«Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η “κατάσταση έκτακτης ανάγκης” που ζούμε τώρα δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Πρέπει να κατορθώσουμε να συλλάβουμε την ιστορία έχοντας αυτή την επίγνωση. Τότε θα διαπιστώσουμε καθαρά ότι αποστολή μας είναι να δημιουργήσουμε μια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έτσι θα βελτιωθεί η θέση μας στον αγώνα κατά του φασισμού».

Walter Benjamin, Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας (VIII)

Ι

Η πολιτική διαχείριση του προσφυγικού δεν είναι ιδεολογική άσκηση επί χάρτου, διαμεσολαβεί πραγματικά συμφέροντα, από τα μικροσυμφέροντα που ευδοκιμούν στις τοπικές κοινωνίες μέχρι τα μεγάλα συμφέροντα που αντιπροσωπεύουν υπερεθνικοί θεσμοί και οργανισμοί. Μέσα σε αυτό το πλέγμα συμφερόντων είναι δεδομένο ότι αρκετοί πουλάνε πατριωτισμό σε ευθεία αναλογία με το τι (δεν) μπαίνει στο πορτοφόλι τους. Το να καταλήγουμε όμως να ισχυριζόμαστε ότι «όλα γίνονται για τα φράγκα» και ότι η όποια ιδεολογία απλά αντανακλά ευδιάκριτα υλικά συμφέροντα είναι τόσο κοντόθωρο όσο ο ισχυρισμός κάποιων μαρξιστών στον μεσοπόλεμο ότι ο Χίτλερ ήταν απλά ο λακές των βιομήχανων, μέχρι που ξύπνησαν μια μέρα και βρήκαν στρατόπεδα γεμάτα πτώματα.

ΙΙ

Η εκλογή και διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σηματοδοτεί την επικράτηση ενός μπλοκ εξουσίας που συσπειρώνει το συντηρητικό κατεστημένο (παραδοσιακή Δεξιά, ολιγαρχικό κεφάλαιο, βαθύ κράτος, εκκλησία) με τους φορείς του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού (τεχνοκρατική ελίτ, αστούς διανοούμενους και δημοσιολόγους, νεοφυείς επιχειρήσεις). Παρόλο που οι σχετικές «εκσυγχρονιστικές» μεταρρυθμίσεις ψηφίζονται με εντατικό ρυθμό, στην παρούσα οικονομική συγκυρία η ιδεολογική και πολιτιστική ηγεμονία δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τη θεολογία της ανάπτυξης, αλλά από την πριμοδότηση του Νόμου και της Τάξης. Αυτό οδήγησε στην υιοθέτηση μίας ακροδεξιάς ατζέντας, η οποία εκφράζεται και σήμερα στη διαχείριση του προσφυγικού. Όσο γελοίες και αν είναι κάποιες όψεις της (το «νέο έπος του 40»), θα ήταν ολέθριο σφάλμα να δούμε σε αυτή μόνο ένα επικοινωνιακό τρικ. Η ακροδεξιά διαχείριση εκφράζεται σε πραγματικές πολιτικές και σε μία πραγματική κινητοποίηση στο κοινωνικό-επιθυμητικό πεδίο. Δεν είναι τυχαίο ότι η απάντηση της κυβέρνησης στις «ανεξέλεγκτες» παρακρατικές ομάδες είναι να τις ενσωματώνει και επίσημα κάτω από κρατικό έλεγχο, δίπλα στα όχι και πολύ ελέγξιμα σώματα ασφαλείας. Όντας ένα κατώφλι προς τον εκφασισμό του κράτους, ακόμα και κάποιοι φιλελεύθεροι έχουν αρχίσει να ιδρώνουν, βλέποντας για άλλη μια φορά τη δυναμική των γεγονότων να τους ξεπερνάει.

ΙΙΙ

Η ακροδεξιά μορφή της διαχείρισης των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών από τη κυβέρνηση της ΝΔ, τόσο στον Έβρο όσο και στα νησιά, δεν πρέπει να κρύψει ότι από άποψη περιεχομένου εντάσσεται στη γενικότερη πολιτική διαχείριση που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση: οι ροές αντιμετωπίζονται ως ένα πρόβλημα ασφάλειας. Γι’ αυτό άλλωστε και ο ΣΥΡΙΖΑ διαφωνεί επί του τόνου όχι επί της ουσίας. Από την άλλη, το ακροδεξιό φαίνεσθαι της κυβερνητικής πολιτικής, ότι μικροκομματικές σκοπιμότητες και να εξυπηρετεί, επηρεάζει την ουσία της. Η ασφάλεια γίνεται εισβολή, η καταστολή γίνεται πόλεμος εναντίων των φτωχών, και η απειλή του Άλλου προσλαμβάνει ανοιχτά ρατσιστικό χαρακτήρα. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν συνδέονται απλά με την εξάπλωση του Κορονοιού, αντιμετωπίζονται και οι ίδιοι ως ιός που απειλεί τον εθνικό κορμό. Οι επιδοκιμασίες μπροστά στο τρακτέρ που ψεκάζει ανθρώπους στα σύνορα είναι ενδεικτικό και καθόλου μεμονωμένο.

IV

Το ότι η όψιμη «προσφυγική κρίση» συντελεί στη μετάβαση προς μία νέα, πιο ολοκληρωτική, μορφή εξουσίας αποτυπώνεται και στη συστηματική χρήση δημοσκοπήσεων ως εργαλείο άσκησης και νομιμοποίησης της τρέχουσας πολιτικής. Το φαινόμενο δεν είναι καινοφανές καθαυτό, αποτελεί γνώρισμα των σύγχρονων αστικών δημοκρατιών εδώ και χρόνια. Έχουμε όμως και εδώ μία αλλαγή έντασης που δεν πρέπει να υποτιμάται. Ήταν αναμενόμενο ότι θα έβγαιναν δημοσκοπήσεις από φίλια μέσα που να δείχνουν ότι η ελληνική κοινωνία είναι υπέρ της κυβερνητικής πολιτικής στο προσφυγικό. Τα ποσοστά από την άλλη (90%!) δείχνουν προς τα που πηγαίνουν τα πράγματα, περιλαμβανομένου του πώς θα αντιμετωπίζονται οι αντιφρονούσες μειοψηφίες.

V

Η επίκληση στην ηθική και η αντιμετώπιση του προσφυγικού ως ανθρωπιστικό πρόβλημα είναι ανεπαρκής. Ακόμα χειρότερα, αντιμέτωπη με την πολιτική οριοθέτηση φίλων και εχθρών που η κυβέρνηση επιτελεί, η ανθρωπιστική αποπολιτικοποίηση των γεγονότων είναι καταδικασμένη να ηττηθεί. Χρειάζεται ένας λόγος εξίσου ικανός να συγκροτήσει από την κοινωνική διαφωνία μία πολιτική πόλωση, αμφισβητώντας έμπρακτα την εθνική ομοψυχία που επιβάλλεται από τα (άκρα) δεξιά. Οι πορείες που έγιναν είναι ένα μικρό αλλά σημαντικό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση. Ένα άλλο σημαντικό βήμα είναι να ξεπεράσουμε τη θυματοποίηση που ο ανθρωπιστικός λόγος παράγει, ειδικά στην τρέχουσα εκδοχή του, που εμφανίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως «πιόνια» (είτε του Ερντογάν είτε κάποιου άλλου μεγάλου παίχτη στη γεωπολιτική σκακιέρα). Το δράμα των γυναικόπαιδων που ο ανθρωπιστικός λόγος αναδεικνύει είναι πραγματικό, αλλά συσκοτίζει μέσα από φορτισμένες εικόνες το ποιοτικό στοιχείο που το πέρασμα των συνόρων περιέχει ως μορφή δραστηριότητας. Μαζί με τον υπαρκτό πόνο πρέπει να αναδείξουμε και το πλεόνασμα αξιοπρέπειας που υπάρχει αυτή τη στιγμή στα σύνορα.

