As my friends and I climb the old staircase to a bar in Istanbul’s vibrant Taksim district, I’m surprised to hear the establishment’s name. I thought Şahika had shut down but it seems my friends had just stopped going. ‘Queer managers took over,’ they explain, ‘so we have all migrated back!’

Passing familiar faces in colourful outfits, laughing and kissing, we enter a room overflowing with life. Akış Ka, a drag artist, performs to a cheering crowd. People from the LGBTQI+ community come here to be with each other as they are, true to themselves, despite the hate that the government spreads.

In February 2021, president Recep Tayyip Erdoğan told the nation: ‘LGBT – there is no such thing.’ There are continuous attempts to exclude the LGBTQI+ community, as well as the feminist movement, from the public sphere. But in underground spaces such as Şahika, it’s clear that Erdoğan is wrong.

Erdoğan’s Justice and Development Party (AKP) has been ruling Turkey for almost two decades now. Since a sweeping electoral win in 2002, the AKP has slowly and meticulously made the transformation from being a conservative rightwing party to becoming an authoritarian far-right regime. When Erdoğan was re-elected as president in 2014, winning 51 per cent of the vote, the most populist chapter of his leadership began. It has been marked by attacks on minority groups and increased suppression of the political opposition in academia, media and civil society.

Istanbul’s annual Pride March has been running since 2003 and has been steadily growing in popularity. In 2013, almost 100,000 people attended and by 2014 it was the biggest LGBTQI+ event in Turkey’s history. But in 2015 Pride was officially banned by The Istanbul Governor’s Office, citing security concerns. Although it still takes place, the event is brutally attacked by police every year. In 2021, officers fired tear gas into the crowd and around 20 people were arrested.

Making minority groups ‘enemies’ is a useful tactic for Erdoğan as he deepens his grip on power. It’s a strategy that has proved effective in the past. ‘AKP has been systematically violent towards Kurds, Alevis, working-class people and women. The LGBTQI+ community is the easiest to attack. In a way it is mathematical: individuals from all social, ethnic or class backgrounds can be united by homophobia and transphobia,’ Akış Ka says.

Crucial solidarity

In the face of increased oppression, solidarity has grown, often fostered in spaces like Şahika. This solidarity is crucial for the LGBTQI+ community in Turkey where discrimination often begins within the family and expands into all areas of the society.

This solidarity appears in different forms: listening to each other’s troubles, being there for support when someone has suffered from violence, or sharing creative work to help queer groups and individuals to reach a bigger audience.

‘The solidarity in the LGBTQI+ community made me the person who I am today,’ says Akış Ka, whose stage name comes from the word ‘Akışkan’, meaning ‘fluid’ in Turkish.

Akış Ka points to the core of solidarity and its importance on an emotional level: ‘It is, first of all, being together. And crying together. It means the world. Crying with someone, for the same thing.’

Stronger ties have been made with other social justice movements. Co-operation between the queer movement, political parties, and human rights organizations increased in 2013 when anti-government protests swept the country. These coalitions have made it easier for the LGBTQI+ community to voice their concerns and demand recognition and acceptance. ‘Suddenly we were labelled a “threat” because we had so much support and we were very visible. Erdoğan’s conservative supporters were scared their children would also come out as gay!’ Akış Ka comments.

‘Absurd and scary’

In 2021, a six-month-long student protest movement calling for the democratic election of a university rector turned into a fight for LGBTQI+ rights, with many detained and arrested for offences including ‘displaying rainbow flags’.

Students at Boğaziçi University opposed the appointment, by Erdoğan himself, of rector Melih Bulu. One of the AKP’s parliamentary candidates in 2015, Bulu had remained a close ally of the party and the President.

‘Those who joined the protests are not students,’ said Erdoğan in January 2021. ‘This is something involving terrorists.’

Hazar is an activist and artist from Istanbul and a former student of Boğaziçi University. She was one of the founders of BOUN Art Collective (Boğaziçi University Art Collective) which, as part of the protest, organized a campus-wide exhibition displaying over 400 works submitted by artists across the world.

One piece entitled ‘Yılanı Güldürseler’ (To make the serpent laugh) showed a picture of Kaaba, the most sacred site in Islam, with various LGBTQI+ solidarity flags in each corner. Hazar says that conservative students posted a photo of it on Twitter, saying ‘it is insulting Islam’.

Erdoğan divisively commented: ‘We will lead our young people to the future not as the LGBT youth but as the youth that existed in our nation’s glorious past.’ Following him, interior minister Süleyman Soylu tweeted that ‘the government would not tolerate the LGBT perverts who attempted to occupy the rector’s office’.

Hundreds of students were detained, including Hazar and six others from the Collective. They were charged with ‘provoking the public to hatred and hostility.’ Hazar, who now lives in Berlin, was put on trial – a process she describes as ‘absurd and scary’.

‘The judge asked me if I’m serving for LGBT. As if being LGBTQI+ means that you belong to some kind of illegal organization that you could serve for!’ explains Hazar. She was sentenced to house arrest for a month.

The finger of blame

‘Attempts to present the LGBTQI+ movement as a terrorist organization have a lot to do with the state’s increasingly militarist, transphobic and homophobic ideology,’ says lawyer and activist Eren Keskin, who is the founder of the Legal Aid Office Against Sexual Harassment and Rape in Detention.

This terrifying trend is led by the President but echoed by many others, including anti-LGBTQI+ ministers and corrupt media platforms that continue to spread hate.

LGBTQI+ people have even been made scapegoats for the Covid-19 pandemic. In April 2020, Ali Erbaş, the head of Turkey’s Religious Affairs Directorate, delivered a sermon in which he said that homosexuality caused disease. ‘Let’s come and fight together to protect people from this kind of evil,’ he said. President Erdoğan backed him up, stating that Erbaş was ‘totally right’ in what he said.

Erbaş was also massively influential in relation to Turkey’s withdrawal from the Istanbul Convention on Combating Violence Against Women in March 2021. As the most comprehensive agreement to tackle gender-based and domestic violence, it bothered some conservatives because it recognized the abuse of a husband, boyfriend, father or a brother.

According to Keskin, ‘Erdoğan’s government and its supporters are terrified by the feminist and LGBTQI+ movement because both are bravely fighting against so-called “traditional Turkish family values”.’

At least 280 women were murdered in 2021 according to the ‘We Will Stop Femicide Platform’ – the majority killed in their homes. In 2020, Turkey was ranked by the International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association as the second worst place in Europe for LGBTQI+ rights out of 49 countries. Turkey was also ranked as having Europe’s highest trans murder rate in 2016.

Space for expression

‘Most of my clients who have experienced human rights violations are trans people. Even when they are wandering the streets, police come to them and charge them with “polluting public areas” or “abusing public spaces”,’ says Keskin.

In prison trans people face a double punishment; if they haven’t had gender-affirming surgery they are held in solitary confinement. Although it is legal to apply to undergo gender reassignment whilst in prison the Turkish state will usually refuse, illegally claiming that ‘gender-reassignment surgery is a type of plastic surgery’.

In 2018 Buse Aydin, a trans woman inmate, applied and went through all the necessary processes to get surgery. She ended up on a 38-day long hunger strike for the approval of a human right that’s covered in the 8th and 14th articles of the European Convention on Human Rights. Even after that, the Ministry of Health refused to cover the costs of the necessary surgeries. ‘After all Buse was forced to go through, she cut her penis in solitary confinement in 2019. With the incredible work of women’s and LGBTQI+ organizations, she finally had her gender-affirming surgery and the state covered the costs. She is happy now, recovering,’ says Keskin, Buse’s lawyer.

Despite all the oppression that Turkey’s LGBTQI+ community has been facing, its existence is more visible than ever. Asserting themselves in various state and non-state spaces, queer people continue to resist, especially through creative works and a growing arts and culture scene in big cities.

‘We’re expressing ourselves through art, music, performance… We’re telling our own empowering stories out loud, writing our own history. If we don’t, then there will be no memory or evidence of a LGBTQI+ community in Turkey,’ says Akış Ka.

‘Our stories inspire and empower others. The state doesn’t support us, but what can they really do? As long as the world keeps running, we’ll be here. If we lose our hope for equality, justice and freedom, there is nothing to hold on to.’

Turkey’s LGBTQI+ community is more resilient than vulnerable. And, the fight will go on.

_____________

Tuğçe Özbiçer is a journalist from Istanbul. She worked for several Turkish left-wing newspapers before moving to London in 2020, Due to the increased oppression of the media in Turkey. She covers mostly LGBTQI+ issues, women, arts and culture, and human rights stories.

