Το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 ο 15χρονος μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονείται από τον Επαμεινώνδα Κορκονέα στα Εξάρχεια. Αμέσως μετά τη γνωστοποίηση της είδησης πλήθος κόσμου σε διάφορα σημεία της Ελλάδας κινητοποιείται για να εκφράσει την οργή του: καταστροφές καταστημάτων, τραπεζών και δημοσίων κτιρίων, συγκρούσεις ευρείας κλίμακας με τις αστυνομικές δυνάμεις, μεγάλες πορείες, μαθητικές και φοιτητικές καταλήψεις αλλά και μια έκρηξη καλλιτεχνικής δημιουργίας σηματοδοτούν τη μεγαλύτερη εξέγερση στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η εξεγερσιακή κατάσταση διαρκεί για πολλές ημέρες ενώ δράσεις αλληλεγγύης πραγματοποιούνται και σε πόλεις του εξωτερικού.

Όπως όμως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η οργή κάποια στιγμή καταλαγιάζει, η δυναμική της εξέγερσης μειώνεται και η κανονικότητα σταδιακά επανέρχεται, παρόλο που αρκετές συνειδήσεις έχουν αλλάξει για πάντα. Από τότε και μέχρι την περσινή χρονιά, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις εμπόδισαν τις σχετικές συγκεντρώσεις με πρόφαση τα μέτρα κατά του Covid-19, η μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου τιμάται και το εξεγερσιακό βίωμα ζωντανεύει κατά τη διάρκεια της επετείου της δολοφονίας, πολλές φορές μέσα σε ένα περιβάλλον ακραίας καταστολής. Εντωμεταξύ, οι δολοφόνοι καταδικάζονται για να κατευναστούν τα πνεύματα αλλά σταδιακά ελαφρυντικά αναγνωρίζονται, τα ισόβια σπάνε και τελικά αφήνονται ελεύθεροι. Δεκατρία χρόνια μετά λοιπόν, μέσα σε μια διαφορετική κοινωνικοπολιτική συγκυρία θέτουμε το ερώτημα: τι σημαίνουν ΣΗΜΕΡΑ για εμάς οι μέρες του Αλέξη;

Η πρώτη σύνδεση της κατάστασης του σήμερα με εκείνες τις μέρες της οδύνης, του πάθους και της σύγκρουσης αναφέρεται στο καθεστώς αστυνομοκρατίας που ζούμε. Η δολοφονία του Αλέξη καταγράφεται ιστορικά ως το αποκορύφωμα της κρατικής βίας που εξαπολύεται απέναντι στη νεολαία και η εξέγερση του Δεκέμβρη συνιστά το πιο ρωμαλέο δείγμα αντίδρασης απέναντι στη βία αυτή. Η αστυνομική βία, ωστόσο, δεν μειώθηκε μετά τη δολοφονία. Σε πορεία για την πρώτη επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη η Αγγελική Κουτσουμπού, στέλεχος του ΕΕΚ, παρασύρεται από μοτοσυκλέτα της ομάδας ΔΡΑΣΗ. Παράλληλα, οι διαδηλώσεις κατά την περίοδο των μνημονίων, όταν ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων αντιτάχθηκε στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, δέχθηκαν πρωτόγνωρη καταστολή, με πιο εκκωφαντικό παράδειγμα τον σχεδόν θανάσιμο τραυματισμό του φωτορεπόρτερ Γιάννη Καυκά. Σήμερα, λίγο πριν την αυγή του 2022, το σύνθημα «σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία η Χούντα δεν τελείωσε το ’73» φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Η εικόνα διαδηλωτών που προχωρούν περικυκλωμένοι από τα ΜΑΤ και ο ήχος των ελικοπτέρων που πετούν πάνω από τις γειτονιές της Αθήνας σχεδόν σε καθημερινή βάση αποτελούν την πλήρη αντιστροφή του κοινωνικού κλίματος του Δεκέμβρη του ’08. Οι αστυνομικές δυνάμεις τα τελευταία χρόνια ενισχύθηκαν αριθμητικά και υπερεξοπλίστηκαν ενώ η αστυνόμευση επεκτάθηκε σε νέα πεδία του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου.

Επιπλέον, η ρητορική που χρησιμοποιείται σήμερα από τις κυβερνήσεις και τους πλέον συντηρητικούς κύκλους για να δικαιολογήσει τόσο την κρατική όσο και την κοινωνική βία δεν διαφέρει ουσιαστικά από όσα ακούγαμε και διαβάζαμε τότε. Διατρέχοντας χρόνια και νεκρούς διαπιστώνουμε ότι το «τι δουλειά είχε βράδυ στα Εξάρχεια» για τον Αλέξη έγινε το «τι δουλειά είχε μέσα στο εργοστάσιο» για την οκτάχρονη Όλγα και ότι η δολοφονία χαρακτήρα του νεκρού μαθητή απέκτησε την εμετική συνέχειά της στα ψεύδη που αναπαράχθηκαν για την Ελένη Τοπαλούδη και τη Zackie Oh! κατά την εκδίκαση των αντίστοιχων υποθέσεων. Διαπιστώνουμε επίσης ότι ένα μακρύ νήμα συγκάλυψης κρατικών εγκλημάτων συνδέει τις ανακοινώσεις των υπουργείων και της αστυνομίας και περνάει από τα γεγονότα του Δεκέμβρη μέχρι τον ξυλοδαρμό του Βασίλη Μάγγου, τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη αλλά και τις καθημερινές παράνομες επαναπροωθήσεις μεταναστ(ρι)ων. Κεντρικό ρόλο σε όλη αυτή τη διαδικασία συγκάλυψης διαδραματίζουν πάντοτε τα ΜΜΕ, τα οποία αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν μια παράλληλη πραγματικότητα, μέσα στην οποία η καταστολή δικαιολογείται, η βία συγκαλύπτεται και η κοινωνική καταπίεση φυσικοποιείται. Σε αυτή την αφήγηση οι κυβερνώντες παρουσιάζονται ως άριστοι, η διαχείριση της πανδημίας ως συνετή και υπεύθυνη και η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική ως δίκαιη και αποτελεσματική.

Το ζήτημα που τίθεται είναι πώς μπορούν να αντιμετωπίσουν τα κοινωνικά κινήματα τη σημερινή κατάσταση. Για εμας στο Support Earth ο μοναδικός τρόπος είναι να συνδέσουμε τους αγώνες, να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα των κοινωνικών υποκειμένων που γίνονται αποδέκτες βίας και να σταθούμε δίπλα τους. Εξετάζοντας μέσα από αυτή την οπτική την κλιμάκωση των κοινωνικών συγκρούσεων αντιλαμβανόμαστε ότι, για να παραμείνει η 6η Δεκέμβρη πιστή στο εξεγερσιακό πνεύμα του ’08, οφείλει να γίνει διαθεματική και συμπεριληπτική. Να αποτελέσει δηλαδή μια ημέρα μνήμης και οργής όχι μόνο για τον Αλέξη αλλά και για όλους τους νεκρούς που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της καταστολής, της εργασιακής εκμετάλλευσης, του ρατσισμού, του σεξισμού και της ομοφοβίας. Αυτούς, αυτές και αυτ@ στα οποία τα κινήματα δεν έχουν αφιερώσει κάποια ξεχωριστή ημέρα και που ο θάνατός τους δεν πυροδότησε καμία εξέγερση.

Το Support Earth καλεί σε συμμετοχή στις πορείες την Δευτέρα 6/12.
Στην Αθήνα συγκεντρωνόμαστε στις 18:00 στα Προπύλαια και διαδηλώνουμε μαζί με την Ανοιχτή Ορχήστρα.

SUPPORT EARTH

______________

Το Κενό Δίκτυο καλεί τις φίλες και τους φίλους του να συμμετάσχουν μαζικά στις διαδηλώσεις που οργανώνονται σε όλη την χώρα και να πλαισιώσουν το μπλοκ του Support Earth και της Ανοιχτής Ορχήστρας στην Αθήνα

The post O ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ ’08 ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ – 6/12/21 Κάλεσμα στις διαδηλώσεις – Support Earth appeared first on Void Network.

Στην Άνδρο, στην Τήνο, στο Βόλο, την Ήπειρο, την Κρήτη, τη Χαλκιδική και αλλού, έχουμε πολύ τρανταχτά παραδείγματα στοχοποίησης περιβαλλοντικών ακτιβιστών, με τραγικό απόγειο την πρόκληση ανεπανόρθωτων τραυμάτων από τα ΜΑΤ στον Βασίλη Μάγγο, που απέβησαν μοιραία για τη ζωή του. Η κυβέρνηση με τον απόλυτο έλεγχο και τη συνδρομή των ΜΜΕ  χρησιμοποιεί την καραντίνα για να ψηφίζει νομοσχέδια και να καταστρέφει τη ζωή μας ερήμην της κοινωνίας. Ο δημόσιος χώρος, οι καταλήψεις, τα πανεπιστήμια και οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι που δημιουργήθηκαν μέσα το πνεύμα του Δεκέμβρη βρίσκονται αντιμέτωποι με μια κατασταλτική εκστρατεία του κράτους σε κάθε πόλη της χώρας. 