VI

Με ανάλογο σκεπτικό πρέπει να προσεγγίζουμε το ζήτημα της αλληλεγγύης. Είναι αφελές να ζητάμε από τα εγχειρήματα που αναδύθηκαν από τα κάτω να καλύψουν τα πολλά και δύσκολα ζητήματα (στέγασης, περίθαλψης, εκπαίδευσης, σίτισης, εργασίας) που οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές θέτουν. Ακόμα πιο αφελές είναι να πιστεύουμε ότι η επίκληση σε μία ενιαία ταξική ταυτότητα και τα κοινά συμφέροντα που (υποτίθεται) τη συγκροτούν επιλύει μαγικά τα ζητήματα συνύπαρξης που τίθενται. Οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι σε ποιο πρόβλημα αποκρίνονται (και κρίνονται) οι αυτοοργανωμένες δομές και ο προλεταριακός διεθνισμός. Όσο το πρόβλημα αφορά τη διαχείριση ενός ξένου σώματος οι λύσεις θα περιορίζονται σ’ ένα δεδομένο πολιτικό φάσμα, το οποίο επιχειρεί να καλύψει ο νέος δικομματισμός των ΝΔ και Σύριζα.

Οι αυτοοργανωμένες δομές, σε πρακτικό επίπεδο, και ο προλεταριακός διεθνισμός, σε φαντασιακό/συμβολικό, επιχειρούν να μετατοπίσουν τους όρους της συζήτησης, όχι να λύσουν τα προβλήματα που το ελληνικό κράτος και η Ευρωπαϊκή Ένωση θέτουν.

Το δικό μας πρόβλημα είναι πώς θα συνυπάρξουμε επί ίσοις όροις με ανθρώπους που μας χωρίζουν πολλά αλλά μπορούν να μας ενώσουν άλλα τόσα. Και μέσα από αυτήν την προσπάθεια να βρούμε ίχνη ενός κόσμου όπου εκτοπισμένοι πληθυσμοί δεν θα αντιμετωπίζονται ως απειλή ομόλογη με την εξάπλωση ενός ιού.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

https://voidnetwork.gr

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ- Άνθρωποι και Ιοί: Θέσεις για την «προσφυγική κρίση» appeared first on Void Network.

Τα Εξάρχεια έχουν ιστορία. Την ιστορία την ορίζουν κοινωνικές δυναμικές δεκαετιών. Και όλες τους αφορούν διακυβεύματα του κοινωνικού πολέμου. Από την πολιτισμική άρνηση ως κέντρο του underground της πόλης, έως τη μήτρα για πρακτικές αυτοοργάνωσης και επανοικειοποίησης του δημόσιου χώρου, έως το αντίπαλο δέος στο πλέγμα των εξουσιαστικών ιδεών, έως την αιχμή σύγκρουσης με την καταστολή, έως τον τόπο ζυμώσεων και στέγασης μέρους του οργανωμένου κόσμου του αγώνα. Την ιστορία αυτή κάθε κράτος θα ήθελε να την ξεφορτωθεί. Για αυτό και στα 40 χρόνια αυτού του μετώπου η κρατική καταστολή έχει επιτεθεί οργανωμένα πολλές φορές. Τα αποτελέσματα ήταν συλλήψεις και βία, αλλά τελικά οι κοινωνικές δυναμικές δεν παρακάμπτονται με στρατιωτικές επεμβάσεις.

Τώρα έχουμε άλλη μια τέτοια επίθεση. Η εκκένωση 4 καταλήψεων ήρθε σαν μια πρώτη κορύφωση ενός επικοινωνιακού ορυμαγδού που έχει θεριέψει πάλι την τελευταία τριετία. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιο είναι ακριβώς το χαρμάνι των προθέσεων του κράτους, ποιος ο συνδυασμός και η αναλογία των κινήτρων για αυτό το σόου καταστολής, πού αρχίζει και πού τελειώνει ο προληπτικός σχεδιασμός της εξουσίας για την επόμενη οικονομική κρίση, ποιο μέρος είναι προϊόν της ευκαιριακής προεκλογικής ρητορείας της δεξιάς, τι αντανακλά εσωκομματικές ή ενδοεξουσιαστικές συγκρούσεις μηχανισμών, ή πόσο παίζει ρόλο ο σχεδιασμός και τα ιδιοτελή κέρδη ανθρώπων της εξουσίας από το θρυλούμενο gentrification στα Εξάρχεια.

Όλα αυτά πρέπει να έχουν το μερίδιο τους στην πραγματικότητα που ξεδιπλώνεται και το να καταλάβουμε γιατί οι κυρίαρχοι κάνουν ό,τι κάνουν είναι στρατηγικά σημαντικό. Δεν είναι όμως τόσο σημαντικό αυτήν την στιγμή. Αυτήν τη στιγμή αυτό που μετράει είναι να ανακοπεί το κύμα επίθεσης. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι δεν υπερασπιζόμαστε ούτε κάποια «επαναστατική πατρίδα», ούτε ότι τα Εξάρχεια είναι κάποια «απελευθερωμένη ζώνη». Δεν είναι τα Εξάρχεια που δημιουργούν την αντίσταση, αλλά η αντίσταση που δημιούργησε τα Εξάρχεια. Δεν ήταν ποτέ απόν το κράτος από την περιοχή. Αντίθετα, ήταν πάντα εμφατικά παρόν, μόνο που εκεί η παρουσία του δε γινόταν παθητικά ανεκτή. Μια δυστοπία, όπως όλες οι εδαφικοποιημένες δυστοπίες της καπιταλιστικής μητρόπολης, είναι τα Εξάρχεια, με τη διαφορά ότι έχοντας αυτοσυνείδηση της ασχήμιας γεννά τους όρους αντίστασης σε αυτήν. Όπως κάνει ξανά τώρα. Όπως έκανε πάντα. Όπως έκανε πριν λίγα χρόνια όταν δεκάδες χιλιάδες εξαθλιωμένοι πρόσφυγες, πεταμένοι σε δρόμους και πλατείες, βρήκαν μέσα από τους ελάχιστους πόρους και τις δυνατότητες των αλληλέγγυων στέγαση, τροφή και φροντίδα, δηλαδή αυτά που το πανίσχυρο κράτος δεν μπορούσε και δεν ήθελε να τους εξασφαλίσει. Κι αυτό ήταν μια τεράστια επιτυχία για την κοινωνική βάση, διότι απέδειξε ότι αυτοοργανωμένη και αλληλέγγυα μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα που από πρώτη άποψη ξεπερνούν κατά πολύ το μπόι της.

Από την άλλη, η εισβολή του «παράνομου» καπιταλισμού, των μαφιών και του επιχειρηματικά πλέον οργανωμένου ναρκεμπορίου ήταν μια αποτυχία για τον κόσμο του αγώνα. Παρά τις σκληρές μάχες που δίνονται, η κοινωνική δυναμική που γεννά τον κοινωνικό κανιβαλισμό αποδείχθηκε ισχυρότερη, παίζοντας μάλιστα κομβικό ρόλο στην καμπάνια δυσφήμισης της περιοχής, ειδικά σε συντηρητικά κοινά που είναι εύκολα επιρρεπή σε τρομολαγνικές κορώνες.

Επιστρέφουμε, λοιπόν, σε αυτό που είπαμε πιο πάνω. Η πραγματικότητα των Εξαρχείων αποτυπώνει κοινωνικές δυναμικές. Αποτυπώνει ισορροπίες δύναμης ανάμεσα στην κορυφή και τη βάση, αποτυπώνει την υλική δύναμη που αποκτούν οι ελευθεριακές ιδέες, όταν αποκτήσουν κρίσιμες μάζες, ικανές να τις πραγματώσουν έστω και εν μέρει. Αντανακλά, όμως, και τους όρους επιβίωσης στο αστικό τοπίο του καπιταλισμού για τον πάτο του ταξικού βαρελιού. Αντανακλά και την αριβιστική μανία κέρδους του κεφαλαίου, που σαν μόλυνση απλώνεται νόμιμα μέσω της βιομηχανίας διασκέδασης και παράνομα με κιλά φούντας, κόκας, χαπιών ή ότι άλλο…

Ένα πεδίο μάχης είναι τα Εξάρχεια και όχι για τον εαυτό τους. Καμία σημασία δε θα είχαν σαν ένα νεκρό σύμβολο νεανικών εξεγέρσεων. Έχουν, όμως, σημασία σαν ένα ζωντανό εργαστήριο πειραματισμού του κοινωνικού πολέμου που αφορά όλη την καταπιεζόμενη και εκμεταλλευόμενη κοινωνία. Σαν τόπος με συμβολικό κύρος, αλλά και σαν εστία παραγωγής αντιστάσεων. Αυτά υπερασπίζεται σήμερα ο κόσμος του αγώνα. Βγαίνοντας από τον λήθαργο που επέβαλε η σοσιαλδημοκρατία, διαμορφώνοντας τους όρους ενότητας που επιβάλλει η συγκυρία, σηκώνει το γάντι.