This article is from the May-June 2022 issue of New Internationalist.

The post LGBTQI+ people in Turkey – As long as the world keeps running we will be here appeared first on Void Network.

Merve teaches religion to elementary school children in Turkey. She used to be a radical believer of Islam.

“Until recently, I would not even shake hands with men,” she tells me in an Istanbul cafe. “But now I do not know whether there is a God or not, and I really do not care.”

In the 16 years that President Recep Tayyip Erdogan’s party has been in power, the number of religious high schools across Turkey has increased more than tenfold.

He has repeatedly talked of bringing up a pious generation.

But over the past few weeks, politicians and religious clerics here have been discussing whether pious young people have started to move away from religion.

One day, Merve’s life changed when, after waking up very depressed, she cried for hours and decided to pray.

As she prayed, she realised to her shock that she doubted God’s existence. “I thought I would either go crazy or kill myself,” she says. “The next day I realised I had lost my faith.”

She is not alone. One professor has been quoted as saying that more than a dozen female students wearing headscarves have come up to him to declare they are atheists in the past year or so.

______________

Bekir, theology student

Until recently I was a sympathiser of radical groups such as the Islamic State or Al Qaeda. Today, I am an atheist. I initially wanted to find some logic in Islam, but I could not. Then I started questioning God too. I used to support the Islamist government here. But oppression breeds revolution. They wanted to oppress us and we started to react.
______________

But it is not just atheism that students are embracing.

At a workshop in Konya, one of Turkey’s most conservative cities, there have been claims that students at religious high schools are moving towards deism because of what they referred to as “the inconsistencies within Islam”, according to reports in opposition newspapers.

Deism has its roots back in Greek culture. Its followers believe that God exists, but they reject all religions.

Education Minister Ismet Yilmaz says this workshop had no scientific basis and he has denied all reports that Turkey’s so-called pious generation is changing course.

While there are no statistics or polls to indicate how widespread this is, anecdotal evidence is enough to worry Turkey’s leaders.
____________________

Leyla, college student

One day, as I was going down the road to the market, I took my headscarf off and never put it back again. My father does not know I am a deist. If he knew, I fear he might prevent my little sister from having a graduate degree. ‘Your sister went to university, and this is what happened to her,’ he might say. I didn’t ask God to create me, so God cannot ask anything from me in return. I have a right to live as free as a bird.

_____________________

Turkey’s top religious cleric, the head of Religious Affairs Directorate Ali Erbas, has also denied the spread of deism and atheism among the country’s conservative youth. “No member of our nation would ever adhere to a such a deviant and void concept,” he said.

Theology professor Hidayet Aybar is also adamant that there is no such shift towards deism.

“Deism rejects Islamic values. It rejects Koran and it rejects the prophet. It rejects heaven and hell, the angels, and reincarnation. These are all pillars of Islam. Deism only accepts the existence of God,” he says.

According to deist philosophy, God created the universe and all its creatures but does not intervene in what has been created, and does not lay out rules or principles.

“I can assure you that there is no such tendency towards deism amongst our conservative youth,” he argues.

Turkey under Erdogan
How evolution disappeared from Turkey’s curriculum
When Turkish high schools challenged Erdogan

___________________

Omer, sacked public worker, unemployed

I used to be a public worker. After the attempted coup in 2016, I was sacked. I used to be a religious, conservative young man who strongly supported the governing party and its policies. When I got sacked, I started questioning God. I became estranged. I do not categorise myself as a deist yet. I hope to rebuild my relationship with Islam, but I do not know whether that is possible any more.

__________________

Turkey’s only atheism association believes Prof Aybar is wrong about the current trend and claims that even atheist imams exist.

“Here, there are television shows that debate what to do to atheists,” says its spokesman Saner Atik. “Some say they should be killed, that they should be sliced to pieces.”

“It takes a lot of courage to say you are an atheist under these circumstances. There are women in niqabs who secretly confess they are atheists, but they cannot take them off because they are scared of their family or their environment.”

I meet Merve for a second time at home. She greets me without her headscarf. She has decided to let her hair down when she is at home. Even if there are men around.

“The first time I met a man without my headscarf, I felt really awkward,” she tells me. “But now it comes all very naturally. This is who I am now.”

All the names of the atheists and deists interviewed for this piece have been changed.

source: BBC News

The post The young Turks rejecting Islam-by Selin Girit BBC News, Istanbul appeared first on Void Network.

Το Libby Sacer Foundation παρουσιάζει
Κοίτα Δίπλα: φεστιβάλ σινεμά & πολιτισμού από την Τουρκία Παρ. 29, Σαββ. 30/9 & Κυρ. 1/10
στο Θέατρο Εμπρός, Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή

Ένα τριήμερο αφιερωμένο στη Τουρκία, γεμάτο ταινίες, μουσικές, συζητήσεις, περφόρμανς και πολλά ακόμη. Το φεστιβάλ είναι κατά κύριο λόγο κινηματογραφικό, αφού θα προβληθούν πάνω από 15 μικρού ή μεγάλου μήκους ταινίες, μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, όλες με αγγλικούς και ελληνικούς υπότιτλους. Επιπλέον κάθε μέρα έχει και πρωινό πρόγραμμα: από μαθήματα Τουρκικών, ως έναν περίπατο στα οθωμανικά κτήρια της Αθήνας, και έναν Τούρκο μάγειρα που ανοίγει την κουζίνα του για να μοιραστεί συνταγές και ιστορίες, όποια πρωινή δράση κι αν διαλέξει κανείς θα «κοιτάξει δίπλα» με έναν άλλο τρόπο.

.Οι προβολές ξεκινούν μετά τις 5:30μμ, ενώ παρεμβάλλονται συζητήσεις με σκηνοθέτες που θα είναι μαζί μας, και μέλη κινηματογραφικών ομάδων που σχηματίστηκαν στην Τουρκία μετά τα γεγονότα του Γκεζί. Περιλαμβάνονται ακόμα δύο μικρές διαλέξεις-περφόρμανς, ενώ το Σαββατοκύριακο οι βραδιές κλείνουν με ζωντανή μουσική: το Σάββατο ο Τζιχάν Τούρκογλου με το σάζι του και την Κυριακή το ντουέτο Beraber.
.

                                      Και όλα αυτά, όπως πάντα, με δωρεάν είσοδο.

Το Libby Sacer Foundation στράφηκε στην Τουρκία όταν στο αρχείο της Σάκερ βρέθηκαν επιστολές που μαρτυρούν ότι είχε πραγματοποιήσει τουλάχιστον τρία ταξίδια εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’70.

“Η επίσκεψή μου σ’ αυτή την […] γη με κράτησε πολύ απασχολημένη. Τελικά έμεινα πολύ περισσότερο απ’ όσο είχα υποθέσει αρχικά. […] Ο τόπος που γεννήθηκε η προγιαγιά μου είναι πολύ πιο μαγικός απ’ όσο φανταζόμουν.  Ωστόσο, όπως με είχες προειδοποιήσει, είναι δύσκολο να είσαι γυναίκα εδώ. 

Στις επιστολές μιλάει με θαυμασμό για τη χώρα, τον πολιτισμό και τις πολλές διαφορετικές κουλτούρες (Κούρδοι, Εβραίοι, Έλληνες, Αρμένιοι, Αχπάζιοι, Αλβανοί , Άραβες, Ασσύριοι, Βόσνιοι, Κιρκάσιοι, Γεωργιανοί, Χεμσίν, Λαζούς, Τατάροι, Πομάκοι, Ρομά) που συναντά. Η μίξη Δύσης και Ανατολής αναδύει έναν κοσμοπολιτισμό που την γοητεύει. Στην Κωνσταντινούπολη περνά χρόνο με τον φίλο της James Baldwin, ο οποίος της γνωρίζει τον Yaşar Kemal. Οι δυο τους έρχονται γρήγορα κοντά κι ο συγγραφέας τη βοηθά να δει όσα κρύβονται κάτω από το «μαγικό χαλί» της Ανατολής. Οι μεγάλες αντιφάσεις, ο ρόλος του στρατού, η θέση των γυναικών, η καταπίεση των μειονοτήτων, οι διώξεις και τα βασανιστήρια, η φτώχεια αλλά και οι ελπίδες του τόπου αρχίζουν να εμφανίζονται στα γράμματα της μετά τη γνωριμία με τον Γιασάρ. Η σχέση της μαζί του δεν φαίνεται να κρατάει πολύ, όμως παραμένουν φίλοι ως το τέλος της ζωής τους.