Σε όλο το κόσμο εξεγέρσεις ξεσπούν επιβεβαιώνοντας το μήνυμα του Δεκέμβρη του 2008: Δεν θα επιτρέψουμε στην αστυνομία να δολοφονεί και να τραυματίζει ανθρώπους στους δρόμους υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα της εκμετάλλευσης και της κερδοσκοπίας. 

Πίσω από τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές συνταγές, τη διαρκή ενίσχυση των σωμάτων καταστολής – με νέο προσωπικό, καινούργια οχήματα και τεχνολογικά αναβαθμισμένο εξοπλισμό (αύρες, drones κ.α.) – καθώς και τη διαρκή στοχοποίηση των κοινωνικών αγώνων και της νεολαίας, αναγνωρίζουμε τον θανάσιμο κίνδυνο καθώς πλησιάζει. Σκοπός μας δεν είναι να κινδυνολογήσουμε. Πιστεύουμε πως πρέπει όμως να είμαστε όλοι και όλες σε εγρήγορση απέναντι στην έξαρση της αστυνομικής βίας που με δικαιολογία την προστασία από την επιδημία γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο φανερή. Άλλωστε γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο για μια κοινωνία από μια κυβέρνηση που επιτρέπει στην αστυνομία της να αποθρασυνθεί. 

Το πρώτο λοιπόν σημείο που επιθυμούμε να υπογραμμίσουμε, ενόψει αυτής της ιστορικής επετείου, είναι η ανάγκη αγωνιστικής εγρήγορσης και έμπρακτης αλληλεγγύης στα θύματα της αστυνομικής βίας, προκειμένου να αποτρέψουμε τις χειρότερες δυνατές εξελίξεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, θέτουμε προ των ευθυνών τους όλους τους ανθρώπους που με τη στήριξη τους στην κυβέρνηση, την παθητική τους αδιαφορία ή τη σιωπηρή τους ανοχή νομιμοποιούν καθημερινά την κρατική καταστολή.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, θέτουμε προ των ευθυνών τους όλους τους ανθρώπους που με τη στήριξή τους στην κυβέρνηση, την παθητική τους αδιαφορία ή τη σιωπηρή τους ανοχή νομιμοποιούν καθημερινά την κρατική καταστολή.

Το δεύτερο σημείο στο οποίο επιλέξαμε να σταθούμε αφορά στο άλλο μεγάλο έγκλημα που έλαβε χώρα την 6η Δεκεμβρίου του 2008: τη δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων. Αναφερόμαστε, φυσικά, στη μιντιακή διαχείριση της δολοφονίας του Αλέξη από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Η μονταζιέρα των καναλιώνλες “έντυσε” βίντεο-ντοκουμέντο με ήχους συγκρούσεων και το προέβαλε σε εκατομμύρια ανθρώπων, αδρανοποιώντας τους και προσφέροντας  ένα υπερασπιστικό αφήγημα στους δολοφόνους. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο τρόπος με τον οποίο τα ΜΜΕ κάλυψαν τις αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις, το δημοψήφισμα και πρόσφατα την κρατική διαχείριση της πανδημίας κατέστησε σαφές ότι τα ΜΜΕ αποτελούν το αναγκαίο συμπλήρωμα της αστυνομικής βίας, ένα όπλο στραμμένο στις συνειδήσεις των ανθρώπων, έτοιμο να εξαπολύσει τα πυρά του ανά πάσα στιγμή.

O Δεκέμβρης του 2008 δεν ήρθε τυχαία. Μετά το success story μιας χρεοκοπημένης  οικονομίας από τους ολυμπιακούς αγώνες του 2004, που το μόνο που της έλειπε ήταν η δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, θα έπρεπε να αναπτυχθεί ένα ισχυρό τοίχος καταστολής απέναντι στο αναπόφευκτο της εξεγερσιακής οργής στο ποδοπάτημα των εργασιακών-κοινωνικών δικαιωμάτων και της ανεργίας. Το μίσος που όπλισε το όπλο του Κορκονέα δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά η αναπαραγωγή του μίσους ενάντια στους πολίτες, που υπάρχει στην εκπαίδευση των σωμάτων ασφαλείας. Το μίσος του αστυνομικού για ένα παιδί στα Εξάρχεια ήταν (και είναι) ο κανόνας.  

Κατά την διάρκεια της 6ης Δεκέμβρη του 2020 παρακολουθήσαμε την απαγόρευση κυκλοφορίας να εφαρμόζεται με τον πιο απολυταρχικό τρόπο και να εξελίσσεται σε  δυστοπική συνθήκη: οι μόνοι που είχαν το δικαίωμα να πλησιάσουν το σημείο δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν οι δολοφόνοι του. Το οπτικοακουστικό υλικό από όσους/ες επιχείρησαν να προσεγγίσουν χθες την περιοχή των Εξαρχείων δεν απεικονίζει αστυνομικές δυνάμεις να παρεμποδίζουν συναθροίσεις για την αποφυγή της μετάδοσης του covid αλλά μάλλον μια συντονισμένη προσπάθεια φρούρησης και απαγόρευσης εισόδου σε έναν χώρο φορτισμένο με μνήμες απειλητικές για την καθεστηκυία τάξη. Κάθε χρόνο η επέτειος της δολοφονίας του Αλέξη επανενεργοποιεί τα βιώματα εκείνων των ημερών και η κυβέρνηση έχει προφανώς την ψευδαίσθηση ότι θα τα ακυρώσει ή θα τα αλλάξει αποτρέποντάς μας από το να φτάσουμε στο σημείο του εγκλήματος και να αποδώσουμε τιμή στον νεκρό. Μάταια!

Ως Support Earth, διατρανώνουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε, αντίθετα θυμώνουμε και συσπειρωνόμαστε ολοένα και πιο πολύ. Όσο υπάρχει αυτός ο άδικος και καταπιεστικός κόσμος, όπου νέοι σαν τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο δολοφονούνται καθημερινά, θα υπάρχουμε και εμείς εδώ, τώρα, παντού και πάντα για να υπονομεύουμε τα θεμέλιά του.

SUPPORT  EARTH

Πληροφορίες : https://supportearth.gr     

Επικοινωνία: s.earth.athens@gmail.com

facebook page: https://www.facebook.com/supportearthgr

+ Ομάδα Ανοιχτού Διαλόγου Support Earth: https://www.facebook.com/groups/237638414204882

The post Support Earth – Καταγγελία του κρατικού αυταρχισμού την ημέρα μνήμης της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου appeared first on Void Network.

Το Κενό Δίκτυο καλεί τους φίλους και τις φίλες της συλλογικότητας να συμμετάσχουν στην Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας στο σημείο δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια 
ΤΕΤ. 31/7 Μεσολογγίου και Τζαβέλλα – ώρα 20.00

THE GUILTY INNOCENT- THE INNOCENT DEAD

Void Network invite friends to participate to the protest at the point of the assassination of Alexis Grigoropoulos

Exarchia (Mesologgiou and Tzavella)

Wed. 31/7/2019 at 20.00

The post Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας στο σημείο δολοφονίας του Αλέξη- Protest for Alexis! WED. 31/7/2019 appeared first on Void Network.

