Τα δύο κείμενα που δημοσιεύουμε εδώ παρουσιάστηκαν από τον Δημήτρη Αργυρό και τον Νίκο Τζ. Σέργη στα πλαίσια της εκδήλωσης που οργάνωσε το Κενό Δίκτυο και οι εκδόσεις Ισνάφι στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός στις 29/1/2025 με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Δημήτρη Αργυρού με τίτλο: “Ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης- Μια φιλοσοφική προσέγγιση”.

__________

Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΑΡΑΓΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΝΙΚΟΣ ΤΖ. ΣΕΡΓΗΣ, εντεταλμένος Διδάσκων, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Παρουσίαση του βιβλίου: Αργυρός Δ. (2024). Ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης. Μια φιλοσοφική προσέγγιση– Ιωάννινα: Ισνάφι

Το βιβλίο αποτελεί τον καρπό μιας πολύχρονης προσπάθειας του φίλου Δημήτρη Αργυρού. Ο ίδιος ξεκίνησε (με περασμένα τα 30 του χρόνια) τις σπουδές Φιλοσοφίας στα Ιωάννινα και συνέχισε με τις αντίστοιχες μεταπτυχιακές σπουδές, εκπονώντας ως αποκορύφωμα μια μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία με θέμα παρεμφερές ως προς το βιβλίο, υπό την επίβλεψη του Επίκουρου Καθηγητή Θανάση Σακελλαριάδη. Όταν ο Αργυρός αναζητούσε θέμα για τη διπλωματική του, τον συμβούλευσα να αξιοποιήσει το πλούσιο αρχείο που κατείχε σχετικά με τα ρεύματα της άκρας αριστεράς και της αναρχίας στη μεταπολίτευση. Θα πρέπει εδώ να τονίσω την εξαιρετική ικανότητα του Αργυρού στη «χαρτογράφηση» των συγκεκριμένων πολιτικών χώρων (βαθιά γνώση των επιρροών, των αλληλεπιδράσεων και των συνακόλουθων «διασπάσεων»). Επίσης, τότε έπεσε η ιδέα η διπλωματική του να αποτελέσει το πρωτόλειο για τη δημιουργία του βιβλίου, που συνέπεσε τελικά να κυκλοφορήσει στα 50χρονα της μεταπολίτευσης. Ευτυχής συγκυρία, καθώς η επέτειος ανοίγει τη συζήτηση για την ελλιπή –ώς τις μέρες μας- ιστοριογραφία της μεταπολίτευσης, με τους «αντιπάλους» των κινημάτων να πασχίζουν ακατάπαυστα να συρρικνώσουν τη σημασία του ριζοσπαστισμού, είτε να τον μετατρέψουν σε ένα ανενεργό είδος σκέψης στα αζήτητα, κατάλληλο μόνο για μια προθήκη Μουσείου. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι το πώς ένα νέο βιβλίο για τον ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης μπορεί όντως να ξαναδώσει ελπίδα στην κοινωνία, στους ζοφερούς καιρούς που ζούμε.

Η μεταπολίτευση στην Ελλάδα είναι ένα ιστορικό φαινόμενο, στο οποίο έχουν αποδοθεί διάφορες χρονολογίες ως προς τη λήξη του. Ο Αργυρός επιλέγει τον τερματισμό με τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου και την αλυσιδωτή πτώση των καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» (1989). Το τέλος της δικτατορίας και η εγκαθίδρυση της αβασίλευτης δημοκρατίας βρίσκει την ελληνική κοινωνία σε αναβρασμό, σε ταραχή, όχι μόνο λόγω αδράνειας σε σχέση με ό,τι έχει προηγηθεί. Η κοινωνία είναι σαν θάλασσα, ο «κυματισμός» παραμένει για αρκετό καιρό μετά την«πτώση των ανέμων». Πράγματι, ο διχασμός (ακρο)δεξιάς – (ακρο)αριστεράς και η αναπαραγωγή των οικονομικών ανισοτήτων δεν κόπασαν με την απομάκρυνση των συνταγματαρχών από την εξουσία. Μεγάλη μερίδα της κοινωνίας δεν πείστηκε πως η «ομαλότητα» σε πολιτειακό επίπεδο θα ισοδυναμούσε με οριστική αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της οικονομικής ισότητας. Άλλωστε, είχαν προηγηθεί ο γαλλικός και ο αμερικάνικος «Μάης» και, στα καθ’ ημάς, η εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Η πολιτικοποίηση ευρύτατων μαζών κατά την τελευταία περίοδο της χούντας, εξακολουθούσε να ταράζει τα φαινομενικά «ήρεμα νερά» μιας «ανάπηρης» ακόμα δημοκρατίας. Η κοινωνία παρέμεινε εξαιρετικά ταραγμένη. Μπορούμε, λοιπόν, να προσεγγίσουμε τον «ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης» ως κατεξοχήν σύμπτωμα μιας κοινωνίας σε αναταραχή, που δεν είχε πειστεί ότι τα προβλήματά της λύθηκαν με την προσγείωση ενός αεροπλάνου από το Παρίσι. Κεντρικό σημείο για την παρουσίασή μου σχετικά με το βιβλίο, αποτελεί, ως εκ τούτου, η ιχνηλασία του «ριζοσπαστισμού» όχι τόσο όσον αφορά στις λεπτομέρειες για τις συλλογικότητες που παραθέτει ο Αργυρός στο βιβλίο, αλλά περισσότερο ως προς μια κοινωνική «κατάσταση πραγμάτων» που διαδέχτηκε τη δικτατορία.

Στις ιδέες, στα κινήματα και στις απόψεις (δογματικές και μη), οι οποίες σχηματίζουν το «ψηφιδωτό» του ριζοσπαστισμού ανιχνεύεται μια ταραγμένη κοινωνία, γεγονός που επιβεβαιώνουν οι απεργίες, οι συγκρούσεις στους δρόμους και οι αιματοβαμμένες επέτειοι του Πολυτεχνείου (1980 και 1985). Σε όλη την περίοδο 1974-1989 και παρά την εμβόλιμη εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, η αναταραχή στην κοινωνία χαρακτηρίζει τη 15ετία, ένα διάστημα μιάμισης δεκαετίας που μπορεί να συγκριθεί, κυρίως για τους νεότερους, με τον κοινωνικό αναβρασμό του αντιμνημονιακού αγώνα και τον σύντομο Δεκέμβρη του 2008.

Θα αναρωτηθούν κάποιοι, εξοικειωμένοι με τον ακαδημαϊσμό τού σύγχρονου φιλοσοφείν και τις ατελείωτες αντεγκλήσεις για το ποιος ερμηνεύει σωστά τον τάδε ή τον δείνα φιλόσοφο, τι σχέση έχει η Φιλοσοφία με μια ταραγμένη κοινωνία, όπως αυτή της μεταπολίτευσης. Κι όμως, από την καταγωγή του στην αρχαιότητα, τον Μαρξ, τον Μπακούνιν έως και τους καταστασιακούς, ο φιλοσοφικός λόγος είναι συνυφασμένος με την κριτική απορία, την αμφισβήτηση και την απόρριψη του υπάρχοντος κόσμου. Ο Αργυρός χρησιμοποιεί τη Φιλοσοφία ως μεθοδολογικό εργαλείο για να ταξινομήσει τις ποικιλόχρωμες τάσεις του ριζοσπαστισμού και, μάλιστα, επιλέγει μια φιλοσοφική μέθοδο η οποία επικαλείται τον αναρχισμό! Πρόκειται για τη φιλοσοφική θεωρία του Paul K. Feyerabend, η οποία προκρίνει χωρίς ενδοιασμούς αλλά και με στέρεα θεωρητική υποδομή το: «anything goes = όλα επιτρέπονται». Οι θεωρητικές λεπτομέρειες τού πώς ο Feyerabend έφτασε στη συγκεκριμένη θέση, μέσα από μια συγκροτημένη και συνεκτική πνευματική πορεία, αναλύονται στο Επίμετρο του βιβλίου.

Η πρωτοτυπία του Αργυρού έγκειται στη χρήση του Feyerabend ως εργαλείου μεθόδου, παρότι ο τελευταίος αρνήθηκε πεισματικά να δομήσει τη θεωρία του ως «σύστημα», γεγονός που δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο για τους φιλοσόφους. Μάλιστα, η απόπειρα του Αργυρού είναι ακόμη πιο πρωτότυπη, καθώς είναι η πρώτη φορά στη βιβλιογραφία που ο Feyerabend χρησιμοποιείται για τη μελέτη των κοινωνικών και πολιτικών συνιστωσών του ελληνικού μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού. Η Φιλοσοφία στο βιβλίο λειτουργεί σαν «ομπρέλα» που καλύπτει όλες τις ριζοσπαστικές ιδέες που αμφισβήτησαν τη μεταπολίτευση και επιδίωξαν την ανατροπή της, είτε δογματικά μέσω της προσκόλλησης σε «σοσιαλιστικά» καθεστώτα –όπως η ΕΣΣΔ, η Κίνα, η Αλβανία, η Λατινική Αμερική κ.ά.- είτε σε μια λιγότερο δογματική κατεύθυνση, όπως σε κάποιες εκδοχές της άκρας αριστεράς και στην αναρχία. Όλες οι παραπάνω ιδέες υπάγονται στο πεδίο της Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας. Ο Δημήτρης Αργυρός χρησιμοποιεί τη φιλοσοφική μέθοδο τού: «όλα επιτρέπονται», προκειμένου να συνθέσει το συνεκτικό «μωσαϊκό» του ριζοσπαστισμού, παραμένοντας στα εδάφη της Φιλοσοφίας σε όλο το μήκος του βιβλίου. Βεβαίως, η συγκεκριμένη μέθοδος προέρχεται από μια άλλη φιλοσοφική περιοχή, που ονομάζεται Γνωσιοθεωρία, αλλά η εφαρμογή της στην Κοινωνική και Πολιτική Φιλοσοφία, όπως κάνει ο Αργυρός είναι απολύτως δόκιμη και επαρκώς τεκμηριωμένη. Στο Επίμετρο του βιβλίου αναπτύσσονται οι επιμέρους συνιστώσες της φιλοσοφικής θεωρίας του Feyerabend για όσους/ες ενδιαφέρονται για μια περαιτέρω μελέτη των ιδεών του αυστριακού φιλοσόφου.

