“Εξέγερση:  Η ρήξη με την παράδοση κι η σύγκρουση με την εξουσία”.

Επιμέλεια: Βασίλης Λαμπρόπουλος

Η εξέγερση είναι ιερή | Σίσσυ Δουτσίου

«Ω! Κράτος σιχάθηκα να θαυμάζω τα ερείπια σου […] οι σφαίρες βαραίνουν τους ώμους του ήλιου […]ο φόβος χάθηκε μέσα στα όνειρα των σύννεφων / ζεστά κάστανα μοιράζονται σε όλους. Ω! Κράτος. Ζήτω η κάθαρση! / Επιτέλους […] οι καταληψίες της επόμενης χιλιετίας γελάνε / πλημμυρίζοντας το πιο μακρινό σημείο του ορίζοντα / με άγρια ζώα  και ευτυχισμένους ιθαγενείς. Επιτέλους, πάνω από τις στάχτες των καταπιεστών θα ανεμίζουν μαύρες σημαίες.»

«Ω! ΚΡΑΤΟΣ», Σίσσυ Δουτσίου

– ποιητική συλλογή «Μυθολογικά Τέρατα»

Το κάθε ανθρώπινο ον επιδιώκει την ευτυχία και αποστρέφεται τη δυστυχία. Η ελευθερία, ο σεβασμός, η αλληλοεκτίμηση και η ισότητα είναι ιερά πνευματικά αγαθά.  Οι πιστοί της ελευθερίας προσδοκούν τη πανανθρώπινη απελευθέρωση. Όταν απειλείται η ζωτικότητα αυτών των πνευματικών αγαθών, ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να διακρίνει την αδικία και να εφεύρει τρόπους για να εξεγερθεί ενάντια σε αυτή.

Η εξέγερση είναι ιερή.

Αυτή η σιωπή που απλώνεται στην πόλη όταν στήνονται τα πρώτα μεγάλα οδοφράγματα, είναι ανατριχιαστική. Τα σώματα των εξεγερμένων τολμούν να υπάρξουν στο τώρα και να υπερασπιστούν τους πονεμένους, τους αδικημένους, τους τραυματισμένους, το δίκαιο.

Λυσσασμένοι φτωχοί, εκστασιασμένοι φοιτητές, άνεργοι και εργάτες, μαινάδες προλετάριες, βάκχες καταλαμβάνουν δημόσια κτήρια και συντονίζουν συνελεύσεις, θεραπεύουν το φόβο και τη μοναξιά. Οι εξεγερμένοι θέτουν το ερώτημα στην κοινωνία και το κράτος – γιατί, για ποιο λόγο τελικά ζούμε αυτή την αδικία;

Όταν το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί, η αδικία εγκαθίσταται στη γη για αιώνες. Όταν οι κυβερνήτες δεν μπορούν να αφουγκραστούν τη δυστυχία τότε οι λαοί εξεγείρονται. Χιλιάδες άνθρωποι ουρλιάζουν το διακύβευμα της εποχής τους, προσπαθώντας να επιβάλλουν την έκρηξη της λύπης τους . Η ανυπακοή τους, συγκινεί το στατικό χρόνο και δημιουργεί ρωγμές μέσα σε αυτόν. Αυτή η στιγμή είναι ιερή. Όπως γράφει ο John Holloway «οι ρωγµές είναι µια προσπάθεια να καθοριστούν οι στιγµές και οι χώροι που αψηφούν τη λογική του συστήµατος, στιγμές που γίνονται διάφορα πράγµατα γύρω µας σε χρόνους και τόπους όπου ο καπιταλισµός δεν χωράει.»

Φαίνεται να είμαστε παγιδευμένοι μέσα σε μια μαύρη τρύπα που καταστρέφει την ανθρωπότητα. Είναι περισσότερο από ποτέ επιτακτική η ανάγκη να εξεγερθούμε. Τώρα, που ο νεοφιλελευθερισμός φανερώνει το μαυρισμένα συκώτια του στον κόσμο. Τώρα, που οι κυβερνήτες του κόσμου βεβήλωσαν το άγαλμα της θεάς Υγείας, αποφασίζοντας να επενδύσουν στην ομορφιά του δέρματος και όχι στην προστασία της κοινωνίας από μια μελλοντική επιδημία.

Μια εξέγερση είναι η στιγμή που η αξιοπρέπεια επιτίθεται στη λογική της ανισότητας , προσφέροντας ένα χωροχρονικό σημείο στην ιστορία όπου μπορούμε να κάνουμε αυτό που είναι απαραίτητο για τη ζωή και δεν μας υπαγορεύεται από το βασίλειο του χρήματος και της εργασίας.

Οι άνθρωποι προσπαθούν ξανά και ξανά να ζήσουν και να αγωνιστούν συλλογικά. Οι διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων και το παγκόσμιο κίνημα Occupy, το κίνημα Black Lives Matters από το 2013 μέχρι σήμερα και οι άγριες συγκρούσεις ενάντια στην αστυνομία στις ΗΠΑ, η Αραβική Άνοιξη και η εξεγερσιακή περίοδος από το 2008 έως το 2012 στην Ελλάδα, κοινωνικές εκρήξεις διαρκείς, που ξεσπάνε συνεχώς σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Τώρα, ήρθε πάλι η ώρα για το ουρλιαχτό, το ουρλιαχτό των καιρών μας.

Πάντα υπάρχει αυτό το τώρα. Το τώρα της εξέγερσης, το τώρα της συνειδητής κατανόησης των φαινομένων, το τώρα της τόλμης. Να σηκώσουμε το ανάστημα μας μπροστά στα μεγαθήρια της καταστολής και να γδάρουμε την άσφαλτο προσπαθώντας να λιώσουμε την πίσσα του καπιταλισμού με τις ζεστές ανάσες μας- μόνο και μόνο για να γεννηθεί κάτι καινούργιο, αυτό που θα γιατρέψει τις πληγές όλων μας, αυτό που θα προστατεύσει τον πλανήτη από την οικολογική καταστροφή, αυτό που θα προστατεύσει την ανθρωπότητα από τον αφανισμό της.

Το μέλλον της ανθρωπότητας διατρέχει τεράστιο κίνδυνο. Οι επόμενες γενεές θα πρέπει να ετοιμαστούν να παραλάβουν έναν πλανήτη υπό κατάρρευση. Ακόμα και αυτοί που υπερασπίζονται τον καπιταλισμό, έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με το ψυχοφθόρο ανταγωνισμό, τη φιλοπόλεμη διάθεση του χρήματος και προσπαθούν να βρουν εξόδους διαφυγής στην καθημερινότητα τους.

Από τα κάτω προς τα πάνω θα προωθηθούν οι επαναστατικές ιδέες. Τώρα θα είμαστε προσεκτικοί, αντικειμενικοί και πρόθυμοι να αντιμετωπίσουμε αυτό που έρχεται, να βαδίσουμε πέρα από τον ορίζοντα. Ο καθένας μας κρύβει έναν εξεγερμένο μέσα του.

Κατανοώντας την αντιφατικότητα της ίδιας μας της ύπαρξης μέσα στα στενά και καθιερωμένα κοινωνικά πλαίσια, μπορούμε να βρούμε εκατοντάδες τρόπους για να συνεχίσουμε να στεκόμαστε κριτικοί απέναντι στην κυρίαρχη πλευρά του κόσμου. Όταν οι εξεγερμένοι ξεχύνονται στους δρόμους αντιλαμβάνονται συγχρόνως την σπουδαιότητα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και αναγνωρίζουν την τιμιότητα και τη δικαιοσύνη ως ένα ηθικό φυλακτό της ζωής.

Από τη στιγμή που ο κόσμος δεν αλλάζει ριζικά, οι εξεγέρσεις δεν ξεκινάνε και δεν τελειώνουν μια καθορισμένη στιγμή. Όσο υπάρχει καπιταλισμός, θα υπάρχουν άνθρωποι που θα εξεγείρονται ενάντια του. Όσο υπάρχουν πολιτικοί που επιθυμούν να κυβερνήσουν, θα συνεχίζουν να γεννιούνται ρήξεις και αντιστάσεις. Εφόσον ο πλούτος των κυβερνήσεων είναι η φιλοδοξία της βαναυσότητας του κόσμου, υπάρχει επιτακτική ανάγκη για πολλαπλές εξεγέρσεις .Το διακύβευμα της εποχής μας είναι το μέλλον της ανθρωπότητας και του πλανήτης μας. Οι εξεγέρσεις ακαριαία εμποδίζουν την τοξικότητα των καιρών να διεισδύσει ολοκληρωτικά στο σώμα μιας κοινωνίας και υπερασπίζονται ένα κόσμο ισότητας, αλληλοβοήθειας, ευημερίας, αγάπης και αμοιβαίας φροντίδας.

Θυμάμαι το ανεκπλήρωτο της επανάστασης μέσα στα σκληρά χέρια του παππού μου του Γιάννη – πρωτοπαλίκαρο του Άρη Βελουχιώτη, από 15 χρονών στάθηκε δίπλα του μέχρι τη τελευταία στιγμή. Παρατηρώ και εξετάζω τις ανεκπλήρωτες ελπίδες του και υπόσχομαι πως θα συνεχίσω να αγωνίζομαι ενάντια σε κάθε τι άδικο εις χάρην όλων αυτών των συντρόφων που αγωνίστηκαν και αφοσιώθηκαν στην ελπίδα μιας κοινωνικής επανάστασης.

Μια αόριστη αίσθηση ανησυχίας, μια διάχυτη ανησυχία για το μέλλον σκεπάζει όλη τη γη. Κάθε φορά, της γης οι κολασμένοι αναγνωρίζουν την πραγματικότητα και προσκαλούν τους εραστές, τους συντρόφους και τους φίλους τους, την οικογένεια τους και όλους τους υπόλοιπους σε μια νέα πραγματικότητα. Μόνο οι εξεγερμένοι, γνωρίζουν τι θα σώσει την ανθρωπότητα. Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να σωθεί – ο ουρανός πρέπει να σωθεί, η ελπίδα πρέπει να σωθεί, τα χαμόγελα των παιδιών μας πρέπει να σωθούν, οι αγώνες του παρελθόντος πρέπει να νικήσουν, το μέλλον πρέπει να σωθεί – έτσι ώστε αυτός ο κόσμος να συνεχίσει να υπάρχει.

Απαραίτητο στοιχείο για την κοινωνική ευημερία είναι το θάρρος των εξεγερμένων. Αυτό που θα σώσει την ανθρωπότητα και τον πλανήτη μας θα είναι το θάρρος των αδικημένων και των αποκλεισμένων, το θάρρος των φρικαρισμένων, των ρομαντικών και των απελπισμένων, το θάρρος των ευαίσθητων και συνεσταλμένων χαρακτήρων, το θάρρος των ερωτευμένων με τη ζωή.

Η εξέγερση είναι ένα ιερό κάλεσμα για ένα μέλλον που θα το διαπραγματευτούμε μόνοι μας ο ένας με τον άλλον, χωρίς τη διαμεσολάβηση του πλούτου και της εξουσίας. Θα αναλάβουμε την ευθύνη  για τη ζωή μας. Θα προσφέρουμε ανθεκτικότατη αγάπη προς όλους τους ανθούς που καταπάτιονται μπροστά στα μάτια μας, θα εμποδίσουμε την εξάπλωση του φόβου και της σύγχυσης. Θα αντιπροσωπεύσουμε την ανάγκη για επιβίωση, απόλαυση και ευδαιμονία. Θα υπερασπιστούμε το ανεκτίμητο αγαθό της ζωή μας, το θαύμα της ζωής, τον πλανήτη Γη. Υπάρχει η δύναμη, υπάρχει το θάρρος, υπάρχει η επινοητικότητα για να προωθήσουμε την ανθρώπινη ελευθερία. Θέλουμε προσβάσιμη- δωρεάν δημόσια υγεία, τέχνη και παιδεία για όλους, ελεύθερο ρεύμα και νερό, μόνιμη εργασία, επαγγελματική σταδιοδρομία και εργασιακή ασφάλεια, δε θέλουμε επιείκεια, δεν θέλουμε ψίχουλα και επίδομα, δε θέλουμε άγχος, δε χρειαζόμαστε εντατικοποίηση της εργασίας και της εκπαίδευσης, δεν θέλουμε εκμετάλλευση και αποβλάκωση, δεν θέλουμε αστυνόμευση, υπακοή, έλεγχο και επιτελεστικότητα, δεν θέλουμε νόμους, θέλουμε συμβουλές. Θέλουμε να υπάρχει δωρεάν και αρκετό φαγητό και στέγη για όλους, θέλουμε να μην υπάρχουν ούτε φτωχοί, ούτε πλούσιοι. Θέλουμε να καθορίσουμε εμείς την τύχη του κόσμου.