Αν η σημερινή κυβέρνηση νόμισε ότι της αρκεί ο λήθαργος αυτός έκανε λάθος. Διαπιστώνει ήδη την συστράτευση που ξεκινά και έχει ακόμα να διαπιστώσει πολλά. Θα υπερασπιστούμε τα Εξάρχεια όπως υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα της τάξης μας σε κάθε μέτωπο αγώνα. Σηκώνουμε το γάντι και ερχόμαστε.

Όλοι/Όλες στη συγκέντρωση και πορεία ενάντια στην κατασταλτική εκστρατεία και αλληλεγγύης στους κατειλημμένους χώρους, τις δομές του αγώνα, τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ:

ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 12:00, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Αναρχική Ομοσπονδία

http://anarchist-federation.gr
anarchist-federation@riseup.net
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

The post Σάββατο 14/9, 12:00, Προπύλαια | Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στην πορεία ενάντια στην κρατική καταστολή και αλληλεγγύης στις καταλήψεις appeared first on Void Network.

Αν υπάρχουν ευθύνες να αποδοθούν και, δυστυχώς, χυδαία πολιτικά παιχνίδια να παιχτούν από τα πολιτικά κόμματα, η προτεραιότητα των ανθρώπινων ζωών και περιουσιών δεν φαίνεται να τίθεται σε αμφιβολία από κανέναν. Η προτεραιότητα αυτή δεν τονίστηκε μόνο από τον πρωθυπουργό, αλλά εξ αρχής τέθηκε από τις Αρχές Πολιτικής Προστασίας στο επίκεντρο του επιχειρησιακού πλάνου. Στην τελική, ακόμα και αν ο Μητσοτάκης παίζει τα δικά του επικοινωνιακά και πολιτικά παιχνίδια, αυτό μπορεί να γίνει μόνο στον βαθμό που η σχετική παραδοχή έχει τον χαρακτήρα του προφανούς. Όσο όμως και αν φαίνεται διαισθητικά εύλογη, από θεωρητική σκοπιά, δηλαδή ως γενική αρχή με καθολική ισχύ, το αξίωμα ότι ανθρώπινη ζωή μετράει περισσότερο από τη ζωή ενός ζώου ή ενός δέντρου δεν είναι καθόλου αυτονόητο ούτε τεκμηριώνεται σε κριτήρια των οποίων η αντικειμενικότητα να είναι πρόδηλη. Σίγουρα, η απώλεια ανθρώπινων ζωών και περιουσιών προκαλεί περισσότερο πόνο σε ένα κοινωνικό σύνολο, αλλά αυτό επί της ουσίας φανερώνει τη συναισθηματική βάση της παραδοχής και μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι τα ζώα που καίγονται δεν νιώθουν το ίδιο.

Η απάντηση στην ερώτηση περί της αξίας ή σημασίας μίας ύπαρξης δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με το πλαίσιο αναφοράς. Αν σημείο αναφοράς είναι η ισορροπία ενός οικοσυστήματος, το περιβάλλον ως ολότητα, ή ακόμα και η ανθρώπινη ευημερία από μακροπρόθεσμη οπτική, η καταστροφή χιλιάδων στρεμμάτων δάσους και άγριας ζωής είναι σαφώς σημαντικότερη από την καταστροφή κάποιων σπιτιών ή την απώλεια ορισμένων ζωών. Αλλά ακριβώς επειδή πρόκειται για συγκεκριμένες αξιολογήσεις τοπικού χαρακτήρα δεν μπορεί να προκύψει κάποια γενική ιεράρχηση περί της αξίας μίας ζωής. Ούτε μπορεί να εξαχθεί μία γενική ωφελιμιστική απάντηση, αφού η αρχή της ωφέλειας πάντα χάνει την ανεκτίμητη αξία του ανώφελου. Συνεπώς, δεν ισχυριζόμαστε ότι η Πολιτεία έπρεπε να δώσει αξιωματικά προτεραιότητα στην προστασία των δασικών εκτάσεων σε βάρος των ανθρώπινων ζωών. Δεν είμαστε καν αφελείς να πιστεύουμε ότι σε μία κοινωνία ιδιοκτητών θα μπορούσαν οι περιουσίες να έρθουν σε δεύτερο πλάνο σε σχέση με δέντρα και ζώα. Το πρόβλημα είναι ότι, πέρα πιθανώς από τους άμεσα πληγέντες, δεν υπάρχει κάποια κοινότητα που να μπορεί να βιώσει τη περιβαλλοντολογική καταστροφή που συντελέστηκε στο επίπεδο μίας τεράστιας συλλογικής τραγωδίας στην οποία μετέχει. Και για αυτό δεν παράγεται βούληση να μετασχηματιστεί μέσα από συλλογική δράση το κοινωνικό περιβάλλον που καθιστά δυνατές τέτοιες τεράστιες τραγωδίες.

Αυτό που παράγεται είναι αιτήματα και εκκλήσεις προς το κράτος να προστατεύσει και να αποζημιώσει. Στο ίδιο κράτος που ενώ δίνει χρήματα και αποζημιώσεις, κηρύσσει πιο αποτελεσματικά μέτρα δασοπροστασίας και κυνηγά χίμαιρες (εμπρηστές), έχει θέσει την ίδια στιγμή ως εθνικό στόχο τις καταστροφικές εξορύξεις υδρογονανθράκων σε ολόκληρη την επικράτεια των οποίων το οικολογικό αποτύπωμα θα είναι σίγουρα επιβαρυντικό και ενδεχομένως ολέθριο. Η στρατηγική απόφαση για τις εξορύξεις έχει προφανώς την ιστορικότητα της και γειώνεται σε μία σειρά οικονομικές και γεωπολιτικές συνθήκες που έχουν οδηγήσει το ελληνικό κράτος να συναντηθεί και να συμπράξει με ενεργειακούς κολοσσούς. Πέρα όμως από τους όποιους συγκυριακούς λόγους, υπάρχει η αντικειμενική ώθηση που παράγει ένα καπιταλιστικό σύστημα για την αξιοποίηση και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων προς αναζήτηση κέρδους. Και ενώ η διαδικασία αυτή ωθεί το Κεφάλαιο να επεκταθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, αυτό που πάντα διαφεύγει ή αποβάλλεται είναι η ύπαρξη που δεν χωράει σε υπολογισμούς και ισοδυναμίες. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει κατανόηση του πόνου των πραγμάτων, μόνο καθορισμός της παραγωγικότητας τους από τη σκοπιά της αφηρημένης αξίας.

Όσα κροκοδείλια δάκρυα και να χύνει το ελληνικό κράτος για τα καμένα δάση, η νομοθετική του δραστηριότητα είναι ζημιογόνα για το περιβάλλον. Αυτό προφανώς καθιστά αναγκαίες συλλογικές δράσεις που αντιστέκονται σε τέτοιες καταστρεπτικές πολιτικές αλλά και που προωθούν ουσιαστικές αλλαγές στην περιβαλλοντολογική πολιτική. Μακροπρόθεσμα όμως είναι αφελές να περιμένουμε από ένα καπιταλιστικό κράτος να γίνει «φιλικό προς το περιβάλλον». Μπροστά στο φάσμα της οικολογικής κρίσης που ήδη ζούμε, αυτό που χρειάζεται είναι ένας ριζικά διαφορετικός τρόπος συμβίωσης με τον φυσικό κόσμο. Άρα και ένας διαφορετικός τρόπος παραγωγής και κατανάλωσης. Άρα και διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις, διότι σε τελική ανάλυση όσο αδιάφορο είναι το Κεφάλαιο για τον πόνο των πραγμάτων εξίσου αδιάφορο είναι και για τoν πόνo των ανθρώπων που δεν επιτυγχάνουν στις δικές του αξιολογήσεις.