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια συντελείται από διάφορα κέντρα εξουσίας μια συστηματική προσπάθεια να συρρικνωθούν, τόσο το κοινωνικό μέγεθος όσο και η αξία του ριζοσπαστισμού της μεταπολίτευσης. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, η προσπάθεια αυτή αποβλέπει στη μείωση έως εξαφάνιση της επιρροής του σήμερα, έτσι ώστε να καταστεί ένα ανώδυνο «στιγμιότυπο» της σύγχρονης Ιστορίας, του οποίου η κοινωνική διάσταση πρέπει πάση θυσία να γίνει αμελητέα. Εν τούτοις, όπως προανέφερα, η σημασία του ριζοσπαστισμού έγκειται ακριβώς στο ότι αναπαριστά στο επίπεδο των ιδεών και της πάλης μια ταραγμένη κοινωνία. Σημαντικό είναι να τονιστεί ότι ο ριζοσπαστισμός δεν είναι απλώς μια εκδήλωση της «ανήσυχης νεολαίας», αλλά μια συνολική κοινωνική συνθήκη, όπου μεγάλες μάζες έδειξαν στην πράξη τη δυσπιστία και την εναντίωση σε μια πολιτειακή μετάβαση, που παρουσιάστηκε ως η οριστική ίαση στα ιστορικά βάρη του 20ού αιώνα. Σε μεγάλο μέρος της, η κοινωνία δεν πείστηκε για τη δικαιοσύνη και την οικονομική ισότητα που θα επέφερε αυτόματα η επαναφορά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έστω και αν απαλλάχτηκε από τις εξουσιαστικές ίντριγκες του παλατιού ή από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (για βραχύβιο διάστημα, όπως αποδείχτηκε).

Με αποκορύφωμα τις επετειακές διαδηλώσεις για το Πολυτεχνείο, σε όλο το διάστημα της 15ετίας 1974-1989, η πλειοψηφία της κοινωνίας έδειχνε την απαρέσκειά της για τη δεξιά «παλινόρθωση» δια μέσου της μεταπολίτευσης, παρότι δεν ασπαζόταν απαραιτήτως όλες τις –δογματικές και μη- απόψεις του ριζοσπαστισμού. Εν τούτοις υπήρξε μια ανοχή, αν όχι συμπάθεια απέναντί τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, παρά το διαφαινόμενο αδιέξοδο αλλά και τη συμπαράσταση σε άδικες απώλειες ζωών, στις δημοσκοπήσεις ακόμη και το αντάρτικο πόλης δεν καταδικαζόταν από τους πολίτες κατηγορηματικά. Χρειάστηκε να εκφραστεί αποφασιστικά η «σοσιαλιστική» πλειοψηφία της κοινωνίας, μέσω της κοινοβουλευτικής νίκης του ΠΑΣΟΚ, αλλά και η παρέλευση σχεδόν μιας δεκαετίας από το 1981, προκειμένου να ξεκινήσει ουσιαστικά η καθοδική πορεία του ριζοσπαστισμού. Αυτό, τουλάχιστον, υποστηρίζει ο Αργυρός ως προς το «τέλος» του ριζοσπαστισμού, χωρίς, ωστόσο, να αποκλείει στο βιβλίο και άλλες εναλλακτικές ημερομηνίες ως προς τη λήξη.

Η επιστημολογική «ομπρέλα» του Feyerabend επιτρέπει τη «συμβίωση» ορθολογικών και ανορθολογικών απόψεων, δογματικών και μη, αρκεί να έχουν δικαίωμα λόγου όλες οι θέσεις. Η ζύμωση αυτή των ετεροτήτων αποτελεί για τον Feyerabend ικανή και αναγκαία συνθήκη για τα ελεύθερα «συμβούλια των πολιτών». Μέσω του συγκεκριμένου συγκρητισμού των ιδεών, στο βιβλίο καταγράφεται η πληθώρα των αντιλήψεων και η δύναμη που εξέπεμπαν, τόσο τα λογής πολιτικά σχήματα όσο και η εκδοτική κίνηση της «αντικουλτούρας» και του «Underground». Ακριβώς αυτό το πολιτισμικό αποτύπωμα της περιόδου αποτελεί επαρκή δείκτη για την αναταραχή στην κοινωνία, για το άνοιγμα σε αχαρτογράφητους –ώς τότε- «τόπους ιδεών», παρά τη μεταπολιτευτική ευφορία που διατυμπάνιζε με κάθε ευκαιρία η εξουσία. Τέκνα και οι 2 διαφορετικών πλην όμως εξίσου ταραγμένων εποχών, η επιχειρηματολογία του Αργυρού βρίσκει τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης στον όψιμο τρόπο σκέψης του Feyerabend.

Πράγματι, μέσα στο βιβλίο είναι σαφής και τεκμηριωμένη η καταλληλότητα της μεθόδου του Feyerabend προκειμένου να «χαρτογραφηθεί» ο ριζοσπαστισμός μέσα στις συγκρούσεις και τις αντιφάσεις του. Ο αυστριακός φιλόσοφος δηλώνει θιασώτης του «αναρχισμού», κατά το ότι στον δημόσιο διάλογο των «ελεύθερων πολιτών» θα πρέπει να αποκλειστεί η κάθε λογής ιεραρχία που επιβάλλουν οι ειδήμονες, οι επιστήμονες, οι πολιτικοί κ.λπ. Το μοντέλο αυτο-οργάνωσης των πολιτών μοιάζει περισσότερο με τη δομή της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας παρά με τον σύγχρονο αναρχισμό του Κροπότκιν και του Μπακούνιν. Ο Αργυρός δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο σημείο αυτό, αναλύοντας τις αποκλίσεις του Feyerabend από τον πολιτικό αναρχισμό στον ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης.

Ωστόσο, ως μέθοδος που «επιτρέπει» όλες τις απόψεις, από τον δογματικό λενινισμό – σταλινισμό ώς τους σαμάνους και την εναλλακτική, μη-δυτική Ιατρική, η εν λόγω μέθοδος ταιριάζει πράγματι στην ποικιλομορφία του ριζοσπαστισμού. Έτσι, στο βιβλίο επιτυγχάνεται μια επαρκής «χαρτογράφηση» του χώρου, παρά το ότι για να καλυφθεί το σύνολο των τάσεων θα χρειαζόταν κάτι παραπάνω από μια απλή μελέτη 200 σελίδων, ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό 1000 σελίδων ίσως. Αλλά, στην περίπτωση αυτή, το αποτέλεσμα για τον αναγνώστη θα ήταν πιο πληκτικό και ως προς τον στόχο της ανάδειξης της «ταραγμένης κοινωνίας» το αποτέλεσμα δεν θα ήταν πιο περιεκτικό.

Η ανθρώπινη κοινωνία ούτε υπήρξε ποτέ ούτε θα είναι στο μέλλον γαλήνια και «ανέφελη» για μακρό χρονικό διάστημα. Όπως το Αρχιπέλαγος μόνο για λίγο απολαμβάνει τη μπουνάτσα μέχρι την επόμενη θαλασσοταραχή, έτσι και η κοινωνία των ανθρώπων, καθώς δομείται μέσω της συνύπαρξης ομάδων με διαφορετικά, συχνά αντικρουόμενα συμφέροντα, είναι πάντα έτοιμη για την επόμενη ταραχή. Τουλάχιστον στον καπιταλισμό, ο οποίος εξελίσσεται διαρκώς μέσω των κρίσεων, οι κοινωνίες συνεχίζουν την ιστορική τους πορεία μέσω ευαίσθητων, συχνά, ισορροπιών. Πολιτικοί και άλλοι λόγοι πυροδοτούν πολλάκις την αναταραχή, αλλά, το κυριότερο, οι «ουτοπίες» που τροφοδοτούν την ιστορική διαμόρφωση των ιδεών προετοιμάζουν το έδαφος για την επόμενη σύγκρουση. Από αυτή την άποψη, η κοινωνία αποτελεί πεδίο πολέμου! Άλλοτε σε αναμονή και άλλοτε σε εξέλιξη. Όταν η ισορροπία, που προείπαμε, χάσει τα σημεία σταθερότητάς της, τότε η αναταραχή στο κοινωνικό πέλαγος γίνεται επίμονη, ακόμα και αν η εξουσία μεταχειριστεί πολιτειακές μεταλλάξεις για να καλμάρει τις μάζες. Κάπως έτσι μοιάζει και η κοινωνία της μεταπολίτευσης, που γέννησε τον οικείο ριζοσπαστισμό.

Οι ιδέες που εμπνέουν την «άρνηση» της μεταπολίτευσης, κατά την περίοδο που μελετάται στο βιβλίο, συμπυκνώνονται στην ουσία της Φιλοσοφίας η οποία δεν είναι άλλη από την κριτική. Εν τέλει, ακόμη και αν ο ίδιος ο ριζοσπαστισμός δεν το αναγνώριζε πάντα, η αμφισβήτηση της μεταπολίτευσης που εκφράστηκε, είτε μέσα από τις ποικίλες τάσεις του ριζοσπαστισμού είτε μέσω της πολιτισμικής πολυμορφίας της αντικουλτούρας και του Underground, ήταν φιλοσοφική!

Στην «εμπόλεμη» κατάσταση, όπως την περιγράψαμε παραπάνω, της ταραγμένης κοινωνίας κατά τη μεταπολίτευση, ο ριζοσπαστισμός προσπάθησε να «κερδίσει έδαφος» ενάντια στην καταστολή της εξουσίας. Σήμερα η κοινωνία βρίσκεται στην αντίπερα όχθη, σε αυτή του «αμυνομένου», σε δεινή –φαινομενικά- θέση. Με την «πλάτη στον τοίχο», κατά το κοινώς λεγόμενο. Λογικό και αναμενόμενο να κυριαρχεί η απαισιοδοξία για το μέλλον. Μάλιστα, τα κυρίαρχα κέντρα εξουσίας, σε όλα τα τελευταία χρόνια, επιχειρούν να εκμηδενίσουν την αξία της Ιστορίας, της «ανάμνησης», έτσι ώστε οι λαοί να ξεχάσουν τη δύναμη που έχουν και απέδειξαν στο παρελθόν. Η κοινωνία θα πρέπει να λησμονήσει την ισχύ που έχει, προκειμένου να μην καταφέρει να διαμορφώσει η ίδια την τύχη της.

Βιβλία όπως “Ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης” μπορούν να χρησιμεύσουν στον σημερινό άνθρωπο για να αντικρύσει με διαφορετική, πιο αισιόδοξη ματιά την τύχη του. Σε σκοτεινούς καιρούς, όπως αυτοί που ζούμε, η μελέτη του ριζοσπαστισμού μπορεί να προσφέρει μια χαραμάδα ελπίδας για τις δυνατότητες της κοινωνίας και το μέλλον της. Διότι, φαίνεται πως πλησιάζει και πάλι ο καιρός που η ισορροπία θα διαταραχτεί και το Αρχιπέλαγος της κοινωνίας θα καταστεί και πάλι «ταραγμένο». Τότε, ίσως, ξαναθυμηθεί η κοινωνία τη ριζοσπαστική αξία της Φιλοσοφίας.

