεια; Πώς και γιατί οι διάφορες μειονότητες μπήκαν σε ένα κύκλο
  εσωστρέφειας για να «προστατεύσουν τον εαυτό τους»; Πώς το μοτίβο Be Safe !
  μετατρέπεται σε δούρειο ίππο που καλλιεργεί το διχασμό και καθιστά αδύνατους τους
  συνασπισμούς; Η Ντορλάν αναφέρεται στην δεκαετία του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας
  του 1970 όταν για παράδειγμα το Μέτωπο Απελευθέρωσης των Γκέι συμμετείχε σε
  πολυάριθμες δράσεις μαζί με το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων ή προς υποστήριξη αυτού.
  Σε αυτή την εποχή η άρθρωση των αντικαπιταλιστικών, αντιρατσιστικών και
  αντιπατριαρχικών αγώνων ήταν ένας από τους πυλώνες της πολιτικής ανάλυσης και
  πρακτικής.

Πώς και σε ποιο βαθμό η ασφάλεια, η αυτοπροστασία δεν σημαίνει «αχ να κλειστούμε στο
χωριουδάκι μας για να προστατεύσουμε το τσαρδί μας». Κάτι που δεν παθαίνουν μόνο τα
απομονωμένα άτομα, τα ευάλωτα σώματα που υφίσταται αδιάκοπα βία στην ιδιωτικότητα
ενός υπνοδωματίου, στη στροφή ενός σταθμού του μετρό, αλλά και οι συλλογικότητες όταν
κατακερματίζονται σε απομονωμένες κλειστές μειονότητες.

Στο πλαίσιο αυτής της παρουσίασης αναφέρθηκα δύο φορές σε μια διττή λειτουργεία.
Διττή λειτουργία του φόβου, διττή λειτουργία της «κουλτούρας», θα μπορούσα να κλείσω
εδώ με αυτή τη διττή άμυνα του εαυτού. Κατά κάποιο τρόπο η Αυτοάμυνα είναι ένα βιβλίο
με φαντάσματα. Τα φαντάσματα αυτών που χάθηκαν όπως ο.η Ζακ/Zachie Oh! και ο
Rodney King αλλά και τα φαντάσματα που καλλιεργούνται μέσα μας. Και τα φαντάσματα
ζητούν μάχη.

Μαρία Κακογιάννη

________________________________

Η Μαρία Κακογιάννη είναι συγγραφέας και μεταφράστρια. Υπογράφει τη μετάφραση του βιβλίου
της Έλσα Ντορλάν, «Αυτοάμυνα» ενώ ταυτόχρονα μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κείμενα το
βιβλίο της «Ιφιγένεια στην Κω»

The post Elsa Dorlin: Αυτοάμυνα- Μια Φιλοσοφία της Βίας- της Μαρίας Κακογιάννη appeared first on Void Network.

Interview for New York Times by Jessica Bennett, contributing editor in Opinion, where she writes about gender, politics and personalities.

_______

The first thing I did when reading Judith Butler’s new book, “Who’s Afraid of Gender?”, was to look up the word “phantasm,” which appears 41 times in the introduction alone. (It means illusion; the “phantasm of gender,” a threat rooted in fear and fantasy.)

The second thing I did was have a good chuckle about the title, because the answer to the question of who is afraid of gender was … well, I am? Even for someone who’s written on gender and feminism for more than a decade and who once carried the title of this newspaper’s “gender editor,” to talk about gender today can feel so fraught, so politicized, so caught in a war of words that debate, or even conversation, seems impossible.

I am perhaps the intended reader of Butler’s book, in which the notoriously esoteric philosopher turned pop celebrity dismantles how gender has been constructed as a threat throughout the modern world — to national security in Russia; to civilization, according to the Vatican; to the American traditional family; to protecting children from pedophilia and grooming, according to some conservatives. In a single word, “gender” holds the power to seemingly drive people mad with fear.

Butler’s latest comes more than three decades after their first and most famous book, “Gender Trouble,” brought the idea of “gender as performance” into the mainstream. As it turns out, Butler — who has written 15 books since — never intended to return to the subject, even as a culture war raged. But then the political became personal: Butler was physically attacked in 2017 while speaking in Brazil, and burned in effigy by protesters who shouted, “Take your ideology to hell.”

This conversation has been condensed and edited for clarity

Did you ever think you’d see a world in which your ideas would be so widespread — and so fraught?

When I wrote “Gender Trouble,” I was a lecturer. I was teaching five classes, trying to work on this book I thought no one would read. Still, I knew I wasn’t just speaking for myself; there were other people who were strong feminists but also lesbian or gay or trying to figure out gender in ways that weren’t always welcome. But today, the people who are afraid of my ideas are the people who don’t read me. In other words, I don’t think it’s my ideas that they’re afraid of. They’ve come up with something else — a kind of fantasy of what I believe or who I am.

And of course it’s not just my views that are being caricatured, but gender more broadly — gender studies, policies that focus on gender, gender discrimination, gender and health care, anything with “gender” in it is a kind of terrifying prospect, at least for some.

So … who is afraid of gender?

It’s funny, I have a friend, a queer theorist. I told him the book’s name and he said, “Everyone! Everyone’s afraid of gender!”

What’s clear to me is that there is a set of strange fantasies about what gender is — how destructive it is, and how frightening it is — that a number of forces have been circulating: Viktor Orban, Vladimir Putin, Giorgia Meloni, Rishi Sunak, Jair Bolsonaro, Javier Milei, and of course Ron DeSantis, Donald Trump and lots of parents and communities in states like Oklahoma and Texas and Wyoming, who are seeking to pass legislation that bans the teaching of gender or reference to gender in books.

Obviously, those folks are very frightened of gender. They imbue it with power that I actually don’t think it has. But so are feminists who call themselves “gender critical,” or who are trans-exclusionary, or who have taken explicit positions against trans politics.

Can you describe what prompted you to return to this subject?

I was going to Brazil for a conference on the future of democracy. And I was told in advance that there were petitions against me speaking, and that they decided to focus on me because I’m the “papisa,” the female pope, of gender. I’m not quite sure how I got to have that distinction, but apparently I did. I got to the venue early, and I could hear the crowds outside. They’d built a kind of monstrous picture of me with horns, which I took to be overtly antisemitic — with red eyes and kind of a demonic look — with a bikini on. Like, why the bikini?

But in any case, I was burned in effigy. And that freaked me out. And then, when my partner and I were leaving, at the airport, we were attacked: Some woman came at me with a big trolley and she was screaming about pedophilia. I could not understand why.

You thank the young man who threw his body between you and the attacker, taking blows. Was this the first time you’d heard that “pedophilia” association?

I had given a talk on Jewish philosophy, and somebody in the back said, “Hands off our children!” I thought, What? I figured out later that the way that the anti-gender ideology movement works is to say: If you break down the taboo against homosexuality, if you allow gay and lesbian marriage, if you allow sex reassignment, then you’ve departed from all the laws of nature that keep the laws of morality in tact — which means it’s a Pandora’s box; the whole panoply of perversions will emerge.

As I was preparing to interview you, I received a news alert about the “Don’t Say Gay” settlement in Florida, which says that schools cannot teach about L.G.B.T.Q. topics from kindergarten through the 8th grade, but clarifies that discussing them is allowed. You write that words have become “tacitly figured as recruiters and molesters,” which is behind the effort to remove this type of language from the classroom.

Teaching gender, or critical race theory, or even ethnic studies, is regularly characterized as forms of “indoctrination.” So for instance, that woman who was accusing me of supporting pedophilia, suggests that my work or my teaching would be an effort at “seduction” or “grooming.”

In my experience of teaching, people are arguing with each other all the time. There’s so much conflict. It’s chaotic. There are many things going on — but indoctrination is not one of them.

What about the warping of language on the left?

My version of feminist, queer, trans-affirmative politics is not about policing. I don’t think we should become the police. I’m afraid of the police. But I think a lot of people feel that the world is out of control, and one place where they can exercise some control is language. And it seems like moral discourse comes in then: Call me this. Use this term. We agree to use this language. What I like most about what young people are doing — and it’s not just the young, but everybody’s young now, according to me — is the experimentation. I love the experimentation. Like, let’s come up with new language. Let’s play. Let’s see what language makes us feel better about our lives. But I think we need to have a little more compassion for the adjustment process.

I want to talk for a moment about categories. You have occupied many — butch, queer, woman, nonbinary — yet you’ve also said you’re suspicious of them.

At the time that I wrote “Gender Trouble,” I called for a world in which we might think about genders being proliferated beyond the usual binary of man and woman. What would that look like? What would it be? So when people started talking about being “nonbinary,” I thought, well, I am that. I was trying to occupy that space of being between existing categories.

Do you still believe that gender is “performance?”

After “Gender Trouble” was published, there were some from the trans community who had problems with it. And I saw that my approach, what came to be called a “queer approach”— which was somewhat ironic toward categories — for some people, that’s not OK. They need their categories, they need them to be right, and for them gender is not constructed or performed.

Not everybody wants mobility. And I think I’ve taken that into account now.

But at the same time, for me, performativity is enacting who we are, both our social formation and what we’ve done with that social formation. I mean, my gestures: I didn’t make them up out of thin air — there’s a history of Jewish people who do this. I am inside of something, socially, culturally constructed. At the same time, I find my own way in it. And it’s always been my contention that we’re both formed and we form ourselves, and that’s a living paradox.

How do you define gender today?

Oh, goodness. I have, I suppose, revised my theory of gender — but that’s not the point of this book. I do make the point that “gender identity” is not all of what we mean by gender: It’s one thing that belongs to a cluster of things. Gender is also a framework — a very important framework — in law, in politics, for thinking about how inequality gets instituted in the world.

This is your first book with a nonacademic press. Was that a conscious decision?

Oh, yeah. I wanted to reach people.

It’s funny because many of your ideas do reach people, albeit in internet-era sound bites. I’m thinking about, for instance, of “gender is a drag” T-shirts or “Judith Butler explained with cats.” It strikes me that a lot of people who claim to have read you have actually just read the Instagram caption of you.

Well, I don’t blame them for not reading that book. It was tough. And some of those sentences are truly unforgivable. Hopefully I didn’t do that in “Who’s Afraid of Gender?”

I feel like I’m more in touch with people who are mobilizing on the ground at the global level than I have been before. And that pleases me.

______

Jessica Bennett is a contributing editor in the Opinion section of The Times. She teaches journalism at New York University and is the author of “Feminist Fight Club” and “This Is 18.” More about Jessica Bennett

The post Judith Butler Thinks You’re Overreacting – Interview appeared first on Void Network.

“Πρέπει να μάθουμε ή να ξανα-μάθουμε πως να χτίζουμε τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, αντί να δουλεύουμε υπέρ του Κεφαλαίου απαξιώνοντας, αποδοκιμάζοντας και κακοποιώντας ο ένας τον άλλον. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως θα πρέπει να συμφωνούμε στα πάντα – απεναντίας, πρέπει να φτιάξουμε συνθήκες όπου η διαφωνία θα μπορεί να λαμβάνει χώρα χωρίς τον φόβο του αποκλεισμού ή χειρότερα, του αφορισμού.”

Μετάφραση: Κώστας Σαββόπουλος – Αντρέας Μερκούρης

Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

Αυτό το καλοκαίρι (2013) σκέφτηκα σοβαρά να σταματήσω να ασχολούμαι με τα πολιτικά. Εξαντλημένος από τη δουλειά, ανίκανος για παραγωγική δραστηριότητα, βρήκα τον εαυτό μου να περιπλανιέται στα κοινωνικά δίκτυα νιώθοντας την κατάθλιψη και την κόπωση μου να διογκώνονται.

Η «αριστερή πτέρυγα» του Twitter μπορεί συχνά να είναι μια μίζερη, αποκαρδιωτική ζώνη. Νωρίτερα, φέτος, σημειώθηκαν κάποιες ισχυρές διαμάχες στις οποίες συγκεκριμένα αριστερά προφίλ καταγγέλθηκαν και αποδοκιμάστηκαν. Στα προφίλ αυτά λέγονταν πράγματα ενίοτε απαράδεκτα, ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα άτομα διασύρθηκαν προσωπικά και κυνηγήθηκαν άφησε ένα άσχημο κατάλοιπο: Τη δυσοσμία της κακής συνείδησης και της ηθικής του κυνηγιού μαγισσών. Ο λόγος που δεν πήρα θέση σε κανένα από αυτά τα γεγονότα ήταν επειδή, ντρέπομαι που το λέω, φοβήθηκα. Οι νταήδες ήταν σε άλλο μέρος της παιδικής χαράς. Δεν ήθελα να τους τραβήξω την προσοχή.

Η καταφανής αγριότητα αυτών των ανταλλαγών συνοδευόταν από κάτι ακόμα πιο διεστραμμένο και, για αυτόν τον λόγο, ίσως περισσότερο εξουθενωτικό: μια ατμόσφαιρα σαρκαστικής κακίας. Ο πιο συχνός αποδέκτης αυτής της κακίας ήταν ο Όουεν Τζόουνς (Owen Jones),[1] και οι επιθέσεις στον Τζόουνς – το άτομο που είναι το πλέον υπεύθυνο για την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης στο Ηνωμένο Βασίλειο τα τελευταία χρόνια – ήταν ένας από τους λόγους που αισθανόμουν τόσο αποθαρρημένος. Αν αυτό συμβαίνει σε έναν αριστερό που όντως πετυχαίνει να φέρει τον αγώνα στο επίκεντρο της Βρετανικής ζωής, τότε γιατί να θέλει όποιος ή όποια να παρακολουθήσει τον mainstream δημόσιο λόγο; Υπάρχει τρόπος να ξεφύγει κανείς από αυτή την χωρίς παύση κακοποίηση άλλος από το να παραμείνει σε θέση αδυναμίας και περιθωριοποίησης;

Ένα από τα πράγματα που με έβγαλαν από την καταθλιπτική νάρκη μου ήταν το να πηγαίνω στην ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση του Ίπσουιτς (Ipswich People’s Assembly), κοντά στο σπίτι μου. Η Λαϊκή Συνέλευση είχε γίνει δεκτή με τη συνηθισμένη χλεύη και ειρωνεία. Μας έλεγαν πως ήταν ένα άχρηστο διαφημιστικό κόλπο όπου αριστεροί των media, συμπεριλαμβανομένου και του Τζόουνς, θεοποιούνταν σε μια ακόμη «από-τα-πάνω» επίδειξη μιας κουλτούρας διασήμων. Αυτό που πραγματικά συνέβη στη Συνέλευση στο Ίπσουιτς ήταν πολύ διαφορετικό από αυτή την καρικατούρα. Το πρώτο μισό της βραδιάς – που κορυφώθηκε με μια εμψυχωτική ομιλία από τον Όουεν Τζόουνς – καθοδηγήθηκε πράγματι από τους κεντρικούς ομιλητές. Όμως στο δεύτερο μισό της συνέλευσης είδα ακτιβιστές από όλη την εργατική τάξη του Σάφολκ (Suffolk) να μιλάνε μεταξύ τους, να αλληλοϋποστηρίζονται, να ανταλλάζουν εμπειρίες και στρατηγικές. Απέχοντας πολύ από το να είναι ένα ακόμη παράδειγμα ιεραρχικού αριστερισμού, η Ανοιχτή Συνέλευση ήταν ένα παράδειγμα για το πώς το κάθετο μπορεί να  συνδυαστεί με το οριζόντιο: η δύναμη και το χάρισμα των media μπόρεσαν να τραβήξουν κόσμο που δεν είχε ξαναβρεθεί στην αίθουσα για πολιτική συνέλευση, να μιλήσει με έμπειρους ακτιβιστές και να παράγει στρατηγικές. Η ατμόσφαιρα ήταν αντι-ρατσιστική και αντι-σεξιστική, αλλά και αναπάντεχα απαλλαγμένη από την παραλυτική αίσθηση ενοχής και καχυποψίας που καλύπτει σαν τοξική και πνιγηρή ομίχλη την αριστερή πτέρυγα του Twitter.