Η εξέγερση είναι ιερή γιατί επανεξετάζει μες τους αιώνες το νόημα της ζωής μας.

____________

Η Σίσσυ Δουτσίου είναι ποιήτρια και ηθοποιός, ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών. Συμμετέχει στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο και τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κενότητα.

The post Η εξέγερση είναι ιερή | Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

Ο καθένας αντιμέτωπος με τους δικούς του φόβους, συνομιλεί με τον εαυτό του και επαναπροσδιορίζει το νόημα της ζωής του σε αυτόν τον κόσμο. Ανταλλάσουμε τις σκέψεις μας και προσπαθούμε να βρούμε μια λύση, μια διέξοδο. Γράφονται κείμενα και αναλύσεις. Τα όρια του καπιταλισμού, τα όρια του εμπορευματοποιημένου κόσμου.

Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τη ζωή μας και να συνδράμουμε στη ζωή των συνανθρώπων μας; Ποιά μέτρα πρέπει να ληφθούν με γνώμονα την συμπόνια και την ευτυχία; Εκτός από τον θανατηφόρο ιό είμαστε αντιμέτωποι με την αποξένωση και την αδυναμία των κυβερνήσεων να προσφέρουν αγάπη, υγεία, φροντίδα, ζεστασιά, θεραπεία. Γιατί αυτά χρειάζεται ένας άνθρωπος όταν τρομάζει, όταν η ζωή του αντιμετωπίζει ένα μεγάλο κίνδυνο.

Με ποιό τρόπο δεν θα μας καταβάλλει ο φόβος τώρα που ο κόσμος μας άλλαξε απότομα σε μια μέρα; Πότε θα σταματήσει αυτή η απειλή;Και όταν θα ξαναγυρίσουμε στις δουλειές μας θα είμαστε ευγνώμονες που το σύστημα εκμετάλλευσης και κοινωνικής ανισότητας λειτουργεί ξανά μέχρι την επόμενη κρίση του;

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

Μια παγκόσμια ανησυχία, ένας παγκόσμιος φόβος κατακλύζει τους ανθρώπους και ευτυχώς υπάρχει το μαύρο χιούμορ και όλοι αυτοί που συνεχίζουν να στοχάζονται και να παρατηρούν τα φαινόμενα, με κείμενα και αναλύσεις, βίντεο, ανεξάρτητη ενημέρωση, σχόλια και οδηγίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η αυτοοργάνωση της πληροφορίας- μια πηγή επικοινωνίας πέρα από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης. 

Όταν η κοινωνία βρίσκεται σε κατάσταση πανικού, το άτομο βιώνει πανικό. Όταν η κοινωνία βρίσκεται σε ευημερία, το άτομο βιώνει ικανοποίηση των βασικών του αναγκών.  Όταν η κοινωνία αντιμετωπίζει έναν ιό, το άτομο αρρωσταίνει.

Κοιτάζοντας το παρελθόν και το μέλλον μέσα από τα μάτια ενός δέντρου ή ενός πουλιού που ζει στα κλαδιά του, θα ψάχναμε μόνο ευτυχία, χαρά και υγεία. Πού βρίσκεται η ελευθερία σε στιγμές κρίσης;  Η κοινωνία, οι θεσμοί, οι νόμοι, ο τρόπος ζωής του σύγχρονου ανθρώπου αναπαράγονται στο συνειδητό και το ασυνείδητο. Τι συμβαίνει στην αγορά τώρα που όλοι το μόνο που θέλουμε είναι να ζήσουμε και το μόνο που επιθυμούμε είναι την υγεία των αγαπημένων μας προσώπων; Το ένστικτό της ζωής και η κατανόηση του θανάτου ισορροπούν στο νου μας.

Όταν αποσταθεροποιείται η γραμμή της ζωής και ο ζωντανός οργανισμός αποδυναμώνεται, τότε κυριαρχεί το αίσθημα της ανασφάλειας και της ανησυχίας. Πρέπει με κάθε τρόπο να προστατεύσουμε το αίσθημα της γαλήνης, τον έρωτα για ζωή, την ικανότητα να σκεφτόμαστε και να κατανοούμε τα γεγονότα. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: αυτό ζούμε τώρα και είμαστε εδώ ενωμένοι να το αντιμετωπίσουμε και να το αλλάξουμε. Δεν είναι κάτι παράλογο. Οι καπιταλιστές εδώ και αιώνες απειλούν τις ζωές όλων των έμβιων όντων- ο παγκόσμιος καπιταλισμός κάνει αυτή την απειλή όλο και πιο επικίνδυνη σε παγκόσμιο επίπεδο. Η εκβιομηχάνιση και η καταστροφή της φύσης, ο πόνος των προσφύγων του πολέμου και της φτώχιας, ο ανταγωνισμός και ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση έχει απλωθεί πάνω από τις ζωές μας σαν επιδημία εδώ και καιρό- τώρα πρέπει επιτέλους να μάθουμε νέους τρόπους να αντιστεκόμαστε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον .

Ρομαντικοί οραματίζονται μια κοινωνική  εξέγερση από τους πληβείους, με απαλλοτριώσεις και κρυφές συναντήσεις σε μυστικά σημεία της πόλης. Ριζοσπάστες ανυπομονούν την κατάρρευση του καπιταλισμού και αναλυτές της κοινωνικής αδικίας προβλέπουν μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία, έναν ολοκληρωτικό κόσμο.

ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΛΕΜΕ : «Μα,… Τι ζούμε ;»

Αυτοί που μέσα μας υπερισχύει η αγάπη για την κοινωνική δικαιοσύνη -και όχι μόνο για την ατομική επιβίωση- ψάχνουμε διαρκώς το λάθος, το χαλασμένο γρανάζι της μηχανής. Ψάχνουμε έναν άλλο τρόπο ζωής, μια νέα γλώσσα, νέα νοήματα, καινούργιες σχέσεις και τρόπους να συσχετιζόμαστε ο ένας με τον άλλον και να αγωνιζόμαστε ενάντια στην αδικία. Αυτό που ζούμε σήμερα σίγουρα θα μας αλλάξει. Ας μας αλλάξει προς το καλύτερο. Να γίνουμε πιο συμπονετικοί και όχι πιο φοβικοί και ρατσιστές απέναντι στους συνανθρώπους μας. Η γενναιοδωρία ας γίνει τρόπος ζωής. Η οικολογική συνείδηση είναι απαραίτητη για να μπορέσουμε να αναπνέουμε σε έναν ασφυκτικό κόσμο που δολοφονεί τη ζωή και βιομηχανοποιεί τη Γη. Η επιστροφή στον εαυτό μας συνδέεται με τον πολιτικό κόσμο. Τι έχουμε καταλάβει και τι θα καταλάβουμε για τις κοινωνικές συνθήκες της ύπαρξης μας; Τι θα καταλάβουμε για τους εαυτούς μας; Οι προσωπικές δυσκολίες, τα προβλήματα, το άγχος μπορούν να μας δώσουν την ευκαιρία να καταλάβουμε πως:

Η αρμονία κερδίζεται με την χειραφέτηση.

Kαι τί σημαίνει «χειραφέτηση»; Το πλήρες αυτεξούσιο- να αποφασίζεις εσύ για τη ζωή σου και οι αποφάσεις σου να είναι προς όφελος των άλλων- κανένας, άλλωστε, δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος μόνος του.  Σκοπός της αλληλοβοήθειας και της υπέρτατης χαράς είναι η ευγνωμοσύνη απέναντι στη φύση και οι εξισωτικές συνεργατικές σχέσεις.

Τι σκέφτομαι όμως τώρα; Εδώ ο κόσμος έχει μια τεράστια πληγή και εγώ σκέπτομαι για το αυτεξούσιο; Ναι, γιατί το σώμα μου προσπαθεί να πολεμήσει αυτό το φόβο. Γνωρίζω πως μία είναι η αναγκαία σχέση για την επιβίωση μας, η σχέση μεταξύ ανθρωπότητας και φύσης. Το σώμα μας είναι το υπαρκτό σημείο τομής ανάμεσα στον ανθρώπινο και τον φυσικό κόσμο. Τώρα που το σώμα μας αρρωσταίνει, που το σώμα όλης της κοινωνίας έχει αρρωστήσει πρέπει να προσέξουμε να μην διαταραχθεί ο νους μας με σκέψεις εντελώς δυστοπικές και ασφυχτικές. Ελπίζω να διαφυλαχτεί και να δυναμώσει η αξιοπρέπεια που φροντίζει τους αρρώστους και τους φορείς του ιού και δεν τους μεταχειρίζεται σαν παράσιτα. Ελπίζω να μην αντιμετωπίσουμε τους ασθενείς του κορωνοϊού όσο φρικτά αντιμετωπίσαμε τους πρόσφυγες πολέμου, και ο τρόπος που θα αντιμετωπίσουμε τον κορωνοϊό να μας δώσει την ευκαιρία να κατανοήσουμε τον πόνο των άλλων, όλων των άλλων που πονούν και βασανίζονται.

ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΔΟΥΛΕΙΑΣ & ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ ΠΑΓΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ

Πώς είναι δυνατόν να επιτευχθεί μια καραντίνα σε έναν κόσμο που οι βασικές ανάγκες μας εξαρτώνται από ένα οικονομικό σύστημα που λειτουργεί με βάση την εκμετάλλευση και η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων κατέχονται από ιδιώτες, με κυρίαρχο κίνητρο το κέρδος; Για να φάμε το οτιδήποτε αυτή τη στιγμή απαιτείται η δουλειά και το σούπερ μάρκετ. Με τα δεδομένα του κορωνοϊού, είμαστε υποχρεωμένοι- και τώρα όπως και πάντα- συνεχώς, να στοιβαζόμαστε γύρω από πιθανές πηγές εξάπλωσης του ιού, την δουλειά και τα σουπερ μάρκετ- αυτό είναι άλλωστε το μόνο που μας επιτρέπεται να κάνουμε πλέον.

Για να αγοράσεις τη τροφή σου σε συμβουλεύουν να φορέσεις γάντια, να κρατήσεις μια απόσταση ασφαλείας με τους υπόλοιπους καταναλωτές και να φορέσεις χειρουργική μάσκα. Τι θα γινόταν όμως αν όλοι μαζί είχαμε ένα κήπο στο σπίτι μας, στη βεράντα μας, στην ταράτσα, στη γειτονιά μας; Πόσοι από εμάς έχουμε ένα μικρό χωράφι, ένα καλλιεργήσιμο κομμάτι γης με λαχανικά, φρούτα και μπαχαρικά- για αυτό άλλωστε δεν έγινε τότε η δημοκρατική εξέγερση στην αρχαία Αθήνα; Ο σύγχρονος άνθρωπος – ή καλύτερα από την εποχή της φεουδαρχίας και έπειτα- ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να προσδεθεί σε μια μονόπλευρη τάξη πραγμάτων, μια μονοδιάστατη δραστηριότητα – αυτή της εργασίας και της κατανάλωσης με σκοπό το ιδιωτικό κέρδος, την καταστολή των άπειρων δυνατοτήτων του καθενός μας ξεχωριστά και της συλλογικής μας δύναμης.

