Οι Εκδόσεις Κενότητα ανακοινώνουν την κυκλοφορία της νέας ποιητικής συλλογής της Πόππης Δέλτα με τίτλο «ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ».

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2025, ώρα 21.00 στο CLOSER bar, Ναυαρίνου 12 – Εξάρχεια

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο ποιητής και φιλόλογος Γιώργος Δρίτσας.

Η Πόππη Δέλτα θα συνομιλήσει ζωντανά με την ποιήτρια- θεατρική συγγραφέα Πέννυ Μηλιά και θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο.

Η νέα ποιητική συλλογή της Πόππης Δέλτα «ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ» αποτελεί μια φωνή αντίστασης και προσωπικής ευαισθησίας, ένα πεδίο κοινωνικοπολιτικής σύγκρουσης. Η Πόππη Δέλτα αποτυπώνει την καθημερινή επιβίωση στη σύγχρονη Αθήνα, δημιουργώντας έναν ποιητικό λόγο που χαρακτηρίζεται από ωμότητα, σωματικότητα και ειλικρίνεια. Τα μικροαστικά διαμερίσματα και οι χώροι εργασίας, το κέντρο της πόλης, οι σκοτεινοί δρόμοι και οι άδειες πλατείες, η τουριστική βιομηχανία, η κερδοσκοπία και η εργασιακή εκμετάλλευση, οι κοινωνικές συμβάσεις και η αστυνομική καταστολή γίνονται σκηνικά όπου εκτυλίσσεται μια αδιάκοπη πάλη για αξιοπρέπεια και νόημα.

Από τις πρώτες σελίδες  γίνεται φανερό ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία, αλλά πηγή αντίστασης και ζωτικής δύναμης. Μέσα από πολύστιχα ποιήματα γεννιούνται μικρές ανάσες ελπίδας και ανυπακοής στον ασφυκτικό κόσμο της σύγχρονης Αθήνας. Τα πάντα εδώ ονομάζονται χωρίς φόβο, τα μεγάλα όνειρα και οι πιο κρυφές σκέψεις γίνονται σημείο συνάντησης. Η ποίηση αγγίζει τον υλικό κόσμο.

Το έργο εξερευνά την ευαισθησία ως πηγή ζωτικής δύναμης και όχι ως αδυναμία, τοποθετώντας στο επίκεντρο την ανθρώπινη σχέση, τον έρωτα και την αναζήτηση τρυφερότητας μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Χωρίς εξιδανικεύσεις και με έντονες εικόνες, η ποίηση της Πόππης Δέλτα αντιμετωπίζει θέματα όπως η οικονομική ανισότητα, ο κοινωνικός κανιβαλισμός και η αναζήτηση ελπίδας.

Η συλλογή υπογραμμίζει τη σημασία του συναισθήματος ως πολιτικής πράξης, αποδεικνύοντας ότι η ποίηση δεν υπάρχει για να παρηγορεί αλλά για να καλεί σε αφύπνιση. Οι ευαίσθητοι άνθρωποι αναδεικνύονται ως φορείς πραγματικής αλλαγής σε έναν κόσμο που απαιτεί ριζική μετάλλαξη.

ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ

Συγγραφέας: Πόππη Δέλτα

ISBN 978-618-85106-4-7

Εκδόσεις Κενότητα
Σελίδες 80
Διαστάσεις 20×14
Σειρά: Ποίηση / Ο Ήχος του Κενού

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ

Για άμεσες παραγγελίες επικοινωνήστε στο
email: voidinternational@gmail.com

και στα τηλέφωνα 2106465693 και 6951407792

Οι εκδόσεις Κενότητα είναι μια κολεκτίβα καλλιτεχνών, ένα συνεργατικό εγχείρημα με σκοπό την υποστήριξη της δημιουργίας και προώθησης του σύγχρονου ποιητικού έργου. Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις των βιβλίων αποδίδεται στον ποιητή ή την ποιήτρια. Προμηθευτείτε τα βιβλία των εκδόσεων Κενότητα με επικοινωνία και άμεση παραγγελία από τις εκδόσεις και τους ποιητές ή στα ποιητικά δρώμενα και τις βιβλιοπαρουσιάσεις. Τα βιβλία επίσης διατίθενται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία στις περισσότερες πόλεις της χώρας.

ΔΕΣ ΕΠΙΣΗΣ πληροφιρίες για την πρώτη ποιητική συλλογή της Πόππης Δέλτα:

The post Οι Ευαίσθητοι Δεν Θα Επιβιώσουν Εδώ- Πόππη Δέλτα- Πεμ.11/12/2025 Αθήνα appeared first on Void Network.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου, ώρα 21.00 στο Ορφέας- Live Club, Φωκίωνος Νέγρη 25- Κυψέλη

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Βασίλης Λαμπρόπουλος, ομότιμος Καθηγητής στην Νεοελληνική Έδρα Κ. Π. Καβάφη στα Τμήματα Κλασικών Σπουδών  και Συγκριτικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν (ΗΠΑ)

Ο Τάσος Σαγρής θα συνομιλήσει ζωντανά με τον κριτικό λογοτεχνίας Νίκο Κουρμουλή και θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο του.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ο  «Ωκεανός του Χρόνου», η τρίτη ποιητική συλλογή του Τάσου Σαγρή γράφτηκε κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης περιόδου στη ζωή του. Λίγους μήνες πριν την ολοκλήρωσή του βιβλίου, ο ποιητής διαγνώστηκε με καρκίνο. Αυτό καθυστέρησε την κυκλοφορία για έναν χρόνο καθώς η προσωπική δοκιμασία του δημιουργού διεύρυνε το βιβλίο με νέα ποιήματα, επηρεάζοντας σημαντικά το τελικό περιεχόμενο και τη φιλοσοφία του έργου, προσδίδοντάς του μια ιδιαίτερη προοπτική για τη ζωή και το θάνατο.

Ο ίδιος έγραψε:

«Η ζωή μας είναι ένα κύμα στον Ωκεανό του Χρόνου. Το σώμα μας, είναι μια στιγμή από φως, μέσα του ζούμε όλες τις απολαύσεις. Είναι όμως και μια σκιά που μας ακολουθεί, με μόνο σκοπό τελικά να μας σκοτώσει.  Όλα τα σημαντικά σε αυτή τη ζωή είναι σχέσεις – η ελευθερία, η χαρά, η φιλία, ο έρωτας, η τέχνη, η αξιοπρέπεια, η ισότητα, η δικαιοσύνη. Όπως αγωνιζόμαστε για μια ελευθεριακή κουλτούρα ζωής – οφείλουμε να στοχαστούμε μια ελευθεριακή κουλτούρα θανάτου- πρέπει να τιμήσουμε και να μοιραστούμε μεταξύ μας τη ζωή μας και το θάνατο μας. Μια ξαφνική συνάντηση με τα όρια του εαυτού σου σε διδάσκει άμεσα τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο, αποκαλύπτει το δικό σου, μοναδικό κύμα στον Ωκεανό του Χρόνου».

Ο «Ωκεανός του Χρόνου» αποτελεί μια πολύπλευρη ποιητική χαρτογράφηση της σύγχρονης μητροπολιτικής εμπειρίας, όπου η προσωπική ιστορία διασταυρώνεται με την πολιτική κατάσταση, ο έρωτας με τις κοινωνικές συνθήκες, τα όνειρα με τις καθημερινές αγωνίες. Τα σαράντα ποιήματα της συλλογής κινούνται από το  ντοκιμαντέρ της καθημερινής ζωής στην ουτοπία, από το zen υπαρξισμό και τον ρομαντισμό στη ακραία ριζοσπαστική πολιτική φιλοσοφία.

Κεντρικός άξονας του βιβλίου είναι η σχέση μας με το χρόνο: ο χρόνος ως εμπόρευμα που αγοράζεται και πουλιέται, ως εχθρός και ως σύμμαχος, ως μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου, αλλά και ως ζωντανή διάρκεια που περιέχει την απεραντοσύνη. «Ολόκληρη η ζωή μας ήταν ένα ξαφνικό χαμόγελο στα χείλια ενός παιδιού, κάποτε, σε κάποιο καλοκαίρι» γράφει ο ποιητής, ανασυνθέτοντας την παιδική αντίληψη του χρόνου ως μια ριζική άρνηση της νεοφιλελεύθερης παραγωγικότητας.

Η Αθήνα – και ειδικότερα οι δημόσιοι χώροι του κέντρου, τα Εξάρχεια, η Ομόνοια, η πλατεία Βάθης και οι δρόμοι γύρω από την πλατεία Βικτώριας – περιοχές όπου ο ποιητής μεγάλωσε και συνεχίζει να κατοικεί, σχηματίζουν το ψυχικό τοπίο του βιβλίου αλλά και το σημείο όπου συμπυκνώνονται οι αντιφάσεις της εποχής μας: η φτώχεια και η πολυτέλεια, η αφομοίωση και ο αποκλεισμός, το εμπόρευμα και η εκμετάλλευση, το θέαμα και ο κοινωνικός έλεγχος, η μετανάστευση, η σεξεργασία, η παρανομία, ο νόμος και η ηθική καταπίεση, η καθημερινή επιβίωση και η επαναστατική επιθυμία.

Ποιητική και πολιτική

Το έργο βρίσκεται σε ανοιχτό διάλογο με ένα ευρύ φάσμα ιδεών: από τη σύγχρονη αναρχική θεωρία και τις ανθρωπιστικές επιστήμες έως την ψυχεδελική κουλτούρα, τον υπαρξισμό και τη σύγχρονη φεμινιστική κριτική. Ο Σαγρής δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει το ποίημα ως εργαλείο άμεσης πολιτικής παρέμβασης, ενώ εξερευνά την ερωτική σχέση ως χώρο αντίστασης στον ατομικισμό, την αδιαφορία και την αποξένωση. Το έργο του διασταυρώνει την καλλιτεχνική δημιουργία με την κοινωνική και πολιτική δέσμευση.