Μετά ήταν ο Ράσελ Μπραντ (Russell Brand).[2] Θαυμάζω τον Μπραντ από καιρό – ένας από τους λίγους γνωστούς κωμικούς της σημερινής σκηνής με εργατικό ταξικό υπόβαθρο. Τα τελευταία χρόνια σταδιακά κυριάρχησε ένας αμείλικτος μεγαλοαστισμός στην τηλεοπτική κωμωδία, με τον εξωφρενικά χαζό καθωσπρεπισμό του Μάικλ Μάκινταϊρ (Michael McIntyre) και έναν θλιβερό καταιγισμό από αδιάφορους διπλωματούχους τυχαίους να κυριαρχούν στη σκηνή.

Μια μέρα, πριν την πλέον διάσημη συνέντευξη του Brand στον Jeremy Paxman[3] που προβλήθηκε στο Newsnight, είχα δει την παράσταση του Brand με τίτλο το Σύνδρομο του Μεσσία, στο Ipswich. Η παράσταση ήταν ξεκάθαρα υπέρ των μεταναστών, υπέρ των κομμουνιστών, αντι-ομοφοβική, διαποτισμένη από τη διάνοια της εργατικής τάξης χωρίς να φοβάται να το δείξει και αρκετά queer με τον τρόπο που η δημοφιλής κουλτούρα συνήθιζε να είναι (δηλαδή καμία απολύτως σχέση με την ξινή ταυτοτική «ευσέβεια» που μας κληροδότησαν οι ηθικιστές της μετα-δομιστικής «αριστεράς») Ο Malcolm X, ο Che, η πολιτική ως μια ψυχεδελική αποδόμηση της υπάρχουσας πραγματικότητας: αυτό ήταν κομμουνισμός σαν κάτι σέξυ, κουλ και εργατικό, αντί για μια βαρετή τελετουργία όπου όλοι σου κουνάνε δεικτικά το δάχτυλό.

Την επόμενη μέρα ήταν προφανές πως η εμφάνιση του Brand είχε δημιουργήσει ένα στιγμιαίο ρήγμα. Για κάποιους από εμάς, η σχεδόν ιατροδικαστικής ακρίβειας αποδόμηση του Paxman από τον Brand ήταν τρομερά συγκινητική, σχεδόν θαυματουργή. Δεν μπορούσα να θυμηθώ την τελευταία φορά που σε ένα άτομο που προέρχεται από την εργατική τάξη είχε δοθεί τόσος χώρος ώστε να καταστρέψει τόσο επιμελώς έναν ταξικά «ανώτερο» αντίπαλο χρησιμοποιώντας εξυπνάδα και λογική. Αυτό δεν ήταν όπως η φάση με τον Johnny Rotten να βρίζει τον Bill Grundy –μια πράξη ανταγωνισμού που περισσότερο επιβεβαίωσε, παρά αμφισβήτησε τα στερεότυπα περί τάξης.

Ο Brand είχε αποδείξει πως είναι πιο έξυπνος από τον Paxman και η χρήση του χιούμορ, εν προκειμένω, ήταν ο διαχωριστικός παράγοντας μεταξύ του Brand και της ξινίλας μεγάλου κομματιού της «Αριστεράς». Ο Brand κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους, ενώ η ηθικιστική αριστερά διαπρέπει στο να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άσχημα και δεν ικανοποιείται μέχρι τα κεφάλια μας να λυγίσουν από τις ενοχές και την αηδία προς τον εαυτό μας.

Η ηθικιστική αριστερά γρήγορα διασφάλισε πως η όλη ιστορία δεν είχε να κάνει με το ρήγμα που δημιούργησε ο Brand στα βαρετά κυρίαρχα debate ούτε σχετικά με τον ισχυρισμό του πως η επανάσταση θα γίνει, καθώς είναι αναπόφευκτη. (Αυτός ο τελευταίος ισχυρισμός δεν μπορούσε παρά να εισακουστεί από τη μικροαστική, ναρκισσιστική αριστερά που έχει καλυμμένα τα αυτιά της με πανιά, ως δήλωση σύμφωνα με την οποία ο Brand θέλει να οδηγήσει την επανάσταση -κάτι στο οποίο απάντησαν με την τυπική μνησικακία, «Δεν χρειάζομαι κάποια διασημότητα να με καθοδηγήσει».

Για τους ηθικιστές η κυρίαρχη ιστορία είχε να κάνει με την προσωπική ζωή του Brand –κυρίως με τον σεξισμό του. Σε αυτή την τοξική μακαρθική ατμόσφαιρα που διαμορφώθηκε από την ηθικιστική αριστερά, σχόλια που θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ως σεξιστικά σημαίνουν ταυτόχρονα πως ο Brand είναι σεξιστής, πράγμα το οποίο με τη σειρά του σημαίνει πως είναι μισογύνης.

Ορθά κοφτά, τέλος, καταδικασμένος.

Είναι απολύτως λογικό και αναμενόμενο ο Brand, όπως και όλοι μας, να πρέπει να απολογηθεί για τη συμπεριφορά του και τη γλώσσα που χρησιμοποιεί.

Ωστόσο, αυτή η διαδικασία θα πρέπει να λαμβάνει χώρα σε μια ατμόσφαιρα συντροφικότητας και αλληλεγγύης και, μάλλον, όχι εξαρχής στο επίπεδο του δημόσιου λόγου –παρόλο που όταν ο Brand ρωτήθηκε περί σεξισμού από τον Mehdi Hasan απάντησε με έναν τρόπο χιουμοριστικό και καλοπροαίρετο, που σαφώς απουσίαζε από τα πέτρινα πρόσωπα εκείνων που τον ανέκριναν.

«Δεν νομίζω ότι είμαι σεξιστής, αλλά θυμάμαι τη γιαγιά μου, τον καλύτερο άνθρωπο που γνώρισα ποτέ, που ήταν βέβαια ρατσίστρια, αλλά νομίζω πως δεν το είχε καταλάβει. Δεν ξέρω αν έχω κάποιου είδους πολιτισμικό βαρίδιο, ξέρω ότι έχω πολύ μεγάλη αγάπη για την προλεταριακή αργκό, όπως το «πουλάκι μου» ή το «αγαπούλα», επομένως αν οι γυναίκες πιστεύουν πως είμαι σεξιστής, μάλλον είναι σε καλύτερη θέση από εμένα να το κρίνουν, οπότε θα το δουλέψω”

Η παρέμβαση του Brand δεν ήταν μια προσπάθεια για ηγεσία. Ήταν μια προσπάθεια για έμπνευση, ένα κάλεσμα στα όπλα.

Και όσον αφορά εμένα, είχα ξαναβρεί την έμπνευση. Εκεί που μερικούς μήνες πριν θα είχα παραμείνει σιωπηλός καθώς οι ηθικιστές της Καθώς πρέπει Αριστεράς[4] επέβαλλαν στον Brand τα δικαστήρια τους και τις δολοφονίες χαρακτήρα –με «στοιχεία», κυρίως, μαζεμένα από τον δεξιό και συντηρητικό Τύπο, που προφανώς είναι πάντα πρόθυμος να βοηθήσει σε κάτι τέτοια– αυτή τη φορά ήμουν προετοιμασμένος να κάνω την κίνηση μου. Η απάντηση στον Brand έγινε γρήγορα το ίδιο γνωστή όσο και η συνέντευξη με τον Paxman.

Όπως σημείωσε και η Laura Oldfield Ford[5], ήταν μια στιγμή διαύγειας. Και ένα από τα πράγματα που έγιναν διαυγή για μένα ήταν ο τρόπος με τον οποίο τα τελευταία χρόνια, μεγάλο τμήμα της αυτο-αποκαλούμενης «αριστεράς» είχε καταστείλει το ζήτημα της τάξης.

Η ταξική συνείδηση είναι εύθραυστη και φευγαλέα. Ο μικροαστισμός που κυριαρχεί στην ακαδημία και τη βιομηχανία του πολιτισμού χαρακτηρίζεται από κάθε είδους λεπτές αποκλίσεις και προκαταλήψεις που εμποδίζουν το εν λόγω ζήτημα (το ζήτημα της τάξης) ακόμη και να τεθεί∙ και έπειτα, αν το ζήτημα τεθεί, σε κάνουν να πιστεύεις ότι έσπασες κάποιου είδους κοινωνικό συμβόλαιο, ή κάποιον άρρητο κώδικα συμπεριφοράς με το να το θέτεις.

Μιλάω σε διάφορες αριστερές ή αντικαπιταλιστικές εκδηλώσεις εδώ και χρόνια, ωστόσο σπανίως έχω μιλήσει -ή μου έχει ζητηθεί να μιλήσω- για το ταξικό ζήτημα δημοσίως.

Αλλά όταν η τάξη επανεμφανίστηκε ήταν αδύνατο να μην την δεις παντού σε σχέση με την υπόθεση του Brand. Ο Brand είχε γρήγορα κριθεί ή/και αμφισβητηθεί από τουλάχιστον 3 ανθρώπους, αριστερούς, που προέρχονταν από ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.

Άλλοι μας είπαν ότι ο Brand δεν θα μπορούσε να είναι, πράγματι, κομμάτι της εργατικής τάξης επειδή είναι, πλέον, εκατομμυριούχος.

Είναι περίεργο πόσοι πολλοί «αριστεροί» έμοιαζαν να συμφωνούν με τις τοποθετήσεις του Paxman: «Τι δίνει σε αυτό τον άνθρωπο με εργατική καταγωγή το δικαίωμα να μιλάει;»

Είναι επίσης πολύ ανησυχητικό ότι φαίνεται να πιστεύουν πως οι εργάτες οφείλουν να μένουν στην φτώχεια για μια ζωή, στην ασημαντότητα και, εν τέλει, στην αδυναμία τους, διότι αλλιώς θα χάσουν την «αυθεντικότητα» τους.

Κάποιος μου έστειλε μια ανάρτηση που είχε γραφτεί για τον Brand στο Facebook. Δεν γνωρίζω το άτομο που την έγραψε οπότε και δεν θα ήθελα να το κατονομάσω. Αυτό που έχει σημασία, εν προκειμένω, είναι πως η ανάρτηση περιέχει ένα σετ από σνομπαρίστικες και συγκαταβατικές συμπεριφορές ή κανόνες που, όπως φαίνεται, μπορεί κανείς να έχει, αρκεί να αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός.

Ολόκληρο το ύφος ήταν απίστευτα ψηλομύτικο, σαν να επρόκειτο για δάσκαλο που μαλώνει ένα παιδάκι, ή έναν ψυχίατρο που κάνει διάγνωση σε έναν ασθενή.

Ο Brand, κατά τα γραφόμενα της ανάρτησης, είναι «προφανώς εξαιρετικά ψυχικά ασταθής…. Μια κακή σχέση, ή μια κακή επαγγελματική επιλογή μακριά από το να ξανακυλήσει στην εξάρτηση, ή ακόμα χειρότερα.» Παρόλο που το άτομο που έκανε την ανάρτηση ισχυρίζεται πως «στα αλήθεια συμπαθεί πολύ τον Brand», ενδεχομένως ποτέ να μην πέρασε από το μυαλό του πως ένας από τους λόγους που ο Brand μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ανισόρροπος» είναι ακριβώς αυτό το πατερναλιστικό ψευδό-πεφωτισμένο ύφος, αυτή η «διάγνωση» από την «αριστερή» μπουρζουαζία.

Υπάρχει επίσης ένα σοκαριστικό αλλά εξίσου αποκαλυπτικό απόσπασμα που αναφέρεται στην παιδεία του Brand ως «κουτσουρεμένη μόρφωση με τις χαρακτηριστικές λέξεις που προκαλούν συναισθήματα, χαρακτηριστικά ενός αυτό-δίδακτου» –στο οποίο ο συγγραφέας της ανάρτησης αναφέρει με μεγαλοψυχία «Δεν έχω κανένα θέμα με αυτό»- ω, μα πόσο καλός είσαι! Δεν πρόκειται για κάποιον γραφειοκράτη της αποικιακής διοίκησης που γράφει για τις προσπάθειες του να διδάξει σε κάποιους αυτόχθονες την Αγγλική γλώσσα τον 19ο αιώνα, ή για έναν Βικτωριανό διευθυντή κάποιου ιδιωτικού ιδρύματος που αναφέρεται σε κάποιον πιτσιρικά μαθητή με υποτροφία∙ Πρόκειται για «αριστερή» γραφή, μόλις πριν από μερικές εβδομάδες.

Που ακριβώς πάμε από εδώ και μετά;

Είναι πρώτα απ’ όλα απαραίτητο να αναγνωρίσουμε τα χαρακτηριστικά των Λόγων και των επιθυμιών που μας έχουν οδηγήσει σε αυτό το σκοτεινό και καταστροφικό σημείο για μονοπάτι της ηθικής μας, όπου η τάξη έχει εξαφανιστεί, ο ηθικισμός είναι παντού, η αλληλεγγύη είναι αδύνατη, ο φόβος και οι ενοχές είναι πανταχού παρούσες. Κι αυτό όχι επειδή μας εκφοβίζει η δεξιά αλλά επειδή έχουμε επιτρέψει στους μπουρζουά τρόπους συγκρότησης της υποκειμενικότητας να μολύνουν το κίνημα. Νομίζω πως υπάρχουν δύο λιβιδινικές-λογοθετικές διαμορφωτικές τάσεις που έχουν επιφέρει αυτή την κατάσταση. Αποκαλούνται αριστεροί ωστόσο – όπως φανέρωσε και η κατάσταση με τον Brand – όλα αυτά αποδεικνύουν με πολλούς τρόπους πως η αριστερά –προσδιορισμένη ως βασικός παράγοντας στην ταξική πάλη – έχει σχεδόν εξαφανιστεί.

Μέσα στο Κάστρο με τα Βαμπίρ

Η πρώτη τέτοια συνειδητοποίηση είναι αυτό που ξεκίνησα να αποκαλώ “Κάστρο με τα Βαμπίρ”.

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ ειδικεύεται στο να αναπαράγει ενοχές. Καθοδηγείται από την επιθυμία ενός ιερέα να αναθεματίσει και να καταδικάσει, από την επιπόλαια επιθυμία ενός ακαδημαϊκού να είναι ο πρώτος που θα εντοπίσει κάτι λάθος και από την επιθυμία ενός χίπστερ να είναι “in“, να συμπεριλαμβάνεται δηλαδή στο αποδεκτό και δημοφιλές πλήθος.

Ο κίνδυνος που κρύβει μια ενδεχόμενη επίθεση στο Κάστρο με τα Βαμπίρ –το οποίο και θα κάνει τα πάντα για να προφυλαχθεί από μια τέτοια επίθεση– είναι πως αυτός που κάνει την επίθεση μπορεί ταυτόχρονα να κατηγορηθεί ως κάποιος που επιτίθεται στους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, τον σεξισμό, τον ετεροσεξισμό.

Ωστόσο, πέρα από το γεγονός πως το Κάστρο με τα Βαμπίρ δεν είναι ο μοναδικός εκφραστής αυτών των αγώνων, το Κάστρο μπορεί, επίσης, να γίνει κατανοητό ως μια μπουρζουάδικη-φιλελεύθερη αντιστροφή και ενσωμάτωση της ενέργειας που παράγεται από αυτά τα κινήματα.

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ γεννήθηκε τη στιγμή που ο αγώνας του να μην καθοριζόμαστε από ταυτοτικές κατηγοριοποιήσεις έγινε ταυτόχρονα ο στόχος να αποκτήσουμε «ταυτότητες» και αναγνωρίστηκε από ένα μπουρζουάδικο Μεγάλο Άλλο.