Ο  Ριζοσπαστισμός  της  Μεταπολίτευσης.

Δημήτρης Αργυρός

συγγραφέας του βιβλίου ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης μια Φιλοσοφική Προσέγγιση.

Εισαγωγή.

Φίλες  και  φίλοι μου σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, για την αποψινή σας παρουσία, στην παρουσίαση του βιβλίου μου ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης μια Φιλοσοφική Προσέγγιση.

Μια παρουσίαση που γίνεται στον εμβληματικό τόπο του ελεύθερου αυτοδιαχειριζομένου  θεάτρου Εμπρός. Δηλαδή σε ένα μαχόμενο  χώρο μιας  ανεξάρτητης επαναστατικής τέχνης, όπως θα έλεγε ο Τρότσκι αλλά και οι καταστασιακοί του Μάη του ‘68.

Ο οποίος αποτελεί έναν άμεσα θεραπευτικό δρόμο απέναντι στην ολοκληρωτική εμπορευματοποίηση, όπως θα το έθετε ο Φεγεράμπεντ.  Και όπως αναφέρω στο παρόν βιβλίο  ισχύει για την  Αντικουλτούρα και για το Underground, σε σχέση με το Ριζοσπαστισμό της Μεταπολίτευσης.

Ριζοσπαστισμός που είναι το πραγματικό κίνημα που αναλύει τα πράγματα στην ρίζα τους, δημιουργώντας ένα πραγματικό κίνημα,  μια πραγματική καθολική κίνηση, η οποία καταργεί- εδώ και τώρα- την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.  Ενώ τοποθετώ- όχι αυστηρά- το τέλος της Μεταπολίτευσης το 1990 όπου με την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και του σοβιετικού μαρξισμού έχουμε την «αλλαγή παραδείγματος».

Ας σημειωθεί όμως ότι η δυναμική του Ριζοσπαστισμού ήταν τόσο ισχυρή που για πολλούς- με θετικό και αρνητικό – τρόπο, ο Ριζοσπαστισμός ισούται με την Μεταπολίτευση.

Η ιδέα της δημιουργίας του βιβλίου

Η ιδέα να γράψω το εν λόγω  βιβλίο γεννήθηκε στο μυαλό και την ψυχή μου την  εποχή της ολομέτωπης επίθεσης στο Ριζοσπαστισμό της Μεταπολίτευσης από το κράτος και το σύστημα, με αφορμή την δίκη της  17Ν και του ΕΛΑ.

Μια ιδεολογική και πολιτική επίθεση που είχε ως σκοπό να θάψει τις επαναστατικές και ανατρεπτικές παραδόσεις της Μεταπολίτευσης , να θάψει το  «καταραμένο απόθεμα» της δύναμης του αρνητικού, που στοίχειωνε τα όνειρα των κυρίαρχων.  Η επίθεση εκείνη την εποχή είχε επίσης ως στόχο την περαιτέρω θωράκιση του συστήματος σε μια εποχή που είχε αρχίσει να «ξαναμυρίζει μπαρούτι». Λίγα χρόνια αργότερα θα ζήσουμε την  εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, καθώς και τις αντιμνημονιακές εξεγέρσεις του 2010 έως τις 12 Φλεβάρη του 2012.

Εκείνη λοιπόν την εποχή  έθεσα ως σκοπό να βάλω ένα μικρό λιθαράκι στην υπεράσπιση του  Ριζοσπαστισμού της Μεταπολίτευσης. Ήταν ένα καθήκον  προς τον εαυτό μου που ήταν μέλος  της επαναστατικής αριστεράς και  παραμένει μέρος της επαναστατικής αριστεράς, ένα  καθήκον  προς την ιστορία.

Η  ιδέα να γράψω αυτό το βιβλίο  μου ήρθε την στιγμή που βρισκόμουν και συζητούσα  με τον Χρήστο Τσιγαρίδα του ΕΛΑ.  Μια συζήτηση στα Ιωάννινα, ύστερα από μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση, πίνοντας τσίπουρο σε ένα ουζερί, υπό την στενή παρακολούθηση της ασφάλειας.  

Τα χρόνια πέρασαν και η ιδέα κρύφτηκε όπως η «φύσις» των Προσωκρατικών. Κατά διαστήματα επανέρχονταν η ιδέα όπως την περίοδο του Δεκέμβρη του 2008 ή την περίοδο των αντιμνημονιακών αγώνων. Αλλά  είναι αλήθεια πως παρέμεινε μια πλατωνική ιδέα σε μια φάση ανάμνησης. Η ιδέα ενσαρκώθηκε στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού φιλοσοφίας του άλλοτε ΦΠΨ Ιωαννίνων πριν ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ το διαλύσει. Κα μάλιστα ενσαρκώθηκε σε μια κατεύθυνση πολύ διαφορετική σε σχέση με την αρχική σύλληψη.

«Η ιδέα γίνεται ύλη».

Στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού της φιλοσοφίας , ενταγμένη σε μια συνθήκη που προσεγγίζει την φιλοσοφία ως δραστηριότητα και όχι ως διδασκαλία όπως θα έλεγε και Βιτγκενστάιν, η ιδέα του βιβλίου  απέκτησε μια άλλη επιστημολογική προοπτική,  με την βοήθεια του φίλου και δασκάλου μου Θανάση Σακελλαριάδη. Μια προοπτική που συναντούσε τον πλουραλισμό του Φεγεράμπεντ και όχι μόνο  τον ορθόδοξο ή αιρετικό μαρξισμό. Μια προοπτική που επιχείρησε να θέσει σε συζήτηση τον πλουραλισμό του Φεγεράμπεντ και τον μαρξισμό.  

Δογματισμός

Ας σημειωθεί πως πάντα  αυτό που με ενοχλούσε στην αριστερά και στην πολιτική  οικογένεια μου,  την άκρα αριστερά ,  ήταν ο ισχυρός – θρησκευτικού τύπου-  δογματισμός.  Βέβαια είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν συμμετέχοντας στις αιρέσεις του τροτσκισμού υπερασπιζόμουν τον δογματισμό των τροτσκιστικών αιρέσεων μου. Όταν όμως σκεφτόμουν πιο ανοικτά και καθαρά έβλεπα την ανοησία μου και την ανοησία του πολιτικού δογματισμού. Δεν έβρισκα όμως μια απάντηση  που δεν θα πρόδωνε την πιστή μου στην  προοπτική της επαναστατικής αλλαγής.

Την  απάντηση την βρήκα με την βοήθεια του φίλου  Θανάση στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού στην πλουραλιστική γνωσιοθεωρία του Φεγεράμπεντ. Στην συγκριτική  , αναρχική , πλουραλιστική θεωρία ενός επιστήμονα , ο οποίος αποτέλεσε μια από τις  κριτικές φωνές του Αμερικάνικου Μάη του ‘68 ,   απέναντι στο σεχταρισμό, τον πουριτανισμό  και τον δογματισμό των ακροαριστερών παραδόσεων του  Αμερικανικού «Μάη».

Αντιμετωπίζοντας τον πλουραλισμό του Φεγεράμπεντ ως μεθοδολογία θεραπευτικής κριτικής απέναντι στο Ριζοσπαστισμό εκείνης της περιόδου αλλά και απέναντι στην Μεταπολίτευση.

Στοιχεία της γνωσιοθεωρίας του Φεγεράμπεντ.

Φυσικά γνώριζα ότι η μεταφορά μιας γνωσιοθεωρίας που κριτικάρει το δογματισμό,  τον ορθολογισμό και  τον θετικισμό των φυσικών επιστημών στο πεδίο της πολιτικής φιλοσοφίας και ιδιαίτερα στο πεδίο της πρακτικής της άκρας αριστεράς συνιστά ένα ιδιαίτερο τόλμημα,το οποίο θα ήταν  εύκολο να με ρίξει σε ύφαλους. Νομίζω ότι δεν με έριξε και για αυτό ευχαριστώ τον φίλο μου τον  Νίκο Σέργη. Επίσης σε αυτή την διαδικασία με βοήθησαν κάποια στοιχεία από την γνωσιοθεωρία του Βιτγκενστάιν όπως η έννοια των «οικογενειακών ομοιοτήτων»,  η έννοια των «μορφών ζωής» αλλά και η νοηματοδότηση της φιλοσοφίας ως δραστηριότητας.

Δηλαδή-στην δική μας περίπτωση του Ριζοσπαστισμό της Μεταπολίτευσης- ως μιας πρακτικής που παίρνει το χαρακτήρα μιας ασύμμετρης ολότητας,  με στόχο τον  ριζικό και ολικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, μιας ριζοσπαστικής ολότητας. Μιας ριζοσπαστικής ολότητας με ανοιχτό ορίζοντα που επιτρέπει όλες τις ιδεολογικές  φιλοσοφικές και πολιτικές τοποθετήσεις , όπως θα έλεγε και ο Φεγεράμπεντ. Δηλαδή με άλλα λόγια αναφέρομαι σε μια ισότητα και δημοκρατία όλων των παραδόσεων.

Στην ισότητα και την δημοκρατία των παραδόσεων του Φεγεράμπεντ θα επιτρέπονται όλες οι παραδόσεις ; Όχι, στην ισότητα και την δημοκρατία των παραδόσεων δεν χωρούν αυτές οι πολιτικές και ιδεολογικές τοποθετήσεις που έχουν ως στόχο  να εξαφανίσουν και να υποτάξουν τις άλλες παραδόσεις. Όπως λόγου χάρη ισχύει για τον φασισμό και τον ναζισμό ή για τον σταλινισμό , δίχως βέβαια  να υποστηρίζω μια ταύτιση ναζισμού, σταλινισμού, ολοκληρωτισμού.

Τα εν λόγω στοιχεία δεν μετατρέπουν τον Φεγεράμπεντ σε ένα φιλελεύθερο θεωρητικό καθώς εισάγει την έννοια  των «προστατευτικών δομών» της  υπεράσπισης της πλουραλιστικής ασυμμετρίας με κάθε μέσο και τρόπο.  Επίσης κανένας φιλελεύθερος, μαρξιστής , όσο και ένας κλασικός αναρχικός  δεν θα έδινε την ίδια βαρύτητα εξουσίας και γνώσης  τόσο στην επιστήμη όσο και στην θρησκεία ή σε όλες τις ορθολογιστικές  και μη–ορθολογιστικές παραδόσεις.  Θα έλεγα ότι η σκέψη και η τοποθέτηση του Φεγεράμπεντ είναι σε  μεγάλο βαθμό μοναδική, προκλητική  και ανάδελφη.  