Η διάχυτη μελαγχολία της ποιητικής γλώσσας κινείται ανάμεσα στον προσωπικό μονόλογο και τη δημόσια παρουσία και παράγει ένα πολυφωνικό κείμενο που αντανακλά την πολυπλοκότητα της σύγχρονης αστικής ύπαρξης. Χαρακτηριστική είναι η χρήση διαλόγων και άλλων λεκτικών σχημάτων, που λειτουργούν όχι ως ρητορικά εφέ αλλά ως ρυθμικές δομές που φανερώνουν το τραύμα, την ανάμνηση, την φθορά, το εφήμερο της ύπαρξης και την επιμονή της αντίστασης.

Στον Ωκεανό του Χρόνου, ο Τάσος Σαγρής έρχεται αντιμέτωπος με μια κοινωνία σε διαρκή κρίση,  ένα μητροπολιτικό πεδίο που μαστίζεται από βία και ρατσισμό, εργασιακή επισφάλεια και το άγχος της διαρκούς καθημερινής επιτέλεσης. Το έργο συνολικά, μας προσκαλεί να αναθεωρήσουμε τις αντιλήψεις μας για το χρόνο, την ταυτότητα και την κοινωνική πραγματικότητα, να σκεφτούμε πέρα από τις συμβατικές νόρμες και να αναζητήσουμε νέους τρόπους κατανόησης του κόσμου.

Για τον συγγραφέα

Ο Τάσος Σαγρής γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με το θέατρο, την ποίηση και την διοργάνωση πολύμορφων πολιτιστικών εκδηλώσεων στον δημόσιο χώρο.  Το 1990 λίγο μετά την δημιουργία του συγκροτήματος Horror Vacui πήρε μέρος στην ίδρυση της καλλιτεχνικής και πολιτικής συλλογικότητας «H Ομάδα στον Τρόμο του Κενού» η οποία μετά το 1996 μετονομάστηκε σε Κενό Δίκτυο και λειτουργεί ακόμα. 

Από τις Εκδόσεις Κενότητα έχει εκδώσει τα βιβλία «Για την Ανθρώπινη Αγάπη στις Δυτικές Μητροπόλεις» (2008) και «Φαινομενολογία της Γκιλοτίνας» (2018). Επιμελήθηκε με τον AGSwartz τον συλλογικό τόμο “We Are an Image From the Future: The Greek Revolt of December 2008” (AK Press, 2010 ΗΠΑ, μεταφράσεις κυκλοφόρησαν στην Γερμανία, το Μεξικό, την Ιαπωνία και την Ινδονησία). Συνέβαλε στον τόμο “From Democracy to Freedom” (Crimethinc, 2017 ΗΠΑ).

 Το 2008 αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του διεθνούς καλλιτεχνικού οργανισμού The Institute for Experimental Arts, με το οποίο οργάνωσε φεστιβάλ κινηματογράφου, ποίησης και σκηνοθέτησε θεατρικές παραστάσεις:               

Οι Δούλες (Ζαν Ζενέ), Πεθαίνω Σαν Χώρα (Δημήτρης Δημητριάδης), Νύχτα – Yard Gal  (Ρεμπέκα Πρίτσαρντ), Ψύχωση– 4.48 Psychosis (Σάρα Κέην), Μεταμόρφωση (Φραντς Κάφκα).

Το 2017 δημιουργήθηκε το multi media / spoken word ντουέτο Τάσος Σαγρής & Whodoes. Έχει περιοδεύσει για spoken word εμφανίσεις, ομιλίες, φεστιβάλ και παραστάσεις, στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τη κεντρική Αμερική και την Ασία.

Στοιχεία έκδοσης:

• Τίτλος: Ο Ωκεανός του Χρόνου
• Συγγραφέας: Τάσος Σαγρής
• Εκδόσεις: Κενότητα
• Σειρά: Ποίησης – Ο Ήχος του Κενού
• Σελίδες: 146
• ISBN: 978-618-85106-2-3

Για περισσότερες πληροφορίες, αντίτυπα κριτικής και άμεση παραγγελία του βιβλίου:

Εκδόσεις Κενότητα
Ουτοπία | Θεωρία | Ποίηση

http://www.voidnetwork.gr
Επικοινωνία / παραγγελίες: 2106465693 | voidinternational@gmail.com

Οι εκδόσεις Κενότητα είναι μια κολεκτίβα καλλιτεχνών, ένα συνεργατικό εγχείρημα με σκοπό την υποστήριξη της δημιουργίας και προώθησης του σύγχρονου ποιητικού έργου. Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις των βιβλίων αποδίδεται στον ποιητή ή την ποιήτρια. Προμηθευτείτε τα βιβλία των εκδόσεων Κενότητα με επικοινωνία και άμεση παραγγελία από τις εκδόσεις ή στα ποιητικά δρώμενα και τις βιβλιοπαρουσιάσεις. Τα βιβλία επίσης διατίθενται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία στις περισσότερες πόλεις της χώρας.

The post «Ωκεανός του Χρόνου» Τάσος Σαγρής – Πεμ. 9/10/2025 Αθήνα appeared first on Void Network.

TET. 7 & ΠΕΜ. 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2021

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
ΤΑΡΑΤΣΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 7/7 – ώρα 21.00

George Apergis
Rising Galaxy
War
Raman

+ performance:

Τόνια Κοσμαδάκη
Παυλίνα Μάρβιν
Μαρία Μπάκα
Δημήτρης Σταμήρης
Ορέστης Μπατάκης
Απόλωνας Τσέρνας

ΠΕΜΠΤΗ 8/7 – ώρα 21.00

Stefan Torto – live
Crystal Zero
Junior X
Whodoes – live
Odile Nyx – live
Sissy Stardust

+performance:

Σίσσυ Δουτσίου
Πόππη Δέλτα
Γιάννης Ραουζαίος
Έλλη Γρίβα
Ριχάρδος Φώσκολος
Tατιάνα Σκανάτοβιτς
Τάσος Σαγρής & Whodoes
visuals: Void Optical Art Lab

Διδαχτήκαμε την αλφάβητο της μιζέριας και τη γραμματική της υποταγής. Από μικρή ηλικία, μάθαμε να βλέπουμε τον κόσμο με αυτό τον τρόπο. Αναγκαστήκαμε να υποτάσσουμε τα όνειρά μας, να μολύνουμε τις ελπίδες και την ψυχή μας. Δεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα ότι ο χρόνος μας είναι κάτι που μπορεί να πουληθεί και να αγοραστεί, μας δίδαξαν πως η υπακοή θα σε οδηγήσει στο παράδεισο, μας μάθανε να μένουμε αδρανείς, και να καταναλώνουμε παθητικά σκουπίδια και αυταπάτες. Πουλάμε στα παζάρια των επιχειρήσεων την δημιουργία μας, τη σκέψη μας, το ίδιο μας το σώμα. Πιστέψαμε κάθε λέξη από τα γαμημένα ψέματά τους και σκύψαμε παθητικά το κεφάλι, παραδίνοντας τις ζωές μας στο φάντασμα της δουλειάς και τις ηλίθιες πλαστικές διασκεδάσεις. Κι αυτό σιγά-σιγά κατάπιε κάθε συστατικό της ζωής & των ονείρων μας, μέχρι που δεν έμεινε τίποτα για εμάς τους ίδιους. Η μηχανή που σκοτώνει τον πλανήτη κινείται με καύσιμο το δικό μας αίμα, τα τείχη που μας κρατούν φυλακισμένους είναι χτισμένα με τα δικά μας σώματα, οι εφιάλτες που υποβιβάζουν τη ζωή μας σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης είναι κατασκευασμένοι από τα δικά μας όνειρα.

Αν αυτό είναι η πραγματικότητα, τότε ας χαθούμε στην φαντασία. Αν αυτό είναι το σωστό, τότε ας κάνουμε το λάθος. Αν αυτό είναι η πολιτική και η οικονομία τότε ας ετοιμάσουμε την κοινωνική επανάσταση, αν ο εφιάλτης που ζούμε είναι η πραγματικότητα- τότε, να καλλιεργήσουμε συλλογικά την ουτοπία. Να σκεφτούμε, να μιλήσουμε και να πράξουμε ενάντια στον τρόπο σκέψης και τις πράξεις των κυρίαρχων του κόσμου. Να φωτίσουμε το μέλλον μας με τις φωτιές της εξέγερσης, να αγαπήσουμε την ΖΩΗ, να μοιραστούμε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Tώρα περισσότερο από ποτέ- Να συναντηθούμε στα πάρκα και στις πλατείες, στους δρόμους και στις γωνίες, στα δάση και στις παραλίες, να απελευθερώσουμε κάθε σπιθαμή αληθινού εδάφους από το κράτος και την επιχειρηματική δραστηριότητα, να εκδιώξουμε από τον δημόσιο χώρο, τις πλατείες και τα πανεπιστήμια την αστυνομία και κάθε μορφή οργανωμένης επιτήρησης, να πολεμήσουμε τους φασίστες, τους σεξιστές, τους ρατσιστές και τους μαφιόζους , να ζήσουμε με νέα κριτήρια και άλλες προτεραιότητες, να διαδηλώσουμε τις ανεξέλεγκτες επιθυμίες μας, να οργανώσουμε τη συλλογική χαρά.