Τα προνόμια, που σίγουρα κατέχω ως λευκός άνδρας, έχουν να κάνουν, ως ένα σημείο, με το γεγονός ότι δεν αντιλαμβάνομαι ως προνομιούχα την εθνικότητα μου ή το φύλο μου. Για αυτό το λόγο, είναι μια νηφάλια και αποκαλυπτική εμπειρία να σου υπενθυμίζουν, ενίοτε, αυτά τα, κατά τα άλλα, τυφλά σημεία.

Ωστόσο, αντί να αναζητάμε έναν κόσμο όπου όλοι ανεξαιρέτως αποκτάμε την ελευθερία μας από την ταυτοτική κατηγοριοποίηση, το Κάστρο με τα Βαμπίρ αναζητά να στριμώξει τους ανθρώπους πίσω σε ταυτοτικά στρατόπεδα, όπου θα καθορίζονται για πάντα με όρους που τίθενται από τις κυρίαρχες δυνάμεις, αποδυναμωμένοι από τη συνείδηση τους και απομονωμένοι σε μια σολιψιστική λογική που επιμένει να λέει πως δεν μπορούμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον, εκτός και αν ανήκουμε στην ίδια ταυτοτική ομάδα.

Έχω παρατηρήσει την ύπαρξη ενός μηχανισμού αντίστροφης προβολής-αποκήρυξης όπου  η απλή αναφορά της τάξης αντιμετωπίζεται αυτόματα σαν μια προσπάθεια υποτίμησης της σημασίας της φυλής και του φύλου. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, εφόσον το Κάστρο με τα Βαμπίρ χρησιμοποιεί, ουσιαστικά, μια φιλελεύθερη ερμηνεία της φυλής και του φύλου, προκειμένου να περιπλέξει τη σημασία της τάξης. Σε όλη την παράλογη και τραυματική συζήτηση περί προνομιών που προηγήθηκε τον προηγούμενο χρόνο στο Twitter, η συζήτηση για το ταξικό προνόμιο απουσίαζε ολοκληρωτικά. Το καθήκον, όπως πάντα, παραμένει η συνάρθρωση της τάξης, του φύλου και της φυλής, αλλά η καταστατική λειτουργία του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι η από-συνάρθρωση της τάξης από τις υπόλοιπες κατηγορίες.

To πρόβλημα το οποίο κλήθηκε να επιλύσει το Κάστρο με τα Βαμπίρ είναι το εξής: πως είναι δυνατόν κάποιος/α/ο να κατέχει τεράστιο πλούτο και εξουσία, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να παρουσιάζεται ως θύμα, περιθωριοποιημένο και αντισυμβατικό; Η λύση βρισκόταν ήδη έτοιμη- στην χριστιανική εκκλησία. Το Κάστρο με τα Βαμπίρ  έχει πρόσβαση σε όλες τις «διαβολικές» στρατηγικές, τις σκοτεινές παθολογίες και τα όργανα ψυχολογικών βασανιστηρίων τα οποία εφευρέθηκαν από τον Χριστιανισμό και τα οποία έχει περιγράψει εκτενώς  ο Nietzsche στην Γενεαλογία της Ηθικής. Το ιερατείο της κακής συνείδησης, αυτή η φωλιά θρησκόληπτων εμπόρων της ηθικότητας, είναι αυτό για το οποίο μας προειδοποιούσε ο Nietzsche όταν έλεγε ότι ακολουθούσε κάτι χειρότερο από τον Χριστιανισμό. Ε, λοιπόν αυτό, πλέον βρίσκεται μπροστά μας…

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ τρέφεται από τη ζωτικότητα, τα άγχη και τις αδυναμίες νεαρών φοιτητών, αλλά πρωτίστως ζει από τη μετατροπή των καταπιεστικών βιωμάτων ορισμένων ομάδων -όσο  πιο περιθωριακών τόσο το καλύτερο- σε ακαδημαϊκό κεφάλαιο. Οι πιο προβεβλημένες φιγούρες του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι αυτές οι οποίες ανακάλυψαν την δυνατότητα αξιοποίησης των καταπιέσεων με αγοραίους όρους -πλέον όποιος/α/ο  μπορέσει να ανιχνεύσει μια κοινωνική ομάδα περισσότερο καταπιεσμένη από οποιαδήποτε άλλη θα προαχθεί στην ιεραρχία του Κάστρου με τα Βαμπίρ πολύ γρήγορα.

Ο πρώτος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: εξατομίκευσε και ιδιωτικοποίησε τα πάντα.

Ενώ στη θεωρία τάσσεται υπέρ της δομιστικής κριτικής, στην πράξη δεν εστιάζει σε τίποτα άλλο πέρα από την ατομική συμπεριφορά. Κάποια μέλη της εργατικής τάξης δεν είχαν την καλύτερη δυνατή ανατροφή και μπορεί να παρουσιάσουν πολύ αγενείς συμπεριφορές. Να θυμάσαι: το να καταδικάζεις άτομα είναι πάντα πιο σημαντικό από το να ασχολείσαι με διυποκειμενικές δομές. Η κυρίαρχη τάξη, αν και προπαγανδίζει την ιδεολογία του ατομισμού, τείνει να δρα συλλογικά ως τάξη. (Πολλές από τις αποκαλούμενες συνωμοσίες, αποτελούν απλώς ενέργειες ταξικής αλληλεγγύης από τους κυρίαρχους.) To Κάστρο με τα Βαμπίρ, ως αφελής υπηρέτης της κυρίαρχης τάξης, πράττει το ακριβώς αντίθετο: ενώ κηρύττει την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, δρα πάντοτε διαμέσου των επιβαλλόμενων από την εξουσία ατομικιστικών αρχετύπων, σαν να επρόκειτο για κάτι φυσικό και αναπόφευκτο. Τα μέλη του, όντας κατά βάση μικροαστικής καταγωγής, εμφανίζουν άκρως ανταγωνιστικές συμπεριφορές μεταξύ τους, οι οποίες ωστόσο αμβλύνονται από την  παθητικο-επιθετική ψυχοσύνθεση που χαρακτηρίζει την αστική κοινωνία. Επομένως, αυτό που τους ενώνει δεν είναι η αλληλεγγύη, αλλά ο κοινός φόβος -η φοβία ότι θα είναι οι επόμενοι που θα εκτεθούν, θα καταδικαστούν και, εν τέλει, θα διωχθούν.

Ο δεύτερος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: να μετατρέψει τη σκέψη και τη δράση σε κάτι πάρα πολύ δύσκολο.

 Δεν πρέπει να υπάρχει ελαφρότητα και οπωσδήποτε όχι χιούμορ. Το χιούμορ δεν είναι κάτι σοβαρό εξ ορισμού, έτσι; Η σκέψη είναι δύσκολη δουλειά για ανθρώπους με κυριλέ φωνές και ρυτιδιασμένα μέτωπα. Όπου υπάρχει αυτοπεποίθηση να εισάγεις τον σκεπτικισμό. Να λες: μην βιάζεσαι, πρέπει να το σκεφτούμε πιο αναλυτικά. Θυμήσου: το να έχεις βεβαιότητές αποτελεί κάτι καταπιεστικό και μπορεί να οδηγήσει σε γκούλαγκ.

Ο τρίτος νόμος το Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: να προπαγανδίζεις όση περισσότερη ενοχή γίνεται.

Όση περισσότερη ενοχή, τόσο το καλύτερο. Οι άνθρωποι πρέπει να νιώθουν άσχημα: σημαίνει ότι κατανοούν τη βαρύτητα των πραγμάτων. Το να απολαμβάνεις το ταξικό σου προνόμιο είναι κάτι αποδεκτό εφόσον νιώθεις ενοχικά για αυτό, ειδικά αν μεταβιβάζεις την ίδια ενοχή και σε άλλους αντίστοιχα προνομιούχους. Τουλάχιστον κάνεις και καλές πράξεις για τους φτωχούς, έτσι;

Ο τέταρτος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ  είναι: πραγμοποίησε.

Ενώ  τα μέλη του Κάστρου με τα Βαμπίρ πάντα επικαλούνται τη ρευστότητα των ταυτοτήτων, την πολλαπλότητα και την ετερότητα -εν μέρει για να καλύψουν τα δικά τους ανισομερή πλούτη, προνόμια, ή την αστική καταγωγή τους- ο εχθρός πρέπει πάντα να αντικειμενοποιείται. Εφόσον οι επιθυμίες του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι σε μεγάλο βαθμό αυτές ενός ιερέα που επιθυμεί να εξοστρακίζει και να καταδικάζει, πρέπει να υπάρχει μια καθαρή διχοτόμηση μεταξύ Καλού και Κακού, με το τελευταίο να παρουσιάζεται ως κάτι αντικειμενικό.

Παρατήρησε τις τακτικές.

Ο Χ είχε πει το τάδε, ή έχει συμπεριφερθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό που είπε, ή η συμπεριφορά που είχε μπορούν να ερμηνευθούν ως τρανσφοβικές/σεξιστικές κλπ. Μέχρι στιγμής αυτό είναι κάτι απλό και ουσιαστικό. Στο επόμενο βήμα κρύβεται το ζουμί. Απευθείας ο Χ κατονομάζεται ως τρανσφοβικός/σεξιστής κλπ. Ολόκληρη η ταυτότητα του ορίζεται από ένα κακό σχόλιο, ή από μια ολίσθηση της συμπεριφοράς του. Μόλις το Κάστρο με τα Βαμπίρ ξεκινήσει το κυνήγι μαγισσών, το θύμα (το οποίο συχνά προέρχεται από εργατικό περιβάλλον και δεν έχει διαπαιδαγωγηθεί στην παθητικο-επιθετική εθιμοτυπία των αστών) μπορεί να οδηγηθεί, με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια, στο να χάσει την ψυχραιμία του, επιβεβαιώνοντας έτσι την θέση του ως παρία- σαν ο τελευταίος αναλώσιμος στην κανιβαλική φρενίτιδα.

Ο πέμπτος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: σκέψου σαν φιλελεύθερος (επειδή στην πραγματικότητα αυτό είσαι).

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ αποθηκεύει συνεχώς οργισμένες αντιδράσεις οι οποίες  καταδεικνύουν απλώς το προφανές: το κεφαλαίο συμπεριφέρεται σαν κεφάλαιο (δεν είναι πολύ όμορφο αυτό!), οι καταπιεστικές δομές του κράτους καταπιέζουν. Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε!

Ο νέο-αναρχισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η δεύτερη λιβιδινική διαμορφωτική τάση είναι ο νέο-αναρχισμός. Με τον όρο νέο-αναρχισμό, σε καμία περίπτωση δεν εννοώ τους αναρχικούς, ή τους συνδικαλιστές που εμπλέκονται έμπρακτα με την οργάνωση  στους χώρους εργασίας, όπως το Solidarity Federation[6]. Αντιθέτως, εννοώ εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί αλλά η πραγματική τους εμπλοκή στην πολιτική εκτείνεται από μαθητικές/φοιτητικές διαδηλώσεις και καταλήψεις μέχρι σχολιασμούς στο Twitter. Όπως οι κάτοικοι του Κάστρου με τα Βαμπίρ, οι νεο-αναρχικοί συνήθως προέρχονται από ένα μικροαστικό περιβάλλον, αν όχι μια περισσότερο ταξικά προνομιούχα θέση.

 Είναι συνήθως πάρα πολύ νέοι: κατά βάση 20αριδες, το πολύ 30ριδες, με μια περιορισμένη αίσθηση του ιστορικού ορίζοντα. Οι νέο-αναρχικοί δεν έχουν ζήσει κάτι άλλο εκτός από τον καπιταλιστικό ρεαλισμό. Τη στιγμή που οι νέο-αναρχικοί έκαναν την εμφάνιση τους στο πολιτικό προσκήνιο -οι περισσότεροι από αυτούς αρκετά πρόσφατα, αν ληφθεί υπόψη το αυτάρεσκο στυλ που επιδεικνύουν- το κόμμα των εργατικών, από την εποχή του Blair, είχε μετατραπεί σε έναν φορέα ο οποίος  εφάρμοζε νέο-φιλελεύθερες πολιτικές με λίγα ψήγματα κοινωνικής πολιτικής

. Αλλά το πρόβλημα με τον νέο-αναρχισμό είναι ότι αντανακλά την παρούσα συγκυρία χωρίς να τη στοχάζεται, αδυνατώντας έτσι να προσφέρει κάποια γραμμή διαφυγής από αυτήν. Ξεχνάει, ή  ειλικρινά δεν γνωρίζει τον ρόλο του κόμματος των εργατικών στην εθνικοποίηση μεγάλων βιομηχανιών και δομών, καθώς και στη δημιουργία του εθνικού συστήματος υγείας. Οι νεο-αναρχικοί θα ισχυριστούν ότι η κοινοβουλευτική πολιτική δεν άλλαξε ποτέ τίποτα, ή ότι το κόμμα των εργατικών ήταν πάντα άχρηστο, ενώ την ίδια στιγμή θα συμμετέχουν σε πορείες υπέρ του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ή θα κάνουν retweet παράπονα για τον περαιτέρω εκφυλισμό του. Στο σημείο αυτό παρουσιάζεται μια ιδιόμορφη αντίφαση: είναι θεμιτό να διαμαρτύρεται κανείς ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές αλλά δεν επιτρέπεται να μπει στην βουλή, ή να εισχωρήσει στα MME και να επιχειρήσει  να δημιουργήσει ρωγμές και αλλαγές από τα μέσα. Οφείλουμε να απαξιώνουμε τα MME, αλλά το τηλεοπτικό πρόγραμμα του BBC «Question Time» πρέπει να το παρακολουθούμε και να γκρινιάζουμε για αυτό στο Twitter. H καθαρότητα καταλήγει στη μοιρολατρία: είναι προτιμότερο να μην αλλοτριωθείς από τα MME∙ είναι καλύτερο να μένεις μόνιμα στην αντίδραση από το να ρισκάρεις να λερώσεις τα χέρια σου.

 Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη ότι τόσοι πολλοί νέο-αναρχικοί δίνουν την εντύπωση μιας καταθλιπτικής περσόνας. Η κατάθλιψη αυτή ενισχύεται από τα άγχη της μεταπανεπιστημιακής ζωής καθώς, όπως το Κάστρο με τα Βαμπίρ, ο νέο-αναρχισμός έχει ως φυσικό περιβάλλον του το πανεπιστήμιο και συνήθως προπαγανδίζεται από μεταπτυχιακούς φοιτητές, ή από κατόχους ανώτατων πτυχίων.

Τι κάνουμε?

Για ποιους λόγος αυτές οι δυο διαμορφωτικές τάσεις (Κάστρο με τα Βαμπίρ / Νέο-αναρχισμός) έχουν γιγαντωθεί τόσο πολύ; Ο πρώτος λόγος είναι ότι τους αφέθηκε χώρος από το κεφαλαίο, καθώς σε τελική ανάλυση εξυπηρετούν τα συμφέροντα του. Το κεφάλαιο καθυπόταξε την οργανωμένη εργατική τάξη με το να αποσυνθέσει την ταξική συνείδηση, καθυπόταξε βίαια τα σωματεία ενώ παράλληλα έπεισε τις «σκληρά εργαζόμενες οικογένειες» να ταυτιστούν με τα στενά ατομικά τους συμφέροντα και όχι με τα ευρύτερα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Για ποιόν λόγο, λοιπόν, το Κεφάλαιο να ανησυχήσει για μια αριστερά η οποία αντικαθιστά την ταξική πολιτική με τον ηθικίστικο ατομικισμό, η οποία αντί να καλλιεργεί σχέσεις αλληλεγγύης σπέρνει τον φόβο και την ανασφάλεια;

Ο δεύτερος λόγος είναι η ανάδυση του επικοινωνιακού καπιταλισμού όπως έχει ονομασθεί από την Jodi Dean. Ίσως να ήταν εφικτό να αγνοήσει κανείς το Κάστρο με τα Βαμπίρ και τους νέο-αναρχικούς αν δεν υπήρχε ο καπιταλιστικός κυβερνοχώρος. Η ευλαβής ηθικολογία του Κάστρου με τα Βαμπίρ δεν αποτέλεσε κάποιου είδους καινοτομία, αλλά αντιθέτως ήταν η βασική τακτική συγκεκριμένων τμημάτων της αριστεράς εδώ και πολλά χρόνια -πριν τον επικοινωνιακό καπιταλισμό, ωστόσο, αν κάποιος δεν ανήκε στις συγκεκριμένες εκκλησίες, μπορούσε να αποφύγει τους κήρυκες του. Τα κοινωνικά δίκτυα με τον ενιαίο χωροχρόνο τους, έχουν αποκλείσει πλέον αυτή την δυνατότητα, αφήνοντας τον καθένα έρμαιο στις ψυχικές παθολογίες που μεταδίδουν οι συγκεκριμένοι Λόγοι.

