Οι αντιστάσεις μοιάζουν ανύπαρκτες, σαν το υποκείμενό τους -εμείς, να έχουμε μείνει αποσβολωμένοι, χτυπημένοι από την απογοήτευση και τα αδιέξοδα. Είναι κι αυτό ένα συλλογικό ψυχολογικό κοινωνικό φαινόμενο, η αδυναμία, η απογοήτευση, η επιθετικότητα στον πιο αδύναμο διπλανό και ο κυνισμός απέναντι στην επιβολή. Λογικό, μα όχι μονόδρομος.

Μπορούμε να ξεφύγουμε από τις αναμενόμενες αντιδράσεις και πεπεισμένοι για έναν καινούργιο κόσμο, ελευθερίας και ισότητας, προχωράμε στην μόνη διέξοδο που έχουμε κατά νου. Όχι γιατί έχουμε κάποια πνευματική εύνοια, ή κάποιο προνόμιο που έτυχε να μας παραχωρήσει η πολιτική μας ανάλυση. Αλλά γιατί έχουμε ενσωματώσει ένα όραμα τόσο αγνό και τόσο δυνατό, που κανένα σύστημα δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει ηθικά. Και αυτό το όραμα είναι αυτό της γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης.

Αυτό το όραμα, δεν έχει έθνη, ούτε κράτη. Έρπει στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, σαν κυτταρική μνήμη στο σώμα της κοινωνίας από τον καιρό των τροφοσυλλεκτών ακόμα. Αναδύθηκε στο συνειδητό, καταγράφηκε και συγκροτήθηκε σε πολιτική ιδέα με συγκεκριμένη δομή και στόχους, απ’ τους Μπακούνιν, Κροπότκιν, Μαλατέστα, Λαντάουερ και άλλους την εποχή του ξεσπάσματος των μεγάλων επαναστατικών ιδεών. Έγινε τελικά όραμα, βίωμα κι αγώνας για πολύ κόσμο από τότε μέχρι σήμερα.

Σε αυτό το όραμα που έρχεται από παλιά, είμαστε μέρος του. Καλούμαστε να το επικαιροποιήσουμε σε μια εκδοχή, σύγχρονη μα σεβάσμια στη φύση, τόσο νεωτερική και τόσο παλιά, όσο είναι και η καταγωγή μας.

Αυτό το κοινωνικό μας υποσυνείδητο, οφείλει να αναδυθεί, να εγκαταλείψει την εξατομικευμένη απογοήτευση, να ξαναβρεί τη συλλογική συνείδηση που χάσαμε τα χρόνια της κατανάλωσης και του «εγώ», να αφήσει πίσω τα συλλογικά μας τραύματα, και να ξεκινήσει την υλοποίηση ενός νέου συλλογικού οράματος, που θα αντεπιτεθεί στη «μηχανή» που παράγει εξατομικευμένους εθελόδουλους.

Υπάρχει η διέξοδος στην «αληθινή ζωή» σήμερα και είναι μόνο μία. Συλλογικοποίηση, ελευθεριακές εφαρμογές, ελευθεριακή οργάνωση, αντίσταση, δράση. Έχουμε τη δύναμη, τις δυνατότητες, είμαστε πολλοί.

Σας καλούμε, να υλοποιήσουμε ένα σχέδιο συλλογικής αυτοκυβερνησιμότητας χωρίς αρχηγούς.

Είναι μέρος μιας διαδικασίας οριστικής απελευθέρωσης από το κράτος και το κεφάλαιο, έτσι ώστε, αν όχι εμείς, οι επόμενοι να βρουν αυτό για το οποίο η ανθρωπότητα γεννήθηκε. Τη ζωή ενάντια στο ψέμα, την κοινότητα ενάντια στο κράτος. Εκεί είναι «η αναμονή» που μας περιμένει «για να βρούμε τα ίσια μας»…
Έχουμε ξεκινήσει.  mekareverse.gr

ΜΕΚΑREVERSE

για ένα Μέτωπο για την Κοινωνική Απελευθέρωση (ΜΕ.Κ.Α.)

από το ιδεατό στο πραγματικό (REVERSE)

Αρχές Στόχοι και Θέσεις

Το ΜΕΚΑREVERSE είναι μια κοινότητα που σχηματίζει ένα ενιαίο μετωπικό συλλογικό υποκείμενο πάνω στη βάση συγκεκριμένων πολιτικών προταγμάτων. Πιστεύουμε σε μια κοινωνία γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, ίσων, ελεύθερων κι ευημερούντων ανθρώπων,  και παλεύουμε για τη χειραφέτηση της κοινωνίας από το κράτος και το κεφαλαιοκρατικό τρόπο ζωής. Αυτός είναι και ο τελικός μας στόχος.

Αρχές

Όταν λέμε κοινωνία γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, εννοούμε εκείνη που οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται μέσα από γενικές συνελεύσεις είτε σε τοπικό επίπεδο είτε σε εργασιακό χώρο, σε αποκεντρωμένες αυτόνομες κοινότητες, οργανωμένες με ομόσπονδο τρόπο και άμεσα ανακλητή εκπροσώπηση.

Ως ισότητα εννοούμε τη κοινωνική συνθήκη εκείνη που εξασφαλίζει την ισότιμη αντιμετώπιση όλων αναφορικά με τις κοινωνικές πολιτικές και οικονομικές σχέσεις, πράγμα που εξασφαλίζεται με την κατάργηση της ιεραρχικής εξουσίας, την κατάργηση της συσσώρευσης ατομικού πλούτου, την κατάργηση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, την κατάργηση της κληρονομιάς. Κανείς δε μπορεί να έχει μεγαλύτερη δύναμη από άλλους, ούτε κι επιτρέπεται να επιβάλλεται σε αυτούς. Ερχόμαστε όλοι γεννημένοι ίσοι και φεύγουμε έτσι. Μια τέτοια μοίρα μας επιφυλάσσει η φύση, μιαν αταξική κοινωνία οφείλουμε εμείς για τον εαυτό μας.

Ως ελευθερία εννοούμε την κοινωνική ελευθερία. Την ελευθερία που προκύπτει μέσα από την συνειδητοποίηση της σύνθεσης, αυτού που θέλουμε κι αυτού που θέλουν οι άλλοι. Είμαστε κοινωνικά όντα και χωρίς τη κοινωνία δεν θα υπήρχαμε. Η κοινωνία είναι βιολογικό μας στοιχείο, είναι ο τρόπος να επιβιώσαμε ως είδος μέσα στη φύση. Ως εκ τούτου δεν αναγνωρίζουμε την ατομική ελευθερία, αν δεν συνδυάζεται με την ελευθερία και την ευτυχία των άλλων.  Γιατί ατομική ελευθερία χωρίς την ελευθερία όλων είναι δεσποτεία και πηγή καταπίεσης. Συνεπώς η ελευθερία όχι μόνο δεν έχει όρια, αλλά αντίθετα η ύπαρξή της προϋποθέτει την ελευθερία όλων. Ή θα είμαστε μαζί ελεύθεροι, ή δεν θα είμαστε.

Ως ευημερία εννοούμε την επάρκεια των υλικών αγαθών στην κάλυψη των αναγκών, καθώς και όλα εκείνα που συνεισφέρουν στην ποιοτική διαβίωση όπως είναι, η μόρφωση, η υγεία, η πρόνοια και βέβαια οι αρμονικές  ανθρώπινες σχέσεις. Η ευημερία συνδιαμορφώνεται από όλα αυτά μαζί, με τρόπο ώστε να επιτυγχάνονται όλες εκείνες οι βιοτικές αλλά και συναισθηματικές καλύψεις. Η αξία των πραγμάτων δεν είναι πάνω από την αξία των σχέσεων, και γι αυτό οι δεύτερες τροφοδοτούν την υπόσταση εξίσου. Η υλική επάρκεια είναι απαραίτητη τόσο όσο και η συναισθηματική.

Η κάλυψη των αναγκών νοείται ως ικανοποιητική, στο βαθμό που αυτές οι ανάγκες λαμβάνουν υπ’ όψιν τους την πεπερασμένη φύση των πόρων και, εί δυνατόν, την ανανέωσή τους.  Η ικανοποίηση των αναγκών έρχεται μέσα από όλους εκείνους τους αυτοπεριορισμούς που απαιτούνται, μετά από τη στάθμιση της αναγκαιότητάς τους σε σχέση με το περιβάλλον. Η φύση είναι το σπίτι μας και οφείλουμε να το προσέχουμε, προσαρμοζόμενοι εμείς σε αυτό, και όχι φέρνοντάς την στα μέτρα μας. Συνεπώς βλέπουμε την ευημερία όχι ως αποτέλεσμα της οικονομικής ανάπτυξης μέσω της εξάντλησης των φυσικών πόρων, αλλά ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης της σχέσης μας με τη φύση.

Η προσπάθειά μας εκκινεί από την πεποίθηση ότι τελικά κανένα κράτος και κανένας κεφαλαιοκρατικός τρόπος λειτουργίας της οικονομίας δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει την κοινωνική ευημερία και την αρμονία στις μεταξύ μας σχέσεις. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να τις εξασφαλίσει οριστικά, είναι η αυτοοργάνωση της κοινωνίας από τα κάτω, η κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής, των υποδομών και των δικτύων, η ισότητα στη λήψη των αποφάσεων, και η επάρκεια κάλυψης των αναγκών. Όσο υπάρχει το κράτος και το κεφάλαιο ως σύστημα να κυβερνούν, τίποτε δεν μας εξασφαλίζει ότι οι μέρες της δυστυχίας δεν είναι μπροστά, ακόμα κι όταν κάποια στιγμή ζούμε με πεποίθηση αιωνιότητας σε -περασμένες πια, μέρες της αφθονίας….

Στόχοι και μέσα.

Α. Πολιτικοί στόχοι

Με βάση τα παραπάνω προτάγματα, εκκινούμε έναν αγώνα που στόχο έχει όχι μόνο την ανάσχεση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών επιλογών που οδηγούν την καθημαγμένη μας κοινωνία στο ζόφο, την εξαθλίωση και τη δυστυχία, αλλά την κοινωνική αντεπίθεση στην κατεύθυνση της οριστικής πια χειραφέτησής της από το κράτος και το κεφάλαιο.

Για να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι, επιλέγουμε να πράξουμε έναν πολύμορφο κοινωνικό αγώνα, που συσχετιζόμενο αυστηρά με τα παραπάνω πολιτικά προτάγματα θα συνδυάζει ταυτόχρονα ευρύτερους κοινωνικούς, διεκδικητικούς αγώνες, καθώς και δράσεις εφαρμογής των παραπάνω αξιών στην ίδια την καθημερινότητα. Δηλαδή εγχειρήματα, που κατευθύνονται από τις παραπάνω αξίες κι επιδιώκουν να τις εφαρμόζουν στην πράξη, στο βαθμό που μπορούν.

Η στρατηγική αυτή σκοπό έχει την συνένωση των αγώνων των από τα κάτω δίνοντάς τους δυναμική, αλλά και την πολιτικοποίηση της καθημερινότητας μέσα από την ένταξή της  στην κοινότητα των αγώνων. Η ενότητα, οι συντονισμός, τα δίκτυα, οι συναντήσεις, οι συνάψεις, οι συνεργασίες, οι συνθέσεις, μπορούν να οικοδομήσουν μια μεγάλη κοινότητα, που θα εφαρμόζει στο βαθμό που μπορεί από σήμερα αυτά που οραματίζεται για το αύριο.

Τα εγχειρήματα εφαρμογής είναι στον πυρήνα της προσπάθειάς μας, αφού η ανάπτυξή τους θα γειώσει τις αξίες στην καθημερινότητα και θα αποκολλήσει ένα μεγάλο πλήθος κόσμου που βρίσκεται εγκλωβισμένος στη μισθωτή καθημερινότητα, το εμπόρευμα και τον καταναλωτισμό. Παραγωγικά εγχειρήματα, συνεργατικά, μεταποιητικά και υπηρεσίες από τη μία, να συνάπτονται με τις ανάγκες μας από την άλλη με έναν αξιακά αλληλέγγυο τρόπο, έτσι ώστε η σύναψη μεταξύ μας να παράξει έναν άλλον τρόπο ζωής, που θα αναπτύσσεται ως συλλογικό επιχειρησιακό σχέδιο. Σκοπός μας είναι να συσχετίσουμε τις προσπάθειες όλων, συντρόφων, συντροφικών εγχειρημάτων και αγώνων, σε μία μεγάλη κοινότητα αλληλεγγύης, που θα δημιουργήσουν έναν σχηματισμό, που θα αναπτύσσεται με όρους βιωσιμότητας αγκαλιά με το αξιακό, απελευθερώνοντας τις σχέσεις από την κράτος και την αγορά.

Για το λόγο αυτό στήνουμε μια διαδικτυακή βάση αλληλεγγύης, που θα βοηθήσει μέσα από την πληροφορία και τις συνάψεις των μελών της, να οδηγήσει στον σταδιακό απεγκλωβισμό όλο και μεγαλύτερων κοινωνικών κομματιών από το υπάρχον, σχηματοποιώντας ένα πρώιμο μοντέλο μιας αλληλέγγυας, κοινωνικής οικονομίας.

Οφείλουμε πρώτα να αναγνωρίσουμε ότι πέρα από πολιτικοί οραματιστές, ζούμε στην παρούσα κοινωνία στην οποία οφείλουμε να παρέμβουμε επιδρώντας ουσιαστικά με βάση τον αξιακό μας χάρτη, προς τη δικιά μας αξιακή κατεύθυνση, βελτιώνοντας ταυτόχρονα και την ποιότητα της καθημερινότητάς μας. Αρκετά επιτρέψαμε να καθορίζουν άλλοι ερήμην μας τις ζωές μας. Προετοιμάζοντας την «έφοδο προς τον ουρανό», δεν υποτιμούμε τα μέτωπα που ανοίγονται στην καθημερινότητα και χρησιμοποιούμε κάθε πρόσφορο μέσο για να πετύχουμε τους συγκεκριμένους στόχους μας. Παράλληλα με την προσήλωσή μας στην ανάπτυξη κινηματικής δυναμικής στη γειτονιά, στη δουλειά, στην εκπαίδευση, στην έμφυλη και σεξουαλική καταπίεση, στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, στη λεηλασία της φύσης, στην περίθαλψη, σε κάθε πεδίο, δεν θα αφήσουμε ανεκμετάλλευτη τη δυνατότητα να κινηθούμε ενάντια στους κυρίαρχους αξιοποιώντας ακόμα και θεσμικά εργαλεία, πάντοτε με όρους και προϋποθέσεις που θα ενδυναμώνουν τον αγώνα και το μέτωπό μας. Έχουμε βέβαιη πεποίθηση των ιδεών μας, χρησιμοποιούμε κάθε δυνατότητα.

Συνιστούμε λοιπόν έναν δικό μας κοινωνικο-πολιτικό πόλο, που όχι μόνο θα ασκεί πίεση με τον ευάριθμο όγκο του προς τα κέντρα εξουσίας, αλλά θα παίρνει θέσεις επάνω στα ενσκήπτοντα από την εξουσία προβλήματα. Θα αποδοκιμάζει και θα αντιστέκεται έμπρακτα σε όλες εκείνες τις αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας, που αντιστρατεύονται τα κοινωνικά συμφέροντα.

Διεκδικούμε, επιδιώκοντας για όσο χρόνο υπάρχει εξουσία και ζούμε μέσα σε αυτή, τη βελτίωση των όρων διαβίωσής μας με την αύξηση του μισθού, την εξασφάλιση της σύνταξης, την αναβάθμιση της υγείας, της περίθαλψης και της πρόνοιας, την αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης στη κατεύθυνση  της κριτικής παιδείας , την εξυγίανση των δικτύων υποδομής και της πλήρους κοινωνικοποίησής τους. Όχι το θεσμό του κράτους, ούτε το κομματικό φορέα που τα επικαλείται. Κάποια πράγματα μπορούμε να τα διορθώσουμε με την παρέμβασή μας τώρα. Η ζωή μας είναι τώρα, και η ζωή των παιδιών μας είναι μπροστά. Δε μπορούμε να την αφήνουμε να κυλάει με όρους ζόφου αγκιστρωμένοι μόνο με την ελπίδα ενός οράματος που δεν έρχεται ποτέ.

Για να φέρουμε το όραμά μας πιο κοντά, επίσης προτάσσουμε  λύσεις στο σήμερα που, αν δεν υποδιαμορφώνουν, να το συμπεριλαμβάνουν, φέρνοντας πιο κοντά την οραματική μας προοπτική. Να αποποινικοποιηθούν οι καταλήψεις άδειων κτιρίων για κοινωνικά συλλογικά εγχειρήματα.  Να επιτραπούν οι διαδηλώσεις στο κέντρο. Να καταργηθούν οι μονάδες καταστολής διαδηλώσεων ή να καταργηθούν τα χημικά. Να ενταχθούν οι μετανάστες καταργώντας τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Αλλά ταυτόχρονα απαιτούμε και να απαλλαγούμε από τα θρησκευτικά στα σχολεία, να επανέλθει η κοινωνιολογία, και να αναπτυχθεί συλλογική κουλτούρα μέσα από μαθητικές δραστηριότητες. Να πραγματωθεί επιτέλους η κριτική παιδεία, να καλλιεργηθεί η καλλιτεχνική και θεατρικη παιδεία, αλλά και μια παιδεία που να παρέχει τις δυνατότητες διαβίωσης χωρίς ανάθεση.  Να προτάξουμε λύσεις στην εκπαίδευση, αλλά και παντού, με γνώμονα την κατεύθυνση μιας κοινωνίας χειραφέτησης από το κράτος και το κεφάλαιο.

Εκείνο που αποκλείουμε εξ αρχής, είναι η οποιαδήποτε συμμετοχή ή ανάμιξή μας σε κέντρα εξουσίας. Θα φτιάξουμε τα δικά μας κέντρα αποφάσεων, όπως εμείς γνωρίζουμε, με τον τρόπο που εμείς θέλουμε, ευχόμενοι ότι κάποια στιγμή το κοινωνικό σύνολο θα στέρξει τις προσπάθειές μας, και θα τις οικειοποιηθεί για δικό του όφελος. Είμαστε πολλοί και το αξίζουμε.

Παράλληλα, στεκόμαστε αλληλέγγυοι με όλα εκείνα τα αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά, πολιτικά εγχειρήματα και αναρχικές συλλογικότητες, στις δράσεις εκείνες που υπηρετούν την κοινωνική χειραφέτηση με όρους αξιακά ελευθεριακούς και συντροφικούς.

Πιστεύουμε ότι στην παρούσα φάση, σαν κοινωνία οφείλουμε να βρούμε αυτά που μας ενώνουν, αντιδρώντας στην διασπαστική και διαχωριστική τακτική της κάθε εξουσίας, «διαίρει και βασίλευε». Εμείς αντιστεκόμενοι σε αυτή τη τακτική, πορευόμαστε έχοντας σαν φάρο τα προτάγματά μας, με άξονα στην κατεύθυνση των κοινωνικών συλλογικών διεκδικήσεων, αναζητώντας αυτά που μας ενώνουν. Ως εκ τούτου, είναι  ευπρόσδεκτοι από εμάς όσοι, ανήκοντας σε άλλους πολιτικούς χώρους, έχοντας τα ίδια οράματα με εμάς συμπορεύονται έστω και προσωρινά στον δικό μας αγώνα ανεξάρτητα από την πολιτική τους ταυτότητα. Φυσικά και σε μια τέτοια προσπάθεια δεν νοούνται μέλη κομμάτων. Αν θέλουν να ενταχθούν οφείλουν να παραδώσουν την κομματική τους ταυτότητα.

Όπως είναι λογικό σε μια τέτοια προσπάθεια αποκλείονται φασίστες, εθνικιστές, σεξιστές, ρατσιστές, μισαλλόδοξοι, ξενοφοβικοί, πολεμοχαρείς και όποιοι άλλοι έχουν εμποτισθεί με δογματικές, ολοκληρωτικές απόψεις. Θεωρούμε την κοινωνία ως όλον, ανεξάρτητα από έθνος, θρησκεία, φύλο, και φυλή, και οποιοσδήποτε στρέφεται εναντίον κοινωνικών ομάδων στρέφεται και εναντίον μας. Θα μας βρίσκει μπροστά του.

Συμπερασματικά:  εμπνεόμενοι από τα ιδανικά μιας ανεξούσιας χειραφετημένης κοινωνίας, συμπήζουμε ένα κοινωνικό μέτωπο συγκροτημένο ιδεολογικά στο όραμα της γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, πολυσυλλεκτικό πολιτικά, που σκοπό έχει την ανάσχεση  της νεοδεξιάς αντικοινωνικής πολιτικής, με όρους διεκδικητικούς και εξαιρετικά μαζικούς, που θα επηρεάζουν το σημερινό μεταπολιτικό σκηνικό, τραβώντας ως πόλος την διελκυστίνδα, στην πολιτική κατεύθυνση των χειραφετητικών κοινωνικών προταγμάτων. Η προσπάθεια αυτή της ανάσχεσης, δεν έχει καμία αξία να υλοποιηθεί, αν δεν συμπεριλαμβάνει την αντεπίθεση των αγωνιζόμενων, στην κατεύθυνση της οριστικής απαλλαγής μας ως κοινωνία, από το κράτος ως τρόπο πολιτικής οργάνωσης της κοινωνίας. Η προοπτική τελική του στόχευση είναι η δημιουργία τοπικών ομάδων, που θα αποτελέσουν το πρόπλασμα των συνελεύσεων των κοινοτήτων. Η κοινωνία της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης.

Β. Οικονομική δράση –Βάση αλληλεγγύης.

Ένα τέτοιο εγχείρημα κοινωνικής χειραφέτησης δε μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη του την συγκυρία μιας  επερχόμενης φτωχοποίησης, αν όχι ανθρωπιστικής καταστροφής. Αναγνωρίζοντας τη προτεραιότητα της οικονομικής δραστηριότητας στην ανθρώπινη δράση, αλλά και το κύμα φτώχειας που παράγει η νεοδεξιά πολιτική, δημιουργούμε μια βάση αλληλεγγύης.  Η αλληλεγγύη είναι το συνεκτικό στοιχείο των κοινωνιών, ιδίως όταν βρίσκονται σε κρίση. Εμείς άλλωστε έτσι προχωράμε από πάντα, αφού μάλιστα είναι και το συστατικό στοιχείο των πολιτικών θεωριών που εμπνεόμαστε.

Πέρα από το παραπάνω αξιακά προφανές, είναι εξαιρετικά σημαντικό στρατηγικά για τις κινηματικές δυνάμεις, να επιτύχουν ένα ποιοτικό επίπεδο διαβίωσης, που θα αποτελεί ένα φωτεινό αντιπαράδειγμα σε μια κοινωνία αξιακού μαρασμού και προϊούσας φτωχοποίησης.

Στόχος του εγχειρήματος είναι να αλώσει το «υπάρχον» μέσα από την απαλλοτρίωση της σχέσης -«κράτος», εννοώντας ότι το κράτος πέρα από θεσμός ενυπάρχει και στις μεταξύ μας σχέσεις, ιεραρχικές, εργοδοτικές, συναλλακτικές, κοινωνικές, ερωτικές. Εμείς κάνουμε ένα πρώτο βήμα της κοινότητας ενάντια στο κράτος, απαλλοτριώνοντας τις συναλλακτικές σχέσεις, που είναι στον πυρήνα της καπιταλιστικής οικονομίας. Αυτή τη σχέση επιχειρούμε να τη μετασχηματίσουμε σε αλληλέγγυα στην κατεύθυνση των αξιών μας.

Πάντα με όρους βιωσιμότητας εντάσσουμε την διαβίωση σε ένα πλέγμα συντροφικών σχέσεων, που θα επιχειρεί ένα συλλογικό επιχειρησιακό σχέδιο ανάπτυξης της κοινότητας, απαλλοτρίωσης της εργασίας από την εργοδοσία και κυρίως της συναλλακτικής σχέσης από την «αγορά». Ένα πλέγμα σχέσεων που θα συνδυάζει την βιωσιμότητα και τη συλλογική ανάπτυξη των εγχειρημάτων εφαρμογής από τη μία, αλλά και μια δεοντολογία στη βάση των αξιών μας. Να ξανακερδίσουμε τον χρόνο επανεντάσσοντάς τον στη ζωή και δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα μέσω της κοινότητας.

Στον πυρήνα αυτής της στρατηγικής βρίσκεται η διασύνδεση των εγχειρημάτων και των μελών  μέσα από την ανταλλαγή της πληροφορίας. Με αυτόν τον τρόπο όλα τα εγχειρήματα και οι σύντροφοι, διασυνδέονται βοηθώντας έτσι μεταξύ μας όλοι όλους για μια καλύτερη ζωή, σύμφωνα με τις αξίες μας, προχωρούμε τις συναλλαγές μεταξύ μας κι ενισχύουμε όλες τις προσπάθειες που σήμερα ακροβατούν μεταξύ σφύρας και άκμωνος. Να αποκτήσουν ευρωστία που θα φέρει νέες συντροφικές θέσεις εργασίας, νέες προοπτικές για τον κόσμο του κινήματος.

Τέλος με την βάση αλληλεγγύης, σύντροφοι που εργάζονται ως μισθωτοί ή ως ελεύθεροι επαγγελματίες θα συνεισφέρουν με πόρους ή και εργασία σε όλα τα εγχειρήματα, αποσπώντας τους από το υπάρχον, κι εντάσσοντάς τους στην κοινότητα.

Με βάση αυτά τα σκεπτικά φτιάχνουμε τη δική μας βάση αλληλεγγύης, μια αρχή που θα οδηγεί προοδευτικά στην γενίκευση της αλληλέγγυας οικονομίας.

Η βάση αλληλεγγύης θα υποστηρίζεται διαδικτυακά και θα αποτελείται από τα εξής επίπεδα:

α. Αλληλοβοήθεια – Δίκτυο αλληλοϋποστήριξης, δωρεάν διάθεση –ζήτηση αγαθών υπηρεσιών.

β. Συναλλακτικό δίκτυο: συνεργατικών, κολλεκτιβιστικών, συλλογικών εγχειρημάτων καθώς και συντροφικών ατομικών επαγγελματικών εγχειρημάτων.