Τώρα περισσότερο από ποτέ- Να βιώσουμε στο δημόσιο χώρο τη φιλία, την αγάπη και το παιχνίδι, να γνωρίσουμε και να γνωριστούμε με τον ‘άλλο’, να στηρίξουμε τους αδύναμους, να επικοινωνήσουμε χωρίς διαμεσολαβήσεις, να πετάξουμε τα προσωπεία της προσποίησης, να μικρύνουμε τις αποστάσεις που μας χωρίζουν, να συμμαχήσουμε και να οργανώσουμε τις απαντήσεις που φοβίζουν τους κυβερνήτες, να δημιουργήσουμε, να ανακαλύψουμε και να ζήσουμε τη συνάφεια, στο όνομα της ενότητας, της κοινότητας που αγωνίζεται ενάντια σε όλους τους καταναγκασμούς και χτίζει το μέλλον που απειλεί τους ισχυρούς.

Τώρα περισσότερο από ποτέ – Να πάρουμε μέρος στις οριζόντιες κοινωνικές δομές, τα κινήματα πόλης και τις συνελεύσεις, να οικειοποιηθούμε τον δημόσιο χώρο και να τον υπερασπιστούμε ως δικό μας. Να αποτυπώσουμε σε αυτόν τα δικά μας νοήματα, να βιώσουμε τις σχέσεις της ισότητας και της αλληλεγγύης, να εξερευνήσουμε τις δυνατότητες ενός διαφορετικού μέλλοντος, να πλάσουμε αντιηγεμονικούς κόσμους με δικούς μας κανόνες, θεσμούς και τελετουργίες.

Ονειρευόμαστε και σχεδιάζουμε το τέλος της κυριαρχίας και την αρχή της ελευθερίας.

ΒΡΕΣ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

The post UTOPIAN TECHNOLOGIES festival / 7-8 July 2021- Defend Theater Embros appeared first on Void Network.

Η ποίηση της Δουτσίου είναι ένας αγωγός για μια ζωή στην οποία συγκρούονται ο έρωτας και ο θάνατος, η βία και η ελευθερία, η αδικία και η δικαιοσύνη. Οι στίχοι της μοιάζουν πολύτιμοι, επιβλητικοί αλλά και σκοτεινοί, μυστηριώδεις. Το κάθε ποίημα ξεχωριστά εκπέμπει μια αίσθηση ιερότητας, όχι μέσα από τις τυποποιημένες μορφές που αυτό λαμβάνει στις θρησκείες και τις λαογραφίες, αλλά μέσα από την ενσώματη δράση, την αμεσότητα της στιγμής, το αποτρόπαιο του θνητού και του τυχαίου, τις εκλάμψεις της έμπνευσης, της έκστασης, της φιλοδοξίας, της γνώσης, της δύναμης και της επιθυμίας.

“Τα θηλυκά τέρατα αντιπροσωπεύουν τα παραμύθια που λέει η πατριαρχία στον εαυτό της για να αποκοιμηθεί”, υποστηρίζει η συγγραφέας Jess Zimmerman. Η εμπνευσμένη ποίηση της Σίσσυς Δουτσίου αποκρυπτογραφεί σε αυτό το βιβλίο πολύ περισσότερα από όσα μπορούν να ειπωθούν στις συνήθεις, κοινότυπες εκδόσεις περί μυθολογίας. Η αποσύνδεση του μύθου από την τραυματισμένη ιστορική μνήμη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Καθώς εμβαθύνεις στο θαυμάσιο αυτό ανάγνωσμα, γίνεται εμφανές ότι η συλλογή αντλεί από την προφορική παράδοση, δεν αφορά όμως αποκλειστικά μια εξιστόρηση μύθων, όσο το κάλεσμα μιας επανεμφάνισης ηρωίδων, την αέναη επιστροφή της γυναίκας, του ερμαφρόδιτου, του κοινωνικά καταπιεσμένου ορμέμφυτου, της τερατικής φύσης των ανθρώπων και των κοινωνιών. Κάθε ηρωίδα που κρύβεται σε έναν μύθο δημιουργεί ένα σημείο στον ορίζοντα της ανθρώπινης ύπαρξης, επιτρέπει μια ηχώ που αντηχεί μέσα στους αιώνες.

Τα “Μυθολογικά Τέρατα” αναδεικνύουν τον ερωτισμό σαν μέσο εξιλέωσης, το σημείο επαφής του φανταστικού με το πραγματικό, το βιωμένο γεγονός της έκστασης. Την ίδια στιγμή η ποιήτρια φέρνει σε αντιπαράθεση το ιερό και το ανίερο, την αμαρτία και την ηδονή, τον πόλεμο και την ειρήνη, τον κόσμο των φτωχών και τον κόσμο του πλούτου, το αιώνιο και το παροδικό, μια πολυδαίδαλη και αντιφατική πραγματικότητα που αποκαλύπτεται μπροστά μας μέσα από μια σύγχρονη αφήγηση γεμάτη εκθαμβωτικές ποιητικές εικόνες και κινηματογραφικές περιγραφές.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ ΤΕΡΑΤΑ

Συγγραφέας: ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ
ISBN 978-618-85106-1-6
Εκδόσεις Κενότητα
Σελίδες: 48
Διαστάσεις: 20×14

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εκάτη
Εκάβη
Σεμέλη
Καλυψώ
Κασσάνδρα
Ω! Κράτος
Περσεφόνη
Γανυμήδης

Σειρά: Ποίηση / Ο Ήχος του Κενού

Το βιβλίο κυκλοφορεί στα κεντρικά βιβλιοπωλεία.

Κεντρική διάθεση / Παραγγελίες: Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών – τηλ. : 2106465693 / 6951407792

Η Σίσσυ Δουτσίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε Αστροφυσική στο University of Sussex στο Brighton της Αγγλίας. Aποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Δήλος το 2009. Eίναι ιδρυτικό μέλος του +Ινστιτούτου [ Πειραματικών Τεχνών ]. Συμμετέχει στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο. Πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις: «Οι Δούλες» Ζαν Ζενέ, «Πεθαίνω Σαν Χώρα» Δημήτρη Δημητριάδη, «Ψύχωση 4.48 Psychosis» Sarah Kane, «Νύχτα!- Yard Gal » R.Prichard, «Μεταμόρφωση» Φραντς Κάφκα. Περιόδευσε με ποιητικές αναγνώσεις, performances, ομιλίες και θεατρικές παραστάσεις στην Ευρώπη, τις Η.Π.Α. το Μεξικό, την Ινδία και το Νεπάλ. Ποιήματά της βρίσκονται στην «Ανθολογία Νεοελληνικής Ποίησης: 1550-2017» Ekstasis Editions, Canada 2018. Tα «Μυθολογικά Τέρατα» είναι το πέμπτο βιβλίο της. Από τις εκδόσεις Κενότητα κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της Σίσσυς Δουτσίου: «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς», «Ω! Απόκρυφον», «Η Ηδονοβλεψίας» (διηγήματα), «Ένδοξες Μέρες».

The post Σίσσυ Δουτσίου- Μυθολογικά Τέρατα | ποιητική συλλογή appeared first on Void Network.

“Αθήνα, Γρανάδα, Βαλένθια, Λισαβόνα, Ταγγέρη, Ραμάλα, Μασσαλία, Ικαρία. Ταξιδεύοντας στη αγαπημένη μου Μεσόγειο και με τα μάτια στραμμένα πάντα στην πολύπαθη Μέση Ανατολή έγραψα τα ποιήματα της πρώτης μου συλλογής. Ποιήματα που αποτελούν μικρές ιστορίες, τις αληθινές ιστορίες των τόπων και των ανθρώπων τους. Ποιήματα για εκείνους που ξεριζωθήκαν, αγωνίστηκαν, έγραψαν, επαναστάτησαν και χάθηκαν άδικα. Ποιήματα για τους τόπους που με σημάδεψαν και ποιήματα για όσα ερωτεύτηκα.¨ Ν.Β.Π

Νεφέλη Βουτσινά Πετσιμέρη
«Γράψε Άπατρις»
Έκδοση 2020
© Νεφέλη Βουτσινά Πετσιμέρη
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΝΟΤΗΤΑ
Σειρά Ποίησης: Ο Ήχος του Κενού
Επιμέλεια σειράς: Τάσος Σαγρής
Φωτογραφία εξώφυλλου:
Büyücada Princes’ Islands, Istanbul, Turkey
της Ευαγγελίας Παπούη
Σχεδιασμός: Εργαστήριο Οπτικών Τεχνών / Κενό Δίκτυο
[Void Optical Art Laboratory]
ISBN 978-618-85106-0-9

Το βιβλίο κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και με δωρεάν διανομή στην Αθήνα στο τηλέφωνο 2106465693 και στο email: voidinternational@gmail.com

The post ΓΡΑΨΕ ΑΠΑΤΡΙΣ | Νεφέλη Βουτσινά – Πετσιμέρη appeared first on Void Network.