Οπότε, τι μπορούμε να κάνουμε από εδώ και πέρα;

Αρχικά, είναι επιτακτικό να απορρίψουμε τις ουσιοκρατικές αντιλήψεις των ταυτοτήτων και να αναγνωρίσουμε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν ταυτότητες, παρά μόνο επιθυμίες, συμφέροντα και ταυτίσεις. Το British Cultural Studies project αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση –όπως έγινε έκδηλο στις παραγωγές του John Akomfra, The Unfinished Conversation  και The Stuart Hall Project – επειδή ακριβώς αντιστέκεται στην ταυτοτική πραγμοποίηση.

Αντί να συνεχίσουν οι άνθρωποι να παγιδεύονται στα δεσμά παγιωμένων κατηγοριών, ο σκοπός του project ήταν να μάθουν να αντιμετωπίζουν τις υπάρχουσες συναρθρώσεις ως προσωρινές και ευμετάβλητες. Καινούριες συναρθρώσεις μπορούν πάντοτε να κατασκευαστούν. Κανένας άνθρωπος δεν είναι στην ουσία του κάτι συγκεκριμένο. Δυστυχώς η δεξιά αξιοποιεί αυτή τη γνώση πολύ πιο αποτελεσματικά από την αριστερά. Η αστική-ταυτοτική αριστερά ξέρει πολύ καλά να μεταδίδει ενοχές και να στήνει σύγχρονα κυνήγια μαγισσών, αλλά δεν γνωρίζει πως να επιτελεί μεταστροφές. Άλλωστε δεν είναι αυτό το επίδικό της. Ο σκοπός της δεν είναι να μαζικοποιήσει κάποια αριστερή θέση ή να κερδίσει ανθρώπους με το μέρος της, αλλά να παραμείνει σε μια θέση ελιτίστικης υπεροχής, τόσο ταξικής όσο και ηθικής. «Πως τολμάς να μιλάς -εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να εκπροσωπήσουμε τους καταπιεσμένους.»

Η άρνηση της ουσιοκρατικής ταυτοτικής αντίληψης μπορεί να συμβεί μόνο με την επαναεπιβεβαίωση της σημασίας της τάξης. Μια αριστερά η οποία δεν έχει το ταξικό ζήτημα στο πυρήνα της μπορεί μονάχα να αποτελέσει μια φιλελεύθερη ομάδα πίεσης. Η ταξική συνείδηση είναι ένα διττό φαινόμενο: εμπεριέχει την ταυτόχρονη επίγνωση για τους τρόπους με τους οποίους η τάξη οριοθετεί και διαμορφώνει τις εμπειρίες μας, καθώς και το ότι κατέχουμε μια συγκεκριμένη κοινωνική θέση μέσα στον ταξικό σχηματισμό. Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι απώτερος σκοπός του αγώνα μας δεν είναι ούτε η αναγνώριση μας από τους αστούς ούτε η καταστροφή των αστών καθαυτών. Ο κύριος εχθρός μας είναι η ίδια η ταξική δομή -μια δομή η οποία πληγώνει τους πάντες, ακόμα και αυτούς που αντλούν υλικό όφελος από την λειτουργία της. Αυτή τη δομή είναι που πρέπει να καταστρέψουμε. Το συμφέρον της εργατικής τάξης είναι το καθολικό συμφέρον της κοινωνίας. Το συμφέρον της αστικής τάξης εξυπηρετεί μονάχα το Κεφάλαιο, δηλαδή κανέναν. Ο αγώνας μας πρέπει να στοχεύει στη δημιουργία ενός νέου και εκπληκτικού κόσμου, όχι στην διαιώνιση των ταυτοτήτων που διαμορφώθηκαν και διαστρεβλώθηκαν από το Κεφάλαιο.

Αν το καθήκον αυτό φαντάζει δύσκολο, σχεδόν απαγορευτικό, φαντάζει ως τέτοιο επειδή είναι. Μπορούμε ωστόσο να εμπλακούμε από τώρα σε διάφορες προπαρασκευαστικές δράσεις. Τέτοιες δραστηριότητες μπορούν  να φτάσουν πολύ πιο πέρα από μια απλή προεικόνιση για το μέλλον- στην πραγματικότητα μπορούν να ενεργοποιήσουν ένα γίγνεσθαι, μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία στην οποία τα αστικά μοντέλα υποκειμενικότητας αποδομούνται και τη θέση τους αρχίζει να καταλαμβάνει μια υπό διαμόρφωση νέα καθολικότητα. Πρέπει να μάθουμε, ή καλύτερα, να ξανα-μάθουμε πως να χτίζουμε τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, αντί να δουλεύουμε υπέρ του Κεφαλαίου και να καταδικάζουμε, ή να κακομεταχειριζόμαστε ο ένας τον άλλο. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως θα πρέπει να συμφωνούμε στα πάντα –απεναντίας, οφείλουμε να δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες όπου η διαφωνία μπορεί να υπάρξει χωρίς τον φόβο του αποκλεισμού ή χειρότερα, του εξοστρακισμού, του αφορισμού.

Πρέπει να σκεφτούμε πολύ προσεχτικά πως θα χρησιμοποιήσουμε στρατηγικά τα social media -έχοντας πάντα στο μυαλό μας, ότι σε αντίθεση με τις περιαυτολογίες των δημιουργών τους για την εξισωτική λειτουργία τους, αυτή τη στιγμή είναι ένα εχθρικό για εμάς περιβάλλον, αφιερωμένο στην αναπαραγωγή του Κεφαλαίου. Αυτό, ωστόσο, δεν μας εμποδίζει από το να οικειοποιηθούμε τον κυβερνοχώρο που μας παρέχεται και να τον χρησιμοποιήσουμε με στόχο τη διάχυση της ταξικής συνείδησης. Πρέπει να αποδράσουμε από το debate που έχει στήσει ο επικοινωνιακός καπιταλισμός, στο οποίο το Κεφάλαιο μας έλκει συνέχεια, έτσι ώστε να συμμετέχουμε ως χρήστες-καταναλωτές και να θυμόμαστε πάντα ότι συμμετέχουμε σε έναν ταξικό ανταγωνισμό. Ο στόχος δεν είναι να γίνουμε ακτιβιστές, αλλά να βοηθήσουμε την εργατική τάξη να ενεργοποιηθεί και να αυτό-μεταμορφωθεί. Έξω από το Κάστρο με τα Βαμπίρ τα πάντα είναι πιθανά.

Mark Fisher– 2013

Αντί Επιλόγου – Κώστας Σαββόπουλος / Αντρέας Μερκούρης

Ο Fisher έγραψε αυτό το άρθρο πριν από περίπου μία δεκαετία, το μακρινό 2013. Ωστόσο, για εμάς που κάναμε αυτή τη μετάφραση το κείμενο φαντάζει εξαιρετικά επίκαιρο.

Πολλά από τα αδιέξοδα που παρουσιάζονται στο κείμενο όπως, για παράδειγμα, η μεταστροφή του Κόμματος των Εργατικών σε μια νεοφιλελεύθερη, πιο soft και politically correct εκδοχή των Torries -κάτι που ο Fisher είχε ήδη διαγνώσει από την δεκαετία του ’90- ήρθαν στο προσκήνιο στην ελληνική συνθήκη μετά την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015.

Το κλασσικό, απλό, αλλά παρ’ όλα αυτά ισχύον σχήμα του ΤΙΝΑ[7], ειδικότερα στο πλαίσιο του καπιταλιστικού ρεαλισμού όπως εύστοχα περιγράφεται στο ομώνυμο βιβλίο του 2009, μας δείχνει τα δόντια του.

 Οι εναλλακτικές, τουλάχιστον σε επίπεδο διακυβέρνησης, έχουν συναντήσει τα όριά τους. Ο καπιταλισμός έχει κυριαρχήσει και ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το κυρίαρχο κοινωνικό δόγμα.

Μέσα σε ένα τέτοιο τοξικό πεδίο, τα κινήματα, η άσκηση πολιτικής “από τα κάτω”, ακόμα και ο πολιτικός διάλογος, αποκτούν κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά που αναπόφευκτα είναι “λερωμένα” από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Να το θέσουμε αλλιώς. Έχουμε ξεχάσει να κάνουμε κριτική γιατί, μάλλον, έχουμε ξεχάσει τους θεμελιώδεις κανόνες που τη διέπουν. Το γεγονός, δηλαδή, πως κριτική ασκούμε σε κάτι προκειμένου να βελτιωθεί, ή έστω για να δημιουργήσουμε έναν νέο χώρο αγώνα στο συγκείμενο του οποίου μπορούμε να διεκδικήσουμε πράγματα που, εκ πρώτης όψεως, φαίνονται αδύνατα.

Δεν μιλάμε φυσικά για μια φιλική κριτική στον καπιταλισμό προκειμένου να εξανθρωπιστεί, γιατί ούτως ή άλλως παίρνουμε ως δεδομένο πως ο καπιταλισμός δεν επιδέχεται διόρθωση ή εκδημοκρατισμό.

Εκείνο στο οποίο αναφερόμαστε είναι ακριβώς αυτό που υπογραμμίζει και ο Fisher. Η προσέγγιση ή καλύτερα η επαναφεύρεση της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης. Η αντίληψη πως όταν ασκούμε κριτική σε κάτι ή σε κάποιον που δεν είναι από ιδεολογική θέση εναντίον μας, η κριτική αυτή οφείλει να αφήνει ένα ελεύθερο πεδίο αναγνωρίζοντας πως όλοι οι άνθρωποι ζουν και διαμορφώνονται μέσα από παρόμοιες δομές, αναπαράγουν τις ίδιες αντιφάσεις και παθογένειες,  αλλά παρόλα αυτά  έχουν την δυνατότητα αλλαγής και εξέλιξης. Κανένας δεν γεννήθηκε τέλειος.

Υπάρχουν 2 άξονες πάνω στους οποίους μπορούμε να τοποθετήσουμε αυτή τη σκέψη. Δύο λόγοι, δηλαδή, για τους οποίους θεωρούμε πως η κριτική από εργαλείο βελτίωσης έχει μετατραπεί σε εργαλείο πολεμικής.

Ο πρώτος λόγος είναι η διάχυση του καπιταλιστικού φαντασιακού σε ολόκληρο το κοινωνικό σώμα.

Από τον πολιτισμό μέχρι την εργασία και από την πολιτική μέχρι τις διαπροσωπικές σχέσεις ο καπιταλισμός αποτελεί το μοναδικό παραγωγικό πόλο. Τα, υπό άλλες συνθήκες, “ταξικά μας γυαλιά” έχουν πάει περίπατο.

Κάθε συναίσθημα, κάθε αίτημα, κάθε επιθυμία, φαίνεται να διαμεσολαβείται από το Κεφάλαιο και την ανεστραμμένη του οπτική.

Πώς μπορείς να σκεφτείς με διαφορετικό τρόπο, πέρα από τον κυρίαρχο, όταν όλες οι προσλαμβάνουσες σου έχουν ένα συγκεκριμένο πρόσημο; Είναι σαν να σου ζητάει κάποιος να περιγράψεις ένα πρόσωπο που δεν έχεις δει ποτέ. Προκαλεί έναν κόμπο, ένα υπαρξιακό σοκ που σε γενικές γραμμές είναι αδύνατον να υπερβούμε.

Η αποικιοποίηση όλων των πεδίων του αισθητού κόσμου από τον καπιταλισμό έχει δημιουργήσει ένα διευρυμένο πλέγμα ανικανότητας για φαντασία, για συναίσθηση και, γενικώς, για όλα εκείνα τα συναισθήματα και τις λειτουργίες που ο καπιταλισμός θεωρεί περιττά και άχρηστα, αφού δεν συμβάλλουν με κάποιο θεμελιώδη τρόπο στη διαδικασία παραγωγής.

Η έλλειψη εναλλακτικής απέναντι στον καπιταλισμό έχει απλώσει τα πλοκάμια της σε όλη την κοινωνία και μας έχει αφαιρέσει βασικές λειτουργίες.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο όπου το Μέλλον φαντάζει βαρετό και πλήρως εναρμονισμένο με το μέλλον του Καπιταλισμού, μια μίζερη και αέναη αναπαραγωγή του ήδη υπάρχοντος, κάθε διάθεση για κριτική εμποτίζεται από αυτήν ακριβώς τη “μαυρίλα”.

Γιατί να μπεις άλλωστε στη διαδικασία να κάνεις κριτική σε κάτι για να γίνει καλύτερο αφού τελικά όλα φαίνεται να παραμένουν ίδια; Ποιο το νόημα της προόδου όταν στο όριο της ορατής, πλέον, γραμμής του Τέλους βρίσκεται η απόγνωση;

Γιατί να θέλει ο Σίσυφος να καλυτερέψει κάτι στη ζωή του αφού τα μόνα πράγματα που μπορεί να δει είναι ένας βράχος και ένας λόφος;

Ακούγεται αρκετά απόλυτο, ωστόσο, αν αναλογιστούμε τις δομικές/κοινωνικές κρίσεις που έχουν εκδηλωθεί τα τελευταία χρόνια με διάφορες μορφές, θα διαπιστώσουμε ότι με βάση την πεπατημένη δεν έχουμε κανένα λόγο να είμαστε αισιόδοξοι για το Μέλλον. Ένα Μέλλον που παρά την αβεβαιότητα του μας έχει δώσει κάποια εχέγγυα σχετικά με το ότι αυτή η αβεβαιότητα θα είναι σίγουρα χειρότερη από την βεβαιότητα της προηγούμενης χρονιάς. Κάθε πέρσι και καλύτερα με άλλα λόγια.

 Μέσα σε αυτό το πεδίο υπαρξιακού τέλματος από τη μία και αδυναμίας άρθρωσης μιας εναλλακτικής από την άλλη, η κριτική από εργαλείο βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης γίνεται εργαλείο καταστροφικής αποδόμησης.

Τίποτα δεν αξίζει, οπότε όλα πρέπει να καταστραφούν. Αυτή η σχεδόν σταυροφορική διάθεση του πολέμου εναντίον όλων των “ακάθαρτων” δεν λειτουργεί αντιθετικά με το Κεφάλαιο και τον καπιταλισμό. Ίσα ίσα τα τροφοδοτεί.

Ο δεύτερος λόγος είναι η επέλαση του ναρκισσισμού. Ήδη από την αρχή της δεκαετίας του 2010, αναδύεται ένα νέο είδος ακτιβισμού και “πολιτικοποίησης” που βασίζεται ιδιαίτερα στα ΜΚΔ ( μέσα κοινωνικής δικτύωσης) και στην οικοδόμηση της “περσόνας”. Η  “ περσόνα” είναι συνήθως ένα άτομο που υπακούει σε κάποια γενική ιδεολογία με αόριστο και αφηρημένο τρόπο, ωστόσο δεν υπακούει σε κάποιον ελεγκτικό μηχανισμό, σε κάποιο κόμμα, σε κάποια οργάνωση ή σε κάποια συλλογικότητα ή κάποιου είδους αντίστοιχη πολιτική ομαδοποίηση. Κατά συνέπεια οι θέσεις που αναλαμβάνει η “περσόνα” δεν εξαρτώνται από κάποια ιδεολογική αρχή, αλλά πρωτίστως, από το πόσο πολιτισμικό, κοινωνικό κεφάλαιο μπορεί να συσσωρεύσει και πόσους followers παραπάνω μπορεί να συγκεντρώσει.