Το βάθος και ο πλούτος της εν λόγω ασύμμετρης πλουραλιστικής ολότητας επιτρέπει να διαφανεί όλο το εύρος του ανθρώπινου πολιτισμού που περιορίζεται και αλλοτριώνεται από το ταξικό πολιτισμό και ειδικότερα από τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής μας.

Είναι βέβαιο όμως ότι για να γίνει πράξη μια πραγματικά ελεύθερη επιστήμη και μια ελεύθερη  κοινωνία όπως την φαντάστηκε ο Φεγεράμπεντ χρειάζεται μια κοινωνική δομή που την εξουσία θα την έχουν  τα σοβιέτ των πολιτικά ώριμων πολιτών.  Και αυτό εντάσσει με ένα έμμεσο τρόπο την τοποθέτηση του Φεγεράμπεντ στις παραδόσεις του επαναστατικού μαρξισμού.

Τι είναι όμως ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης;

Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι αντιμετωπίζω το Ριζοσπαστισμό της Μεταπολίτευσης ως μια ασύμμετρη ολότητα με τα παρακάτω αλληλένδετα αντιφατικά και αντιθετικά στοιχεία.

Αναφέρομαι:

1) Στις κλασικές οργανώσεις της άκρας αριστεράς ( τους  σταλινικούς , τους Μαοϊκούς και τους  Τροτσκιστές). Οργανώσεις όπως είναι η ΟΜΛΕ, το ΕΚΚΕ, το ΚΚΕ μλ και το ΜΛ ΚΚΕ και άλλες μικρές οργανώσεις του Μαοϊκού χώρου. Ή οργανώσεις σαν την ΕΔΕ τροτσκιστές( το σημερινό ΕΕΚ του φίλου Σάββα Μιχαήλ) ή η  ενιαία και η διασπασμένη ΟΚΔΕ αλλά και δεκάδες άλλες μικρές οργανώσεις του τροτσκισμού.

2) Στις  οργανώσεις που έθεσαν ως στόχο την διαλεκτική υπέρβαση των παραπάνω παραδόσεων όπως πχ  ο Κ.Ο. Μαχητής , το   Δίκτυο και άλλες μικρότερες οργανώσεις εκείνης της εποχής. Αναφέρομαι στην περίοδο μέχρι το 1990 και όχι αργότερα όπου γεννήθηκαν οργανώσεις σαν το ΝΑΡ( η σημερινή Κομμουνιστική Απελευθέρωση) που επίσης επιχειρούν μια διαλεκτική υπέρβαση των εν λόγω παραδόσεων.

3) Στις οργανώσεις της ένοπλης αριστεράς σαν την 17Ν και τον ΕΛΑ.

4) Στις οργανώσεις που οδηγήθηκαν από τον κλασικό αριστερισμό στην εργατική αυτονομία και ύστερα στο εναλλακτικό σαν την ΟΠΑ/Ρήξη του Γ. Καραμπελία. Ή οργανώσεις που πέρασαν από τον τροτσκισμό στην αυτονομία του Καστοριάδη σαν τις οργανώσεις γύρω από τον Άγι Στίνα.

5) Στο αναρχικό και αυτόνομο χώρο καθώς και στο χώρο της αντικουλτούρας και του Underground, προσδίδοντας μια θεραπευτική βαρύτητα στους εν λόγω χώρους, όπως το ίδιο ισχύει για την  επαναστατική και ανατρεπτική τέχνη της περιόδου

6) Στα εκδοτικά εγχειρήματα ή εκδόσεις περιοδικών σαν τον  Σχολιαστή, το  Convoy ή την Ανοικτή Πόλη ή σαν το Γιαννιώτικο Τυφλοπόντικα.

7) Αναλύω τα «Εξάρχεια» ως μια εκδοχή μιας αυτόνομης ζώνης, μια αντιστασιακή- μητροπολιτική-  ολότητας “μορφών ζωής”. Το ίδιο ισχύει με τις καταλήψεις στέγης, το κίνημα  της νεολαίας, το κίνημα των καταλήψεων του 1979.

8) Τέλος, αν και όχι τελευταίο, δίνω έμφαση και αναλύω το εργατικό,  ταξικό κίνημα της περιόδου και ειδικότερα τον εργοστασιακό συνδικαλισμό.

Στόχος;

Όπως παραπάνω δήλωσα ο στόχος του εν λόγω βιβλίου είναι να υπερασπίσει τον Ριζοσπαστισμό της Μεταπολίτευσης αναδεικνύοντας κάποιες μειοψηφικές, ρητές και  άρρητες θεραπευτικές διαδρομές, απέναντι στα κακώς κείμενα του, και πιο συγκεκριμένα απέναντι στο δογματισμό του.

Ο εν λόγος στόχος δεν είναι μόνο ιστορικός ή γνωσιοθεωρητικός,   αλλά είναι  βαθιά πολιτικός.  Ζούμε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη εποχή. Μια περίοδο στην οποία ο ιμπεριαλιστικός  πόλεμος επιστρέφει, θέτοντας σε κίνδυνο την παγκόσμια ειρήνη και  ύπαρξη. Σε μια στιγμή όπου οι ιμπεριαλιστές την Γη ξαναμοιράζουν. Σε μια ιστορική εποχή όπου η ιμπεριαλιστική καπιταλιστική ανάπτυξη καταστρέφει την Γη, την φύση , τις κοινωνικές σχέσεις και την ολότητα των πραγμάτων.  Ενώ ταυτόχρονα το σύστημα -σε ανατολή και δύση- κάνει ολομέτωπη επίθεση στην ολότητα του προλεταριάτου όπως θα το τοποθετούσε ο Λούκατς.  Δηλαδή το προλεταριάτο ως αυτό που είναι και αυτό που δύναται να γίνει : με άλλα λόγια ως υποκείμενο επαναστατικής αλλαγής.

Κάπως  έτσι εξηγείται  τόσο η εκλογή Τραμπ  ή η  εκλογή του Ηπειρώτη ακροδεξιού Τασούλα ως προέδρου της Δημοκρατίας σε αυτή την φάση της ιστορικής Μεταπολιτευτικής παρακμής. Είναι ο ίδιος ο νυν πρόεδρος της σημερινής Ελληνικής Δημοκρατίας που το 2008 χαρακτήρισε την Μεταπολίτευση και τα δημιουργήματα ως τέρας. Αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι δημοκρατικοί στις ΗΠΑ,  οι κεντροαριστεροί στην Ευρώπη είναι καλύτεροι.   Και οι μεν και οι δε είναι τα δυο πρόσωπα του ολοκληρωτικού  καπιταλιστικού Ιανού.

Το βιβλίο μου -ούτε θέλει,  ούτε μπορεί- να γίνει ευαγγέλιο,  κοράνι ή  το κεφάλαιο του Μαρξ. Δεν θέλει ούτε μπορεί να κατέχει απόλυτες δογματικές αλήθειες.

Επιθυμεί και φιλοδοξεί να έχει θέση  σε ένα μελλοντικό και νυν φανταστικό, σοβιέτ μιας ισότιμης δημοκρατίας των παραδόσεων.

Παρουσιάζει μια άκρως αιρετική τοποθέτηση και αποδέχεται  ότι μπορεί να σφάλει στο επιμέρους ή και στο σύνολο.

Το βιβλίο μου θέτει ερωτήματα και ευελπιστεί να ανοίξει μια συζήτηση  για μια πιο ακόμη βαθύτατη αξιολόγηση των συνθηκών της περιόδου και  για μια περαιτέρω ανάλυση του  φαινόμενου του ριζοσπαστισμού εκείνης της  περιόδου , όπως και  γενικότερα.

The post Δύο κείμενα για τον “Ριζοσπαστισμό της Μεταπολίτευσης” appeared first on Void Network.

Διαστάσεις της Αποικιοκρατίας
Αποικιοκρατία και Καπιταλιστική Νεωτερικότητα: Μεταξύ Παρελθόντος και Μέλλοντος

ΤΡΙΤΗ 18/6/2024

ΏΡΑ έναρξης 19.00

Αυτοδιαχειριζόμενο Παρκάκι ΤΣΑΜΑΔΟΥ 10- Εξάρχεια

Σε πείσμα των φιλελεύθερων αφηγήσεων, που θέλουν να την παρουσιάζουν σαν ένα «αμφιλεγόμενο» φαινόμενο που ανήκει στο παρελθόν, η αποικιοκρατία είναι εδώ με πολλαπλούς τρόπους. Ως ιστορική κληρονομιά που ακόμα βαραίνει τους τόπους και τους λαούς που την υπέστησαν· ως σύγχρονη μορφή κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, η οποία παράγει διακριτούς και καθορισμένους τρόπους αντίστασης· ως κριτική έννοια που αξιώνει να εκθέσει κάτι ουσιώδες για την καπιταλιστική Νεωτερικότητα και τον Δυτικό πολιτισμό.

Είναι όλες αυτές τις διαστάσεις της αποικιοκρατίας που θέλουμε να προσεγγίσουμε μέσα από μια σειρά ομιλιών. Όχι αξιώνοντας ότι θα εξαντληθεί το θέμα, παρά για να συμβάλουμε στο άνοιγμα της συζήτησης, πέρα από τα στενά όρια ιδεολογικών πολεμικών και παγιωμένων ερμηνευτικών σχημάτων. Το ζητούμενο από την σκοπιά μας εν τέλει είναι απλό: υπάρχει εδραιωμένο καπιταλιστικό σύστημα χωρίς αποικιοκρατία; Αν όχι, τι σημαίνει αυτό για ένα πολιτικό πρόταγμα που αξιώνει την υπέρβαση του καπιταλισμού, όσον αφορά την δική του πρακτική και λόγο, αλλά και τον τρόπο που προσεγγίζει σύγχρονους αντί-αποικιοκρατικούς αγώνες και πολιτικά υποκείμενα;

ΟΜΙΛΙΕΣ / ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Εισαγωγικές θέσεις για την Αποικιοκρατία
Γιώργος Σωτηρόπουλος (Διδάκτορας Πολιτικής Θεωρίας, Κενό Δίκτυο)

Ηafiz Αkif Κhan – Jammu Kashmir National Student Federation (Συνεργαζόμενος με ΟΚΔΕ/ Σπάρτακος)

Ζητήματα τάξης και φυλής στην αποικιακή ανατολική και κεντρική Αφρική
Φώτης Παπαδόπουλος (Υπ. Διδάκτορας Ιστορίας, Κενό Δίκτυο)

Από τον αποικιακό στον μεταποικιακό κόσμο: Τομές και συνέχειες
Κλεονίκη Αλεξοπούλου (Διδάκτορας Ιστορίας, Αναμέτρηση)

Μετα-αποικιοκρατία: Το παράδειγμα της Παλαιστίνης και η σφαγή στην Γάζα
Παναγιώτης Δράκος (Ανεξάρτητος Ερευνητής/Συγγραφέας, Alerta)

Αποικιοκρατία- παλιά και νέα- και Τεχνικός Ολοκληρωτισμός
Γιάννης Ραουζαίος (Κριτικός Κινηματογράφου/Συγγραφέας/Ερευνητής, Κενό Δίκτυο)

Διοργάνωση:
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.gr

The post Διαστάσεις της Αποικιοκρατίας | 6 Ομιλίες & Συζήτηση- ΤΡ. 18/6 – Εξάρχεια appeared first on Void Network.