Σχετικά καλέσματα, οδηγίες, και τρόποι λειτουργίας των δεσμών αυτών δράσης αλληλεγγύης θα βρείτε σχετικά στο site mekareverse.gr .

Πιστεύουμε πολύ στο συναλλακτικό δίκτυο, γιατί αυτό είναι ένα πρώτο βήμα στην κατεύθυνση της άρνησης της εμπορευματοποίησης και της κερδοσκοπίας, καθώς και στην ανάπτυξη συντροφικών σχέσεων. Θα λειτουργεί υποστηρικτικά σε επίπεδο συναλλαγών με όρους δίκαιου εμπορίου και πραγματικών αξιών χρήσης, προωθώντας όλα τα αυτοδιαχειριζόμενα, συνεργατικά, συνεταιριστικά εγχειρήματα, καθώς και σε επαγγελματίες συντρόφους –ισες, υπό τον όρο της αμοιβαιότητας, και με προϋπόθεση την έμπρακτη άρνηση της κερδοσκοπίας στη συναλλαγή. Να κάνουμε έναν κύκλο χρήματος, που θα το απαξιώνουμε μέσα από τη σχέση μας. Να βάλουμε ένα πνεύμα στη ζωή μας, ακόμα και στο πιο κομβικό κομμάτι που δεν είναι άλλο από τη συναλλαγή. Ο σκοπός είναι να επιβιώσουμε ως «πολιορκημένοι» και όχι να πλουτίσουμε από αυτό. Πάνω στη βάση των αλληλέγγυων συναλλαγών, μπορούμε σε δεύτερο χρόνο να χτίσουμε ένα σύστημα εναλλακτικής οικονομίας μέσα στο σύστημα, μέχρις ότου και αυτό δώσει τη θέση του σε εκείνο μιας οικονομίας χωρίς χρήμα. Πρόκειται για ένα πρώτο στοίχημα.

Για τα συγκεκριμένα εγχειρήματα θα καταγραφούν διαδικασίες ώστε να εξασφαλίζονται οι προδιαγραφές λειτουργίας σε αλληλέγγυο πνεύμα.

Γ. Μεθοδολογία δράσης.

Το εγχείρημα αυτό έχει ξεκινήσει από μια ομάδα φίλων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, σε μια συνθήκη πανδημίας, με ανθρώπους με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, γεωγραφικές καταγωγές, κουλτούρες και ποιότητες. Μας ενώνει το όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας, και η αγωνία για το αύριο των παιδιών μας. Αναγνωρίζουμε την απουσία της αμεσότητας μιας συνέλευσης, αλλά αξιοποιούμε τα μέσα που διαθέτουμε. Ο σκοπός του εγχειρήματος αρχικά είναι μέσα από μια προπαρασκευαστική ομάδα, να προετοιμάσει όλες εκείνες τις υποδομές που θα φιλοξενήσουν το εγχείρημα, δημιουργώντας συμπράξεις και δικτυώσεις με όρους φιλοξενίας μιας ευρείας αποδοχής.

Σε δεύτερη φάση, να καλέσει όλον εκείνο τον για διάφορους λόγους «άστεγο» πολιτικά κόσμο που οραματίζεται τα προτάγματά μας, αλλά και που δεν έχει πολιτική έκφραση, να συσπειρωθεί στη βάση του προγράμματός μας, να εντάξει στο μέτωπο την καθημερινότητά του, πολιτικοποιώντας τη μέσα από την δράση σε κοινούς αγώνες, την δημιουργία εκδηλώσεων, συναντήσεων, υποδομών, και την ενίσχυση συντροφικών εγχειρημάτων κατά προτεραιότητα. Με αυτόν τον τρόπο έστω και έμμεσα επανεργοποιούμε τους πολιτικά ανενεργούς συντρόφους που έχοντας εμπλακεί στην καθημερινή αγωνία για να καλύψουν τις υποχρεώσεις, δεν έχουν το χρόνο και το κουράγιο να ασχοληθούν με το κοινωνικό κίνημα.

Ο κόσμος αυτός μπορεί να αποτελέσει τη βάση συσπείρωσης ευρύτερων κινηματικών, αλλά και κοινωνικών κομματιών, που με το ευάριθμο του πλήθους, δημιουργούν έναν νέο συσχετισμό δυνάμεων στο μεταπολιτικό σκηνικό. Έναν συσχετισμό που θα βάζει στο κάδρο εκείνες τις φωτεινές ελευθεριακές δημιουργικές ανεξούσιες δυνάμεις, που με το λόγο τους ως μεγάλη ομάδα πίεσης, τραβούν τη διελκυστίνδα της πολιτικής αναμέτρησης, από τον κόσμο της αντίδρασης, της στέρησης, της φτώχειας, των διαχωρισμών, του ατομισμού, της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης και της επιβολής, του ζόφου και όλου αυτού του ακροδεξιού εσμού, στον κόσμο της ελευθερίας, της ισότητας, της κοινοκτημοσύνης, της δικαιοσύνης και της ευημερίας. Ένας νέος πόλος, αδιαμεσολάβητος, «σάρξ εκ της σαρκός» της κοινωνίας, που μέσα από την ένωση βρίσκει συμφωνίες και δρομολογεί την κοινωνική χειραφέτηση πάνω στις φυσικές της ράγες.

Σε τρίτη φάση κι εφόσον αναπτυχθούμε αριθμητικά με όρους κινηματικούς, να συστήσουμε την κοινότητά μας. Να τοπικοποιήσουμε τον αγώνα, και να προετοιμάσουμε το έδαφος για τις συνελεύσεις της κοινότητας σε γειτονιές και χώρους εργασίας.

Δ. Διαδικασίες

Το εγχείρημά μας οφείλει να διακρίνεται για την αξιακή του συνέπεια. Ως εκ τούτου οι διαδικασίες λήψης αποφάσεων δεν μπορεί παρά να είναι αμεσοδημοκρατικές, μέσα από συνελεύσεις των μελών. Η συμφωνία μέσα από τη συναίνεση είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος. Η ομάδα οφείλει να έχει διαδικασία συζήτησης, κανονισμό λειτουργίας, και κείμενο θέσεων, αποφασισμένα από κοινού.

Είναι εξαιρετικά κρίσιμο να αντιληφθούμε, ότι βρισκόμαστε σε συνθήκη κοινωνικού πυρετού. Αυτή η συνθήκη προέρχεται από την πίεση που δεχόμαστε από την καταπίεση της εξουσίας, την εκμετάλλευση του αφεντικού, τη φτωχοποίηση και το άγχος. Η επιθετικότητα, η απουσία της υπομονής και της αλληλοκατανόησης, είναι τα τοξικά εκείνα αέρια, που ρίχνει το σύστημα για να μας κρατά διαιρεμένους και αναλωνόμενους σε διαρκείς καυγάδες και εγωιστικές εκρήξεις. Αλοίμονο! Ανταγωνιστικό σύστημα έχουμε, ανταγωνισμούς σπέρνουνε. Απέναντι σε αυτή τη διαχεόμενη τοξικότητα, εμείς αντιλαμβανόμαστε τη συνθήκη και την ανατρέπουμε με συνείδηση. Η συνείδηση είναι το όπλο μας και η αλληλοκατανόηση που εμπνέεται από τα κοινά μας συμφέροντα, ο τρόπος. Με αυτή τη λογική, συνερχόμαστε στη συνέλευση.

Ε. Επίλογος

Ξεκινάμε μαζί ένα εγχείρημα, θεωρώντας δεδομένη την ανατρεπτική μας συνείδηση. Προσηλωμένοι στην αξιακή μας κατεύθυνση, προχωράμε με βάση αυτά που μας ενώνουν. Σηκώνουμε το πολιτικό μας ανάστημα απέναντι στο σύστημα, με όρους κοινωνικής επιρροής, μαζί και με άλλα τμήματα της κοινωνίας, χωρίς εξουσία.

Δομούμε άλλο ένα μέτωπο αγώνα για την κοινωνική αντεπίθεση και στόχο την κοινωνική απελευθέρωση. Σας καλούμε. Καλούς αγώνες σε όλους.

MEKAREVERSE

ένα μέτωπο για την κοινωνική απελευθέρωση (Με.Κ.Α.)

…για να κάνουμε το ιδεατό, πραγματικό. (REVERSE)

The post Έχουμε ξεκινήσει- Μέτωπο για την Κοινωνική Απελευθέρωση MekaReverse appeared first on Void Network.

Πολίτες μόνο στις εκλογές ή κάθε μέρα; Ανάθεση ή συμμετοχή στις αποφάσεις για τις ζωές μας; Είναι εφικτή η δημιουργία και η δράση αυτοοργανομένων δομών και εγχειρημάτων ως λύση στις καθημερινές ανάγκες ενός μικρού τόπου, την υγειά, τον πολιτισμό, την μόρφωση, την αλληλεγγύη αλλά και σε έκτακτες καταστάσεις;

Η αυτοοργανωμένη συλλογικότητα Καλαβρύτων ΕΜΕΙΣ ΑΣΚ ανοίγει συζήτηση για την αυτοοργάνωση και τη συλλογική δράση σε μικρούς τόπους, μέσω μιας διήμερης εκδήλωσης που θα πραγματοποιηθεί στις 4 και 5 Νοεμβρίου 2023 στα Καλάβρυτα.

Σε μια εποχή που η ανάθεση των αποφάσεων για τις ζωές μας σε τρίτους μέσω των εκλογών έχει δημιουργήσει μια νοοτροπία παραίτησης για όλο το υπόλοιπο διάστημα, απομακρύνοντας ουσιαστικά τους πολίτες από τις τοπικές τους κοινότητες, η ανάγκη για αυτοοργάνωση και συλλογική δράση γίνεται ολοένα και πιο εμφανής.
Με την εκδήλωση αυτή, επιδιώκουμε να ενθαρρύνουμε τη συνδεσιμότητα μεταξύ των πολιτών και των τόπων τους, καθώς και να προωθήσουμε παραδείγματα αυτοοργάνωσης που έχουν εφαρμοστεί με επιτυχία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Επιθυμούμε να δείξουμε πως η αυτοοργάνωση και η συλλογική δράση μπορούν να είναι το κλειδί για την αντιμετώπιση ακραίων καταστάσεων, όπως φωτιές, πλημμύρες και άλλες φυσικές καταστροφές, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τον έλεγχο των τοπικών κοινοτήτων επί των τοπικών εξουσιών.

Πρόγραμμα:

ΣΑΒΒΑΤΟ 4/11, 17:00 (η τοποθεσία θα ανακοινωθεί σύντομα)

Εκδήλωση/Συζήτηση: “Αυτοοργάνωση & Συλλογική Δράση σε Μικρούς Τόπους”

Εισηγήσεις:
- “Οι τόποι και οι τρόποι τους”, Γιάννης Μπίλλας, βιοκαλλιεργητής, συγγραφέας
- “Από την Οικολογία στην Αυτονομία : Εξερευνώντας τα μοντέλα αυτοκυβέρνησης”, Yavor Tarinski, συγγραφέας
- “Αυτοοργάνωση-Αντιστάσεις από την θεωρία στην πράξη σε έναν μικρό τόπο”, Βαγγέλης Γαλανόπουλος, κάτοικος κ μέλος της συνέλευσης της Ανεξάρτητη Πηλιορείτικη Ομάδα Δράσης (Α.Π.Ο.Δράσης) Σταγιατών και τοποθέτηση από την Περίπολο Μάνης.
- “Αυτοοργάνωση , Κοινωνικές Αντιστάσεις και Πολιτισμός σε Μικρούς Τόπους”, Τάσος Σαγρής, σκηνοθέτης, ποιητής (Κενό Δίκτυο)

Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με στόχο την συμμετοχή ντόπιων αλλά και ατόμων/συλλογικοτήτων από άλλα μέρη με σκοπό τη συν διαμόρφωση ιδεών και προτάσεων για την πρακτική εφαρμογή αυτοοργανομένων δομών και εγχειρημάτων σε μικρούς τόπους αλλά και τοπικά στην περιοχή , καθώς και η διερεύνηση τρόπων δικτύωσης τους.

Που/ Ποτε:

ΣΑΒΒΑΤΟ 4/11, 17:00, Πολυδύναμο Πολιτιστικό Κέντρο, Καλάβρυτα

ΚΥΡΙΑΚΗ 5/11:

11:00- Επίσκεψη στο Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος

12:00- Περίπατος στον Τόπο Εκτέλεσης στο λόφο του Καππή

13:00- Ανοιχτή συνέλευση (η τοποθεσία θα συναποφασιστεί το Σάββατο)

Μετακίνηση:

Δρομολόγια ΚΤΕΛ από Αθήνα και Πάτρα:

Αθήνα-Καλάβρυτα: Παρασκευή 15.00

Καλάβρυτα- Αθηνα: Κυριακή 18.00

Πάτρα-Καλάβρυτα: Παρασκευή 05.45, 16:00

Καλάβρυτα- Πάτρα: Κυριακή 18.15

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Αν έρχεστε με αυτοκίνητο και έχετε διαθέσιμες θέσεις προς τα Καλάβρυτα (κυρίως από Αθήνα) παρακαλούμε να ανακοινώσετε το δρομολόγιο με μήνυμα στη σελίδα μας, καθώς υπάρχει ακόμα ανάγκη.

ΚΑΛΕΣΜΑ:

Με αφορμή την 2ήμερη εκδήλωση συγκεντρώνουμε είδη ρουχισμού για την δομή φιλοξενείας ασυνόδευτων ανήλικων αιτούντων άσυλο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού στα Καλάβρυτα. Ανάγκες σε είδη ρουχισμού αποκλειστικά για ηλικίες 14-18 αντρικά:

– Παπούτσια νούμερα 40-42

– Παντελόνια/τζιν, μέγεθος MEDIUM

– Φόρμες (παντελόνια), μέγεθος MEDIUM

Τα είδη θα συγκεντρωθούν το Σάββατο 4/11 πριν την εκδήλωση.

_______

Διοργάνωση:

ΕΜΕΙΣ ΑΣΚ – Αυτοοργανωμένη Συλλογικότητα Καλαβρύτων 

https://www.facebook.com/emeis.ask.kalavryta

The post 2μερο στα Καλάβρυτα: Αυτοοργάνωση και συλλογική δράση σε μικρούς τόπους 4-5/11/23 appeared first on Void Network.

Η πρόταση αυτή θα κατατεθεί στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου την Δευτέρα 28/3, 3μμ.

Η σύμβαση αποκαλεί το θέατρο ΕΜΠΡΟΣ “Μίσθιο” και αναφέρεται με απαξιωτικούς όρους για την πολύχρονη και κοινωφελή συμβολή του Αυτοδιαχειριζόμενου εγχειρήματος θεάτρου ΕΜΠΡΟΣ λέγοντας: «Το Μίσθιο τελεί κατά καιρούς υπό κατάληψη από αυτοαποκαλούμενες “πολιτιστικές ομάδες”, οι οποίες το χρησιμοποιούν για εκδηλώσεις.»
Η σύμβαση στο όνομα «της φύλαξης, της ασφάλειας, της τάξης και της υγιεινής του χώρου» ετοιμάζει την αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης ενώ προαναγγέλλει και δίκες στις οποίες θα εμπλακεί και η ΕΤΑΔ!

Είναι ώρα να υπερασπιστούμε την αυτοδιαχειριζόμενη δράση των καλλιτεχνών και των δημιουργών που δε χωρά στην εμπορευματοποίηση της πόλης μας και τον “πολιτισμό” της άγριας τουριστικοποίησης!

ΚΑΛΟΥΜΕ: Την Δευτέρα 28/3 – ώρα 15.00
Διαμαρτυρία ενάντια στα σχέδια καταστροφής του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός μπροστά στο Δημαρχείο της Αθήνας, στην πλατεία Κοτζιά, την ώρα του δημοτικού συμβουλίου.

Το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ καλεί άμεσα όλους και όλες σε αγώνα υπεράσπισης του Εμπρός ως έναν ελεύθερο και ζωντανό δημόσιο χώρο, ανοιχτό και προσβάσιμο τα τελευταία 11 χρόνια, ο οποίος λειτουργεί μέσα από την ανοιχτή Κυριακάτικη συνέλευση του, με την συνεπιμέλεια, τη φροντίδα και την συνδιαχείριση όλων μας.

Από το 2011 έως σήμερα, εκατοντάδες καλλιτέχνες παρουσίασαν αφιλοκερδώς & με ελεύθερη είσοδο 500 διαφορετικά θεατρικά έργα σε περισσότερες από 2000 παραστάσεις. Έγιναν συναυλίες 600 συγκροτημάτων, εκδηλώσεις ενίσχυσης αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, κινηματικών πρωτοβουλιών και καλλιτεχνικών ομάδων, πάνω από 300 ομιλίες και διαλέξεις για όλα τα ζητήματα της καθημερινότητας, ενώ μέσα από τα διεθνή καλέσματα και τα φεστιβάλ, καλλιτέχνες από 70 χώρες παρουσίασαν το έργο τους στο Εμπρός. Εκατοντάδες συνελεύσεις, εκθέσεις, φεστιβάλ ποίησης, λογοτεχνίας, εργαστήρια, ενημερωτικές εκδηλώσεις, μια θάλασσα συναντήσεων και δημιουργίας, μια ανάσα ελευθερίας και έκφρασης στο κέντρο της πόλης.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΜΠΡΟΣ
Δεν θα εγκαταλείψουμε τα όνειρα μας στο σκοτάδι!