70 % μορφίνη –
Τα θηλυκά έστρωσαν το τραπέζι
Έβγαλαν τα παπούτσια τους
και με γυμνές πατούσες – ξυπόλυτες
πάτησαν επάνω
στα μαχαιροπήρουνα και το χρυσάφι
Αδυνάτισα τόσο που οι σαύρες ξαποσταίνουν επάνω μου
Ερωτεύτηκα την ασπρόμαυρη φωτογραφία
ενός μυστηριώδη νυκτοκλέπτη,
Ένας άτακτος πολεμιστής
Ένα φάντασμα της γειτονιάς μου.
Τα μάτια μου εκλιπαρούν για σωτηρία ή ένα πλατύ λήθαργο
Φάνηκε η αρρώστια μου

Η Σκύλλα και η Χάρυβδη
έσκισαν το λαιμό μου
Η Σκύλλα: «δώδεκα παραμορφωμένα πόδια, που υψώνονται στον αέρα»
Έξι κεφάλια φριχτά, με τρία σαγόνια το καθένα•
τα δόντια της στάζουν δηλητήριο.
Καταβροχθίζει με μανία τα δελφίνια και τις φώκιες.
Η Χάρυβδη: «κάτω από το φύλλωμα της αγριοσυκιάς κάθετε ένα τέρας»
Ξερνάει μαύρο νερό και μεταμορφώνεται όποτε θέλει σε μια τεράστια δίνη
Κανένας δεν είχε ελπίδα να γλιτώσει.
Οι θεοί τώρα δικάζουν τα βάσανά μου
Να επιστρέψω στην πατρίδα μου
εκεί που αναγνωρίζω το σώμα μου και τους φίλους μου

Ρώτησα τα ναυαγισμένα πλοία
και το μακρύ τάφο του έρημου τόπου (ή της έρημης γης)
αν θα μπορούσα να ζήσω λίγα δευτερόλεπτα ακόμα
Μέχρι να πιω το τελευταίο αιώνιο χαμομήλι
Βρασμένο το ξημέρωμα
Να κρύψει το όνομα μου
Για να μπορέσω να κοιμηθώ
Γοητευμένη και φοβισμένη
Τα μάγια μου ήρθαν με άδεια χέρια
Και με μια ντροπή
Διασχίζοντας το σκοτάδι
μοιράστηκα μαζί σου
τον ήχο των στρατοπέδων – την ώρα που δραπετεύουν οι σκλάβες
Μου πρόσφερες την πανοπλία σου
Περιπλανώμενε ιππότη μου
Μου χάρισες το στήθος σου και το σπαθί σου
και τα δικά σου λόγια:
«Μη φοβάσαι, ομορφούλα μου –
Αναγνώρισε τη θάλασσα και την αβέβαιη μοίρα
η επιστροφή στην πατρίδα
βρίσκεται ανέκαθεν εδώ, γενναία μου»

Μία θέρμη – το καλοκαίρι υπάκουσε τον ορίζοντα των ματιών σου
Έδιωξα το θηρίο
Πλήρωσα για όσα πήγα να χάσω
Ο φόβος επέστρεψε στο γκρεμισμένο μοναστήρι
Μουρμούριζα προσευχές του κόσμου
Είμαι εδώ – ταΐζοντας με μέλι τα μυστικά μου
Τα άνθη ενός παραδείσου κάλυψαν τις όχθες των στοχασμών μου
Μόνο σώμα
Να καταφέρω να υπάρξω μέχρι να σβήσω- το πιο λαμπρό σκοτάδι
Τα αντικείμενα χαράζουν τον τόπο της σιωπής
Τίποτα δεν θέλω πια
Αυτό είναι η ευτυχία μου.
Ένας σιωπηλός δρόμος
Μονάχα ένα νανούρισμα να ακούγεται από μέσα μου.
Αγαπημένε μου, συγνώμη
Σήμερα αποφάσισα να είμαι μόνη μου,
πάντα με τον εαυτό μου
να καληνυχτίζω τον ευτυχισμένο άνθρωπο

Σε ευχαριστώ

Είμαι έτοιμη να σε αποχαιρετήσω
Ακόμα σε κοιτάζω – χιλιάδες χρόνια τώρα
Μέχρι το πνεύμα του ουρανού
Να πάρει το χρώμα που σου αρέσει

Ευτυχώς, η υπερηφάνεια του χυμού μήκων η υπνοφόρος
θεράπευσε τον Πόνο.
Να είναι δικό μου
όλο το χρυσό χαλάζι.
Οι Σουμέριοι περιφρόνησαν τα μεσάνυχτα
και αφιέρωσαν το θυμίαμα και τα πετράδια
στο ταραγμένο στήθος μου.
Το όπιο γοήτευσε τα χέρια μου
που τρέχουν γύρω από το κρεβάτι
και οι θλίψεις μας ξεκουράστηκαν, αυτό είναι το δώρο που σου προσφέρει
Οι άνθρωποι με το μαύρο κεφάλι
75 τοις εκατό μορφίνη
Μια σύντομη λήθη
Φροντίζει το κουρασμένο μου μυαλό
Θα κερδίσω τη σφραγίδα μου
το οικόσημό μου
Η απόλαυση απλώθηκε στο Παράδεισο.

ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ / Κενό Δίκτυο http://ecstaticpoetrysemeli.blogspot.com

The post ΝΟΣΤΟΣ – Υπερβολική Δόση Οπίου | Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ Ένδοξες μέρες 
εκδόσεις Κενότητα, Αθήνα 2018, σ. 80.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Αφιερωμένο στη γιαγιά και στη μητέρα της συγγραφέως που δημοσιοποιεί την τέταρτη λογοτεχνική της έκθεση με αυτό το βιβλίο. Σεμνή και ταπεινή δεν θα την έλεγες, είναι όμως κυριολεκτική, ειλικρινής, αυθόρμητη κι αυθύπαρκτη ενίοτε, δεν επαφίεται στην επιδοκιμασία μας, δεν αποζητά εναγωνίως τη γνώμη μας, αλλά υπάρχει γράφοντας, ακριβώς όπως θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας.

Αναζητώντας την ενσυναίσθηση, όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως εργαλείο για να αφομοιωθούν τα μαθήματα ζωής και να μεταβολιστούν σε πολύτιμη, μεταδόσιμη εμπειρία. Αυτός ο αποσκωρακισμός είναι κι η αιτία που οι περισσότεροι γράφουν, αυτοβιογραφικώς ή μη, καταφεύγοντας στην ποίηση που προσφέρεται για κατά πρόσωπον εξομολογήσεις, έτσι όπως απαλλάχτηκε πια από τα στολίδια και τα μαγνάδια της και κανένα μορφικό έρμα δεν την εμποδίζει να απογειωθεί στον ουρανό της προσωπικής λύτρωσης τού καθενός μας. Αυτός ο ατομικός παράδεισος είναι πολύτιμος και δεν μπορεί να μετρηθεί ως εκ του αποτελέσματος.

Είκοσι ποιήματα στεγάζει αυτό το τομίδιο. Ας τα δούμε ένα προς ένα χωρίς να τα διατρέξουμε προχείρως αλλά εμβαθύνοντας ενδελεχώς:

Η ΕΠΙΚΗΡΥΓΜΕΝΗ

Ο Νίκος Καββαδίας σε κινηματογραφική βερσιόν με ολίγη από Φασμπίντερ και Ζενέ. Όχι, το «Εξπρές του μεσονυκτίου» δεν ταιριάζει. Οι αντιήρωες κι οι αντιηρωίδες είναι εγκλωβισμένοι οικειοθελώς στην ηδονική υλιστική φυλακή τους. Διήγημα με εισαγωγή, κύριο θέμα κι επίλογο είναι αυτό το αριστουργηματικό μεγαλόφωνο ποίημα. Σε τόνο δοξαστικό θεοποιεί τερατώδες κι ηρωοποιεί το κτηνώδες. Είναι επικός ο πόνος που υφίσταται η πρωταγωνίστρια αλλά κι η αντοχή της στον πόνο παροιμιώδης. Το αντίθετο του ιδεαλισμού και του ρομαντισμού αυτό το αφηγηματικό επίτευγμα μένει ανεξίτηλο στη μνήμη χάρη στα αδρά, βασικά του «χρώματα» και την απροκάλυπτη, ανένοχη σαρκικότητά του.

[..] Αυτή είναι

αυτή

η γυναίκα που

δεν διάβασε ποτέ της κανένα αλφάβητο

μόνο πρόφερε τις συλλαβές και τους φθόγγους

με ένα ψεύδισμα που ξεσήκωνε τους πάντες ακόμα και

τα ερμάρια στο δωμάτιο της

– τρίβονταν επάνω τους όταν δεν την έπαιρνε ο ύπνος

μέσα στο απόλυτο σκοτάδι –

γνώριζε όμως όλους τους δικαστές, τους εμπόρους, τους τοξικομανείς,

τους καταδιωγμένους συγγραφείς.

Ένα καινούργιο ποίημα οι συναντήσεις μαζί τους.

Όλες και όλοι την θαύμαζαν,

άφησε το σαρκίο της κρεμασμένο από ένα βαρύ μεθύσι

στο κατάρτι ενός ξένου πλοίου

της έφτιαξαν μια σχεδία από φτηνό ξύλο

έδεσαν μαζί πολλούς κορμούς

με χοντρά σχοινιά

την έβαλαν επάνω – την έδεσαν

αυτή

αυτή που τώρα είναι με κλειστά τα μάτια της

με ξεραμένα δάκρυα

αυτή

τα στήθια της ήταν γεμάτα αγάπη για το ανεπάντεχο

αυτή

τα χέρια της είναι γεμάτα σημάδια από ελβετικούς σουγιάδες,

τα εσώρουχα της δεν έχουνε καμιά σημασία,

δεν έχει καμία σημασία τι χρώμα είναι

είναι φτηνιάρικα και πια πεθαμένα

κάψανε μαζί της όλα τα βρακιά της

δεν θέλανε να έχουνε τίποτε από δαύτη στο καράβι τους.

Αντίο επικηρυγμένη

διαβόητη

Πηνελόπη Ρις.

Θα γραφτούνε πολλά ποιήματα για εσένα.

Και περνάμε στο δεύτερο ποίημα. Το πρώτο ήταν μακροσκελέστατο.

ΎΒΡΙΣ

Πικρός, πολύ πικρός ο τόνος κι η διαπίστωση που ακολουθεί:

Το κέντρο των απολαύσεων

αφήνει την έκσταση του να χυθεί

με ζέση. Η βιαιότητα

της οδύνης ήταν η μόνη λαχτάρα.

Η μόνη ένδειξη ότι υπήρξα.

Και το θεματολογικό επίκεντρο, που επανέρχεται μαζί με τον παν-ερωτισμό ως leit-motiv:

Ένα σαγηνευτικό ερμαφρόδιτο

προικισμένο από τα δώδεκα του χρόνια

με εκθαμβωτικό δέρμα

λησμονεί κάθε νόμο

και αδιαφορεί για κάθε αρχή.