Πρέπει να υπερασπιστούμε τον πόνο όλων των όντων που αφέθηκαν στην μοίρα τους από την αδιαφορία των ανθρώπων. Έτσι μόνο θα μπορούμε να υπερασπιστούμε τον πόνο των ανθρώπων που αφέθηκαν στην μοίρα τους από την καταστροφική νομοτέλεια του κέρδους.

Να καταστρέψουμε τον καπιταλισμό πριν καταστρέψει τον πλανήτη!

_________________________________

κείμενο:
Ελευθεριακή Συνέλευση Κενός Κύκλος / πολιτική διαδικασία της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο / μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας  

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]  https://voidnetwork.gr

The post Ο ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ- Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

“Η Πρωτομαγιά είναι το σύμβολο μιας νέας εποχής στη ζωή και τον αγώνα των εργατών, μια ημερομηνία που ανοίγει νέες, όλο και περισσότερο σκληρές και αποφασιστικές μάχες ενάντια στην αστική τάξη, για την ελευθερία και την ανεξαρτησία που τους στερεί, για το κοινωνικό ιδανικό τους.”

Νέστωρ Μάχνο

Η ταξική πραγματικότητα όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια με το ξέσπασμα της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης και ειδικότερα η υλική αποτύπωσή αυτής στην ελλαδική πραγματικότητα μέσα από τις εφαρμογές των μνημονιακών μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής, έχει δημιουργήσει ιδιαίτερα δυσχερείς όρους εργασίας και διαβίωσης για το σύνολο της εργατικής τάξης, είτε μιλάμε για το ενεργό τμήμα της στην παραγωγική διαδικασία, είτε για τις εφεδρείες των ανέργων, είτε αυτοί είναι ντόπιοι είτε μετανάστες. Το κεφάλαιο έχει θέσει σε κίνηση στην παρούσα συγκυρία έναν βίαιο κύκλο νεοφιλελεύθερης επέλασης σε βάρος της χειμαζόμενης κοινωνικής βάσης, προωθώντας την επιζητούμενη ανασυγκρότηση του αστικού στρατοπέδου μέσα από τη συνεχή ταξική αφαίμαξη των υποτελών στρωμάτων. Σε αυτήν την πορεία, έχουν χρησιμοποιηθεί διάφοροι συνδυασμοί και επιλογές πολιτικής διαχείρισης των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων, άλλοτε μέσα από παραδοσιακά δεξιά κυβερνητικά σχήματα και πλέον διαμέσου μιας κατά τα φαινόμενα ρεφορμιστικής “αριστερής” κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ψηφίζοντας (μαζί με άλλα αστικά κόμματα) και εφαρμόζοντας σωρεία αντεργατικών-αντικοινωνικών μέτρων κατά την τρέχουσα τετραετία, διαμόρφωσε το κατάλληλο έδαφος για την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης μέσα από την απονέκρωση και την ενσωμάτωση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, την εξαγορά της ελπίδας δια της εκλογικής ανάθεσης στηριζόμενη σε έναν φτηνό λαϊκισμό, αλλά και την καταστολή. Σε αυτά τα 4 χρόνια διακυβέρνησης η ταξική αφαίμαξη των από τα κάτω συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και η επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου είναι ολομέτωπη (ελαστική, εντατικοποιημένη, επισφαλής και ανασφάλιστη ως επί το πλείστον εργασία, δουλειά την Κυριακή για τους εμποροϋπαλλήλους, μειώσεις μισθών και συντάξεων, μείωση του αφορολόγητου, ιδιωτικοποιήσεις, πλειστηριασμοί, ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών μέσω της καταλήστευσης των αποθεματικών των δημόσιων ταμείων, περικοπές σε δημόσιες παροχές και διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης). Την ίδια στιγμή οι δείκτες της ανεργίας παραμένουν σε δυσθεώρητα ύψη, ενώ η αποθράσυνση των αφεντικών εκφράζεται με απειλές και ξυλοδαρμούς εργαζομένων από έμμισθους μπράβους, μέχρι και με δολοφονίες εργαζομένων εν ώρα εργασίας, τις οποίες τα αφεντικά βαφτίζουν «εργατικά ατυχήματα», ώστε να αποποιηθούν τις ευθύνες τους για την υπερεντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας των εργατών και τις λειψές ή ανύπαρκτες παροχές για την ασφάλεια των εργαζομένων.

Ήδη από το καλοκαίρι του 2018 ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει καταφύγει στο επικοινωνιακό μύθευμα της υποτιθέμενης εξόδου από τα μνημόνια, ευελπιστώντας με αυτόν τον τρόπο να ανανεώσει την κυβερνητική του θητεία, προσπαθώντας ταυτόχρονα να επαναφέρει το προκυβερνητικό σοσιαδημοκρατικό προφίλ του. Φυσικά, όλο αυτό το κατασκεύασμα, εκτός από κυνικό, είναι και εξαιρετικά εύθραυστο. Πολύ απλά, διότι αναιρείται από την ίδια την υλική πραγματικότητα της ταξικής υποτίμησης των από τα κάτω. Τα νέα μέτρα λιτότητας μπορεί να μην αποκαλούνται, από δω και μπρος, “μνημόνια”, αλλά θα συνεχίζουν να εντείνουν τη ληστρική μεταβίβαση του πλούτου από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Η καπιταλιστική βαρβαρότητα εξαπλώνεται σαν το πυκνό σκοτάδι, καταδικάζοντας στην ανέχεια και την υποτέλεια, εις το διηνεκές μάλιστα, τους από τα κάτω. Η διεθνής δημοσιονομική εποπτεία πρόκειται να συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2060. Η επιτήρηση δεν πρόκειται να λήξει προτού εξοφληθεί το 75% του δημόσιου χρέους, κάτι που συνεπάγεται αιματηρά πλεονάσματα που πρόκειται να επωμιστεί εξ’ ολοκλήρου στις πλάτες της η ίδια η εργατική τάξη. Επιπλέον, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας ή πιο απλά οι ιδιωτικοποιήσεις θα κρατήσουν μέσω του Υπερταμείου ως το 2114. Ας μην ξεχνάμε πως ούτε ένας από τους 700 μνημονιακούς νόμους που έχουν ψηφιστεί δεν έχει ανακληθεί και καταργηθεί, ούτε μία από τις 60.000 μνημονιακές διατάξεις, ούτε μία από τις 300.000 υπουργικές και εφαρμοστικές μνημονιακές αποφάσεις.

Οι ασυμφιλίωτες εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού, που συντέλεσαν για άλλη μια φορά στην έκρηξη μιας δομικής κρίσης, ανασύρουν στο προσκήνιο ένα από τα ισχυρά χαρτιά που καλείται να ρίξει σε τέτοιες περιπτώσεις η άρχουσα τάξη. Αυτό το χαρτί είναι ο πόλεμος, καθώς αποτελεί μια διέξοδο για το κεφάλαιο από την καπιταλιστική κρίση, αλλά και μια χρυσή ευκαιρία για τον πλουτισμό των οπλοβιομηχανιών. Το τίμημα, βέβαια, πρόκειται να το πληρώσουν, τόσο από την τσέπη τους όσο και -κυρίως- με το αίμα τους, οι όπου γης καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι. Ο πόλεμος είναι μια συμφέρουσα λύση για το κεφάλαιο όταν βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδα. Μπορεί να ανοίξει νέες αγορές, νέες επιχειρηματικές ευκαιρίες μέσα από την ακόρεστη εκμετάλλευση των πρώτων υλών και των εργατικών χεριών των περιοχών που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα του πολέμου. Επίσης, μετά από την περίοδο της γενικευμένης καταστροφής, η οποία πρόκειται να καταστρέψει τόσο τμήματα του σταθερού (μέσα παραγωγής) όσο και του μεταβλητού (εργάτες/εργάτριες) κεφαλαίου, έπεται πάντα μια περίοδος αναπτυξιακής ανασυγκρότησης του κεφαλαίου, έστω και αν αυτή υλοποιείται πάνω σε συντρίμμια και πτώματα. Σήμερα, είναι απαραίτητη η συγκρότηση ενός αντιπολεμικού-αντιμιλιταριστικού κινήματος στη βάση της προλεταριακής ενότητας και της διεθνιστικής ταξικής αλληλεγγύης. Μέρος αυτού του πλαισίου είναι και το σαμποτάζ του στρατού, καθώς και η άρνηση των προλετάριων να υπηρετήσουν στις τάξεις των εθνικών-αστικών ενόπλων δυνάμεων. Στηριζόμενοι στην ελλαδική πραγματικότητα, το κίνημα αυτό οφείλει να έχει σαφή αντι-ΝΑΤΟϊκό χαρακτήρα, χωρίς όμως να πέφτει στην παγίδα της υποστήριξης ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που κρίνονται «λιγότερο επιζήμιες» με το σκεπτικό πως αποτελούν αντίπαλο δέος στον ιμπεριαλισμό των Η.Π.Α..