Αυτό το τέλμα ζούμε τώρα: μονάχα κέρδος και έλεγχος. Και τώρα πρέπει να συνηθίσουμε και την απαγόρευση της κυκλοφορίας ως την καλύτερη λύση για την επιβίωση μας. Μάθαμε η δουλειά μας να είναι βάσανο και πίκρα, τα λεφτά να είναι λίγα και να μην φτάνουν ποτέ, οι ώρες να περνάνε δύσκολα- τώρα η δουλειά μας έχει γίνει πλέον και χώρος που βάζει σε κίνδυνο τη ζωή μας. Δεν υπάρχουν «άσκοπες βόλτες» και περίπατοι, υπάρχουν πολλές, πάρα πολλές άχρηστες και άσκοπες δουλειές, όλα αυτά που υποχρεωθήκαμε να κάνουμε μόνο και μόνο για να συνεχίζει να δουλεύει η μηχανή του κέρδους, όλα όσα καταστρέφουν τη γη και τις ζωές μας.

ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΟΥΜΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΦΥΣΗ.

Δεν είναι καθόλου παράλογο να αμφισβητήσεις το υπάρχον κοινωνικό σύστημα και να επιδιώξεις το δρόμο προς την απελευθέρωση τώρα.  Όλα αυτά τα μέτρα προστασίας από τον ιό που παίρνουν τα κράτη σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι σκληρά, πραξικοπηματικά σε άλλες περιπτώσεις, τρομακτικά και ελλιπή από την άλλη – αφού δεν συμπεριλαμβάνουν τη φροντίδα αυτών που δεν κατέχουν το τίτλο του πολίτη (όπως οι άστεγοι, οι ψυχικά ασθενείς, οι φτωχοί, οι φυλακισμένοι, οι πρόσφυγες, οι αποκλεισμένοι), και η εργασία επαναλαμβάνεται μέρα με την ημέρα στα ίδια πλαίσια εγκλεισμού και παραφροσύνης. Ποιοί άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως παράσιτα από τους κοινωνικούς θεσμούς και τώρα δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε υγειονομικά ασφαλείς χώρους και συνήθειες; Έχουν όλοι ένα σπίτι για να μείνουν; Mπορούν όλοι να αφήσουν τη δουλειά τους για να μείνουν στο σπίτι τους ή να δουλέψουν εξ αποστάσεως;

Υπάρχει η δυνατότητα όλοι οι εργαζόμενοι  στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες να προφυλαχθούν από τον ιό. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν το κράτος κάνει περικοπές σε όλες τις «άσκοπες» δαπάνες, εγκαταλείψουμε τις «άσκοπες» δουλειές και διατεθούν τα χρήματα που μας ανήκουν για την φροντίδα και την στήριξη των εργαζομένων, των νέων, των νοικοκυρών, των γιατρών, των δασκάλων, των άπορων καλλιτεχνών και όλων όσων συναποτελούν αυτή την κοινωνία και χάνεται το εισόδημα τους. Υπάρχουν ευρωπαϊκά προγράμματα «πολιτισμού» (για παράδειγμα) που δίνουν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια ευρώ σε πολιτιστικές επιχειρήσεις και ΜΚΟ για να πραγματοποιήσουν «καινοτόμες ιδέες», για να προωθηθούν «οι ευρωπαϊκές αξίες» της «αλληλεγγύης» και της «προσβασιμότητας ανεξαρτήτως φύλου και φυλής», υποκριτικά συνθήματα για εκατομμυριούχους επενδυτές και καρχαρίες που ζουν από τις επιχορηγήσεις. Δεν θα έπρεπε να απαιτήσουμε όλα αυτά τα κονδύλια να μοιραστούν τώρα σε όσους  αρρωστήσουν από τη μάστιγα του κορωνοϊού και σε κοινωνικές δομές για να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον; Υπάρχει άλλος τρόπος να σώσουμε το πολιτισμό μας από το να κάνουμε τα πάντα για να βοηθήσουμε και να σώσουμε τους συνανθρώπους μας;

Όσον αφορά το θέμα διαχείρισης της εξάπλωσης και της θεραπείας του ίου προκύπτει το εξής ερώτημα: Τι είδους διαχείριση θέλουμε; Τι είδους διαχείριση μπορούμε να έχουμε; Ποιοί θα πάρουν τις αποφάσεις; Σίγουρα όλοι μας θέλουμε να ζήσουμε σε μια κοινωνία ευεξίας και ευμάρειας, όπου είμαστε υγιείς και ευημερούμε. Κατάφεραν τα κράτη, οι κυβερνώντες, ο καπιταλισμός τα τελευταία χρόνια να προσφέρουν αυτή την ευεξία χωρίς κάποιο καταστροφικό αντίτιμο; Καταφέρνουν τώρα να προστατεύσουν το πληθυσμό; Καταφέρνουν τώρα να δημιουργήσουν ένα ασφαλές, λιγότερο ψυχοφθόρο τρόπο αντιμετώπισης του ιού; Δεν είναι δείγμα συνολικής αποτυχίας του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, η διαρκής παραγωγή ανθρωπιστικών, οικολογικών, οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων και καταστροφών; Πόσο ακόμα «λιτότητα και υπομονή» θα αντέξουμε; Πόση ακόμα υπακοή θα δείξουμε σε πολιτικούς που σταματούν την πορεία της ανθρωπότητας προς ένα πιο δίκαιο κόσμο;

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

Χρειάζεται μια πιο σφαιρική θεώρηση της πραγματικότητας. Τα ανθρώπινα όντα βρίσκονται μπροστά σε μια μεγάλη υγειονομική κρίση και την ίδια στιγμή μπροστά στο κατώφλι ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος. Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης μιας μεγάλης κρίσης που επιλέγουν αυτοί που μας κυβερνούν είναι να δίνουν εντολές και να επιβάλλουν απαγορεύσεις. Με αυτό τον τρόπο μεταθέτουν τις ευθύνες σε εμάς για όλα αυτά που έκαναν και δεν έκαναν όλα αυτά τα χρόνια. Ο καπιταλισμός χρειάζεται ένα κράτος – μηχανή καταστολής για να συνεχίζει να καταστρέφει τις ζωές μας. Εμείς χρειαζόμαστε κοινωνικές δομές αλληλεγγύης και αμοιβαίας φροντίδας, δεν χρειαζόμαστε ούτε το κράτος, ούτε τους καπιταλιστές.

Η μόνη πρόταση που τολμούν να ξεστομίσουν οι κυβερνήτες προς την κοινωνία είναι η απαγόρευση κυκλοφορίας. Η επιβολή του εγκλεισμού μας προκαλεί αίσθημα φρίκης, μπροστά στη κατάρρευση της προσωπικής μας ελευθερίας. Τι άλλο μας επιφυλάσσει το μέλλον; Μια σκλαβιά απέναντι σε κάθε είδους υπαρκτούς και ανύπαρκτους εχθρούς; Ποιός επιλέγει κάθε φορά τους εχθρούς αυτής της κοινωνίας; Η καραντίνα με ιατρικούς όρους είναι απαραίτητη, όμως την ίδια στιγμή είναι μια κατάσταση που προκαλεί δυσφορία απέναντι σε έναν όλο και πιο αβέβαιο κόσμο. Μας επιβάλλεται μια κατάσταση που διαιωνίζει την αβεβαιότητα και δίνει στα χέρια της κυβέρνησης το δικαίωμα να αποφασίζει για κάθε μας κίνηση.

Θέλουμε έναν πιο ανθρώπινο πολιτισμό που να σέβεται τα συναισθήματα μας. Η αλληλοβοήθεια μπορεί να μας απελευθερώσει από την ιδιώτευση και το φόβο. Τώρα γίνεται πλέον φανερό πως είμαστε μαζί στην ίδια Ιστορία, στο ίδιο καράβι, στην ίδια φουρτουνιασμένη θάλασσα. Πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, να προστατέψουμε ο ένας τον άλλον ακόμα και μένοντας σε απόσταση για λίγο καιρό, μέχρι να βρεθεί θεραπεία και λύση. Ας χρησιμοποιήσουμε αυτές τις μέρες για να αμφισβητήσουμε τον κυρίαρχο τρόπο σκέψης, να σκεφτούμε πως θα μπορούσε μια κοινωνία να έχει πλήρες δωρεάν σύστημα υγείας με χιλιάδες κρεβάτια και ΜΕΘ λειτουργικές ανά πόλη και χωριό, να βοηθήσουμε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, να επικοινωνήσουμε το μήνυμα μας σε όλο τον κόσμο, να μάθουμε να περνάμε ώρες με τον εαυτό μας, να μην βάλουμε σε κίνδυνο με τις πράξεις μας και τις επιλογές μας τους συνανθρώπους μας, να ανακαλύψουμε νέες ικανότητες, να διαβάσουμε, να γράψουμε, να ζωγραφίσουμε, να ράψουμε μάσκες, να μαγειρέψουμε για τον γείτονα, να μάθουμε νέα ονόματα αρχαίων θεραπευτικών φυτών, να προσφέρουμε ένα θεραπευτικό μασάζ στο σύντροφό μας, να κάνουμε έρωτα και να μιλήσουμε με τους αγαπημένους μας ανθρώπους.

Και όλο ψάχνω να βρω ποια μυστική τελετουργία θα σώσει την οικογένεια μου και όλους μας από αυτή την πανδημία. Και βρίσκω μονάχα μια:

H κριτική σκέψη είναι απαραίτητη σε όλους μας.

ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ – ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

Ο κορωνοϊός θα μπορούσε να καταστρέψει τον παγκόσμιο καπιταλισμό; Δεν ξέρω, δε νομίζω. Ας αμφισβητήσουμε τουλάχιστον όμως τις δομές του και το επίδικο τους, ας θέσουμε σκληρά ερωτήματα προς την εξουσία και ας απαιτήσουμε άμεσες απαντήσεις. Αυτό που μας κατακλύζει όλους μας ανεξαρτήτως γεωγραφικού ημισφαιρίου είναι μια αγωνία για την καθημερινή επιβίωση, αυτό μας αρρωσταίνει. Αυτός ο πανικός και το άγχος που υποβόσκει κάτω από κάθε λειτουργία της κοινωνικής μας ζωής φανερώνει την ανεπάρκεια των εκμεταλλευτικών και αυταρχικών καθεστώτων να διαχειριστούν και αυτό το κακό που μας βρήκε και όλα τα υπόλοιπα που μας επέβαλλαν να ζούμε!