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ

Θόδωρος Τερζόπουλος, Σκηνοθέτης θεάτρου
Κώστας Φέρρης, Σκηνοθέτης

Ντίνα Αβαγιάνου, Ηθοποιός
Γιάννης Αγγελάκας, Μουσικός
Ιωάννα Αγγελίδη, Ηθοποιός
Αντώνης Αθανασόπουλος, Καλλιτέχνης
Νίκος Αλεξανδράτος, Σύμβουλος 6ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Βαγγέλης Αμπατζής, Ηθοποιός
Σία Αναγνωστοπούλου, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, πρώην αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας
Νίκος Αναστασόπουλος, Ηθοποιός – Μέλος Δ.Σ. Εθνικού Θεάτρου
Μιχαέλα Αντωνίου, ΕΔΙΠ Τμήμα Θεατρικών Σπουδών ΕΚΠΑ – Σκηνοθέτις
Παναγιώτης Αντωνίου, Δικηγόρος – Δημοτικός Σύμβουλος Αγίας Παρασκευής
Θοδωρής Αντωνόπουλος, Δημοσιογράφος
Γιάννης Αποστολίδης, Ηθοποιός
Ιάσονας Αποστολόπουλος, Διασώστης- συντονιστής πλοίων έρευνας και διάσωσης
Ευγενία Αποστόλου, Ηθοποιός
Έλενα Αρβανίτη, Ηθοποιός
Αναστασία Αρέθα, Χορεύτρια – Χορογράφος – Δασκάλα χορού & Τάι Τσι
Ίριδα Ασημακοπούλου, Μουσικός
Ιφιγένεια Αστεριάδη, Ηθοποιός
Χριστίνα Αζοπούλου, Κοινωνική Λειτουργός – Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια
Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Ηθοποιός
Γιώργος Βδοκάκης, Φωτογράφος
Νίκος Βελιώτης, Μουσικός
Σόνια Βλάχου, Εκπαιδευτικός
Ναταλία Βογιατζόγλου, Ηθοποιός – Χορογράφος
Γιώργος Βουδικλάρης, Πολιτιστικός Συντάκτης
Αλέξανδρος Βούλγαρης, Σκηνοθέτης
Τάνια Βριζάκη, Σύμβουλος 2ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Αντώνης Γαλέος, Σκηνοθέτης – Μεταφραστής
Γεράσιμος Γεννατάς, Ηθοποιός
Ηλίας Γεωργαντάς, Πανεπιστημιακός
Έφη Γιαννοπούλου, Μεταφράστρια-Δημοτική Σύμβουλος με την Ανοιχτή Πόλη στην Αθήνα
Ιωάννης Γκαντήραγας, Μουσικός
Μαρία Γκασούκα, Πανεπιστημιακή – Συγγραφέας
Τιμολέων Γκέτσος, Καλλιτέχνης
Μπρικένα Γκίστο, Ηθοποιός
Σωζήτα Γκουντούνα, Διδάκτωρ – Καθηγήτρια Ιστορίας Τέχνης, Πανεπιστήμιο CUNY, Νέα Υόρκη, πολιτιστική πλατφόρμα GREECE IN USA
Κάτια Γκουλιώνη, Ηθοποιός
Μικές Γλύκας, Ηθοποιός – Μουσικός
Μαρία Γοργία, Χορογράφος
Οδυσσέας Γράμμας, Μουσικός
Τάσος Γραμματικός, Διοργανωτής συναυλιών
Σπύρος Γραμμένος, Μουσικός
Κλέων Γρηγοριάδης, Ηθοποιός
Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Χορευτής
Ήρα Δαμίγου, Ηθοποιός
Φοίβος Δεληβοριάς, Τραγουδοποιός
Παντελής Δεντάκης, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Σπύρος Δέτσικας, Ηθοποιός
Πηγή Δημητρακοπούλου, Σκηνοθέτιδα
Τάσος Δημητρόπουλος, Ηθοποιός
Βασιλική Διαλυνά, Ηθοποιός
Σίσσυ Δουτσίου, Ηθοποιός – Ποιήτρια
Γιώργος Δραγατάκης, μουσικές παραγωγές
Αγγελική Δράκου, Εικαστικός
Ειρήνη Δρίβα, Δημοσιογράφος
Κωστής Δρυγιαννάκης, Μουσικός
Ρέινα Εσκενάζυ, Σκηνοθέτης
Ελένη Ευθυμίου, Σκηνοθέτρια – Ηθοποιός
Τζίμης Ευθυμίου, Εικαστικός – Μουσικός
Ματούλα Ζαμάνη, Τραγουδοποιός- Τραγουδίστρια
Χρήστος Ζαραλίκος, Κωμικός
Έλενα Ζερβού, Εκπαιδευτικός
Θοδωρής Ζιούτος, Μουσικός
Ντίνος Ζούμπερης, Μουσικός
Νάσος Ηλιόπουλος, Επικεφαλής Ανοικτής Πόλης
Σίσσυ Θεοδοσίου, Κοινωνική Ανθρωπολόγος
Φάνος Θεοφάνους, Ηθοποιός
Παύλος Ιορδανόπουλος, Ηθοποιός
Δημήτρης Ιωάννου, Αρχιτέκτων
Βάσω Καβαλιεράτου, Ηθοποιός
Διονύσης Καβαλλιεράτος, Εικαστικός
Ειρήνη Καζάκου, Ηθοποιός
Πέτρος Κακολύρης, Εκδότης
Ηλίας Καλαμάρας, Νομικός
Κώστας Καλδάρας, Συνθέτης/Στιχουργός – Εικαστικός
Κώστας Καλημέρης, Κριτικός λογοτεχνίας- Συγγραφέας
Τζένη Καλιπόζη, Εκπαιδευτικός
Θανάσης Καμπαγιάννης, Δικηγόρος
Νίκος Καναρέλης, Εικαστικός
Μαρία Κανελλοπούλου, Ηθοποιός
Διαμαντής Καράβολας, εκδόσεις Φαρφουλάς
Μαρία Καρακίτσου, Ηθοποιός
Χρυσιάνα Καραμέρη, Ηθοποιός
Χρήστος Καρανάτσης, Σκηνοθέτης – Περφόρμερ
Δημήτρης Καραντζάς, Σκηνοθέτης
Βαγγέλης Καρέλης, Ανάπηρος ακτιβιστής
Ιωάννα Καρυστιάνη, Συγγραφέας
Γιάννης Κασταναράς, Περιοδικό Merlin’s Music Box
Δημήτρης Καστανιάς, Ηθοποιός
Γιώργος Κατσής, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Δημήτρης Κατσίκης, Ψυχοθεραπευτής-Ψυχολόγος (RT, RL, PhD)
Αθανασία Κατσούλη, Σύμβουλος 5ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Μανώλης Κιλισμανής, Συγγραφέας
Δημήτρης Κίτσος, Συγγραφέας
Στυλιανή Κλείδωνα, Ηθοποιός
Βασίλης Κλεφτάκης, Μουσικός
Γιώργος Κόης, Μουσικός
Θάνος Κόης, Μουσικός
Αναστάσιος Κολοβός, Ηθοποιός
Παναγιώτα Κοτσέτα, Μουσικός παραγωγός
Ανδρέας Κουζέλης, Κοινωνιολόγος – Συγγραφέας
Βασίλης Κουκαλάνι, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Ελένη Κουκουρούζη, Κοινωνική Λειτουργός
Αυγουστίνος Κούμουλος, Ηθοποιός
Νίκος Κουραχάνης, Επίκουρος Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Ευανθία Κουρμούλη, Ηθοποιός
Διονυσία Κούτση, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτρια
Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος – Σκηνοθέτης κινηματογράφου
Θανάσης Κουτσοκλένης, Επίκουρος Καθηγητής, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Κώστας Κουτσολέλος, Ηθοποιός
Κωνσταντίνα Ματουάλι Κουτουλάκη, Ηθοποιός
Γιώργος Κτενάς, Δημοσιογράφος
Αχιλλέας Κυριακίδης, Συγγραφέας – Μεταφραστής
Γιώργος Κωνσταντίνου, Γραφίστας
Πέτρος Κωνσταντίνου, Δημοτικός Σύμβουλος Αθήνας
Φωτεινή Λαμπρίδη, Στιχουργός – Δημοσιογράφος
Σοφία Λαμπροπούλου, Μουσικός, Βιέννη
Ευριπίδης Λασκαρίδης, Σκηνοθέτης – Ερμηνευτής
Δάφνη Λιαννάκη, Ηθοποιός
Δανάη Λιοδάκη, Σκηνοθέτης
Αντώνης Λιβιεράτος, Μουσικός
Ιωάννα Λιούτσια, Ηθοποιός – Συγγραφέας
Αλέξανδρος Λογοθέτης, Ηθοποιός
Μαρία Λούκα, Δημοσιογράφος
Χρύσα Λύκου, Δημοσιογράφος
Μάριος Λώλος, Φωτορεπόρτερ
Γιάννης Μάγγος, Εκπαιδευτικός
Δημήτρης Μακρής, Φωτογράφος
Άννα Μαρία Ελευθερια Μαντζουράνη, Ηθοποιός
Βασίλης Μάραντος, Σύμβουλος 7ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Βαρδής Μαρινάκης, Σκηνοθέτης
Γιώργος Μαρινόπουλος, Δημοσιογράφος
Σπύρος Μαρκέτος, Πολιτικός Επιστήμονας ΑΠΘ
Ευαγγελία Μάστορα, Ερευνήτρια
Μανώλης Μαυροματάκης, Ηθοποιός
Πέτρος Μαυρόπουλος, Μουσικός
Μάνος Μαύρος, Σκηνοθέτης – Συγγραφέας
Ερρίκος Μηλιάρης, Ηθοποιός
Δημήτρης Μητσοτάκης, Τραγουδοποιός
Γιώργος Μικάλεφ, Εικαστικός
Γιάννης Μισουρίδης, Σκηνοθέτης
Δέσποινα Μιτσιάλη, Θεατροπαιδαγωγός – Εκπαιδευτικός
Κωσταντής Μιχαήλ, Μουσικός
Κωνσταντίνος Μίχος, Χορογράφος
Στέλιος Μοίρας, Ηθοποιός
Μαρίνα Μουρατίδου, Εκπαιδευτικός
Παναγιώτης Μούρτζης, Επικοινωνία – Διαφήμιση
Θανάσης Μουτσόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρητης
Κατερίνα Μπαζίγου, Εκπαιδευτικός
Αργύρης Μπακιρτζής, Μουσικός
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Συγγραφέας
Βασίλης Μπαμπούνης, τραγουδοποιός
Σωτήρης Μπέκας, Δημοσιογράφος Βιέννη
Βασίλης Μπισμπίκης, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Αντώνης Μπούγιας, αρθρογράφος-ακτιβιστής
Νατάσα Μποφίλιου, Τραγουδίστρια
Όλγα Μπρούμα, Σκηνογράφος
Αντώνης Μπρούμας, Δικηγόρος
Δημήτρης Μυστακίδης, μουσικός
Σπύρος Νάκας, εικαστικός
Γιώργος Νοτόπουλος, Μουσικός
Αλέξανδρος Ντούτσης, Μουσικός
Κώστας Ξυκομηνός, Ηθοποιός
Γιάννης Παναγόπουλος, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Αλέγια Παπαγεωργίου, Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος
Κώστας Παπαδάκης, Δικηγόρος
Μάκης Παπαδημητράτος, Σκηνοθέτης – Ηθοποιός
Μάνια Παπαδημητρίου, Ηθοποιός
Λάμπρος Παπαλέξης, Τραγουδοποιός
Δημήτρης Παντελιάς, Σκηνοθέτης
Θοδωρής Παπαδόπουλος, Διευθυντής Κέντρου Ανάλυσης Κοινωνικής Πολιτικής- Univeristy of Bath (UK)
Δημήτρης Παπανικολόπουλος, Πολιτικός Επιστήμονας
Κατερίνα Παπαντωνίου, Δικηγόρος – Συγγραφέας
Ιωάννα Παππά, Ηθοποιός
Μαρία Παππά, Δημοσιογράφος
Bασίλης Παπασταμόπουλος, Μουσικός
Αντουάν Παρίνης, Μουσικός, Μόναχο
Κώστας Περήφανος, Διδάκτωρ ΕΚΠΑ
Γιάννος Περλέγκας, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Ανδρέας Πετρόπουλος, Δημοσιογράφος
Γιάννης Πέτσας, Εικαστικός
Στέφανος Πιτούλης, Μοντέλο
Γιάννης Πλιάκης, Ηθοποιός
Σάββας Πογιατζής, Ηθοποιός
Σήφης Πολυζωίδης, Ηθοποιός
Μαριάννα Πολυχρονίδη, Ηθοποιός – Τραγουδίστρια
Κωνσταντίνος Πουλής, Δημοσιογράφος
Δημήτρης Πουλικάκος, Μουσικός
Μάνος Πυροβολάκης, Τραγουδοποιός- Τραγουδιστής
Νόρα Ράλλη- Δημοσιογράφος
Ναταλία Ρασούλη, Μουσικός-ερμηνεύτρια
Αντώνης Ρέλλας, Σκηνοθέτης – Ανάπηρος Ακτιβιστής
Γαβριήλ Ρεμούνδος, Ηχολήπτης
Γεωργία Σαγρή, Εικαστικός Καλλιτέχνις- Καθηγήτρια, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
Τάσος Σαγρής, Σκηνοθέτης, Ποιητής
Μαρίνα Σαμάρκου, Ηθοποιός
Νίκος Σαμουρίδης, Ηθοποιός – Χορευτής
Ρένα Σανταμούρη, Αρχιτέκτονας – Σκηνογράφος
Ταξιάρχης Σαραντόπουλος, Δικηγόρος
Γιώτα Σερεμέτη, Σκηνοθέτις – Ηθοποιός
Τριαντάφυλλος Σιδερίδης, Ηθοποιός – Θεατρολόγος
Φώτης Σιώτας, Μουσικός
Σωσώ Σκαλιδάκη, D.J.
Τατιάνα Σκανάτοβιτς, Ηθοποιός – Σκηνοθέτις
Θέμος Σκανδάμης, Μουσικός
Νίκος Σκλαβενίτης, Σύμβουλος 4ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Ευαγγελία Σκρομπόλα, Επικοινωνια θεατρικών παραστάσεων
Έρη Γεωργία Σκυργιάννη, Εικαστικός
Θοδωρής Σκυφτούλης, Ηθοποιός
Πέλα Σουλτάτου, Συγγραφέας
Εύα Σπαθάρα, Συγγραφέας
Ελένη Σπετσιώτη, Ιστορικός- Θεατρολόγος
Χάρης Σταματόπουλος, Μουσικός
Γιάννης Στάνκογλου, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Σταύρος Σταυρίδης, Καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο
Αναστασία Σταυροπούλου, Δικηγόρος Αθηνών
Όλγα Στέφου, Δημοσιογράφος
Βαλάντης Στιχοιμα (xplicit), Μουσικός
Σάββας Στρούμπος, Σκηνοθέτης
Μαργαρίτα Συγγενιώτου, Λυρική τραγουδίστρια
Δανάη Σύρου, Εικαστικός
Αλέξανδρος Σχισμένος, Μεταδιδακτορικός Ερευνητής
Τάσος Σωτηράκης, Ηθοποιός – Μουσικοσυνθέτης
Κοραλία Σωτηριάδου, Μεταφράστρια
Σωκράτης Ταγκόπουλος, Σύμβουλος 1ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Γιάννης Ταυλάς, Τραγουδοποιός – Μαέστρος
Σωτήρης Ταχτσόγλου, Ηθοποιός
Δήμητρα-Δώρα Τελώνη, Επίκουρη Καθηγήτρια ΠΑΔΑ
Φώτης Τερζάκης, Συγγραφέας
Μιράντα Τερζοπούλου, Εθνολόγος
Δήμητρα Τζανάκη, Διδάσκουσα – ΚΕΔΙΒΙΜ – ΕΚΠΑ
Μιχάλης Τζανόγλος, Περιοδικό Merlin’s Music Box
Χρήστος Τζιτζιμίκας, Μουσικός
Οδυσσέας Τζιρίτας, Μουσικός
Ελένη Τζιρτζιλάκη, Αρχιτέκτων
Χάρης Τζωρτζάκης, Ηθοποιός
Αγγελική Τόμπρου, Ηθοποιός – Θεατροπαιδαγωγός
Κατερίνα Τριανταφυλλοπούλου, Μεταπτυχιακή φοιτήτρια
Μαργαρίτα Τρίκκα, Χορεύτρια – Χορογράφος
Βαγγέλης Τριμπόνιας, Δικηγόρος Αθηνών
Διονύσης Τσακουμακόπουλος, Μουσικός
Απολλωνία Τσαντά, Θεατρολόγος- Σεναριογράφος
Θέκλα Τσελεπή, ραδιοφωνική παραγωγός
Νικόλας Τσιλογιάννης, Μουσικός – Εικαστικός, Ουτρέχτη
Γιώργος Τσιμουρής, Κοινωνικός Ανθρωπολόγος
Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Ηθοποιός
Γιάννης Τσίρμπας, Πεζογράφος – πανεπιστημιακός
Κατερίνα Τσιώλη, Βοηθός σκηνοθέτη – Συνθέτρια – Στιχουργός
Ελεάννα Τσώλη, εκπρόσωπος 3ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Γιάννης Τσούτσιας, Ηθοποιός
Ξενοφών Υφαντής, Μουσικός
Νεφέλη Φασούλη, Τραγουδίστρια
Φαίδων Φαρίντ, Ηθοποιός – Τραγουδιστής
Κώστας Φιλίππογλου, Σκηνοθέτης – Ηθοποιός
Στέβη Φόρτωμα, Ηθοποιός
Δημήτρης Φουρλής – Ηθοποιός
Φαιη Φραγκισκάτου, Μουσική Παραγωγός
Άγγελος Φραντζής, Σκηνοθέτης
Λέανδρος Φράτνικ, Μουσικός
Χριστίνα Φυλακτοπούλου, Φωτογράφος – Φωτίστρια
Κατερίνα Φώτη, Χορεύτρια – Χορογράφος
Μενέλαος Χαραλαμπίδης, Ιστορικός
Γιάννης Χασανάκος, Ραδιοφωνικός Παραγωγός
Μάριος Χατζηπροκοπίου, Ερευνητής
Άρης Χατζηστεφάνου, Δημοσιογράφος
Βαγγέλης Χατζησίμος, Λυρικός Καλλιτέχνης
Άννα Χατζησοφιά, Συγγραφέας – Ηθοποιός
Κωνσταντίνος Χειλάς, Ηθοποιός
Γιώργος Χρηστάκης, Χορογράφος – Χορευτής σε αμαξίδιο – Κοινωνικός Ψυχολόγος
Γιάννης Χριστοδούλου, Διδάσκων- Διοικηση Επιχειρήσεων και Οργανισμών, ΕΚΠΑ
Κωστής Χριστουδούλου, Αρχαιολόγος
George Bar, Μουσικός
Alexis Drossos, Μουσικός, Παρίσι
HenkSpies, Μουσικός, Ουτρέχτη
Alex Piechowniac, Ηθοποιός – Αρχιτέκτονας

___________

Επόμενο βήμα η δράση όλων μας για την υπεράσπιση του ΕΜΠΡΟΣ και όλων των άλλων ελεύθερων και αυτοοργανωμένων δημόσιων χώρων.

The post 277 καλλιτέχνες και ακαδημαϊκοί υπογράφουν ενάντια στο σχέδιο Μπακογιάννη για εκκένωση του ΕΜΠΡΟΣ appeared first on Void Network.

Το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ζωντανός κοινωνικός οργανισμός, όταν το απειλείς ξέρει να δαγκώνει!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ- ΠΙΣΩ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ, ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ

Αναδημοσιεύουμε εδώ την ενημέρωση που μας στάλθηκε από το Στέκι του Βιολογικού και καλούμε τις φίλες και τους φίλους μας να πάρουν μέρος στους αγώνες για την υπεράσπιση κάθε απελευθερωμένου χώρου μέσα στο ΑΠΘ και σε κάθε σχολή σε όλη τη χώρα.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

Συντρόφια καλησπέρα,

Όπως ήδη γνωρίζετε, η κατάληψη “στέκι στο βιολογικό” απειλείται με
εκκένωση. Η απειλή αυτή αξιολογείται ως σοβαρή, αφού δε βασίζεται σε
κάποια αόριστη πληροφορία, αλλά σε έργο που έχει αναρτηθεί στη Διαύγεια
και προβλέπεται να περατωθεί εντός 16 μηνών (από μέσα Σεπτέμβρη). Καθώς
πλησιάζει η περίοδος των Χριστουγέννων (περίοδος μειωμένων
αντανακλαστικών για το κίνημα) και στο αναρτημένο σχέδιο η προθεσμία για
το γκρέμισμα των τοίχων (συμπεριλαμβανομένου και ενός τοίχου του
στεκιού)είναι 4 μήνες (άρα μέχρι μέσα Γενάρη), γίνεται σαφής η ύπαρξη
του κινδύνου. Σε αυτό το μοτίβο προστίθενται και οι αλλεπάλληλες
δηλώσεις στοχοποίησης του στεκιού από τον υφυπουργό παιδείας Συρίγο. Σε
αυτό το πλαίσιο, καλούμε τον κόσμο του αγώνα σε διοργάνωση κινήσεων και
δράσεων αλληλεγγύης, αλλά και να είναι σε εγρήγορση. Ήδη έχουν γίνει
κάποιες κινήσεις αλληλεγγύης και έχει καλεστεί και “τρέχει” η Ανοιχτή
συνέλευση για την υπεράσπιση της κατάληψης “στέκι στο βιολογικό”. Την
Πέμπτη 16/12 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης στην
πόλη της Θεσσαλονίκης, ενώ η επόμενη ανοιχτή συνέλευση για την
υπεράσπιση της κατάληψης θα γίνει στο στέκι στο βιολογικό τη Δευτέρα
20/12.
Παρακάτω επισυνάπτεται το κείμενο του στεκιού. Μπορείτε να προωθήσετε το
παρόν mail και σε άλλες συντροφικές συνελεύσεις, δομές, εγχειρήματα που
τυχόν δεν περιλαμβάνονται.

Συντροφικά, Κατάληψη “Στέκι στο Βιολογικό”.

34 ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ

ΣΤΕΚΙ ΣΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Την Πέμπτη 18 Νοέμβρη 2021, παρατηρήσαμε κάποιες “αλλαγές” εντός του
κτηρίου του Βιολογικού και συγκεκριμένα στο χώρο του φουαγιέ, με την
τοποθέτηση γυψοσανίδων που απέκλειαν το μισό χώρο, αφήνοντας ένα
διάδρομο μεταξύ των δύο εισόδων του κτηρίου. Μάλιστα είχαν το θράσος να
αφήσουν κάποια ευδιάκριτα σημάδια σε τοίχους, περιλαμβάνοντας τοίχο του
στεκιού και προμηνύοντας την κατεδάφισή τους.

Μετά από σχετική έρευνα στο Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και του
προγράμματος Διαύγεια (διαφάνεια στο κράτος), διαπιστώσαμε ότι στις 16
Σεπτέμβρη 2021, ανατέθηκε σε εργολαβία, έργο ύψους 1.320.600,00 ευρώ, με
θέμα: “ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΔΙΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΧΩΡΩΝ ΙΣΟΓΕΙΟΥ ΚΤΗΡΙΟΥ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΓΙΑ
ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ Σ.Θ.Ε. (Σχολή Θετικών Επιστημών, γειτονικό κτήριο)”. Το
χρονοδιάγραμμα τους προβλέπει ότι το συγκεκριμένο έργο πρέπει να
παραδοθεί σε διάστημα 16 μηνών από την ανάρτηση – υπογραφή της συμφωνίας
κι από τα σχέδια τους φαίνεται ξεκάθαρα ότι προορίζουν για “αίθουσα
αναμονής” το χώρο του στεκιού, κάτι “άκρως απαραίτητο” άλλωστε για τη
λειτουργία της σχολής. Μάλιστα, από τη συμφωνία φαίνεται πως το
γκρέμισμα των τοίχων προβλέπεται να γίνει σε διάστημα 4 μηνών από την
υπογραφή της (δηλαδή μέχρι μέσα Γενάρη), γεγονός που καθιστά την απειλή
εκκένωσης άμεση. Ήδη πρυτάνεις και εργολάβοι ανέλαβαν δράση για την
αναδιαμόρφωση “χρηστικών” χώρων και τη διεκπεραίωση του.

Τη στιγμή που η φοιτητική κοινότητα το προηγούμενο διάστημα δέχτηκε
ολομέτωπη επίθεση, με τη ψήφιση του αντιεκπαιδευτικού νομοσχεδίου και
των “μέτρων φύλαξης” εντός των Πανεπιστημίων, (Ομάδα Προστασίας
Πανεπιστημιακού Ιδρύματος) κι ενώ βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με τη
χείριστη κρατική διαχείριση της πανδημίας σε υγειονομικό, οικονομικό και
κοινωνικό επίπεδο αντί να αναβαθμιστούν οι χώροι της εκπαίδευσης και
ειδικότερα τα Πανεπιστήμια, προτιμούν την υποβάθμιση (όπως επίσης και
στον τομέα της υγείας). Το κράτος, για πολλοστή φορά μας δείχνει
ξεκάθαρα ότι στόχος του είναι η αποστείρωση του πανεπιστημίου, η
αποδυνάμωση και η καταστολή οποιασδήποτε πολιτικής φωνής και
ριζοσπαστικοποίησης και φυσικά η κερδοσκοπία προς όφελος μερικών τσεπών
και όχι των ίδιων των φοιτητ(ρι)ών. Σε αυτό τον ευρύτερο κρατικό
σχεδιασμό φαίνεται πως εντάσσεται και η απόφαση για εκκένωση του
στεκιού, αφού ο ίδιος ο υφυπουργός Παιδείας Συρίγος δύο φορές σε
δηλώσεις του έχει στοχοποιήσει ονομαστικά το Βιολογικό, προαναγγέλλοντας
την αντικατάστασή του με βιβλιοθήκη, και έκανε λόγο ξανά για την είσοδο
πανεπιστημιακής αστυνομίας. Σε αυτή τη συνθήκη, την Πέμπτη 9/12, μια
ομάδα ασφαλιτών εμφανίστηκε στο φουαγιέ της Σ.Θ.Ε., την ώρα που
πραγματοποιούνταν η τακτική συνέλευση του αυτόνομου σχήματος Φυσικού και
πρόβες θεατρικών ομάδων, περιεργαζόμενη επιδεικτικά τον κόσμο που υπήρχε
στους χώρους της σχολής. Η κίνηση αυτή απαντήθηκε με αντανακλαστική
συγκέντρωση και πορεία την επόμενη μέρα μέσα στο campus, όμως δείχνει
τις διαθέσεις του κράτους ενάντια στα διάφορα αγωνιζόμενα υποκείμενα στα
πανεπιστήμια.

Δε μας εκπλήσσει καθόλου και δε ξεχνάμε ότι όσο μας δείχνουν τα δόντια
τους εμείς θα τα σπάμε. Έχουν ιστορία και παρελθόν οι σχέσεις των
πρυτανικών αρχών με το κράτος και τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς.
Από τις εκκενώσεις των καταλήψεων πανεπιστημιακής ιδιοκτησίας, Terra
Incognita, Rosa Nera, Βανκούβερ Απάρτμαν, Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στην
Α.Σ.Ο.Ε.Ε., τις εισβολές στη Φ.Ε.Π.Α. και τις εκτεταμένες φθορές στους
υπό κατάληψη πολιτικούς χώρους, τη μελλοντική πρόσληψη ειδικών σωμάτων
φύλαξης, μπάτσων δηλαδή και το φύτεμα τους εντός των πανεπιστημίων,
μέχρι την πρόσφατη παρωδία του μείγματος D.N.A. και τις διώξεις των 14
αγωνιστρ(ι)ών της κατειλημμένης πρυτανείας του Ε.Μ.Π. της Αθήνας.

Το είχαμε πει και θα το ξαναπούμε, έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς και θα
λογαριαστούμε. Το στέκι στο βιολογικό εδώ και 34 χρόνια λειτουργεί ως
κατειλημμένος χώρος εντός του πανεπιστημίου και μέχρι και σήμερα
συνεχίζει να αποτελεί σημείο συνάντησης και πολιτικής ζύμωσης με βασικό
άξονα την αυτοοργάνωση με αντιεμπορευματικούς όρους, την αλληλεγγύη στα
έγκλειστα συντρόφια και την καθημερινή διεκδίκηση των ζωών μας. Έχουν
συστεγαστεί και συστεγάζονται ομάδες και εγχειρήματα, κάποια
μακροβιότερα άλλων και πάντα διατηρώντας την πολυμορφία της έκφρασης,
της δράσης και των αγώνων. Το πλαίσιο καταστολής το οποίο έχει υποστεί η
κατάληψη ανά τα χρόνια, προέρχεται κυρίως από ενδοπανεπιστημιακές αρχές
και κοσμητείες και ουκ ολίγες φορές έχουν στοχοποιηθεί άτομα, φοιτητές
και συλλογικότητες που δραστηριοποιούνταν και δραστηριοποιούνται στο
στέκι.

Για εμάς, αυτοί οι χώροι είναι χώροι ελευθερίας, που απορρίπτουν τις
έννοιες της ιεραρχίας, της ιδιοκτησίας και της οικονομικής
εκμετάλλευσης.

Αν νομίζουν ότι θα περιμένουμε άπραγα την εκκένωση του στεκιού,
γελιούνται.

Είμαστε εδώ λοιπόν.

Όταν αγωνίζεσαι μπορεί και να χάσεις, όταν δεν αγωνίζεσαι έχεις ήδη
χάσει

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις

στέκι στο Βιολογικό

_________

The post SOS- Το Στέκι στο Βιολογικό απειλείται μετά από 34 χρόνια appeared first on Void Network.

Το κράτος και το κεφάλαιο πάντα εξαπέλυε επίθεση στην ελευθερία της κοινωνικής βάσης και καταλήστευε την εργασία και τους πόρους της. Τα τελευταία χρόνια βιώσαμε μία από τις πιο βίαιες επιθέσεις με μαζική εξαθλίωση και φτωχοποίηση των ήδη καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων ανθρώπων.

Από την άλλη πλευρά, εκδηλώθηκε ευρεία κοινωνική αντίσταση και αλληλεγγύη. Αγωνιστές και αγωνίστριες δημιούργησαν μια ποικιλία αυτο-οργανωμένων χώρων όπως υποδομές στέγασης, κοινωνικά ιατρεία, συλλογικές κουζίνες, ανοιχτά πάρκα και δημόσιους χώρους που αποτελούν μερικά από τα κύρια παραδείγματα. Παρά τις αδυναμίες και τις υποχωρήσεις, με καταλήψεις, με πολιτικές ομάδες, με σωματεία βάσης, με συνελεύσεις πλατειών και γειτονιών, το κίνημα δημιούργησε ένα σταθερό κοινωνικό έδαφος που έχει συγκεντρώσει σημαντικές γνώσεις και εμπειρίες, σχηματίζοντας κοινότητες αγώνα με ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς και έχοντας μια ευρεία απεύθυνση στην κοινωνία ασκώντας παράλληλα και κριτική. Πολλές φορές έπρεπε να χρησιμοποιήσει τη βία για να υπερασπιστεί και να επεκτείνει τους ελεύθερους χώρους και τα εδάφη του από τα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα και τις φασιστικές επιθέσεις. Το κίνημα μεγάλωσε μέσα στην πολυμορφία και την ζωντάνια, παρά τη συνεχιζόμενη ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και των κινητοποιήσεων.

Στα πλαίσια αυτής της κοινωνικής-ταξικής σύγκρουσης, την Δευτέρα, 26/8 το κράτος με πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλε στα Εξάρχεια και εκκένωσε 4 καταλήψεις. Δυο προσφυγικές μεταναστευτικές, την Transito και την Σπύρου Τρικούπη 17 όπου αιχμαλώτισαν 144 πρόσφυγες μετανάστες /-τριες ξεριζώνοντας τους για δεύτερη φορά από τους χώρους διαμονής τους και απομονώνοντας τους σε κέντρα κράτησης. Εισβολές-εκκενώσεις πραγματοποιήθηκαν επίσης σε υπό διαμόρφωση στεγαστική και πολιτική κατάληψη στην Ασημάκη Φωτήλα και στην κατάληψη Gare όπου πραγματοποιήθηκαν 3 συλλήψεις. Οι μπάτσοι προχώρησαν επίσης και σε εισβολή στο σπίτι συντρόφων από την κατάληψη Gare.

Εκτός από τις καταλήψεις και το ίδιο το κίνημα, η συγκεκριμένη κατασταλτική επιχείρηση έχει ως στόχο τους μετανάστες/-τριες και πρόσφυγες. Αποτελούν ένα από τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας αφού η ίδια τους η ύπαρξη κρίνεται παράνομη. Σε κατάσταση παρανομίας δεν υπάρχει πρόσβαση σε υγεία και εκπαίδευση ενώ οι όροι εργασίας είναι όροι πραγματικής σκλαβιάς. Η κατάσταση αποκλεισμού, η οποία πολλές φορές έρχεται και από ένα κομμάτι της κοινωνίας, τους οδηγεί σε βίαιες και εξαγριωτικές καταστάσεις, οι οποίες μετά χρησιμοποιούνται από το κράτος και τους ρατσιστές για να επιτεθούν στους μετανάστες. Πολλοί επιλέγουν την αυτο-οργάνωση και τις δομές αλληλεγγύης τους κινήματος ώστε να επιβιώσουν και να αντισταθούν. Μαζί με ντόπιους και διεθνείς αλληλέγγυους/-ες χτίζουν κοινότητες και διεκδικούν την ορατότητα τους αποτελώντας άμεση απειλή για την πολιτική και οικονομική εξουσία. Η αλληλεγγύη που χτίζουμε βρίσκεται σε αντίθεση με την ανθρωπιστική βοήθεια των ΜΚΟ που θυματοποιούν τους μετανάστες και βγάζουν χρήμα από τα προβλήματά τους. Η πραγματική αλληλεγγύη βρίσκεται σε σύγκρουση με τον ανθρωπισμό του κράτους που χρησιμοποιείται απλά για να συγκαλύψει τους θανάτους στα σύνορα και τις δολοφονικές συνθήκες στα κέντρα κράτησης. Εκεί οι κρατούμενοι/-ες στερούνται ιατρικής περίθαλψης υποφέροντας καθημερινά από ασθένειες που οδηγούν στο θάνατο, στερούνται βασικής υγιεινής ζώντας με κοριούς στα κελιά και άθλιο φαγητό, βασανίζονται κατ’ εξακολούθηση με ξυλοδαρμούς, βιασμούς από τους ανθρωποφύλακες κι όλα αυτά με σκοπό να εγκαταλείψουν το ελλαδικό και ευρωπαϊκό έδαφος και να μην προβάλουν καμία αντίσταση στην περαιτέρω υποτίμηση και απαξίωση τους. Η μεταφορά τους από τις καταλήψεις που οι ίδιοι επιλέξανε να ζούνε, αναιρεί την αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεση τους, ενώ η δικαιολογία πως τα κέντρα κράτησης είναι ασφαλέστερα και πιο υγιεινά αποτελεί ένα από τα πιο χυδαία ψέματα του κράτους, μια απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας.