Η Πρωτομαγιά αποτελεί διαχρονικά έναν σημαντικό σταθμό ιστορικής σημασίας για την ίδια την ταξική πάλη. Πέρα από τη διατήρηση της ταξικής μνήμης των μαχητικών αγώνων του συνδικαλιστικού και αναρχικού κινήματος, καθώς και της ίδιας της εργατικής εξέγερσης στην Πλατεία Χεϊμάρκετ στο Σικάγο το 1886 και των εκτελεσθέντων αναρχικών, αποτελεί και μία διαρκή υπενθύμιση πολιτικής σημασίας. Στον καπιταλισμό οι αποσπασματικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης απέναντι στο κεφάλαιο μπορεί να είναι πρόσκαιρες και να ανακληθούν ανά πάσα στιγμή. Σε κάθε ιστορική συγκυρία η πλάστιγγα της ταξικής πάλης γέρνει αναλόγως, αντανακλώντας ποιο από τα δύο αντιμαχόμενα ταξικά στρατόπεδα υπερισχύει σε αυτήν την ασυμφιλίωτη διαμάχη των αντικρουόμενων συμφερόντων. Η ικανοποίηση των άμεσων υλικών αναγκών της κοινωνικής βάσης είναι επίδικο ζωτικής σημασίας, γι’ αυτό και ο συνδικαλιστικός αγώνας στο σήμερα είναι αναγκαίος. Για να διαρρήξουμε, όμως, το πλέγμα της αστικής κυριαρχίας που απλώνεται και καθορίζει τις κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις, που μας αποστερεί τον ελεύθερο χρόνο και αλλοτριώνει τον εργάσιμο, που αποσπά από τους εργαζόμενους το προϊόν που οι ίδιοι παράγουν εξαιτίας της καπιταλιστικής σύμβασης της ατομικής ιδιοκτησίας, που μας καταδικάζει στη φτώχεια και την ανέχεια, είναι ανάγκη να προχωρήσουμε σε ευθεία και γενικευμένη σύγκρουση με το κράτος και το κεφάλαιο, σε διεθνή μάλιστα κλίμακα, στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης, ώστε να μπορέσουμε να ικανοποιήσουμε τις συλλογικές ανθρώπινες ανάγκες μέσα από τη δημιουργία μιας αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας ελευθερίας, οικονομικής και κοινωνικής ισότητας, αλληλοβοήθειας, κοινοκτημοσύνης και αυτοδιαχείρισης.

Επειδή όμως, στο σήμερα, η επιδιωκόμενη κατάργηση της ταξικής κοινωνίας και η αναδιοργάνωση των κοινωνικών υποθέσεων, της παραγωγής και της διανομής πάνω σε μια πανανθρώπινη ελευθεριακή βάση, απέχει, δυστυχώς, πολύ, πρέπει να αφοσιωθούμε στη «δουλειά του μυρμηγκιού», δίνοντας στην παρούσα φάση αμυντικούς κυρίως αγώνες για να διασφαλίσουμε όσα κερδήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια και πλέον τίθενται στη λαιμητόμο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Σε αυτή τη φάση, λοιπόν, είναι αναγκαία η ανασυγκρότηση του ταξικού μας στρατοπέδου και η πύκνωση των συλλογικών γραμμών της ταξικής αντίστασης.

Οι αντιστάσεις της εργατικής τάξης βρίσκονται, όμως, ενώπιον μίας τεράστιας απειλής καθώς με σχετική τροπολογία, ως προϋπόθεση για την κήρυξη απεργίας από πρωτοβάθμια σωματεία τίθεται πλέον η έγκριση από το 50%+1 των εγγεγραμμένων μελών, αντί της ισχύουσας εξασφάλισης της πλειοψηφίας των μελών που παρίστανται στη γενική συνέλευση του σωματείου. Ουσιαστικά αυτή η ρύθμιση καθιστά τυπικά αδύνατη την κήρυξη απεργιών, προσφέροντας απλόχερα στα αφεντικά το «δώρο» της ανεμπόδιστης -από τις κινητοποιήσεις των εργατών- άντλησης υπεραξίας. Αυτό σημαίνει πως μπροστά στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στις εντατικοποιημένες και ελαστικές σχέσεις εργασίας, αλλά και μπροστά στην όξυνση της οικονομικής εκμετάλλευσης, η μαχητική συνδικαλιστική απάντηση θα έχει χάσει ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία της: την απεργία.

Όσο, όμως, εμείς αποφεύγουμε τον αγώνα, τόσο θα βιώνουμε την ήττα. Τα κεκτημένα που κερδήθηκαν με μακρόχρονους αγώνες, που δε μας χαρίστηκαν επ’ ουδενί, «γίνονται καπνός» σε κάθε επόμενο γύρο της μνημονιακής αξιολόγησης. Η θηλιά στενεύει ακόμα περισσότερο στο λαιμό μας. Για να μη ζήσουμε σαν δούλοι και να μη γεράσουμε επαίτες, οφείλουμε να οργανώσουμε την κοινωνική και ταξική αντεπίθεσή μας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Να οργανωθούμε σε σωματεία βάσης, τη στιγμή που ο γραφειοκρατικός και αστικοποιημένος συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ αποτελεί τροχοπέδη για τους εργατικούς αγώνες, διότι αποτελεί έναν πόλο διαταξικής ειρήνης και συναίνεσης στις πολιτικές κοινωνικής και εργατικής εξόντωσης, ενώ την ίδια στιγμή συντηρούνται παρασιτικά «επαγγελματίες συνδικαλιστές» και χτίζονται πολιτικές καριέρες από επίδοξους αριβιστές πάνω στις πλάτες των εργατών. Να κάνουμε, λοιπόν, τον συνδικαλισμό ακηδεμόνευτο, αδιάλλακτο και μαχητικό, επικίνδυνο για τα αφεντικά, να κάνουμε τις γενικές απεργίες, διαρκείας και όχι θεαματικές τουφεκιές στον αέρα για να ολοκληρωθεί η συνδικαλιστική υποχρέωση.