Γι’ αυτό και πολλές φορές η “περσόνα” αναλαμβάνει πολιτικές θέσεις που μπορεί να είναι εξαιρετικά αντιφατικές μεταξύ τους. Μια δεδομένη χρονική στιγμή μπορεί να υποστηρίζει κάτι και την αμέσως επόμενη να αλλάζει ριζικά τοποθέτηση.

Βαρύνουσας σημασία σε αυτό το σημείο είναι και η θέση του Fisher αναφορικά με την αντικατάσταση της πολιτικής τοποθέτησης από την ηθικολογία. Η πολιτική τοποθέτηση απομακρύνεται από την παραδοσιακή μαρξιστική βάση του υλισμού και μπαίνει στη σφαίρα της μεταφυσικής, εκεί δηλαδή που κυριαρχούν η αισθητική και η ηθική, τα κατεξοχήν πεδία κυριαρχίας του Κεφαλαίου. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι η συγκρότηση κάποιου συλλογικού υποκειμένου, όποια μορφή και αν θέλουμε να έχει αυτό, αλλά η συσσώρευση ηθικού κεφαλαίου από το κάθε άτομο. Οικολόγος πλέον είναι αυτός ο οποίος καταναλώνει έξυπνα και ηθικά, φεμινιστής είναι αυτός ο οποίος θα συμμετάσχει σε σταυροφορίες ενάντια σε  pop προϊόντα  τα οποία έχουν στιγματιστεί ως σεξιστικά, αντικαπιταλιστής είναι αυτός ο οποίος θα ανεβάσει μια selfie φορώντας t-shirt με στάμπα του Τσε Γκεβάρα.

Η περσόνα αποτελεί την ψηφιακή προσωποποίηση της προσαρμοστικότητας του Κεφαλαίου. Η πλαστικότητα της “πολιτικής τοποθέτησης” μιας περσόνας, εξαρτάται μόνο από τους followers και τα like με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το περιεχόμενο και η βασική λειτουργία ενός εμπορεύματος, ενός “αγαθού”, εξαρτάται από το ενδεχόμενο κέρδος.

 Η πολιτική γίνεται προσομοίωση και επιτελείται από ψηφιακά άβαταρ χωρίς κάποιο συγκεκριμένο επίδικο. Οι δολοφονίες χαρακτήρα και οι καταγγελίες λαμβάνουν χώρα μπροστά σε ένα μεγάλο ψηφιακό  ακροατήριο, όπου αυτό που τελικά κερδίζει δεν είναι ποτέ ένα πολιτικό επίδικο, αλλά η επίκληση στην ηθική και το συναίσθημα, τα οποία όπως έχουμε ήδη σημειώσει συνιστούν το συνάλλαγμα από το οποίο τρέφονται οι περσόνες.

Από το “a copy of a copy of a copy” των Nine Inch Nails περνάμε στο simulacrum of a simulacrum of a simulacrum- η προσομοίωση της προσομοίωσης. Έτσι, στο τέλος δεν έχει απομείνει τίποτα που να θυμίζει ότι κάπου λαμβάνει χώρα κάποια πολιτική διαδικασία η οποία να μην συνίσταται απλώς στη λεκτική επίκληση ενός πολιτικού υπόβαθρου.

Στην πραγματικότητα όμως υπάρχει μόνο η προσομοίωση της πολιτικής, η επίφαση.

Πρόκειται για έναν στρατό από ψηφιακές και μιντιακές περσόνες που θα έκαναν ακόμα και τατουάζ το σφυροδρέπανο ή το άλφα σε κύκλο προκειμένου να μας πείσουν πως είναι ριζοσπάστες, ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν βρεθεί ποτέ στη ζωή τους σε μια κινητοποίηση, που ενώ το μηνιαίο τους εισόδημα ξεπερνάει κατά πολλές φορές τον μέσο μισθό ενός εργαζομένου, την αμέσως επόμενη στιγμή μας εγκαλούν γιατί δεν λαμβάνουμε τόσο ριζοσπαστικές θέσεις όσο αυτοί.

 Περισσότερο από την επανεφεύρεση της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας υπάρχει επιτακτική ανάγκη να ξαναβρούμε τον τρόπο να κάνουμε πολιτική. Άμεσα, υλικά και αποτελεσματικά.

Δηλαδή να παράξουμε υλικά αποτελέσματα. Μακριά από την νεοφιλελεύθερη ενσωμάτωση της “περσόνας” και των Μ.Κ.Ο, εκτιμάμε ότι πρέπει να επιδιώξουμε μια πολιτική που να θέτει πάλι το επίδικο της τάξης, όχι ως φετίχ, ούτε βέβαια ως το μοναδικό σημείο πολιτικής συγκρότησης. Να το θέτει, ωστόσο, ως εκείνο το σημείο που είναι ικανό να παράξει κίνηση και υλική αλλαγή, ως εκείνο το σημείο πάνω στο οποίο μπορούν να συναντηθούν και οι υπόλοιπες μορφές καταπίεσης. Ως ένα σημείο που μπορεί να συνδέσει διαφορετικά υποκείμενα, ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικότητας, καταγωγής, θέσης στην κοινωνική πυραμίδα και τοποθέτησης στο φάσμα της “ριζοσπαστικότητας”.

Η έξοδος από το Κάστρο με τα Βαμπίρ θα πρέπει να συνεπάγεται και την ταυτόχρονη διάλυση του ίδιου του Κάστρου. Εν συνεχεία πρέπει να ρίξουμε αλάτι σε εκείνη την καμένη γη ώστε να μην φυτρώσει ποτέ ξανά τίποτα τόσο διασπαστικό και εχθρικό προς την κοινωνία.

Αντίθετα, όσο περισσότερο παραμένουμε μέσα στο Κάστρο με τα Βαμπίρ, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε να αποτύχουμε να βρούμε την έξοδο και να καταλήξουμε να περιφερόμαστε χαμένοι μέσα στους διαδρόμους του με τα κακέκτυπα του Βρυκόλακα – Garry Oldman να μας υποδεικνύουν τι σημαίνει ηθική, πολιτική και κυρίως, ποιο είναι το ταξικό μας συμφέρον.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1]O Owen Jones είναι Βρετανός δημοσιογράφος, συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής και μέλος του κόμματος των Εργατικών. Διατηρεί μια στήλη πολιτικού περιεχομένου στην εφημερίδα Guardian. Θεωρείται ως μια από τις εξέχουσες φιγούρες των εργατικών και της Αριστεράς συνολικά, που έκανε την ταξική ανάλυση ξανά mainstream στον βρετανικό δημόσιο λόγο

[2]O Russell Edward Brand είναι Άγγλος κωμικός, συγγραφέας και ηθοποιός. Έχει συμμετάσχει σε κάποιες σχετικά γνωστές κωμωδίες της δεκαετίας του 2000, όπως το Forgetting Sarah Marshall, το Get Him to the Greek αλλά και στις ταινίες Despicable Me.  Ως κωμικός τα θέματα με τα οποία ασχολείται είναι η συστημική ανισότητα, η περιβαλλοντική καταστροφή και γενικώς θεωρείται ως ένας αυθεντικά ριζοσπαστικός κωμικός

[3]Ο Jeremy Paxman είναι Βρετανός δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής και περσόνα του ραδιοφώνου. Γνωστός για τις καυστικές συνεντεύξεις του απέναντι σε πολιτικούς, όπου πολλές φορές κάνει επιθετικές ερωτήσεις, καταφεύγει σε ad hominem επιχειρήματα και γενικώς ακολουθεί έναν σχετικά ανορθόδοξο τρόπο συνέντευξης.

[4]Εδώ πρόκεται για ένα λογοπαίγνιο μεταξύ των λέξεων Post Left ( τα μέτα αριστερά κινήματα) και Posh Left όπου Posh σημαίνει  καθως πρέπει, δήθεν κυριλέ, ψηλομύτικο, κιτς

[5]Η Laura Oldfield Ford είναι Βρετανίδα συγγραφέας και εικαστικός. Η συλλογή σχεδίων της, κυκλοφόρησε το 2011 σε μια μεγάλη έκδοση με τίτλο Savage Messiah από τις εκδόσεις Verso Books, με εισαγωγή από τον Mark Fisher. Η δουλειά της έχει χαρακτηριστεί ως ένα σημείο συνάντησης των καταστασιακών, του Αlan Moore και της punk/rave αισθητικής των δεκαετιών του ‘80 και ‘90 στην Αγγλία.

[6]To Solidarity Federation είναι μια αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση βάσης, στην Αγγλία.

[7]There Is No Alternative, το νεοφιλελεύθερο δόγμα πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική απέναντι στον καπιταλισμό. Προέρχεται από την γνωστή θέση για το “ Τέλος Της Ιστορίας”

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Δραπετεύοντας από το Κάστρο με τα Βαμπίρ – Mark Fisher appeared first on Void Network.

The talk situates these formations within a social and political context in which various modes of difference were being mobilized to illustrate and expand the symbolic flexibility and the “writerly” potentials of socialism – particularly by the politically imaginative work of the Black Panther Party, the Young Lords, the Chicago Women’s Liberation Union, the 1978 Socialist-Feminist Conference, the radical queer activist group Gay Liberation Front, and others.

The talk uses these formations as the context for arguing that this decade of socialist experimentation was one in which black queer activists and artists were central. More directly, those activists and artists were part of various projects to revise socialism in accordance with an interest in politicizing homoerotic desires and eroticizing anti-racist and socialist visions.

This lecture was recorded on December 3, 2013 at Barnard College in New York City.

SEE ALSO

The post Socialism in Black Queer Time: 70s and the Erotic Potentials of Radical Politics- Roderick Ferguson appeared first on Void Network.

Yony Leyser’s delightfully ragged documentary, QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION, both documents a historical cultural movement in the LGBTQ+ community, and serves as motivation to create more inclusive, diverse spaces today.

The film hones in on the homocore (more modernly referred to as queercore) movement of the 1980’s and 1990’s, a response to the increasingly violent, masculine tendencies of the punk scene.

The story of the rise of homocore is a story of contradictions and good-natured lies – they spoke a movement into existence by pretending it already existed, encouraging lonely queer punks to seek out, and thereby create communities where they could express their sexuality in ways that grated against more mainstream modes of queer expression. Aside from being supremely informative about the rise of the homocore movement – which continues today in various forms – Leyser’s film raises an interesting question about assimilation: should it be the ultimate goal for queer people? (Clayton Walter)

The post QUEERCORE: HOW TO PUNK A REVOLUTION- documentary appeared first on Void Network.

Heterotopia Festival

Πέμπτη 01/10:

Συνάντηση Γνωριμίας (Πάρκο ΟΣΕ / χώρος πατινάζ)

19:00 – Αυτοπαρουσίαση Συλλογικοτήτων / Ανοιχτή πρόταση για Ελευθεριακό
Εργατικό Συντονισμό στην Πελοπόννησο / Κουβέντα

ΤΑΡΑΤΣΑ– ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

(οδός Σιδηροδρομικός Σταθμός 19- Καλαμάτα)

Παρασκευή 02/10:

Φεμινισμός & Queer Ζωή (Ταράτσα)

18:00 – Εκδήλωση-συζήτηση «Queer Βίωμα, Πρωταρχική Συσσώρευση, Βιοεξουσία». Συμμετέχουν: Κ. Μ. – LGTBQ ακτιβίστρια / Ελευθεριακή Συλλογικότητα «Άγρια Νέδα» / Κύκλος Αυτομόρφωσης στη Βιοεξουσία & τον Κοινωνικό Έλεγχο. Βιντεοπαρέμβαση από Ηλία Γκιώνη / GingerΕλα.
20:00 – Προβολή Ντοκιμαντέρ «Νανά» (2015|40’) & κουβέντα.
22:00 + Queer Καραόκε &

Queer Space Communism Party :

DJs Sissy Stardust & Crystal Zero

για την οικ. ενίσχυση στα δικαστικά έξοδα στην υπόθεση του/ης Ζακ/Zackie-Oh

Σάββατο 03/10:

Δημόσιος Χώρος, Μεταναστευτικό, Αντιφασισμός (Ταράτσα)

18:00 – Εκδήλωση-συζήτηση με μέλη από: Καμπάνια «Δεν είναι Αθώοι»

Ανοιχτή Συζήτηση για την Αυτοοργάνωση των Κοινωνικών Κέντρων- Παρεμβάσεις από: Κατάληψη Terra Incognita (Θεσσ/κη) & Κατάληψη Rosa Nera (Χανιά).
21:00 – Live :

Τσικουάντα Ντράκμα, Anima, Sci-Fi River, rak., Χιπχοπαθής, Πρόμη. Τα έσοδα θα διατεθούν για τις ανάγκες εκκενωμένων καταλήψεων.

Κυριακή 04/10*:

Κοινωνική Οικολογία, Περιβαλλοντικό, Οικοκοινότητες (Ταράτσα)

18:00 – Εργαστήρι Κομποστοποίησης από το Re:Think Project στο πάρκο Σιδηροδρομικού Σταθμού.
19:00 – Εκδήλωση-συζήτηση με: μέλη του οικολογικού κινήματος «Support Earth», Γ.Κολέμπας (συγγραφέας-βιοκαλλιεργητής), Μ. (μεταπτυχιακός ερευνητής).

Προβολή Ντοκιμαντέρ «Οι Κοπρίτες (των Σταγιατών) / Ελεύθεροι Άνθρωποι – Ελεύθερα νερά» (2020|56’).
*Καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας θα λειτουργεί παιδότοπος, συλλογική κουζίνα και μπαρ οικ. ενίσχυσης του χώρου.

συνδιοργάνωση:

Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Ταράτσα»
Πρωτοβουλία Κατοίκων Καλαμάτας
Ελευθεριακή Συλλογικότητα «Άγρια Νέδα»
Ελευθεριακή Συλλογικότητα «Fiore Nero»
Κενό Δίκτυο

Ετεροτοπία (η) < έτερος + τόπος

“..Το πλοίο είναι η κατ’ εξοχήν ετεροτοπία. Οι πολιτισμοί χωρίς πλοία είναι όπως τα παιδιά που οι γονείς τους δεν έχουν ένα συζυγικό κρεβάτι για να παίξουν. Τότε τα όνειρά τους μαραίνονται, η κατασκοπεία αντικαθιστά την περιπέτεια και η αθλιότητα της αστυνομίας παίρνει τη θέση της απόλυτης ομορφιάς των κουρσάρων..” – Μ. Φουκώ

Μετά από τρεις μήνες λειτουργίας, ως Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Ταράτσα» και Συνέλευση Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καλαμάτας, έχοντας έρθει σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους στη βάση της αλληλοβοήθειας, της αυτοοργάνωσης και της αυτομόρφωσης, και βιώνοντας την επίθεση που η κυριαρχία εξαπολύει πάνω στα σώματα και τις ψυχές μας, αποφασίσαμε τη διοργάνωση πολυθεματικού φεστιβάλ στην πόλη της Καλαμάτας στις 1, 2, 3 και 4 Οκτώβρη.