Θα νοιώθαμε πιο ασφαλείς αν ξέραμε πως η χώρα μας και άλλες χώρες δεν κατέστρεφαν εδώ και χρόνια την δημόσια υγεία, αν ξέραμε πως έχουμε δωρεάν παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, νερού και τηλεφώνου στα σπίτια μας, αν δεν αναγκαζόμασταν κάθε μήνα να πληρώνουμε το 80% του μισθού μας για το νοίκι και τους λογαριασμούς. Θα νιώθαμε πιο ασφαλείς αν ξέραμε πως έχουμε σαν κοινωνία επαρκείς Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, αν ξέραμε ότι έχουμε μεγάλο αριθμό από γιατρούς, δασκάλους, νοσοκόμες, μάγειρες, καλλιτέχνες, ποιητές και ευτυχισμένους παππούδες να ψιθυρίζουν παραμύθια στα παιδιά μας. Τα ερωτήματα είναι πολλά για το πως τελικά διαχειρίζεται μια κοινωνία κάθε υγειονομική, οικονομική και κοινωνική κρίση- τι θεωρούμε σημαντικό και τι ασήμαντο. Πώς καλύπτουμε τις ιατροφαρμακευτικές και βιοτικές ανάγκες του πληθυσμού; Πώς προστατεύουμε τους αδύναμους, τους φτωχούς, τους ηλικιωμένους από τους κερδοσκόπους, τους καιροσκόπους, τους εκμεταλλευτές; Πώς θεραπεύουμε αυτό τον κόσμο από την κοινωνική αδικία;

H αντιμετώπιση της εξελισσόμενης επιδημίας του κορωνοϊού δεν σταματά με την απαγόρευση της κυκλοφορίας αλλά με την έρευνα εύρεσης φαρμάκων και εμβολίων και τη δωρεάν παροχή τους σε όλους, τον εφοδιασμό του υγειονομικού προσωπικού με τα αναγκαία φάρμακα και μέσα προστασίας, με την επίταξη και την κοινωνικοποίηση  των κλινικών του ιδιωτικού τομέα, με την ενδυνάμωση του δημόσιου και δωρεάν συστήματος υγείας με ανθρώπινο δυναμικό και νέα δημόσια νοσοκομεία. Πρέπει να παράγουμε και να διαθέτουμε απολύτως δωρεάν test για όλους- όλοι έχουν δικαίωμα να ξέρουν αν είναι ή όχι ασθενείς. Ας παραμείνουμε θαρραλέοι και ας σκεφτούμε: Οι συνθήκες ζωής μας αλλάζουν, σήμερα ξεκινάμε ένα καινούργιο σχέδιο επιβίωσης. Τις αποφάσεις όμως θα τις πάρει η κοινωνία, όχι οι κυβερνήτες. Σίγουρα, από εδώ και πέρα, όποιος ξαναμιλήσει για «ιδιωτικά νοσοκομεία» θα θεωρείται εγκληματίας. Σίγουρα οι ενοικιαστές πρέπει να σταματήσουμε να πληρώνουμε νοίκια και λογαριασμούς μέχρι να τελειώσει η κρίση και να απαιτήσουμε συνολική μείωση ενοικίων μετά το τέλος της πανδημίας. Μια τεράστια απεργία πληρωμής ενοικίου ξεκινά αυτή τη στιγμή σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να την στηρίξουμε.

 Και εδώ καταθέτουμε τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τον θαυμασμό μας σε όλο το ιατρικό προσωπικό, τους φοιτητές της ιατρικής, τους εργαζόμενους στους οργανισμούς κοινής ωφέλειας, τον κόσμο στις αυτοοργανωμένες δομές αλληλεγγύης, και όλους όσους  θα σώσουν ανθρώπινες ζωές ριψοκινδυνεύοντας τις δικές τους, κάθε έναν στις γειτονιές που θα συμμετάσχει και θα συνδράμει για να ανακουφίσει τον πόνο του άλλου. Υποσχόμαστε και εμείς σαν ομάδα πως θα προσπαθήσουμε να είμαστε ανάμεσα σε όσους θα συνδράμουν με κάθε δυνατό τρόπο.

Αυτό χρειαζόμαστε – φροντίδα και θεραπεία.

Ζήτω η πανανθρώπινη Ελευθερία, Ισότητα, Αλληλοβοήθεια και Αγάπη.

Ο καθένας από εμάς κρύβει μια ιστορία, το δικό του πόνο. Τώρα όλοι μαζί έχουμε μια κοινή Ιστορία. Ας εκμεταλλευτούμε αυτές τις στιγμές για να γνωρίσουμε τον κόσμο καλύτερα. Θα περάσει όλη αυτή η περιπέτεια, ας γίνουμε καλύτεροι, ας δημιουργήσουμε σχέσεις και κοινωνικές δομές ενός κόσμου πιο δίκαιου και πιο συνεργατικού- ενός κόσμου που στέκεται απέναντι στη κοινωνική αδικία, την ανισότητα και τη καταστολή των ελευθεριών.

Χρειάζεται υπομονή, χρειάζεται να κοιτάξουμε με νέο τρόπο τις ζωές μας. Είμαστε σίγουροι ότι θα ξανασυναντηθούμε. Ας ετοιμάσουμε τα μελλοντικά μας σχέδια με μόνο γνώμονα την αγάπη και την καλοσύνη.

Θα αγκαλιαστούμε και πάλι!

ΑΓΑΠΗ- ΔΥΝΑΜΗ

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

1990-2020 / 30 χρόνια συμβίωση και αγώνας για την Ελευθερία

Κείμενο: Σίσσυ Δουτσίου & Τάσος Σαγρής

___________________________

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ / Τώρα όλοι μαζί ζούμε μια κοινή Ιστορία – Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

Αυτή είναι η αρχή της άνοιξης –
μια κόρη που επιστρέφει στη μάνα της
για να χορέψει μαζί της.
Επέστρεψε μαζί με τους ποιητές που πάσχουν
από έναν κληρονομικό πόνο στα γόνατα.
Ένα πεδίο μάχης η ευτυχία.

H Περσεφόνη
Θεά
Σεμνή παντοκράτειρα με το ιερό σώμα –
νυμφεύει την άγρια βλάστηση με το δέρμα της καρδιάς μας.
Χαίρεται με τους πολύμοχθους συγγραφείς που επιστρέφουν αδέξια
στην τελευταία σιωπηλή βροχή και κουλουριάζονται στην κοιλιά της.
Η βαθιά ησυχία.
Με μια θρησκευτική κατάνυξη όλοι οι μύστες χάρισαν ισότητα,
ένα ατελείωτο χρυσάφι σκορπισμένο στις γειτονιές του κόσμου.

Η Περσεφόνη ακούει τα περιστέρια
να αναστενάζουν που έχασαν τον δρόμο τους.
Στα περίχωρα της παλιάς ακρόπολης χαϊδεύει τους τοίχους
σαν να ‘τανε το κορμί της θάλασσας
ή το φουστάνι ενός ιδρωμένου κοριτσιού
ή η ανάσα μιας ορχήστρας –
εκατό ψαλμοί και ένα πλήθος περιπλανώμενοι να τραγουδούν
χωρίς λέξεις, μονάχα συλλαβές και γρυλίσματα ζώων.
Οι αρχαίες κουκουβάγιες σχημάτισαν σωρούς από τα λάφυρα των νεκρών μας
και έπειτα αποκοιμήθηκαν ανάμεσα στα ελάφια και τις οθόνες υγρών κρυστάλλων.
Οι τρεις μαύρες βιβλιοθήκες ξύπνησαν
το στόμα της ζωντανής ημερομηνίας
τα γενέθλια της, τα γενέθλια μου.
Μονάχα εδώ οι ώρες έμοιαζαν με σύννεφα, μιλούσαν συκοφαντικά
στα κάρβουνα μιας φωτιάς που δεν υπήρχε.

Η Περσεφόνη
και τα νεκρά ζαρκάδια που βλέπει στο δρόμο της είναι κακός οιωνός
και αρχίζει να φοβάται τους λογισμούς της.

Ένας κόκκος ρυζιού και ένα αγέννητο ποίημα
ντυμένο στα λευκά
δίπλα σε μια χορωδία σκίζει την ιστορία του τώρα.
Ο παφλασμός του ουρανού είναι πάντα γαλάζιος.
Όλα τα γιασεμιά τραυματισμένα και η άνοιξη
αστράφτει – καθόλου φάρμακο – καμία υποταγή
πλησιάζει η ανάσταση της πόλης.
Κάθε άλγος στην αγχόνη.
Κάθε πέτρα ανώνυμα απελευθερώνει τους δρόμους
και οι παλάμες των φτωχών έγιναν θρόνοι, σε όλα τα πρόσωπα –
αυτά που σκιάζονται όταν περικυκλώνονται από θαμπές εικόνες.

Η Περσεφόνη
σκαλίζει προτομές δράκων πάνω στα κύματα μιας απέραντης θάλασσας.
Μια μοναχοκόρη κρυμμένη κάτω από λευκά σεντόνια,
πλούσιες προσφορές στη μάνα γη
για ένα γάμο που κρατάει δέκα μέρες.
Οι αρχαίες σαύρες ξύπνησαν από τη λήθη,
στέκουν σαν άγγελοι της πόλης
να προστατεύουν το γυμνό σώμα του χθες, του σήμερα, της επόμενης μέρας.

Η Περσεφόνη
βλέπει τα δέντρα να πίνουν νερό χαμογελώντας
στη δίψα και την εύθραυστη μνήμη των ανθρώπων.
Ο πλούτος της κοσμοσυρροής,
τα μουρμουρητά καλυμμένα με λάσπη
εξασθενούν το σαρκοβόρο όνειρο –
ο ήλιος έχει μια διαθήκη κρυμμένη μέσα στη ζούγκλα.

Μπορείς να σταθείς
να πάρεις μια ανάσα
να κοιτάξεις όλους τους αιώνες πίσω σου
και να γράψεις με τα χέρια σου ένα γράμμα
να το διαβάζεις κάθε μέρα φωναχτά
σαν έφηβος
σαν φάντασμα
σαν άνθρωπος.

Το εκτυφλωτικό φως ξεχύνεται στα χέρια τριών παιδιών.
Το δάσος γιορτάζει την ελευθερία των ζώων
ν’ αφήνουν αποτυπώματα επάνω του.
Το ποτάμι φωσφόριζε,
μια άγρια πεταλούδα
άνοιξε το στόμα της και είπε:
«οι έφηβοι έχασαν την λάμψη τους προσπαθώντας να λύσουν
το αίνιγμα του δυτικού πολιτισμού».
Οι αρχαίες αντιλόπες έθαψαν τα δόντια του μέλλοντος
και σφράγισαν την κρυψώνα τους με τα σπλάχνα
ελεύθερων ανθρώπων, για γούρι –
ίσως αυτή τη φορά η αγάπη να ηγηθεί της συμφωνίας
και ο κόσμος ν’ αλλάξει μπροστά στα μάτια μας
και όλοι να τρώμε το ίδιο ψωμί με την ίδια γεύση.

Σήμερα η θάλασσα έκαψε τα βλέφαρα της φιλάρεσκης κόρης.

Η Περσεφόνη στην Αθήνα
λίγο μετά τον πόλεμο.
Αυτή είναι η αρχή της Άνοιξης.

Το ποίημα που κατέληξε σε μια αστική φυλλάδα της εποχής
να λικνίζεται στις σελίδες όταν όλοι κοιμούνται
στις 4 το ξημέρωμα
να προσπαθεί
να βγει από το παράθυρο
καθώς η άμαξα πλησιάζει τη Λέσχη των Ποιητών
και ένα άρρωστο παιδί με κλειστά μάτια αποχαιρετά
τα αναστατωμένα άλογα.

Το επόμενο ποίημα
Θα έχει τίτλο Η Θάλασσα και Το Πένθος
θα είναι 514 σελίδες
και θα με υπερβαίνει
θα είναι μεγαλύτερο από εμένα
και όταν εγώ θα έχω χαθεί /σβήσει /πεθάνει
αυτό θα στέκει περήφανο
με 514 συνταξιδιώτες.

Αυτή είναι η άνοιξη Περσεφόνη.

Μισό φως
μισό σκοτάδι.

______________

Η Σίσσυ Δουτσίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αστροφυσική στο University of Sussex και υποκριτική στη Δραματική Σχολή Δήλος. Συμμετέχει στην συλλογικότητα Κενό Δίκτυο. Eίναι ιδρυτικό μέλος του +Ινστιτούτου [Πειραματικών Τεχνών]. Πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις («Πεθαίνω Σαν Χώρα» Δ. Δημητριάδης, «Ψύχωση!- 4.48 Psychosis» Σάρα Κέιν κ.α.). Έχει περιοδεύσει για ομιλίες, ποιητικές αναγνώσεις και performances στην Ευρώπη, τις Η.Π.Α., το Μεξικό, την Ινδία και το Νεπάλ. Ποιήματά της συμπεριλαμβάνονται στην ανθολογία “Neo-Hellene poets Anthology of Modern Greek Poetry 1750 – 2018” (CreateSpace Publications Canada). Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και μια συλλογή διηγημάτων από τις εκδόσεις Κενότητα.

The post Περσεφόνη – Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

Οι εκδόσεις Κενότητα σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής

ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ της Σίσσυς Δουτσίου

Τετάρτη 26 Ιουνίου 2019

Έναρξη 20:30 μ.μ.