“Αγαπητά μου παιδιά,
Είστε η ελπίδα για την νέα ζωή, που όλοι μας έχουμε ανάγκη, αλλά δεν μας δίνεται πάντα. Είστε μικροί, για να διαβάσετε αυτά που γράφω, αλλά τα γράφω τώρα, γιατί δεν ξέρω αν θα υπάρχω, όταν φτάσετε στην κατάλληλη ηλικία, για να τα μάθετε.
Έχουν λεχθεί άσχημα πράγματα για τον Αλέξανδρο μετά τη δολοφονία του. Αλλά τα έχουν πει βρώμικα στόματα και τα έχουν γράψει βρώμικα χέρια. Μην πιστέψετε τίποτε και κανένα. Εγώ ήμουν σε θέση να ξέρω τον Αλέξανδρο καλύτερα από τον καθένα και σας λέω αυτό. Ο Αλέξανδρος ήταν πολύ καλό, ευγενικό και τίμιο παιδί, που αγαπούσαν όλοι οι δάσκαλοι και όλοι οι συμμαθητές του. Κι εκείνος αγαπούσε πολύ τους φίλους του και είχε πολλούς, πάρα πολλούς φίλους και οι φίλοι του έγιναν αναρίθμητοι μετά τον θάνατό του, όχι μόνο στην Ελλάδα, σε όλον τον κόσμο. Αλλά ο Αλέξανδρος δεν πρόλαβε να τους αγαπήσει, όμως η μεγάλη του καρδιά, είμαι βέβαιος ότι θα τους χωρούσε όλους αυτούς.
Χθες 29/7/2019 τέλειωσε η δίκη των δολοφόνων του σε δεύτερο βαθμό στο εφετείο Λαμίας. Μια δίκη που συνεχώς μας έκανε να αγανακτούμε και να ντρεπόμαστε για τον τρόπο που απονέμεται «η δικαιοσύνη» στη χώρα μας. Δεν θα επεκταθώ όμως σε όλα όσα λέχθηκαν και έγιναν σε αυτή τη δίκη που κράτησε πάνω από δυόμισι χρόνια. Λέω μόνο τούτο. Από την αρχή φάνηκε πως είχαν σκοπό να βγάλουν έξω τον Κορκονέα με κάθε τρόπο. Και τώρα θα σας πω μόνο για τη χθεσινή μέρα και αυτό φτάνει.
Η αδιάντροπη υπεράσπιση, που πρότεινε ένα σωρό ελαφρυντικά, πρότεινε και ως ελαφρυντικό την ανάρμοστη συμπεριφορά του θύματος. Λες και η υπεράσπιση δεν ήταν μέσα στην αίθουσα, όπου αποδείχθηκε περίτρανα ότι ο Αλέξανδρος δεν έκανε τίποτε ανάρμοστο. Απλώς βρέθηκε σε ένα μέρος, όπου συχνάζουν πολλά παιδιά αυτής της ηλικίας. Για αυτό και το ελαφρυντικό αυτό δεν έγινε δεκτό. Αλλά η υπεράσπιση, όπως και άλλοι όμοιοι, πάντα προσπαθούσαν να βεβηλώσουν τη μνήμη του Αλέξανδρου και θα συνεχίσουν να προσπαθούν, αλλά εσεις να μη δέχεστε αυτά τα ψέματα.
Ο εισαγγελέας από την άλλη πρότεινε ως ελαφρυντικό τον πρότερο σύννομο βίο του κατηγορουμένου. Ποιος σύννομος βίος όμως; Ακόμη και τη δολοφονία του Αλέξανδρου προσπάθησαν να καλύψουν και να συσκοτίσουν οι δολοφόνοι, αλλά και οι συνάδελφοί τους τροποποίησαν τα ενοχοποιητικά στοιχεία και κατασκεύασαν ψευδομάρτυρα. Σκοπός τους ήταν να πουν ότι οι δολοφόνοι δέχθηκαν επίθεση και κινδύνεψε η ζωή τους και ο Κορκονέας πυροβόλησε για εκφοβισμό στον αέρα και η σφαίρα εξοστρακίστηκε και σκότωσε τον Αλέξανδρο. Και παρόλο που αποδείχθηκε ότι όλα αυτά ήταν ψέματα, δεν υπήρξε καμιά συνέπεια για τους αστυνομικούς που κατασκεύασαν αυτά τα σενάρια. Αν λοιπόν η υπηρεσία του προσπάθησε να απαλλάξει τον Κορκονέα από τη δολοφονία δεν θα τον κάλυπτε για μικρότερα αδικήματα και μικρότερες εγκληματικές πράξεις; Και ακόμη ο εισαγγελέας είπε ότι οι συνάδελφοι του Κορκονέα τον αποκαλούσαν Ράμπο, γιατί ήταν καλός και αποτελεσματικός στη δουλειά του και όχι γιατί έδερνε αθώους ανθρώπους. Αλλά αυτά δεν έκαναν το δικαστήριο να αμφιβάλλει για τον σύννομο βίο του Κορκονέα και δέχθηκε το ελαφρυντικό, ενώ αμφέβαλε για την ενοχή του Σαραλιώτη και τον κήρυξε αθώο. Ο Σαραλιώτης αθώος! Που όλα τα έκαναν μαζί και δεν σκέφτηκαν οι δικαστές, ότι όσα έκανε μετά ο Σαραλιώτης τα έκανε, όχι για να καλύψει την ενοχή του Κορκονέα, αλλά για να καλύψει τη δική του συνενοχή.
Κι ακόμη είπε ο εισαγγελέας ότι ο Κορκονέας οδηγήθηκε σε αυτές τις πράξεις, επειδή ήταν αφελής και αντιδεοντολογικός, όχι γιατί είναι ένας στυγερός δολοφόνος, ένα παλιοτόμαρο της κοινωνίας. Αλλά χθες στην αίθουσα δεν είδα μόνο ένα παλιοτόμαρο, είδα πολλά.
Και η απόφαση του δικαστηρίου να δεχθεί την ενοχή του Κορκονέα για ανθρωποκτονία από πρόθεση με άμεσο δόλο απέβλεπε στο να καλύψει τα νώτα του σε ενδεχόμενη αναίρεση, αλλά συγχρόνως είχε σκοπό να τον βγάλει αμέσως από την φυλακή με την ποινή κάθειρξης 13 ετών.
Εύχομαι εσείς παιδιά να ζήσετε καλύτερες μέρες κι αν ποτέ σας πουν παραμύθι για τη λάμια που έτρωγε τα αθώα παλικαρόπουλα, να ξέρετε ότι αυτή δεν είναι η λάμια, αλλά η Λαμία.
Να ζήσετε σε καλύτερες μέρες, αλλά αυτές θα αργήσουν πολύ. Ήδη η κυβέρνηση θα στείλει αστυνομικούς με πολυβόλα ανάμεσα στους ανθρώπους στο κέντρο της Αθήνας και ο πρωθυπουργός ανήγγειλε ότι θα προσλάβει 1500 νέους οπλισμένους Κορκονείς.
Για να έρθουν οι καλύτερες μέρες πρέπει να αγωνιστούμε πολύ και ελπίζω να συμμετάσχετε κι εσείς σε αυτόν τον αγώνα όταν μεγαλώσετε.
Ο γυμνασιάρχης του Αλέξανδρου
Γιώργος Θαλάσσης

The post Ανοιχτή επιστολή στα παιδιά από τον γυμνασιάρχη του Αλέξη Γρηγορόπουλου appeared first on Void Network.

Η αλλαγή του κατηγορητηρίου, στην περίπτωση που τη δεχθεί το δικαστήριο, μπορεί να σημάνει ότι θα ανοίξει ο δρόμος να αποφύγει ο Επαμεινώνδας Κορκονέας την ισόβια κάθειρξη. Επίσης, αν γίνει δεκτή η πρόταση για αθώωση του Βασίλη Σαραλιώτη, του ειδικού φρουρού που συνόδευε τον Επαμεινώνδα Κορκονέα στο περιπολικό το βράδυ της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, δεν θα επιστρέψει στη φυλακή.

Οι εισαγγελέας, αναλύοντας τα γεγονότα τη βραδιά της 6ης Δεκεμβρίου 2008, στάθηκε στα κομβικά σημεία τα οποία έχουν σχέση κυρίως με το τι πραγματικά έγινε, ενώ κράτησε σαφείς αποστάσεις από διάφορες ερμηνείες οι οποίες δόθηκαν στο μεσοδιάστημα. Μάλιστα, κάλεσε τους ενόρκους να αξιολογήσουν μόνο όσα κατατέθηκαν στο δικαστήριο. Σκιαγραφόντας τη συμπεριφορά του Κορκονέα, διαπίστωσε «ανεξήγητη εγωιστική διάθεση», ενώ τόνισε ότι «μία τέτοια κίνησή του, να πυροβολήσει σε κατοικημένη περιοχή, ήταν τρελή». Όπως είπε, ο Επαμεινώνδας Κορκονέας «ήθελε να δείξει τα προσόντα του και την ανωτερότητά του, την προσωπική και όχι την ανωτερότητα της Αστυνομίας, και ενήργησε μέσα σε θυμό και αγανάκτηση, μια συμπεριφορά η οποία κρίνεται επιπόλαια, αντιυπηρεσιακή και αντιεπιχειρησιακή». Πρόσθεσε ότι «δεν υπάρχει λογική εξήγηση για αυτά τα οποία εξελίχτηκαν» και τόνισε πως «ο τρόπος που ενήργησαν απέχει κάθε έννοιας που έχει σχέση με την Αστυνομία, απάδουν από την αξιοπρέπεια των ατόμων».

Σημείωσε πως «ο Αλέξης ήταν ο άτυχος της στιγμής που δέχτηκε τη σφαίρα από εξοστρακισμό», ενώ υπογράμμισε πως «ο πυροβολισμός από την πλευρά του Κορκονέα δεν ήταν ευθύς αλλά γνώριζε όταν πυροβολούσε ότι μπροστά του βρίσκονταν παιδιά».