Όσον αφορά πιο συγκεκριμένα τις καταλήψεις, όλα αυτά τα χρονιά έχουν απαντήσει σε πληθώρα αναγκών και επιθυμιών. Είναι ελεύθεροι χώροι οπού η κοινωνική βάση δημιουργεί εκ νέου τις σχέσεις της χωρίς κρατικό έλεγχο και οικονομικό αποκλεισμό, υπερβαίνοντας εθνικές έμφυλες και άλλες συστημικές διακρίσεις. Απαντάνε σε βασικές ανάγκες όπως η στέγαση σπάζοντας τον εκβιασμό του ενοικίου και εν μέρει της μισθωτής σκλαβιάς. Σε καιρούς μαζικού εκτοπισμού που προκαλείται από την φτώχεια και τους διακρατικούς πολέμους, έχουνε προσφέρει καταφύγιο σε χιλιάδες ανθρώπους απαλλάσσοντας τους από τα βάρβαρα κέντρα κράτησης μεταναστών. Ένα από τα πιο σημαντικά επιτεύματα είναι πως άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές οργανώθηκαν στις καταλήψεις και συγκρότησαν συλλογικά σώματα για να δημιουργήσουν εγχειρήματα που αντανακλούν τον κόσμο ισότητας και ελευθερίας που επιθυμούμε. Οι καταλήψεις από κοινού με άλλες κοινωνικές και κινηματικές δυνάμεις υπερασπίζονται τις γειτονιές και τους δημόσιους χώρους από τα επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα της εξουσίας.

Η πολιτική ατζέντα της Νέας Δημοκρατίας είναι συνεχεία της πολιτικής του Σύριζα. Αποσκοπεί στην μετατροπή ολόκληρης της επικράτειας σε εύκολα εκμεταλλεύσιμο έδαφος για το τοπικό και το ξένο κεφάλαιο. Αποτέλεσμα είναι η περαιτέρω εκμετάλλευση και καταστροφή του περιβάλλοντος και ο επιθετικός εξευγενισμός του αστικού χώρου που μετατρέπει γειτονιές-εντός των πόλεων σε ζώνες τουριστικής κατανάλωσης, εκτοπίζοντας τους κατοίκους και πραγματοποιώντας μια άτυπη «κοινωνική εκκαθάριση».

Για την εφαρμογή των προαναφερθέντων, χωρίς μεγάλη αντίσταση, είναι πρωταρχικής σημασίας η πειθάρχηση των εργαζομένων, ανέργων, φοιτητών, μαθητών, μεταναστών, γυναικών, η φυλάκιση όσων εξεγείρονται και η στρατιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου. Ορισμένες από τις πρώτες κινήσεις του κράτους ήταν η ενσωμάτωση του σωφρονιστικού συστήματος και του υπουργείου μετανάστευσης στην αστυνομική δικαιοδοσία. Ταυτόχρονα, προσέλαβαν 1500 νέα άτομα στις αστυνομικές δυνάμεις επεκτείνοντας τον κρατικό στρατό καταστολής. Ποινικοποίησαν περαιτέρω τα μέσα του αγώνα και κατάργησαν το πανεπιστημιακό άσυλο προετοιμαζόμενοι να αντιμετωπίσουν τους νέους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες. Αγώνες τους οποίους ο Σύριζα στο παρελθόν αφομοίωσε και απονέκρωσε ανοίγοντας τον δρόμο για ένα ακόμα πιο επιθετικό κράτος που βλέπουμε κατά την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας.

Ως συνέχεια της αντίστασης όλων των τελευταίων χρόνων, καλούμε τον κόσμο του αγώνα, εξεγερμένους και εξεγερμένες, καταληψίες, συλλογικότητες και άτομα να ενδυναμώσουν την προσπάθεια για ένα ανοιχτό μέτωπο απέναντι στην καταστολή. Με πρωταρχικό στόχο την υπεράσπιση των καταλήψεων και με ευρύτερο στόχο την υπεράσπιση όλων των κοινωνικών κεκτημένων απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο μέχρι την ανατροπή τους.

Να ενισχύσουμε τις κοινωνικές δομές και να φτιάξουμε καινούργιες, να εντείνουμε ακόμα περισσότερο στους κοινωνικούς, ταξικούς και τοπικούς αγώνες. Να μην αφήσουμε τον αγώνα να αφομοιωθεί από καμιά καθεστωτική δύναμη. Να τσακίσουμε τις κατασταλτικές δυνάμεις, να σπάσουμε την μιντιακή προπαγάνδα και να βγάλουμε προς τα έξω την αλήθεια του αγώνα των καταπιεσμένων.

Αλληλεγγυη στις καταληψεις και στους χωρους αγωνα.

Κοινοί αγώνες ντόπιων μεταναστών

Συνέλευση καταλήψεων, συλλογικοτήτων, διεθνιστών/-τριών, μεταναστών-προσφύγων, αλληλέγγυων

ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΣΕ ΔΡΑΣΕΙΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ 42,  ΠΕΜΠΤΗ, 29/8 18:00

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ 42  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 30/8  5 ΤΟ ΠΡΩΙ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 30/8 18:00 Ε.Μ.Π.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 31/8, ΣΤΙΣ 12:00, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

The post Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και στους χώρους αγώνα- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της Συνέλευσης για τις εκκενώσεις των καταλήψεων + Καλέσματα σε δράσεις appeared first on Void Network.

more info / contact https://www.facebook.com/freesocialcenterfavela/

ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ στον ΓΙΑΝΝΗ ΓΙΟΥΛΟΥΝΤΑ ! Αλληλεγγύη στον αντιφασίστα Γιάννη Γιουλούντα ο οποίος δέχτηκε επίθεση χτες το βράδυ 13/6/2019  στον Πειραιά από ομάδα δέκα ναζιστών επειδή φορούσε τη μπλούζα του ΕΚΧ Φαβέλα!

Ο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Φαβέλα – Free Social Center Favela γιορτάζει τα δύο χρόνια που υπάρχει στο Πειραιά και έχει μπει στο στόχαστρο των ναζί με την ελεύθερη αντιφασιστική παρουσία του.

Ο Γιάννης Γιουλούντας (Yannis Youlountas) είναι σκηνοθέτης και κοινωνικός αγωνιστής που έχει δημιουργήσει έργα όπως το “Να μη ζήσουμε σαν δούλοι” – είναι σύντροφος και φίλος. Αυτή την στιγμή αναρρώνει αλλά πρέπει να ελέγχεται για τυχόν κρανίο εγκεφαλική κάκωση και οι πληροφορίες λένε ότι είναι καλύτερα.

Το Κενό Δίκτυο καλεί τους φίλους και τις φίλες της συλλογικότητας να πλαισιόσουν σήμερα 14/6 και αύριο 15/6 το διήμερο στη ‘Φαβέλα” ( 2 Χρόνια Φαβέλα) για να φανεί ξανά και ξανά ότι οι δρόμοι του Πειραιά δεν ανήκουν στις παρακρατικές ναζιστικές συμμορίες αλλά στην κοινωνία!

Ούτε στον Πειραιά ούτε πουθενά ! Να πολεμήσουμε τον Ναζισμό σε όλο τον κόσμο!

https://www.facebook.com/events/308401606756331/?event_time_id=308401613422997

Ακολουθεί η ανακοίνωση της ανοιχτής συνέλευσης του Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου ΦΑΒΕΛΑ:

Χτες το βράδυ κατά την προετοιμασία του χώρου για το διήμερο 2 χρόνων της Φαβέλας, μας επισκέφθηκε ο Γίαννης Γιουλούντας. Με τον Γίαννη Γιουλούντα μας συνδέουν σχέσεις αλληλεγγύης και συντροφικότητας, αμοιβαίου σεβασμού και εκτίμησης.

Αποχωρώντας από το χώρο, φόρεσε μπλουζάκι με το λογότυπο Φαβέλα και συνέχισε κάνοντας βόλτα στο μικρολίμανο. Εκεί τον εντόπισαν φασιστοειδή, τον ακολούθησαν και στην περιοχή του ΣΕΦ του επιτέθηκαν τραυματίζοντάς τον.

Από μεριά μας εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στον Γιάννη Γιουλούντα και ευχόμαστε την ταχεία ανάρρωση του. Γνωρίζουμε ότι δεν τρομοκρατείται από τέτοιου είδους επιθέσεις και αναμένουμε την επιστροφή του στην Ελλάδα και τη Φαβέλα.

The post Ναζιστική επίθεση δέχθηκε ο Γιάννης Γιουλουντάς στον Πειραιά- Nazis attack Yannis Youlountas in Piraeus appeared first on Void Network.

The post Οι ενεργειακοί σχεδιασμοί στον ελλαδικό χώρο- Συζήτηση- Ε.Μ.Π. 23/5 Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων appeared first on Void Network.

Κάλεσμα σε πανελλαδική κινητοποίηση – πορεία, στα Γιάννενα

το Σάββατο 11/5/2019, στις 12 το μεσημέρι 

Κυβέρνηση (τέως και νυν) και μεγάλοι ενεργειακοί όμιλοι, έχουν συμφωνήσει στην υλοποίηση ενός φαραωνικού σχεδίου εξόρυξης υδρογονανθράκων (πετρελαίου και φυσικού αερίου). Για το σκοπό αυτό, το 1/3 περίπου της ηπειρωτικής και θαλάσσιας επικράτειας της χώρας έχει εκχωρηθεί με μακροχρόνιες συμβάσεις. Οι πρώτες ερευνητικές γεωτρήσεις στην Ήπειρο είναι ο προάγγελος των όσων θα ακολουθήσουν. Tο 2019 προβλέπεται να είναι καθοριστικό για την ολοκλήρωση των διαδικασιών, ώστε να ξεκινήσουν εργασίες και στην Αιτωλοακαρνανία, στη ΒΔ Πελοπόννησο, στο Κατάκολο, στον Πατραϊκό, σε όλο το Ιόνιο και στις θαλάσσιες περιοχές νότια και νοτιοδυτικά της Κρήτης. Πρόκειται για σχέδιο, που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την υποκριτική ρητορική για την προστασία του κλίματος και για τη διασφάλιση των ενεργειακών αναγκών της χώρας.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για επιλογή στρατηγικού χαρακτήρα, που υπερβαίνει το όποιο «εθνικό» πλαίσιο, εμπλέκει κράτη, υπερεθνικούς οργανισμούς και πετρελαϊκούς ομίλους και εξυπηρετεί την κερδοφορία των τελευταίων. Δεν είναι, άλλωστε, μυστικό ότι για να υλοποιηθούν τέτοιου είδους επιλογές το έδαφος έχει «στρωθεί» -εδώ και πολύ καιρό- μέσω της πλήρους προσαρμογής στις ευρωπαϊκές πολιτικές της απελευθέρωσης των ενεργειακών αγορών.

Μόνο που για την επιλογή αυτή, πρόκειται να πληρώσει βαρύ τίμημα η κοινωνία, μέσω των άμεσων και των μακροχρόνιων επιπτώσεων στο περιβάλλον, στην υγεία, στην αγροτική παραγωγή, στον τουρισμό, στις άλλες υφιστάμενες και μελλοντικές ήπιες παραγωγικές δραστηριότητες, αλλά και μέσω της έντασης και της εμπλοκής στους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Εννοείται ότι τις συνέπειες θα τις νοιώσουν οι πολίτες όλης της χώρας και όχι μόνο αυτοί των «στοχοποιημένων» περιοχών. Κι όμως, κράτος και «καθ’ ύλην αρμόδιοι» θεώρησαν σκόπιμο να προχωρήσουν χωρίς να τηρήσουν, ούτε καν, τα προσχήματα στον τομέα της ενημέρωσης της κοινωνίας, ιδιαίτερα των περιοχών που παραχωρήθηκαν. Ενώ τώρα, που αρχίζουν να δοκιμάζουν τις πρώτες μαζικές αντιστάσεις, αντιδρούν με νευρικότητα, με αυξανόμενη προκλητικότητα, με ένταση της προπαγάνδας και με αθέμιτες πρακτικές εκμαυλισμού συνειδήσεων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα «Ελληνικά Πετρέλαια», που έχουν αναλάβει την επικοινωνιακή προώθηση του έργου, λοιδωρούν συστηματικά το κίνημα κατά των εξορύξεων, υπαγορεύουν σε Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τα ρεπορτάζ που αφορούν τόσο τη «σημασία» της επένδυσης, όσο και την υπονόμευση της δίκαιης κοινωνικής αντίδρασης (βλ. σχετικό άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή). Φτάσανε, μάλιστα, σε σημείο να απειλούν με μηνύσεις όσους αμφισβητούν τη συναλλακτική ηθική της εταιρίας, δηλαδή την εξαγορά συνειδήσεων μέσω της υπόσχεσης σε δήμους και φορείς μιας σειράς από διευκολύνσεις και χρηματοδοτήσεις, που στόχο έχουν να δημιουργήσουν σύγχυση σε σχέση με το ρόλο που σκοπεύουν να παίξουν.

Όσο αφορά στις θέσεις εργασίας που διαφημίζουν οι πετρελαϊκές, αυτές είναι τα μεροκάματα πείνας σε ελάχιστους εποχιακούς εργαζόμενους, που θα βρεθούν ξανά άνεργοι στο ρημαγμένο τοπίο των εξορύξεων. Είναι ντροπή να μιλάνε, λοιπόν, για καταπολέμηση της ανεργίας. Όσο για το «φθηνό πετρέλαιο», που θα αγοράζουμε από τις «πετρελαιοπηγές», πέραν της αφέλειας του επιχειρήματος, ας ρωτήσουν τους ανθρώπους στην Καβάλα πόσο πληρώνουν για πετρέλαιο και τη βενζίνη (από τις ακριβότερες στην Ελλάδα) και να πειστούν ότι οι πολυεθνικές δεν παίζουν με τα κέρδη τους.

Το 2019 προβλέπεται να είναι χρόνος σημαντικών πολιτικών εξελίξεων και ανακατατάξεων. Φιλοδοξούμε, το γεγονός αυτό, αντί να οδηγήσει στον εφησυχασμό και στην αναμονή, να αποτελέσει την αφορμή για ένταση των προσπαθειών για την οριστική ακύρωση του σχεδίου των εξορύξεων, χωρίς «ναι μεν, αλλά». Ήδη, τα δημοτικά συμβούλια Ζαγορίου, Κεντρικών Τζουμέρκων και Άρτας αρνήθηκαν να παραχωρήσουν τις δημοτικές τους εκτάσεις προς έρευνα και εξόρυξη, έπειτα από τις μαζικές αντιδράσεις και πιέσεις των τοπικών κοινωνιών και του αντιεξορυκτικού κινήματος, που είναι και οι μόνες δυνάμεις που μπορούν να ανατρέψουν οριστικά τη σχεδιαζόμενη επένδυση.

Να μην επιτρέψουμε να δυναμιτίσουν το παρόν και το μέλλον, να διαψεύσουμε έμπρακτα όσους μιλούν για τετελεσμένα, όσο ακόμη υπάρχει καιρός. Τα μείζονα ζητήματα της ενέργειας, της προστασίας της φύσης και της «επιβίωσης» των τοπικών κοινωνιών είναι, πρωτίστως, υπόθεση των πολιτών και όχι των πολιτικών ελίτ.

Σας καλούμε όλους/ες σε διαδήλωση

το Σάββατο 11 Μαΐου, στις 12 το μεσημέρι,

μπροστά από την Περιφέρεια Ιωαννίνων

Ανοιχτή συνέλευση στα Γιάννενα, 

Συντονισμός συλλογικοτήτων Ιωαννίνων

Πρωτοβουλία Άρτας

Πρωτοβουλία Πρέβεζας

Ανοιχτή συνέλευση Κεφαλονιάς – Ιθάκης

Fossil Free Corfu
Πρωτοβουλία πολιτών Λευκάδας

SOS ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΚΟΣ

Πρωτοβουλία Αθήνας

ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων

Σάββατο 11/5: Αθήνα – Γιάννενα, μαζί

Η Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων οργανώνει συλλογική μετάβαση στα Γιάννενα, για την πανελλαδική πορεία, στις 11 Μάη, στις 12 το μεσημέρι. Όχι μόνο επειδή μειώνει το κόστος συγκριτικά με το ατομικό ταξίδι, αλλά και επειδή θεωρούμε πως η συμμετοχή σε μια συλλογική κοινωνική δράση, όπως η πορεία στη Γιάννενα, πρέπει να είναι συλλογική σε όλα τα επίπεδα. Έτσι χτίζουμε και δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ μας απέναντι σε όσους λένε πως ο ατομικός δρόμος και η υποταγή στα εταιρικά σχέδια είναι η μόνη επιλογή.

Η φετινή πορεία στην πόλη έρχεται ένα χρόνο μετά το μεγάλο συλλαλητήριο της 1ης Ιούνη 2018 και βρίσκει τον αγώνα μας πιο δυνατό, με περισσότερες συνελεύσεις σε όλη την Ελλάδα και με τη συζήτηση να ανοίγει στις τοπικές κοινωνίες. Μπορούμε και πρέπει να νικήσουμε!

Αν ενδιαφέρεστε να ταξιδέψουμε μαζί, μπορείτε να μας στείλετε στοιχεία στην παρακάτω φόρμα: https://forms.gle/iEToVMXxPZygfzdY8

Εναλλακτικά, αν χρειάζεστε κάποια περαιτέρω διευκρίνιση, μπορείτε να επικοινωνήσετε και τηλεφωνικά στο: 6948635889.

Το Κενό Δίκτυο στηρίζει την Πρωτοβουλία Αθήνας Ενάντια στις Εξορύξεις Υδρογονανθράκων– περισσότερες πληροφορίες:

https://ath-stop-mining.blogspot.com/

The post Πανελλαδική διαδήλωση ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΣΑΒΒ. 11/5 STOP στις εξορύξεις – DEMO Against Oil Excavations appeared first on Void Network.

Η κοινωνία της αυτοδιεύθυνσης *

I. Η κοινωνία της αυτοδιεύθυνσης

{…} Πιστεύω ότι το σύστημα εκείνο που καλύτερα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στα ιδανικά της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας είναι αυτό της αυτοδιεύθυνσης. Τι είναι η αυτοδιεύθυνση; Είναι η απόπειρα οργάνωσης της ζωής του ανθρώπου πάνω στη βάση το αυτοκαθορισμού, της ελευθερίας και της εθελοντικής συμμετοχής του κάθε πολίτη στις εργασίες της κοινότητας. Είναι λοιπόν, το αντίθετο της κάθετης εξουσίας που έχει επικρατήσει μέχρι σήμερα, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, στις ανθρώπινες κοινωνίες.

{…} Όπως δε όλα τα παγκόσμια ιδανικά, έτσι και η αυτοδιεύθυνση, ασφαλώς, αναδύεται ακριβώς από τις ρίζες του λαού, βασίζεται στο λαό και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο από το λαό.

{…} Για να το πούμε και με τα λόγια του Μάρκοβιτς: «Αυτοδιεύθυνση σημαίνει ότι οι διευθύνουσες λειτουργίες δεν ασκούνται από καμία εξουσία εκτός κοινωνίας, παρά από τους ίδιους τους παραγωγούς της κοινωνικής ζωής σε κάθετης έκφανση. Αυτοδιεύθυνση σημαίνει την υπέρβαση του αιώνιου διαχωρισμού της κοινωνίας ανάμεσα σε ιστορικά υποκείμενα και αντικείμενα, ανάμεσα σε διευθύνοντες και εκτελεστές».

{…} Ως προδρόμους της αυτοδιεύθυνσης θεωρώ όλα εκείνα τα συστήματα ιδεών και τα ιστορικά κινήματα που υπερασπίστηκαν την ελευθερία του ανθρώπου και ταυτόχρονα την κοινωνική ισότητα. Αν έπρεπε να ονομάσω κάποιους θεωρητικούς που υπερασπίστηκαν και ουσιαστικά παρουσίασαν την ιδέα της αυτοδιεύθυνσης, θα ανέφερα τους Γκόντγουιν, Φουριέ, Όουεν και τον αντιεξουσιαστικό σοσιαλισμό γενικότερα, πρωτίστως τον Προυντόν. Σε παγκόσμιο επίπεδο δεν χωρά αμφιβολία ότι οι Μαρξ και Ένγκελς επιζητούσαν επίσης μια αυτοδιευθυνόμενη οργάνωση της κοινωνίας, όμως πέρα από το γεγονός ότι εισήγαγαν την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου ως φάσης μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό- ασυμβίβαστης με τις αρχές της αυτοδιεύθυνσης- πρέπει να θυμόμαστε, όπως λέει ο μαρξιστής Στογιάνοβιτς, «ότι ο Μαρξ έγραψε πολύ σποραδικά για την αυτοδιεύθυνση».

{…} Σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να ειπωθεί ότι μεγάλο μέρος του εργατικού κινήματος της ηρωικής εποχής κινητοποιήθηκε από ιδέες θεμελιωδώς αυτοδιαχειριστικές. Ως παραδείγματα συγκεκριμένων προσπαθειών αυτοδιεύθυνσης θα παραθέσω την Παρισινή Κομμούνα, τα Σοβιέτ του 1905 και του 1917, τα εργατικά συμβούλια στη Γερμανία μεταξύ 1919 και 1920, τα «consiggli di fabrica» (εργοστασιακά συμβούλια) στο Μιλάνο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα ισραηλινά κιμπούτς, και ιδιαίτερα τις ελευθεριακές κολεκτίβες που αναπτύχθηκαν από τη CNT κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου.

{…} Είναι ξεκάθαρο ότι το κίνημα για την αυτοδιεύθυνση δεν θα μπορέσει να υπερβεί τον σημερινό εμβρυακό του χαρακτήρα αν δεν εξουδετερώσει προηγουμένως τη φαύλη ηγεμονία που ασκεί σήμερα η θεσμική αριστερά. Η μονοπώληση της εργατικής συνείδησης από τα σοσιαλδημοκρατικά, σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα αποτελεί ένα από τα πρωταρχικά εμπόδια για την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος αυτοδιεύθυνσης. Τα πολιτικά κόμματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν μερικές φορές ως βοηθητικά στον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, εφόσον υπάρχουν, θα πρέπει να στηρίζονται τα πιο προοδευτικά από αυτά, έχοντας πάντα κατά νου ότι η απελευθέρωση της εργατικής τάξης, αν είναι να συμβεί, θα επιτευχθεί μόνο μέσα από τους κόλπους των αγωνιστικών της οργάνων, που είναι τα ανεξάρτητα συνδικάτα, τα εργατικά συμβούλια, οι εργοστασιακές επιτροπές, οι συνελεύσεις και οι άλλες μορφές προλεταριακής δράσης και οργάνωσης.

{…} Η αυτοδιεύθυνση δεν μπορεί να αποδεχθεί το σφετερισμό της πολιτικής δραστηριότητας από καμία ομάδα ή ιδιαίτερη τάξη, δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι μια ελίτ επαγγελματιών πολιτικών κρατά στα χέρια της τις τύχες όλης της κοινωνίας. Η αυτοδιεύθυνση οφείλει να επιζητεί την ολική κατάργηση της παραδοσιακής διχοτομίας μεταξύ των κυβερνώντων και των κυβερνωμένων και την αντικατάσταση της από ένα σύστημα το οποίο θα βασίζεται στην ισότητα ή αμοιβαιότητα των ευθυνών, των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων, κάτι που απαιτεί την ενεργή συμμετοχή όλων των πολιτών στη «res publica».

{…} Να είσαι ελεύθερος δεν σημαίνει να καταθέτεις κάθε τέσσερα χρόνια ένα ψηφοδέλτιο στις κάλπες, ούτε να ακούς παθητικά κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου τους λόγους των πολιτικών που βρίσκονται εκ περιτροπής μέσα ή έξω από τη Βουλή. Να είσαι ελεύθερος σημαίνει να έχεις τη δυνατότητα να παρεμβαίνεις με τρόπο μόνιμο και κανονιστικό στις αποφάσεις της κοινότητας στην οποία ζεις. Αυτό σημαίνει να ζεις ελεύθερος, αυτό σημαίνει αυτοδιεύθυνση.

{…} Αυτοδιεύθυνση θα υπάρξει όταν κανείς δεν θα έχει το δικαίωμα να διατάσσει τους άλλους αλλά και κανείς δεν θα είναι καταδικασμένος να υπακούει σε άλλο άτομο, και το δίχως άλλο η κοινοτική ζωή θα λειτουργεί αποτελεσματικά και χωρίς μεγάλες διαμάχες. Όταν έρθει αυτή στιγμή θα επιβεβαιωθεί το αξίωμα του Μοντεσκιέ: «Σε ένα ελεύθερο κράτος, όποιος νομίζει ότι έχει ελεύθερη ψυχή πρέπει να κυβερνιέται από τον ίδιο του τον εαυτό». Αν το εργατικό κίνημα δεν επιστρέψει στις ρίζες του, αν συνεχίσει να είναι έρμαιο της ποδηγέτησης των ξεπουλημένων στην αστική τάξη εργατοπατέρων ή των επαγγελματιών πολιτικών, αυτοδιεύθυνση δεν θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί.

II. Οι κίνδυνοι της αυτοδιεύθυνσης

{…} Η αυτοδιεύθυνση δεν είναι ένα θρησκευτικό πιστεύω με αμετάβλητες αρχές, αλλά ιστορική διαδικασία σε συνεχή ροή, στηριζόμενη όχι σε κανονισμούς και διατάξεις, όπως οι διάσημοι 21 όροι που επέβαλε ο Λένιν στα κόμματα της Τρίτης Διεθνούς, αλλά στην ικανότητα και στην προετοιμασία του κάθε πολίτη. Αν εκλείπει η προϋπόθεση αυτή δεν εξυπηρετούν σε τίποτα τα προγράμματα αυτοδιεύθυνσης και οι κανονιστικές ρυθμίσεις, όπως επίσης και οι συναντήσεις, οι συνελεύσεις, τα συνέδρια και οι συλλογικές αποφάσεις.