LOCOMOTIVA cafe bar / βιβλιοπωλείο
Σολωμού και Μπόταση- Εξάρχεια

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

– Θέκλα Τσελεπή, ραδιοφωνική παραγωγός
– Γιώργος Γιαννόπουλος, εκδότης του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ
– Σπύρος Αραβανής, Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης Ποιείν
– Κωνσταντίνος Μπούρας, λογοτέχνης, θεατρολόγος, κριτικός

Η Σίσσυ Δουτσίου θα διαβάσει ποίηση της από το νέο της βιβλίο ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ καθώς και από τις παλιότερες συλλογές της. Σημαντικοί καλλιτέχνες της ηλεκτρονικής σκηνής καταθέτουν μουσικές συνθέσεις για κάθε ένα από τα ποιήματα της βραδιάς στα πλαίσια της ετοιμασίας του πρώτου δίσκου της ποιήτριας που θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο χειμώνα.

ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ- LIVE PERFORMANCE
Με την ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ εμφανίζονται:
Side Liner
Blakaut
War
Whodoes
Stefan Torto
Electroware
Van Fog
Silent Wagon

Διοργάνωση:
εκδόσεις ΚΕΝΟΤΗΤΑ
εκδοτικό εγχείρημα της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο
http://voidnetworg.gr

Tην Σίσσυ Δουτσίου παρουσίασε το 2008 ο Νάνος Βαλαωρίτης στο ελληνικό κοινό μέσα από την πρώτη της ποιητική συλλογή «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς». Το ποίημα- εισαγωγή που αφιέρωνε ο σπουδαίος ποιητής και φιλόλογος στην νέα ποιήτρια τελείωνε με την φράση: «Καλώς τη Θεομηνία» εκφράζοντας απόλυτα την αίσθηση του κοινού για την ποίηση και τις θυελλώδεις εμφανίσεις της Σίσσυς Δουτσίου σε ποιητικές αναγνώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό αλλά και στις πολύ επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις που πρωταγωνίστησε τα τελευταία δέκα χρόνια (Δούλες, Πεθαίνω Σαν Χώρα, Ψύχωση, Νύχτα κ.α.)
Στο τέταρτο βιβλίο της «ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ» η Σίσσυ Δουτσίου κάνει μια καταβύθιση στις άπειρες εκφάνσεις των παιδικών αναμνήσεων, ένα ταξίδι σε εικόνες και πράξεις του παρελθόντος, περιπλανιέται σε ερωτικές ιστορίες, πληγές και απολαύσεις, αδιέξοδα και ανεκπλήρωτες ελπίδες, στην επαρχία και τις μεγάλες πόλεις, φέρνει σε σύγκρουση την έρημο του πραγματικού με την δύναμη της επιθυμίας. Δοκιμάζει να υπερασπιστεί με όλους τους τρόπους την αθωότητα, την συναισθηματική οργή και την ανάγκη για ηδονή και απόλαυση, αισθήσεις συνδεδεμένες με τις εφηβικές περιπέτειες, ιστορίες κρυμμένες στην μνήμη, συμπεράσματα της ενατένισης των ημερών που χάθηκαν.
Μέσα από μια ποιητική γλώσσα ώριμη αλλά αυθεντική, εκδηλώνει μια έμπνευση ορμητική αλλά και σφυρηλατημένη με πολύ προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια. Η Σίσσυ Δουτσίου με την νέα της συλλογή «ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ» φέρνει στην επιφάνεια εικόνες και σκέψεις πρωτότυπες αλλά κοινές, ασυνήθιστες αλλά καθημερινές, αποκαλύπτει αυτό που η σοβαροφάνεια και οι κοινωνικοί εκβιασμοί επιβάλλουν να μείνει κρυφό, κοιτάζει με την διεισδυτική μάτια της ποιήτριας μέσα στον καθένα και την καθεμιά μας, εξομολογείται κομμάτια μιας ιστορίας που δύσκολα άλλος θα τολμούσε να διηγηθεί.
_____________

O SIDE LINER ξεκίνησε να εξερευνά την συναισθηματική πλευρά της μουσικής το 2004 και από τότε έχει γνωρίσει διεθνή καταξίωση στην σκηνή της ηλεκτρονικής chill out
https://www.iamsideliner.com/

Ο BLAKAUT εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια στην underground σκηνή της Αθήνας με έναν συναρπαστικό, σκοτεινό Experimental / Cold Synth ήχο
https://blakaut.bandcamp.com/

WAR– Techno ακτιβιστής και παραγωγός ενός ήχου προσωπικού, σκοτεινού και ιδιαίτερου, ο WAR είναι μια στιγμή όπου η Αθηναϊκή μουσική σκηνή ξεπερνά τα στενά όρια της και παράγει εικόνες από την Ευρωπαϊκή δυστοπία.
https://soundcloud.com/nick-war

STEFAN TORTO – προσωπικό project του Stefanos Tortopoglou – συνιδρυτή και βασικού συνθέτη του ambient electronica σχήματος Zen Garden
https://stefantorto.bandcamp.com/

WHODOES – ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της κινηματογραφικής ηλεκτρονικής μουσικής στην Αθήνα σήμερα, ο Whodoes έχει κυκλοφορήσει ήδη τρεις δίσκους, ενώ έχει γράψει μουσική για θεατρικές παραστάσεις και ποίηση.
https://whodoes.bandcamp.com/

VΑΝ FOG – επηρεασμένος από μια νομαδική και περιπετειώδη ζωή ο Van Fog δημιουργεί οικολογικά και πνευματικά ταξίδια, ηχητικά περιβάλλοντα που μας καλούν σε περιπλάνηση στην φύση και εξερεύνηση του εσωτερικού μας κόσμου.
https://soundcloud.com/vanukem

O SILENT WAGON φέρνει κοντά την vintage sci-fi αισθητική από παλιά soundtrack επιστημονικής φαντασίας με ηχοτοπία της σύγχρονης υπαρξιακής αγωνίας.
https://manofman.bandcamp.com/album/hidden-pole

The post Σίσσυ Δουτσίου- Ένδοξες Μέρες- Παρουσίαση Βιβλίου- Live+Ομιλίες TET.26/6 Εξάρχεια appeared first on Void Network.

Η Κασσάνδρα κοιτάζει τους ώμους του Απόλλωνα.
Από καταβολής κόσμου γράφονται στον έρωτα ωδές
Και η Κασσάνδρα
βαθιά αφοσιωμένη στο γαλάζιο
μελαγχολική απέναντι στο τρίσβαθο μπλε του ουρανού
και η ερημιά των αιώνων
παρέα με αυτό το πολύπλοκο μαβί.
Ένας αφόρητος καύσωνας
Μια ξαφνική καταιγίδα
Και η Κασσάνδρα – οι φτέρνες της συγκινούν χωρίς πολύ σκέψη
τους νεκρούς σαρκασμούς του σύγχρονου αναγνώστη.
Τα γόνατά της απαγορεύονται να αγγίζουν
τα εκθέματα του κυκλαδίτικου μουσείου.
Τα λουλούδια που ήταν όλα ανοιχτά για όλους
και αυτό το σιωπηλό διάστημα που περιβάλλει την καρδιά των πραγμάτων.

Η δικιά μου αδερφή
έπρεπε να ´ναι πιο ευτυχισμένη
από τις αδερφές των άλλων.
Λυρικότητα μηδέν
Ποίηση 100 τοις 100
Η συνήθεια αναστενάζει σαν τον πατέρα που πλένει
την τετράχρονη κόρη του στην μπανιέρα του σπιτιού του
ή σαν τους γλάρους που αρπάζουν τα ψάρια από το πέλαγος,
για να φάνε, από συνήθεια.
Και η Κασσάνδρα – η ομορφιά της,
τα μάτια που διάλεξε να έχει για να βλέπει,
χαϊδεύεται στον κορμό ενός δέντρου με μανία.
Η ντροπή της κρύφτηκε πίσω από
τα ροζ φύλλα μιας ψιλής βουκαμβίλιας.

Το ίδιο παράπονο.
Η χαρά κατέχει όλες τις ακτές εκεί ανάμεσα
«στα βαριά κοσμήματα και τα αμέτρητα φουστάνια»
Ένας ορίζοντας πολύ κοντά
Ο αναστεναγμός των θαλασσών
Δίπλα μου
«Κάτσε δίπλα μου»
Προς τα εκεί που κοιτάζω
Πηγαίνω μπροστά
Έλα μπροστά μου
Η απόλαυση – ο δικός της ορίζοντας
Λίγα τετραγωνικά μέτρα, ένα σύμπαν
Εκεί ξεκινάει το ουράνιο τόξο
Εκεί τελειώνει
Τελείωσε η μέρα
Περίμενε να στεγνώσει το στήθος της
Τα μελλούμενα δεινά
Απροκάλυπτα

Λευκά ρούχα ξύπνησαν από ένα θόρυβο
Τα αστέρια ουρλιάζουν
Τα πτώματα τραβάνε το παλάτι της
Προλαβαίνοντας να δέσουνε τα μαλλιά τους
Ο ταύρος της –
Είχε έναν ταύρο – Δανεικό
Και η Κασσάνδρα (σαν την Αφροδίτη της Μήλου)
Το βαθύ γαλάζιο παραμονεύει
Επιβλητικά
Μία ζεστή κυριαρχία
Η Θάλασσα

Ο χάρτης της πόλης στέκεται όπως τα ξένα όνειρα
ταράζουν τα παιδιά στην κούνια τους όταν κοιμούνται.
Συνεχώς η ψευδαίσθηση ότι είμαι υπό την επήρεια lsd ή εκστασιασμένη.
Η γη, το έδαφος, η ξηρά, η θάλασσα, η πατρίδα.
Το έθνος καρφωμένο στα δέντρα και στα βουνά
σπέρνει αστέρες και κρασί στην καρδιά των δώδεκα ουρανών.
Δύο οικογένειες
Αργά το απόγευμα
Εδώ στα χείλη μου
Αργά, προσεκτικά
Ένα φιλί έρχεται αθόρυβα.

Το παζάρι γυαλιστερών μαργαριταριών δεν πέθανε
τα καραβάνια διασχίζουν οάσεις και ερήμους.
Ο δρόμος του μεταξιού
Η μαύρη θάλασσα
Τα καλοκαιρινά νησιά της Ελλάδας
Ερασιτέχνες ζωγράφοι
Δεκάδες αυλές
Και η Κασσάνδρα

Ένας πόνος σκληρός
Κατεβαίνει
Το αγνό και εύγλωττο δάκρυ
Πλημμυρίζει, δύο μάτια σκοτεινά.
Σε αφανείς πολέμους
Σε παλιούς κήπους
Μία άλλη νύχτα
Μεγάλωσε το στόμα μου
Το ίδιο φιλί
Και η Κασσάνδρα κουβαλούσε νυχτερίδες και σπουργίτια
Τρέμει μέσα στο νερό
Αφουγκράστηκε το μακρινό,
Το άγνωστο
Άρπαξε το θάνατο χωρίς δισταγμό
Χωρίς παύση
Κοίταξε την κίνηση της γλώσσας
Βρέθηκε νεκρή στα ανάκτορα
Οι ρυτίδες της δοκίμαζαν με βία την αγάπη της Ιφιγένειας
Φώναξα να ανασύρουν το πτώμα της από το βυθό
Κρατούσε τα μαλλιά της στα χέρια της
Τα γόνατά της μαζεμένα στο στήθος της.

Ο Ορέστης γινότανε πάλι παιδί
Οι κόρες του βασιλιά
κέρδισαν ιστορίες αγάπης.
Πριν από την αρχή των σύννεφων
Ο άνεμος
Το φως κρατούσε τη θάλασσα σκυμμένη
γλυκά πάνω από τα κήτη.