Οι δικηγόροι πολιτικής αγωγής δηλώνουν:

«Στις 14 Μαρτίου και στις 26 Μαρτίου θα αγορεύσουμε για την υποστήριξη της κατηγορίας και την καταδίκη των υπαιτίων της εν ψυχρώ δολοφονίας του 15χρονου αγοριού από τους 2 ειδικούς φρουρούς. Η Εισαγγελική πρόταση, δυστυχώς, κινήθηκε στην παράδοση του «θύματος που χτύπησε στην πορεία της βολίδας». Τέτοιες προκλητικές προτάσεις και προκλητικές αποφάσεις οπλίζουν το χέρι κάθε επόμενου αστυνομικού που θα πυροβολήσει πολίτη. Αλλά και επιβραβεύουν όσους συνωμότησαν για τη συσκότιση και τη συγκάλυψη, παραποίησαν βίντεο, παρενέβησαν σε αυτοψίες, ψευδόρκησαν αποδεδειγμένα, κατασκεύασαν στοιχεία. Η αστυνομική βία, συχνά δολοφονική, δεν θα σταματήσει όσο βασιλεύει η ατιμωρησία. Η πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση για Κορκονέα-Σαραλιώτη έσπασε την μακρά παράδοση ατιμωρησίας. Και η μετατροπή της κατηγορίας σε άμεσο δόλο, από ενδεχόμενο, αποκατέστησε τους κανόνες της λογικής και το αίσθημα δικαίου. Η σημερινή εισαγγελική πρόταση, αν γίνει δεκτή, ανοίγει το δρόμο για την επαναφορά της ατιμωρησίας. Εμείς ζητούμε την καταδίκη των υπαιτίων, όπως πρωτοδίκως. Τίποτε λιγότερο. Για τον 15χρονο Αλέξανδρο, που δεν έζησε για να μεγαλώσει. Και για κάθε Αλέξανδρο που έχει δικαίωμα στη ζωή»

Πηγές: Κ.Α.Ρ., news247.gr, efsyn.gr

The post Η εισαγγελική πρόταση βγάζει από την φυλακή τους δολοφόνους του Γρηγορόπουλου appeared first on Void Network.

ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ του ντοκιμαντέρ

 “ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΘΑ ΠΑΣ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΜΑΖΙ ΘΑ ΠΑΜΕ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ”

Ένα ντοκιμαντέρ για τον Δεκέμβρη 2008 που προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Τα γυρίσματα έγιναν το καλοκαίρι του 2010, με συνεντεύξεις από κόσμο που συμμετείχε στα γεγονότα από την γαλλίδα συντρόφισσα και φίλη Κλεμ η οποία έφυγε από την ζωή το 2013 χωρίς να ολοκληρώσει την ταινία. Κάποιοι φίλοι της από την Γαλλία και την Ελλάδα αφού επιμελήθηκαν τον υποτιτλισμό, αποφάσισαν ότι η ταινία μπορεί να προβληθεί ως έχει, θεωρώντας ότι έχει ιδιαίτερη αξία, καθότι πρόκειται για πρωτότυπο υλικό που δεν υπάρχει αντίστοιχό του για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, γυρισμένο από και για το κίνημα. Ο τίτλος της ταινίας δόθηκε από μια αγαπημένη φράση της Κλεμ.

ΤΕΤΑΡΤΗ 5/12/2018  // ΩΡΑ 20.30 –

ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΜΠΡΟΣ,
Ρ.ΠΑΛΛΑΜΗΔΟΥ 2 / ΨΥΡΡΗ  http://www.embros.gr

με την υποστήριξη της συλλογικότητας ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ  https://voidnetwork.gr

Από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 έως σήμερα  είδαμε πολλές αυταπάτες να διαλύονται.  Είδαμε τον κόσμο της καταναλωτικής επίπλαστης ευτυχίας να καταρρέει και τα μεγάλα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα να επεκτείνουν την εκμετάλλευση και την κερδοφορία τους με τον πιο βάναυσο κι απάνθρωπο τρόπο.

Είδαμε χιλιάδες ανθρώπους να αυτοκτονούν, τα όρια της φτώχειας να περιλαμβάνουν όλο και περισσότερους από εμάς, τη ζωή μας να εξαθλιώνεται χάνοντας το νόημά της και το μέλλον να μοιάζει κάθε μέρα και πιο αβέβαιο.

Τα σώματά μας έχουν γίνει αναλώσιμα, οι ζωές μας έχουν γίνει μηχανές παραγωγής κέρδους, όλη η κοινωνία τείνει να μετατραπεί σε εργοστάσιο, σε στρατόπεδο, σε μια μεγάλη φυλακή. Η κρίση αναπτύσσεται ως βίαιη εφαρμογή νέων σχέσεων εκμετάλλευσης και καταναγκαστικών νοημάτων, μέσα από τη στρατικοποίηση του δημόσιου χώρου, μέσα από την άσκηση κρατικής βίας και την επιβολή μιας μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης που γίνεται πλέον καθημερινή συνθήκη.

Από τους εξευτελιστικούς μισθούς, τους πλειστηριασμούς κατοικιών και την καταστροφή των εργασιακών δικαιωμάτων ως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες, από  τις φυλακές τύπου Γ (υψίστης ασφαλείας) για τους πολιτικούς κρατούμενους έως την παγερή αδιαφορία προς τους  Σύριους πρόσφυγες πολέμου που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα και οδηγούνται στον θάνατο – ερχόμαστε πλέον όλοι μας αντιμέτωποι με μια Ευρώπη φρούριο, που με τον απόλυτο τρόπο μιας μηχανής μετατρέπεται σε όλο και πιο σιδερόφρακτο φρούριο για «ντόπιους» και «ξένους», για εργαζόμενους και ανέργους, για ηλικιωμένους και νέα παιδιά.

Είδαμε αυτό το κράτος κατάστασης “έκτακτης  ανάγκης” καθημερινά, να παράγει επισφάλεια και να επιβάλλει το φόβο, να απολύει καθηγητές σε σχολεία και πανεπιστήμια, να διαλύει τη δημόσια υγεία, να μετατρέπει εργαζόμενους σε άστεγους, να υποβαθμίζει τη μόρφωση, την έρευνα και τον πολιτισμό, να ωθεί χιλιάδες συνανθρώπους μας σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, να καταδικάζει καθημερινά όλες και όλους εμάς να ζούμε στην ανεργία, την αβεβαιότητα, την υποταγή και την ανέχεια…

Είδαμε όμως, συνάμα, και εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να εξεγείρονται και να αντιδρούν με όλους τους πιθανούς τρόπους ενάντια σε αυτό το καθεστώς του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Διαδηλώσεις, ανεξέλεγκτες συγκρούσεις, ανοιχτές συνελεύσεις, ελεύθερα φεστιβάλ, ομιλίες, βιβλία, ντοκιμαντέρ, τραγούδια, νυχτερινές δράσεις και μαζικές γενικές απεργίες, αντιστάσεις και απαντήσεις. Μια νέα ζωή να παίρνει μορφές και περιεχόμενα σε πλατείες και δρόμους, σε κατειλημμένα δημόσια κτίρια και αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα, εργασιακούς χώρους, πάρκα, σχολεία και πανεπιστήμια. Είδαμε την εξεγερμένη αξιοπρέπεια να συνεχίζει ακόμα να επιτίθεται, με κάθε δυνατό τρόπο, ενάντια στους κάθε είδους τυράννους και να αγωνίζεται για την ελευθερία.

Με τη συμμετοχή μας και τους αγώνες μας ανοίγουμε περάσματα προς την ελευθερία και τα βαδίζουμε μαζί… Καλούμε όλους και όλες, όσους και όσες, αναζητούν τρόπους για να οργανώσουν, να αγωνιστούν και να δράσουν για την πραγμάτωση της επιθυμίας τους.

ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΛΜΑΜΕ! 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ 

Ανοιχτή Συνέλευση του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΕΜΠΡΟΣ*

*[απόσπασμα από κάλεσμα της συνέλευσης του ΕΜΠΡΟΣ τον Δεκ.2014]

The post 2008-2018 / 10 χρόνια εξέγερσης / ΤΕΤ. 5/12- Εκδήλωση και προβολή νέου ντοκιμαντέρ για τον Δεκ. 2008 appeared first on Void Network.

8.000 anarchists and 2.000 ultra leftists march in Athens for N.Romanos

Riots in Athens for N.Romanos

Anarchist demontration in the centre of Athens

Nikos Romanos at the hospital salutes the comrades at the entrance

daily demos infront of the hospital

Athens: Second announcement
from the occupied Polytechnic School after Exarchia riots, 2/12/2014

On the 2nd of December 2014, a demonstration took place in solidarity with anarchist comrade Nikos Romanos, prisoner on hunger strike since the 10th of November, demanding the granting of educational furloughs. Today’s march saw participation of thousands of people, some of whom later headed for the occupied Polytechnic School.
For us, the occupied ground of the Athens Polytechnic School is not a value in itself. On the contrary, it is yet another piece on the mosaic of dignity and resistance against all those who want to turn society into a graveyard. It is a piece on the mosaic of resistance against the modern-day totalitarianism that spreads its power over our lives; from the anarchists who have gone on a hunger strike, the mobilizations against maximum security prisons, and the hunger strikers from Syria, to all those who are fighting for dignity and freedom across the world.
We call on everyone in struggle to take any necessary initiative towards the vindication of hunger striker Nikos Romanos: from faculty occupations, to production blockades; from breaches of the media omerta, to attacks against the guardians of order.