“Ε το ξεπέρασα όταν συνειδητοποίησα ότι οι διαφυλετικές σχέσεις δεν είναι αποδεκτές σ’ αυτό το μέρος του κόσμου[..] Δεν έχει μείνει πικρία ανάμεσα σ’ εμένα και τον Γιασάρ. Θα μείνει πάντα στη μνήμη μου ως κάποιος που έχω αγαπήσει.”

Με αφορμή αυτό το υλικό-παρακαταθήκη, το Libby Sacer Foundation* αποπειράται ένα πορτραίτο της Τουρκίας σήμερα. Κινηματογραφιστές, καλλιτέχνες, μουσικοί και ακτιβιστές συμπληρώνουν μια εικόνα της Τουρκίας, και ταυτόχρονα συνδέονται, επικοινωνούν, μοιράζονται μαζί μας όσα θα μένουν πάντα έξω από τα δελτία ειδήσεων…

—————————————————————————————————————————–

The Libby Sacer Foundation presents
SIDE LOOK
a festival of cinema & culture from Turkey
September 29, 30 & Otober 1
Empros Theater, Riga Pallamidi 2, Athens, Greece

Three days focusing on Turkey, full of films, music, discussions, performances and more. The festival is mainly cinematic, with over 15 short or feature films, fiction and documentaries, all screened with English and Greek subtitles.

Each day also has a separate morning program: From Turkish language lessons, to a walk in the Ottoman buildings of Athens, or a Turkish cook who opens his kitchen to share recipes and stories, no matter what you choose, you get a different “side look” to Turkey.

Screenings begin after 5:30pm, along with discussions with directors who will be with us, and members of cinema collectives formed after Gezi’s events. The festival also includes two small performances, and weekend evenings end with live music: on Saturday, Cihan Turkoglu with his saz and on Sunday the Ottoman music duet “Beraber”.

                                               All this, as always, with free entrance.

The Libby Sacer Foundation turned to Turkey when several letters found in Sacer’s papers, revealed she had made at least three trips there in the early 1970s.

“My visit to this […] land has kept me so busy. I ended up staying a lot longer than I had originally assumed. […] My great grandmother’s birth place is much more magical than I had imagined. However, as you had warned me, it’s difficult to be a woman here.“

In these letters she speaks with admiration for the country, the civilization and the many different cultures (Kurds, Jews, Greeks, Armenians, Achaemenians, Albanians, Arabs, Assyrians, Bosnians, Kirkasians, Georgians, Hessians, Lazarus, Tartars, Pomaks) that she encounters. The cosmopolitan mix of West and East fascinates her. In Istanbul, she spends time with her friend James Baldwin, who introduces her to Yaşar Kemal. The two quickly become close and the writer helps her see what’s hidden under the “magic carpet” of the East. The country’s great contradictions, the role of the army, women’s position, the repression of minorities, persecutions and torture, poverty and people’s hopes begin to appear in Libby’s letters after meeting Yasar. Her relationship with him does not seem to last long, but they remain friends until the end of their life…

“Ah well I got over that as I realize interracial relationships are not accepted in this part of the world. […] There are no hard feelings left between me and Yasar. He will always stay in my memoirs as someone I have loved. “

On the opportunity of the discovery of this new part of Sacer’s archive, the Libby Sacer Foundation* is attempting a portrait of today’s Turkey. Cinematographers, artists, musicians and activists compose an image of Turkey, and at the same time they connect, communicate and share with us everything that will forever stay outside prime-time news…

*For more on the L.S.F., here. For Empros Theater http://embrostheater.blogspot.gr/

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ | PROGRAM

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ | FRIDAY 29/9 

12:00-1:30: Μαθήματα Τουρκικών για αρχάριους* | Turkish Language Classes for beginners*

5:30 Καλωσόρισμα | Welcome

6:00 Προβολές | Screenings:

Μία άφεγγη νύχτα | One moonless night
Pelin Kirca (2016), 3’

→ Η ταινία εμπνέεται από τα πουλιά που μιλάνε στο περίφημο μυστικιστικό ποίημα «Η Συνέλευση των Πουλιών» (Mantiq ut-Tayr), σουφικό έργο του Πέρση ποιητή Farid ud-Din Attar. Οι επτά κοιλάδες διασχίζουν διαδοχικά δωμάτια που ανοίγουν το ένα μέσα στο άλλο. Υπάρχουν τείχη, παράθυρα και μια παπαρούνα που αιωρείται…

ΕΝ One moonless night is inspired from the mystical poem of the birds speaking at the assembly in Mantiq ut-Tayr, the sufic work by Farid ud-Din Attar. The seven valleys cross through rooms opening onto one another; there are walls, windows and a poppy hanging in the air..http://www.pelinkirca.com/

Νόλια | Nolya
M. Cem Öztüfekçi (2011), 26’

→ Δύο άνδρες που συχνάζουν στο ίδιο μπαρ ερωτεύονται μια μυστηριώδη κοπέλα που βλέπουν από το παράθυρο. Και οι δύο θα την αγαπήσουν με διαφορετικούς τρόπους…
Έχοντας αποσπάσει πολλά βραβεία, το 2016 η ταινία ψηφίστηκε ως μια από τις δέκα καλύτερες τουρκικές μικρού μήκους της δεκαετίας.

ΕΝ Two men who attend the same bar fall in love with a mysterious young lady they see through the window. Both will love her in different ways…
Multi-awarded Nolya was selected as one of the best 10 Turkish short films of the last decade, by Antalya Cinema Association in 2015.

Ο Αηάν κι εγώ | Ayhan and me
Belit Sag (2016), 14’

→ Η ταινία αφορά τη λογοκρισία που η ίδια πέρασε και μέσω της οποίας διαμορφώθηκε. Η ιστορία της λογοκρισίας πλέκεται με εικόνες πολέμου στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας, και θέτει ερωτήματα σχετικά με την ορατότητα, την ιεραρχία των εικόνων και την ελευθερία του λόγου

ΕΝ >> Ayhan and Me is about the censorship that it went through, and through which it was shaped. The story of censorship is woven with images of war in Kurdish geography in Turkey, and asks questions about visibility and hierarchy of images, and freedom of speech.

[Συνέντευξη της σκηνoθέτη.]

Μαχφούζ | Mahfuz
Baris Hanciogullari (2014), 20’

→  Ο Mahfuz, ένας συνηθισμένος τριαντάρης, διαπιστώνει ότι υπάρχει ένα κενό στη μνήμη του…Η ταινία αφορά την έλλειψη συλλογικής μνήμης και το συλλογικό τραύμα λόγω των φοβερών γεγονότων του παρελθόντος. Η Τουρκία είναι ίσως η μόνη χώρα στον κόσμο που το επίσημο αλφάβητό της άλλαξε τελείως (το 1923 άφησαν το αραβικό, υιοθετώντας το λατινικό). Έτσι οι Τούρκοι δεν μπορούν να διαβάσουν ένα κείμενο που γράφτηκε πριν από 100 χρόνια πχ. Η τραυματική απώλεια μνήμης (lacunar amnesia) του Μαχφούζ συνδέεται συμβολικά με την μαζική αμνησία που εμφανίζει σήμερα η τουρκική κοινωνία.
ΕΝ>> Mahfuz, an ordinary man in his thirties, finds out that there is a blank spot in his memory…

The film is about the lack of collective memory and the collective trauma due to the awful events of the past. Turkey is maybe the only country in the world where the official alphabet was completely changed (in 1923 from arabic alphabet to latin alphabet). So the Turks can’t read a text that’s written 100 years ago for instance. A symbolic correspondence connects Mahfuz’s traumatic memory loss (lacunar amnesia) is symbolically connected to Turkish society’s mass memory loss.
SEE Trailer 

7:10 Συζήτηση με τους σκηνοθέτες | LIVE Q & A w/ directors Belit Sag & Baris Hanciogullari.
7:45 Διάλειμμα| Break

8:00 Προβολές | Screenings:
 
Κόκκινο μαντήλι | Red Handkerchief
Leyla Toprak (2015), 15’
 
→  Η σκηνοθέτης, πρώην χορεύτρια και χορογράφος, παρακολουθεί τις αφηγήσεις πέντε Κούρδων που καταδικάστηκαν με φυλάκιση 14-25 ετών όταν ήταν εικοσάχρονοι. Ελεύθεροι πλέον, μιλούν για το πώς επέζησαν την κακοποίηση και τα βασανιστήρια μέσω ενός ομαδικού παραδοσιακού κούρδικου χορού. Ο χορός τους έδινε θάρρος, κρατούσε το πνεύμα τους ακμαίο και τους οργάνωνε. Ήταν γι’ αυτούς, ένα εργαλείο επιβίωσης.