Καταλήξαμε συνειδητά στην απόφαση αυτή σε μια ομολογουμένως δύσκολη συγκυρία εν μέσω πανδημίας. Οι λόγοι για αυτό δεν βρίσκονται στην υποβάθμιση από μέρους μας του υγειονομικού παράγοντα, που συγκροτεί αυτή τη στιγμή σημαντικό κριτήριο για την υγεία και τη ζωή χιλιάδων συνανθρώπων μας. Από την άλλη, βλέπουμε πως η υγεία και οι ζωές μας είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει τους διαχειριστές του κράτους και κυρίους μας (αν μπορούμε πλέον να μιλάμε με όρους αυτοκρατορίας και όχι δημοκρατίας). Αυτές οι ζωές είναι πλέον καλές και άξιες να βιωθούν μόνο αν παράγουν μια στοιχειώδη υπεραξία για το εκάστοτε αγχωμένο αφεντικό, αν ζητωκραυγάζουν εθνικιστικά για τα πετρέλαια του Λάτση ή αν καταναλώνουν τα σκουπίδια που τους πλασάρουν στην αχανή αγορά των εμπορευμάτων ή την ακόμη πιο χυδαία τηλεαγορά των καναλιών. Η κατανάλωση, σα μόνη επιλογή ύπαρξης και διασκέδασης που πλέον έχει απομείνει στις μητροπόλεις, προσφέρει μια μικρή διέξοδο από το ζόφο της αναγκαστικής αναπαραγωγής της βιολογικής μας ζωής μέσω της -όλο και με χειρότερες συνθήκες- εργασίας. Το κόστος; Τίποτα λιγότερο από τον απόλυτο εξευτελισμό, το κάψιμο των σωμάτων και των εγκεφάλων μας, την έκρηξη των ψυχικών νοσημάτων και ζωές βαλμένες στον αυτόματο, ανάξιες για οτιδήποτε περισσότερο προσφέρουν οι δυστοπικές πραγματικότητες της καπιταλιστικής οικονομίας και του κρατικού ελέγχου.

Είναι μέσα σε αυτό το σύστημα σχέσεων που ο παραλογισμός και οι αντιθέσεις της κυριαρχίας έχουν φτάσει στο ζενίθ: ο κορωνοϊός κολλάει μετά τις 12 στις πλατείες ή σε καλλιτεχνικά φεστιβάλ, αλλά δεν κολλάει στα καθημερινά στοιβάγματα του μετρό και τις δουλειές που οι εργαζόμενες πέφτουν κυριολεκτικά η μία πάνω στην άλλη, στις «μαύρες» εταιρείες Teleperformance, τα mall και τις μεγάλες αλυσίδες σίτισης. Ο κορωνοϊός κολλάει από τον εργαζόμενο που δουλεύει ψήστης στους 140 βαθμούς κελσίου αν έχει κατεβασμένη τη μάσκα του, αλλά δεν κολλάει από τουρίστες που έρχονται στη χώρα χωρίς τεστ για να καταναλώσουν το εμπόρευμα «ελληνικό καλοκαίρι». Ο κορωνοϊός αντιμετωπίζεται με αβάστακτα πρόστιμα σε εργαζόμενους, φτωχούς και ανέργους, με χιλιάδες προσλήψεις αστυνομικών, με την ατομική ευθύνη της μάσκας ανεξαρτήτως ιατρικού ιστορικού, και όχι με τη δημιουργία ΜΕΘ, την πρόσληψη ιατρικού-νοσηλευτικού προσωπικού, τη δημιουργία ολιγομελών τμημάτων στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, την ασφαλή εργασία ή άδεια μετά αποδοχών σε εργαζόμενες που εκθέτουν καθημερινά την (σωματική και ψυχική) υγεία και ζωή τους σε κίνδυνο.

Παράλληλα με την «άριστη» διαχείριση της πανδημίας, βιώνουμε έναν άνευ προηγουμένου πόλεμο απέναντι στα δημοκρατικά και εργασιακά δικαιώματα, την τέχνη, το περιβάλλον, τους αγώνες και τις καταλήψεις. Γιατί ο μόνος πραγματικός πόλεμος που διεξάγεται καθημερινά δεν είναι απέναντι σε κάποιον «ξένο κατακτητή», αλλά απέναντι σε ό,τι αντιστέκεται ή δίνει δίοδο στην κριτική σκέψη και δράση. Ενδεικτικό το ότι αφαιρέθηκαν από τα Λύκεια τα μαθήματα της κοινωνιολογίας και των καλλιτεχνικών, ενώ προστέθηκε το cheerleading. Γιατί φυσικά το κράτος δε θέλει ανθρώπους να ασχολούνται με κοινωνικά ή αισθητικά ζητήματα, παρά μόνο υπήκοους που χορεύουν ξέφρενα με αλαλαγμούς προς τέρψη του αντρικού βλέμματος.

Οι καταλήψεις τις οποίες το κράτος παίρνει για να κάνει ξενοδοχεία ή να αφήσει τα κτήρια τους να (ξανα)ρημάξουν, είναι το ανεξίτηλο σημάδι των καιρών. Οτιδήποτε δεν ταιριάζει στην εμπορευματική σχέση, οτιδήποτε δε μπορεί να εκχυδαϊστεί και να καταναλωθεί χωρίς κόπο, οτιδήποτε δε χωράει στην κρεατομηχανή του κρατικού ελέγχου, όλοι οι ελεύθεροι χώροι και τα πεδία έκφρασης που έχουν απομείνει, ονομάζονται «εγκληματικές γιάφκες» και κυριολεκτικά γκρεμίζονται για να ζήσει η παντοκρατορία του θανάτου και της μιζέριας. Εγκληματικές γιάφκες όμως δεν είναι οι καταλήψεις και οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι, αλλά τα γραφεία των πολιτικών και των μεγαλοεπιχειρηματιών. Τεράστιες βιβλιοθήκες, παιδότοποι, στεγαστικοί χώροι, θέατρα, εργαστήρια, πεδία συζητήσεων και δράσεων, μουσικά studio, αμπέλια, κήποι και κόποι δεκαετιών, δολοφονούνται από τους ένστολους εκτελεστές των κρατικών προσταγών, οι οποίοι καταστρέφουν με μανία τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό και τα βιβλία των καταλήψεων σαν άλλα τάγματα εφόδου. Άνθρωποι οδηγούνται στα δικαστήρια επειδή επέλεξαν να ζήσουν σε εγκαταλειμμένα κτήρια ή να τα κάνουν οάσεις πολιτισμού και πρασίνου μέσα στο αχανές γκρίζο των ερημικών μητροπόλεων. Μετανάστες αργοπεθαίνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή ξυλοκοπούνται άγρια εκεί που τους στοιβάζει ή τους παρατάει το κράτος, το οποίο δεν τους αφήνει να βγουν από τη χώρα γιατί παίρνει κονδύλια από την ΕΕ. Η διάθεση για κάθε ζωή χάνεται μέσα στη θανατοπολιτική που επιβάλλει η κυριαρχία για χάρη των τραπεζών και της «ελεύθερης αγοράς». Μια «ελεύθερη αγορά» που βασίζεται υπερβολικά στο κράτος και το δημόσιο χρήμα για να λειτουργήσει, όπως και την αέναη εργασία των δημόσιων εκείνων λειτουργών που λέγονται αστυνομικοί, δικαστές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι (η λεγόμενη 4η εξουσία).

Οτιδήποτε συνεισφέρει στην κατασκευή ενός φανταστικού εχθρού μπαίνει στο παιχνίδι, ώστε να στρέψει την προσοχή μακριά από τη βιωμένη ζωή και τα προβλήματά της, βαθαίνοντας το μίσος προς τον διπλανό και την αναζωπύρωση εθνικιστικών αισθημάτων. Μετά τα καλοσχεδιασμένα παιχνίδια των κρατών στο νοτιοανατολικό Αιγαίο για κάποιες εβδομάδες, ήρθε η συμφωνία της Ελλάδας με την Γαλλία για αεροσκάφη και φρεγάτες αξίας 10+ δισεκατομμυρίων ευρώ και οι συμφωνίες της Τουρκίας ως τεράστιου παραγωγού/καταναλωτή οπλικών συστημάτων με άλλα κράτη. Τα πνεύματα ηρέμησαν, όπως συμβαίνει πάντα. Ενδεικτικά, με τα 10 δις, ένα εκατομμύριο άνθρωποι θα μπορούσαν να παίρνουν 833 ευρώ το μήνα για ένα χρόνο. Η βιομηχανία των όπλων παραμένει η πιο κερδοφόρα επιχείρηση αυτή τη στιγμή στον πλανήτη (πάνω από 400 δις ετησίως, μιλώντας μόνο για τις συναλλαγές που φαίνονται). Λεφτά υπάρχουν για τις μπίζνες των όπλων, που, όλως τυχαίως, οδηγούν στις ίδιες off shore εταιρείες γνωστών επιχειρηματιών και κρατικών λειτουργών.

Εμείς απέναντι σε αυτά και τον κόσμο της κυριαρχίας, απαντάμε:

Αυτοοργάνωση εδώ και τώρα, μακριά από κόμματα και επαγγελματίες πολιτικούς, μακριά από ξεπουλημένα συνδικάτα, με οριζόντιες συνελεύσεις γειτονιάς, αδιαμεσολάβητους αγώνες και συντονισμούς!

Αλληλοβοήθεια, που σημαίνει το σπάσιμο της απομόνωσης και του διαχωρισμού μας, τη συλλογικοποίηση των προβλημάτων μας, τη δημιουργία από τα κάτω τοπικών δικτύων για τους ανθρώπους της κοινωνικής βάσης που απαντάνε στις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες μας!

Αυτομόρφωση, που σημαίνει συλλογικό διάβασμα και κύκλους συν-έρευνας, την επιστημονική αναζήτηση της αλήθειας μέσα από την κριτική της ιδεολογίας και την κατασκευή εργαλείων που μας βοηθάνε να καταλάβουμε τον κόσμο και να τον αλλάξουμε!

Έχοντας δει τη δύναμη των συλλογικών μας αγώνων και των σπόρων που ανθίζουν μέσα στα ελεύθερα πεδία που δημιουργούμε από κοινού, αποφασίσαμε να ονομάσουμε το φεστιβάλ μας «Heterotopia» ή «Ετεροτοπία». Απέναντι στις υπαρκτές δυστοπίες των καιρών και τις φανταστικές ουτοπίες της «ελπίδας», επιλέγουμε να φτιάχνουμε τους «άλλους» τόπους μας στο εδώ και το τώρα. Βλέπουμε τις ετεροτοπίες σαν τους άλλους τόπους που υπάρχουν ήδη σπερματικά μέσα στους χώρους που ζούμε και κινούμαστε καθημερινά: στην ομορφιά της φιλίας και το πάθος των ερωτικών σχέσεων, στον αυθορμητισμό του παιχνιδιού και την ελεύθερη συνεργασία, στην queer συνύπαρξη και την απελευθερωτική τέχνη, στη συντροφικότητα και τη διάθεση για ζωή και δημιουργία! Οι έτεροι αυτοί τόποι λειτουργούν σαν αντίρροπες δυνάμεις, σαν το Άλλο απέναντι στην κυρίαρχη οργάνωση του χώρου και του χρόνου γύρω από το εμπόρευμα και τον έλεγχο που επιφέρουν οι σχέσεις που συντηρεί το κεφάλαιο, το κράτος και η πατριαρχία.

Εμείς βλέπουμε αυτούς τους τόπους σαν το πρόσφορο έδαφος για να ανθίσουν Άλλες σχέσεις, Άλλες ζωές, Άλλες αντιστάσεις, Άλλα προτάγματα.

Είναι τα εδάφη που απελευθερώνουμε, ώστε να πάρουμε το χώρο, το χρόνο και τις ζωές μας πίσω από την κυριαρχία!

Να βγούμε λοιπόν έξω με τους δικούς μας όρους, πριν ο κόσμος γύρω μας στενέψει αφόρητα!

____

The post Heterotopia Festival- Kalamata Greece – 1-4 Oct. 2020 appeared first on Void Network.

In accepting the ideology of victimization in any form, we choose to live in fear. The person who painted the “Men Rape” graffiti was most likely a feminist, a woman who saw her act as a radical defiance of patriarchal oppression. But such proclamations, in fact, merely add to a climate of fear that already exists. Instead of giving women, as individuals a feeling of strength, it reinforces the idea that women are essentially victims, and women who read this graffiti, even if they consciously reject the dogma behind it, probably walk the streets more fearfully. The ideology of victimization that permeates so much feminist discourse can also be found in some form in gay liberation, racial/national liberation, class war and damn near every other ‘radical’ ideology. Fear of an actual, immediate, readily identified threat to an individual can motivate intelligent action to eradicate the threat, but the fear created by the ideology of victimization is a fear of forces both too large and too abstract for the individual to deal with. It ends up becoming a climate of fear, suspicion and paranoia which makes the mediations which are the network of social control seem necessary and even good.
 
It is this seemingly overwhelming climate of fear that creates the sense of weakness, the sense of essential victimhood, in individuals. While it is true that various ideological “liberationists” often bluster with militant rage, it rarely gets beyond to that point of really threatening anything. Instead, they ‘demand’ (read “militantly beg”) that those they define as their oppressors grant them their ‘liberation’. An example of this occurred at the 1989 “Without Borders” anarchist gathering in San Francisco. There is no question that at most workshops I went to, men tended to talk more than women. But no one was stopping women from speaking, and I didn’t notice any lack of respect being show for women who did speak. Yet, at the public microphone in the courtyard of the building where the gathering was held, a speech was made in which it proclaimed that ‘men’ were dominating the discussions and keeping ‘women’ from speaking. The orator ‘demanded’ (again, read “militantly begged”) that men make sure that they gave women space to speak. In other words, to grant the ‘rights’ of the oppressed–an attitude which, by implication, accepts the role of man as oppressor and woman as victim. There were workshops where certain individuals did dominate the discussions, but a person who is acting from the strength of their individuality will deal with such a situation by immediately confronting it as it occurs and will deal with the people involved as individuals. The need to put such situations into an ideological context and to rent the individuals involved as social roles, turning the real, immediate experience into abstract categories is a sign that one has chosen to be weak, to be a victim. And embracing weakness puts one in the absurd position of having to beg one’s oppressor to grant one’s liberation–guaranteeing that one will never be free to be anything but a victim.
 
Like all ideologies, the varieties of the ideology of victimization are forms of fake consciousness. Accepting the social role of victim–in whatever one of its many forms–is choosing to not even create one’s life for oneself or to explore one’s real relationships to the social structures. All of the partial liberation movements–feminism, gay liberation, racial liberation, workers movements and so on–define individuals in terms of their social roles. Because of this, these movements not only do not include a reversal of perspectives which breaks down social roles and allows individuals to create a praxis built on their own passions and desires; they actually work against such a reversal of perspective. The ‘liberation’ of a social role to which the individual remains subject. But the essence of these social roles within the framework of these ‘liberation’ ideologies is victimhood. So the litanies of wrongs suffered must be sung over and over to guarantee the ‘victims’ never forget that is what they are. These ‘radical’ liberation movements help to guarantee that the climate of fear never disappears, and that individuals continue to see themselves weak and to see their strength as lying in the social roles which are, in fact, the source of their victimization. In this way, these movements and ideologies act to prevent the possibility of a potent revolt against all authority and all social roles.
 
True revolt is never safe. Those who choose to define themselves in terms of their role as a victim do not dare to try total revolt, because it would threaten the safety of their roles. But, as Nietzsche said: “The secret of the greatest fruitfulness and the greatest enjoyment of existence is to live dangerously!” Only a conscious rejection of the ideology of victimization, a refusal to live in fear and weakness, and an acceptance of the strength of our own passions and desires, of ourselves as individuals who are greater than, and so capable of living beyond, all social roles, can provide a basis for total rebellion against society. Such a rebellion is certainly fueled, in part, by rage, but not the strident, resentful, frustrated rage of the victim which motivates feminists, racial liberationists, gay liberationists and the like to ‘demand’ their ‘rights’ from the authorities. Rather it is the rage of our desires unchained, the return of the repressed in full force and undisguised. But more essentially, total revolt is fueled by a spirit of free play and of joy in adventure–by a desire to explore every possibility for intense life which society tries to deny us. For all of us who want to live fully and without constraint, the time is past when we can tolerate living like shy mice inside the walls. Every form of the ideology of victimization moves us to live as shy mice. Instead, let’s be crazed & laughing monsters, joyfully tearing down the walls of society and creating lives of wonder and amazement for ourselves.