Και ας έχουμε καλά στο μυαλό μας πως ο καπιταλισμός δεν μεταρρυθμίζεται και η βαρβαρότητά του δεν μπορεί να αποκτήσει ανθρώπινο πρόσωπο. Γι’ αυτό και κάθε επίδοξος μεσσίας που ευαγγελίζεται έναν ανθρωπιστικό εξορθολογισμό των όρων της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης ανθρώπου και φύσης από άνθρωπο είναι εξ αρχής -το λιγότερο- άχρηστος για την κοινωνική βάση και τις πραγματικές συλλογικές ανάγκες της. Άλλωστε, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει καλύτερα από εμάς τους ίδιους και τις ίδιες τις συλλογικές μας ανάγκες και επιθυμίες. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να δεχτούμε κανέναν εξωτερικό διεκπεραιωτή της βούλησής μας. Καλούμαστε, λοιπόν, να υπερασπιστούμε ταξικά μας συμφέροντα με τις δικές μας συλλογικές δυνάμεις, συμμετέχοντας στους καθημερινούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, απέχοντας συνεπώς από τις εκλογές, αρνούμενοι και αρνούμενες να νομιμοποιήσουμε και να αποδεχτούμε την επιβολή και τη διαιώνιση της αστικής κυριαρχίας.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΟΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ:

ΑΘΗΝΑ: ΠΟΡΕΙΑ 11:00, ΜΟΥΣΕΙΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΠΟΡΕΙΑ 11:00, ΚΑΜΑΡΑ

Στηρίζουμε το κοινό αναρχικό/αντιεξουσιαστικό μπλοκ

ΛΑΜΙΑ: ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 19:00, ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΑΡΓΟΣ: ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ 11:00, ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Αναρχική Ομοσπονδία

http://anarchist-federation.gr

anarchist-federation@riseup.net

twitter:twitter.com/anarchistfedGr

fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015/

Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

The post Καλέσματα της Αναρχικής Ομοσπονδίας για την Εργατική Πρωτομαγιά 2019 appeared first on Void Network.

Μέσα στον όγκο κειμένων που έχουν βγει, πέρα από τις προβλεπόμενες νουθεσίες «υπεύθυνων» σχολιαστών για «μετριοπάθεια» και «σύνεση», υπάρχει μπόλικη εξιδανίκευση και προβολή ιδίων προσδοκιών. Από την άλλη, όπως και με όλα τα κινήματα της πρόσφατης ιστορίας, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το «αντιμνημονιακό κίνημα» στην Ελλάδα, τα «κίτρινα γιλέκα» έχουν δεχθεί οξεία κριτική από «(υπέρ)αριστερή» και «ταξική» σκοπιά. Κάποιοι βλέπουν μόνο «θέαμα» και όχι την εισβολή των μαζών σε αυτό, λες και είναι δυνατόν σήμερα να υπάρξει κίνημα έξω από τις εικόνες που το καταγράφουν και αναπαριστούν. Άλλες κριτικές τείνουν να συγχέουν μια θεωρητική θέση με πολιτική στάση, περιμένοντας την περιλάλητη αντίφαση «κεφαλαίου/εργασίας» να βγει στους δρόμους σε καθαρή μορφή, σε μία ταξική πάλη χωρίς γκρίζες ζώνες. Μαζί έρχονται και οι αναμενόμενες κατηγορίες περί «μικροαστισμού» και «διαταξικότητας», λες και είναι δυνατό να υπάρξει μαζικός ξεσηκωμός που να μην είναι ετερόκλητος ή λες και είναι απίθανο να υπάρχουν αιτήματα, προβλήματα ή διεκδικήσεις που δεν είναι αμιγώς «προλεταριακού» χαρακτήρα αλλά αφορούν παρόλα αυτά ένα σημαντικό κομμάτι της εργατικής τάξης. Πόσο μάλλον σήμερα, όπου η γενίκευση φαινομένων όπως η (υπέρ)χρέωση και η επισφάλεια έχουν δημιουργήσει ένα κοινό πεδίο συναισθημάτων και αδιεξόδων στα (μικρό)μεσαία και χαμηλά στρώματα.

Υπάρχουν φυσικά κριτικές που είναι εύλογες και διεισδυτικές, υπογραμμίζοντας πραγματικά πολιτικά προβλήματα, όπως την παρουσία ακροδεξιών ομάδων, την οποία την επιτρέπουν κάποια χαρακτηριστικά του κινήματος. Επίσης ορθώς τονίζεται ότι παρόλη τη σφοδρότητα των ταραχών δεν αμφισβητείται σε επίπεδο λόγου και πολιτικού προτάγματος το κράτος ως εγγυητής του δικαίου και της κοινωνικής ευημερίας, ούτε το κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση. Φυσικά, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι ο λαϊκίστικός λόγος περί προνομιούχων ελίτ και αποκλεισμένου λαού δεν είναι «λάθος» με κάποια περιγραφική έννοια, για αυτό άλλωστε είναι και επιτυχημένος. Το πρόβλημα έγκειται στο αναλυτικό και επομένως πολιτικό επίπεδο, ότι δεν θέτει το ζήτημα των σχέσεων και μορφών που αποτελούν την υλική προϋπόθεση του διαχωρισμού λαού/ελίτ. Εδώ φυσικά βρίσκεται το πραγματικό δυστύχημα: ακόμα και αν είναι ορθές, η εξωτερικότητα των εν λόγω κριτικών προς τους αγώνες και ό,τι διακυβεύεται για αυτούς που συμμετέχουν αναδεικνύει την αδυναμία όσων τις διατυπώνουν να έχουν την οποιαδήποτε ουσιαστική επιρροή σε κινήματα μαζικής κλίμακας. Η κριτική έτσι αποκτά διπλή κατεύθυνση, επιστρέφοντας στην πηγή της. Το πρόβλημα μάλιστα δεν αφορά μόνο τις υπέρ-ριζοσπαστικές τάσεις, εκτείνεται σε όλο το αριστερό ημισφαίριο, αφού αν διαφαίνεται κάτι είναι η αδυναμία της Αριστεράς και/ή της Αναρχίας να ασκήσουν πραγματική ηγεμονία, δηλαδή να επιδράσουν στο επίπεδο της (πολιτικής) κουλτούρας.

Το γεγονός όμως ότι «στους δρόμους της οργής» δεν ανεμίζουν μαζικά κόκκινες και μαύρες σημαίες δεν κάνει το κίνημα εξ ορισμού αντιδραστικό. Το ίδιο ισχύει και για την παρουσία εθνικών σημαιών, πόσο μάλλον της Γαλλικής που συμπυκνώνει πολλαπλές και αντιφατικές σημασιοδοτήσεις. Τα «κίτρινα γιλέκα» είναι ένας λαϊκός ξεσηκωμός  – «πληβειακός» είναι εξίσου δόκιμος όρος – με όλη τη σημασία της λέξης: ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι από τα λεγόμενα λαϊκά στρώματα έχουν εξεγερθεί μπροστά σε μία ζωή που έχει γίνει ιδιαίτερα δύσκολη. Αναμενόμενα, οι προσδοκίες και διεκδικήσεις του κινήματος δεν μπορούν παρά να εκφράζουν σε πρώτο επίπεδο την πραγματικότητα των ανθρώπων που το συνθέτουν, αφού αυτή η ίδια η πραγματικότητα καθορίζεται από μία υπάρχουσα οικονομία της επιθυμίας. Το γεγονός δε ότι (παρά τους εκτεταμένους μηχανισμούς συναίνεσης και ενσωμάτωσης που υπάρχουν στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες) η κοινωνική εμπειρία δεν είναι ενιαία ακόμα και εντός της ίδιας τάξης εξηγεί και την πολλαπλότητα των επιθυμητικών ροών που διαπερνούν το κίνημα άρα και τις εσωτερικές του εντάσεις και αντιφάσεις. Ακόμα πάντως και αν τα κίτρινα γιλέκα παραμένουν στην πλειοψηφία του ένα κίνημα προσδεμένο σε μία πραγματικότητα ενάντια στην οποία αγανακτεί αλλά πέρα από την οποία δεν βλέπει, ο κύριος όγκος των αιτημάτων και διεκδικήσεων που αρθρώνονται δεν είναι ντε φάκτο αντιδραστικά ούτε η ακροδεξιά μπορεί να ηγεμονεύσει, παρόλο που μετά το τέλος του κινήματος θα μπορούσε να αντλήσει ψήφους από αυτό. Όσο όμως υπάρχουν, τα κινήματα δεν είναι στατικά. Πέρα από την ήδη αξιοσημείωτη ικανότητα οριζόντιας άμεσης δράσης σε μαζική κλίμακα, αν κάτι φαίνεται είναι η τάση ριζοσπαστικοποίησης των κίτρινων γιλέκων και η στροφή προς μία πιο «αριστερή» κατεύθυνση.