Let’s rise to the challenge of our time in the face of state repression, contrary to rationales that want us to remain passive spectators and voters. Uncompromising solidarity with Nikos Romanos, who is on hunger strike since 10/11, and hunger strikers in solidarity Yannis Michailidis (since 17/11), Andreas-Dimitris Bourzoukos (since 1/12) and Dimitris Politis (since 1/12).

IMMEDIATE RELEASE OF ALL ARRESTEES FROM TONIGHT’S CLASHES

THE OCCUPATION STAYS UNTIL VICTORY IN THE STRUGGLE OF NIKOS ROMANOS

Assembly of the occupied Polytechnic School
Athens, 2/12/14

 
Call Out for 
International Solidarity to N.Romanos 
by Void Network

In 2/12/2014 about 10.000 people marched in Athens in one of the most massive demonstrations of the last couple of years in solidarity to anarchist Nikos Romanos, who is kept imprisoned by the Greek state. Demos took place in almost all major cities of Greece at the same time.
Nikos Romanos was only 15 years old when his name first became known to the Greek public. Romanos was close friend with Alexandros Grigoropoulos, the unarmed pupil who was shot dead by a policeman in the Athens neighborhood of Exarheia. Romanos watched his friend die in front of his eyes after being shot through the heart. The shooting proved to be the spark that lit a tinderbox of rage and triggered rioting in the capital and other Greek cities against police violence. The shooting proved to be the spark that lit a tinderbox of rage and triggered rioting in the capital and other Greek cities against police violence.
Several years later Nikos Romanos was arrested together with a group of young men for a double armed robbery in the city of Kozani. The police and other state organs have tried to link the armed robbery to the anarchist group “Revolutionary Organization of the Conspiracy of Cells of Fire,” but Romanos claims that while he is an anarchist and anti-establishment he is not a member of this group. Romanos was subsequently convicted of participation in the robberies although the court accepted his claim of not being a member of the armed guerrilla group. As such he was convicted on charges of armed robbery as opposed to terrorism. Since the 10th of November, Romanos has been on hunger strike demanding the right to be allowed to attend university
Last spring while in prison, Romanos studied for and took the pan-Hellenic high school exams earning high enough marks to gain a place at a top Athens polytechnic university in business management.
At the time, the Justice Ministry had praised him and other inmates for their academic success and was to award Romanos a prize of 500 euros. However Romanos refused to attend a ceremony to accept the prize from the Justice Minister, saying that doing so would violate his principles.
Regardless, at the time the Justice Minister Charalambos Athansiou stated that, “the state does not make distinctions on the issue of studies. He is praiseworthy for following the advice of his teachers and working hard to gain a place at an institution of higher education.” However despite this praise, the door subsequently was shut on Romanos’ putative academic career when the relevant prison council denied his application for prison leave to attend classes. According to the law, a special magistrate must rule in favor of the prison leave. However in Romanos case he ruled that, given his criminal record, he posed a flight risk. Following the denial of his prison leave Romanos launched his hunger strike, releasing a long statement reaffirming his anarchist principles and explaining his motivation.
 
Void Network invites all friends and comrades in Athens to participate at the occupation of Polytechnic school in solidarity to the hunger striker Nikos Romanos. The struggle of the anarchist Nikos Romanos for freedom and dignity is being shown the real face of the establishment, offering to all of us the opportunity to understand that democracy doesn’t exists, to see that behind its democratic façade the establishment is based in various forms of the same authoritarian and oppressive state, ruled by the economic and political powers that govern this world, protecting for centuries the monetary system, serving the accumulation of wealth, effecting widespread social control, reproducing exploitation and expanding entrenched inequalities.
 
We invite our international friends and comrades throughout the world to organise, mobilise and intensify their struggle against the totalitarianism of the state and market, against all established authorities, against all these politicians, judges and businessmen that prey on and destroy our lives. We Will Fight Back! We Will Never Surrender!
Death to the Tyrants! 
Viva la Liberta!    

VOID NETWORK
[Theory, Utopia, Empathy, Ephemeral Arts]
http://voidnetwork.blogspot.com

Aνακοίνωση της 
Συνέλευσης Κατάληψης Πολυτεχνείου

Σήμερα, στις 2/12, πραγματοποιήθηκε πορεία αλληλεγγύης στον αναρχικό σύντροφο Νίκο Ρωμανό, απεργό πείνας από 10/11 με σκοπό τη δικαίωση του αιτήματός του για παροχή εκπαιδευτικών αδειών. Η πορεία πλαισιώθηκε από χιλιάδες κόσμο, μέρος του οποίου κατευθύνθηκε στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο.

Για εμάς το κατειλημμένο έδαφος του ΕΜΠ δεν έχει αξία από μόνο του. Είναι ακόμη μια ψηφίδα αξιοπρέπειας και αντίστασης απέναντι σε όσους θέλουν μια κοινωνία νεκροταφείο. Είναι μια ψηφίδα αντίστασης στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό που απλώνεται στις ζωές μας, από τους αναρχικούς απεργούς πείνας και τις φυλακές υψίστης ασφαλείας μέχρι τους Σύριους απεργούς πείνας και όσους αγωνίζονται σε όλο τον κόσμο για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία.

Καλούμε όλους τους αγωνιζόμενους ανθρώπους να πάρουν κάθε αναγκαία πρωτοβουλία για τη νίκη του απεργού πείνας Νίκου Ρωμανού. Από καταλήψεις σχολών μέχρι το μπλοκάρισμα της παραγωγής. Από το σπάσιμο της μιντιακής ομερτά μέχρι τις επιθέσεις στους φύλακες της τάξης.

Να σταθούμε στο ύψος των καιρών μας απέναντι στην κρατική καταστολή, ενάντια σε λογικές που μας θέλουν απαθείς θεατές και ψηφοφόρους. Αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη στον Ν. Ρωμανό, απεργό πείνας από 10/11, και στους αλληλέγγυους απεργούς πείνας Γ. Μιχαηλίδη (17/11), Α.Δ. Μπουρζούκο (1/12) και Δ. Πολίτη (1/12).

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ Ν. ΡΩΜΑΝΟΥ

Συνέλευση Κατάληψης Πολυτεχνείου

Αθήνα, 2/12/2014


 
KENO ΔΙΚΤΥΟ: 
Διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης
στον αναρχικό απεργό πείνας Ν.Ρωμανό
 
Στις 12/2/2014 μία από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις των αναρχικών τα τελευταία χρόνια, με περισσότερους από 10.000 ανθρώπους, έλαβε χώρα στην Αθήνα εκφράζοντας αλληλεγγύη προς τον αναρχικό Νίκο Ρωμανό που κρατείται όμηρος από την ελληνική πολιτεία καθώς και προς τους υπόλοιπους αλληλέγγυους απεργούς πείνας Γ. Μιχαηλίδη (από 17/11/14), Δ. Πολίτη και Α. Δ. Μπουρζούκου (από 1/12/2014). Διαδηλώσεις οργανώθηκαν την ίδια βραδιά στις περισσότερες από τις πόλεις της ελληνικής επικράτειας.
 
Ο Νίκος Ρωμανός ήταν μόλις 15 ετών όταν το όνομά του έγινε για πρώτη φορά γνωστό στην ελληνική κοινωνία. Ο Ρωμανός ήταν στενός φίλος με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τον άοπλο μαθητή που πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από αστυνομικό στη γειτονιά των Εξαρχείων στις 6/12/2008. Ο Ρωμανός είδε τον φίλο του να πεθαίνει μπροστά στα μάτια του, αφού πυροβολήθηκε μέσα στην καρδιά. Το αποτρόπαιο γεγονός αποτέλεσε την σπίθα που άναψε την πυριτιδαποθήκη της οργής και προκάλεσε ταραχές στην πρωτεύουσα και σε πολλές άλλες ελληνικές πόλεις ενάντια στην αστυνομική βία και το πολιτικό και οικονομικό καθεστώς της χώρας.