Οι πολεμιστές φυτεμένοι στο χώμα
Επιστρέφουν όλο και πιο πλούσιοι
Χρειάζεται εμπιστοσύνη
Η γη ανασκαμμένη για το θυμό και τις φωνές των γυναικών
Φάνηκαν τα πρόσωπα
Να φροντίσουμε τη βροχή και τους αγγέλους να θρέψουν
αυτόν τον έκπληκτο κισσό.
«Έλα, κάτσε δίπλα μου, κοντά μου»
Η ανησυχία σαν φάντασμα
Τριγυρνάει ανάμεσα μας
Και η μοίρα την ρωτάει:
«Πόσο ακόμα θα μας τρομάζεις;»
Θέλουμε να τα ξεχάσουμε όλα
Την μελαγχολία
Την ζωή
Οι μεθυσμένοι διάλεξαν την ηδονή.

Η αξία της υπομονής ερεθίζει την καταστροφή και την τιμωρία
Κανείς δεν θα το μάθει ποτέ
Η Κασσάνδρα διέσχισε θαλάσσιες λάβες με πολύχρωμες αποχρώσεις
Εκείνο που χρειαζόμαστε τώρα
Είναι το χαμόγελό της
Την αρετή της
Τα σύκα δρόσισαν
Τα όμορφα μάγουλα των αγοριών προσπάθησαν
Η καλοσύνη άφησε την
έρημο της μοναξιάς σε ένα απρόσιτο χώρο – μόνη της.
Η θέλησή μας
Έφτασε

Τα καλύτερά μας χρόνια
φυλάξαμε την οδύνη
κλεισμένη κάτω
από την μασχάλες μαύρων περιστεριών.
Και η Κασσάνδρα με τεντωμένους αγκώνες προς το κενό του διαστήματος,
περιφέρονταν από πέτρα σε πέτρα – απεγνωσμένη,
τολμούσε να μιλήσει:
“Φάτε τον βασιλιά της Τροίας
Ξεριζώστε την καρδιά των γκρίζων δέντρων
Κάψτε ζωντανούς τους φανταχτερούς μονόφθαλμους άρχοντες
Δωρίστε το σπέρμα του άντρα σας στις φίλες σας
Φτύστε τις ολοστρόγγυλες λίρες σας
Λιώστε τα χρυσά σας βραχιόλια”.

Η Κασσάνδρα ήθελε να προλάβει
να φυλάξει λίγο από το αίμα της ιστορίας
πίσω από τους καθρέφτες στο λουτρό της
ή κάτω από τις φυτεμένες ροδιές.
Η πανσέληνος
τρύπησε τις κοιλιές των χωραφιών.
Ο δικός μας κόσμος
άνοιξε αναπάντεχα, τη στιγμή
τα νεογνά μιλούσαν
για το λαθρεμπόριο των νεκρών γονιών τους.
Το σκοτάδι τύλιξε την γη
Ο κάτω κόσμος αστράφτει δίπλα
σε ζωντανά ηφαίστεια
τα χελιδόνια στριγγλίζουν
από πόλη σε πόλη.
Και η Κασσάνδρα με λυγμούς
κοιτάζει τις φωνές των πουλιών
«Νεκρά πλοία στριμώχτηκαν στον αφρό
Η ευτυχία υποκλίνεται στα ξεχασμένα στάχυα
Ακίνητα δάση επιβιβάζονται στα στόματα παιδιών
Μην με εγκαταλείπεται σε αυτό το κύμα που σπάει
Γυρίστε ανάμεσα στα σπίτια σας
Εκεί που σας περιμένουν οι κόρες σας
Και κρεμάστε αυτή τη μαύρη ανησυχία».

Η πομπή ξεκίνησε
Τελείωσε ο θρήνος
Και η Κασσάνδρα καταραμένη, από θεού βούληση
τις προφητείες της να μην τις εμπιστεύονται
τα γυναικόπαιδα, οι άντρες και οι γέροι
«κλείσε τα μάτια σου , κόρη μου – αναπαύσου»
Όραση
Αφή
Γεύση κατά τόπους
Η εντύπωση που δημιουργούν στην γλώσσα μας
οι προφητείες της Κασσάνδρας.

Η Σίσσυ Δουτσίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980.Έχει σπουδάσει Αστροφυσική και Θέατρο. Είναι ηθοποιός και ποιήτρια. Είναι Ιδρυτικό μέλος του +Ινστιτούτου [Πειραματικών Τεχνών] και συμμετέχει στην πολιτιστική ομάδα Κενό Δίκτυο. [http://ecstaticpoetrysemeli.blogspot.com]

The post “Κασσάνδρα” – Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

Τα αγόρια βουτάνε τα δάχτυλα τους
σε λασπωμένα μέταλλα της microsoft,
μελανιάζουν τα γόνατα
στις αυλές κορεάτικων κολοσσών έξυπνων τηλεφώνων.

Η ύπαιθρος ντροπαλή δείχνει τον έρωτα.
Και ευτυχώς
υπάρχει αυτό το βαθύ κόκκινο που σώζει τους λογισμούς μας.
Το σθένος απουσιάζει.

Ευρωπαϊκές γραμματοσειρές
ίδια χιλιόμετρα από πόλη σε πόλη
Αrial Narrow document από χώρα σε χώρα
ίδιες κατασκευαστικές εταιρίες, πλατείες, τράπεζες, βιτρίνες, γραφεία
παρόμοια πεζοδρόμια από πολιτεία σε πολιτεία.
Ονειρεύτηκα μια ερημιά
και εμάς να αντέχουμε στους ώμους μας το βάρος του μέλλοντος.

Το δέρμα των πουλιών ξεχύθηκε σαν μια ηχώ πάνω στις ράγες υπερσύγχρονων τρένων.

Ακατάπαυστες συναντήσεις,
το πριν και το τώρα- εντυπώσεις από παλιές χρονολογίες
και ελπίδες , σύγχρονοι τόποι, καινούργιοι φίλοι.
Πόσο κοστίζουν σήμερα τα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια ;

Μυρίζουν ακόμη άμμο τα χέρια μας
Μπρούμυτα ξαπλωμένοι στο χώμα μαζί
δίπλα μας δέντρα, άνθη, αγάπη και όλοι οι φίλοι μας.

Λυπάμαι για τα ένδοξα εκείνα χρόνια
που δεν θα ξανάρθουν ποτέ.
Χρωματιστά ρούχα πιασμένα γερά
σε σκουριασμένα σύρματα.
Ένα μικρό μπαλκόνι τυλιγμένο με διοξείδιο του άνθρακα και άζωτο.
Καμιά ρυτίδα – μονάχα ποτάμια
όπως τότε που χτύπαγες δέκα φορές το χώμα για να ακούσεις τα έγκατα της γης
όπως τότε με το τρίσβαθο μπλε και την πάχνη από τα σύννεφα
όπως τότε με τις ανθισμένες αμυγδαλιές
όπως τότε
εκείνο το μεσημέρι
χάραξε στο στήθος μου
ένα πλατύ αποτύπωμα των παιδικών μας χρόνων
ούτε τύψεις – κανένας δεν κοιμόταν – ποτέ πια –
ούτε μοναξιά
ούτε αξιώσεις
ούτε πείσματα
ούτε ζήλιες
Η Μυρσίνη, η Πηνελόπη, η Λίλα
ο Μίμης, ο Αλέξανδρος, ο Ζαφείρης.
Ο ήλιος μάτωνε τις μασχάλες μας.

Μια απέραντη πόλη. Νοσταλγώ
τις περιπέτειες μας σε εγκαταλελειμμένα σπίτια
φωτογραφίες ασπρόμαυρες μια τυχαίας νεκρής οικογένειας ,
αντικείμενα στοιχειωμένα και ρούχα φαγωμένα από τη μούχλα.
Στρέφοντας το πρόσωπο μας προς το χρυσό του κάθε απογεύματος
δίχως έλεος – με μια τρυφερότητα
δίχως ντροπή – με μια φροντίδα
δίχως θεούς – με μια σκιά από εκείνα τα βράχια
από εκείνες τις πέτρες
τα μυτερά λευκά χαλίκια
την στεγνή χρωματισμένη άσφαλτο
τα στενά επικίνδυνα σοκάκια
δίχως θανάτους – με μια υπεροπτική επιθυμία
αστείρευτη θάλασσα μέσα στις γειτονίες μας
εμείς και ο υπόλοιπος κόσμος μαζί μας
το δικό μας καράβι
τα δικά μας πειρατικά χωριά μέσα σε μισοφωτισμένες πολυκατοικίες
ρίχναμε το βυθό του ωκεανού μέσα στους τέσσερις τοίχους
και χρίζαμε αυτή την υπέροχη στιγμή «ένδοξα χρόνια».

Θυμάμαι τις πλατείες έτσι όπως
ήταν πριν από δεκαπέντε χρόνια,
αυτοσχέδια τέρματα και πιτσιρίκια να τσιρίζουν
εκστασιασμένα από το παιχνίδι.
5 χρονών 6 χρονών 7 χρονών
σε ανοχύρωτες πόλεις.
Τα ανθοπωλεία, τα ζαχαροπλαστεία,
ο άνεμος ακούμπαγε στα φύλλα του ευκαλύπτου
φοίνικες φυτεμένοι στο τσιμέντο και “το σιντριβάνι
να δροσίζει όλους αδιάκριτα τους περαστικούς”.
Που χάθηκαν άραγε οι «ένδοξες μέρες» των παιδικών μας χρόνων;

Έτη που παραδόθηκαν σε αυθεντίες.
Τα ουράνια τόξα θάφτηκαν κάτω από τον ασβέστη
τα κατοικίδια συλλαβίζουν την ορφάνια των καιρών μας.
Τα παλιά λεωφορεία της δεκαετίας του εξήντα παραιτημένα σε μάντρες
Ταξίδια με προορισμό την πρωτεύουσα
που μπορούσαμε να ανοίξουμε τα παράθυρα των τροχοφόρων
και να κρεμάσουμε το κεφάλι μας προς τα έξω.
Τώρα πια δεν υπάρχουν. Μόνο ο λευκός θόρυβος του air- condition
και οι αντανακλάσεις των κινητών τηλεφώνων
πάνω στα τζάμια ασφαλείας.

Ο ορίζοντας δικαιώνει τον παράδεισο.
Το τείχος του Βερολίνου γκρεμίστηκε και τα αβανγκάρντ τείχη
ορθώνονται μπροστά από τα παιδικά δωμάτια
των καινούργιων μας φίλων.

Περισσότερη αγάπη, περισσότερο παιχνίδι,
περισσότερες σκανταλιές.

Που χάθηκαν άραγε οι «ένδοξες μέρες» των παιδικών μας χρόνων;
Λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη
κρύβεται ακόμη η παιδική μου φίλη.
Ξέρει να παίζει όλα τα παιχνίδια με τα πόδια της.
Πονηρό βλέμμα, ιδρωμένα φλερτ –
δίχως φόβο μέσα στα καλοκαιρινά μεσημέρια.
Το φθινόπωρο τυλίγει τη λάμψη των νυχτερινών αποχαιρετισμών .
Ο χειμώνας σέβεται το κορμί της πιτσιρίκας
και δεν το συντρίβει –
ανυπομονεί για την ομορφιά της άνοιξης.
Που είναι τα χρόνια της αιώνιας άνοιξης;

The post “Ένδοξες Μέρες” -Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

From the 2005 French riots in the suburbs of Paris and all over France until the Greek social revolt from 2008 to 2012, from the Tunisian and Libyan social explosions, the Tahrir square revolt, the indignados movement in Spain and Gezi Park in Turkey, from the panamerican Occupy movement to the riots of Ferguson and Baltimore none of these revolts led to a revolutionary change of organisation of the economy and social life.

A series of insurrections prepares and brings us closer to a revolutionary change. But we have yet to answer the questions: What could revolution in the 21st century be? How can we create a common ground so to prepare it?