Που μπορεί να πάει; Αυτό θα φανεί μόνο στην πράξη. Κατά πάσα πιθανότητα το κίνημα των κίτρινων γιλέκων θα βρει τα όρια που βρήκαν και άλλα κινήματα του πρόσφατου κύκλου αγώνων. Σίγουρα δεν είναι επανάσταση. Αντιθέτως, αν η εξέγερση στη Γαλλία δείχνει κάτι – όπως και το αντιμνημονιακό κίνημα στην Ελλάδα, για να μην πούμε για τα σαφώς πιο μειοψηφικά «κινήματα των πλατειών» σε άλλες χώρες της Δύσης – είναι την απουσία της επανάστασης από την ημερήσια ατζέντα. Ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων όμως είναι μακρό-ιστορική διαδικασία, η οποία περνάει μέσα από ματαιωμένες προσδοκίες, αναταραχές και ξεσηκωμούς ευρείας κλίμακας. Τα κίτρινα γιλέκα είναι ένας τέτοιος ξεσηκωμός. Έχουν μάλιστα μία ιδιαίτερη σημασία, το ότι η ταξική τους σύνθεση δεν είναι κάτι άλλο από τη ραχοκοκαλιά των σύγχρονων αστικών κοινωνιών. Υπό αυτό το πρίσμα, δείχνουν το βάθος της κρίσης. Εξίσου σημαντικά, ειδικά μετά την αστυνομοκρατία και την καταστολή της τελευταίας συγκέντρωσης στις 8/12, το κίνημα κατάφερε να φανερώσει τον ασύμπτωτο χαρακτήρα ενός λαού με την κρατική του αναπαράσταση. Έτσι, την ίδια στιγμή, φανέρωσε ότι η υπ΄ αριθμόν ένα απειλή για κάθε κράτος είναι ο ίδιος του ο πληθυσμός. Ενώ λοιπόν στο άμεσο μέλλον τα κίτρινα γιλέκα μπορεί να μην φέρουν την άνοιξη ή ακόμα χειρότερα να είναι σπασμοί ενός μακρύ χειμώνα, συγχρόνως δείχνουν προς ένα ενδεχόμενο επαναστατικό συμβάν. Όποιο άλλωστε και αν είναι το περιεχόμενο μίας επανάστασης (θα) αφορά κάτι πολύ περισσότερο από ολιγομελείς και ιδεολογικά συμπαγείς ομάδες που αδυνατούν να συνυπάρξουν με άλλους και αρκετές φορές μεταξύ τους. Όχι γιατί το «μαζικό» είναι εξ ορισμού θετικό ούτε διότι οι πειραματισμοί σε μοριακό επίπεδο είναι άνευ σημασίας, το κάθε άλλο. Δεν μπορούμε όμως να μιλάμε για κοινωνικό μετασχηματισμό ευρείας κλίμακας – και μπροστά σε αυτά που γίνονται και σε αυτά που έρχονται χρειάζεται άραγε τίποτα λιγότερο; – που να μην αγκαλιάζει πλατιά κομμάτια της κοινωνίας. Από αυτήν την σκοπιά, τόσο σε όσα ήδη κάνουν, όσο και σε αυτά που (δεν) θα μπορούσαν να γίνουν, τα κίτρινα γιλέκα, μαζί με σημείο των καιρών είναι και εικόνα ενός αβέβαιου αλλά ελπιδοφόρου μέλλοντος.

Όπως και να έχει, εξ αποστάσεως, κάθε κρίση, έπαινος ή καταδίκη είναι εύκολη. Επειδή όμως πριν λίγα χρόνια είχαμε βρεθεί και εδώ σε μία ανάλογη κατάσταση, το κρίσιμο ερώτημα προς τις πολιτικοποιημένες μειοψηφίες που συνεχίζουν να υψώνουν κόκκινες και μαύρες σημαίες παραμένει: μπορούμε να συμμετέχουμε σε κάτι που μας υπερβαίνει και δεν μπορούμε να ελέγξουμε, σε αγώνες που θέτουν τα προβλήματα της οργάνωσης και της δικαιοσύνης στο επίπεδο ενός ιστορικού επίδικου, να βρεθούμε δίπλα σε ανθρώπους που δεν συμφωνούμε ούτε ταυτιζόμαστε, να ρισκάρουμε, να απογοητευτούμε, να κάνουμε λάθη; Αν η απάντηση είναι αρνητική, την επανάσταση θα την ρητορεύουμε αλλά δύσκολα θα είμαστε παραγωγικό μέρος της.

__________________

κείμενο: Ελευθεριακή Συνέλευση “Κενός Κύκλος” / Πολιτική διαδικασία της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο – Μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

https://voidnetwork.gr

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ: Σημεία των καιρών / Εικόνες από το μέλλον: Σκέψεις για τα «Κίτρινα Γιλέκα» και την εξέγερση στην Γαλλία appeared first on Void Network.

Σε Αθήνα, Θεσ/νίκη, Ηράκλειο και Λαμία, είτε μέσα απο την συγκρότηση δικού μας μπλοκ είτε σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις του αναρχικού/ελευθεριακού κινήματος, βγήκαμε στον δρόμο για να δηλώσουμε τον σεβασμό μας στους αγώνες του παρελθόντος αλλά και την παρουσία μας στους αγώνες που πρέπει να έρθουν και να σπάσουν το καλούπι της κοινωνικής ειρήνης των ημερών μας.

Στην Αθήνα σχηματίσαμε δικό μας μπλοκ και βρεθήκαμε αντιμέτωποι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με την αναίτια κατασταλτική επίθεση της αστυνομίας. Το μπλοκ μας, που συμμετείχε στην πορεία πλάι στα άλλα αναρχικά μπλοκ, είχε κατόπιν συλλογικής απόφασης καθαρά προπαγανδιστικά χαρακτηριστικά. Επιλέξαμε να κατεβούμε με αυτούς τους όρους συγκροτημένα και με ισχυρή περιφρούρηση που ανέλαβαν και οργάνωσαν οι ομάδες και τα άτομα της περιφέρειας Αθήνας. Για αυτόν τον λόγο παρά τις αδιάκοπες προκλήσεις των διμοιριών ΜΑΤ που επόπτευαν την αναρχική παρουσία στην πορεία, δεν απαντήσαμε σε καμία απο τις συνεχείς και χυδαίες προκλήσεις τους.

Ξέραμε όμως ότι οι προκλήσεις αυτές δεν ήταν η συνηθισμένη αστυνομική αλητεία αλλά πιθανό πρελούδιο για να χτυπηθούν τα αναρχικά μπλοκ κατα την διάρκεια της αποχώρησης. Αυτό είχε γίνει και πέρυσι που είχαμε αντιμετωπίσει μια βάρβαρη και απρόκλητη επίθεση.

Αυτή την χρονιά η Περιφέρεια Αθήνας της Αναρχικής Ομποσπονδίας είχε τροποποιήσει το σχέδιο αποχώρησης. Μετά το πέρας της πορείας και μετά την ανακοίνωση μας προς τον κόσμο που συμμετείχε ότι σκοπεύουμε να αποχωρήσουμε απο το Μετρό, οι διμοιρίες άρχισαν να ρίχνουν δακρυγόνα και να χτυπούν με ιδιαίτερη σφοδρότητα πρώτα τους συντρόφους/ισσες της περιφρούρησης (τη στιγμή που αυτοί/ες έσπασαν τις γραμμές τους για να κινηθούν προς το μετρό) και στην συνέχεια όποιον/α έβρισκαν πρόχειρο/η.

Η αποχώρηση έγινε με επιτυχία, το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου και των περιφρουρήσεων διασώθηκε στο μετρό αν και με απώλειες. Ενα μέλος του Ρουβίκωνα ξυλοκοπήθηκε αγρια και συνελήφθη και ένα άλλο βρέθηκε στον νοσοκομείο άσχημα χτυπημένο.