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ρωμανός συνελήφθηκε μαζί με μια ομάδα νεαρών ανδρών για μια διπλή ληστεία στην Κοζάνη. Η ένοπλη ληστεία αρχικά θεωρήθηκε ότι είχε διαπραχθεί από την αναρχική ομάδα «Επαναστατική Οργάνωση Πυρήνες  Συνωμοσίας της Φωτιάς”, ο Ρωμανός ισχυρίστηκε όμως ότι, ενώ είναι αναρχικός και αντικαθεστωτικός δεν ήταν μέλος της ομάδας. Ο Ρωμανός στη συνέχεια καταδικάστηκε για συμμετοχή στις ληστείες, και το δικαστήριο αποδέχθηκε το επιχείρημα ότι ο ίδιος δεν ήταν μέλος της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς».       Ως εκ τούτου έχει καταδικαστεί με την κατηγορία της ένοπλης ληστείας, σε αντίθεση με τις αρχικές φήμες και κατηγορίες για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση.              
Ο Nίκος Ρωμανός συνεχίζει να εκφράζει χωρίς συμβιβασμούς τις πολιτικές του απόψεις, που ο ίδιος φαίνεται να υπερασπίζεται με αυταπάρνηση και ισχυρή αυτοδέσμευση  την οποία σκοπεύει να διατηρήσει έστω και αν κάτι τέτοιο τον οδηγεί στον θάνατό του.
 
Από την 10η Νοεμβρίου 2014, ο Ρωμανός είναι σε απεργία πείνας απαιτώντας να λαμβάνει όπως δικαιούται άδειες από την φυλακή ώστε να παρακολουθεί τα μαθήματα του στο πανεπιστήμιο. Την περασμένη άνοιξη, ενώ ήταν στη φυλακή, ο Ρωμανός φοίτησε στο Λύκειο της φυλακής Αυλώνας και έδωσε  πανελλήνιες εισαγωγικές εξετάσεις στις οποίες με αρκετά υψηλή βαθμολογία κέρδισε μια θέση στα ΤΕΙ Αθήνας, στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων (Τμήμα Υγείας).
Εκείνη την εποχή, το Υπουργείο Δικαιοσύνης εξήρε την ακαδημαϊκή επιτυχία του Ρωμανού και αποπειράθηκε να τον βραβεύσει με ένα έπαθλο 500 ευρώ. Ωστόσο, ο Ρωμανός αρνήθηκε να παραστεί στην τελετή για να δεχθεί το βραβείο από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο θα παραβίαζε τις αρχές του.
Ανεξάρτητα αυτού, κατά τη στιγμή των βραβεύσεων των επιτυχόντων φοιτητών ο Υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Aθανασίου δήλωσε ότι, «το κράτος δεν κάνει διακρίσεις σχετικά με το θέμα των σπουδών. Αυτός είναι αξιέπαινος γιατί ακολουθώντας τη συμβουλή των δασκάλων του εργάστηκε  σκληρά για να κερδίσει μια θέση σε ένα ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.” Ωστόσο, παρά τον έπαινο, η πόρτα του πανεπιστημίου στη συνέχεια έκλεισε στον Ρωμανό όταν το σχετικό Συμβούλιο της φυλακής αρνήθηκε την εφαρμογή του καθεστώτος παραχώρησης άδειας για να παρακολουθήσει τα μαθήματα του. Σύμφωνα με το νόμο, ένας ειδικός δικαστής οφείλει να αποφανθεί υπέρ της άδειας από την φυλακή. Ωστόσο, στην περίπτωση του Ρωμανού αυτός έκρινε ότι, δεδομένου του ποινικού του μητρώου,  τίθεται κίνδυνος για απόδραση. Μετά την άρνηση της φυλακής, ο Ρωμανός ξεκίνησε απεργία πείνας, δημοσιεύοντας μια μακροσκελή ανακοίνωση όπου επιβεβαιώνει τις αναρχικές του ιδέες και εξηγεί τα κίνητρά της απεργίας πείνας.

Το Κενό Δίκτυο καλεί όλους τους φίλους του στην Αθήνα να συμμετάσχουν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου για αλληλεγγύη προς τον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό. Ο αγώνας του αναρχικού Νίκου Ρωμανού για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια έρχεται αντιμέτωπος με το αληθινό πρόσωπο του δημοκρατικού καθεστώτος προσφέροντας σε όλους μας την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε ότι παρά το δημοκρατικό προσωπείο του, το καθεστώς πάντα βασίζεται σε απολυταρχικούς και καταπιεστικούς μηχανισμούς που επιβάλλονται από τα μεγάλα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που κυβερνούν αυτόν τον κόσμο, προστατεύοντας εδώ και αιώνες την εγχρήματη οικονομία, την συσσώρευση του πλούτου, τον κοινωνικό έλεγχο, την εκμετάλλευση και την επέκταση της ανισότητας.

Καλούμε τους φίλους μας σε όλο τον πλανήτη Γη να οργανωθούν, να κινητοποιηθούν και να εντείνουν τον αγώνα τους ενάντια στον ολοκληρωτισμό του κράτους και της αγοράς, ενάντια σε όλες τις αρχές, όλους τους πολιτικούς, τους δικαστές και τους επιχειρηματίες κάθε είδους που σχεδιάζουν να καταστρέψουν τις ζωές μας για πάντα. 
Θα αντισταθούμε! Δεν θα παραδοθούμε ποτέ!

Θάνατος στους Τυράννους! 
Zήτω η Ελευθερία!

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.blogspot.com 
 

The post Announcement from the Occupied Polytechnic School of Athens / Call Out for International Solidarity to N.Romanos by Void Network // Aνακοίνωση της Συνέλευσης Κατάληψης Πολυτεχνείου / Διεθνές Κάλεσμα Αλληλεγγύης στον Ν.Ρωμανό από το Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

It is common knowledge in the areas of social sciences, especially social anthropology, that reality constituted symbolically, that the meaning that people give to the world does not reflect a deeper essence of things but is the product of the relationship between what we are talking about and the importance we attribute to it. In this sense, two people can understand the same situation, relationship or event in different ways without necessarily mean that one of them understands the ‘thing’ “correctly” while the other “wrong.”
“Logos” are the words and the meaning we attach to them. As a body of knowledge or opinions about something, “Logos” follows a specific reasoning, but is also a symbolic figure, a way to talk about things in a particular categorization of the world. The various misconceptions or misunderstandings that we see every day especially in the public political discourse stemming in part by it: that different people use the same words or terms to speak about different “things”. What does the word “State” means for someone who runs to avoid the police attack on a demonstration and what means for a minister lying to an expensive limousine? What does “security” means for a 15 years old and what for a police officer? What does it mean when we say «Freedom»? Or «Equality»? Who determines what «Freedom» is and how this becomes Free Action? Especially on historical experience and interpretation, usually a set of meanings is what determines the one or the other understanding of a specific event. Thus, the neo-conservative reflexes of some may be led them to understand the recent uprising of last December as a symptom of a society in decline and a state unable to respond to the will of those who run on ‘absurd’ wrath against property. On the other hand, the libertarian way of approaching the same events observe in them a much-needed break with forces that oppress the individual and the society. The dominant logos of the government and the corporate media-“consequential and moralistic from above” – conflicts with the heterogeneity of those who still dare to speak for the revolution, a process that in Western political culture is equivalent to a different society. The collision of these two “worlds” illustrates the ways in which the meanings are subject to constant renegotiation according to the motives, purposes and ideas of the people. At the same time we observe that culture is a set of meanings which stem from multiple reasons and experiences that create multiple ways to exist in the world.Culture is itself an area of conflict, change and devising of existing meanings. “There are so many ways to live!” … Are they? Although we can not act or think outside the cultural-historical context in which we live, we can gradually transform the content of the «words» of this world through our actions and decisions. In this way we can walk towards the reclaiming of our lives.
‘Community’, ‘comradeship’, ‘mutual aid’, ‘solidarity’, ‘play’, ‘dissent’ are some of the “words” to which we have to give new content because they can probably give rise to actions, thoughts and feelings that will warm our hearts again and bring us closer to the people we love, closer to the social conditions that we want to live. In the age of solitude, of apathy and isolation of human beings our culture may be transformed more fertile through the words and acts of the lovers, the insurgents, the furious for life and freedom, the utopians and the daring dreamers.

text by

Panos Papadimitropoulos / Void Network

[Laboratory for Kosmo-Political Consciousness]