Personally speaking, I don’t see a revolution coming in the near future and I wonder why, especially in this historical period of savage capitalism. All of us—men and women, intersexes and transexuals, gays and lesbians, don’t want to hazard the comfort and safety that capitalism offers us. Why? Because we are afraid of radical change in our lives. There are limitations, dividing lines in the society –  and the individual persons who compose society refuse to overcome the economic, the social and the cultural web of the current societies. These limitations are solid and massive constraints as they have been constructed from the 16^th century – the era of agrarian capitalism  – until today’s neoliberalism. It is difficult to smash them, to dream even that we can smash them as inside these limitations many of our dreams and desires have taken a form—unfortunately a form which is produced only by the means of money and hierarchy, work and repression.

What are these limitations? The acceptance of the established reality. The established reality of the neoliberal society, its comforts, its anxieties and its misery. The established reality of a society where inequality is important and useful for its economical development. The established reality of the conservative way of thinking and living where freedom is welcome in shop therapy, in short holidays in the Alps, in a drunk Saturday, in a concert of a new band for hipster bourgeois kids uninterested in the political becoming.

It is easier to support the dominant absurdity of commercialized human life. You know what it is, you know your place inside this world, even if you are not satisfied you know how to move around, how to get what you need, how to find what you are searching for.You are searching for normality.

The revolts of our era need to deny the putrid feelings that prevent and embarrass our deepest desires for freedom and celebration of life. The presupposed predetermination of austerity, unhappiness, anxiety, self-destruction and wickedness, weakens the people’s dream to be happy and self-complete or manipulate the human desires into already established exploitative forms. The pursuit of happiness that is claimed by everyone must destroy the spectacle, the plastic needs, the synthetic misery and the stupid world of hobbies and obligations.

There are thousands of people watching the decay of happiness in terms of a lack of healthy relationships, lack of social solidarity, mutuality, freedom of expression, and even a lack of every-day existential experience of human love. People watch the abysmal darkness of obligatory monogamy creating relationships based on lies and doubts, the lust for money and the lust for authority that drive society to debt, austerity, enslavement, depression and pessimism. The same persons who desire revolution and social justice, the people who cry for the dead Palestinians, for the poor people in Africa, for the homeless people in Athens and New York or who feel angry about the economic exploitation by the IMF, still they believe that nothing can happen, nothing can really change. They believe that the big demonstrations, the riots, the counter-propaganda cannot influence the political decisions or even reach the rest of the society, that all the strategies of the radicals and the methodologies of the insurgents are dead ends unable to bring any serious improvement to our daily life. This contradistinction inside each one of us restores and re-establishes normality.

The domination of the state and established economy functions deeply inside the human mind. On the other hand, the desire for freedom is hidden everywhere in the mind and in the human body. How can we energize this desire and metamorphose it into a war machine?

There are people who are working and living as uniformed robots without wondering about the meaning of existence and how neoliberalism and capitalism function in their own lives. They are satisfied with their lives even if for the last 4-5 years they have been obliged to drag the banking debt of all Europe inside their sleeping pills and their anti-psychotic medication. The antidote of life’s deficit is to explore and discover life’s real wealth, the wealth of enjoyment, of creativity, of sharing, of love, of emancipated relations beyond and without property, money and success. What are we going to say to all these people? How will these people gather in the streets and how will they find answers for their questions? How have they chosen this life? There is also one more question. Which ethos and morality inspire life? I don’t refer to the bourgeois habits and be haviours. The wave of the insurrection will swallow them.

All these people are socially isolated. The people blame themselves for their psychological and economical situation without understanding the social causes of these problems and they feel inadequate because the difficulties that they face in everyday life are visible at an individual, psychological level – then – they behave as contemporary slaves who are working hard, helping the system to function because they believe that they owe  the system – they owe the government- their own life. People feel alone and unable to live their lives based on self-organized structures, revolutionary plans, egalitarian social projects and propositions. People around us deny the possibilities of success of self-organization and our propositions for abolishing the state – state and capital became the only possible mechanisms of human progress, social evolution and human life. We need a new social – political spirit, an existential power that is capable of cultivating and expanding our thoughts and practices. How can we re-appropriate  the scientific conclusions and the tools of technology to transform our curiosity, our ignorance, and our fears into liberated desires and new forms of living experiences?

The political anarchist movements, the anarchist collectives, the autonomous political and social organizations and the individual anarchists should be very careful and serious in front of the open eyes of the society. The people are not stupid, the people are feeling fear of change but societies are always in search of new practical solutions and open possibilities. Many arguments between activists and people who participate in various social movements open a discussion about the lack of a clear and concrete goal of the anarchists and practical ways to achieve that. We can’t change a society by pursuing goals that are vague or abstract. “Freedom” by itself cannot serve as a goal, because different people have different conceptions of what constitutes freedom and of the relative importance of different aspects of freedom. The same is true of other abstract ideas such as equality, mutuality and self-organization. The movement needs clear and concrete goals, so that everyone involved will have approximately the same understanding of what our goals and solutions actually are. It seems that the movement’s original goals may become blurred if not completed perverted. The unique solid base is everyday human life as we imagine it, as we want it and as it is. This is the unique criterion that can be used to orient us and to prevent emancipatory concepts from becoming abstract meanings cut off from the existential experience of our every-day life.

Once a revolt becomes powerful enough to achieve its objectives, it should achieve its objectives as soon as possible before the participants get tired and return to their standard lives and their safe apartments. When an objective is vague or abstract, it is too easy to pretend that the objective has been achieved or that progress toward it is being made, when real achievements are minimal, when nothing really changed. The building of a new society and its social structures is endless.     We need to devote our personal time to build new structures through mutuality and non-hierarchy. Which are these structures – specifically which are these “counter-structures”?  And why do we need “counter-structures” rather than abstract ideas? Because it is a matter of common, everyday experience to change people’s behavior – people’s habits. Did the revolts of our era produce important, lasting changes in human behavior and experience of every-day life?

The power-structure of modern society stabilizes and changes human behavior through the mass media with the help of police, academics and skilled professional propagandists. A kind of information via mass media has been used to besot the youth to crawl with a sentiment of resignation. The ambiguity of corporate information and commercial massive entertainment events deceive and usurp the richness of knowledge. The revolts of our era are also against these personas that the society of the spectacle produces endlessly, against the ethos of the spectacle and against the celebrities of pop culture, the commerce and the businesses of capitalism. The aim of this endless process of assimilation of any kind of human activity by the spectacle is to praise the absence of personal cultivation, to ostracise literature and poetry, to manipulate emotional education, to bury the willingness for adventure under the violence of social vagrancy, to turn love into porn, revolt into hooliganism, spirituality into religion, psychotropic experimentation into drug addiction, creativity into art industry, desire for knowledge into academic authority, need for participation into the apathy of representation. Personal cultivation  is worthless to the market.

A self-determined group of committed and intelligent revolutionaries  outside the established power structures can transform human ambitions through counter-culture , counter-propaganda and actions but only if that group is powerful enough to undertake a massive propagation of a real transformation of needs and desires, a transformation of the meaning of life and of what living is worth.

Even where human life is constructed and controlled by professional propagandists of established reality, however, that conditioning in not permanent. The established conditioning is reversed when the capitalist propaganda ceases in moments of social crises or when the established manipulation of opinion is replaced by massive counter-culture and counter-propaganda that promotes contrary ideas and practices which can be attractive simultaneously to adventurers and shy people, to intellectuals and hooligans, to sexy girls and digi-nerds, to unemployed and workaholics, ideas and practices that brings life much further than the limitations of established reality and humans much further than the limitations of established social identities. Destroy the established reality! This is always possible. Don’t be afraid to take this step!

The changes that we want to create will sustain and develop with further effort on the part of the movement. This effort emanates from a philosophical search and arrives at a solid social structure of real life solidarity, total freedom, critical thought, constant free distribution of products, education, health care. While both ideas and organization for practical action are necessary components of any rational and successful effort to change a society, the people who fight for practical action need to be the same individuals as the theorists who develop and propagate the ideas. Both the theory and action should walk together so that the “theoretician” and “activist” live together in the same body. We must break the established separations.

Sometimes people are afraid of revolution, even those who consider themselves revolutionaries. Because they are going to lose something. Because during the time of a big revolution, they think that they are going to lose the stability of their everyday life – their houses, their money, their jobs, their small little worlds, their secret private normalities. If we look back at history, the big revolts and the revolutions happened because the people did not have something to lose, or it had already been taken from them. There is inside all of us a whole world of necessities and certainties that we have to demolish and bring down for the grace of the emancipated humanity. There is a wall around us and in between us that is covered with advertisements, luxuries, fashion and celebrities that we have to bring down. Bring down the wall of the spectacle!

 Inspired by the article “Eight Theses on the Affective Structure of the Present Conjuncture” by the Institute for Precarious Consciousness published in Anarchy: A Journal of Desired Armed no.75 we can affirm that the dominant system has a dominant way to answer the resistances of each era. So, this time the resistance needs strategies to dissolve the assimilation of the dominant system. The first wave of social movement was a blow against misery.  Working conditions became better and capitalism offered a rich life with open possibilities and access to merchandises. Many cars, many shampoos, many loans, many credit cards. The movement’s tactic of the sixties and seventies or even up to the present days are based on ways to escape from capitalistic normality. Situationists pioneered a whole series of tactics directed against boredom.

On the other hand the millennium is an era of global anxiety. We fight boredom with sabotage,  reclaim public space, DIY culture, free festivals, hacker culture, lessons of collective orgasm. Contemporary savage capitalism offered us an escape from  boredom – The Anxiety – “I am too busy”, “I don’t have time to meet with my friends”, “Ι don’t know what will happen to me tomorrow”, people cannot make longterm plans anymore, they avoid making commitments and promises, everything is ephemeral and instability is the new social contract. All forms of intensity, self-expression, emotional connection, enjoyment are now laced with anxiety.

Wherever you stand in every place on earth, you are a receiver or a transmitter of a universal anxiety. Anxiety to be successful, to be beautiful, to be thin, to pay the house loans, to not be fired from your job, to sustain your family and your marriage, to avoid having a certain future because of the austerity measure, to survive day by day in a social environment of instability, intense antagonism and insecurity.

Our desires are stretched and manipulated by capitalism. Our desires are lead into stupidity.

The mass media, the amusement industry and mass culture turn all our needs and all our desires into merchandise. The different forms of conservatism of established religion are selling psychological stability through different forms of delusion. Catholicism, Puritanism, Protestantism, Orthodox church, Hinduism, Islam, Judaism destroy our spirituality.

In a period of social instability all forms of established reality (state, market, academia, religion, law, banking system, mass culture) are re-appearing as guarantors of normality promising social stability even though they are the causes of global anxiety.

The luxury of stupidity creates apathy, loneliness, dominant behavior, jealousy, hate, possessiveness, ignorance, attachment, greed, aversion and exploitation. The stupidity is seen in the absence of critical thought: you are living somewhere that you didn’t choose in a way you don’t understand the workings of, nor the reasons for the things that are happening to you. The stupidity is seen in the mechanical re-production of the same personalities, the same choices and the same decisions.

There is an increase of unimportance that spreads all around the world through anxiety and constructs the established authority. The exaltation of modesty is always a privilege of the ruling class. Modesty and resentfulness are best friends in our days. The repressed desires, the depressed hidden feelings, your personal guilt for the failure of not being rich and famous and rich, the compulsion of work, the power of the verb “having” instead of “being” are millennium stars sparkling in the mud of apathy, coldness, hysteria and disappointment.

The revolutionary powers are the powers of Eros. The power of the state is the death of the anarchist desires for freedom of mankind. The path from controlled to uncontrolled desires is the situation where the people can experience their passions at their Zenith.

In the era of contemporary totalitarianism, the passions can endanger or destroy the relationships even of emancipated persons. Sex, drugs, free love, enjoyment, dancing, travelling, poetry, art, insurrection,  creativity, refusal of wage slavery, BDSM, gender experimentation, neo-nomadism, collective life, polygamy, squatting, guerrilla struggle, political agitation, group sex or riot can be emancipatory and in the same moment psychologically and existentially destructive for the person.