From “Anarchy: A Journal Of Desire Armed” issue #32, Spring 1992

source: https://finimondo.org/node/381?fbclid=IwAR2j1U0QAeSxjRnmFoUf1Ss3dofOJREXIC3OPVe5_W_fpf2XtwU0StCdj3M

The post The Ideology of Victimization – by Feral Faun appeared first on Void Network.

Γράφουμε ως αυτοπροσδιοριζόμενοι αναρχικοί, βλέποντας τις ρίζες μας στους πολιτικούς αγώνες του παρελθόντος. Είμαστε αντιφασίστες, αντιρατσιστές, φεμινιστές. Θέλουμε να δούμε το τέλος κάθε καταπίεσης και παίρνουμε ενεργό ρόλο σε αυτούς τους αγώνες. Ωστόσο, αφετηρία μας δεν είναι η περίπλοκη γλώσσα των αριστερών φιλελεύθερων ακαδημαϊκών, αλλά ο Αναρχισμός και οι αρχές του: η ελευθερία, η συνεργασία, η αλληλοβοήθεια, η αλληλεγγύη και η ισότητα για όλους ανεξαρτήτως. Οι ιεραρχίες της εξουσίας, όπως κι αν εκδηλώνονται, είναι εχθροί μας.

Οι πολιτικές της ταυτότητας είναι μέρος της κοινωνίας που θέλουμε να καταστρέψουμε.

Οι πολιτικές ταυτότητας δεν είναι απελευθερωτικές, αλλά ρεφορμιστικές.

Δεν είναι τίποτα άλλο από ένα έδαφος αναπαραγωγής για επίδοξους πολιτικούς της ταυτότητας από την μεσαία τάξη. Το μακροπρόθεσμο όραμά τους είναι η πλήρης ενσωμάτωση παραδοσιακά καταπιεσμένων ομάδων στο ιεραρχικό, ανταγωνιστικό κοινωνικό σύστημα που είναι ο καπιταλισμός και όχι η καταστροφή αυτού του συστήματος. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ο Καπιταλισμός Ουράνιου Τόξου (Ροζ Καπιταλισμός) – μια πιο αποτελεσματική και εκλεπτυσμένη μορφή κοινωνικού ελέγχου, όπου ο καθένας έχει την ευκαιρία να παίξει ένα ρόλο! Περιορισμένοι στον «ασφαλή χώρο» των ομοίων τους, οι πολιτικοί της ταυτότητας γίνονται ολοένα και πιο απομονωμένοι απ’ τον πραγματικό κόσμο.

Ένα καλό παράδειγμα είναι η «queer θεωρία» και πώς αυτή έχει αφομειωθεί πλέον από την λογική διαχείρησης των κυρίαρχων πολυεθνικών εταιριών. Η έννοια του queer δεν πάει πολύς καιρός που ήταν κάτι ανατρεπτικό, υποδηλώνοντας την ακαθόριστη σεξουαλικότητα, μία επιθυμία να ξεφύγουμε από τις προσπάθειες της κοινωνίας να ορίσει, να οριοθετήσει και να διαγνώσει τα πάντα, από την ψυχική μας υγεία μέχρι τη σεξουαλικότητά μας. Ωστόσο, ελαχιστοποιώντας την πλευρά της ταξικής κριτικής, η έννοια υιοθετήθηκε πολύ εύκολα από τους πολιτικούς της ταυτότητας και τους ακαδημαϊκούς ώστε να δημιουργήσουν μια ακόμη διαχωριστική ταμπέλα μιας cool κλικας ανθρώπων που, δυστυχώς, η στάση τους είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από απελευθερωτική. Όλο και περισσότερο, η έννοια του κουήρ είναι ένα ωραίο έμβλημα που έχει υιοθετηθεί από μερικούς για να προσποιηθούν ότι είναι και αυτοί καταπιεσμένοι και να αποφύγουν να τους επικρίνουν για την σκατένια, μπουρζουάδικη πολιτική τους στάση.

Δεν θέλουμε να μάθουμε για το επόμενο DIY σκηνικό, την queer βραδιά ή το φεστιβάλ μιας κατάληψης που αποκλείει όσους δεν έχουν σωστή γλώσσα, ειδικό κώδικα ενδυμασίας ή τις κατάλληλες κοινωνικές γνωριμίες. Επιστρέψτε όταν έχετε κάτι πραγματικά ουσιώδες, ανατρεπτικό και επικίνδυνο για το καθεστώς.

Οι πολιτικές ταυτότητας είναι στενόμυαλες, δημιουργούν αποκλεισμούς και διχάζουν. 

Σε μια εποχή που πρέπει να φτάσουμε έξω από τους δικούς μας μικρούς κύκλους, περισσότερο από ποτέ, οι ταυτοτικές πολιτικές το μόνο που κάνουν είναι να ομφαλοσκοπούν. Δεν είναι τυχαίο. Ενώ ισχυρίζονται ότι αφορούν την συμμετοχή ανθρώπων που διαφορετικά θα μπορούσαν να αποκλειστούν ή να περιθωριοποιηθούν, είναι εξαιρετικά απαγορευτικές και αναπαράγουν αποκλεισμούς διαιρώντας τον κόσμο σε δύο πολύ γενικές ομάδες: τους “Αδιαμφισβήτητα Καταπιεσμένους” και τους “Εγγενώς Προνομιούχους”. Υπάρχουν λίγες γκρίζες περιοχές που επιτρέπονται στην πράξη, ενώ οι συγκρούσεις μεταξύ αυτών των ομάδων συνεχίζονται.

Το πιάνουμε, δεν είναι μόνο η τάξη, αλλά αν δεν μπορούμε έστω να κινητοποιηθούμε μαζί ώστε να αναγνωρίσουμε ποιος πραγματικά κατέχει τα ηνία της εξουσίας, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα να φτάσουμε οπουδήποτε. Εάν το όραμά τους ήταν αληθινά απελευθερωτικό για όλους, τότε δεν θα είχαν μια πολιτική διχασμού, η οποία βάζει συνεχώς μια ομάδα εναντίον μιας άλλης, με τρόπο που ομοιάζει με τον καπιταλισμό και τον εθνικισμό. Καταστάσεις που θολώνουν τον απλό διπολισμό ανάμεσα στον καταπιεσμένο και τον προνομιούχο, όπως προσωπικές εμπειρίες ή τραύματα (που δεν μπορούν απλά να συνοψιστούν από την ταυτότητα ενός ατόμου ως μέλους μιας καταπιεσμένης ομάδας) ή πράγματα που οι άνθρωποι μπορεί να μην αισθάνονται άνετα να μιλάνε για αυτά, όπως η ψυχική υγεία ή η κοινωνική τους τάξη, συχνά αγνοούνται ηθελημένα από τους πολιτικούς της ταυτότητας.

Όπως επίσης αγνοείται το πιο προφανές : τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας υπερβαίνουν κατά πολύ την κουηροφοβία ή την τρανσοφοβία και επεκτείνονται σε ολόκληρο το γαμημένο σύστημα της υποδούλωσης του πλανήτη, της καταστροφής, της εκμετάλλευσης και του εγκλεισμού. Δεν θέλουμε να δούμε κανέναν στο σύστημα των φυλακών, είτε πρόκειται για τρανς μαύρες γυναίκες, είτε για λευκούς cis (1) άνδρες (οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των φυλακισμένων στο Ηνωμένο Βασίλειο). Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι πολιτικές που βασίζονται σε μια τέτοια αποκλειστικότητα οδηγούν σε συνεχείς εσωτερικές συγκρούσεις και στο να βλέπουμε ο ένας τον άλλο ως εχθρό, ιδιαίτερα δεδομένης της ευπάθειας που έχουμε στην χειραγώγηση μας από μεσοαστούς διαχειριστές των πολιτικών της ταυτότητας.

Οι πολιτικές ταυτότητας είναι εργαλείο των μεσοαστών. 

Είναι καταφανές πως αυτές οι πολιτικές χρησιμοποιούνται και καταχράζονται από ευφράδεις, καλά μορφωμένους εκπροσώπους ομάδων για να εδραιώσουν και να διατηρήσουν τη δική τους εξουσία μέσα από τον πολιτικαντισμό, τον δογματισμό και τον εκφοβισμό. Το ευκατάστατο υπόβαθρο αυτών των ακτιβιστών φανερώνεται συχνά όχι μόνο από τη χρήση ακαδημαϊκής φρασεολογίας αλλά και από την αίσθηση ανωτερότητας και αυτοπεποίθησης που επιβάλλουν στους γύρω τους για τους εαυτούς τους, με αποτέλεσμα να κάνουν χρήση του χρόνου και της ενέργειας άλλων ακτιβιστών και να επιβάλλουν μια κατάσταση ώστε όλοι να είναι υποχρεωμένοι να εστιάσουν σε αυτούς, τις απόψεις τους και τα συναισθήματά τους. Πράγματι, η απουσία ηθικής της εργασίας, μια κάποια ευθραυστότητα, και η εμμονή στην ασφάλεια και τη γλώσσα, όχι όμως στις υλικές συνθήκες και τον αγώνα για ουσιαστική αλλαγή της ζωής, είναι μερικές ακόμα πτυχές που αποκαλύπτουν το μεσοαστικό ταξικό υπόβαθρο πολλών πολιτικών της ταυτότητας.

Συχνά βλέπουμε την ευκολία με την οποία αυτοί οι άνθρωποι καταγγέλουν και φωνάζουν σε άλλους για την παραμικρή απόκλιση από τον κώδικα πρακτικής που έχουν επιβάλει οι ίδιοι αυθαίρετα και μονομερώς, υποθέτοντας ότι όλοι πρέπει να σκέφτονται όπως εκείνοι ή ότι πρέπει να έχουν την υποχρέωση, την διάθεση και τον χρόνο να αφιερωθούν στην εκμάθηση του δικού τους εξειδικευμένου κώδικα σκέψης. Έτσι, αγνοούν την πραγματικότητα της καθημερινής ζωής και της ταξικής πάλης.

Υπάρχει μια λανθασμένα υποτιθέμενη αυτόματη ταύτιση των “Αδιαμφισβήτητα Καταπιεσμένων” με την εργατική τάξη. Αντίθετα, πολλοί από τους “Αναμφισβήτητα Καταπιεσμένους” υιοθετούν φιλελεύθερες αξίες ριζωμένες στην καπιταλιστική ιδεολογία, αντί να είναι αληθινά απελευθερωτικοί.

Μια πολιτική που βασίζεται στην αναγκαστική χρήση της “σωστής” γλώσσας, ορολογίας και φρασεολογίας και την επιβεβλημένη χρήση του “σωστού” τόνου ομιλίας και ενός εξειδικευμένου κώδικα επικοινωνίας είναι αυτή η ίδια που εν δυνάμει μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο καταπίεσης. Σίγουρα δεν αντιπροσωπεύει εκείνους για τους οποίους ισχυρίζεται ότι μιλάει, εκείνους που βρίσκονται στον πάτο της κοινωνίας. Μια αναρχική ανάλυση έχει την δυνατότητα να κατανοήσει ότι, κάποιος μπορεί να προέρχεται από μια καταπιεσμένη ομάδα και την ίδια στιγμή η πολιτική του ή τα αιτήματα που προβάλλει για λογαριασμό των Αναμφισβήτητα Καταπιεσμένων να είναι καθαρά φιλελεύθερα, μπουρζουάδικα και φιλοκαπιταλιστικά.

Οι πολιτικές ταυτότητας είναι ιεραρχικές.

Με την ενίσχυση της ισχύος και του στάτους των μεσοαστών φορέων της μικρο-πολιτικής, οι ταυτοτικές πολιτικές καθίστανται ιεραρχικές. Πέρα από τη συχνή στρεψοδικία, η επιβολή τέτοιων δογμάτων επιτρέπει σε αυτή την μορφή εξουσίας να μένει τις περισσότερες φορές εκτός από κάθε μορφή αμφισβήτησης.

Σε αυτούς τους μηχανισμούς περιλαμβάνονται:

οι σιωπηρές καταπιεστικές ιεραρχίες, η δημιουργία και χρήση φορτισμένων όρων που αποσκοπούν στην πρόκληση συναισθηματικής αντίδρασης («προβοκάτσια», «νιώθω ανασφάλεια», «terf» (2), «είσαι φασίστας»), ο κανόνας ότι όσοι δεν είναι μέλη συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων δεν έχουν δικαίωμα γνώμης για την ευρύτερη πολιτική αυτών των ομάδων, η ιδέα ότι τα μέλη μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας δεν έχουν σε καμία περίπτωση υποχρέωση να «μοχθούν» ώστε να εξηγήσουν τις απόψεις τους και την πολιτική τους σε ανθρώπους που δεν αποτελούν μέλη της ομάδας τους, η ενοχοποίηση εναλλακτικών συζητήσεων και διαφορετικών απόψεων από τις δικές τους ως «βία» και η ιδέα ότι δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει έναν εκπρόσωπο ή μέλος αυτών των ομάδων (ανεξάρτητα από το πόσο κακή είναι η πολιτική τους) λόγω του γεγονότος ότι είναι “Αναμφισβήτητα Καταπιεσμένοι”.

Αυτά τα δόγματα χρησιμοποιούνται για την επιβολή και διατήρηση αυτών των κανόνων είτε σε υποκουλτούρες, είτε στην ευρύτερη κοινωνία. Οι αναρχικοί πρέπει να είναι καχύποπτοι για κάθε τάση που βασίζεται σε αδιαμφισβήτητες αρχές, ιδιαίτερα εκείνες που δημιουργούν τόσο εμφανείς ιεραρχίες.

Οι πολιτικές ταυτότητας συχνά εκμεταλλεύονται το φόβο, την ανασφάλεια και την ενοχή. 

Είναι σημαντικό πως αυτό το αναγνωρίζουμε σε δύο μέτωπα. Κατά αρχάς, αυτές οι πολιτικές χρησιμοποιούνται για να αποκλείουν παρά για να εμψυχώνουν, όπως υποστηρίζουν. Ενισχύουν την ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι εύθραυστα θύματα και όχι παράγοντες αλλαγής και ως εκ τούτου πρέπει να αποδεχθούν ηγέτες. Αν και οι ασφαλέστεροι χώροι και η γλώσσα είναι σημαντικά ζητήματα, η έκταση της εμμονής με αυτά τα πράγματα δεν είναι σημάδι δύναμης, αλλά αυτο-διαιωνιζόμενης θυματοποίησης.

Μέσω του κοινωνικού άγχους, δημιουργούν σε όλους τους άλλους την ενοχή ότι είναι με κάποιο τρόπο προνομιούχοι και ότι είναι επί του προσωπικού, συγκεκριμένα αυτοί οι ίδιοι, απόλυτα υπεύθυνοι για τα γιγαντιαία συστήματα καταπίεσης που στην πραγματικότητα ωφελούν μόνο λίγους. Επιτρέπουν επίσης σε όσους ανήκουν σε μειονοτικές ομάδες που επωφελούνται από σύγχρονες κρατικές και καπιταλιστικές δομές να αποφύγουν κάθε λογοδοσία για τις καταπιεστικές ενέργειές τους ή τις προκαταλήψεις τους.