ΕΝ Former dancer-choreographer Toprak, in this film tells the story of five Kurds that were sentenced with 14-25 years imprisonment in their twenties. Today free, they talk about how they survived abuse and torture through the Kurdish collective folk dance,”Govend”. The dance gave them courage, kept their spirits up and made them organize. It was used as a tool for surviving.

Μπαγλάρ | Baglar
Melis Birder and Berke Bas (2016), 80’

→ Mια αουτσάιντερ ομάδα μπάσκετ, με την καθοδήγηση ενός ιδεαλιστή δασκάλου από το φτωχικό Ντιγιαρμπακίρ στη Νοτιοανατολική Τουρκία, όχι μόνο φέρνει νίκες αλλά πασχίζει να  ξεπεράσει τις προκαταλήψεις, τη φτώχεια και την πολιτική αναταραχή που έχουν προκαλέσει οι συγκρούσεις δεκαετιών μεταξύ τουρκικού κράτους και Κούρδων ανταρτών που αγωνίζονται για τοπική αυτονομία και πολιτιστικά δικαιώματα.

ΕΝ An underdog basketball team under the helm of an idealist school teacher from hard scrabble Diyarbakir in Southeastern Turkey goes beyond winning games in their mission to rise above prejudice, poverty and political turmoil created by the decades long conflict between the Turkish state and Kurdish rebels who are fighting for local autonomy and cultural rights.

9:30 Διάλειμμα| Break

9:45 Προβολή | Screening: Οι Νύφες του Μάλτεπε, Επεισόδιο 1 | The Brides of Maltepe, Episode 1
Εύα Γιαννακοπούλου & Περσεφόνη Μύρτσου (2016), 13’

→ Το φιλμ περιστρέφεται γύρω από τέσσερις οικογένειες στην Ελλάδα, την Τουρκία και τη Γερμανία. Η Εύα και η Περσεφόνη μοιράζονται τη ζωή τους ανάμεσα σ’ αυτές τις χώρες και επιχειρούν μια ενδοσκοπική διαδικασία. Εμπνευσμένες από ελληνικά και τουρκικά “reality shows” και σαπουνόπερες, οι δύο γυναίκες βρίσκονται σε μια συνεχή διαδικασία κινηματογράφησης της προσωπικής τους ζωής, εκθέτοντας με σαρκαστική διάθεση τη στάση τους απέναντι στον εθνικισμό, τη σεξουαλικότητα, τον φεμινισμό και τους συμβατικούς συμβολισμούς.

ΕΝ The Brides of Maltepe revolves around four families in Greece, Turkey and Germany. Eva and Persefoni share their lives between countries, and attempt an introspective process. Inspired by Greek and Turkish reality shows and soap operas, the two women are in a constant process of filming their personal lives, exposing with sarcastic moods their attitudes on nationalism, sexuality, feminism and conventional symbolisms.

10:00 Διάλεξη-Παράσταση «Αγαπητό παρελθόν σ’ ευχαριστώ για ό,τι μου έμαθες, αγαπητό μέλλον είμαι έτοιμη», Μαρία Σαρρή  | LIVE Lecture–performance “Dear past thanks for all thelessons, dear future I am ready” by Maria Sarri (30’)

→ Από το φιλόξενο και οικείο περιβάλλον της κουζίνας μου που προβάλλεται πίσω μου, παρουσιάζω την ιστορία της Cilem Dogan, μιας τουρκάλας γυναίκας που σκότωσε τον βίαιο σύζυγό της και έγινε σύμβολο των τούρκων φεμινιστριών  . Η ιστορία της Cilem συνδυάζεται με άλλες ιστορίες της ελληνικής, τουρκικής και αμερικανικής ποπ κουλτούρας που προβάλλονται από μια τηλεόραση στην προβαλλόμενη κουζίνα.

ΕΝ >> From the hospitable and intimate projected environment of my kitchen, I am presenting the story of Cilem Dogan, a turkish woman that killed her violent husband and become a symbol for Turkish feminists. The story of Cilem is combined with other stories of Greek, Turkish and American pop culture that are projected from a tv at the projected kitchen.

10:30 Διάλειμμα

10:45 Προβολή: 

Φθινόπωρο | Autumn,
Özcan Alper (2008), 99’

 →  Η ταινία ακολουθεί τον Γιουσούφ, έναν Αρμένη πολιτικό κρατούμενο που μετά από 10 χρόνια βγήκε από τη φυλακή, για λόγους υγείας. Επιστρέφει στο χωριό του στα βουνά της ανατολικής Μαύρης Θάλασσας, όπου τον καλωσορίζει η γριά και άρρωστη μητέρα του. Στο χωριό μένουν σχεδόν αποκλειστικά ηλικιωμένοι και  Γιουσούφ βλέπει μόνο έναν παιδικό του φίλο, τον Μίκαηλ. Καθώς το φθινόπωρο δίνει τη θέση του στο χειμώνα, ο Γιουσούφ γνωρίζει την Έκα, μια όμορφη νεαρή γεωργιανή πόρνη…

ΕΝ The film follows Yusuf, an Armenian political prisoner, who has been released from prison after 10 years, for health reasons. He returns to his village in the mountains of the eastern Black Sea, where he’s welcomed by his sick and elderly mother. Almost exclusively old people live in the village, and the only person Yusuf sees is his childhood friend Mikail. As autumn gives way to winter, Yusuf meets Eka, a beautiful young Georgian hooker…

SEE Trailer

ΣΑΒΒΑΤΟ | SATURDAY 30/9 

11:30-12:30: Ο Ντέργκο μαγειρεύει και λέει μια ιστορία* | Dergo cooks&shares a story*

→  Ξέρετε τι είναι τα Analikiz, τα içli köfteκαι τα Fellah Köftesi; Αν θέλετε να μάθετε όχι μόνο τι είναι, αλλά πώς φτιάχνονται και ποιός τα φτιάχνει, δηλώστε συμμετοχή για να είστε εσείς οι καλεσμένοι στην κουζίνα του Ντέργκο.

ΕΝ  What is Analikiz, içli köfte and Fellah Köftesi? If you want not only to know what they are but also how they are made and who is the one who makes them, book your seat for Dergo’s kitchen.

 1:00-2:30: Μαθήματα Τουρκικών για αρχάριους* | Turkish Language Classes for beginners*


6:00 Προβολές | Screenings:
 
Μουστάκι | Moustache
Umut Delimehmet (2013), 7’

 →  Ένα μουστάκι, όπως και το κάθε τι, μας θυμίζει ό,τι εμείς θα επιλέξουμε να μας θυμίσει…
Tην ταινία, που αγάπησαν θεατές απ’ άκρη σ’ άκρη της Τουρκίας, γύρισε ένας 15χρονος μαθητής γυμνασίου από την Τραπεζούντα. Η πόλη του έχει ίσως τα υψηλότερα ποσοστά ακραίων εθνικιστών στη χώρα. Ο Ουμούτ, 20 χρονώνσήμερα, είναι πια φοιτητής στο πανεπιστήμιο.

ΕΝ A mustache, like any other thing, reminds us what we choose to be reminded of…
The film, which has been loved from viewers all across Turkey, was directed by a 15-year high school student from Trebizond. His city probably has the highest percentages of extreme nationalists in the country. Umut, 20 years old today, is now a university student.

Προσοχή! | Attention!
Onur Bakir & Panagiotis Charamis (2016), 50’

→  Ο 32χρονος υποψήφιος διδάκτορας Ονούρ βρίσκεται σε δίλημμα: Να πληρώσει για να απαλλαγεί από τη στρατιωτική του θητεία ή να παρουσιαστεί για το υποχρεωτικό εξάμηνο; Για τον βοηθήσουν στην απόφασή του, στρέφει την κάμερα σε οικογένειά και φίλους που δίνουν ανάμικτές απαντήσεις για τις ηθικές και πολιτικές διαστάσεις αυτής της επιλογής. Αντιμετωπίζοντας ένα δύσκολο θέμα με ένα χιουμοριστικό τόνο, η ταινία δίνει μια εικόνα του κοινού αισθήματος για τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, που παραμένουν από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο 35ο Φεστιβάλ Ταινιών Κωνσταντινούπολης.