But there is always the possibility of  situations where these same passions would not destroy the person but emancipate him or her from the morality of Christianity, the morality of conservatism, the morality of capitalism. We must be aware of both the limitations and the powers of our own passions.

The I, the self, is already designed to function inside a specific social organization. This social structure reproduces itself through the internalization of the order that created the structure.

Situations where the passions expand and revolt against the establishment are also bound themselves to the existing order. The people who create and participate in the revolutionary situations need to be able to create their own orders far from the dominant civilization.

The revolutionary passions ought to stem from a whole social -political movement that includes all the human activities in everyday life.

Society is always pushing you to turn into something other than what you want to be. Society attempts to make you someone else, a copy, a simulacrum. It is necessary to realize that we are not here to fulfill the expectations of anyone else. It is safer to follow society, the priests, the politicians, the teachers because society does not create problems for you when you ‘re with it. But it is dangerous to follow yourself because society will not be there to support you.We need to search, to understand, to analyze the social conditions in order to offer the benefit of Anarchy to humanity. The imposed obligations constitute a strategy of priests, teachers, politicians, economists, bankers, businessmen and policemen in order to control your desires, in order to keep humanity enslaved forever. They destroy your capacity to live, to love, to delight. There is a secret. If you can make humanity feel guilty, you remain strong. The culprit is always ready to serve the strong . The culprit does not have enough courage and passion to be a rebel, that’s the secret. Only a passionate human being can be revolutionary. As member of Void Network I can say that we want to create spaces of emancipation, situations of revolt, events of personal and collective enthusiasm so that the people feel empowered to collectively question their personal lives and fight to change the social relationships. We want to share the amazing passionate moments where the common people become revolutionary beings.  Our uprisings need to find a ground that can be a way against and beyond Western thinking, its anxieties and its comforts. We fight for radical social change, transformation of everyday life and the liberation of the existential experience of human being.

 Sissy Doutsiou / Void Network – Athens 

https://voidnetwork.gr

Sissy Doutsiou is a poet, actress and activist. She is co-founder of the Institute for Experimental Arts and member of Void Network from 2004. Read also “The Limitations of Antisexism”, another essay of her that you can find at the book “We Are an Image from the Future- The Greek Revolt of December 2008” (AK Press 2010) You can read the essay here: https://voidnetwork.gr/wp-admin/post.php?post=5917&action=edit

The post DESTROY ESTABLISHED REALITY! Sissy Doutsiou / Void Network appeared first on Void Network.

Κάθε φορά μια καταιγίδα που δεν –
την περίμενε κανένας –
ειδικά αυτή – αυτή η μαύρη σκύλα –
η κοκκινομάλλα ιρλανδή
η ξανθιά αγγλίδα
αυτή που θέλουν όλοι οι άντρες και όλες οι υπόλοιπες γυναίκες
να γαμηθούνε μαζί της
αυτή που αντέχει κάτω από μαύρα σύννεφα
να στέκεται όρθια – ντυμένη όπως τότε –
Αυτή η βρωμιάρα με το άγριο βλέμμα
και τα σχιστά μάτια
κρυμμένα πίσω από το μελαχρινό δέρμα της
αυτή
με τα λερωμένα ρούχα από τη δουλειά
λάσπη, νερό, αλάτι, αίμα, λάδι
αυτή που σε κοιτάζει καθώς εσύ φεύγεις
σου τρώει τις τελευταίες σου λέξεις για να σε προειδοποιήσει
δεν σε αφήνει να την ξευτιλίσεις δημοσίως
αυτή που σου φέρνει μια φίλη της με λευκό δέρμα και μακριά μαλλιά
να ξαπλώσετε μαζί το βράδυ
η μεθυσμένη
η βωμολόχα
η άθρησκη
η ψεύτρα

Κάθε βυθισμένο καράβι
ρητορεύει με βραχνιασμένη φωνή
δεν υπάρχουν λένε πειρατές
δεν τους πιστεύει κανείς
δεν υπάρχουν
γυναίκες με μαχαίρια μέσα στα εσώρουχα τους
-λένε-

δεν ξέρουν

Αυτή είναι εδώ
με ουλές στα μπούτια της
σημάδια γύρω από τις ρόγες της
ξαπλώνει στο κρεβάτι της με όποιον θέλει και
όποια θέλει την γλύφει – της φιλάει το στόμα
και την δένει στην προβλήτα της
Αυτή έχει δικιά της σημαία
με το δικό της οικόσημο
μια μήτρα – έναν σκελετό μονάχα με μια μήτρα –

Αυτή η πρόστυχη
αυτό το ωραίο μουνί που τολμούσε
τολμούσε τόσο πολύ
που μπροστά της όλα τα θαρρετά του κόσμου
πολλαπλασιάζονταν
Αυτή η λευκή παχουλή κοιλιά
που χειροκροτούσε σε πρόστυχα σχόλια
με θράσος πολύ
μόνο και μόνο για να πιεί περισσότερο ρούμι και παλιό κρασί

Αψήφησε αγάπη και θάνατο μαζί
δεν κατάφερε να βρει ένα ταίρι
κάποια σώματα να μοιράζεται
αυτή τη γνωστή αγκαλιά – αυτή την αγκαλιά που σε ζεσταίνει όταν
τα ρούχα σου είναι τόσο βαριά μουσκεμένα από την υγρασία
και δεν έχεις το κουράγιο να γδυθείς και να τα στύψεις –
αυτή την αγκαλιά που σου ρουφάει όλα τα περιττά υγρά από πάνω σου
Έζησε παρόλα αυτά πολλά χρόνια
όσο χτυπούσε η καρδιά της είχε τη φήμη της
γυναίκας
της γυναίκας που λατρεύει να ταξιδεύει
της γυναίκας που λατρεύει να βρίζει και να χουφτώνει σφιχτούς κώλους από νεαρές πόρνες
της γυναίκας που τα δάχτυλα της είναι χοντρά για να μπορεί να απολαμβάνει περισσότερο πόνο από τις άλλες όταν τα βάζει μέσα της
της γυναίκας που είναι όμορφη
της γυναίκας που είναι παχουλή με λευκή σάρκα και αντρικά ρούχα
της γυναίκας που της αρέσει να πηδιέται με πολλούς άντρες συγχρόνως
Είχε τη φήμη της αιώνιας καύλας
που προσπερνάει τους ωκεανούς μέσα σε ένα μήνα και διαλέγει
30 πολιτισμούς για να μεθύσει μαζί τους –
προσκυνάει σαμανικά ιερατεία
Βόρεια Αμερική, Σιβηρία, Ινδονησία, Ωκεανία
είχε τη φήμη ότι
λατρεύει ποιητές που περιφέρονται στον κόσμο των πνευμάτων
ότι αντέχει στον πόνο – έχει μέγιστη αντοχή στον πόνο –
και υφίσταται τραυματισμούς

Αυτή είναι
αυτή
η γυναίκα που
δεν διάβασε ποτέ της κανένα αλφάβητο
μόνο πρόφερε τις συλλαβές και τους φθόγγους
με ένα ψεύδισμα που ξεσήκωνε τους πάντες ακόμα και
τα ερμάρια στο δωμάτιο της
– τρίβονταν επάνω τους όταν δεν την έπαιρνε ο ύπνος
μέσα στο απόλυτο σκοτάδι –
γνώριζε όμως όλους τους δικαστές, τους εμπόρους, τους τοξικομανείς, τους καταδιωγμένους συγγραφείς
Ένα καινούργιο ποίημα οι συναντήσεις μαζί τους.

Όλες / Όλοι την θαύμαζαν
άφησε το σαρκίο της κρεμασμένο από ένα βαρύ μεθύσι
στο κατάρτι ενός ξένου πλοίου
της έφτιαξαν μια σχεδία από φτηνό ξύλο
έδεσαν μαζί πολλούς κορμούς
με χοντρά σχοινιά
την έβαλαν επάνω την έδεσαν
αυτή
αυτή που τώρα είναι με κλειστά τα μάτια της
με ξεραμένα δάκρυα
αυτή
τα στήθια της ήταν γεμάτα αγάπη για το ανεπάντεχο
αυτή
τα χέρια της είναι γεμάτα σημάδια από ελβετικούς σουγιάδες
τα εσώρουχα της δεν έχουνε καμιά σημασία
δεν έχει καμία σημασία τι χρώμα είναι
είναι φτηνιάρικα και πια πεθαμένα
κάψανε μαζί της όλα τα βρακιά της
δεν θέλανε να έχουνε τίποτε από δαύτη στο καράβι τους.
Αντίο επικηρυγμένη
διαβόητη
Πηνελόπη Ρις.
Θα γραφτούνε πολλά ποιήματα για εσένα.

Η Σίσσυ Δουτσίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980.Έχει σπουδάσει Αστροφυσική και Θέατρο. Είναι ηθοποιός και ποιήτρια. Είναι Ιδρυτικό μέλος του +Ινστιτούτου [Πειραματικών Τεχνών] και συμμετέχει στην πολιτιστική ομάδα Κενό Δίκτυο. [http://ecstaticpoetrysemeli.blogspot.com]

The post “H Eπικηρυγμένη” – Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ: ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ με την ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ / “Erotic Poetry” with Sissy Doutsiou: Multi media Poetry Action appeared first on Void Network.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“The Limitations of Anti-Sexism” 

by Sissy Doutsiou ( a poet, actress and 

long run cultural / social activist from

Void Network) is a part of the book

“We Are an Image From The Future

The Greek Revolt of December 2008″.

It is an essay investigating the

limits of anti-sexist’s theories and pratices. 

The text is infuenced from the feelings 

and understandings of December 2008 

riots in Greece, the social uprising 

that followed the assassination 

of 15 years old boy

Alexis Grigoropoulos by Greek Police. 

 

A review

made for this essay in digital mag.

The Anvil Review mentioned :

Doutsiou fairly represents the pleasure angle. She positions herself in expansiveness—culturally/internationally, socially, and philosophically. Her discussion about sexism and anti-sexism is in the context of anarchist activity in Greece in December 2008—a time of expanding anarchist action, relevance, and awareness—as well as her experience in various European anarchist circles. To make her points she draws on Judith Butler, Françoise Denevert, Guy Debord, Simone de Beauvoir, etc. And her argument is for sexiness, for sensuality, for contrast, and for people celebrating their own particularities.

We choose to free ourselves from normality to become the most extreme of beings. We want to break through identities established by society, by tradition, and even by anarchist spaces. .

She names anti-sexism as a specific kind of reaction to sexism, one that ends up reifying sexism itself, much in the way that Alfonso argues “Why APOC is a White-Supremacist Organization“, or how sociologist Joshua Gamson (who she quotes) posits that queer identity is necessary for queer liberation /and/ perpetuates the binary that predicates queer oppression. And her primary critiques of anti-sexism have to do with the limitations that they rely on:

Language shapes us, composes us, and forms us. Language is based not on words per se but on the use of this word and the meaning of it at a specific time and place. However, the anti-sexist hysteria [ouch!] with language, with both creating new words and not using certain words, only makes those feel guilty who express themselves using words in a colloquial manner. […] The meaning of a sentence cannot be captured solely by the definitions of the words that constitute the sentence. Those purporting to be anti-sexist only end up as jailors of semantics and detectives of the prohibited colloquial expressions.

As in the quotation above, this article acknowledges the raw components that anti-sexists work from (language, cultural events, etc) but challenges what anti-sexists make from those ingredients.

Doutsiou contrasts the simple support of the spectacle (those people who are content to take on the gender characteristics that are most simple and proscribed — sex kitten for women, macho man for men), with the anti-sexist specatacle that is the knee-jerk reaction to sexism (“women who express their aggression towards men in order to show tha they are not subjugated… men who avoid an honest aggressive dialogue with women because they must behave gently… even anarchist men and women who locate erroneous behaviors and explain them as sexist…”).

 

 

“The Limitations of  

The post “The Limitation of Anti-Sexism” by Sissy Doutsiou from Void Network appeared first on Void Network.