Ο άκρατος έρωτας, ο αχαλίνωτος, είναι εξ ορισμού αναρχικός κι ενάντια σε κάθε εξουσία που πρεσβεύει την τάξη, εκείνη που εξασφαλίζεται μόνο με την αισχύλεια Βία και το απαραίτητο Κράτος που αλυσοδένουν στον Καύκασο τον «Προμηθέα Δεσμώτη».

Ένα βρωμοθήλυκο αντλεί πάντα ηδονή

από την πληγείσα περηφάνια.

Πληθαίνει κανείς τις απολαύσεις του

όταν επιδεικνύει σεβασμό

στις διαστροφές.

Ο Ζενέ κι ο Ταχτσής θα προσυπέγραφαν άνευ επιφυλάξεως αυτούς τους στίχους. Χωρίς να μιλάμε για «καταραμένους ποιητές» η Αφροδίτη η Πάνδημος πρωταγωνιστεί σε αυτό το ποίημα. Και προχωράμε:

ΑΝΕΜΟΣ ΝΙΟΤΗΣ

Μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα

μια παρέα από 2 κορίτσια και 4 αγόρια

μόνο τεκίλα και κοντά φουστάνια

ποίηση και υγρά μάτια από το ξενύχτι

ξεχασμένα πόδια σε στενά παπούτσια

και μια φίλη να ξερνάει από το πολύ αλκοόλ.

Η πρώτη φορά που τρόμαξα

από το χρώμα του εμετού

μέσα σε 2 λεπτά είχα ξεχάσει

και τρέχαμε προς τα κάτω

προς το δικό μας μέρος

ένα σκοτεινό στενό

πίσω από τον πιο πολυσύχναστο δρόμο της πόλης.

Η συνειδητή ασυδοσία μιας εφηβείας που πολλαπλασιάζεται στον καθρέφτη του Ναρκίσσου κι επιδεικνύει την φθαρτή αθανασία του στην αιωνιότητα μιας στιγμής που έγινε σκουπίδι κι αποτσίγαρο για ανακύκλωση. Αυστηρώς ακατάλληλον για ανηλίκους κάτω των 33 ετών!!! Για τις καθυστερημένες εφηβείες κάποιων φοβισμένων ομιλώ.

Ποτέ δεν θα ξέρεις ότι

ντρέπομαι να σε συναντήσω

ότι δεν έχω να πω τίποτα μαζί σου πια.

Δεν είσαι πια το ίδιο τέρας

μικρή ταπεινωμένη σκλάβα.

Κι εδώ ο ανύπαρκτος φόβος απέναντι στην Ελευθερία αντιστρέφεται σε αηδία προς κάθε είδους σκλαβιά.

Oι πουτάνες ερωτεύονται τους πελάτες τους και

οι αφέντες ερωτεύονται τις σκλάβες τους.

Κι η απομυθοποίηση του παραδείσου, σαν φωτογραφία στο αρνητικό της:

Η τελευταία φορά που περίμενα να καταστρέψεις τα δικά σου πνευμόνια

για να μυρίσω λίγο θάνατο μπροστά στο παιδί σου.

Ένα αγρόκτημα γεμάτο σκατά

και αρρωστημένα ζώα

θα μπορούσε να είναι ένας παράδεισος.

Πράγματι για πάντα

και εις τους αιώνες των αιώνων

η ευτυχία θα τρομάζει.

Έχουμε μάθει

να δουλεύουμε – να τρώμε – να χέζουμε

να κλέβουμε – να αντιγράφουμε – να κρυφοκοιτάζουμε

να δαγκώνουμε τις σάρκες άλλων και να φτύνουμε κομμάτια από αυτούς

στο νιπτήρα ή στο νεροχύτη – πρωί ή βράδυ –

έχουμε μάθει να θέλουμε

να είμαστε ευτυχισμένοι

να θέλουμε

να είμαστε

ευτυχισμένοι.

Αγάπη μου

όλοι θέλουνε

απλά

να μπορούν,

να μπορούν να δουλεύουν, να κατουράνε, να φτύνουν –

να κλαίνε, να σιχαίνονται

όλοι έχουνε μάθει την υστερία

και η απάτη της

σου πλέκει ένα μεταξωτό σάβανο

να το φοράς κάθε μέρα.

Η τελευταία φορά που αναρωτήθηκα γιατί.

Κάποιοι επιλέγουν να γίνουν ήρωες και κάποιοι άλλοι απαγωγείς

αισχροί

δηλητηριώδεις

κακοήθεις.

Η τελευταία φορά που σε αγάπησα.

Ένας υπέροχος στίχος:

Η οξύτητα του φωτός δεν καίει πια τα λουλούδια.

Περνάμε στο επόμενο αντί-ποίημα:

ΦΤΗΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ

Χολερική ανάμνηση χλωμού οργασμού σαν κοκκινάδι σε μισοκαπνισμένη γόπα στο λασπωμένο ρείθρο τού δρόμου.

Μπορεί στο επόμενο να είμαστε πιο τυχεροί:

               ΥΓΙΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Τα χρυσάνθεμα πέθαναν

μπροστά στα στόματα τηλεθεατών

ακούστηκε ο τελευταίος στεναγμός τους

ένα λευκό παράπονο.

Αυτό ήταν όλο; Σαν πίνακας ανυπόγραφος επώνυμου ζωγράφου που επαφίεται στην διακριτική φαντασία τού αναγνώστη.

Διαβάζω αυτά τα ερωτοσκαλίσματα ακούγοντας παλιά λαϊκά τραγούδια.

ΛΕΥΚΟ ΡΥΖΙ

[…] Μια φροντίδα

που υποκύπτει στο παρόν.

Ένα μικρό πιάτο

γεμισμένο με ψωμί.

Ο άντρας

που προσπαθεί

να περιποιηθεί τη γυναίκα.

Το σπίτι τους γεμάτο αγάπη

και ασήμαντα ψέμματα.

Τι περίεργο

Κάθε σώμα μαρτυρεί

τη βιαιότητα,

μαρτυρεί την ωμοφαγία.

Ο άνθρωπος κρεατοφάγος.

Η γυναίκα

που προσπαθεί να τον δαγκώσει

σε ασυνήθιστα σημεία

του λαιμού

και των χεριών του.

Όταν κάτι είναι τόσο όμορφο

Σκέφτομαι τον θάνατο

Λυπάμαι

Γιατί ξέρω πως κάποτε αυτό θα πεθάνει

Δεν θα υπάρχει

Ας μην υπήρχε

Ποτέ αυτή η αγάπη

Ας μην είχα γευτεί

Ποτέ αυτό το ρύζι

Κάθε κόκκος ρυζιού μαγειρεμένος

Με τόση αγάπη που δεν

Ξέρεις πότε θα

Σου προσφερθεί ξανά

Τόσο μόνη όσο ένας ορυζώνας

ασήμαντη, μικρή, μικροσκοπική,

όλοι οι άνθρωποι που αγαπάμε

σαν μικρές διάφανες στιγμές ρυζιού, κατάλευκου

σε έναν απέραντο ορυζώνα.

Όσο και αν φοβάμαι, όσο και αν σε αγαπώ

δεν αλλάζει τίποτα

τίποτα δεν θα αλλάξει.

Όσο και αν σε αγαπάω

θα πεθάνει

εμείς θα κλαίμε

εγώ θα λιώσω

εσύ θα έχεις ήδη πεθάνει

κλαίω

μένω αδύναμη, μόνη, εθισμένη.[…]

Σοκαριστικό; Δεν θα το έλεγα. Ο Συμβολισμός εδώ πάει να γίνει ερεβώδης σαν στέρνα ξεραμένη από καιρό

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ –

ΠΡΩΤΟΠΑΛΙΚΑΡΟ ΤΟΥ ΑΡΗ

Ο συμβολισμός δίνει τη θέση του στην περιγραφικότητα και στην αισθηματολογία. Απογοήτευση. Μπορεί και όχι όμως. Φτάνει να το δεις εξ αντιθέτου, ανάποδα, σαν κέντημα, από το μέρος που ξεκρίνονται οι κόμποι από τις πολύχρωμες κλωστές. Το ποτήρι είναι πάντα μισογεμάτο…

Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΟΡΜΟΥ

Ξεκινάει μελοδραματικά, αποδρά στον κυνισμό για να καταλήξει στη ρετρό νοσταλγία και μετά πάλι στον λεκτικό εξανδραποδισμό των γλυκανάλατων αισθημάτων Αυτό το βιβλίο είναι σαν σκάλα που ανεβαίνει και κατεβαίνει ταυτόχρονα, γυριστή. Εξ-έλιξη.

ΙΣΟΒΙΑ

[…] Γωνίες σκεπασμένες με αποφάγια

Τεράστια θηλαστικά βαδίζουν αργά και τρώνε τα σκουπίδια

Δεν ξέρω πως βρίσκονται μέσα στο προαύλιο θαλάσσια κήτη

Θάλασσα

Ξηρά

Θάλασσα

Μου λείπει ο ζωτικός χώρος – αυτή η ζώσα περιουσία του απερίσκεπτου.

Αυθορμητισμός Θάρρος

Θαρραλέα κορίτσια Θαρραλέα αγόρια

Η μυρωδιά της φυλακής είναι απαίσια

ποτέ πένθιμη ποτέ μουχλιασμένη. 

Ο ήλιος δεν δύει ποτέ σε αυτό το μέρος, 

οι κινήσεις των φρουρών τραβάνε το στόμα μου

σε τέσσερις κατευθύνσεις

και κάνω μορφασμούς αηδίας. […]

Το πρώτο αμιγώς πολιτικό, αναρχικό αντιεξουσιαστικό ποίημα.