Την Τρίτη 27 Φεβρουαρίου
στις 8 το βράδυ
στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο «ΕΜΠΡΟΣ» (Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή),
ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης
θα μιλήσει εκτενώς για το νέο του βιβλίο
«Οι Δωσίλογοι. Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής»
που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια».

Ο συγγραφέας θα αναφερθεί στην έρευνά του (ποιες πηγές χρησιμοποίησε, που τις εντόπισε, ποια ήταν τα βασικά ερωτήματα που συγκρότησε) θα μιλήσει για τα καινούργια δεδομένα που αναδεικνύονται μέσα από το βιβλίο του και θα αφηγηθεί πτυχές της δράσης όσων συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, μέσα από την ταυτόχρονη προβολή φωτογραφιών αρχείου.

Η συνεργασία με τον κατακτητή χαρακτήρισε την καθημερινότητα σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη. Πολιτικοί, στρατιωτικοί, επιχειρηματίες, δήμαρχοι, δικαστές, ιερείς, δημοσιογράφοι, συνεργάστηκαν στενά με τις αρχές κατοχής, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Η αρχικά διαφαινόμενη νίκη της Γερμανίας στον πόλεμο, ο αντικομμουνισμός, η απόκτηση γρήγορου και εύκολου πλούτου, η ιδεολογική ταύτιση με την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία, η ανάγκη επιβίωσης, ήταν μερικοί από αυτούς.

Στην Ελλάδα, αν και έχουν περάσει 80 ολόκληρα χρόνια από το τέλος της κατοχής, το ζήτημα της συνεργασίας με τον κατακτητή εξακολουθεί να αποτελεί θέμα-ταμπού. Αυτό είναι αποτέλεσμα της πολιτικής λήθης που ακολούθησαν όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν τις πολιτικές συνέπειες του πρωτόγνωρου, σε ένταση και έκταση, συλλογικού τραύματος που προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία η συνεργασία. Η συνεργασία με τον κατακτητή υπήρξε η αφετηρία του νέου διχασμού, ο οποίος, με τη συμβολή και άλλων παραγόντων, οδήγησε στις εμφύλιες συγκρούσεις της κατοχής, των Δεκεμβριανών και τελικά στον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 1940.
Στο βιβλίο αυτό παρακολουθούμε την πολιτική, οικονομική και ένοπλη συνεργασία με τον κατακτητή, όπως εκδηλώθηκε στον νομό Αττικής. Μέσα από τη μελέτη αρχείων που για πρώτη φορά δημοσιοποιούνται, περιγράφεται η δράση αυτών που συνεργάστηκαν, εξετάζονται οι λόγοι και οι μηχανισμοί ανάπτυξης του φαινομένου της συνεργασίας καθώς και οι πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που ευνόησαν την εμφάνισή τους.

Οι πολιτικές που ακολούθησαν οι τρεις ελληνικές κατοχικές κυβερνήσεις, ο ρόλος εμπόρων, βιομηχάνων, πολιτικών μηχανικών και άλλων στις οικονομικές συναλλαγές με τους κατακτητές, η δράση της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, των Ταγμάτων Ασφαλείας, των Ελλήνων πρακτόρων των Es-Es και άλλων, που συγκρότησαν το ένοπλο σκέλος της συνεργασίας, και η δικαστική τους αντιμετώπιση μετά το τέλος της κατοχής, βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της μελέτης.

Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση.

Για όσες και όσους ενδιαφέρονται, το βιβλίο θα διατίθεται στον χώρο.

Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης είναι οικονομολόγος και διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι συγγραφέας των βιβλίων Η Εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα (2012), Δεκεμβριανά 1944. Η μάχη της Αθήνας (2014) και Οι δωσίλογοι. Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής (2023) από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Είναι ένας από τους σχεδιαστές του μεταπτυχιακού προγράμματος Δημόσια Ιστορία του Ελληνικού Ανοικτού Παν/μιου, όπου και διδάσκει. Επίσης είναι εμπνευστής και επιστημονικός υπεύθυνος των εκδηλώσεων «12 Οκτωβρίου 1944. Η Αθήνα Ελεύθερη», της πρώτης ουσιαστικής προσπάθειας για τον εορτασμό της απελευθέρωσης της Αθήνας από τη γερμανική κατοχή κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πραγματοποιεί ιστορικούς περιπάτους στην Αθήνα από τον Οκτώβριο του 2013 για την περίοδο της Κατοχής και των Δεκεμβριανών. Από τον Νοέμβριο του 2019 οι περίπατοι αυτοί γίνονται στο πλαίσιο του Athens History Walks (https://www.athenshistorywalks.com/).

Διοργάνωση:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.gr

The post “Οι Δωσίλογοι”- Μενέλαος Χαραλαμπίδης- Ομιλία – ΤΡ. 27/2/2024 Εμπρός (Βίντεο) appeared first on Void Network.

ΤΡΙΤΗ 18/7
ΩΡΑ 20.30

Βιβλιοπωλείο ΚΟΜΠΡΑΙ
Διδότου 34- Εξάρχεια

Ομιλητές:

Νίκος Χαραλαμπόπουλος (Πολιτικός Επιστήμων)
Τηλέμαχος Δουφεξής Αντωνόπουλος
(μέλος των Εκδόσεων των Συναδέλφων)

Στο δοκίμιο “Νεκροπολιτική” του Αchille Mbembe διατυπώνεται η υπόθεση ότι η κυριαρχία στην έσχατη έκφρασή της έγκειται, σε μεγάλο βαθμό, στην εξουσία και τη δικαιοδοσία της να ορίζει ποιος μπορεί να ζήσει και ποιος πρέπει να πεθάνει. Κατά συνέπεια, τα όρια της κυριαρχίας, τα κύρια χαρακτηριστικά της, είναι το να σκοτώνει ή να αφήνει κάποιον να ζήσει. Κυρίαρχος είναι αυτός που ασκεί έλεγχο στη θνητότητα και ορίζει τη ζωή μας ως εκδήλωση και επίδειξη της εξουσίας του.

Τα παραπάνω συνοψίζουν ό,τι εννοούσε ο Μισέλ Φουκώ με τον όρο βιοεξουσία: είναι οι τομείς της ζωής μας που η εξουσία έχει θέσει υπό τον έλεγχό της. Αλλά σε ποιες συγκεκριμένες συνθήκες ασκείται αυτή η εξουσία που μας σκοτώνει, μας επιτρέπει να ζούμε ή μας εκθέτει στον κίνδυνο του θανάτου; Ποιος κατέχει αυτό το δικαίωμα; Τι μας αποκαλύπτει η άσκηση εξουσίας για το άτομο που θανατώνεται, ποιές μορφές παίρνει η σχέση της εχθρότητας του θύματος απέναντι στους δολοφόνους του;

Διοργάνωση:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.gr
https://www.facebook.com/kenodiktuo/

Με την ευγενική υποστήριξη:
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
https://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/
https://www.facebook.com/syneditions

O Achille Mbembe γεννήθηκε στο Καμερούν το 1957. Είναι καθηγητής Ιστορίας και Πολιτικής και ερευνητής στο Wits Institute for Social and Economic Research (WISER) στο Πανεπιστήμιο του Witswatervand στο Γιοχάνεσμπουργκ. Έχει εργαστεί ως καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια (Νέα Υόρκη) και στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, και έχει επίσης ηγηθεί του Συμβουλίου για την Ανάπτυξη της Έρευνας Κοινωνικών Επιστημών στην Αφρική (CODESRIA), με έδρα το Ντακάρ.

Από την άλλη πλευρά, είναι γνωστός συγγραφέας, τόσο λόγω των άρθρων του στις ισπανικές εκδόσεις της Le Monde Diplomatique όσο και λόγω της συνεισφοράς του σε βιβλία που συντόνισαν οι Gilles Kepel, The Politics of God (The Proliferation of the Divine in Sub -Σαχάρας Αφρική); Jérôme Bindé, The Future of Values: 21st Century Talks (Racism as a Practice of the Imagination); Fernando López Castellano, Development: Chronicle of a Permanent Challenge (Power, Violence and Accuulation) και Okwui Enwezor, The Unhomely: Phantom Scenes in Global Society (Νεκροπολιτική).

Έχει επίσης εκδώσει το σημαντικό βιβλίο De la postcolonie, essai sur l’imagination politique dans l’Afrique contemporaine (On the Postcolonie, 2000).

________

Το δοκίμιο “Νεκροπολιτική” του Achille Mbembe σε μετάφραση Γιώργου Χαρλαμπίτα, κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων. Το Κενό Δίκτυο είχε αναδημοσιεύσει το 2017 μια μετάφραση του κειμένου από το blog Ennui and Riots

ΔΙΑΒΑΣΤΕ το δοκίμιο ΕΔΩ

The post “Νεκροπολιτική” του Αchille Mbembe / Ομιλίες- Συζήτηση ΤΡ. 18/7/2023 Κομπραι- Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

Αγώνας για τη Γνώση: Θέσπιση της Ισότητας-

Steven Corcoran – Ομιλία / Συζήτηση

ΤΕΤ. 6/7/2022- ώρα 20.30-

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ (Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή)

Ο Steven Corcoran είναι ο γραμματέας της οργάνωσης Parrhesia: School of Philosophy, Βερολίνο, ενός μη κερδοσκοπικού εκπαιδευτικού οργανισμού αφιερωμένου στη φιλοσοφία ως δημόσια πρακτική. Είναι ο εκδότης του The Badiou Dictionary και έχει επιμεληθεί/μεταφράσει πάνω από 20 φιλοσοφικά έργα, μεταξύ των οποίων, του Alain Badiou (Συνθήκες, Πολεμικές και Η ιδέα του Κομμουνισμού), του Jacques Rancière (Dissensus, Hatred of Democracy, The Edges of Fiction, What Times Are We Living In?), του Frantz Fanon (Alienation and Freedom) και τριών πρόσφατων έργων του Achille Mbembe (Necropolitics, The Earthly Community, and Brutalism). Τα τρέχοντα έργα του περιλαμβάνουν ένα βιβλίο για την ισότιμη πολιτική οργάνωση και φαντασία, και ένα ειδικό τεύχος για τη σκέψη του Jacques Rancière, την Κεντρο-Ευρωπαική Σκέψη και Θεωρία.