Όταν ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος, το ελευθεριακό κίνημα δεν διέθετε κάποιο προγραμματικό σχέδιο για τις κολεκτιβοποιήσεις, καθώς όμως η πλειοψηφία των αγωνιστών του προετοιμαζόταν σταθερά για να επιχειρήσει ένα τέτοιο εγχείρημα, δεν ήταν δύσκολο να αυτοσχεδιάσει και να τις κάνει να λειτουργήσουν γρήγορα και αποτελεσματικά, παρόλο που οι αντικειμενικές συνθήκες ήταν πολύ αντίξοες.

Η αυτοδιεύθυνση, περισσότερο από ένα πρόγραμμα, αξιώνει έναν τρόπο ζωής, μια συγκεκριμένη ανθρώπινη στάση. Να διαμορφώσουμε τους ανθρώπους, να τους μάθουμε να είναι ελεύθεροι, δίκαιοι και ανεκτικοί• αν το επιτύχουμε αυτό, τότε θα έχουμε επιτύχει αυτοί οι άνθρωποι κάθε στιγμή να γνωρίζουν, χωρίς να χρειάζεται να συμβουλεύονται κανένα αφεντικό και κανέναν κανονισμό, εκείνο που πρέπει να κάνουν για να είναι χρήσιμοι στην κοινωνία.

Η αυτοδιεύθυνση ξεκινά από τη στιγμή εκείνη κατά την οποία γνωρίζει κανείς τι είναι δίκαιο και τι άδικο, όταν εκπληρώνει το καθήκον του όχι από φόβο ή πάθος για κέρδος, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά επειδή του το υπαγορεύει η συνείδησή του. Θα όριζα λοιπόν την αυτοδιεύθυνση ως ένα ιστορικό στάδιο όπου κάθε άτομο νιώθει την ενδόμυχη ανάγκη να εκπληρώνει εθελοντικά το καθήκον του, ένα ιστορικό στάδιο το οποίο είχε ήδη προβλέψει ο Γκόντγουιν πριν από δύο αιώνες: «Οφείλουμε να επιθυμούμε ειλικρινά ότι ο κάθε άνθρωπος θα είναι αρκετά σοφός ώστε να αυτοκυβερνάται χωρίς την παρέμβαση κανενός επιβαλλόμενου εμποδίου».

{…} Πρέπει να μείνουμε μακριά από τη μυθοποίηση της αυτοδιεύθυνσης και από το να τη θεωρήσουμε μαγική συνταγή, ικανή να επιλύσει όλα τα προβλήματα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Αν, από τη μια μεριά, το μοντέλο της αυτοδιεύθυνσης μπορεί να υπάρχει ως εναρκτήριο σημείο υπέρβασης των μεγαλύτερων αντιφάσεων της καπιταλιστικής κοινωνίας, από την άλλη μέσα σε ένα τυπικά αντικαπιταλιστικό πλαίσιο μπορεί εύκολα να παράξει νέες και απρόβλεπτες μορφές αλλοτρίωσης, χειραγώγησης και καταπίεσης, όπως έχει επισημάνει εξάλλου και ο γιουγκοσλάβος μαρξιστής Ρούντι Σούπεκ: «Ακόμα και μια αταξική κοινωνία μπορεί να εκπροσωπεί μια ολοκληρωτικά αλλοτριωμένη μορφή της ανθρώπινης ύπαρξης».

Ένας από τους πιθανούς κινδύνους της αυτοδιεύθυνσης είναι ότι στο εσωτερικό των θεσμών και των μηχανισμών της κυοφορούνται κρυφοί ανταγωνισμοί, λιγότερο ή περισσότερο χονδροειδείς, ανάμεσα στις παγκόσμιες απαιτήσεις της κοινωνίας και στα συμφέροντα των ατόμων και των ιδιαίτερων ομάδων που υπάρχουν σε αυτήν. Υπάρχει, πράγματι, ο κίνδυνος να υπονομευτεί η αυτοδιεύθυνση, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, από τον παρτικουλαρισμό (τα ιδιαίτερα συμφέροντα) των μικροαυτοδιαχειριζόμενων ομάδων.

Ο Στογιάνοβιτς, που έχει μελετήσει «in extenso» (σημ. Ελευθεριακού: «εξ’ ολοκλήρου») τούτη την προβληματική, λέει: «Η γιουγκοσλαβική μαρξιστική θεωρία αντιπαραθέτει δικαιολογημένα την αυτοδιαχείριση στον κρατισμό. Η πρόσφατη ανάπτυξή της όμως οδήγησε στην ανάδυση ενός ανταγωνισμού μέσα στην ίδια την αυτοδιαχείριση: τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην κοινωνική αυτοδιαχείριση και στην παρτικουλαριστική αυτοδιαχείριση των επιμέρους ομάδων. Έχει έρθει ή ώρα να επισημανθεί ότι συγκεκριμένες αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες εκμεταλλεύονται και βάζουν σε κίνδυνο άλλες αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες και την κοινωνική ολότητα».

III. Η Ηθική της αυτοδιεύθυνσης

Η αυτοδιεύθυνση αξιώνει διττό έργο: από τη μια μεριά, αποσκοπεί σε ένα εξωτερικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, των πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών της θεσμών• από την άλλη, αποσκοπεί σε έναν εσωτερικό μετασχηματισμό του ανθρώπου. Και οι δύο στόχοι συνδέονται με έναν άρρηκτο διαλεκτικό δεσμό: αν θελήσει κανείς να αφαιρέσει μία εκ των δύο διαστάσεων, η εγκαθίδρυση της αυτοδιεύθυνσης θα είναι αδύνατο να επιτευχθεί. Κατά βάθος λοιπόν πρόκειται περί ενοποίησης της επανάστασης και της παιδαγωγικής ή, αν θέλετε, της θεωρίας και της πράξης, της δράσης και του στοχασμού.

Η αυτοδιεύθυνση δεν μπορεί να γίνει κατανοητή παρά σαν μια μακρά διαδικασία αυτομόρφωσης της εργατικής τάξης και των κοινωνικών ομάδων που ταυτίζονται με το εργατικό ιδεώδες. Δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα αυτοσχεδιασμού, πρέπει να κατακτηθεί βήμα-βήμα, μέσα από μια τεράστια προσπάθεια υπέρβασης, γνωρίζοντας ότι και αυτή θα σκοντάφτει ξανά και ξανά σε κάθε είδους αντικειμενικές και υποκειμενικές δυσκολίες. Ήδη από μόνο του το έργο της απελευθέρωσης του εργαζόμενου από τα ηθικά και ανθρώπινα στίγματα που παρήγαγε ο καπιταλισμός θα αποδειχτεί ιδιαίτερα επίπονο. Αν η αυτοδιεύθυνση επιθυμεί να φτάσει στην ανάπτυξη όλων των θεωρητικών και πρακτικών δυνατοτήτων της, δεν μπορεί παρά να είναι ένα πρόταγμα για την ολοκληρωτική απελευθέρωση του ανθρώπου, και το ιδανικό αυτό απαιτεί, ως μη αναστρέψιμη συνθήκη, την ανάδυση μιας νέας ανθρώπινης υποκειμενικότητας.

{…} η αυτοδιεύθυνση δεν έχει ως υπέρτατο στόχο της το μετασχηματισμό των μεθόδων παραγωγής και διανομής, αλλά το μετασχηματισμό της ίδιας της προσωπικότητας του ατόμου, τη δημιουργία ενός τύπου ανθρώπου ανώτερου από αυτόν που αναπαράγει η καταναλωτική κοινωνία. Η εγκαθίδρυση της αυτοδιεύθυνσης ούτως ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να καταναλώνουν περισσότερα αυτοκίνητα και ψυγεία δεν θα άξιζε τον κόπο. Αξία έχει ο αγώνας για μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία μόνο όταν ξεκινούμε από την προϋπόθεση ότι η εγκαθίδρυσή της θα κάνει δυνατή την ανάδυση μιας νέας κοινωνικής τάξης που θα βασίζεται στην ευαισθησία, τη γενναιοδωρία, τη συντροφικότητα και την ευγενή πρόθεση. Ο ύστατος στόχος της αυτοδιεύθυνσης είναι ξεκάθαρος: Η λειτουργία ενός ανώτερου τύπου ανθρώπου, όπως το έλεγε και ο Ρούντι Ντούτσκε, «χωρίς τη δημιουργία ενός νέου τύπου ανθρώπου, η μόνιμη επανάσταση είναι αδύνατη».

{…} Για να μετασχηματιστεί όμως αυτό το ιδανικό σε απτή πραγματικότητα, είναι απαραίτητο ο άνθρωπος να μάθει να καθοδηγείται από τη δική του συνείδηση, ήδη εν μέσω καπιταλιστικής κοινωνίας να είναι σε θέση να εκπληρώνει τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές του υποχρεώσεις χωρίς να χρειάζεται κανείς να τον υποχρεώνει για τούτο. Ο εργάτης δεν πρέπει να μάθει μόνο να αποσπά συγκεκριμένα οικονομικά οφέλη από την αστική τάξη• ακόμα πιο σημαντικό είναι να μάθει να δρα σύμφωνα με μια αντι-αστική ηθική, με μια ηθική της αυτοδιεύθυνσης. Αν δεν είναι ικανός για κάτι τέτοιο, όσα υλικά πλεονεκτήματα και αν κατακτήσει, δε θα καταφέρει να χειραφετηθεί από τον αστικό ζυγό. Η χειραφέτηση δεν σημαίνει προσέγγιση ενός οικονομικού επιπέδου ίσου με εκείνο της αστικής τάξης, αλλά δημιουργία ενός συστήματος ζωής και κοινωνικής οργάνωσης που θα βασίζεται στη δικαιοσύνη, στην ισότητα, στη συντροφικότητα και στις άλλες εγγενείς αξίες της προλεταριακής ηθικής.

{…} εμείς πιστεύουμε ότι η θεμελιώδης μηχανή της αυτοδιεύθυνσης είναι η αυτομόρφωση και η αυτοτελειοποίηση της φυσικής και ιστορικής προσωπικότητας του ανθρώπου, κι ότι αν αυτό δεν συμβεί, τότε καθόλου ή πολύ λίγο θα χρησιμεύσουν οι οικονομικοί μετασχηματισμοί.

{…} Δεν υποστηρίζω ότι η εγκαθίδρυση μιας νέας ηθικής θα είναι εύκολη υπόθεση, αλλά ούτε και θεωρώ ότι είναι αδύνατη, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα πιστέψουμε ότι μπορεί κάτι τέτοιο να επιτευχθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα.

{…}Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος δεν χαρακτηρίζεται μόνο από καλοσύνη, αλλά ότι μπορεί να είναι επίσης, σε μεγάλο βαθμό, επιθετικός και καταστρεπτικός, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει χάσει για πάντα τις ανώτερες ανθρωπολογικές του ρίζες.

{…} Όσο και να πολλαπλασιάζεται το κακό και η ποταπότητα, θα υπάρχουν πάντοτε άτομα, κοινωνικές ομάδες και κινήματα που θα σώζουν την ηθική παράδοση του ανθρώπινου είδους επιλέγοντας το μονοπάτι του καλού, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την ανιδιοτέλεια. Η αυτοδιεύθυνση μπορεί να αποτελεί ένα από αυτά τα ρεύματα ανανέωσης.

Παραπομπές:

Aπό το βιβλίο » Η κοινωνία της αυτοδιεύθυνσης και οι εχθροί της» Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες

Αναδημοσίευση από: https://autonomidrasi.com/

The post Η κοινωνία της Αυτοδιεύθυνσης και οι εχθροί της- Heleno Sana appeared first on Void Network.

Η μετάφραση και έκδοση του κειμένου στον ελλαδικό χώρο γίνεται από την συλλογικότητα ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ στα πλαίσια της πολυετούς συνεργασίας με τους CrimethInc οι οποίοι αποτελούν ένα αναρχικό εκδοτικό και ακτιβιστικό διεθνές δίκτυο με βάση τις ΗΠΑ και συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες από το 1996 έως σήμερα

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΥΠΟΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Η κουλτούρα -κατά γενική ομολογία – θεωρείται ότι είναι οι αξίες, οι πρακτικές, οι ιδέες και οι ιδεολογίες μιας κοινωνίας, είναι αυτό που συγκροτεί, δομεί και διαρθρώνει την κοινωνική ζωή. Η κουλτούρα, μας δομεί από την πρώτη στιγμή της ζωής μας και εμείς με την ζωή μας επαναδομούμε και ανακατασκευάζουμε την κουλτούρα.

Ολόκληρη η κοινωνία αναδημιουργήθηκε υπό την μορφή της καπιταλιστικής οικονομίας και όμως διατηρούνται ακόμα ίχνη από εποχές που η λογική τους απέχει μίλια από την λογική του καπιταλισμού.

Η κουλτούρα όμως δεν είναι κάτι στατικό: καθώς η κουλτούρα διαρκώς αναπαράγεται και ανακαλύπτεται ξανά και ξανά, κάθε νέα γενιά προσφέρει μια ευκαιρία να σπάσουμε τα δεσμά μας από τους παλιούς μας τρόπους.

Ο καπιταλισμός τείνει να εμφανίζεται σαν ικανός να διαιωνίζεται επ’ άπειρον, ανεξάρτητα από την κουλτούρα: δίνει την εντύπωση πως δεν είναι απαραίτητο οι άνθρωποι να τον ασπάζονται ιδεολογικά αφού είναι υποχρεωμένοι να συμμετάσχουν σε αυτόν για να επιβιώσουν. Παρ’ όλα αυτά, πάντα υπάρχει και μια άλλη επιλογή.

Εκατομμύρια άνθρωποι στον αποκαλούμενο «Πρώτο Κόσμο» άλλα και αλλού, επιλέγουν να αγωνιστούν ενάντια, να πολεμήσουν και να πεθάνουν παρά να επιβιώσουν με τους όρους που επιβάλλει ο καπιταλισμός. Αυτό φανερώνει, ότι οι «υλικές ανάγκες» που κατευθύνουν την οικονομία είναι κατά βάση κοινωνικά δημιουργήματα, καθώς επίσης ότι, η υπακοή που απαιτείται για την διατήρηση της οικονομίας είναι πολιτισμικά καθορισμένη.

Έτσι γίνεται φανερό ότι, το να αντιστέκεσαι στον καπιταλισμό δεν είναι αποκλειστικά ζήτημα «οικονομικό» αλλά και ζήτημα κουλτούρας, ζήτημα πολιτισμικό, αφού κάθε πιθανή αλλαγή στην οικονομία απαιτεί μια διαφορετική τροπή στις αξίες και τις πρακτικές. Αυτοί που απορρίπτουν την εκμετάλλευση και την καταπίεση είναι καταδικασμένοι πάντα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να μοιάζουν πολιτισμικά «διαφορετικοί».

Αυτό μπορεί να παίρνει την μορφή μιας εξωτερικής διαφοροποίησης – όπως για παράδειγμα στην περίπτωση των ιθαγενικών πληθυσμών που αγωνίζονται για να ανακτήσουν τους παλαιούς τρόπους ζωής τους – ή μπορεί να εμφανίζεται μέσα στα πλαίσια της καπιταλιστικής κοινωνίας παίρνοντας την μορφή της «αντικουλτούρας» ή αλλιώς «αντικαθεστωτικής κουλτούρας».

Την ίδια στιγμή, η κουλτούρα μπορεί να εμφανίζεται ως «διαφορετική» ή και «αντικαθεστωτική» χωρίς ουσιαστικά να αμφισβητεί σε τίποτα απολύτως τον καπιταλισμό.

Η αποικιοκρατία εξαφάνισε ή ομογενοποίησε πάρα πολλά είδη κοινωνιών, καταφέρνοντας να διαγράψει τις περισσότερες από τις παλιές εναλλακτικές πιθανότητες και περιπτώσεις εκτός του καπιταλισμού. Καθώς όλο και περισσότεροι λαοί μετατράπηκαν υπό πίεση σε «εργατικό δυναμικό», οι καπιταλιστές εκμεταλλεύτηκαν τις πολιτισμικές διαφορές για να διαιρέσουν τους εργαζόμενους και να τους αποτρέψουν από το να βρουν κοινούς σκοπούς και στόχους.

Παρ’ όλα αυτά, κουλτούρες που αποικίστηκαν και κατακτήθηκαν πριν από εκατοντάδες χρόνια μπορούν να διατηρούν εκλάμψεις πρόκλησης και οι πολιτισμικές μειονότητες πολύ συχνά προσφέρουν γόνιμο έδαφος για νέες εξεγέρσεις. Για παράδειγμα, το πιο συγκρουσιακό κομμάτι του αμερικανικού εργατικού κινήματος είχε την βάση του σε κοινότητες μεταναστών. Η μυθολογία πως η αμερική αποτελεί ένα μεγάλο χωνευτήρι πολιτισμών – έναν απέραντο χώρο όπου πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι συναντιούνται και αναμιγνύονται σε κάτι καινούργιο – εξωραΐζει στην πραγματικότητα το γεγονός ότι όλες αυτές οι εν δυνάμει εξεγερσιακές κουλτούρες εξαλείφθηκαν για χάρη μιας νέας ενιαίας μαζικής κουλτούρας.

Αλλά ακόμα και αυτή η νέα μαζική κουλτούρα θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο επίσης. Από την στιγμή που ο συμβιβασμός των εργαζομένων στο ύψος των μισθών και τις παροχές που επέτυχε ο Henry Ford σταθεροποίησε την κατάσταση των εργατικών αγώνων και των διεκδικήσεων στους εργασιακούς χώρους, το μέτωπο της αντίστασης μεταφέρθηκε στο πεδίο της κατανάλωσης. Μια μαζικά παραγόμενη κουλτούρα παρήγαγε την πιθανότητα μιας μαζικής άρνησης και απόρριψης του κυρίαρχου συστήματος καθώς τα κολοσσιαία κοινωνικά σώματα που είχαν ενωθεί γύρω από κοινές καταναλωτικές δραστηριότητες εξεγείρονταν ενάντια στον καθωσπρεπισμό και την αλλοτρίωση.

Στην αρχή του βιβλίου «Do it!» (Κάνε το!) το είδωλο της αντικουλτούρας Jerry Rubin θεωρούσε καθοριστικής σημασίας για τις αναταραχές της δεκαετίας του ‘60 το εξής φαινόμενο: «Η Νέα Αριστερά ξεπετάχθηκε… ένα προδιαγεγραμμένα εξοργισμένο παιδί…, από την ξέφρενα λικνιζόμενη λεκάνη του Elvis Presley»

Η γενιά που ξεκίνησε να εξεγείρετε ενάντια στην σεξουαλική καταπίεση που ενσάρκωναν οι γονείς της κατέληξε σε μερικά χρόνια να παίρνει μέρος σε συγκρούσεις στους δρόμους.

Σαν ανταπάντηση, οι καπιταλιστές ενσωμάτωσαν στην αγορά τα αιτήματα για ατομικότητα, ιδιαιτερότητα και διαφορετικότητα. Αυτό συνέπεσε με την αλλαγή από την απλή και συγκεκριμένη μαζική παραγωγή στην αυξανόμενα εξειδικευμένη παραγωγή για όλα τα  γούστα, για όλες τις διαφορετικές ταυτότητες και για κάθε ειδική μερίδα κοινού.

Για αυτό τον λόγο από εκεί και πέρα, στην θέση της μαζικής κουλτούρας συναντάμε ένα διαρκώς επεκτεινόμενο πεδίο από προσφερόμενες υποκουλτούρες. Αυτό, από μακριά, ίσως μοιάζει σαν μια επιστροφή στην εποχή των πολλών διαφορετικοτήτων που προηγήθηκε της μαζικής κουλτούρας, όμως πλέον υπήρχε μιας σαφής διαφοροποίηση : Ενώ οι εθνικές και φυλετικές διαφοροποιήσεις προϋπήρχαν του καπιταλισμού, οι διαφορετικότητες που βασίζονται στις υποκουλτούρες παράγονται και διακινούνται αποκλειστικά μέσω της αγοράς ακόμα και αν απορρίπτουν τις αξίες της.

Την ίδια στιγμή φυσικά, όπως και η μαζική κουλτούρα έτσι και οι υποκουλτούρες δημιούργησαν καινούργια κοινά σημεία αναφοράς που διαπερνούσαν τους παλιούς πολιτισμικούς και κοινωνικούς διαχωρισμούς. Εάν η Μπητλομανία αποτέλεσε το απόλυτο παράδειγμα μαζικής κουλτούρας – πωλήσεις πρωτοφανούς αριθμού δίσκων αλλά ξαφνικά χάνεται ο έλεγχος όταν εκατομμύρια των οπαδών υιοθετούν την συμπάθεια των ειδώλων τους προς την αντικαθεστωτική κουλτούρα – τότε, η ανάδυση του heavy metal, του punk και του hip hop στην δεκαετία του ’70 εξέφρασε την «Μετα-Φορντιστική» εξάπλωση της υποκουλτούρας. Υπήρχαν ακόμα super stars, όμως η αγορά της μουσικής απλωνόταν οριζόντια γύρω τους.

Στα χρόνια που ακολούθησαν τα 70’s, σχεδόν ο καθένας με συγκρουσιακές διαθέσεις θα είχε εγγυημένα μια διαχωρισμένη υποκουλτούρα για να τις εκφράσει μέσα από τα περιορισμένα της πλαίσια. Και όμως παρ’ όλα αυτά, ακόμα και αυτές οι συνθήκες μπορούσαν να αναπτύξουν μεγάλη δυναμική και επιρροή σε αυτούς τους μικρότερους κύκλους που δημιουργούνταν γύρω από αυτές τις σκηνές. Το πρώιμο hip hop εγκαθίδρυσε μια άμεση σύνδεση με τα κινήματα και τους αγώνες των μαύρων της δεκαετίας του ’60, ενθαρρύνοντας μια ολόκληρη νέα γενιά αποκλεισμένων. Οι underground punk μπάντες κυκλοφορούσαν μόνες τους δίσκους τους και δημιουργούσαν μόνοι τους χώρους συναυλιών και συνεύρεσης διαμορφώνοντας μια εναλλακτική οικονομία βασισμένη στα δίκτυα που λειτουργούσαν με την αρχή «Κάνε το Μόνος Σου» (Do it Yourself!)  και ένα αντικαπιταλιστικό σύστημα αξιών.

Όλη αυτή η κατάσταση άνοιξε νέους δρόμους επειδή οι punks χρησιμοποιούσαν τρόπους και μεθόδους οι οποίες ήταν πολύ πέρα από τα όρια και τις δυνατότητες της εργατικής τάξης για να εκφράσουν παντού τα αντικαθεστωτικά τους μηνύματα.

Την ίδια στιγμή ήταν πρωτοπόροι και αξιολογητές μιας ολόκληρης νέας μορφής επιχειρηματικότητας, λειαίνοντας τον δρόμο για άλλους, λιγότερο πολιτικοποιημένους επιχειρηματίες. Αυτός ο συνδυασμός, αντικαπιταλιστικών αξιών και μικρής κλίμακας καπιταλισμού ήταν εύθραυστος αλλά δραστικός.

Καθώς ο καπιταλισμός σταδιακά άπλωνε τις Δυτικές κουλτούρες σε όλο τον κόσμο, νέες αντικαθεστωτικές κουλτούρες συνένωσαν αντικαπιταλιστικές κινήσεις από την Χιλή έως την Τουρκία και τις Φιλιππίνες βοηθώντας να δοθεί ένας διεθνής χαρακτήρας στις μορφές αντίστασης ης επόμενης γενιάς. Αυτό έφτασε στο απόγειο του στα τέλη του 20^ου αιώνα με ένα κύμα διαμαρτυρίας ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού των πολυεθνικών εταιριών, στο οποίο οι οργισμένες νεανικές αντικαθεστωτικές κουλτούρες βοήθησαν παίζοντας το ρόλο της αιχμής του δόρατος σε ένα κίνημα που περιλάμβανε επίσης ιθαγενικούς πληθυσμούς, Μη Κυβερνητικές οργανώσεις και τα απομεινάρια του παλιού εργατικού κινήματος.

Στις αρχές του 21^ου αιώνα, οι νέες τεχνολογίες έκαναν προσιτή σε όλους την τεχνολογική δομή που αποτέλεσε την ραχοκοκαλιά του underground ρεύματος «Κάνε το Μόνος Σου» (Do it Yourself!). Το internet έκανε εφικτό ώστε ο καθένας με facebook σύνδεση να μπορεί να είναι «ανεξάρτητος καλλιτέχνης» με ένα τρόπο που αγκαλιάζει αλλά συγχρόνως παραγκωνίζει τις υποσχέσεις της «Do it Yourself!» κουλτούρας.

Η καινούργια άνεση και ταχύτητα με την οποία μπορούμε να καταναλώνουμε κουλτούρα καθιστά τις υποκουλτούρες  πρόσκαιρες και επιφανειακές. Αυτό απογύμνωσε το underground από το παλιό πολιτικό του περιεχόμενο, αφήνοντας το να μοιάζει σαν ένα άδειο αισθητικό κέλυφος.

Σήμερα, το κυρίαρχο μέσο της νεανικής κουλτούρας δεν είναι οι δίσκοι βινυλίου LP (Long Play / Mακράς Διάρκειας) αλλά τα βίντεο στο youtube: τα βλέπεις στιγμιαία και τα ξεχνάς άμεσα. Οι υποκουλτούρες της προηγούμενης γενιάς εξατομικεύονται, διαχωρίζονται όλο και περισσότερο και συρρικνώνονται σε όλο και μικρότερες υποκατηγορίες.