ΕΝ>>  The 32-year-old PhD candidate Onur finds himself in a dilemma: Should he pay to be exempted from military service or should he enlist for the compulsory six month period? To help him with the decision, he turns the camera on his family and friends who provide mixed responses on the ethical and political aspects of this choice. Tackling a controversial subject with a humorous tone, “Attention!” offers an insight into the Turkish psyche with regard to their own armed forces, which remain of the biggest in the world. Best Documentary Award at the 35th Istanbul Film Festival, 2016

SEE Trailer

Καλωσόρισες Λένιν | Welcome Lenin
Collective: Aylin Kuryel, BegümÖzden Fırat, Emre Yeksan, AhmetMurat Öğüt, Fırat Yücel (2016), 20’ 

→ Κωμική και ιδιόρρυθμη, η ταινία εξετάζει την αλλόκοτη περίπτωση ενός αγάλματος του Λένιν που εμφανίστηκε μυστηριωδώς στις βόρειες ακτές της Τουρκίας τον Ιούλιο του 1993, αφού ταξίδεψε για χρόνια στη Μαύρη Θάλασσα από κάποιον άγνωστο προορισμό μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

ΕΝ Droll and quirky, the film looks at the curious case of a Lenin statue that mysteriously appeared on the Northern shores of Turkey in July 1993, having travelled for two years across the Black Sea from an unknown destination after the collapse of the Soviet Union.

Trailer
7.30 Διάλειμμα| Break

7:45 Διάλεξη-Παράσταση «Κοίτα μέσα», Άκης Γαβριηλίδης
|LIVE Lecture–performance “Look within” by Akis Gavriilidis (30’)

→ Η Τουρκία δίπλα αλλά και μέσα μας, συχνά ξεπηδάει με απρόσμενο τρόπο εκεί που δεν το περιμένουμε: για παράδειγμα, στο τραγούδι, και ειδικότερα στο ρεμπέτικο, όπου βλέπουμε να επιζούν απομεινάρια από δομές σκέψης και ηθικούς κώδικες που παραμένουν ενεργοί παρότι κανείς δεν τους επικαλείται πλέον.

ΕΝ>>  Turkey, beside but also within us, often springs unexpectedly where we least it: for example, in songs, and especially in rebetiko, where we can see remnants of thought structures and moral codes that remain active even though nobody is aware on them.

8:15 Διάλειμμα| Break

8:30 Προβολή | Screening:

Διασκευές, ανασκευές & άφθονες κλοπές | Remake, remix, rip–off
Cem Kaya (2014), 95’

 → Στις δεκαετίες του 1960 και ’70, η Τουρκία είχε μία από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές παραγωγές στον κόσμο, παρότι η βιομηχανία της δεν διέθετε αρκετό συγγραφικό υλικό. Για να συμβαδίσουν με τη ζήτηση, σεναριογράφοι και σκηνοθέτες αντέγραφαν σενάρια και ανασκεύαζαν ταινίες απ’ όλο τον κόσμο. Όποια γνωστή δυτική ταινία κι αν σκεφτείτε, έχει την τουρκική της εκδοχή, είτε μιλάμε για τον Ταρζάν, το Δράκουλα, το Ράμπο, τον Σούπερμαν ή το Σταρ Τρεκ. Αυτές οι γρήγορες και φτηνές παραγωγές, προσαρμόζονταν στο γούστο των τοπικού κοινού με τεράστια επιτυχία στην ενδοχώρα της Ανατολίας. Ό,τι τους λείπει σε εξοπλισμό και προϋπολογισμό αντισταθμίζεται με υπερβολική χρήση ανθρώπινου δυναμικού, πίσω και μπρος από την κάμερα.

ΕΝ >> Turkey in the 1960s and 70s was one of the biggest producers of film in the world even though its film industry did not have enough written material to start with. In order to keep up with the demand, screenwriters and directors were copying scripts and remaking movies from all over the world. Name any Western hit film, there is a Turkish version to it, be it Tarzan, Dracula, Rambo, Superman or Star Trek. These quickly and low budget produced lookalike movies were adapted to the taste of local audiences with huge success in the Anatolian hinterland. What they lacked in equipment and budget they compensated through excessive use of manpower both behind and in front of the camera.

SEE Trailer  & site 

10.00 Διάλειμμα| Break

10: 15 Προβολή | Screening:

Έλα στη Φωνή μου | Come To My Voice,
Hüseyin Karabey (2014), 105’

→  Σε ένα χιονισμένο κουρδικό χωριό στα ορεινά της Τουρκίας, μια ηλικιωμένη γυναίκα και η μικρή της εγγονή ανησυχούν όταν ο μόνος άντρας στο σπίτι, ο Τέμο, γιος της μιας και πατέρας της άλλης, συλλαμβάνεται από τη χωροφυλακή. Ο Διοικητής έχει πληροφορηθεί ότι οι χωρικοί κρύβουν όπλα. Ανακοινώνεται ότι όλοι οι άνδρες του χωριού θα παραμείνουν συλληφθέντες ώσπου να παραδώσουν οι οικογένειές τους τα όπλα που κρύβουν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν υπάρχουν όπλα. Οι γυναίκες ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι αναζητώντας ένα όπλο, το οποίο θα μπορέσουν να ανταλλάξουν για τον αγαπημένο τους Τέμο. Η ταινία σάρωσε τα βραβεία: Best movie in Mar Del Plata Film Festival, Audience Awards Milano Film Festival, Istanbul Film Festival, Best Foreign Film award at Sofia Film Festival and more.

ΕΝ>>  In a snowy Kurdish mountain village, in Turkey, an old woman and her young granddaughter are troubled when the only man in the household, Temo, the son of one and the father of the other, is arrested by the local gendarme. The Commanding Officer has got the information that the villagers are hiding guns from them. It is announced that all the men in the village will be kept arrested until their family hand over the guns they are hiding. But the real trouble is there are no guns. The women embark on a long journey in search of a gun which they could exchange for their beloved Temo.
Best movie in Mar Del Plata Film Festival, Audience Awards Milano Film Festival, Istanbul Film Festival, Best Foreign Film award at Sofia Film Festival and more.

12:00 LIVE Μουσική | Music:
Βραδιά σάζι με τον Τζιχάν Τούρκογλου

Cihan Turkoglu in a saz concert
→  Η σχέση μου με ένα παραδοσιακό όργανο, το σάζι, άρχισε από τα δεκατέσσερά μου χρόνια. Έπειτα όμως στο πανεπιστήμιο θα ξύπναγε μέσα μου ένα μεράκι για την κλασσική μουσική και το τσέλο. Η ταλάντευση ανάμεσα στους δυο αυτούς πόλους θα συνεχίζονταν αργότερα με την τζαζ, σε δικές  μου συνθέσεις και ερμηνεία…

ΕΝ Cihan Turkoglu began studying the Turkish folk lute (saz) when he was 14 years old. Later at the Marmara University in Istanbul he focused on the cello and was classically trained. His work between these two worlds would lead him later to jazz and the creation of his own band. Site

ΚΥΡΙΑΚΗ| SUNDAY 1/ 10

10:00-1:00: Bιωματικό Εργαστήριο – Περίπατος στα οθωμανικά κτήρια της Αθήνας
«Ακολουθώντας τα ίχνη του Λόρδου Βύρωνα» Χαρίκλεια Χάρη, Αρχιτέκτων-πολεοδόμος |WALK: “Following Lord Byron’s steps; an experiential tour in Ottoman Athens.” By Hariklia Hari, architect-urbanist in collaboration with the Athens University History Museum (en.historymuseum.uoa.gr) and SOMA (soma.org.gr)

→  Ο Λόρδος Βύρων, ρομαντικός, φιλέλληνας και περιηγητής, συνδέεται με τη σύσταση ενός νέουφαντασιακού και μίας νέας ταυτότητας του ελληνικού έθνους. Σε όλους τους τόπους που πέρασε ή λέγεται πως πέρασε, υπάρχουν ίχνη της παρουσίας του. Θα ανασυστήσουμε την πρώτη του επίσκεψή στην Αθήνα το χειμώνα του 1810, και τη δεύτερη το 1811 επιστρέφοντας από την Κωνσταντινούπολη, μέσα από αφηγήσεις δικές του και άλλων. Ο περίπατος θα διεξαχθεί στα ίχνη της Οθωμανικής πόλης των Αθηνών του 1810 όταν την επισκέπτεται ο ποιητής, ξεκινώντας από το οικόπεδο στην οδό Αγ.Θέκλας 4, θέση της οικίας της “Κόρης των Αθηνών” και καταλήγοντας στο Παλιό Πανεπιστήμιο– οικία Βαλιντέ Χανούμ. [Μία συνεργασία του Μουσείου του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Μουσειακού πρότζεκτ SOMA (Scattered Open Museum of Attica)].