ΘΑΥΜΑ

Μια υπερσύγχρονη μηχανή

μια επίτευξη τεχνολογική

ίσως και ηλεκτρονική

η κβαντική φυσική βοήθησε τα νέα παιδιά να δούνε καινούργιους κόσμους

να γίνουν ήρωες σε ηλεκτρονικά παιχνίδια

να ξεχάσουν κάθε ιστορικό γεγονός

να γίνουν και αυτοί επιστήμονες σε έναν αιώνα ξερό

στεγνό από κάθε πνευματικότητα

[…]Δεν γνωρίζω από που είμαι

και που βρίσκομαι

δεν έχω καταλάβει ακόμα τη δομή του ατόμου

και το κβαντικό άλμα

Μόνο αυτό το πιεστικό χάος

και από που ξεκινάω δεν έχω ιδέα

Η ομορφιά και η ασυμμετρία τα ίδια τέρατα

στο μυαλό ενός ερασιτέχνη φιλόσοφου

Όλες οι επιστήμες και οι θρησκείες

άφωνες μπροστά στο θαυμαστό κόσμο του αέναου σύμπαντος

Η αταξία – Η παύση ζωής

Η εντροπία της θερμοδυναμικής μου προξενεί ασφυξία

Τα μάτια μου και το βέλος του χρόνου τρυπάει το νου μου

Επινοήσεις που παράγουν θερμότητα

Κανενός είδους πληροφορία που να επιτρέπει τη ζωή

και η προηγούμενη κατάσταση

μια εσωτερική μεταβολή μες τα πνευμόνια μου

Μια κατάσταση διαταραχής

αποδεκτή από τους σύγχρονους φυσικούς

Η συμπεριφορά μου ευαίσθητη

εξαρτημένη από τις αρχικές συνθήκες

Δεν γνωρίζω που βρίσκομαι και ποια είμαι

Το φαινόμενο της πεταλούδας

αυτό το χτύπημα των φτερών

και η τροχιά του χώρου που θα ήτανε διαφορετική

Μια ανάμειξη χρωμάτων, μια κοινή διαίσθηση

διπλασιάζει επανειλημμένα αυτό τον εσωτερικό σπασμό

Κάθε ζεύγος κοινών σημείων

έχει μια εξαιρετική συμπεριφορά

προς το θετικό ή το αρνητικό άπειρο […]

Αν δεν υπήρχε ο πρόλογος θα νομίζαμε πως η γράφουσα μας κάνει επίδειξη γνώσεων, όμως δεν είναι αλήθεια κάτι τέτοιο. Ακριβώς το αντίθετο: δηλώνει τη ναυτία του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στις εναλλακτικές ή παράλληλες πραγματικότητες και την έμμεση, την υπόρρητη νοσταλγία μιας τάξης, έστω και λογικής. Το άτομο παγιδευμένο στην ελευθερία του δεν ξέρει τι να κάνει με τη βούλησή του, ακόμα κι όταν δείχνει πιο σίγουρο, πιο βέβαιο παρά ποτέ. Τότε είναι που χάνεται, που γλιστράει σε κβαντικές πραγματικότητες ανεξιχνίαστες. Και παρ’ όλη την γοητεία που ασκεί ο σύγχρονος τεχνολογικός λαβύρινθος μέσα στη μοναξιά ο άνθρωπος κατατρώγεται μόνος του. Και γι’ αυτό ποιητικολογεί. Ανέξοδα. Όχι όμως πάντα και χωρίς διέξοδο. Σπαρακτικό ποίημα. Το πλέον φιλοσοφημένο και λόγιο.

ΑΡΧΗ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ

Οι μορφές φτιαγμένες από το σύγχρονο άνθρωπο.

Τα πρωινά προσφέρουν αδιανόητες στιγμές

σε κάθε άτομο ξεχωριστά,

αλλού είναι ο πανσεξουαλικός ήλιος,

αλλού κάτι τρεμάμενες χιονοστιβάδες,

το χώμα αλλάζει μοναχό του

από τη Δημοκρατία και από τους αγώνες,

η Αναρχία μονάχα θα απελευθερώσει

τη γη από τα χρόνια της πανούκλας.

Επιθύμησαν οι φυλακές τον άνθρωπο

που θα τις ξεριζώσει.

Αυτό θα μπορούσε να το είχε γράψει ο Κολτές και να το φορέσει στο στόμα του Ρομπέρτο Τσούκο σαν μαντήλι, σαν περγαμηνή. Σαν ιδεολογική μπροσούρα για μια μακρινή ευτοπία προβεβλημένη στο τώρα, αλλά όχι και στο αμφίβολο κι απροσδιόριστο εδώ, με το εγώ να παραδέρνει μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, αφού «τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες» δεν τους «κουβανεί μες την ψυχή του» (για να θυμηθούμε έναν άλλον αιρετικό τού έρωτα, τον Καβάφη).

ΗΡΩΙΝΗ

[…]

Απλή παρατήρηση – η μητέρα περιμένει την κόρη της δίπλα στο τζάκι.

Ο ουρανός στις παλάμες της,

έμεινε μόνη της με το τελευταίο φωτεινό άστρο

να ακουμπάει τις μελανιές της,

ο κόσμος όλος παραδόθηκε στη μοίρα της Γης,

άγνωστος πλανήτης

ο αιώνας μας δεν ήτανε καθόλου γενναιόδωρος,

μόνο ο μαύρος σκύλος το κατάλαβε

και η ηρωίνη,

ο έρωτας έπειτα.

Απλή παρατήρηση – οχτώ κηδειόχαρτα στη γωνία του δρόμου

γέροι στέκονται και κοιτάνε,

κάποιος φίλος πέθανε.

Η ροδιά στριμωγμένη ανάμεσα

στη λήθη και το δειλό πνεύμα του ανθρώπου.

Οδός θλίψης- αριθμός μηδέν

το τίποτα

ονομάζεται τέρας – μια σπάνια ώρα

που ξεκουράζεται ο πόνος

ποιός θα μου φέρει λίγο ακόμα ζάχαρη άχνη;

Δεν θέλω να γεννήσω παιδιά.

Η γέννα και ο θάνατος

δυο φορές θάνατος […]

Σαν μονόλογος «μαύρης» και δυσοίωνης ηρωίδας του Ευριπίδη, της Μήδειας ίσως, της Αγαύης, της Ινώς και της Αυτονόης. Η ωμοφαγία είναι αυταπόδεικτη κι ανυπόστατη. Απεχθάνομαι τους εξωτερικούς τρόπους φυγής από την «πραγματικότητα», όσο κι αν είναι δύσκολο να την ορίσεις. Απαιτεί τον δικό της ηρωισμό η σύγκρουση με την ασχήμια. Κι όσο πας να ξεφύγεις τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι στον κάδο της ανακύκλωσης…

Ο κόσμος μέσα στο στόμα ενός σκύλου

εθισμένου στην ηρωίνη

νικάει τη γυναίκα που βρίσκεται σε οίστρο.

Τα μάτια της μωβ – από τα πιο φτηνά καλλυντικά της πόλης.

Τυφλές θεές εξήγησαν το θαύμα της ύπαρξης

στην παγωμένη σάρκα του έρωτα.

απλή παρατήρηση – οι σοκολάτες λιώνουν μέσα στα στόματα εφήβων [..]

Και περνάμε σε ένα περισσότερο ευοίωνο ποίημα με τίτλο:

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Μόνο τα αστέρια μπορούν να συγχωρέσουν

την ντροπή και το μίσος.

Ο άνθρωπος πιστεύει στον Έρωτα και στην Τύχη

Σοφόν το σαφές. Το μέρος αντί του όλου. Τα μακρά αφηγηματικά κομμάτια εναλλάσσονται με αποστάγματα σοφίας δίκην γνωμικών. Υπάρχουν δύο δρόμοι για την αγιότητα: τού ασκητή και τού Μαρκήσιου ντε Σαντ. Ο πόνος ίσως εξανθρωπίζει το θηρίο μέσα μας.

ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ

Λυπάμαι για τις ένδοξες μέρες

που τα παιδιά δεν θα ζήσουν,

τις νέες κοπέλες που θα αγναντεύουν χωματερές

και τα ερείπια μιας προηγούμενης εποχής.

[..]

Ονειρεύτηκα μια ερημιά

και εμάς να αντέχουμε στους ώμους μας το βάρος του μέλλοντος.

Το δέρμα των πουλιών ξεχύθηκε σαν μια ηχώ πάνω στις ράγες υπερσύγχρονων τρένων.[…]

Μακράν τού να ξαναγράφει τις μπεκετικές «Ευτυχισμένες ημέρες» εδώ η λογοτέχνης επιτυγχάνει να μετατρέψει ένα κοινωνιολογικό δοκίμιο σε ποίημα μεγάλου βεληνεκούς.

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΕΣ ΝΥΜΦΕΣ

Δακρυσμένες Νύμφες

και οι αναστενάρηδες να ουρλιάζουν,
ένα θαύμα που δεν έγινε. […]

Κι αν επιμένω σε μια γραμμική, «κατά λογάδην» ανάγνωση είναι γιατί αυτή η ποίηση δεν είναι συμβατική. Σα να ξύπνησε η Κατερίνα Γώγου κι ο Άσιμος, σα να ξανάπιασε τη σκονισμένη πέννα του ο Ρεμπώ… Κι ο Καρυωτάκης θα συμμετείχε σε αυτόν τον σπαραγμό:

Βαθιά Απελπισία
Εγένετο το θέλημα σου –

Και κάτι ελπιδοφόρο. Λέτε; Για να δούμε:

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ

Ο ουρανός γέμισε την καρδιά μου με ηλεκτρισμό.

Μια λάμψη

ανάμεσα στις παρατημένες πλατείες της πόλης

και τα χείλη μου.

Η καρδιά μου λαχταρά

αυτή την περίφημη ευλογημένη ηρεμία.