Αυτό είναι άλλωστε ένα φυσικό επακόλουθο της γενικότερης τάσης εξατομίκευσης που εκδηλώνουν οι εκμεταλλευόμενοι και οι αποκλεισμένοι της εποχής μας. Οι επιλογές που οι άνθρωποι κάνουν μέσα στον καπιταλισμό τείνουν όλο και λιγότερο να διαμορφώνουν συμπαγή κοινωνικά σώματα ικανά να αναπτύξουν ριζοσπαστικές τάσεις μέσω των ενδιαφερόντων τους. Αντί αυτού, η ριζοσπαστικότητα έχει και αυτή μετατραπεί σε άλλη μια μορφή υποκουτλούρας, μια υπο-κατηγορία, μια γωνιά για τους περίεργους, καθώς οι πιο πρόσφατες υποκουλτούρες βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην εικονική πραγματικότητα του internet.

Τι είναι αυτό λοιπόν που έχουμε ακόμα κοινό σε αυτή την εποχή της πολιτισμικής αποσπασματικότητας; Αν μη τι άλλο, μας συνδέουν όλα αυτά που έχουμε χάσει. Στερηθήκαμε κάθε μορφή ουσιαστικής επίδρασης σε αυτό τον κόσμο, εκτός και αν στο μέτρο του δυνατού μπορούμε να μετατρέψουμε τους εαυτούς μας ή τους άλλους σε εμπορεύματα. Υποκείμεθα όλοι σε κανόνες, ρυθμίσεις και κανονισμούς χωρίς να έχουμε κανένα λόγο στην δημιουργία τους και τον σχεδιασμό τους. Όλοι ζούμε στην σκιά των κάθε είδους super stars, ακόμα και οι super stars ζουν στην σκιά του ίδιου του ειδώλου τους, σε ένα κόσμο που η πραγματική ζωή είναι υποδεέστερη της αναπαράστασης της.

Αξιολογούμαστε όλοι σύμφωνα με τις επιταγές της αγοράς και στην περίπτωση που επιθυμούμε να εκπληρώσουμε τις ικανότητες μας επιτρέπεται να το κάνουμε αυτό μόνο σύμφωνα με τους νόμους της.

Στην θέση της κοινής αίσθησης του να ανήκεις κάπου, που πρόσφερε κάποτε η κουλτούρα, μοιραζόμαστε μια παγκόσμια αίσθηση αποστέρησης, επιβεβλημένη σε μεγάλο βαθμό από  την κοινή μας θέληση να συνεχίζουμε να την ανεχόμαστε.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι ιδιαιτέρως καινούργιο αλλά ποτέ πριν δεν ήταν τόσο παγκόσμιο.

Και επίσης… υπάρχει κάτι ακόμα που έχει αλλάξει: Όταν οι άνθρωποι επαναστατούν κάπου, οι πάντες το μαθαίνουν την ίδια στιγμή σε ολόκληρο τον κόσμο …

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

Οι οικονομολόγοι μας υποσχέθηκαν ανάπτυξη χωρίς τέλος. Όλοι θα έχουμε δικιά μας ιδιοκτησία, δικές μας επενδύσεις – όλοι μας θα είμαστε καπιταλιστές. Πήραμε δάνεια για να πάρουμε πτυχία για δουλειές που δεν υπάρχουν και να αγοράσουμε σπίτια που δεν έχουμε να πληρώσουμε τους λογαριασμούς του νερού και του ρεύματος, βάλαμε αβάσταχτες υποθήκες, φουσκώσαμε τα χρέη μας σε πιστωτικές κάρτες για να προσποιηθούμε πως είμαστε και εμείς μικροαστοί.

Τώρα είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει θέση για εμάς στην κορυφή. Ο καπιταλισμός είναι μια πυραμίδα που δεν έχει πλέον τρόπους να επεκτείνεται παρά μόνο επί πτωμάτων… Οι άνθρωποι εξεγείρονται στην Ελλάδα, απεργούν στην Γαλλία, καταλαμβάνουν τα σχολεία στην Αγγλία. Όλη η Βόρεια Αφρική είναι σε αναταραχή καθώς η επιδράσεις της ύφεσης απλώνονται παντού. Τελικά, αυτό το κύμα εξεγέρσεων θα φτάσει στις Η.Π.Α. μετά από όλες τις άλλες περιοχές, αλλά κατευθύνεται ήδη προς τα εκεί.

Η κυρίαρχη τάξη θα μοιάζει άτρωτη μέχρι την τελευταία μέρα πριν καταρρεύσει.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ!

Μερικές κοινωνικές συμβάσεις, όπως η ατομική ιδιοκτησία ας πούμε, δημιουργούν κλυδωνισμούς στην εξουσία και πρόσβαση κάποιων σε κάποιες διεξόδους. Άλλες δεν παρέχουν αντίστοιχες δυνατότητες. Υπάρχουν τρόποι να συναναστραφούμε με τους ανθρώπους γύρω μας χωρίς να προσπαθούμε να εξοικονομήσουμε κέρδος εις βάρους τους.

Αυτό φυσικά είναι πολύ δύσκολο να γίνει πιστευτό τώρα που ο καπιταλισμός έχει αποικήσει κάθε πλευρά της ζωής μας.

Υπάρχουν όμως ακόμα αμέτρητα παραδείγματα άλλων τρόπων για να γίνουνε τα πράγματα. Για την παραγωγή αγαθών σκέψου τον τρόπο δημιουργίας μιας σιταποθήκης, όπου κοινότητες ολόκληρες έρχονται μαζί και σε μια μέρα χτίζουν κατασκευές που υπό άλλες συνθήκες θα απαιτούσαν μήνες για να ολοκληρωθούν. Ή σκέψου το ανοιχτό δωρεάν λογισμικό, όπου προγράμματα δημιουργούνται και τελειοποιούνται συνεργατικά από όλους αυτούς που τα χρησιμοποιούν. Για την διανομή, σκέψου τις δημόσιες βιβλιοθήκες , όπου μπορούν να αποθηκευθούν προς χρήση πολύ περισσότερα βιβλία από ότι σε μια ατομική συλλογή ή το ανοιχτό μοίρασμα αρχείων όπου όλοι όσοι  χρειάζονται ένα αρχείο αυτοοργανώνουν και την διακίνηση του.

Όσων αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, σκέψου υγιείς φιλίες και οικογενειακούς δεσμούς όπου ο καθένας επενδύει στην ευτυχία και την ευημερία όλων ή ίσως σκέψου μεγάλα party και ελεύθερα festival όπου ακόμα και οι ξένοι ή οι άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι απολαμβάνουν με πολλούς τρόπους ο ένας την συμμετοχή του άλλου.

Κανένας από αυτούς τους τρόπους δεν προτείνει την ατομική, εγωιστική αδιαφορία και ούτε υπόσχεται έναν κόσμο χωρίς κόπους. Όλοι τους όμως υποσκάπτουν την ιδέα της σπάνεως: σε όλες αυτές τις πράξεις όσοι περισσότεροι άνθρωποι συμμετέχουν, τόσοι περισσότεροι είναι αυτοί που ωφελούνται.

Σίγουρα θα υπάρχουν τρόποι να επεκτείνουμε τέτοιες πρακτικές και σε πολλές άλλες σφαίρες της ζωή μας. Φυσικά, η ιδέα του να οργανώσουμε ξανά από την αρχή όλη την κοινωνία είναι τρομακτική. Από αυτή την πλευρά, δεν μπορούμε να φανταστούμε τί συνεπάγεται κάτι τέτοιο ή πως θα έμοιαζε το τελικό αποτέλεσμα.

Όμως σίγουρα, μπορούμε να ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ!

Και μόνο η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας θα μπορούσε να προκαλέσει πολλούς δισταγμούς και περιέχει πολλές προκλήσεις, αλλά σίγουρα όλες αυτές οι προκλήσεις δεν θα ήταν σε τίποτα χειρότερες από τις φρικαλεότητες που προκαλεί στον κόσμο μας ο παγκόσμιος καπιταλισμός.

Έχουμε όλοι ακούσει για την αποκαλούμενη «τραγωδία της κοινοκτημοσύνης», την ιδέα ότι δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους, ειδικά στην περίπτωση στην οποία αυτοί αναλαμβάνουν εξίσου την ευθύνη των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους. Υπάρχουν ψήγματα αλήθειας σε αυτή την άποψη:

Η πραγματική  τραγωδία ήταν ότι τα κοινά ιδιωτικοποιήθηκαν, ότι οι άνθρωποι απέτυχαν να τα υπερασπιστούν από αυτούς που τα αρπάξανε. Εάν θέλουμε με κάποιο τρόπο να απαλλαχθούμε από τον καπιταλισμό πρέπει να μάθουμε να υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας από όλους αυτούς που θα θέλουν πάντα να επιβάλλουν την «τραγωδία της ιδιοκτησίας».

Είναι τόσο απέραντος ο κόσμος που στερηθήκαμε επειδή κάποιοι τον έκλεψαν από τα χέρια μας, που θα μας αποπροσανατόλιζε εντελώς και μόνο η ιδέα να έπρεπε να μοιραστούμε τα πάντα από την αρχή ξανά εξίσου μεταξύ μας. Θα μπορούσαμε να πάρουμε ένα μικρό δείγμα πως ίσως θα γινότανε αυτό κοιτάζοντας τους πρόσφατους κοινωνικούς ξεσηκωμούς όπου άνθρωποι δημιούργησαν αυτόνομες ζώνες εκτός του καπιταλισμού: Οαχάκα 2006, Αθήνα 2008, Κάιρο 2011

Η ευτυχία του να καταλαμβάνεις και να παίρνεις στα χέρια σου μια περιοχή αλλάζοντας τους σκοπούς ύπαρξης της, δρώντας αυθόρμητα και μαζικά, έχει πολύ λίγα κοινά με την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα στην καπιταλιστική κοινωνία.

Το να διαλύσουμε τον καπιταλισμό δεν σημαίνει μόνο να κατέχουμε όλοι κοινά τα υλικά αγαθά, αλλά κυρίως να ανακαλύψουμε ξανά τους εαυτούς μας και ο ένας τον άλλον – να υπάρξουμε με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο στον κόσμο.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!

Όσο και αν τα πράγματα φαίνονται ακόμα στέρεα και συγκεκριμένα σε κάποια μέρη του κόσμου, έχουμε μπει σε μια εποχή κρίσης και αβεβαιότητας. Ο καπιταλισμός σήμερα είναι πιο διάχυτος, πιο διεισδυτικός και περισσότερο διαβρωτικός από ποτέ.

Η προηγούμενη γενιά έζησε την αλλοτρίωση, την τραγική διάσταση ανάμεσα στον τρόπο που αντιλαμβανόντουσαν οι άνθρωποι τους εαυτούς τους και τους ρόλους που ήταν εξαναγκασμένοι να παίξουν μέσα στους κανόνες της παραγωγής. Η τωρινή γενιά χαρακτηρίζεται από την ταύτιση με τους οικονομικούς ρόλους οι οποίοι πλέον διαχέονται σε κάθε σφαίρα της καθημερινής ζωής.

Και όμως, ακόμα και σε αυτή την στιγμή του μεγαλύτερου του θριάμβου, ο καπιταλισμός είναι πιο εύθραυστος παρά ποτέ. Όλες οι συμφωνίες ειρήνης του 20^ου αιώνα έφτασαν στην ημερομηνία λήξης τους. Οι υψηλοί μισθοί που πρόσφερε ο Henry Ford στους εργάτες εξανεμίστηκαν μαζί με τις ίδιες τις δουλείες τους. Τα συνδικάτα υπερφαλαγγίστηκαν από την παγκοσμιοποίηση. Τα σοσιαλιστικά Ανατολικά καθεστώτα πέρασαν στην καπιταλιστική ελεύθερη αγορά, ενώ οι σοσιαλδημοκρατίες πρώτα απορυθμίστηκαν και μετά διαλύθηκαν. Όμως όλοι αυτοί οι συμβιβασμοί δεν ήταν μόνο τρόποι για να αποφεύγονται οι αντιπαραθέσεις – ήταν και τρόποι για να διαιωνίζεται ο καπιταλισμός.

Η αύξηση των μισθών που ο Henry Ford έδωσε στους εργαζόμενους του προσέφερε σε αυτούς την δυνατότητα να αγοράζουν τα προϊόντα και με αυτό τον τρόπο η πυραμίδα επεκτάθηκε. Τα συνδικάτα προστάτευαν τους καπιταλιστές από το να εξαθλιώσουν τους καταναλωτές των ίδιων τους των προϊόντων, την καταναλωτική βάση δηλαδή αυτής της πυραμίδας. Τώρα που ο καπιταλισμός εγκαταλείπει τις παλιές μορφές «συνύπαρξης» και αυτό-εξασφάλισης, το μέλλον το κατακτάει όποιος προλάβει… Οι παλιές εναλλακτικές λύσεις έχουν χάσει την αξία τους και έτσι οι νέες επαναστατικές ιδέες είναι αναπόφευκτα προορισμένες να έρθουν στο προσκήνιο.

Για τον καπιταλισμό είναι αναγκαία η ατελείωτη συσσώρευση κέρδους αλλά αυτό το κέρδος πρέπει να βγαίνει και από κάπου. Απ’ την στιγμή που ξεζουμίσεις τους  εργαζομένους, η αναλογία του κέρδους πέφτει κατακόρυφα κάνοντας την αγορά να λιμνάζει. Μέχρι πρόσφατα, για τον καπιταλισμό ήταν εφικτό να λύνει αυτό το πρόβλημα καθώς άνοιγε νέες αγορές ιχνηλατώντας νέες πλουτοπαραγωγικές πηγές και νέους πληθυσμούς προς εκμετάλλευση. Τώρα πλέον ο καπιταλισμός έχει απλωθεί παντού, ενώνοντας τους πάντες και κάνοντας κάθε δικιά του κρίση πραγματικά παγκόσμια.

Την ίδια στιγμή, η βιομηχανική παραγωγή φτάνει στα οικολογικά της όρια, ενώ η τεχνολογική πρόοδος καθιστά  το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού περιττό, δημιουργώντας ένα διαρκώς αυξανόμενο, ανήσυχο και νευρικό πλεονάζοντα πληθυσμό.

Ο καπιταλισμός είναι διαρκώς στο χείλος της κρίσης εδώ και δεκαετίες. Η επέκταση της πίστωσης σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα των εκμεταλλευόμενων ήταν ένας τρόπος να διατηρείται ο καταναλωτισμός ενώ το εργατικό δυναμικό γινόταν όλο και φτωχότερο.

Μετά οι επενδυτές μετέφεραν τον πλούτο στις χρηματοπιστωτικές αγορές ελπίζοντας στις απολαβές της κερδοσκοπίας. Τώρα που τα περιθώρια κέρδους από την υλική παραγωγή έφτασαν στα όρια τους η μεγάλη πλειοψηφία της καινοτομίας εστιάζεται σε νέες άυλες αγορές: πληροφορία, εταιρικό branding, franchising, κοινωνικά δίκτυα. Όλα αυτά, απλά καθυστερούν την ημέρα που θα πρέπει «να λογαριαστούμε» πραγματικά.

Η οικονομική ύφεση του 2008 δεν ήταν απροσδόκητη. Ήταν ένα πρώτο δείγμα από όλα αυτά που έρχονται. Δεν τίθεται από κανέναν το θέμα να περιμένουμε να επανέλθουν τα πράγματα στην προηγούμενη θέση τους. Η επόμενη φάση της κρίσης, ίσως δεν χτυπήσει για τα επόμενα χρόνια ή και για δεκαετίες ακόμα τις Η.Π.Α. αλλά αναμφίβολα έχει αρχίσει ήδη να πλησιάζει προς εκεί.

Ήδη η καπιταλιστική οικονομία αδυνατεί να προσφέρει στους ανθρώπους αξιοπρεπείς ζωές, το σύστημα έχει σοβαρό πρόβλημα ακόμα και αν αυτό το υπολογίσουμε με τα δικά του υλιστικά κριτήρια.

Για αυτό τον λόγο, δεν είναι τυχαίο ότι διαβάζεις αυτό το κείμενο αυτή την εποχή. Απ’ την στιγμή που η οικονομία είναι η συμπαγής έκφραση των αξιών και των ιεραρχήσεων της κοινωνίας μας είναι φυσικό μια οικονομική κρίση να προξενεί συνολική κρίση αξιοπιστίας του συστήματος. Ένα νέο κύμα αναταραχών είναι σίγουρο πως θα ξεσπάσει. Σε περιόδους ταραχών, οι άνθρωποι επαναξιολογούν τις βεβαιότητες και τις αξίες τους. Φυσικά, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το ποιό μπορεί να είναι το αποτέλεσμα. Ακόμα και αν ο καπιταλισμός καταρρεύσει, αυτό που θα ακολουθήσει μπορεί να είναι ακόμα χειρότερο.

Αυτή ακριβώς την στιγμή είναι που γίνεται επιτακτικό να θέσουμε θετικά παραδείγματα για το τι σημαίνει να ζεις και να αντιστέκεσαι, να εκφράσουμε άλλες λύσεις πέραν του καπιταλισμού.

Κατά την διάρκεια μιας κοινωνικής αναστάτωσης, η αίσθηση των ανθρώπων για το τι είναι πιθανό μπορεί να αλλάξει πολύ γρήγορα. Όμως η αίσθηση για το ποιο ακριβώς είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα συνήθως αλλάζει πολύ πιο αργά. Αυτό μας εξηγεί για ποιο λόγο οι λαϊκοί ξεσηκωμοί συχνά εκφράζουν αιτήματα πολύ λιγότερο ριζοσπαστικά από τις μεθόδους και την μορφή που παίρνει ακόμα και το ίδιο το ξέσπασμα: παίρνει πολύ καιρό στην φαντασία μας να γίνει συμβατή με την πραγματικότητα.

Εάν τίποτα δεν γίνεται τώρα εκεί που μένεις, δεν σημαίνει ότι τα πράγματα θα μείνουν έτσι για πολύ καιρό ακόμα. Σκέψου το μέλλον και τις επερχόμενες κοινωνικές αναταραχές στον ορίζοντα… Σκέψου, ετοιμάσου και κάνε τις ανάλογες κινήσεις… Όταν θα φτάσει η κατάλληλη στιγμή τι θα εύχεσαι να είχες κάνει ώστε να την είχες προετοιμάσει;

Πως θα μπορούσες να αυξήσεις σε μέγιστο βαθμό την πιθανότητα για ένα καλύτερο αποτέλεσμα;

Σαν ελευθεριακοί αναρχικοί, δεν προσφέρουμε τον μόνο δρόμο εξόδου από τον καπιταλισμό. Όμως πιστεύουμε ότι ο δικός μας είναι ο πιο ελκυστικός. Δεν προτείνουμε την φεουδαρχία των εταιριών, ούτε εθνικιστικές σφαγές, ούτε την οικολογική καταστροφή, την παγκόσμια πείνα ή τον πυρηνικό όλεθρο. Μερικές δεκαετίες κοινωνικών συγκρούσεων δεν συγκρίνονται με τίποτα με την παγκόσμια καταστροφή στην οποία θα οδηγήσει τον πλανήτη ο καπιταλισμός εάν δεν πάρουμε καμιά πρωτοβουλία.

Μην έχεις καμιά αμφιβολία, αυτός ο κόσμος θα αλλάξει. Στα χέρια μας είναι να καθορίσουμε εάν θα αλλάξει προς το χειρότερο ή προς το καλύτερο.

Δεν ζητιανεύουμε για μια ουτοπία εδώ. Απλά επιθυμούμε να ωφεληθούμε από τις πρακτικές που φάνηκαν χρήσιμες στο ανθρώπινο είδος για να είναι ένα υγιές κομμάτι του οικοσυστήματος της Γης τα τελευταία ένα εκατομμύριο χρόνια, έτσι ώστε να μπορούμε να συνεχίζουμε να ελπίζουμε ότι ίσως θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε σαν είδος τουλάχιστον για μερικές χιλιάδες χρόνια ακόμα.

Αυτή η ταπεινή φιλοδοξία μας φέρνει σε άμεση σύγκρουση με το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό καθεστώς της εποχής μας.

ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΟΥΝ ΤΑ ΗΜΙΜΕΤΡΑ!

Τι θα μπορούσε να βάλει τέλος στην τυραννία των αγορών; Δεν έχουμε κάποιες εύκολες απαντήσεις αλλά είμαστε σίγουροι ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό ερώτημα.

Τα ημίμετρα φαίνονται δελεαστικά επειδή μοιάζουν πιο εφικτά από την ριζική δομική αλλαγή του συστήματος  και όμως στην πραγματικότητα θα ήταν πολύ πιο εύκολο να ανατρέψουμε εν συνόλω τον καπιταλισμό από το να προσπαθούμε να αλλάξουμε τα αποτελέσματα του κρατώντας ανέπαφα τα βασικά αίτια.

Για να ξεκινήσουμε από κάπου, θα μπορούσαμε να βρούμε τις ιδεολογικές και πρακτικές προσεγγίσεις που δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα και έπειτα να προβάλλουμε κάποιες υποθέσεις αναζητώντας αυτό που ίσως θα είχε ουσιαστικά αποτελέσματα.

Η φιλανθρωπία, για παράδειγμα, δεν θα σώσει τον κόσμο από τα προβλήματα που δημιουργεί ο καπιταλισμός, ούτε η εθελοντική εργασία, ούτε οι μονοθεματικές καμπάνιες. Θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε όλη μας την ζωή φροντίζοντας τα συμπτώματα χωρίς να έχουμε κάνει καμιά πρόοδο προς την κατεύθυνση της θεραπείας.

Βάφοντας τον καπιταλισμό πράσινο δεν τον κάνουμε αειφόρο και ούτε με αυτό τον τρόπο βάζουμε κάποιο όριο στον  καταναλωτισμό μας. Όταν η οικονομία επιβραβεύει την καταστροφική συμπεριφορά, τότε το να υπερασπίζεσαι τους εθελούσιους αυτοπεριορισμούς είναι σαν να παραχωρείς την εξουσία και το κέρδος σε όσους από τους ανταγωνιστές δεν έχουν καμία ευσυνειδησία. Για τον ίδιο λόγο, όσο παραμένουν αυτά τα συγκεκριμένα κίνητρα, μόνο οι απολυταρχικές κυβερνήσεις μπορούν να συγκρατήσουν τους πληθυσμούς από ανάλογες επιδιώξεις. Με αυτό τον τρόπο το δίλλημα γίνεται:

Ή Οικολογική Καταστροφή ή Οικολογικός Φασισμός.

Πρέπει σίγουρα να υπάρχει και κάποιος άλλος δρόμος να επιλέξουμε.

Απ΄την άλλη, τα συνδικάτα δεν πρόκειται να μας σώσουν από τον καπιταλισμό. Όταν οι επιχειρήσεις μπορούν να μεταφέρονται σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη ανάλογα με τα συμφέροντα τους, δεν έχει καμία δύναμη να αγωνιζόμαστε από εργασιακό τομέα σε εργασιακό τομέα και ούτε καν σε κάθε χώρα ξεχωριστά.

Ακόμα και αν μπορούσαμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα κάποιων εργαζομένων σε μια συγκεκριμένη βιομηχανία, αυτό θα σήμαινε ότι τους προσφέρουμε κάποια πλεονεκτήματα που αυτοί με την σειρά τους θα έπρεπε να τα υπερασπιστούν απέναντι σε πολλούς άλλους εκμεταλλευόμενους και αποκλεισμένους. Αυτή η νοοτροπία δεν μπορεί να δημιουργήσει νικηφόρους αγώνες. Χρειαζόμαστε τρόπους για να διαλύσουμε ολόκληρη την πυραμίδα, όχι για να προστατεύσουμε τα συμφέροντα συγκεκριμένων ομάδων μέσα σε αυτήν.

Οι νέες τεχνολογίες δεν μπορούν να επιδιορθώσουν τον καπιταλισμό. Το δωρεάν λογισμικό, το μοίρασμα αρχείων και τα κοινωνικά δίκτυα δεν αλλάζουν σε τίποτα τις βαθιές ανισότητες στις οποίες βασίζεται αυτή η κοινωνία.

Όσο ακόμα η οικονομία θα κυριαρχεί στις ζωές μας, κάθε μορφή συμμετοχής θα μας ενσωματώνει ακόμα χειρότερα σε αυτήν.

Δεν υπάρχει τρόπος για μια ατομική δραπέτευση από τον καπιταλισμό, γιατί δεν υπάρχει πουθενά έξω από αυτόν να καταφύγεις. Το έγκλημα μπορεί να προσφέρει κάποιες ευκαιρίες στους αποκλεισμένους και τους εκμεταλλευόμενους αλλά δεν προσφέρει κατευθύνσεις πέραν του καπιταλισμού.

Πολλές φορές επιτυχημένοι hackers και μέτριοι καλλιτέχνες καταλήγουν να εργάζονται για εταιρίες ασφάλειας ή τις μυστικές υπηρεσίες.

Από την στιγμή που τα χειραφετητικά κινήματα που βασίζονται σε συγκεκριμένες ταυτότητες (οι «γυναίκα», οι «ομοφυλόφιλοι», οι «μετανάστες», οι «διαφορετικοί») δεν έρχονται αντιμέτωπα με τον καπιταλισμό δεν πρόκειται ποτέ και να βάλουν ένα τέλος στην αδικία του και την ανισότητα που παράγει. Το να σε εκμεταλλεύονται άνθρωποι που σου μοιάζουν δεν είναι σε τίποτα καλύτερο από το να σε εκμεταλλεύονται κάποιοι άσχετοι από την «ειδική» σου ταυτότητα. Ακόμα και αν όλοι μας μπορούσαμε να έχουμε ίσες ευκαιρίες μέσα στον καπιταλισμό – πράγμα που θα σήμαινε πως η κυριαρχία και η εκμετάλλευση θα διαμοιράζονταν εξίσου πέρα από κριτήρια που έχουν να κάνουν με το φύλλο, την φυλή ή κάθε άλλο άξονα καταπίεσης,… και πάλι ο καπιταλισμός θα συνέχιζε να είναι καταπιεστικός.

Επίσης, οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης δεν θα θεραπεύσουν τον καπιταλισμό. Ίσως αντισταθμίσουν παροδικά τα αποτελέσματα αλλά η κοινωνική τάξη των «εχόντων και κατεχόντων» θα έχει πάντα την υπεροχή στον έλεγχο των δομών του κράτους προς όφελος των συμφερόντων της. Ακόμα και αν οι «αντικαπιταλιστές» κατάφερναν να κατακτήσουν τον κρατικό μηχανισμό και να εγκαθιδρύσουν μια καινούργια «λαμπρή» κυβέρνηση, το μόνο που θα κατάφερναν, στην καλύτερη, θα ήταν να ελέγξουν οι ίδιοι ένα μέρος του κεφαλαίου, μετατρέποντας τους εαυτούς τους στην νέα «λαμπρή» κεφαλαιοκρατική τάξη.