ΕΝ Lord Byron, a romantic, philhellene and traveler, is associated with the creation of a new imaginary and a new identity of the Greek nation. Wherever he passed or is said to have passed, there are traces of his presence. We will reconstruct his first visit to Athens in the winter of 1810, and the second one in 1811, returning from Constantinople, through his own and others’ narratives. The walk will take place in the traces of the Ottoman City of Athens in 1810 when the poet visits it, starting from the plot of land at Ag. Theklas Street, the location of the house of “Daughter of Athens” and ending at the Old University – home of Validate Chanuum. [A collaboration of the Museum of the University of Athens and SOMA (Scattered Open Museum of Attica)].

1:00 – 2:30: Μαθήματα Τουρκικών για αρχάριους* | Turkish Language Classes for beginners

6:00 Προβολές | Screenings:

Γρηγορότερα, Δυνατότερα, Σκληρότερα | Faster StrongerHarder
Melisa Uneri (2012), 8’

→  Με τα λόγια της σκηνοθέτη: «Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Φινλανδία, όπου οι Τούρκοι και οι Έλληνες συχνά ταυτίζονται με στερεότυπα όπως «οξύθυμος άντρακλας» και «επικίνδυνος γυναικάς». Ήθελα να ρίξω μια ματιά στο μυαλό νέων ανδρών που μεγαλώνουν σε μάτσο κουλτούρες. Αντί να προσπαθήσω να αμφισβητήσω τη συμπεριφορά τους, ήθελα να δω τα ειλικρινή τους  αισθήματα για τη σεξουαλική επιθυμία, την πολιτισμική πίεση και την αρσενική ταυτότητα. Είναι ένα φιλμ για το γαμήσι και την μάχη, και την προσπάθεια να ανταποκριθεί κανείς στις προσδοκίες του να είναι άντρας». [Γυρίστηκε ως μέρος της πρωτοβουλίας North Aegean Narratives, μια συνεργασία Ελλάδας-Τουρκίας.]

ΕΝ “I was born and raised in Finland, where Turkish and Greek men are often identified with stereotypes such as “short tempered macho” and “dangerous ladies’ man”. I wanted to take a peek into the minds of young men growing up in macho cultures. Rather than trying to question their behavior, I wanted to bring forth sincere feelings about sexual desire, cultural pressure and male identity. This is a documentary about fucking and fighting, and trying to live up to the expectations of being a man.” [The project was produced as a part of The North Aegean Narratives initiative, a workshop which was a collaboration between Greece and Turkey.]

Παράξενοι καιροί | Weird Times
Mehmet Emrah Erkani (2015), 10’

→  Παρόλο που οι ειδήσεις στο ραδιόφωνο αναφέρονται σε εγκλήματα μίσους εναντίον τραβεστί, ο Χαλντούν, ένας μεσήλικας τραβεστί, εξακολουθεί να νυχτοπερπατά στους δρόμους μιας αστικής περιοχής της Κωνσταντινούπολης που βρίσκεται υπό ανάπλαση. Αλλά αυτό το βράδυ τα πράγματα παίρνουν μια παράξενη τροπή.

ΕΝ Though the radio reports on hate crimes against transgenders, Haldun, a middle-aged transvestite, still goes out at night to walk the streets of an urban transformation district of Istanbul. But that night things gets weird.

Wild Pleasures | Άγριες απολαύσεις
Halil Yetiş (2017), 15’

→   Βασισμένο στα δοκίμια του Τολστόι «Άγριες Απολαύσεις», το ντοκιμαντέρ μας οδηγεί μέσα από ηχογραφήσεις φρικαλεοτήτων των σημερινών πολέμων σε μια συνηθισμένη στιγμή κυνηγιού. Αποτελούμενο από 3 μέρη, το φιλμ διερευνά την οπτική και διανοητική σχέση μεταξύ του φόνου ενός ανθρώπου και ενός ζώου, και τους χώρους όπου έχει εξαπλωθεί η κουλτούρα του φόνου.

ΕΝ Originating from Tolstoy`s essays “Wild Pleasures”, this documentary takes us from the recordings of the horrors of today`s wars to an ordinary hunting moment. Composed of 3 parts, the film questions the visual and intellectual relation between killing a person and an animal, and areas where the kiling culture has spread.

Το κοινό χειραφετείται: Ο αγώνας για το σινεμά ΕΜΕΚ | Audience Emancipated: The Strugglefor the Emek Movie Theater
Emek Bizim collective (2016), 45’

→ Η ταινία αφηγείται τον πρωτοφανή αγώνα για να σωθεί ο κινηματογράφος Emek, ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά μνημεία της Κωνσταντινούπολης, και να μην μετατραπεί σε εμπορικό κέντρο. Ξεκινώντας το 2010, όταν το σινεμά είχε προγραμματιστεί να κατεδαφιστεί παρά την τεράστια κατακραυγή του κόσμου, ο αγώνας για το Emek υπήρξε κεντρικό γεγονός στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της Τουρκίας, ανοίγοντας τελικά το δρόμο για τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί. Χρησιμοποιώντας βίντεο που συλλέχθηκαν από διάφορους ακτιβιστές, η ταινία είναι μια ισχυρή μαρτυρία όσων προσπαθούν να ανακτήσουν το δικαίωμα στην πόλη τους.

ΕΝ The film chronicles a phenomenal fight to save the Emek Theatre, one of Istanbul’s key historical landmarks, from being turned into a shopping mall. Starting in 2010, when the venue was scheduled for demolition despite a huge outcry from the public, the struggle for Emek has been a pivotal event in Turkey’s recent political history, one that eventually paved the way for the Gezi Park protests. Using footage collected from various activists, the film offers a powerful testimony for those who are striving to reclaim the right to their city.

7:30 LIVE Συζήτηση με μέλη κινηματογραφικών κολεκτίβων από την Τουρκία| Discussion with members of the collectives Emek Bizim and seyr-i sokak 

→ Aρκετές κινηματογραφικές κολεκτίβες στην Τουρκία (όπως οι Seyr-i Sokak , bak.ma, Artikisler, Emek Bizim,) ξεκίνησαν καταγράφοντας τα γεγονότα στο Γκεζί ή νωρίτερα στο σινεμά Εμέκ. Κάποιες άρχισαν να φτιάχνουν ταινίες και άλλες συνέχισαν οργανώνοντας οπτικά αρχεία λαϊκών κινημάτων, προσβάσιμα σε όλους (καταγραφή κινηματικής μνήμης σε on–line τράπεζες βίντεο).  Μαζί μας θα είναι κάποια μέλη από αυτές τις κολεκτίβες.

ΕΝ “Our aim is to bring together different struggles and discuss the strategies of anti-gentrification movements, in Turkey and around the world. This way, we open up a space for the struggles to think about their strategies, achievements and mistakes.”

8:30 Προβολή | Screening: 

#ΑντίστασηΚαλέ | #Resistayol,
Rüzgâr Buşki (2016), 50

→  Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί την τρανς ακτιβίστρια Şevval Kılıç κατά τη διάρκεια της 21^ης ΛΟΑΤ  Εβδομάδας Υπερηφάνειας Κωνσταντινούπολης, ενώ επικεντρώνεται στις αντανακλάσεις του καρναβαλικού ξεσηκωμού στο Γκεζί. Το #αντίστασηκαλέ είναι ένα ταραγμένο οπτικοακουστικό ταξίδι που μαρτυρά τον άνεμο ελπίδας, το χιούμορ και την αλληλεγγύη που θα θέλαμε να μείνει στην μνήμη της πολιτικής σκηνής της Τουρκίας σήμερα.

ΕΝ #direnayol accompanies trans activist Şevval Kılıç during the 21st Istanbul LGBTI Pride caught up in the reflexions of carnivalesque Gezi Park Uprising. #direnayol is a turbulent audiovisual journey witnessing a wind of hope, humour, and solidarity wished to be remembered in the politics of Turkey today.