Αποτελεί κοινή γνώση στους χώρους των κοινωνικών επιστημών, και ιδιαίτερα της κοινωνικής ανθρωπολογίας, ότι η πραγματικότητα συγκροτείται συμβολικά, ότι δηλαδή το νόημα που οι άνθρωποι δίνουν στον κόσμο δεν αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη ουσία των πραγμάτων αλλά είναι προϊόν σχέσης ανάμεσα σε αυτό για το οποίο μιλάμε και τη σημασία που εμείς του αποδίδουμε. Υπό αυτήν την έννοια, δύο άνθρωποι μπορούν να κατανοούν την ίδια κατάσταση, σχέση ή γεγονός με διαφορετικούς τρόπους χωρίς αναγκαστικά να σημαίνει ότι ο ένας από τους δύο αντιλαμβάνεται το ‘πράγμα’ «ορθά» ενώ ο άλλος «λανθασμένα». «Λόγος» είναι οι λέξεις και το νόημα που δίνουμε σε αυτές. Ως ένα σώμα γνώσεων ή απόψεων για κάτι, ο «Λόγος» ακολουθεί μια συγκεκριμένη συλλογιστική αλλά αποτελεί ταυτόχρονα ένα συμβολικό σχήμα, έναν τρόπο να μιλήσουμε για τα πράγματα σύμφωνα με μια ορισμένη κατηγοριοποίηση του κόσμου. Οι διάφορες παρανοήσεις ή η ασυνεννοησία που καθημερινά παρατηρούμε ιδίως στο δημόσιο πολιτικό λόγο πηγάζουν εν μέρει και απ’αυτό: ότι διαφορετικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις ή όρους για να εννοήσουν διαφορετικά «πράγματα». Τι σημαίνει η λέξη «Κράτος» για κάποιον που τρέχει να αποφύγει την επίθεση της αστυνομίας σε μια διαδήλωση και τί για έναν υπουργό ξαπλωμένο σε μια ακριβή λιμουζίνα; Τι σημαίνει «ασφάλεια» για έναν 15χρονο και τι για έναν αστυνομικό; Τι σημαίνει όταν λέμε «Ελευθερία»; Ή «Ισότητα»; Ποιος καθορίζει τι σημαίνει «Ελευθερία» και με ποιο τρόπο αυτό γίνεται Ελεύθερη Πράξη;
Ιδιαίτερα όσον αφορά την ιστορική εμπειρία και ερμηνεία, συνήθως ένα σύνολο νοημάτων και εννοιολογήσεων είναι εκείνο που καθορίζει τη μία ή την άλλη πρόσληψη ενός γεγονότος. Έτσι, τα νέο-συντηρητικά αντανακλαστικά ορισμένων μπορεί να τους οδήγησαν στο να αντιληφθούν την πρόσφατη εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη ως σύμπτωμα μιας κοινωνίας που παρακμάζει και ενός κράτους που αδυνατεί να αντιδράσει στη βούληση εκείνων που κινούνται με ‘παράλογη’ καταστροφική μανία εναντίον περιουσιών. Από την άλλη μεριά, η ελευθεριακή οπτική προσεγγίζει τα ίδια γεγονότα από τη σκοπιά μιας πολυπόθητης ρήξης με δυνάμεις που καταπιέζουν το άτομο και την κοινωνία.
Ο κυρίαρχος λόγος του κράτους και των μέσων μαζικής ενημέρωσης- «σοβαροφανής και από τα πάνω ηθικοπλαστικός» – συγκρούεται με την ετερογένεια όσων ακόμη τολμούν να μιλήσουν για την επανάσταση, για μια διαδικασία που στη δυτική πολιτική κουλτούρα ισοδυναμεί με μια διαφορετική κοινωνία. Η σύγκρουση των δύο αυτών «κόσμων» καταδεικνύει τους τρόπους με τους οποίους τα νοήματα υπόκεινται σε συνεχή επαναδιαπραγμάτευση ανάλογα με τα κίνητρα, τους σκοπούς και τις ιδέες των ανθρώπων. Την ίδια στιγμή καταδεικνύεται ότι ο πολιτισμός, ως σύνολο νοημάτων τα οποία πηγάζουν από πολλαπλούς λόγους και εμπειρίες που συγκροτούν πολλαπλούς τρόπους να υπάρχει κανείς μέσα στον κόσμο, αποτελεί ο ίδιος ένα πεδίο σύγκρουσης, μεταβολής αλλά και επινόησης ήδη υπαρχόντων νοημάτων. «Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι να ζήσει κανείς!»…Υπάρχουν ?
Αν και δεν μπορούμε να δράσουμε ή να σκεφτούμε έξω από το πολιτισμικο-ιστορικό πλαίσιο στο οποίο ζούμε, μπορούμε σταδιακά να μεταμορφώνουμε μέσω της πράξης το περιεχόμενο των λέξεων προς την κατεύθυνση της επανοικειοποίησης της ζωής μας. «Κοινότητα», «συντροφικότητα», «αλληλοβοήθεια», «παιχνίδι», «αμφισβήτηση» είναι μερικές από τις «λέξεις» στις οποίες οφείλουμε να δώσουμε νέο περιεχόμενο διότι πιθανότατα αυτές μπορούν να γεννήσουν πράξεις, σκέψεις, συναισθήματα που θα ζεστάνουν ξανά τις καρδιές μας και θα μας φέρουν πιο κοντά με τους ανθρώπους που αγαπάμε, πιο κοντά στις κοινωνικές συνθήκες που θέλουμε να ζήσουμε. Στην εποχή της μοναξιάς,της απάθειας και της απομόνωσης των ανθρώπων ίσως ο πολιτισμός να μετασχηματίζεται πιο γόνιμα μέσα από το λόγο και τις πράξεις των ερωτευμένων, των εξεγερμένων, των λυσσασμένων για ζωή και ελευθερία, των ουτοπιστών και των τολμηρών ονειροπόλων.

κείμενο :

Πάνος Παπαδημητρόπουλος / Κενό Δίκτυο

[Εργαστήριο Κοσμο-Πολιτικής Συνείδησης]

The post What Does it mean When We Say “Freedom” ? by Panos Papadimitropoulos / Void Network appeared first on Void Network.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΤΩΡΑ!
(Περί των γεγονότων του Δεκεμβρίου 2008 και τον ερχομό του 2009.)
Είναι πράγματι πρωτοφανή για τα δεδομένα των τελευταίων ετών τα γεγονότα στα οποία γίναμε μάρτυρες το Δεκέμβρη του 2008. Δεν είναι μόνο ο παλμός μιάς πραγματικής κοινωνικής εξέγερσης που έχει αγκαλιάσει μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού και κυρίως της νεολαίας, αλλά και το εύρος με το οποίο έχει απλωθεί αυτή η ατμόσφαιρα, το οποίο έχει φέρει σε πολύ δύσκολη θέση τους μηχανισμούς διαχείρισης της εξουσίας τόσο πανελλαδικά, όσο και πανευρωπαικά!

Το ντόμινο των κοινωνικών εκρήξεων που μπορεί να προκαλέσει η ανεξέλεγκτη κατάσταση σε αυτό το κομμάτι της ευρωπαικής ένωσης, έχει φέρει τις εικόνες των πυρπολημένων ελληνικών δρόμων στις πρώτες θέσεις τόσο των πανευρωπαικών media όσο και στο φαντασιακό ενός έτοιμου να ξεσπάσει περιθωριοποιημένου δυτικού πληθυσμού ο οποίος καθημερινά βιάζεται στην μέγγενη της ελεγχόμενης συνείδησης, της κατανάλωσης, και της μισθωτής δουλείας . Ένα από τα εξαιρετικά χαρακτηριστικά που διαφοροποιούν αυτή την εξέγερση, που είχε σαν έναυσμα της τον απρόκλητο βίαιο θάνατο του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια από τη σφαίρα ενός αστυνομικού, είναι πως έχει ξεπεράσει κατά πολύ τον κάθε επίδοξο χειραγωγό της, όσο και τις ιδεολογίες ενός σημαντικού κομματιού των ακτιβιστών οι οποίοι έχουν βρεθεί στον πυρήνα αυτών των γεγονότων! Θα μπορούσε να πεί κανείς πως δεν υπάρχουν και πολλά πιό υπέροχα πράγματα μέσα στο καθημερινό μύθευμα που διάγουν οι ζωές μας, από την οντολογική εμπειρία της υπέρβασης των ίδιων των ιδεών μας μέσα από την ένωση συνειδητού και ασυνείδητου πάθους σε μια ενιαία ευφυώς χαοτική συνιστώσα!

Παρόλα αυτά δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια και σε κάποια σημεία τα οποία εύκολα, μπορούν να παρερμηνευθούν στην άγρια έκσταση του φαντασιακού που πλέον βγαίνει ανοικτά προς τα έξω.
Ένα από αυτά είναι αναμφίβολα πως χρειάζεται η μέγιστη δυνατή διαύγεια στην διαρκή ανάλυση των εξελίξεων σημείο-σημείο. Δεν πρέπει να αγνοήται η παρουσία ολόκληρων επιτελείων που τόσο στα ανώτερα κλιμάκια της κοινωνίας του ελέγχου, όσο και στα κλειστά (όταν αυτά δεν ανοίγουν από καταλήψεις) γραφεία των Μ.Μ.Ε, νυχθημερόν εργάζονται πάνω στην ψυχολογική χειραγώγηση της οδεύουσας πέρα από την σύγχυση του καναπέ κοινωνίας- αυτής της κοινωνίας των «νοικοκυραίων» θα μπορούσε να πεί κάποιος- , η οποία ναι μέν έχει δείξει κάποια υγιή αντανακλαστικά, αλλά που την ύπνωση και την αποκοίμιση της, ξανά, έχουν σαν καθημερινό στόχο τα εν λόγω επιτελεία, χρησιμοποιώντας κάθε είδους σημειακό και ψυχολογικό τέχνασμα.