Οι κομμουνιστές έκαναν ακριβώς αυτό κατά την διάρκεια του 20^ου αιώνα, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα. Στην καλύτερη λοιπόν, οι κυβερνητικές λύσεις θα μπορούσαν να πασχίζουν για να πετύχουν το ιδανικό όπου ο καθένας θα αποκτούσε ένα μερίδιο ελέγχου διαμέσου του καταναγκαστικού κρατικού μηχανισμού. Όμως αυτό, ακόμα και αν ήταν εφικτό, θα ήταν ένα καινούργιο είδος κόλασης: ένα εξουσιαστικό σύστημα, …χωρίς εξουσιαστές.

Απ’ την άλλη, η «αυτοδιεύθυνση» και η «άμεση δημοκρατία» δεν αρκούν για να μας μεταφέρουν πέραν του καπιταλισμού. Ακόμα και χωρίς αφεντικά και κυβερνήτες, οι καπιταλιστικοί θεσμοί (όπως ο «μισθός», τα «χρήματα», το «εργοστάσιο», το «εμπόριο») θα συνέχιζαν να παράγουν τα ίδια αποτελέσματα εάν συνεχίζαμε να τους χρησιμοποιούμε έχοντας τις ίδιες επιδιώξεις με αυτές για τις οποίες σχεδιάστηκαν. Με ακριβώς τον ίδιο τρόπο είναι που οι κρατικοί μηχανισμοί συνεχίζουν να κυβερνούν χωρίς να χρειάζεται πλέον να κυβερνά κάποιος μονάρχης. Εάν καταλάβουμε τους χώρους δουλειάς και συνεχίσουμε να δουλεύουμε σε αυτούς, εάν συνεχίσουμε να πρέπει να αποκτάμε ότι χρειαζόμαστε διαμέσου της οικονομίας τότε θα συνεχίσουμε να βιώνουμε την ίδια αποξένωση από τους εαυτούς μας και όλο τον κόσμο γύρω μας.

Ακόμα και εν μέσω της καταστροφής, δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει από μόνος του. Για περισσότερο από ενάμιση αιώνα οι Μαρξιστές έδιναν υποσχέσεις πως ο καπιταλισμός θα κατέρρεε όταν θα ωρίμαζαν οι κατάλληλες υλικές συνθήκες και όμως κάθε κρίση έκανε τον καπιταλισμό σταθερότερο παρά ποτέ.

Την επόμενη φορά που θα κινδυνεύει να καταρρεύσει ο καπιταλισμός θα πρέπει να αρπάξουμε την ευκαιρία ώστε να προβάλλουμε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Είναι ξεκάθαρο πως δεν υπάρχει τρόπος να το αποφύγουμε: εάν επιθυμούμε μια ριζική αλλαγή θα πρέπει να καταργήσουμε την ατομική ιδιοκτησία κεφαλαίου. Αυτή δεν είναι μόνο μια οικονομική ή πολιτική μεταμόρφωση. Είναι επίσης μια κοινωνική και πολιτισμική αλλαγή. Δεν μπορεί να επιβληθεί από τα πάνω αλλά πρέπει να έρθει εις πέρας από μια μάζα κριτικά ικανή να υπεραμυνθεί του εαυτού της. Δεν μπορούμε να ξέρουμε εάν ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει κατά την διάρκεια της ζωής μας, είμαστε όμως σίγουροι ότι θα καταρρεύσει.

Στο μεταξύ, μπορούμε να κάνουμε δημοφιλή τον αντικαπιταλισμό εγκαθιστώντας τον  στην φαντασία της κοινωνίας σε αντίθεση με την παρούσα τάξη πραγμάτων. Με αυτό τον τρόπο οι άνθρωποι θα έλκονται όλο και λιγότερο από ρεφορμιστικά ή αντιδραστικά πολιτικά προγράμματα. Μπορούμε επίσης, με τις ιδέες και τις πράξεις μας να κλονίζουμε την πίστη του κόσμου στο καπιταλιστικό σύστημα, αποδεικνύοντας ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ούτε ο καλύτερος, ούτε ο μοναδικός τρόπος να οργανώσουμε τις ζωές μας, και έτσι δεν πρέπει να στηριχθούμε πάνω του και ούτε να βασιστούμε σε αυτόν.

Ο καπιταλισμός είναι σαν τα μαγικά ξόρκια: μπορούμε να τον σπάσουμε.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΑΝΑΝΕΩΝΕΙΣ ΤΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΣΟΥ

Για να ανακεφαλαιώνουμε: από τα πρώτα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης, οι άνθρωποι εκδήλωσαν μορφές αντίστασης βασισμένης στους κοινούς τους ρόλους μέσα στην διαδικασία της παραγωγής, οργανώνοντας συνδικάτα στους χώρους δουλειάς και σφυρηλατώντας ανατρεπτικές σχέσεις στις γειτονιές τους. Μετά τους συμβιβασμούς και την άνοδο των μισθών των εργατών των αρχών του 20^ου αιώνα, το μέτωπο της αντίστασης μετατοπίστηκε στο πεδίο της κατανάλωσης, καθώς η αλλοτρίωση και η αποξένωση που προξενούσε η μαζική παραγωγή επέφερε μαζικές αναταραχές στην κοινωνία. Καθώς οι καταναλωτικές αγορές διαφοροποιήθηκαν μέσω της ποικιλίας, οι κοινωνίες αυτές παρήγαγαν όλο και πιο εξειδικευμένες υποκουλτούρες.

Σήμερα είμαστε διασπασμένοι χωρικά, κοινωνικά και πολιτισμικά, είμαστε όμως περισσότερο από ποτέ διασυνδεδεμένοι. Όποια και αν ήταν τα πλεονεκτήματα των παλαιότερων μορφών αγώνα, αυτοί έχουν φτάσει πλέον στα όρια τους. Αν και είναι ακόμα χρήσιμοι, είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να παράγουν κάτι καινούργιο. Δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε τις νέες μορφές αγώνα με τα κριτήρια των παλαιών μορφών αλλά πρέπει να κρίνουμε τις νέες μορφές σύμφωνα με την ικανότητα τους να πραγματώνουν τις νέες ευκαιρίες.

Για παράδειγμα, στα τέλη του 20^ου αιώνα, αναδείχθηκε ένα διεθνές κίνημα γύρω από τις διαδηλώσεις ενάντια στις συνόδους εμπορικών οργανισμών όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αυτό που αναγορεύθηκε ως το «κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης» από σοφολογιότατους απρόθυμους να μιλήσουν για «αντικαπιταλισμό», κατάφερε να μπλοκάρει ένα κύμα νέων καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων.

Διάφορες κριτικές από το ίδιο το αντικαπιταλιστικό στρατόπεδο ισχυρίστηκαν ότι αυτό το κίνημα που ακολουθούσε τις διάφορες συνόδους από χώρα σε χώρα απέτυχε να προκαλέσει μακροχρόνιους τοπικούς αγώνες και αυτό ήταν αλήθεια. Όμως σε μια εποχή κοσμοπολιτισμού και προσωρινότητας, οι διεθνείς κινητοποιήσεις εκμεταλλεύτηκαν αυτό που ούτως ή άλλως συνέβαινε ενώ οι τοπικοί αγώνες έπρεπε να παλέψουν ενάντια στο ρεύμα της εποχής τους. Με αυτό τον τρόπο οι διαδηλώσεις στις διεθνείς συναντήσεις κατάφεραν αυτό που ήταν αδύνατο πλέον για τα συνδικάτα, να εμποδίσουν τις επιχειρήσεις από το να επιβάλλουν ακόμα χειρότερες συνθήκες για τους εργαζομένους.

Το ίδιο αντιστοιχεί και για τις κριτικές που ισχυρίζονται ότι οι υποκουλτούρες απευθύνονται σε ένα περιορισμένο κομμάτι της κοινωνίας και με αυτό τον τρόπο αποκλείουν την αντίσταση σε στενές κοινωνικές ομάδες. Αν και είναι φανερό πως ένας τέτοιος ισχυρισμός είναι αληθείς, αυτό δεν μας απαντά γιατί τέτοιες προσπάθειες είναι τόσο επιτυχημένες τα τελευταία χρόνια, εν αντιθέσει με άλλες πρακτικές οργάνωσης.

Συγκεκριμένα, τα αντικαπιταλιστικά συνδικάτα βάσης ίσως καταφέρνουν να παίζουν ακόμα ένα σημαντικό ρόλο αντίστασης αλλά πρέπει να αναλύσουμε διεξοδικά τους λόγους για τους οποίους πολλοί άνθρωποι φτάνουν σε αυτά με προέλευση τις υποκουλτούρες στις οποίες ανήκουν και όχι την οργάνωση στους ίδιους τους εργασιακούς τους χώρους. Αναλύοντας αυτό το φαινόμενο θα έπρεπε να κατευθύνουμε ανάλογα και τις στρατηγικές οργάνωσης. Το ζήτημα δεν είναι να επιστρέψουμε στις δυνάμεις των παλιών τακτικών αλλά να υπερβούμε τις αδυναμίες των καινούργιων.

Στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη φαίνετε ότι, ούτε η παραγωγή αλλά ούτε και η κατανάλωση μπορούν πλέον να δημιουργήσουν κοινωνικά σώματα ικανά να αντιληφθούν τους εαυτούς τους έξω από τα πλαίσια του καπιταλισμού. Εν αντιθέσει, και οι δύο αυτές κοινωνικές σχέσεις σχεδιάζονται και οργανώνονται έτσι ώστε να μην σχηματίζουν καν κάποιας μορφής κοινωνικό σώμα με συνοχή. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Εάν θέλουμε να καταργήσουμε τον καπιταλισμό, ίσως πρέπει να αποδεσμευθούμε εντελώς από τους ρόλους που παίζουμε μέσα σε αυτόν και να μην αντιλαμβανόμαστε πλέον σύμφωνα με αυτούς τους εαυτούς μας.

Όμως με ποιόν άλλον τρόπο μπορούν να συναντηθούν και να ενωθούν οι άνθρωποι έτσι ώστε να αντισταθούν; Μοιάζει πως η επόμενη φάση των αγώνων θα επικεντρωθούν γύρω από το πεδίο της πληροφορίας. Όπως το βιομηχανικό σύστημα και ο χώρος του εργοστασίου παρήγαγε μαζικά μια ολόκληρη κοινωνική δομή συνάμα με τα μαζικά παραγόμενα υλικά αγαθά, έτσι και οι νέες κοινωνικές σχηματοποιήσεις παράγονται από τον τρόπο που ενημερωνόμαστε και πληροφορούμαστε.

Τώρα που το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρώπινης φυλής είναι άσχετο με την παραγωγή των περισσοτέρων πραγμάτων, το κύριο πράγμα που μας κρατά συνδεδεμένους με την υπάρχουσα κυρίαρχη τάξη πραγμάτων είναι ο τρόπος που αυτή δομεί τις αλληλοσυσχετίσεις μας και την αίσθηση που έχουμε για το τι είναι και τι δεν είναι εφικτό.

Τα νέα «συμμετοχικά» media κρατούν απασχολημένο έναν πλεονάζοντα και περιττό πλέον πληθυσμό καθώς οι άνθρωποι αυτοί ανταγωνίζονται απεγνωσμένα μεταξύ τους για λίγη προσοχή μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Αυτή η διαδικασία ελέγχει με ιδιαίτερη λεπτότητα όλα όσα μπορούμε να φανταστούμε. Το να πολεμήσουμε μέσα στο πεδίο της πληροφορίας δεν σημαίνει μόνο να μπλοκάρουμε συγκεκριμένες ιστοσελίδες, όπως έκανε το αποκεντρωμένο δίκτυο των Anonymous σαν απάντηση στο κλείσιμο του Wikileaks.

Αυτό το πεδίο επεκτείνετε πολύ πιο πέρα από το διαδίκτυο και τα κινητά τηλέφωνα σε όλων των ειδών τις δομές μέσω των οποίων οι άνθρωποι από κοινού κατασκευάζουν τις αντιλήψεις τους για την πραγματικότητα.

Οι γλώσσες και τα συστήματα μέσω των οποίων η ανθρωπότητα προσδίδει νοήματα και χαρακτηριστικά στην πραγματικότητα βρίσκονται στην εποχή μας σε διακύβευμα.

Πρέπει να δημιουργήσουμε νέες συνδέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, νέα  κοινωνικά δίκτυα μέσω των οποίων θα ρέει η πληροφορία και οι άνθρωποι θα ανταποκρίνονται στον κόσμο που βρίσκεται γύρω τους. Όσο περισσότερο αυτά τα δίκτυα εκτείνονται εκτός διαδικτύου, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να τα διατηρήσουμε υπό τον έλεγχο μας.

Αυτό ίσως να μοιάζει σαν ένας αγώνας οπισθοχώρησης. Ο καπιταλισμός έχει ήδη κατακτήσει όλο τον πλανήτη και εμείς πολεμάμε από τα τελευταία οχυρά που μας έχουν μείνει: τους νοητικούς μας χώρους και τις κοινωνικές μας σχέσεις.

Όμως, μέσα από κάθε αγώνα αμφισβητείται το σύνολο του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, τώρα που οι νέες μορφές αυτοοργάνωσης διαδικτυώνονται σχεδόν στιγμιαία. Υπό αυτή την λογική, σπίθες αντίστασης μπορούν να υπερβούν τα όρια του ακτιβισμού ενώ υποκουλτούρες να γίνουν καταλύτες για ολόκληρες εξεγέρσεις.

Καθώς ολοκληρωνόταν αυτό το κείμενο εξεγέρσεις ξέσπασαν στην Τυνησία, την Αίγυπτο και άλλα μέρη της Μέσης Ανατολής. Μια νέα γενιά αποδυναμωμένη, ξεριζωμένη και όμως συνδεδεμένη μέσω της χρήσης των νέων τεχνολογιών προξένησε ένα κύμα εξεγέρσεων χωρίς κεντρική ηγεσία. Αυτό το κύμα ξεκίνησε στο κοινωνικό περιθώριο, η υπόλοιπη κοινωνία όμως το πλαισίωσε γρήγορα, μόλις αντιλήφθηκε ότι είχε έστω και τις ελάχιστες νικηφόρες πιθανότητες. Σαν απάντηση, η Αιγυπτιακή κυβέρνηση έκοψε τις συνδέσεις του διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να εξαγριωθεί ακόμα περισσότερο. Αυτή η εξέγερση δεν πήρε ακόμα αντικαπιταλιστική μορφή, όμως μας προσφέρει ένα παράδειγμα για το τί ίσως συνεπάγεται μια αντικαπιταλιστική επανάσταση και πόσο κεντρικής σημασίας θα είναι για οποιαδήποτε μεγάλη εξέγερση στο μέλλον οι τεχνολογίες επικοινωνιών και τα κοινωνικά δίκτυα.

Στο μέλλον, κατά πάσα πιθανότητα θα δούμε κυβερνήσεις να προσπαθούν να διαμορφώσουν με τέτοιο τρόπο την αρχιτεκτονική των επικοινωνιών ώστε δεν θα είναι πλέον απαραίτητο να μπλοκάρουν το διαδίκτυο. Επιχειρηματικοί όμιλοι όπως η Google θα κατευθύνουν με αδιόρατες κινήσεις την ροή της προσοχής προς συγκεκριμένες πλευρές προωθώντας συγκεκριμένες μορφές διαμαρτυρίας και εξαφανίζοντας κάποιες άλλες.

Το κατά πόσο μπορούμε να διατηρήσουμε κανάλια ανοιχτά για την ελεύθερη επικοινωνία θα καθορίσει τις προοπτικές απελευθέρωσης.

ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

Όποια και αν είναι η θέση σου στην πυραμίδα – είτε είσαι μαθητής λυκείου, εποχιακός υπάλληλος ή πλήρως ασφαλισμένος εργάτης, δικηγόρος, άνεργος, φοιτητής ή άστεγος – μπορείς να πολεμήσεις από εκεί ακριβώς που βρίσκεσαι. Είναι σίγουρο ότι θα είσαι πολύ πιο αποτελεσματικός να αντιμετωπίσεις όλα όσα σε προσβάλλουν προσωπικά εκεί που τα βιώνεις άμεσα στο πεδίο που γνωρίζεις καλύτερα.

Απ’ την στιγμή που οι ζωές μας στο σύνολο τους έχουν αποικιστεί από τον καπιταλισμό, πρέπει να πάρουμε τους ρόλους που μας επιβλήθηκαν σαν το σημείο εκκίνησης της αντίστασης μας. Είναι εύκολο να περιορίσουμε την αντίσταση στον ελεύθερο χρόνο μας, να γίνει κάτι συμπληρωματικό – μια συνέλευση χωμένη στις ώρες μετά το τέλος της εργάσιμης μέρας, ένα τσιρότο για τις πληγές της καθημερινότητας. Αυτό ανταποκρίνεται με την τάση να πολεμάμε για λόγους πολλές φορές άσχετους με την καθημερινή μας ζωή.

Το πλεονέκτημα του συνδικαλιστικού μοντέλου είναι ότι παίρνει το καθεστώς που επιβάλλεται καθημερινά στους εργάτες και το μετατρέπει σε ένα χώρο οργάνωσης και αντιπαράθεσης. Εάν όμως ένα συμβιβασμένο συνδικάτο στον χώρο εργασίας σου δεν ικανοποιεί τις προθέσεις σου, τότε μάλλον θα πρέπει να πειραματιστείς με άλλους τρόπους: μια ομάδα αυτοάμυνας, μια σπείρα ληστών ή μια μυστική κοινότητα για την επαναστατική συνειδητοποίηση.

Ο καπιταλισμός δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στους χώρους δουλειάς- μπορούμε να κάνουμε άπειρες πράξεις αντίστασης όπως να υπερασπιστούμε τους γείτονες μας που αντιμετωπίζουν εξώσεις, να καταλάβουμε τα άδεια σπίτια, να ξεζουμίσουμε τους δανειστές μας μέχρι να χρεοκοπήσουν.

Οι συλλογικές μορφές αντίστασης είναι πιο δύσκολες στα πεδία της κατανάλωσης από ότι

στα πεδία της παραγωγής και όμως είναι πιθανές: πάρε χώρους και χρησιμοποίησε τους για δημόσια ελεύθερα αυτοργανωμένα γεγονότα, πήγαινε ομαδικά σε μια πανάκριβη συναυλία, θέατρο ή σινεμά και επέβαλλε την είσοδο χωρίς εισιτήριο για όλους ή  σε ένα μεγάλο σουπερ-μάρκετ και αρνηθείτε όλοι μαζί να πληρώσετε στην έξοδο. Όσο περισσότερο οι ζωές μας θα βασίζονται στην αντίσταση και όχι στην υπακοή τόσο πιο άφοβοι θα γινόμαστε καθώς αγωνιζόμαστε.

Ένας άλλος ρόλος που θα πρέπει να αρνηθούμε είναι αυτός του αποκλεισμένου. Δεν είναι απαραίτητο να εργάζεσαι στα μέσα παραγωγής για να είσαι ο αρμόδιος να τα μπλοκάρεις, με τον ίδιο τρόπο που δεν είναι απαραίτητο να κατοικείς σε έναν εμπορικό δρόμο για να είσαι ο αρμόδιος να τον λεηλατήσεις. Καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι οδηγούνται στο περιθώριο, ο ρόλος που οι περιθωριοποιημένοι έχουν να παίξουν στην αντίσταση γίνεται όλο και πιο κεντρικής σημασίας.

Όπως λένε σε όλα τα ομαδικά αθλήματα: «παίξε από την θέση σου». Προώθησε πόρους, επινοήσεις και πληροφορίες σε όσους μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν ακόμα πιο επιδραστικά από εσένα. Όταν οι άνθρωποι παίρνουν «στα σοβαρά» τον αγώνα τους ενάντια στον καπιταλισμό τείνουν να απομακρύνονται από τις θέσεις που είχαν στην προηγούμενη ζωή τους μέσα σε αυτόν – παραιτούνται από δουλειές, παρατάνε το σχολείο, παύουν να συμμετάσχουν σε διάφορες διαδικασίες και συνήθως αρέσκονται περισσότερο να της αρνούνται, να τις διακόπτουν ή άλλες να τις εμποδίζουν να συμβούν.

Αυτό βολεύει μια χαρά τους καπιταλιστές – καθώς μια από τις λειτουργίες όλου αυτού του «πλεονάζοντος και άχρηστου» πληθυσμού είναι να συμπεριλαμβάνει όλους όσους θα προξενούσαν προβλήματα… εάν μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο. Είναι πολύ καλύτερα να γίνουμε επιθετικοί, προσβλητικοί, πραγματικά δυσάρεστοι… Μην παραιτείσαι από την δουλειά σου, περίμενε μέχρι τα αφεντικά να εκφράσουν την αδυναμία τους και τότε πέρνα σε απεργία καλώντας τους πάντες να συμμετάσχουνε σε αυτήν. Μην παρατάς το σχολείο σου για να πάρεις μέρος σε κάποιο αφηρημένο πολιτικό αγώνα – οργάνωσε την κατάληψη του σχολείου σου, μετέτρεψε τις επιθυμίες σου σε ζωντανά αντι-ιεραρχικά μαθήματα αυτομόρφωσης, φτιάξε μια αντικαθεστωτική ομάδα μέσα στην σχολή σου. Όταν σε απολύσουν ή σε αποβάλλουν τότε θα είσαι έτοιμος να κάνεις το επόμενο βήμα στην ζωή σου, όποιο και αν αποφασίσεις να είναι αυτό.

Στον καπιταλισμό δεν υπάρχει ηθικό βαρόμετρο. Δεν είναι σε τίποτα πιο ηθικό το να βρίσκεσαι χαμηλότερα στην πυραμίδα. Το να έχεις ήσυχη την συνείδηση σου δεν μας ωφελεί σε τίποτα πραγματικά. Για αυτό τον λόγο – άσε τους άλλους να παίζουν από την θέση τους και μην χάνεις την δύναμη σου κατακρίνοντας τους. Ακόμα και οι δικηγόροι και οι διδάκτορες πανεπιστημίου μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο στην αντίσταση, εάν μπορούν να υπερνικήσουν τους φόβους τους. Δεν κερδίζουμε τίποτα από ηθικολόγους που κοκορεύονται. Το ζήτημα δεν είναι να είσαι σωστός αλλά να είσαι επικίνδυνος.    

Όταν χωριζόμαστε σε αντίπαλες και ανταγωνιστικές φράξιες σώζουμε τους καπιταλιστές από τον κόπο που είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν για να μας διαιρέσουν και να μας διασπάσουν. Κάθε θέση στην καπιταλιστική πυραμίδα είναι ένας συμβιβασμός- επέλεξε όμως προσεχτικά ποιος θα είναι ο δικός σου συμβιβασμός. Η θέση που καταλαμβάνεις στην πυραμίδα θα καθορίσει τα βιώματα σου, τις εμπειρίες σου, την ταυτότητα σου και αναπόφευκτα θα διαμορφώσει τα ενδιαφέροντα σου. Ο τρόπος που αποκτάς τα «προς το ζην» θα σχηματοποιήσει τις αξίες σου και την αντίληψη σου για την «φύση του ανθρώπου». Εάν για παράδειγμα, ξαφνικά βρισκόσουν σε μια υψηλόβαθμη θέση ενός αριστερού κόμματος ή μιας καλά χρηματοδοτούμενης Μη-Κυβερνητικής Οργάνωσης, είναι φυσικό σταδιακά να έχανες την επαφή σου με τους υπόλοιπους ανθρώπους που βρίσκονται σε λιγότερο προνομιακές θέσεις και έτσι απλά θα έχανες την πίστη σου σε αυτούς – πιστεύοντας πως όλοι οι άλλοι «δεν έχουν ιδέα για το πώς γίνονται τα πράγματα».

Πολέμησε στο πλάι με όλους όσους έχουν τις καλύτερες προθέσεις στην καρδιά τους, αλλά μην σκέφτεσαι την αντίσταση σαν κάτι που κάνεις στην θέση τους ή εκ μέρους τους.

Ξέχασε την πιθανότητα να εντοπίσεις απόλυτα την «πιο επαναστατική κοινωνική τάξη» ή να βρεις κάποιους σε χειρότερη θέση από εσένα για να γίνεις «σύμμαχος» τους. Εάν δεν αισθάνεσαι τους αγώνες των άλλων σαν δικούς σου αγώνες τότε μάλλον θα είσαι ασταθής σύμμαχος τους. Η καλύτερη βοήθεια που μπορείς να προσφέρεις σε όλους τους άλλους είναι να γίνεις μια απειλή για τις δομές εξουσίας, δείχνοντας ότι ο καθένας στην πυραμίδα έχει κίνητρα και συμφέρον να αγωνιστεί και να αρνηθεί τα προνόμια του!… Για αυτό φυσικά δεν πρέπει να παίρνεις τα προνόμια σου ως δεδομένα…. Άλλωστε το να αρνηθείς τον ρόλο σου σημαίνει να αρνηθείς τα προνόμια σου…

Για παράδειγμα οι «λευκοί / νόμιμοι» διαδηλωτές δεν γίνονται ποτέ πραγματικά απειλητικοί για τις λειτουργίες του καπιταλισμού παρά μόνο όταν φέρνουν την αστυνομία στο σημείο να τους χειριστεί όπως τους «μετανάστες / τους μαύρους / τους λαθραίους / τους παραβάτες του νόμου».

Όμως είναι σίγουρο ότι εσύ ο ίδιος θα είσαι πολύ πιο επιδραστικός κάνοντας αυτούς που είναι σαν εσένα να εξεγερθούν παρά όντας ένα στρατιωτάκι στον αγώνα κάποιων άλλων, άσχετων με την ζωή σου. Ό,τι είναι αυτό που σε έκανε να ξεπεράσεις τα όρια σου, κάνε τα πάντα ώστε να βοηθήσει και τους άλλους που είναι σαν εσένα να φτάσουν στο ίδιο σημείο.