9:20 Διάλειμμα | Break

9.30 Προβολή | Screening: 

Τουλάι Γερμάν: Χρόνια της Φωτιάς και της Τέφρας |Tulay German: Years of Fire and Cinders,
Didem Pekün & Barış Doğrusöz (2010), 50’

→  Η ταινία επικεντρώνεται στην θρυλική τραγουδίστρια Τουλάι Γερμάν, σε μια περίοδο κοινωνικών αναταραχών κατά την οποία η μουσική της έγινε έναυσμα πολιτικού ακτιβισμού. Δυνατή,  αφοσιωμένη και ασυμβίβαστη, η Γερμάν πήγε κόντρα στην οικογένειά της και στις κοινωνικές τους προσδοκίες απ’ αυτήν, με τις επαγγελματικές, τις πολιτικές και ερωτικές της επιλογές…

ΕΝ The film focuses on the influential singer Tülay German in a time of social unrest in which her music became the launch pad of political activism. A vigorous and committed woman, German defied family and social expectations with her professional, political, and love choices…

10:20 Συζήτηση με τη σκηνοθέτη | LIVE Q & A w/ director  Didem Pekün
10:30 LIVE Μουσική | Music
Βραδιά οθωμανικής μουσικής με τους Beraber | Ottoman music concert with the group Beraber

→ Beraber σημαίνει “μαζί” στα Τούρκικα. Χρησιμοποιείται επίσης και σαν ορολογία για το ομαδικό ταξίμι, όπου ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Η Σοφία Ευκλείδου (τσέλο) και ο Ταξιάρχης Γεωργούλης(ούτι, yayli tanbur),  παίζουν συνθέσεις Τουρκικής και Αραβικής μουσικής, κρητικά συρτά, καθώς και συνθέσεις από Αρμένιους, Αζέρους και Έλληνες συνθέτες από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Δεν λείπουν επίσης και οι συνθέσεις των ίδιων.

________________________________

Όλες οι προβολές και οι δράσεις είναι ΔΩΡΕΑΝ // All screenings and events are FREE

Όλες οι ταινίες έχουν ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ και ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ //
All films have EN & GR SUBTITLES

*Οι πρωινές δράσεις θα γίνουν σε διαφορετικούς χώρους. Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στα τμήματα γλώσσας ή στην κουζίνα του Ντέργκο: Λίνα, τηλ 6932190370
| For info and seat reservations for the morning program (Turkish language classes, Dergo’skitchen), call Lina at 6932190370

Libby Sacer Foundation

The post Κοίτα Δίπλα: Φεστιβάλ Σινεμά & Πολιτισμού από την Τουρκία Παρ.29-Σαββ. 30/9 & Κυρ. 1/10 στο Θέατρο Εμπρός // Festival of Cinema & Culture from Turkey at EMBROS/Athens appeared first on Void Network.

Open Assembly and Info-Talk about the Self- Organised neighborhoods of Istanbul in Occupied Theatre Embros in Athens / Sun. 24 January 2016 / starts at 19.00

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ-ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 
για τις Ελεύθερες Αυτοδιοικούμενες γειτονιές της εξεγερμένης Κωσταντινούπολης 

ΚΥΡΙΑΚΗ 24/1
ώρα 19.00 
Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο 
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ 
(Ρ.Παλαμήδη 2, Ψυρρή, Αθήνα)

Πριν λίγο καιρό έφτασε στα χέρια μας αυτή η επιστολή-πρόταση από μία Ελληνίδα που ζει στην Τουρκία, την Όλγα.

“Θέλω καταρχήν να σας μιλήσω πολύ σύντομα, για τις αυτοδιοικούμενες, ελεύθερες γειτονιές στη Κωνσταντινούπολη.
Δεν ήξερα πως υπάρχει κάτι τέτοιο, παρά το ότι μένω στην Τουρκία 3 χρόνια. Σπουδάζω αρχιτεκτονική, κανένας φίλος μου, ή συμφοιτητής μου δεν το ήξερε, παρά το ότι έψαχνα συνεχώς. Αυτό το καλοκαίρι πήρε το μάτι μου μια ανακοίνωση για ένα διαγωνισμό  αρχιτεκτονικής. 
Στο μπάννερ είχανε μια φράση του Ανρί Λεφεμπρ, “Το δικαίωμα στην πόλη και την αστική πολιτική”. 
Παρακάτω η επεξήγηση έγραφε: “Στόχος μας είναι να γιατρέψουμε τις πόλεις μας μαζί με τους κατοίκους. Απαραίτητη προϋπόθεση: συμμετοχή σε ξενάγηση στην γειτονιά. Σημείωση: Δεν υπάρχει χρηματικό έπαθλο. Δεν είναι διαγωνισμός, είναι συνεργασία. Διοργανωτές: Συμβούλιο του Λαού, Συμβούλιο Αρχιτεκτόνων. Αρχιτέκτονες και Πολιτικοί Μηχανικοί για το λαό.” 
Μου τράβηξε αμέσως την προσοχή, κυρίως λόγο του ότι είχα πρόσφατα αρχίσει να διαβάζω για τις πολιτικές της κυβέρνησης, στα θέματα αγοραπωλησίας γη και ιστορικά τον τροπο με τον οποίο η Κωσταντινούπολη έγινε μια χαοτική Μητρόπολη με μηδαμινό σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.
Χωρίς να μπω σε πολλές λεπτομέρειες, γιατί θεωρώ πώς είναι πιο ωραίο τέτοια θέματα να συζητούνται με άμεση ανθρώπινη επαφή, όταν πήγα στη γειτονιά αυτό που μου τράβηξε την προσοχή ήταν πάνω απ’όλα η καλοσύνη των ανθρώπων. 
Πήγα με ελάχιστα χρήματα, και όσες μέρες ήμουν εκεί, δεν με αφήσανε νηστική, και συνεχώς προσπαθούσανε να περάσουν χρόνο μαζί μου. Πρόσεξα πώς διψούσαν να μοιραστούν τη ζωή, τις εμπειρίες και τις ιστορίες τους. Πραγματικά ενώ βρίσκονται στο κέντρο της Μητρόπολης, ζούνε αποκομμένα (προφανώς την κυβέρνηση δεν τη συμφέρει να δει ο κόσμος τον τρόπο ζωής τους). Επίσης ζούνε σε καταστάσεις πραγματικής φτώχειας, αλλά οι ζωές τους είναι τόσο πλούσιες, που πραγματικά μου πήρε πάρα πολύ καιρό να το προσέξω. 
Πέραν των συναισθηματικών, οι άνθρωποι αυτοί έχουν εγκαταστήσει ανεμογεννήτριες, έχουν δημόσιο λαχανόκηπο (του λαού), δημόσιο ψιλικατζίδικο, χρησιμοποιούν συχνά ανταλλακτική οικονομία και το βασικότερο απαγορεύεται ενοικίαση κατοικιών.

Θα πρέπει σε αυτό το σημείο να εξηγήσω δύο πράγματα. Κατ’ αρχήν, η κυβέρνηση ακόμη προσπαθεί να μπει σε αυτή τη γειτονιά, λόγω της μεγάλης αξίας που έχει η γη. Ο αγώνας τους δεν τελείωσε. Στον αγώνα τους έχουν την υποστήριξη μελών του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Επανασταστικού κόμματος DHKP-C και της Αναρχικής οργάνωσης DAF, αλλά το βασικότερο πιστεύω είναι η αλληλεγγύη από κατοίκους άλλων περιοχών ανεξαρτήτως πολιτικής πεποίθησης.
Ίσως ακούσατε γι’αυτή τη γειτονιά όταν η Dilek Dogan δολοφονήθηκε, ή όταν σκοτώσανε τον Χασαν Φερίτ Γκετίκ, ή ίσως επειδή και ο Μπερκίν Ελβάν ήταν παιδί αυτής της γειτονιάς. Η ίσως το ακούτε πρώτη φορά τώρα. Mε αφορμή μια συζήτηση που είχα με τους διοργανωτές του διαγωνισμού κατάλαβα ότι όλος ο κόσμος ξέρει την Κριστιάνια, η Ευρώπη σίγουρα έχει ακούσει για τα Εξάρχεια όμως στην Τουρκία, προσπαθούν να σβήσουν την ύπαρξη μιας τέτοιας γειτονιάς. Ο διαγωνισμός σίγουρα βοήθησε στο να ακουστεί κάπως στην Τουρκία. Γιατί όμως να σταματήσουμε εκεί; Η Ελλάδα, που τόσο βάρβαρα “διατάχθηκε” να μισεί τους Τούρκους, οι άνθρωποι που θα μπορούσανε να είναι τόσο κοντά μεταξύ τους, πρέπει να μάθουν. Να μάθουν και να παραδειγματιστούν. 
Δεν θα περιμένουμε από καμία κυβέρνηση να μας σώσει. Θέλουμε πρώτα, να μας γνωρίσετε και να σας γνωρίσουμε. Θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας την εργασία μας, αλλά θέλουμε να μάθουμε κι από εσάς.”