Διοργάνωση:

Αυτόνομη Ακαδημία https://www.facebook.com/avtonomiakadimia

+Ινστιτούτο [Πειραματικών Τεχνών]

https://www.facebook.com/instituteart

Κενό Δίκτυο https://voidnetwork.gr

https://www.facebook.com/kenodiktuo

WED. 6 July 2022 at 20.30

Free Self-Organized Theatre EMBROS

(R. Palamidi 2, Psirri- Athens)

Fighting for Knowledge: Enacting Equality

Lecture and Open Public Dialogue with Steven Corcoran

Philosophy, politics, art, science – all are tied through the knot of education. It is no wonder that during social uprisings and radical episodes of human history, education becomes a philosophical, political and artistic question. Indeed, today’s neoliberal intensified commodification of education has only laid the ground work for the authoritarian turn of the Greek government, with its Higher Education Bill and permanent deployment of the state Police forces on university campuses. The heart of the question is of course the relationship between knowledge and authority, ignorance and competence. Plato was the first to insist that education must be by truths, as opposed to the sophistic claims to knowledge that prevailed. In the nineteenth century, revolutionary French educator Joseph Jacotot, whose exploits were brilliantly translated into our times by Jacques Rancière in his paradoxically titled book, The Ignorant Schoolmaster, overturns the Platonic order. Learning is not about the one who knows more teaching the one who knows less; it is about verifying an axiom of the equality of intelligences. Here pedagogical practice usefully informs philosophical practice. Key to both approaches is the idea that education cannot be contained within the authority of an institution. In this talk I would like to explore the philosophical tenets of these approaches and invite a discussion around novel approaches to education within the contemporary neoliberal landscape.

Steven Corcoran is the secretary of Parrhesia: School of Philosophy, Berlin, a non-profit educational organization devoted to philosophy as a public practice. He is the editor of The Badiou Dictionary and has edited/translated over 20 works of philosophy, including, among others, by Alain Badiou (Conditions, Polemics and The Idea of Communism), by Jacques Rancière (Dissensus, Hatred of Democracy, The Edges of Fiction, What Times Are We Living In?), by Frantz Fanon (Alienation and Freedom), and three recent works by Achille Mbembe (Necropolitics, The Earthly Community, and Brutalism). His current projects include a book on egalitarian political organization and imagination, and a special issue on the thought of Jacques Rancière for Continental Thought and Theory.

Organized by:

Avtonomi Akadimia

https://www.facebook.com/avtonomiakadimia

+the Institute [for Experimental Arts]

https://www.facebook.com/instituteart

Void Network https://voidnetwork.gr

https://www.facebook.com/kenodiktuo

The post Αγώνας για τη Γνώση: Θέσπιση της Ισότητας- Steven Corcoran – Ομιλία- ΤΕΤ. 6/7/2022 ΕΜΠΡΟΣ appeared first on Void Network.

ΟΜΙΛΙΑ

Erica Lagalisse -Ανθρωπολόγος (Καναδάς)

Δευτέρα 9/5/2022

ώρα 21.00

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο

Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ

(Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή)

Σε ένα κόσμο που οι θεωρίες συνωμοσίας ξεσπάνε ξαφνικά στο διαδίκτυο και καταλαμβάνουν τον δημόσιο χώρο, η ανθρωπολόγος Erica Lagalisse μας καλεί σε μια ομιλία – παρουσίαση του βιβλίου της “ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ. Με έμφαση στην Συνωμοσία των Βασιλέων και την Συνωμοσία των Λαών”– μια εξερεύνηση της γκρίζας ζώνης ανάμεσα στις στρατηγικές των κυρίαρχων και τα απελευθερωτικά σχέδια των καταπιεσμένων. 

Η ομιλία θα γίνει στα Αγγλικά με μετάφραση στα Ελληνικά

Το βιβλίο κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Firebrand

“Αυτό είναι σίγουρα το πιο δημιουργικό και συναρπαστικό και ενδεχομένως το πιο σημαντικό έργο που κυκλοφόρησε, εδώ και πολλά χρόνια, τόσο για τον αναρχισμό όσο και για τον αποκρυφισμό. Θα πρέπει να οδηγήσει στη δημιουργία ενός ολόκληρου νέου τομέα θεωρητικών σπουδών”. (David Graeber, ανθρωπολόγος, αναρχικός ακτιβιστής και συγγραφέας, ανάμεσα σε άλλα,  του βιβλίου “Χρέος: Τα πρώτα 5.000 χρόνια”)

“Η Lagalisse ανασκάπτει τις θεολογικές, πνευματικές ρίζες του αναρχισμού προκειμένου να εντοπίσει τις αδυναμίες του αριστερού ακτιβισμού. Ένα βιβλίο συναρπαστικό, διαφωτιστικό που συχνά προκαλεί την έκπληξη, το οποίο ευχαριστεί και εντυπωσιάζει, καθώς αυτό στοχάζεται πάνω σε μία εντυπωσιακή ποικιλία θεμάτων, από το φύλο και τη διαθεματικότητα έως τις μυστικές εταιρείες, τον αποκρυφισμό και τη συνωμοσία”. (Gabriella Coleman, συγγραφέας του Hacker, Hoaxer, Whistleblower, Spy: The Many Faces of the Anonymous)

Όπως εξιστορεί στην εισαγωγή της έκδοσης η Erica Lagalisse, κατά την διάρκεια των σπουδών της ανακάλυψε ότι η ερευνητική προσπάθεια στην οποία επιδιδόταν σχετικά με το ιστορικό παρελθόν τόσο των συνδικαλιστικών κινημάτων, αλλά και του λεγόμενου κλασικού αναρχικού κινήματος «έπεφτε» πάνω στην ιστορία του ελευθεροτεκτονισμού μεταξύ άλλων κρυφών αδελφοτήτων. Οι δισταγμοί της νεαρής τότε Lagalisse, γνωστής στο ακαδημαϊκό της τμήμα ως «αναρχικιάς», να προχωρήσει στην ανάδειξη αυτής της σχέσης διαλύθηκαν μετά και την ενθάρρυνση της ακαδημαϊκής της συμβούλου και διευθύντριας του Τμήματος Ιστορίας του Πανεπιστημίου ΜcGill στο Μόντρεαλ της επαρχίας Κεμπέκ στον Καναδά. Έτσι, κινήθηκε στην κατεύθυνση της συμπλήρωσης της μελέτης της για τον συνδικαλισμό του 19ου και 20ου αιώνα, με έμφαση στις ρίζες του αναρχισμού στην θεοσοφία και τον ελευθεροτεκτονισμό του 19ου αιώνα θεωρώντας, όχι μόνο πρακτικά υπεύθυνο, αλλά και «πολιτικά» αναγκαίο να θίξει το ακανθώδες ζήτημα της μυστικής επαναστατικής εταιρείας.

Τον 19ο αιώνα οι αναρχικοί κατηγορήθηκαν για συνωμοσία από τις κυβερνήσεις που φοβόντουσαν την επανάσταση, αλλά τον εικοστό αιώνα διάφορες “θεωρίες συνωμοσίας” κάνουν λόγο για έλεγχο των αναρχικών από το ίδιο το κράτος. Οι Ιλλουμινάτι ήταν ένα δίκτυο διανοούμενων που υποστήριξαν την αυτοκυβέρνηση και αντιτάχθηκαν στην ατομική ιδιοκτησία, ωστόσο σήμερα το κοινό μαθαίνει ότι αυτοί ήταν (και είναι) η ίδια ακριβώς ομάδα που ελέγχει τις κυβερνήσεις και υπερασπίζεται την ατομική ιδιοκτησία παγκοσμίως. Με την παρέμβασή της στη τόση παραπληροφόρηση, η Lagalisse χρησιμοποιεί πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές από πολλές γλώσσες για να διασαφηνίσει την ιστορία της αριστερός και να εξηγήσει την πραγματική σχέση ανάμεσα στην επανάσταση, την πανθεϊστική απόκρυφη φιλοσοφία και τις μυστικές αδελφότητες.

Εξερευνώντας τις κρυμμένες αντιστοιχίες ανάμεσα στον αναρχισμό, την αναγεννησιακή μαγεία και τα κινήματα της Νέας Εποχής, η Erica Lagalisse επίσης προωθεί την κριτική επιστημονική σκέψη όσον αφορά τις αριστερές συνδέσεις με την κοσμική πολιτική. Μελετώντας τον αναρχισμό ως ιστορικό αντικείμενο, αυτό το καινοτόμο έργο υπογραμμίζει το πώς η ανάπτυξη της αριστερής θεωρίας και πράξης μέσα στις μυστικές, ανδρικές δημόσιες σφαίρες εξακολουθεί να τροφοδοτεί τις σύγχρονες αναρχικές κατανοήσεις του “πολιτικού”, όπου η ανδρική καταπίεση από το κράτος γίνεται το πρότυπο εξουσίας γενικά.

Οργάνωση εκδήλωσης:

Κενό Δίκτυο

ΥΛΗ[matter] HYLE

εκδόσεις Firebrand

The post Erica Lagalisse- Απόκρυφα Στοιχεία του Αναρχισμού- Δευτ. 9/5 ΕΜΠΡΟΣ appeared first on Void Network.

Το Κενό Δίκτυο καλεί τους φίλους και τις φίλες του σε μια βραδιά αφιερωμένη στις underground κουλτούρες από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 μέχρι σήμερα. Το festival εκτός από τις πολύ ενδιαφέρουσες συναυλίες και τις ατμοσφαιρικές βιντεοπροβολές θα φιλοξενήσει επίσης ένα εξαιρετικό πάνελ ομιλητών (ιστορικών, καλλιτεχνών και αναλυτών κινημάτων) οι οποίοι θα μας δώσουν την ευκαιρία να αναζητήσουμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της αντικουλτούρας, τον υπόγειο πολιτισμό των ρομαντικών, των αντικαθεστωτικών, των ανεξάρτητων, αυτόνομων και παραβατικών, των ονειροπόλων επαναστατών, τον δικό μας πολιτισμό.