Ποιο ρόλο πιστεύετε πώς παίζουν στο ασυνείδητο του έτοιμου πρός κατανάλωση εικόνων θεατή, οι εικόνες με τους μετανάστες οι οποίοι εισβάλουν στις διαλυμμένες βιτρίνες των «Μαγαζιών μας», η σημαία της «Πατρίδας μας» η οποία φλέγεται σε κάποιο καλυμμένο από οδόφραγματα δρόμο ή οι συνεχείς αναφορές στο αντιεξουσιαστικό κομμάτι των διαμαρτυριών ώς «Κουκουλοφόρους», οι οποίοι εσχάτως έφτασαν και σε έναν αριθμό εξακοσίων(!) από εκατόν πενήντα(!!) που ήταν μέχρι πρότινος( Χωρίς φυσικά να γίνεται ουσιαστική αναφορά πως φυσικά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ εξακόσιοι άνθρωποι να πυροδοτούν ταραχές από τα μεγάλα μητροπολιτικά κέντρα της χώρας μέχρι περιοχές που έως τώρα γνωρίζαμε μόνον σαν επαρχιακούς σταθμούς τραίνων(!!!), άρα μιλάμε για ένα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΑΖΙΚΟΤΕΡΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ!). Αυτή η επιχείρηση είναι σε εξέλιξη ακόμα και αυτήν την στιγμή θέλοντας να ενεργοποιήσει τον λουφαγμένο μικροαστισμό της ελληνικής κοινωνίας ενάντια στο νέο πνεύμα που γεννιέται μέσα από τις στάχτες του Δεκέμβρη.

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό που πρέπει να λάβει της δέουσας προσοχής , είναι η πρωτοφανής διπλή γλώσσα από την πλευρά τόσο της καταραίουσας κυβέρνησης, όσο και των υπόλοιπων κρατικών μηχανισμών. Ήταν μόλις χθές όταν το δικαστικό σώμα σκανδαλωδώς έριχνε στα «μαλακά» και άφηνε με αστείες ποινές ,ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ(!!!) τους τραμπούκους αστυνομικούς της υπόθεσης της ζαρντινιέρας, ή που μόλις σήμερα εμφάνισε ένα πρώτο βούλευμα εξοστρακισμού(!!!) της σφαίρας του στυγνού δολοφόνου του Αλέξη Γεωργόπουλου. Όλα αυτά δεν συναινούν παρά σε μια ελεγχόμενη προσπάθεια από τη μιά να παραχθεί ένα θέαμα “συγκλονισμένων”, πολιτικών, αστών και μεγαλοδημοσιογράφων, από την αστυνομία η οποία εξέθρεψε έναν δήθεν παρανοϊκό ειδικό φρουρό, και από την άλλη, υπογείως, να δημιουργηθεί ένα κλίμα επιπλέον έντασης μέσα από κάθε είδους πρόκληση, η οποία θα οδηγήσει τελικά (όπως ελπίζουν!) οι θύτες και οι ηθικοί αυτουργοί να εμφανιστούν ως οι προστάτες και οι επίδοξοι τιμητές μιας κοινωνίας που οι ίδιοι έμμεσα και άμεσα δολοφόνησαν στο πρόσωπο ενός παιδιού την περίφημη πλέον νύχτα του Δεκεμβρίου 2008. Όλα αυτά πρέπει να διατηρούν το κίνημα σε μία κατάσταση διαρκούς επιφυλακής και μέγιστης διαύγειας, έτσι ώστε να μπορεί να παίρνει αποφάσεις και να σχεδιάζει τακτικές και στρατηγικές, πέρα από τους συναισθηματικούς εγκλωβισμούς και το τυφλό μίσος.

Οι διαρκείς δράσεις,οι ανεξέλεγκτες συγκρούσεις, οι εκτροπές των σημείων της πόλης, οι οδοί που αλλάζουν όνομα, οι αστικές περιοχές που αλλάζουν ατμόσφαιρα, τα παγωμένα κτήρια που καταλαμβάνονται και αποκτούν ζωή μέσα από τις συνελεύσεις των ανθρώπων τους, τα ποδήλατα στη μέση της Πανεπιστημίου την ώρα που συμβαίνει μιά σύγκρουση, ο δυναμιτισμός της σύγχησης και της θολούρας της επίσημης Παρα-πληροφόρησης με εκατοντάδες κείμενα και χιλιάδες αφίσσες παντού σε όλη την χώρα, το διαδίκτυο και η δημιουργία πολλών καινούργιων, πολύμορφων και διαφορετικών σελίδων και blogs, οι αυτοπεριφρουρούμενες εκδηλώσεις της αντι/κουλτούρας στα πανεπιστήμια, τις πλατείες και τους δρόμους, τα ανεξάρτητα φεστιβάλ, τα rave party και οι συναυλίες αλλυλεγγύης, οι διαρκείς, καθημερινές ακτιβιστικές δράσεις, οργανωμένες από φίλους και συντρόφους που καταφέρνουν να ξεπερνούν τα ατομικά στεγανά και να συναντιούνται για να συζητήσουν και να ετοιμάσουν δράσεις σαν αυτή στο The Mall, στα εκδοτήρια εισιτηρίων του Μετρο ή την δράση γελοιοποίησης ενός επίσημου δελτίου ειδήσεων έτοιμου να σπείρει κατασκευασμένες «Αλήθειες», η κάθε είδους ενέργεια που στην καρδία της έχει την αγάπη, την ισότητα και την ελευθερία όσο ακραία ή παράξενη και εάν φαίνεται, αν καταφέρουν οι δρώντες να δράσουν σε ένα φόντο που συμπεριλαβάνει την υπόλοιπη κοινωνία και επεκτείνετε προς αυτήν, έχει την δύναμη να σπάσει τα σκοτεινά παρασκήνια και την διαστροφή των πληροφοριών και των συνειδήσεων που επιχειρήται.

Είναι δυστύχημα οτι όλη αυτή η κοινωνική έκρηξη, χρειάστηκε το αίμα ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού για να εκφραστεί, ενώ θα έπρεπε ίσως το γυαλί της ΝΥΧΤΑΣ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ, της αποχαύνωσης και της ύπνωσης που παράγει η ΑΓΝΟΙΑ στις μεταμοντέρνες κοινωνίες, να έχει σπάσει ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΠΡΙΝ! Πόσοι πιο λίγοι είχαν δραστηριοποιηθεί μέσα στους συγκαλυμμένους εξοστρακισμούς, τις πτώσεις από γέφυρες(!), τους θανάτους από τροχαία(!) κατά τη διάρκεια διαμαρτυριών, τα καθημερινά εργατικά και εργασιακά εγκλήματα, τις καταστροφές των δασών στο βωμό των αναπτυξιακών προγραμμάτων, των οικοπεδοφάγων και των καζίνων, ή στις απροκάλυπτες δολοφονίες από ατύχημα(!!!) μεταναστών Αλβανών, Ρώσων, Αφρικανών και φυσικά παιδιών ενός κατώτερου Θεού, όπως θεωρούνται από τους ελληνικούς ρατσιστικούς κρατικούς μηχανισμούς οι Τσιγγάνοι!

Όμως καθώς ξυπνάμε ώς κοινωνία σιγά-σιγά μέσα στο όνειρο μας, και ψάχνουμε την χαμένη ανάγκη για φροντίδα και όχι για κακομεταχείριση ή φόνο του ΑΛΛΟΥ, πλέον οι ίδιοι πρέπει να αντιτάξουμε με προσήλωση τον πλούτο των εκδηλώσεων που μόνο οι καρδιά και το διευρυμένο φαντασιακό μας μπορεί να αφήσει ελεύθερα να υλοποιηθούν γύρω μας. Ας βρεθούμε τώρα δίπλα-δίπλα όπου η ανάγκη ενός νέου κόσμου το επιτάσσει και ας μην αφήσουμε κανέναν να μας κλέψει τις στιγμές που βρεθήκαμε ΜΑΖΙ απέναντι στην επέλαση της βαρβαρότητας και της Ελεγκτικής βίας. Οι ίδιοι να διαδηλώσουμε και να συναντηθούμε ΤΩΡΑ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ με τα δεκατετράχρονα και τα δεκαπεντάχρονα παιδιά, που ήδη αυτή την στιγμή πέρα από κάθε είδους αγκύλωση έχουν κοιτάξει το σάπιο πρόσωπο του φτιασιδωμένου μοντέλου αυτού του κόσμου κάτω από το πέπλο, και έχουν περάσει σε ένα απρόβλεπτο αύριο! Ένα αύριο που δεν είναι παρά το αιώνιο ΤΩΡΑ της ελευθερίας!.

Κενο Δικτυο (Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες)

The post MERRY CRISIS AND A HAPPY NEW FEAR! appeared first on Void Network.