Μια αναρχική ανάλυση σημαίνει πως θα πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι και τα μέλη καταπιεσμένων ομάδων μπορούν να έχουν επίσης ελίτ και καταπιεστικές θέσεις, και πρέπει να αμφισβητούνται εξίσου κι όχι, δειλιάζοντας, να αφήνουμε ανοιχτό αυτό το πεδίο.

Οι πολιτικές ταυτότητας έχουν μολύνει τους αναρχικούς χώρους.

Δυστυχώς, ο αναρχισμός υποσκάπτεται, στην βιασύνη του να υποστηρίξει έναν φαινομενικά καλό σκοπό, και να αποτελεσει όντως έναν «καλό σύμμαχο». Η συμμαχία όμως αυτή συχνά θεσπίζεται στην τυφλή αποδοχή της πολιτικής εκείνων που είναι Αναμφίβολα Καταπιεσμένοι, ή που ισχυρίζονται ότι είναι, ανεξάρτητα από το πόσο σκατά είναι οι πολιτικές τους ή η προσωπική τους συμπεριφορά. Είναι η πρόθυμη και εθελούσια υποταγή στις πολιτικές των άλλων, είναι να υποχωρείς από την αναρχική θέση κι είναι επίσης η έλλειψη αποφασιστικότητας που επιτρέπει την επιβολή αυτής της κατάστασης.

Σε αυτοδιορισμένους ηγέτες που δεν συμφωνούν με την πολιτική μας δεν πρέπει να δίνουμε βήμα. Είναι, λοιπόν, ειρωνικό το γεγονός ότι επιτρέψαμε σε ομάδες με μικρή ή καθόλου ριζοσπαστική πολιτική να εισέλθουν στους χώρους μας, να σταματήσουν οποιαδήποτε συζήτηση και να ισχυριστούν πως οτιδήποτε διαφωνεί με την άποψή τους είναι “φασιστικό”. Αν μη τι άλλο, εμείς ξέρουμε οτί ο φασισμός είναι κάτι πολύ περισσότερο.

Μας εκπλήσσει, επίσης, που οι προφανείς παραλληλισμοί με την δεξιά δεν γίνονται διακριτοί, και μάλιστα όταν απορρίπτονται φεμινίστριες ως “φεμινάζι” και οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των τρανς χρησιμοποιούν τη λέξη “φασίστας” ενάντια σε ριζοσπάστριες φεμινίστριες, όπως και στα συνθήματα που ξεφυτρώνουν μόνιμα σε αναρχικούς χώρους (τόσο διαδικτυακά όσο και στον πραγματικό κόσμο) και ζητούν να σκοτωθούν οι «terfs». Είναι συγκλονιστικό ότι η βία αυτού του μισογυνισμού γιορτάζεται αντί να καταδικάζεται.

Ο αναρχισμός είναι ενάντια στους θεούς.

Υπάρχει κάποια φράση που συνοψίζει τον αναρχισμό καλύτερα από το «ούτε θεοί, ούτε αφέντες»; Αυτή η ιεραρχία και όλοι αυτοί οι αποκλεισμοί είναι αντίθετοι προς τον αναρχισμό. Συνηθίζαμε στο παρελθόν να δολοφονούμε πολιτικούς και αμέτρητοι σύντροφοι μας έδωσαν τη ζωή τους για τον αγώνα ενάντια στην εξουσία. Εξακολουθούμε να απορρίπτουμε πολιτικούς από όλους τους χώρους, είτε τους Τόρις [Συντηρητικοί] είτε τους Εργατικούς είτε αυτούς που βλέπουν τους εαυτούς τους ως ηγέτες κινημάτων που βασίζονται στην ταυτότητα. Είναι εντελώς ενάντια στις πιο βασικές αρχές του αναρχισμού να δεχόμαστε ηγεσία από άλλους, καθώς πιστεύουμε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Για τον ίδιο λόγο, δε μπορούμε να δεχτούμε την ιδέα πως δεν επιτρέπεται να αμφισβητήσουμε ή να διερευνήσουμε θέσεις που υποστηρίζονται από άλλους ακτιβιστές ή όσους αυτοπροσδιορίζονται σαν αναρχικοί – κάτι στο οποίο δυστυχώς επιμένουν πολύ συχνά οι πολιτικές της ταυτότητας.

Ο αναρχισμός δεν υποστηρίζει πατριαρχικές θρησκείες και οι αναρχικοί έχουν μακρά ιστορία συγκρούσεων με αυτές. Είναι ντροπιαστικός ο τρόπος με τον οποίο τόσο μεγάλο μέρος αυτού που περνιέται σήμερα για αναρχισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο δρα απολογητικά προς εκείνους τους πολιτισμούς που θέλουν να αποφύγουν οποιαδήποτε εναντίωση στο δικό τους σεξισμό και την πατριαρχία τους ή ακόμα και να συνεχίζουν να υποστηρίζουν τις καταπιεστικές θρησκείες τους, απλά και μόνο επειδή οι συντηρητικοί και οι φασίστες αντιμετωπίζουν αυτές τις αντιδραστικές θρησκείες ως αποδιοπομπαίους τράγους.

Η καταστροφή αναρχικών εγχειρημάτων διεξάγεται και γιορτάζεται στο όνομα των πολιτικών της ταυτότητας, απλά για να κατευνάσει και να ικανοποιήσει εκείνους που δεν έχουν ούτως ή άλλως κανένα ενδιαφέρον για τον ίδιο τον αναρχισμό. Και αν κάποιοι αμφισβητήσουν αυτές τις καταστάσεις, γνωρίζουν την κακοποίηση ή ακόμα και τη σωματική επίθεση – συμπεριφορά που ήταν κάποτε κατακριτέα, αλλά πλέον γίνεται αποδεκτή γιατί προέρχεται από εκείνους που θεωρούνται καταπιεσμένοι.

Εδώ, περισσότερο από οπουδήποτε, είναι προφανής η απόλυτη αποτυχία της αναρχικής πολιτικής από εκείνους που υποτίθεται ότι την εκπροσωπούν. Ας αρχίσουμε αναφερόμενοι στο Freedom News (3), των οποίων η άκριτη υποστήριξη ομάδων που έχουν ελάχιστα κοινά στοιχεία με τον αναρχισμό είναι ντροπιαστική.

Ο αναρχισμός δεν είναι “πολιτική της ταυτότητας”.

Ο αναρχισμός δεν είναι απλώς μια ακόμη ταυτότητα, όπως κάποιοι επιθυμούν να ισχυριστούν. Αυτή είναι μια κοινότυπη, χονδροειδής και απλουστευτική στάση από τους ακτιβιστές της ταυτότητας και ένας τρόπος για να αποφευχθεί η απάντηση σε πραγματικά πολιτικά ζητήματα. Δείχνει επίσης την αδυναμία κατανόησης του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι πολιτικές της ταυτότητας για να χειραγωγούνται, να καθοδηγούνται και να υπονομεύονται οι αναρχικοί χώροι για ιδιοτελείς και προσωπικές σκοπιμότητες. Σίγουρα, ο «αναρχικός» μπορεί να οριστεί και ως ταυτότητα, και οι αναρχικοί είναι επιρρεπείς σε συμπεριφορές “κλίκας”, που έχουν ορθά, πολλές φορές, επικριθεί. Αλλά οι ομοιότητες τελειώνουν εκεί.

Σε αντίθεση με τους πολιτικούς της ταυτότητας ή το SWP [Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα], οι περισσότεροι αναρχικοί δεν προσπαθούν να στρατολογήσουν οπαδούς, αλλά προσπαθούν να διαδώσουν ιδέες που θα υποστηρίξουν τις κοινότητες ώστε αυτές οι ίδιες να αγωνίζονται για τον εαυτό τους με τρόπους που δεν θα τις κάνουν πλέον χειραγωγήσιμες από κανέναν. Η ατζέντα μας είναι ριζικά διαφορετική και με σπάνια χαρακτηριστικά, διότι η βασική μας πολιτική δεν είναι η προώθηση της προσωπικής μας εξουσίας και ανωτερότητας. Ο αναρχισμός ενθαρρύνει τους ανθρώπους,  σύμφωνα με το πνεύμα της ελευθερίας, να αμφισβητούν τα πάντα, ακόμα και αυτά που έχουμε εμείς οι ίδιοι να τους πούμε.

Σε αντίθεση με τα έμφυτα χαρακτηριστικά ενσωμάτωσης και αποκλεισμού των πολιτικών της ταυτότητας, που καθορίζουν διαρκώς όσους είναι “εντός” και αυτούς που είναι “εκτός”, ο αναρχισμός είναι για εμάς ένα ηθικό σύνολο που καθοδηγεί τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και αντιδρούμε απέναντι στον κόσμο. Ο αναρχισμός είναι ανοιχτός στον καθένα που μπορεί να δεί ή να ακούσει κάτι για αυτόν, είναι κάτι που μπορεί ο καθένας να το αισθανθεί, ανεξάρτητα από την καταγωγή ή το κοινωνικό και πολιτισμικό υπόβαθρο από το οποίο προέρχεται. Συχνά τα αποτελέσματα είναι ποικίλα, καθώς οι άνθρωποι τα συνδυάζουν όλα αυτά με τις δικές τους προσωπικότητες, τις εμπειρίες ζωής και άλλες πτυχές της ταυτότητάς τους.

Δεν χρειάζεται κανείς να γνωρίζει τη λέξη Αναρχία για να την αισθανθεί. Πρόκειται για ένα απλό και συνεκτικό σύνολο ιδεών που μπορούν να λειτουργήσουν ως οτιδήποτε: από την επιλογή μιας συγκεκριμένης σύγκρουσης, μέχρι την ίδρυση των κοινωνιών του μέλλοντος. Όσον αφορά τις αναρχικές αξίες λοιπόν, η οποιαδήποτε διαφωνία για τις πολιτικές της ταυτότητας έχει νόημα όταν υποτίθεται ότι αυτές οι αξίες υπάρχουν για να μας ενώνουν και όχι για να μας διαχωρίζουν.

Το να είσαι ομοφυλόφιλος ή να έχεις καφετί δέρμα δημιουργεί παρόμοιες εμπειρίες με εκείνους που μοιράζονται αυτά τα χαρακτηριστικά μαζί σου και προφανώς σημαίνει ότι είναι πιθανό να έχεις κοινωνικούς δεσμούς, ή την κοινή αίσθηση ότι ανήκεις σε αυτή την ομάδα. Ωστόσο, η ζωή είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο περίπλοκη και τελικά ίσως να έχεις τα ίδια ή περισσότερα κοινά με μια τυχαία λευκή queer γυναίκα από ότι θα είχες με έναν μελαμψό cis άνδρα.

Οι ταυτοτικές πολιτικές αντικατοπτρίζουν, κάποιες φορές, το σωβινισμό του εθνικισμού, όπου διαφορετικές ομάδες επιδιώκουν να δημιουργήσουν τις δικές τους εξουσίες σύμφωνα με κατηγοριοποιήσεις που προέρχονται από την καπιταλιστική τάξη. Εμείς, από την άλλη πλευρά, είμαστε διεθνιστές που πιστεύουμε στη δικαιοσύνη για όλους.

Ο αναρχισμός επιδιώκει να υψώσει όλες τις φωνές, όχι μόνο εκείνες των μειονοτικών ομάδων. Η αντίληψη ότι η καταπίεση επηρεάζει μόνο τις μειονότητες και όχι τις ευρύτερες μάζες είναι προϊόν της πολιτικής της αστική τάξης που ποτέ δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για επαναστατική αλλαγή.

Οι πολιτικές ταυτότητας τροφοδοτούν την άκρα δεξιά.

Τέλος, αξίζει να υπογραμμίσουμε πόσο χρήσιμες καταλήγουν να είναι οι πολιτικές ταυτότητας στα χέρια της ακροδεξιάς. Στην καλύτερη, η «ριζοσπαστική» πολιτική μοιάζει για τους περισσότερους σαν μια άσχετη και αδιάφορη μορφή ομφαλοσκόπησης. Στη χειρότερη περίπτωση, οι μεσοαστοί ακτιβιστές της πολιτικής της  ταυτότητας κάνουν εξαιρετική δουλειά στην αποξένωση των ήδη αλλοτριωμένων cis λευκών ανθρώπων, οι οποίοι συνθέτουν τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού στο Ηνωμένο Βασίλειο, και όλο και περισσότερο στρέφονται προς τη Δεξιά.

Το να αγνοήσουμε αυτό το γεγονός και να συνεχίσουμε τη φαγωμάρα μεταξύ μας σχετικά με τη πολιτική της ταυτότητας θα ήταν ο ορισμός της αλαζονείας. Ωστόσο, τη στιγμή που βλέπουμε τα φασιστικά κινήματα να πολλαπλασιάζονται, η προσοχή των αναρχικών εξακολουθεί να αποσπάται από αυτή την διχαστική και διασπαστική πολιτική. Για πάρα πολλούς, οι πολιτικές ταυτότητας είναι απλά ένα παιχνίδι, που όσο εμείς του δείχνουμε απόλυτη ανοχή αυτό οδηγεί σε διαρκή αναστάτωση τους κύκλους των ακτιβιστών.

Τελική σημείωση.

Για εμάς, ο αναρχισμός είναι συνεργασία, αμοιβαία βοήθεια, αλληλεγγύη και καταπολέμηση των πραγματικών κέντρων εξουσίας. Οι αυτοοργανωμένοι χώροι των αναρχικών κινημάτων δεν υπάρχουν για όσους απλώς θέλουν να τσακωθούν με τους γύρω τους. Έχουμε μια υπερήφανη ιστορία διεθνισμού και πολυμορφίας, οπότε ας ανακτήσουμε τις πολιτικές μας δυνάμεις για ένα μέλλον που πραγματικά θα καταργεί όλους τους αποκλεισμούς.

Woke Anarchists Collective 

_____________________________________________________________

Σημειώσεις της μετάφρασης:

1) cis = μη τρανς άτομο, άτομο δηλαδή του οποίου η έμφυλη ταυτότητα ταυτίζεται με την “κοινωνικά αποδεκτή” ταυτότητα για τους γύρω.

2) terf(s) = από τα αρχικά της έκφρασης “Trans-Exclusionary Radical Feminist”, δηλαδή “Ριζοσπαστικός Φεμινισμός αποκλεισμού των Τρανς”. Αυτή η υπο-ομάδα φεμινιστριών/στων χαρακτηρίζεται ως τρανσοφοβική αφού η κριτική της βασίζεται στον βιολογικό ντετερμινισμό, κάτι που τις κάνει να μην αναγνωρίζουν τις τρανς γυναίκες ως τέτοιες αφού θεωρούν πως δεν έχουν τα βιολογικά χαρακτηριστικά που έχουν οι γυναίκες. Η “θεωρία” τους αντιτίθεται στο τρίτο κύμα φεμινισμού.

3) Ιστορικό έντυπο το οποίο εκδίδονταν από 1886 ως το 2014 στο Λονδίνο. Από τους ιδρυτές και υπεύθυνους του εντύπου ξεχωρίζει ο Πιοτρ Κροπότκιν. Ξεκίνησε με τον υπότιτλο “Ένα περιοδικό του Αναρχικού Σοσιαλισμού” και το 1889 ο υπότιτλος έγινε “Ένα περιοδικό του Αναρχικού Κομμουνισμού”. Μετά το 2014 που έπαψε την έντυπη έκδοση συνεχίζει να υφίσταται ως ιστοσελίδα και οι δημοσιεύσεις του εμφανίζονται στο https://freedomnews.org.uk/.

____________________________________

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στα αγγλικά από την ομάδα Woke Anarchists Collective 

Η μετάφραση έγινε αρχικά απο την ομάδα Λυσσασμένοι Προλετάριοι και εδώ δημοσιεύεται με διορθώσεις από το Κενό Δίκτυο.

The post Ενάντια στον Αναρχοφιλελευθερισμό και την κατάρα των Πολιτικών της Ταυτότητας appeared first on Void Network.