ΣΑΒΒΑΤΟ 18/12
ώρα έναρξης 20.30

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
(Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή)
είσοδος ελεύθερη

ΟΜΙΛΙΕΣ- Ανοιχτή Συζήτηση:

Ήχοι από τον Υπόγειο Κόσμο.

Η πράξη, οι θέσεις και η διαρκής παρουσία του Ελληνικού Underground στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 ως πολιτιστικού, κοινωνικού και πολιτικού συμβάντος.

Ομιλητές:

Γιάννης Κολοβός, ιστορικός, συγγραφέας του βιβλίου “Κοινωνικά Απόβλητα”–

Η αντικουλτούρα που είχε αναπτυχθεί από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης παρείχε ένα εύφορο κλίμα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, για τη σταδιακή ανάπτυξη ενός «underground» δικτύου που περιελάμβανε μουσικά συγκροτήματα, φωτοτυπημένα, στην πλειοψηφία τους, έντυπα που ασχολούνταν κυρίως με μουσική, τα λεγόμενα fanzines, ομάδες, κάποιους (ημι)μόνιμους ή ευκαιριακούς χώρους που προσφέρονταν για συναυλίες ή λειτουργούσαν ως στέκια και φυσικά τους έφηβους ή μεταέφηβους τότε θιασώτες αυτής της σκηνής που εναλλάσσονταν στους ρόλους και από «οπαδοί» γίνονταν δημιουργοί. Η πορεία αυτής της «από τα κάτω» συγκροτημένης νεανικής κουλτούρας, τους κόμβους κοινωνικότητας, την παραγωγή τεχνουργημάτων και τη διαμόρφωση τελετουργικών που τη συναποτέλεσαν, θα επιχειρηθεί να αναδειχθεί στην παρουσίαση αυτή, η οποία χρονικά θα καλύπτει την περίοδο από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 ως το τελευταίο μισό της επόμενης δεκαετίας.

Ηρακλής Ρενιέρης, εκδότης του fanzine “Το Κτήνος”

Ο Underground τύπος στις δεκαετίες 80 και 90. Aυτο-οργανωμένες, οπτικό ακουστικές εκδηλώσεις, συναυλίες, ανεξάρτητες εκθέσεις, δράσεις αλλά και ένα δίκτυο αλληλοσυμπληρωσης των σκηνών, των ανθρώπων και των καταστάσεων. Αυτό το πεδίο συνάντησης και δημιουργίας έγινε εφικτό μέσα από τα Underground self made περιοδικά και όλα όσα συνακολουθούσαν αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα αντικουλτούρα που μεταλαμπαδευτηκε στον ελλαδικό χώρο από τις πλατείες του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης και τα Βερολινεζικα υπόγεια. Μια περιπλάνηση στις άγριες ημέρες και νύχτες αλλά και στα πρόσωπα και τις ομάδες που συνόδευσαν την έκρηξη, την άνθηση και την σταδιακή παρακμή του Φαινομένου. Oι γνωστές-άγνωστες πλευρές της Fanzine Πραγματικότητας, των ελπίδων αλλά και των εντάσεων που δημιούργησε.

Γιάννης Ραουζαίος (Κενό Δίκτυο)– κριτικός κινηματογράφου, ποιητής, συγγραφέας

Αντικουλτούρα και Underground. Οι επιβιώσεις αλλά και οι επαναγεννήσεις μιας Αναρχικής κουλτούρας προς έναν άλλο πολιτισμό μέσα από τις εκλάμψεις και τα αποτυπώματα ενός υπόγειου ρομαντικού πνεύματος. Οι δεκαετίες του 80 και 90 στην Ελλάδα επηρεάστηκαν σαφώς τόσο θετικά όσο και σε αντίθεση από το πνεύμα και την πράξη της Αντικουλτουρας, του Underground και των κινημάτων της Αυτονομίας στις δεκαετίες 60 και 70. Μέσα από το δημιουργικό- ποιητικό όραμα, τις πολιτικές δράσεις αλλά και τη σύνδεση με τις υπόγειες ροές αντίστασης και επίθεσης, απέναντι στα ολοκληρωτικά προτάγματα του θριαμβεύοντος καπιταλιστικού πολιτισμού, θα επιχειρηθεί να μιλήσουμε για την εμπειρία ενός κόσμου που έλπιζε δυναμικά σε έναν ολικό πολιτιστικό μετασχηματισμό. Τα ελεύθερα χωρίς αντίτιμο φεστιβάλ σε πλατείες, κατειλημμένους χώρους και πάρκα, οι Αυτόνομες Ζώνες, οι πολιτιστικές και κοινωνικές καταλήψεις όπως για παράδειγμα το Κενό Σπίτι 1 κ.α., το Punk, το Post Punk, το Underground Rock αλλά και η ακμάζουσα Rave σκηνή της περιόδου 1988- 2001, θα διερευνηθούν ως θραύσματα και εικόνες ενός προτάγματος που πίστευε βαθιά ότι – με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε περίπτωση! -θα επιτύγχανε την Έφοδο στον Ουρανό.

LIVE CONCERT

SOMEONE WHO ISN’T ME
ADOLF PLAYS THE JAZZ
HEAD ON
TASOS SAGRIS+ WHODOES

+
dj Junior X
dj Chaotic Moon
Memento Mori

visuals / light show: Void Optical Art Laboratories

SOMEONE WHO ISN’T ME
Oι Someone Who isnt Me (a k.a. S.W.I.M.) είναι μια γυναικεία μπάντα από την Αθήνα , που αποτελείται από τη Loo, τη Μαρία και τη Τζίνα. Λατρευουν τα αναλογικά synths, τις surf , γλυκές και χαοτικες κιθάρες και τους 80’s ρυθμούς.Εχουν κυκλοφορήσει 2 7ιντσα , το Gomenaki και το Stop and Remember (ft Σtella) και ένα δίσκο το Dance With You( Amour Records) . Το video clip τους Gomenaki ύστερα από την αίσθηση που προκάλεσε όταν βγήκε κέρδισε το sound award for best music video στο Indie Memphis International Film Festival (2019) . Αυτή τη στιγμή μιξάρουν τον δεύτερο τους δίσκο Heartbreaker. Έχουν γράψει μουσική για θεατρικά και ταινίες βωβού κινηματογράφου. Μόλις κυκλοφόρησαν με τη United We Fly το soundtrack που έγραψαν για την μικρού μήκους ταινία “Αμυγδαλή” της Μαρίας Χατζάκου το οποίο βραβεύτηκε στο φεστιβάλ της Δράμας ως καλύτερη πρωτότυπη μουσική για ταινία.
https://swimtheband.bandcamp.com
https://www.youtube.com/c/SomeoneWhoIsntMe

ADOLF PLAYS THE JAZZ
Οι Adolf Plays The Jazz κουβαλούν μια 15ετή πορεία εξερεύνησης του ηλεκτρικού θορύβου, περιδιαβαίνοντας σε post-rock, shoegaze και post-punk μονοπάτια. Μετά τα πρώτα EP του 2005, Cognac Or Brandy και Muzzle The Birds, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album με τίτλο Art Brokolo το 2006. Η πρώτη περίοδος με έντονο post-rock άρωμα ολοκληρώνεται με τo πιο ηλεκτρονικό Melt EP (2007), το 2ο τους album, Day 4 | Urban Fiction (2007) και το Stealth EP (2008). Στη συνέχεια, με το Dirty Waters (2009) μπαίνουν σε πιο άγρια ύδατα και 3 χρόνια μετά θα ηχογραφήσουν το Form Follows Function (2012), ενώ θα ακολουθήσουν αρκετά live σε ολόκληρη τη χώρα. Το μέχρι σήμερα τελευταίο τους album έρχεται το 2015 με τίτλο Tinder όπου οδηγούν τον ήχο τους μέσα από ένα shoegaze/ drone φίλτρο με noise απολήξεις. Στις αρχές του 2022 αναμένεται το νέο, 6ο τους album, με τίτλο Low Life | We Can’t Lose. We Already Have Lost με τη μπάντα να διατηρεί το εικονοπλαστικό, κινηματογραφικό της ήχο και μέσα από post-rock και post-punk συνθέσεις να δημιουργεί μικρές ιστορίες που προσπαθούν να αποτυπώσουν την επιρροή της οικονομικής, κοινωνικό-πολιτικής, αλλά και της πρόσφατης ιικής κρίσης, στον ψυχισμό των πολιτών.
https://adolfplaysthejazz1.bandcamp.com

HEAD ON
Oι Head On είναι μια heavy rock/post punk μπάντα που δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 2014. O πρώτος τους δίσκος “Ubik”, κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2018, διαδικτυακά αλλά και σε Βινύλιο από την ίδια την μπάντα. Το καλοκαίρι του 2019, κυκλοφόρησαν -διαδικτυακά- το ομώνυμο ορχηστρικό single τους. Η τελευταία κυκλοφορία της μπάντας έγινε τον Γενάρη του 2020, με τίτλο “Robert Christgau//Greil Marcus” και αποτελείται από δύο καινούρια κομμάτια.
https://headongreece.bandcamp.com/
https://youtube.com/c/HeadOnGR
https://open.spotify.com/artist/3Kgtbi7piVA78Yxj0N3hgf…

TASOS SAGRIS+WHODOES
O Τάσος Σαγρής είναι ποιητής και θεατρικός σκηνοθέτης. Το 1990 πήρε μέρος στην δημιουργία της “Ομάδας Στον Τρόμο του Κενού”, μετέπειτα “Κενό Δίκτυο”. Συμμετείχε, σαν τραγουδιστής, στο συγκρότημα Horror Vacui, οι οποίοι κυκλοφόρησαν τον δίσκο “Πόθος: Μια τριλογία για τον Άγγελο” (1994). Το multi media / spoken word ντουέτο “Τάσος Σαγρής + Whodoes” εξερευνά τον ήχο της ατέρμονης μητροπολιτικής πίεσης. Μέσα από την ποίηση του ο Σαγρής φωτογραφίζει την τρέχουσα εποχή σε πολιτικό, κοινωνικό και υπαρξιακό επίπεδο, παραθέτοντας ερωτηματικά για το παρόν και το μέλλον αυτού του κόσμου, αναζητώντας στιγμές εξέγερσης και διεξόδους διαφυγής. Η συνθετική ποικιλομορφία του Whodoes ενισχύει συναισθηματικά το νόημα των λέξεων μέσα από post rock, avant garde και electronica συνθέσεις που δίνουν μια κινηματογραφική διάσταση στο σύνολο του έργου. Το ντουέτο κυκλοφόρησε πρόσφατα τον πρώτο του δίσκο “Φαινομενολογία της Γκιλοτίνας” ενώ πριν την πανδημία ταξίδεψε στην Ευρώπη για συναυλίες σε φεστιβάλ ποίησης και μουσεία. Τα βίντεο-ποιήματα που δημιουργήσανε με αφορμή τον δίσκο τους έχουν προβληθεί σε φεστιβάλ πειραματικού κινηματογράφου σε 8 διαφορετικές χώρες. Ο Whodoes πρόκειται να κυκλοφορήσει τον 4 προσωπικό του άλμπουμ “Sky Connected” μέσα στους επόμενους μήνες, ενώ η παράσταση “Μεταμόρφωση” (Franz Kafka) σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή ξεκινά για 3η χρονιά στο Θέατρο Πόρτα στις 15/1/2022.
https://sagris-whodoes-theinstitute.bandcamp.com/releases
https://whodoes.bandcamp.com/
https://youtu.be/YeXhjJnzKzc

διοργάνωση:
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ http://voidnetwork.gr

Σεξιστικές, ομοφοβικές και παραβιαστικές συμπεριφορές δεν θα γίνουν ανεκτές. Αν πέσει στην αντίληψη σας κάποια ανάλογη κατάσταση παρακαλούμε ειδοποιήστε αμέσως τα άτομα στο μπαρ της εκδήλωσης.