Έτσι είναι,

τα πλούτη βουλιάζουν στις παλάμες του φεγγαριού

όταν τη νύχτα τα πρόσωπα φοβούνται την πίστη .

Οι τρομαγμένοι δεν αντέχουν άλλες συμφορές.

Η οικογένεια, οι φίλοι, οι θαυμαστές

δεν υποφέρουν τη ζέστη ή το κρύο,

κάποιος βρέθηκε μπροστά στα μάτια του βρέφους.

Οι περασμένες δόξες ευχαριστήθηκαν

τις οπές στον κατάλευκο λαιμό της.

Τα φύλλα τρέμουν

ο μαύρος θησαυρός υποφέρει

μέσα στην αγκαλιά του μοναχικού άντρα.

Άφησε λοιπόν, την κληρονομιά σου άρχοντα

και δωσ’ μου εμένα την προίκα που μου αξίζει.

Απόψε ήρθες

στην πόλη του φθινοπώρου

ζωντανός.

Ναι, δεν θα το έλεγα από τα δυνατά της κομμάτια, το πιο καθημερινό της όμως; Οπωσδήποτε. Και προχωράμε ακάθεκτοι. Αυτός ο λόγος είναι εθιστικός. Τοξικός μήπως; Τα ρεμπέτικα κατάλληλη μουσική υπόκρουση. Σπανίως προβαίνω σε ανάλογες ποιητικές περιδιαβάσεις: μόνον όταν ενθουσιάζομαι ή η θλίψις μου το απαιτεί.

ΕΝΑΣ

Ένας υγρός ήλιος προσδοκεί ένα ερωτευμένο ζευγάρι

ένα ανδρόγυνο προσδοκεί τον έρωτα

και ένα στόμα προσδοκεί τη μοναξιά του.

Ένα ημιθανές γυμνό κορμί

τονίζει αρχαία ρήματα

ή μάλλον καλύτερα

η οξυδέρκεια του συναισθάνεται την ομορφιά του

και μιμείται ένα ρίγος ηδονής.

Παραθέτω ολόκληρα τα σύντομα ποιήματα. Τα αποσπάσματα όμως των μακροσκελών, που είναι οιωνεί άνισα, με ξετρελαίνουν. Τίμιος αναγνώστης. Τίμιος και στη ζωή μου. Δεν ψευτίζω το αίσθημα εγώ. [Όχι, αυτό δεν είναι ποίημα – κριτικό σχόλιο είναι, γιατί αν η επαφή μας με την ποίηση δεν μας σπρώχνει προς την αυτογνωσία καλόν είναι να την αποφεύγωμε διακριτικώς].

ΣΙΩΠΗ

Ακόμα και αν λησμονώ τη σιωπή της χαράς

κουβαλώ μικρούς ανθούς στους ώμους μου […]

Όχι, δεν θα παραθέσω ατόφιο αυτό το λακωνικό ποίημα. Μήτε για λόγους copyright μήτε για λόγους σεμνοτύφου επιφυλάξεως, απλούστατα γιατί ξεκινάει καλά και μετά χάνεται…

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΕΧΟΥΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

 αφιερωμένο στη S. Carapetian και στον D. Graeber

που περάσαμε μαζί εκείνο το καλοκαίρι

[…]

Ο χρόνος του κόσμου πέρασε.

Το μέλλον των ανθρώπων υπήρξε.

Ο νόμος σαν γλώσσα που

δεν κοιτάζει ποτέ τ’ αστέρια

«μην εκπλήσσεστε, η ζωή και ο αιώνας

σαν οικογενειακοί φίλοι

(που) εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον».

[…]

Το εφήμερο και οι αιώνες.

Ο ήλιος πλέκει τις πλεξούδες

μιας ξεχασμένης παρθένας

στην κοιλάδα.

Νίκησαν άλλοι.

[…]

Ο πειρασμός της μαγείας

απέναντι στο θρήνο του κόσμου.

Σαν πολλά, πολλαπλά ποιήματα μέσα σε ένα. Οικολογία και ουτοπία.

ΑΣ ΗΤΑΝΕ ΤΩΡΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

[…]

ας ήτανε τώρα το τέλος

στη ζεστή ευτυχία της εκπληρωμένης άνοιξης

εκεί που σταματάνε οι επιθυμίες

υπάρχει μόνο η απόλαυση

η ηδονή του παρόντος

[…]

Με μια αυτοεκπλήρωση ολοκληρώνεται αυτό το κραυγαλέο βιβλίο. Αυτοεπαληθευόμενη προφητεία, θα έλεγες. Όμως όχι. Ξεκινάει από το Έρεβος για να φτάσει στο Φως. Κι αυτή η ανατροπή είναι που το καθιστά διηγηματικό, συρραφή από πονήματα που κατατάσσονται στη «μικρή φόρμα», φύλλα ημερολογίου μιας ζωής ζησμένης κι αβίωτης. Η συμφιλίωση τού τέλους, η παραδοχή κι η αποδοχή των πεπραγμένων δίνει άλλη ανάσα κι απογειώνει τον φρενιτικό ρυθμό αυτού του αισθητικού επιτεύγματος. Μιλάω μετά λόγου γνώσεως γιατί σπανίως αγωνιώ να καταλήξω μαζί με τον ποιητή ή την ποιήτρια που γράφουν σα να ομιλούν κι ομιλούν σα να αφήνουν τη ζωή να δανειστεί τα χείλη τους και το ηχείο του κορμιού τους. Ετούτη η σωματικότητα με καθήλωσε σε φωναχτή ανάγνωση, συνηχώντας πάντα μ’ εσάς συνένοχοι, συνδημιουργοί, συνεργάτες αναγνώστες μου.

[…] ας ήτανε τώρα το τέλος

τώρα που είμαστε όλοι ευτυχισμένοι

που δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι άλλο

δεν θέλουμε κάτι άλλο

μόνο να απολαύσουμε αυτή τη στιγμή

τη ζεστασιά της ευδαιμονίας

τώρα

που είμαστε όλοι ευτυχισμένοι

που δεν σκεφτόμαστε τίποτα

που δεν ανησυχούμε για τίποτα

τώρα

στην πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μας

αγάπη μου

ας ήτανε τώρα το τέλος. […]

Σας αγαπώ και σας λατρεύω, όλους όσους συνταξιδεύουμε σαράντα χρόνια τώρα, από το πρώτο μου ποίημα:

«Σε κάμαρες δυσήλιες αυτοπυρπολήθηκα

Και πριν να φέξει η Χαραυγή

Στολήν Εωσφόρου εντύθηκα

Κι εχάθηκα μες τη βροχή».

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

The post Σίσσυ Δουτσίου «Ένδοξες Μέρες» Βιβλιοκριτική-Κωνσταντίνος Μπούρας appeared first on Void Network.

ΜΙΑ ΥΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Το Ένα- Οι Πολλοί – Αυτό που δεν έχει ακόμα Συμβεί

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12 Ιουλίου 2019
ώρα 19:30-21:00

Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων
Ερμού 134-136- Αθήνα

Ομιλία- Παρουσίαση του βιβλίου
A Materialist Theory of Justice: The One, the Many, the Not-Yet (εκδόσεις Rowman & Littlefield International)

Γιώργος Σωτηρόπουλος
(διδ. Πολιτικής Φιλοσοφίας / μέλος της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο)

Το να σκεφτούμε τη δικαιοσύνη υλιστικά σημαίνει πρώτα από όλα να ξεπεράσουμε έναν κανονιστικό ιδεαλισμό, που καθιστά την έννοια μία κρίση του λόγου-δικαστή επί του κόσμου και των σωμάτων που τον συνθέτουν. Σημαίνει επίσης να σκεφτούμε τη δικαιοσύνη πέρα από τα όρια του κράτους, όχι μόνο ως πολιτική δομή αλλά μορφή σκέψης, που οριοθετεί και αξιολογεί πάνω στη βάση παγιωμένων ρόλων και ταυτοτήτων. Σημαίνει όμως επίσης να σκεφτούμε τη δικαιοσύνη πέρα από την κατηγορία «Άνθρωπος», αναζητώντας την ανάδυση της στη συναισθητική δομή της ζωικότητας, ίσως και πέρα από αυτήν, μέσα στο γίγνεσθαι του κόσμου. Ακολουθώντας αυτήν την πορεία η θεωρία ανακαλύπτει τη δικαιοσύνη ως έναν εμμενή καθορισμό των διαδικασιών δόμησης και αποδόμησης κοινωνικών μορφών ύπαρξης, οι οποίες και συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινη ιστορία.

οργάνωση:
εκδόσεις ΚΕΝΟΤΗΤΑ
εκδοτικό εγχείρημα της συλλογικότητας ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
https://voidnetwork.gr

ΔΕΙΤΕ περισσότερες πληροφορίες για το 3ο Θερινό Βιβλιοστάσιο (Πεμ. 11 έως Κυρ. 13/7) την έκθεση βιβλίου και το πλούσιο πρόγραμμα ομιλιών και εκδηλώσεων:
https://www.facebook.com/events/2524543760912430/

Το Θερινό Βιβλιοστάσιο, που φέτος διοργανώνεται για 3η συνεχή χρονιά, προέκυψε από την ιδιαίτερη συνάντηση μικρών εκδοτικών εγχειρημάτων με διαφορετικές αφετηρίες αλλά συνδιαλεγόμενες διαδρομές. Στόχος μας είναι το Θερινό Βιβλιοστάσιο να γίνει και πάλι ένας τόπος συνάντησης με αφορμή τα βιβλία: τα βιβλία που απευθύνονται σε ανήσυχα πνεύματα και φλογερές ψυχές, τα βιβλία που μετουσιώνουν τη μοναχική ανάγνωση σε συλλογική πρακτική, που ασκούν κριτική στο υπάρχον, που φιλοδοξούν να δημιουργούν ρωγμές και ανοίγματα εκεί όπου υψώνονται μόνο τοίχοι.