Αμέσως μετά την ανάγνωση αυτής της επιστολής η ανοιχτή συνέλευση του Ελέυθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεατρου ΕΜΠΡΟΣ αποφάσισε να γίνει μία ανοιχτή συζήτηση και η επικοινωνία μας με την Όλγα συνεχίστηκε για τον προγραμματισμό της.

Μετά από λίγες μέρες πήραμε το εξής μήνυμα :

“Στις 24 Ιανουαρίου 2016, θα γινότανε στο θέατρο Εμπρός μια ενημέρωση για τις αυτοδιοικούμενες γειτονιές της Κωσταντινούπολης, με ομιλητές από τη γειτονιά Kucuk Armutlu. Δυστυχώς, οι τελευταίοι μήνες στην Τουρκία είναι πάρα πολύ περίεργοι και επικίνδυνοι. Με ένα λακωνικό μήνυμα :”Δεν μπορούμε να έρθουμε, ζητάμε συγνώμη από τη συνέλευση του Εμπρός. Μη ρωτήσεις το λόγο, θα ενημερώσουμε όταν μπορούμε”, ενημερώθηκα πώς οι καλεσμένοι μας, δεν μπορούν να έρθουν, αν και ευελπιστούμε πώς κάποια στιγμή στο μέλλον θα τα καταφέρουν.”

Παρόλα αυτά πιστεύουμε, πώς τώρα , περισσότερο από ποτέ πρεπει ο κόσμος να μάθει για τους αγώνες στην Τουρκία. Τώρα που το Τουρκικό κράτος συνεχίζει τη γενοκτονία των Κούρδων και τις απάνθρωπες διώξεις αγωνιστών.

Την Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016 στις 7 το απόγευμα θα γίνει μια συζήτηση στο ΕΜΠΡΟΣ μέσω skype, όπου ως Ελληνίδα που ζει στη Τουρκία η Όλγα θα προσπαθήσει να μοιραστεί μαζί μας όσα γνωρίζει και βιώνει, με την ελπίδα να σχηματιστεί ένα κοινό έδαφος για μελλοντικούς αγώνες.

Μια ομιλία-συνομιλία για τη ζωή σε αυτοδιοικούμενες γειτονιές.


Ως κομμάτι της ενημέρωσης θα γίνει  προβολή της ταινίας:

NON-SPACE: The Collapse of the City as Commodity.
και ύστερα θα συνεχίσουμε σε συζήτηση επί του θέματος.


Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο 
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ 
http://www.embros.gr

The post ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ-ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ για τις Ελεύθερες Αυτοδιοικούμενες γειτονιές της εξεγερμένης Κωσταντινούπολης ΚΥΡ. 24/1 / ΕΜΠΡΟΣ Info-Talk about the Self- Organised neighborhoods of Istanbul in Occupied Theatre Embros in Athens appeared first on Void Network.

Calling on people of all cities of the world! Come out this weekend and reclaim your public spaces to show solidarity with #OccupyGezi and the many waves of protests in Turkey!

What began as a small occupation to protect Istanbul’s Gezi Park erupted within a matter of days into massive protests that spread like wildfire across Turkey. A key trigger was the disproportionate use of force by the police. Just as Gezi Park crystallized the struggle over an ever-shrinking public space hijacked by neoliberal authoritarianism, the pepper gas that security forces doused on Istanbul literalized the desparate need for breathing space. Hundreds of thousands of people streamed into the streets in support of the Gezi Park occupation despite a total media blackout, defying police brutality. Now we have reclaimed not only Gezi Park but also Taksim Square, the very heart of Turkey’s public sphere, where mass expressions of discontent have repeatedly been banned throughout the republic’s history. As Taksim and Gezi swell every night with thousands of people who come to celebrate their solidarity, victory and power, our resistance in other parts of Istanbul and other cities across Turkey continues. Of one thing we are certain: Nothing will ever be the same again.

Show your support and solidarity this weekend, 8-9 June 2013. Reclaim Tahrir, Syntagma, Zuccotti, your local streets, squares and parks! Trust us, they belong to you.

>>>>>>


Η λαϊκή συνέλευση της Πλατείας Ταξίμ μόλις εξέπεμψε το παρακάτω κάλεσμα και μεταφράστηκε αμέσως σε δεκάδες γλώσσες. Ας οργανώσουμε δράσεις για το ερχόμενο Σαββατοκύριακο.

8-9 Ιουνίου Κάλεσμα για Δράσεις Αλληλεγγύης με το #OccupyGezi
Κάλεσμα προς όλες τις πόλεις του κόσμου! Αυτό το Σαββατοκύριακο βγείτε και ανακτήστε τους δημόσιους χώρους σας για να δείξετε την αλληλεγγύη σας προς το #OccupyGezi και το κύμα διαδηλώσεων που επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Τουρκία!
Αυτό που ξεκίνησε σαν μια μικρή κατάληψη για την προστασία του πάρκου Γκέζι της Κωνσταντινούπολης ξέσπασε μέσα σε λίγες ημέρες σε μαζικές διαδηλώσεις που επεκτάθηκαν σαν φωτιά σε ολόκληρη την Τουρκία. Ένα από τα κύρια εναύσματα ήταν η ακραία χρήση βίας από τις αστυνομικές δυνάμεις. Όπως το Πάρκο Γκέζι αποκρυστάλλωσε τον αγώνα μας για τον συνεχώς συρρικνούμενο δημόσιο χώρο ο οποίος καταλαμβάνεται από τον νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό, έτσι και τα χημικά της αστυνομίας με τα οποία πότισαν την Κωνσταντινούπολη μετουσίωσαν σε κυριολεξία την ανάγκη για καθαρό αέρα και ζωτικό χώρο. Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων βγήκαν στους δρόμους στηρίζοντας την κατάληψη του Πάρκου Γκέζι παρά την συσκότιση που προσπάθησαν να επιβάλλουν τα ΜΜΕ.
Πλέον δεν έχουμε ανακτήσει μόνον το Πάρκο Γκέζι αλλά και την Πλατεία Ταξίμ, την καρδιά του δημόσιου χώρου της Τουρκίας, το μέρος όπου η έκφραση μαζικής δυσαρέσκειας έχει επανειλημμένως απαγορευτεί στην σύντομη ιστορία του Τουρκικού κράτους. Καθώς η Ταξίμ και το Γκέζι πλημμυρίζουν από χιλιάδες κόσμου κάθε βράδυ που έρχονται να γιορτάσουν όλοι μαζί την αλληλεγγύη, την νίκη και την δύναμή μας, η αντίστασή μας συνεχίζεται σε άλλα μέρη στην Κωνσταντινούπολη και σε ολόκληρη την Τουρκία. Ένα είναι βέβαιο: Τίποτε πλέον δεν θα είναι το ίδιο.
Δείξτε την αλληλεγγύη σας και την υποστήριξή σας το Σαββατοκύριακο 8 και 9 Ιουνίου. Ανακαταλάβετε την Ταχρίρ, το Σύνταγμα, την Σολ, το Ζουκόττι, τους δρόμους σας, τις πλατείες και τα πάρκα σας. Πιστέψτε μας, σας ανήκουν.

The post 8-9 June 2013 – Call for International Solidarity with #OccupyGezi // OCCUPY PLANET EARTH! appeared first on Void Network.

Turkish state has started a war against the people. Many people are dead. 
>>> VOID NETWORK EXPRESSES SOLIDARITY FOR THE PEOPLE IN TURKEY AND THEIR STRUGGLE. THE INTERNATIONAL STRUGGLE AGAINST GLOBAL TOTALITARIANISM CONTINUES! WE SHALL OVERCOME! 

>>> WE INVITE OUR FRIENDS AT SYNTAGMA SQ. ATHENS GREECE 
Saturday 1st JUNE 2013 at 18.00 
Solidarity for Turkish people demo 

>>>> for more info about the struggle in Turkey:
http://voidmirror.blogspot.gr/2013/06/turkish-police-has-started-war-against.html 

The post INTERNATIONAL Solidarity to the struggle of Turkish people against Global Totalitarianism! appeared first on Void Network.