The post Κενό Δίκτυο- Underground Resistance Festival- Σαβ.18/12 ΕΜΠΡΟΣ appeared first on Void Network.

Ο Ιταλός φιλόσοφος Τζόρτζιο Αγκάμπεν σε ανοιχτή διαδικτυακή συζήτηση με τo πολιτικό περιοδικό Βαβυλωνία. Ο Αγκάμπεν, μελετητής του Βάλτερ Μπένγιαμιν και της Χάνα Άρεντ, συγγραφέας πολυμεταφρασμένος στα ελληνικά, έχει αναλύσει σε βάθος την έννοια της κυριαρχίας. Αντλώντας θεματικά από το έργο του Μισέλ Φουκώ, και ιδιαίτερα από την έννοια της βιοπολιτικής, καταπιάνεται με το ζήτημα της «κατάστασης εξαίρεσης» και την αδυναμία να διακριθεί, σήμερα, από την «κανονική κατάσταση» καθώς και της «γυμνής ζωής» ως μέθοδο συγκρότησης της κυριαρχικής αντίληψης της εξουσίας.

Οι παρεμβάσεις του Αγκάμπεν για τη συνθήκη της πανδημίας μεταφράστηκαν και διακινήθηκαν ευρέως, υπήρξαν πυκνές σε νοήματα και πυροδότησαν τον κριτικό διάλογο γύρω από την κρατική διαχείριση της κρίσης, τη σχέση ιατρικής επιστήμης και εξουσίας, τους «ανώνυμους νεκρούς» των πόλεων του ιταλικού βορρά.

Η συζήτηση, εκκινώντας από τα κριτικά σημειώματα του ίδιου του Αγκάμπεν, θα περιστραφεί γύρω από το πριν και το μετά της πανδημίας, τις νέες κανονικότητες που οικοδομούνται αλλά και τη δυνατότητα άρθρωσης μιας πολιτικής της αντίστασης. Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί ζωντανά στο κανάλι της Βαβυλωνίας στο Υoutube κι εκ μέρους του περιοδικού θα συντονιστεί από τους Νίκο Κατσιαούνη (εκδόσεις Έρμα) και Φιλήμονα Πατσάκη (συγγραφέα).

Το Κενό Δίκτυο διατηρεί μακρόχρονη συνεργασία με την Βαβυλωνία, στα πλαίσια της διοργάνωσης των BFEST. Καλούμε τους φίλους και της φίλες μας να παρακολουθήσουν την σημαντική αυτή διαδικτυακή συζήτηση.

LINK – youtube channel ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ

The post Georgio Agamben- ΣΑΒ. 16/5 διαδικτυακή συζήτηση με το περιοδικό Βαβυλωνία appeared first on Void Network.

Η Διερώτηση πάνω στο Τεχνικό Φαινόμενο είναι τόσο παλιά όσο και οι οργανωμένες ανθρώπινες κοινωνίες. Είτε μέσα από τον Μύθο είτε μέσα απο την Τέχνη, ο στοχασμός πάνω στις θαυματουργές αλλά και τις επικίνδυνες πλευρές του, διαπερνά διαφορετικές παραδόσεις, λαούς και περιοχές του πλανήτη, χιλιάδες χρόνια τώρα. Ποτέ άλλοτε όμως, και αυτό είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Κοσμοεικόνας της εποχής μας, η Τεχνική δεν έφτασε σε έναν τέτοιο βαθμό Παρουσίας αλλά και σε ένα τέτοιο επίπεδο πλαισίωσης της Κουλτούρας του Ανθρώπου, ώστε να συζητούμε πλέον για ραγδαίες μεταμορφώσεις που δεν συνιστούν  απλώς εξέλιξη αλλά μια ριζικά επαναστατική μεταμόρφωση της οντολογικής βάσης τόσο του Ανθρώπινου Πολιτισμού-του πρώτου μάλιστα με πλανητικά χαρακτηριστικά και στοχεύση για ακόμη παραπέρα-όσο και του συνόλου των μορφών ζωής του κόσμου στον οποίο ζούμε και τον οποίο τόσο ουσιαστικά πλέον επηρεάζουμε σε όλα του τα επίπεδα. Η πορεία αυτή παρά τις κατά  τόπους διαφοροποιήσεις της, μοιάζει να αποκτά χαρακτηριστικά τα οποία πέραν κάθε ενδεχομενικότητας θα μπορούσαν να ειδωθούν ως Πεπρωμενικά. 

Φαίνεται σαν να βαδίζουμε πάνω αλλά και εντός μιας διαδικασίας που μας υπερβαίνει αλλά και μας ολοκληρώνει, αυτοολοκληρούμενη η ίδια  μέσα στον διαρκώς εν κινήσει εαυτό της Παρ-ουσίας της. Αυτή η Πλαισίωση μετατρέπει την Zωή  πλανητικά και τις ανθρώπινες κοινωνίες ειδικότερα, σε ένα Σύστημα με Καθολικά χαρακτηριστικά που η επόμενη στιγμή της Ολοκλήρωσης του θα συνιστά την Αυγή και την Απαρχή ενός Τρόπου του Υπάρχειν ολικά διαφορετικού από οτιδήποτε  θα μπορούσαμε ακόμη και να φανταστούμε για αυτόν… 

Κύκλος Διαλέξεων
ΤΕΧΝΙΚΗ- μέρος 1ον

Η Τεχνολογία, η Υπολογισιμότητα και η τεχνικοποίηση του ανθρώπινου βιου.

Ομιλητής: Τέλης Τύμπας -Καθηγητής Ιστορίας της Τεχνολογίας στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθήνας.

Παρουσίαση– συντονισμός:
Γιάννης Ραουζαίος – κριτικός κινηματογράφου– μέλος της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο

Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 2019

ώρα 8.45 μ.μ.

NOSOTROS Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος
Θεμιστοκλέους 66- Εξάρχεια

διοργάνωση: ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ https://voidnetwork.gr/

The post Κύκλος Διαλέξεων TEXNIKH- ομιλητής: Τέλης Τύμπας – Τετ. 20/11 NOSOTROS- Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

ΜΙΑ ΥΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Το Ένα- Οι Πολλοί – Αυτό που δεν έχει ακόμα Συμβεί

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12 Ιουλίου 2019
ώρα 19:30-21:00

Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων
Ερμού 134-136- Αθήνα

Ομιλία- Παρουσίαση του βιβλίου
A Materialist Theory of Justice: The One, the Many, the Not-Yet (εκδόσεις Rowman & Littlefield International)

Γιώργος Σωτηρόπουλος
(διδ. Πολιτικής Φιλοσοφίας / μέλος της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο)

Το να σκεφτούμε τη δικαιοσύνη υλιστικά σημαίνει πρώτα από όλα να ξεπεράσουμε έναν κανονιστικό ιδεαλισμό, που καθιστά την έννοια μία κρίση του λόγου-δικαστή επί του κόσμου και των σωμάτων που τον συνθέτουν. Σημαίνει επίσης να σκεφτούμε τη δικαιοσύνη πέρα από τα όρια του κράτους, όχι μόνο ως πολιτική δομή αλλά μορφή σκέψης, που οριοθετεί και αξιολογεί πάνω στη βάση παγιωμένων ρόλων και ταυτοτήτων. Σημαίνει όμως επίσης να σκεφτούμε τη δικαιοσύνη πέρα από την κατηγορία «Άνθρωπος», αναζητώντας την ανάδυση της στη συναισθητική δομή της ζωικότητας, ίσως και πέρα από αυτήν, μέσα στο γίγνεσθαι του κόσμου. Ακολουθώντας αυτήν την πορεία η θεωρία ανακαλύπτει τη δικαιοσύνη ως έναν εμμενή καθορισμό των διαδικασιών δόμησης και αποδόμησης κοινωνικών μορφών ύπαρξης, οι οποίες και συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινη ιστορία.

οργάνωση:
εκδόσεις ΚΕΝΟΤΗΤΑ
εκδοτικό εγχείρημα της συλλογικότητας ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
https://voidnetwork.gr

ΔΕΙΤΕ περισσότερες πληροφορίες για το 3ο Θερινό Βιβλιοστάσιο (Πεμ. 11 έως Κυρ. 13/7) την έκθεση βιβλίου και το πλούσιο πρόγραμμα ομιλιών και εκδηλώσεων:
https://www.facebook.com/events/2524543760912430/

Το Θερινό Βιβλιοστάσιο, που φέτος διοργανώνεται για 3η συνεχή χρονιά, προέκυψε από την ιδιαίτερη συνάντηση μικρών εκδοτικών εγχειρημάτων με διαφορετικές αφετηρίες αλλά συνδιαλεγόμενες διαδρομές. Στόχος μας είναι το Θερινό Βιβλιοστάσιο να γίνει και πάλι ένας τόπος συνάντησης με αφορμή τα βιβλία: τα βιβλία που απευθύνονται σε ανήσυχα πνεύματα και φλογερές ψυχές, τα βιβλία που μετουσιώνουν τη μοναχική ανάγνωση σε συλλογική πρακτική, που ασκούν κριτική στο υπάρχον, που φιλοδοξούν να δημιουργούν ρωγμές και ανοίγματα εκεί όπου υψώνονται μόνο τοίχοι.

The post Μια υλιστική θεωρία Δικαιοσύνης – Ομιλία: Γ.Σωτηρόπουλος ΠΑΡ.12/7 στο 3ο Βιβλιοστάσιο appeared first on Void Network.