The post Μια υλιστική θεωρία Δικαιοσύνης – Ομιλία: Γ.Σωτηρόπουλος ΠΑΡ.12/7 στο 3ο Βιβλιοστάσιο appeared first on Void Network.

Οι εκδόσεις Κενότητα σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής

ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ της Σίσσυς Δουτσίου

Τετάρτη 26 Ιουνίου 2019

Έναρξη 20:30 μ.μ.

LOCOMOTIVA cafe bar / βιβλιοπωλείο
Σολωμού και Μπόταση- Εξάρχεια

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

– Θέκλα Τσελεπή, ραδιοφωνική παραγωγός
– Γιώργος Γιαννόπουλος, εκδότης του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ
– Σπύρος Αραβανής, Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης Ποιείν
– Κωνσταντίνος Μπούρας, λογοτέχνης, θεατρολόγος, κριτικός

Η Σίσσυ Δουτσίου θα διαβάσει ποίηση της από το νέο της βιβλίο ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ καθώς και από τις παλιότερες συλλογές της. Σημαντικοί καλλιτέχνες της ηλεκτρονικής σκηνής καταθέτουν μουσικές συνθέσεις για κάθε ένα από τα ποιήματα της βραδιάς στα πλαίσια της ετοιμασίας του πρώτου δίσκου της ποιήτριας που θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο χειμώνα.

ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ- LIVE PERFORMANCE
Με την ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ εμφανίζονται:
Side Liner
Blakaut
War
Whodoes
Stefan Torto
Electroware
Van Fog
Silent Wagon

Διοργάνωση:
εκδόσεις ΚΕΝΟΤΗΤΑ
εκδοτικό εγχείρημα της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο
http://voidnetworg.gr

Tην Σίσσυ Δουτσίου παρουσίασε το 2008 ο Νάνος Βαλαωρίτης στο ελληνικό κοινό μέσα από την πρώτη της ποιητική συλλογή «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς». Το ποίημα- εισαγωγή που αφιέρωνε ο σπουδαίος ποιητής και φιλόλογος στην νέα ποιήτρια τελείωνε με την φράση: «Καλώς τη Θεομηνία» εκφράζοντας απόλυτα την αίσθηση του κοινού για την ποίηση και τις θυελλώδεις εμφανίσεις της Σίσσυς Δουτσίου σε ποιητικές αναγνώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό αλλά και στις πολύ επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις που πρωταγωνίστησε τα τελευταία δέκα χρόνια (Δούλες, Πεθαίνω Σαν Χώρα, Ψύχωση, Νύχτα κ.α.)
Στο τέταρτο βιβλίο της «ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ» η Σίσσυ Δουτσίου κάνει μια καταβύθιση στις άπειρες εκφάνσεις των παιδικών αναμνήσεων, ένα ταξίδι σε εικόνες και πράξεις του παρελθόντος, περιπλανιέται σε ερωτικές ιστορίες, πληγές και απολαύσεις, αδιέξοδα και ανεκπλήρωτες ελπίδες, στην επαρχία και τις μεγάλες πόλεις, φέρνει σε σύγκρουση την έρημο του πραγματικού με την δύναμη της επιθυμίας. Δοκιμάζει να υπερασπιστεί με όλους τους τρόπους την αθωότητα, την συναισθηματική οργή και την ανάγκη για ηδονή και απόλαυση, αισθήσεις συνδεδεμένες με τις εφηβικές περιπέτειες, ιστορίες κρυμμένες στην μνήμη, συμπεράσματα της ενατένισης των ημερών που χάθηκαν.
Μέσα από μια ποιητική γλώσσα ώριμη αλλά αυθεντική, εκδηλώνει μια έμπνευση ορμητική αλλά και σφυρηλατημένη με πολύ προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια. Η Σίσσυ Δουτσίου με την νέα της συλλογή «ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ» φέρνει στην επιφάνεια εικόνες και σκέψεις πρωτότυπες αλλά κοινές, ασυνήθιστες αλλά καθημερινές, αποκαλύπτει αυτό που η σοβαροφάνεια και οι κοινωνικοί εκβιασμοί επιβάλλουν να μείνει κρυφό, κοιτάζει με την διεισδυτική μάτια της ποιήτριας μέσα στον καθένα και την καθεμιά μας, εξομολογείται κομμάτια μιας ιστορίας που δύσκολα άλλος θα τολμούσε να διηγηθεί.
_____________

O SIDE LINER ξεκίνησε να εξερευνά την συναισθηματική πλευρά της μουσικής το 2004 και από τότε έχει γνωρίσει διεθνή καταξίωση στην σκηνή της ηλεκτρονικής chill out
https://www.iamsideliner.com/

Ο BLAKAUT εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια στην underground σκηνή της Αθήνας με έναν συναρπαστικό, σκοτεινό Experimental / Cold Synth ήχο
https://blakaut.bandcamp.com/

WAR– Techno ακτιβιστής και παραγωγός ενός ήχου προσωπικού, σκοτεινού και ιδιαίτερου, ο WAR είναι μια στιγμή όπου η Αθηναϊκή μουσική σκηνή ξεπερνά τα στενά όρια της και παράγει εικόνες από την Ευρωπαϊκή δυστοπία.
https://soundcloud.com/nick-war

STEFAN TORTO – προσωπικό project του Stefanos Tortopoglou – συνιδρυτή και βασικού συνθέτη του ambient electronica σχήματος Zen Garden
https://stefantorto.bandcamp.com/

WHODOES – ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της κινηματογραφικής ηλεκτρονικής μουσικής στην Αθήνα σήμερα, ο Whodoes έχει κυκλοφορήσει ήδη τρεις δίσκους, ενώ έχει γράψει μουσική για θεατρικές παραστάσεις και ποίηση.
https://whodoes.bandcamp.com/

VΑΝ FOG – επηρεασμένος από μια νομαδική και περιπετειώδη ζωή ο Van Fog δημιουργεί οικολογικά και πνευματικά ταξίδια, ηχητικά περιβάλλοντα που μας καλούν σε περιπλάνηση στην φύση και εξερεύνηση του εσωτερικού μας κόσμου.
https://soundcloud.com/vanukem

O SILENT WAGON φέρνει κοντά την vintage sci-fi αισθητική από παλιά soundtrack επιστημονικής φαντασίας με ηχοτοπία της σύγχρονης υπαρξιακής αγωνίας.
https://manofman.bandcamp.com/album/hidden-pole

The post Σίσσυ Δουτσίου- Ένδοξες Μέρες- Παρουσίαση Βιβλίου- Live+Ομιλίες TET.26/6 Εξάρχεια appeared first on Void Network.

Η “Φαινομενολογία της Γκιλοτίνας”, γραμμένη μέσα στα χρόνια της παγκόσμιας κοινωνικής και οικονομικής κρίσης μας προσφέρει μια ευκαιρία καταβύθισης σε κρυφές πτυχές μιας εποχής που οι πληγές της μένουν ανοιχτές και ανεξερεύνητες, είναι ένας ποιητικός στοχασμός για την νεοφιλελεύθερη αποξένωση και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, μια ανοιχτή διερώτηση για τους λόγους που μια κοινωνία στήνει γκιλοτίνες στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας για τους εχθρούς και τους ηγέτες της, μια ενατένιση της βίας των απελπισμένων, μια φωτογραφία από την εποχή της κρίσης.

“Πιστεύω ότι ζούμε σε μια απελπιστική εποχή. Δεν πιστεύω σε καμία ελπίδα στις παρούσες συνθήκες. Με εξαίρεση, ίσως, μερικές εκλάμψεις των κοινωνικών αγώνων, οι οποίες μοιάζουν σαν τελευταίες προσπάθειες προστασίας όλων αυτών των πραγμάτων που αισθανόμαστε μέσα μας. Πιστεύω πως οι άνθρωποι έχουν πολλή ομορφιά μέσα τους, πάρα πολλή αγάπη, πάρα πολλή καλοσύνη, η οποία, όμως, στις παρούσες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες δεν μπορεί να εκδηλωθεί και να πραγματωθεί. Οπότε, ουσιαστικά, αυτό που κάνουμε είναι να στέλνουμε ένα σήμα κινδύνου προς τα έξω, γιατί είμαστε στο χείλος του γκρεμού. Δεν είμαστε στην πτώση, πιστεύω όμως, πως είμαστε στο χείλος του γκρεμού, όλοι μας. Και κοινωνικά και ατομικά αιωρούμαστε σε ένα λεπτό σημείο ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που θέλαμε να είμαστε, ανάμεσα σε αυτό που συμβαίνει και σε αυτό που θα θέλαμε να συμβαίνει, ανάμεσα σε αυτό που έχουμε και σε αυτό που θα θέλαμε να έχουμε. Ή σε αυτό που καταφέρνουμε και σε αυτό που θα θέλαμε να καταφέρουμε. Υπάρχει, δηλαδή, ένας πόλεμος ανάμεσα στις επιθυμίες μας και σε αυτό που ζούμε. Οι παραστάσεις που έχω σκηνοθετήσει μέχρι τώρα και τα βιβλία μου, εκπέμπουν αυτό το σήμα κινδύνου.” Τάσος Σαγρής

Φαινομενολογία της Γκιλοτίνας

Συγγραφέας: Τάσος Σαγρής
ISBN 978-960-98335-7-8
Εκδόσεις Κενότητα
Σελίδες: 98
Διαστάσεις: 20×14

Σειρά: Ποίηση / Ο Ήχος του Κενού

Κεντρική διάθεση / Παραγγελίες: Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών – τηλ. : 2196465693 / 6951407792

The post Φαινομενολογία της Γκιλοτίνας – Τάσος Σαγρής | ποιητική συλλογή appeared first on Void Network.