Το νόημα σε όλα αυτά δεν είναι να πάρουμε μια μικρή εκδίκηση ή να αποκτήσουμε πλεονεκτήματα που δεν θα είχαμε με άλλο τρόπο στα πλαίσια της οικονομίας. Πάνω από όλα, το νόημα είναι να δημιουργήσουμε σχέσεις, διασυνδέσεις, να επεκτείνουμε τους δεσμούς μας και τις ικανότητες μας.

Ξεκίνα με λίγους φίλους, με όσους ανθρώπους εμπιστεύεσαι. Συνήθισε στην ιδέα να συναντιέσαι με άλλους έχοντας ένα κοινό σχέδιο που θα καταφέρνετε να το φέρνετε εις πέρας. Μάθε τον εαυτό σου να αντιδρά σε όσα τον εξοργίζουν ή τον θλίβουν. Μάθε να είσαι ανυπάκουος. Καθώς θα συναντάς στον δρόμο σου και άλλους ανθρώπους που πράττουν με τον ίδιο τρόπο θα δημιουργούνται δίκτυα με τα οποία θα μπορείτε μαζί να περάσετε σε δράση. Από την στιγμή που κάποιοι άνθρωποι δουν ότι κάτι άλλο  είναι πραγματικά εφικτό, ξαφνικά αρχίζουν να παίρνουν αποφάσεις από άλλη οπτική γωνία και οι κινήσεις τους  αλλάζουν περιεχόμενο. Σε περιόδους κοινωνικής και πολιτικής αναστάτωσης  μπορούμε να θέτουμε παραδείγματα για το τι σημαίνει και πως μοιάζει να αντιστέκεσαι, όταν τα πράγματα θερμαίνονται τότε όλα αυτά αναφλέγονται!…

ΔΙΕΔΩΣΕ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

 Όλοι θέλουνε τα πράγματα να πάρουν μιαν άλλη τροπή, να είναι διαφορετικά, αλλά κανένας δεν είναι σίγουρος για το τί πρέπει να κάνει για να γίνει αυτό. Ακόμα και αυτοί που αποφασίζουν να πάρουν μέρος στην επίθεση και τις συγκρούσεις δεν μπορούν να είναι σίγουροι από πού να ξεκινήσουν και ούτε είναι σίγουροι για τον τρόπο με τον οποίο οι υπόλοιποι γύρω τους θα πλαισιώσουν τις προσπάθειες τους. Για αυτό τον λόγο είναι τόσο σημαντικό  όταν κάτι συμβαίνει και δίνει στους ανθρώπους μια κοινή αφετηρία.

Όταν ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε από την αστυνομία το Δεκέμβρη του 2008 ξέσπασε εξέγερση σε ολόκληρη την Ελλάδα. Τον Νοέμβριο του 2010 δεκάδες χιλιάδες κόσμου διαδήλωσαν στην Μεγάλη Βρετανία ενάντια σε ένα νέο νόμο που αύξανε δραματικά τα δίδακτρα των πανεπιστημίων. Και στα δύο αυτές περιπτώσεις οι ριζοσπάστες είχαν τελικά μια άμεση αφήγηση που διαπερνούσε τις πολιτισμικές και πολιτικές γραμμές και έπειθε τον γενικό πληθυσμό. Με αυτό τον τρόπο, νομιμοποιήθηκαν κοινωνικά μορφές αντίστασης στις οποίες τα υποκείμενα που συμμετείχαν, θα ήταν αδύνατο να φανταστούν τους εαυτούς τους να συμμετάσχουνε σε αυτά λίγο καιρό πριν ξεκινήσουν τα συγκεκριμένα γεγονότα.

Συνήθως αυτά τα σημεία αφετηρίας είναι σημεία αντίδρασης, ανταπαντήσεις σε μια νέα αδικία που ξεπερνά ακόμα και το επίπεδο κακομεταχείρισης που οι άνθρωποι είχαν καταντήσει να θεωρούνε ανεκτό. Είναι εύκολο για τους ανθρώπους να συμφωνήσουν ότι αντιμάχονται όλοι μαζί καινούργια εξόφθαλμα εγκλήματα, όμως είναι πολύ δύσκολο για αυτούς τους ίδιους να φανταστούν μια θετική εναλλακτική. Η νομιμότητα είναι με τέτοιο τρόπο κοινωνικά κατασκευασμένη ώστε οι άνθρωποι που αντιστέκονται να βρίσκονται πάντοτε εκτός αυτής, με τον ίδιο τρόπο που οι αποκλεισμένοι, για παράδειγμα, δεν μπορούν να επικαλεστούν καμία κυριότητα νομιμότητας για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα τους. Μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτά τα εμπόδια μόνο προπαγανδίζοντας αφηγήσεις που πηγαίνουν πολύ βαθύτερα από «το παράπτωμα ενός τυχαίου αστυνομικού» ή «την αδικία μιας συγκεκριμένης νομοθεσίας», προβάλλοντας πιο ριζοσπαστικές κριτικές του συστήματος και αναδεικνύοντας οράματα που έχουν την δύναμη να μεταμορφώνουν καταστάσεις.

Έπειτα φυσικά, πρέπει να πράξεις σύμφωνα με αυτές τις αφηγήσεις. Οι ιδέες δεν έχουν καμία δύναμη μέχρι την στιγμή που οι άνθρωποι βλέπουν κάποιους να συμπεριφέρονται σαν να είναι πραγματικές.

Ψάξε για αδύναμα σημεία και λάθη στην διάταξη των σύγχρονων σχηματισμών της εξουσίας. Η εξουσία διαχέεται ακανόνιστα στις μέρες μας και χρησιμοποιώντας επίσης πολλών ειδών «συναλλαγές» – χρήματα, έλεγχος της προσοχής, κοινωνική απόρριψη. Όλα αυτά, δεν είναι ισάξια μεταξύ τους και δεν δρουν σύμφωνα με τους ίδιους νόμους. Στις επερχόμενες συγκρούσεις κάποια κενά στην διάταξη της κυριαρχίας θα προκύψουν (και θα προσφέρουν ευκαιρίες που θα πρέπει να αρπάξουμε) από τις εντάσεις που θα δημιουργηθούν ανάμεσα σε όλα αυτά τα διαφορετικά είδη «συναλλαγής».

ΒΡΕΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΕΞΑΠΛΩΝΟΝΤΑΙ

Με ποιο τρόπο μια μορφή αντίστασης μπορεί να διαχυθεί ή να συνεισφέρει σε άλλες μορφές αντίστασης; Αυτό ίσως αποδειχθεί καθοριστικό για την επιδραστικότητα που μπορεί να έχει τελικά η συγκεκριμένη μορφή αγώνα. Η πιο αποφασιστικής σημασίας πλευρά μιας πράξης που αψηφά τους νόμους και προκαλεί την κανονικότητα είναι η συσχέτιση της με άλλες αντίστοιχες πράξεις.

Όσοι αγωνίζονται ενάντια στους καταναγκασμούς που επιβάλλει ο καπιταλισμός πρέπει να μπορούν να αναγνωρίζουν και να δημιουργούν μέτωπα με όλους τους άλλους που επίσης αγωνίζονται. Εάν δεν κάνουν κάτι προς αυτή την κατεύθυνση τότε όσο ικανοί και επιδραστικοί και αν είναι, οι καπιταλιστές θα τους εξουδετερώσουν χρεώνοντας τα αιτήματα τους εις βάρος κάποιον άλλων. Στην καλύτερη, αυτό που θα καταφέρουν είναι να πάρουν την θέση της προηγούμενης κυρίαρχης τάξης χωρίς να αλλάξουν σε τίποτα το σύστημα.

Δεν μπορείς άλλωστε να μετρήσεις την ισχύ μιας εξέγερσης με τον ίδιο τρόπο που μετράς την δύναμη ενός αστυνομικού τμήματος. Η δύναμη μιας εξέγερσης είναι κοινωνική, δεν είναι στρατιωτική. Το ζήτημα είναι πόσο μεταδοτική είναι, πόσο ευρέως απλώνεται στον γενικότερο πληθυσμό, σε πιο βαθμό μεταμορφώνει τις σχέσεις και τους συσχετισμούς.

Οι λαϊκοί ξεσηκωμοί μπορούν να θριαμβεύουν απέναντι σε  πολύ καλά εξοπλισμένους στρατούς εάν διατηρήσουν τον παλλαϊκό και δημοφιλή χαρακτήρα τους. Από την στιγμή όμως που καθοριστούν οι αντιμαχόμενες πλευρές και προσδιοριστούν τα όρια της αντίληψης και τα πεδία δράσης, πλέον γίνεται πολύ ασφαλές για τους κυβερνήτες να βασιστούν για άλλη μια φορά στην απάνθρωπη δύναμη τους.

Επομένως, μην αφήνεις τους εχθρούς σου να σε απομονώσουν από όσους είναι σαν εσένα, μην βάζεις τον εαυτό σου σε καραντίνα, ζώντας αποκλεισμένος στα γκέτο μιας υποκουλτούρας, μην αφήνεις τους υπόλοιπους ριζοσπάστες να σου επιβάλλουν δυσνόητα ιδεολογικά σημεία αναφοράς που το μόνο που κάνουν είναι να δυσχεραίνουν την επαφή σου με την ευρύτερη κοινωνία.

Αυτό που πραγματικά επιτελεί την κοινωνική αλλαγή δεν είναι τα «κινήματα» αλλά η μεταδοτική και μολυσματική δύναμη του μεταμορφωτικού παραδείγματος. Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα στην έξαψη της μεταμόρφωσης τους είναι πολύ περισσότερο απειλητικοί και έχουν πολύ περισσότερα να προσφέρουν στην υπόθεση της επανάστασης από αυτούς τους αγωνιστές που δεν άλλαξαν σε τίποτα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Οι πρώτοι ίσως δεν έχουν ακόμα εμβαθύνει στην πολιτική και την στρατηγική τακτική, όμως η ασυνέπεια, η αντιφατικότητα και η αδεξιότητα τους εξισορροπείται από την ευελιξία τους, την εφευρετικότητα τους, την ορμητικότητα και την αισιοδοξία τους όπως επίσης και από τον ευρύ κύκλο σχέσεων που διατηρούν με ανθρώπους που δεν έχουν ακόμα πάρει θέση σε καμιά από τις αντιμαχόμενες πλευρές.

Από την στιγμή που οι νέες τους ταυτότητες σαν ριζοσπάστες θα έχουν αποκρυσταλλωθεί, ο ρόλος που θα έχουν να παίξουν στις κοινωνικές αναταραχές θα είναι όλο και λιγότερο δυναμικός. Μπορούν να συγκρουστούν, ίσως και με όλο και μεγαλύτερη εξειδίκευση, πάντα όμως από μια προκαθορισμένη θέση.

ΒΡΕΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΔΙΕΞΟΔΟΥΣ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ.

 Όταν πρέπει να αξιολογήσουμε μια τακτική ή μια στρατηγική τότε μια από τις σημαντικότερες ερωτήσεις που έχουμε να απαντήσουμε είναι κατά πόσο αυτός ο τρόπος ή αυτό το σχέδιο εξασφαλίζει περισσότερες ευκαιρίες και πρόσβαση σε νέους πόρους.

Μερικές φορές είναι καλύτερα να χάσεις κάποια πράγματα για να πετύχεις ένα συγκεκριμένο στόχο, όμως εάν αυτό συμβεί σε υπερβολικό βαθμό τότε είναι δύσκολο να επανέλθεις.

Πολλά σχέδια τελικά βουλιάζουν επειδή αποτυγχάνουν να αναπληρώσουν τους πόρους που επενδύθηκαν σε αυτά: δεν μπορείς να συνεχίζεις επ’ άπειρον έναν εξαντλητικό αγώνα χωρίς να αναπληρώνεις με κάποιο τρόπο όλα αυτά που απαιτήθηκαν για να φτάσεις ως εδώ.

Από την άλλη ακόμα και αν ένας αγώνας διασφαλίζει τους απαραίτητους πόρους, είναι το ίδιο σημαντικό να αναρωτηθούμε με ποιο τρόπο τους κάνει προσβάσιμους και πως αυτοί κυκλοφορούν. Εάν δεν θέλουμε να αναπαράγουμε τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, πρέπει να καλύπτουμε τις υλικές μας ανάγκες με τρόπους που δημιουργούν αγαθά με εντελώς διαφορετικές σχέσεις. Η αντίσταση είναι «αντικαπιταλιστική» στον βαθμό που εγκαθιστά άμεσα αντικαπιταλιστικές σχέσεις. Εάν οι δομές που δημιουργούμε και οι πόροι που αρπάζουμε συνεχίζουν να λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο αναφοράς της ατομικής ιδιοκτησίας είναι λογικό να ανακύπτουν και μέσα στους κύκλους μας οι ίδιες σχέσεις που χαρακτηρίζουν την καπιταλιστική οικονομία.

Δημιουργώντας νέες υποδομές μπορούμε να εκφράσουμε ένα διαφορετικό τρόπο για να ζούμε και να αγωνιζόμαστε δίνοντας στους ανθρώπους πραγματικούς λόγους για να αφιερωθούν σε αυτούς τους αγώνες. Κάτι τέτοιο είναι προκλητικό και δύσκολο όταν υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης των πάντων όμως σε εποχές όπου ο καπιταλιστικός έλεγχος διαρρηγνύεται αυτό γίνεται ευκολότερο.

Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αρπάξουμε κάθε πιθανή ευκαιρία για να εγκαταστήσουμε μορφές πλούτου που μπορούν να είναι κοινές για όλους.

Η πειρατεία, ας πούμε, ήταν τόσο δραστική πριν από τέσσερις αιώνες επειδή ήταν αρκετά εύκολο για τους ναυτικούς να εκθρονίζουν τους διοικητές τους και να καταλαμβάνουν τα καράβια στην σχετική ασφάλεια των μεγάλων θαλασσών. Το καράβι αντιπροσώπευε μια μινιατούρα της κοινωνίας, πολύ μακριά όμως από τον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων που διατηρούσαν την εύθραυστη ισορροπία της κυριαρχίας στην στεριά. Αμέσως μόλις στασιάζανε οι ναύτες, η πρώτη τους δουλειά ήταν να συντάξουνε νέους όρους κοινής συμφωνίας συλλογικοποιώντας τα πάντα στο καράβι πριν εξαπολύσουν πόλεμο ενάντια στο καθεστώς της εποχής τους.

Αυτός ο τρόπος εξέγερσης μπορούσε να διαδοθεί με κυτταρική διαίρεση καθώς το ένα πλήρωμα χωριζότανε σε δύο ομάδες όταν με μια επόμενη επίθεση οι πειρατές αρπάζανε κάποιο καινούργιο καράβι και απελευθέρωναν το πλήρωμα ή μέσω της μεταδοτικότητας, όταν ένας ναυτικός που υπήρξε πειρατής στο παρελθόν έμπαινε στο πλήρωμα κάποιου πλοίου ή μέσω της φήμης όταν οι ναύτες κάποιου πλοίου μάθαιναν για τις πειρατικές εξεγέρσεις και αποφάσιζαν να τις κάνουν πράξη για τους εαυτούς τους.

Ποιες τοποθεσίες θα μπορούσαν στην εποχή μας να παίξουν τον ρόλο που έπαιξαν κάποτε τα πειρατικά καράβια; Ποιοι είναι οι χώροι και οι πόροι που μπορούμε να αρπάξουμε και να τους στρέψουμε ενάντια σε μια κοινωνία βασισμένη στην ατομική ιδιοκτησία;

Επιπροσθέτως, για να συλλογικοποιήσουμε άμεσα την πρόσβαση στους ανάλογους πόρους χρειαζόμαστε μορφές αγώνα που να εγγυούνται την αναδιανομή της ίδιας της εξουσίας.

Οι εξεγερμένες κοινότητες, για να προστατεύουν τους εαυτούς τους από τους εξωτερικούς εχθρούς και τους σφετεριστές της εξουσίας στο εσωτερικό, πρέπει να εγκαθιδρύουν πολύμορφες δομές επιρροής που θα υπονομεύουν διαρκώς την ανάδυση νέων ιεραρχιών.

Δεν υπάρχει κάποιος σύντομος παράδρομος για την ελευθερία. Όπως τα πολιτικά κόμματα, έτσι και οι διαφόρων ειδών ηγέτες δεν μπορούν να μας εξασφαλίσουν την ελευθερία, μπορούν μόνο να την πάρουν από τα χέρια μας. Εάν δεν είμαστε πολύ προσεχτικοί, μπορεί να καταφέρουμε να ανατρέψουμε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου και να καταλάβουμε όλους τους εργασιακούς χώρους χωρίς τελικά να έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα ώστε να πάρουμε στα χέρια μας το ίδιο μας το πεπρωμένο.

Σε βάθος χρόνου, το ζήτημα δεν είναι να είμαστε βέβαιοι ότι τα πράγματα θα διανέμονται εξίσου σε όλους αλλά να εγκαταστήσουμε μια σχέση προς όλα τα υλικά αγαθά που θα μας επιτρέπει να συνειδητοποιούμε τις ικανότητες μας σύμφωνα με τον τρόπο που μας ταιριάζει και μας αναλογεί.

Πρέπει να σταματήσουμε να σχετιζόμαστε με τους εαυτούς μας και με τους άλλους γύρω μας σύμφωνα με τους ρόλους που διατηρούμε στην καπιταλιστική κοινωνία και να δημιουργήσουμε πραγματικά νέες αντιλήψεις για το τι μπορεί να είναι η ζωή μας.

ΔΕΙΞ’ΤΟΥΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ: ΚΑΝΕΝΑΣ!

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.    

Ίσως δεν είναι πραγματικά εμφανές το πότε θα αλλάξουνε τα πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι όσο πιο ασταθής και εύθραυστη θα γίνεται η παλαιά τάξη πραγμάτων, θα επιβάλει την μονιμότητα της με όλο και πιο επιθετικούς και βίαιους τρόπους. Ένα καθεστώς που ουσιαστικά δεν επιτρέπει στον εαυτό του να δείξει τις αδυναμίες του θα αποφύγει με κάθε κόστος να συμβιβαστεί. Υπό αυτή την λογική, ίσως να είναι αδύνατο να επιτύχουμε μεσοπρόθεσμους στόχους.

Η αντίσταση ίσως να μοιάζει ανεπιτυχής, αναποτελεσματική και όλο και πιο «παράλογη» μέχρι την στιγμή που τελικά θα φτάσει σε ένα πραγματικά κρίσιμό σημείο.

Αυτό μας επιβάλλει να εστιάσουμε πολύ περισσότερο στο περιεχόμενο της αντίστασης παρά στην άμεση αποτελεσματικότητα της, να δημιουργήσουμε νέους τρόπους συσχέτισης των ανθρώπων και νέους τρόπους να σχετιζόμαστε με τα υλικά αγαθά, να εκφράσουμε νέες αξίες που θα διερευνούν κατευθύνσεις πέραν του καπιταλισμού. Το ζήτημα δεν είναι εάν θα επιτύχουμε κάποια υποτιθέμενα αιτήματα – το ζήτημα είναι να αναδείξουμε νέους τρόπους να αγωνίζεσαι, νέες ακυβερνησίες   

Καθώς η εργασία γίνεται όλο και πιο προσωρινή και κυλά παντού γύρω από τον κόσμο, καθώς επεκτείνετε σε κάθε πλευρά της ζωής μας, οι εργατικοί αγώνες ίσως να πρέπει να συμπεριλάβουν και αγώνες σε χώρους, μέρη και τόπους πολύ μακρινούς από τους χώρους δουλειάς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τους αγώνες στους χώρους εργασίας, όμως σίγουρα πρέπει να σκεφτούμε τι προσπαθούμε να καταφέρουμε με αυτούς και να επανεκτιμήσουμε την αποτελεσματικότητα τους, έτσι ώστε να μπορούν να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο στις νέες μορφές συγκρούσεων που θα αναδειχθούν.

Κάθε φορά που εφευρίσκουμε ένα νέο τρόπο αγώνα αλλάζουμε το πεδίο ανοίγοντας διεξόδους σε απρόβλεπτες πιθανότητες. Ίσως τελικά να χάσουμε την μάχη αλλά παράγουμε μια νέα κοινωνική δυναμική που δημιουργεί περισσότερους κοινωνικούς αγωνιστές, μελλοντικές πρωτοβουλίες και καινοτομίες.

Πρέπει επίσης να είμαστε έτοιμοι να αγωνιζόμαστε για χρόνια και δεκαετίες ολόκληρες χωρίς να αποθαρρυνόμαστε. Πρέπει επίσης να μπορέσουμε να αντέξουμε ως το τέλος, καθώς θα εκδηλώνονται πολλές ξαφνικές αλλαγές περιεχομένου, όπως για παράδειγμα οι επιθέσεις της 11^ης Σεπτέμβρη ή η εκλογή του Ομπάμα στην Αμερική. Οι υποστηρικτές του καπιταλισμού είναι σίγουρο ότι θα εμφανίσουν τις πιο παράξενες και ακραίες εκπλήξεις εναντίον μας όταν ο πόλεμος θα εισέρχεται στην τελευταία του φάση.

Ακόμα και αν τελικά μια ξαφνική κοινωνική αναταραχή μας βρει για άλλη μια φορά απροετοίμαστους θα ανοιχτεί μπροστά στα μάτια μας μια νέα φάση που θα διαρκέσει για το υπόλοιπο της ζωής μας.

Το να περάσουμε από τον καπιταλισμό σε άλλες μορφές ζωής είναι δεδομένο πως θα είναι μια δύσκολη και μακρόχρονη διαδικασία.

Η ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΩΣ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ!     

Όταν μια δομή εξουσίας καταρρέει, τα τμήματα των παλιών ιεραρχιών που την διαρθρώνανε ως τότε μπορούν να ανασυγκροτηθούν. Για παράδειγμα, αμέσως μετά την καταστροφή που επέφερε ο τυφώνας Κατρίνα στην Νέα Ορλεάνη, ένα μείγμα από αστυνομικούς εκτός υπηρεσίας και φανατικούς μπρατσομένους ρατσιστές πήρε τον έλεγχο των δρόμων. Εάν από την μια μεριά ένας από τους στόχους της αστυνομίας είναι να κρατά υπό έλεγχο τις κινήσεις των «μαύρων» και των «σκουρόχρωμων» ανθρώπων, οι μπρατσομένοι ρατσιστές μπορούν να διατηρούν αυτή την δεδομένη συνθήκη ακόμα και εάν ολόκληρο το νομικό καθεστώς έχει καταρρεύσει.

Γύρω από κάθε θεσμό, νόμισμα, συναλλαγή και κάθε μορφή ιεραρχίας βρίσκονται πάντα λεπτοφυείς περίπλοκοι σχηματισμοί από αξίες, σημασίες και πρακτικές που του επιτρέπουν να λειτουργεί.

Με τον ίδιο τρόπο που τίποτα δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως «συσσωρευμένο κεφάλαιο» χωρίς την σύμβαση της «ατομικής ιδιοκτησίας», τα αστυνομικά τμήματα θα ήταν αδύνατο να λειτουργήσουν χωρίς την σύμβαση της «εξουσίας», της «διοίκησης» και του «καθήκοντος».

Αυτές δεν είναι απλά «αφηρημένες έννοιες» αλλά υλοποιημένες, χειροπιαστές σχέσεις στις οποίες οι άνθρωποι συμμετέχουν κατά την διάρκεια του συνόλου της ζωής τους. Για αυτό τον λόγο οι άνθρωποι βιώνουν αυτές τις σχέσεις ως «πραγματικές» ακόμα και αν αυτές στην πραγματικότητα είναι απλά κοινωνικά και πολιτισμικά κατασκευάσματα.

Η αστυνομία αποτελεί ιδανικό μοντέλο διαχείρισης της εξουσίας: τα παιδιά μεγαλώνουν παίζοντας με κούκλες  αστυνομικών με ηρωικές φιγούρες και οι ενήλικοι αστυνομεύουν ο ένας τον άλλον με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους. Αυτοί οι τρόποι σχηματοποιούν και καθορίζουν την φαντασία μας και την συνείδηση μας σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμα και όταν αγωνιζόμαστε για να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας εκδηλώνουμε πολλές φορές τους ίδιους συνήθεις καταπιεστικούς ρόλους.

Όπως οι ατομικότητες είναι αντικαταστάσιμες στα πλαίσια της «λειτουργίας των θεσμών», έτσι και οι θεσμοί μπορούν να αντικατασταθούν από άλλους που θα επιτελούν όμως τις ίδιες ακριβώς «λειτουργίες».

Εκτός από την αστυνόμευση, μπορούμε να εντοπίσουμε πολλές άλλες λειτουργίες, όχι τόσο έκδηλα καταπιεστικές, αλλά όχι μικρότερης σημασίας για την λειτουργία του καπιταλισμού.

Εάν θέλουμε να μεταμορφώσουμε αυτή την κοινωνία πρέπει όχι μόνο να καταστρέψουμε τους θεσμούς που διαιωνίζουν τις παρούσες σχέσεις κυριαρχίας αλλά και να εντοπίσουμε τις λειτουργίες που επιτελούν, γιατί αλλιώς θα καταλήξουμε να παίζουμε εμείς οι ίδιοι αυτούς τους ρόλους.

Ακόμα και χωρίς κεφάλαιο, χωρίς κράτος, αστυνομία, δικαστές και καπιταλιστές, μπορούν να εμφανιστούν εντελώς καινούργιοι τρόποι που θα διαιωνίζουν την καταπίεση, την ανισότητα, την κυριαρχία και την αλλοτρίωση.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η κατάρρευση του καπιταλισμού θα προκαλέσει αυτόματα το πέρασμα σε έναν ελεύθερο κόσμο.

Το να δημιουργήσουμε αυτόν τον ελεύθερο κόσμο, είναι ακριβώς η δικιά μας δουλειά!

CRIMETHINC- Ex Workers Collective  www.crimethinc.com

Μετάφραση/ επιμέλεια: Τάσος Σαγρής / ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ  https://voidnetwork.gr   

The post “ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!” (Στρατηγικές σύγχρονης αντικουλτούρας) appeared first on Void Network.