Η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι ένας κόμβος αγώνα και αποκαλύπτει τις προθέσεις τόσο αυτών που αγωνίζονται όσο και του κράτους. Βλέπουμε την νέα σοσιαλδημοκρατία, τον ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίζει την προδιαγεγραμένη καθεστωτική του πορεία. Αφού οι μάσκες έπεσαν και μαζί τους οι ελπίδες ενός κομματιού της κοινωνικής βάσης για μια σειρά από θέματα που αφορούν την οικονομία και την πολιτική, ήρθε η ώρα να πέσουν και οι μάσκες για την κρατική καταστολή επί ΣΥΡΙΖΑ. Η υπόγεια σιωπηλή και «στοχευμένη» κατασταλτική τακτική που προσπαθούσε να διατηρήσει επικοινωνιακές αιχμές «αριστεροσύνης» και «δικαιωμάτων», τακτική που εφάρμοζε ο Σύριζα ως τώρα, δίνει την θέση της στην ακομπλεξάριστη βαρβαρότητα. Το είδαμε στην επίθεσή στα Α/Α μπλοκ στην Λ. Αλεξάνδρας, το είδαμε στις αύρες, το είδαμε στο όργιο χημικών, ξυλοδαρμών και συλλήψεων το βράδυ της 17ης Νοέμβρη.

Απο την μεριά μας θα συνεχίσουμε την μακρά πορεία που έχουμε χαράξει. Μια πορεία συμμετοχής, οργάνωσης και αντίστασης. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον κόσμο που πλαισίωσε το μπλοκ μας στην Αθήνα και την παρουσία μας στον δρόμο στις άλλες πόλεις. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε ότι μπορούμε για να εξασφαλίζουμε την ασφάλεια όσων εμπιστεύονται τα καλέσματά μας. Είμαστε ικανοποιημένοι που οι περιφρουρήσεις μας έκαναν την δουλειά τους. Ακόμα και αν δεν μπορεσαν να αντισταθούν στην αναίτια επίθεση των ΜΑΤ, τράβηξαν πάνω τους το «ενδιαφέρον» της κρατικής βίας δίνοντας χρόνο στον κόσμο που συμμετείχε να διασωθεί.

Αλληλεγγύη στα μέλη του Ρουβίκωνα που χτυπήθηκαν και συνελλήφθησαν.

Αλληλεγγύη σε όλους τους συλληφθέντες, σε όλους όσους βίωσαν την βία της εξουσίας το βράδυ της 17 Νοεμβρη 2018.

Θα είμαστε εδώ, στην πρώτη γραμμή, ώσπου τα «Πολυτεχνεία» του μέλλοντος να ολοκληρώσουν το έργο που ξεκίνησαν τα Πολυτεχνεία του παρελθόντος: τη μεγάλη κοινωνική, πολιτική, οικονομική, και πολιτισμική αλλαγή που τόσο χρειαζόμαστε.

Αναρχική Ομοσπονδία

anarchist-federation@riseup.net

https://anarchist-federation.gr

FB: https://www.facebook.com/anarxikiomospondia2015/

Twitter: https://twitter.com/anarchistfedGr

Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

________________________________________

Πορεία 17 Νοέμβρη 2018: Σκηνές ωμής αστυνομικής βίας από τα ΜΑΤ του ΣΥΡΙΖΑ εκτυλίχθηκαν στη λεωφόρο Αλεξάνδρας λίγο πριν τη ΓΑΔΑ στις 19:10. Καθώς το μπλοκ της Αναρχικής Ομοσπονδίας -έχοντας ολοκληρώσει την πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία χωρίς να έχει συμβεί απολύτως το παραμικρό- έφθανε έξω από το μετρό των Αμπελοκήπων, περιστοιχισμένο ασφυκτικά από διμοιρίες ΜΑΤ, κι ενώ φωνάχθηκε δυνατά από τους διαδηλωτές ότι “διαλυόμαστε τώρα, μπαίνουμε στο μετρό”, διμοιρίες απαγόρευσαν ξαφνικά ακόμη και την πρόσβαση στο πεζοδρόμιο. Όπως χαρακτηριστικά ακούγεται και στο βίντεο Ματατζής δίνει την εντολή, “Κλείστε, δεν περνάει κανένας”! Δευτερόλεπτα αργότερα ο ίδιος διμοιρίτης δίνει το σήμα για τη βίαιη διάλυση των διαδηλωτών φωνάζοντας “να φύγουνε, να φύγουνε” κι αμέσως ακούγεται ξεκάθαρα ο παρατεταμένος ήχος της φυσούνας να εκτοξεύει χημικά κατά του κόσμου που απλά ήθελε να αποχωρήσει. Πετιούνται ασφυξιογόνα και κρότου-λάμψης εξ επαφής μέσα στον κόσμο, καθώς οι ένστολοι μπράβοι χτυπάνε με τα γκλομπς ό,τι κινείται και ομαδόν όποιον/α πέσει κάτω και στη συνέχεια τους συλλαμβάνουν, γιατί έτσι. Χωρίς καμία αιτία, ούτε καν μια αφορμή, απλά με γενικό κριτήριο τα πολιτικά φρονήματα, ο ΣΥΡΙΖΑ, την ημέρα της αιματηρής καταστολής της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο, το μόνο μήνυμα που έλαβε, όπως ξεκάθαρα καταγράφεται και στο βίντεο, ήταν οι χουντικές πρακτικές και η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων. Αυτό το βίντεο χρησιμεύει ως μια υπενθύμιση ότι αυτό ακριβώς είναι το πρόσωπο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, δηλαδή, δε χρειάζεται να προκαλέσεις το κράτος ή την αστυνομία, για να σου επιτεθούν, να σε τραυματίσουν, να σε πνίξουν με ασφυξιογόνα χημικά (που πριν αναρριχηθούν στην εξουσία ισχυρίζονταν ότι θα απαγορεύσουν), να σε συλλάβουν, να προσπαθήσουν να εμφυσήσουν μέσα σου το φόβο και να σε φυλακίσουν. Το κράτος και η αστυνομία θα σε κρίνουν βάσει των πολιτικών ή ιδεολογικών σου πεποιθήσεων. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τέτοια γεγονότα είναι χαρακτηριστικά ενός φασιστικού κράτους και όχι ενός δημοκρατικού, παρά το γεγονός ότι επιθέσεις όπως αυτές συμβαίνουν σε όλο τον πλανήτη, σε σχεδόν κάθε δημοκρατικό κράτος που υπάρχει στον κόσμο, διοικούμενο τόσο από αριστερές όσο και από δεξιές κυβερνήσεις. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα είναι αριστερή, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών ή των μελών της αποκαλούνται σοσιαλιστές ή κομμουνιστές και παρ’ όλα αυτά βλέπετε τέτοιες σκηνές αδίστακτης βίας από τους αστυνομικούς τους, οι οποίες είναι πανομοιότυπες με αυτές που λαμβάνουν χώρα σε κράτη που κυβερνώνται από δεξιές κυβερνήσεις. Δεν φοβούνται καν το γεγονός της σύνδεσης που θα κάνει στο μυαλό του κάποιος, μεταξύ της επετείου μιας αιματηρής εξέγερσης φοιτητών από μια στρατιωτική χούντα και της βίαιης καταστολής μίας διαδήλωσης από αστυνομικούς, οπλισμένους και ντυμένους στα χακί σαν στρατιώτες, την ίδια μέρα, χρόνια αργότερα. Ο κοινός παρονομαστής είναι η εξουσία. Ούτε Θεοί, Ούτε Αφέντες.

Video από την αντίστοιχη επίθεση των ΜΑΤ του ΣΥΡΙΖΑ με πανομοιότυπο τρόπο, πάλι στην Αλεξάνδρας, στην πορεία της 17 Νοέμβρη 2017:

The post Αναρχική Ομοσπονδία: Για τις κινητοποιήσεις και την καταστολή στις 17 Νοέμβρη 2018 (+video) appeared first on Void Network.

Η πραγματική δύναμη του πολυτεχνείου όμως ήταν η γονιμότητα του. Η ικανότητά του να αναπαράγεται. Αν κάποιοι το έκαναν όχημα ανέλιξης στην εξουσία, κάποιοι άλλοι πήραν το μήνυμα της πράξης και το αναμετέδωσαν με τους δικούς τους όρους στη δική τους συγκυρία. Το στοιχείο της μαχητικότητας, το στοιχείο της σύνδεσης με επίκαιρα διακυβεύματα, η αμφισβήτηση των ισορροπιών είτε στο πολιτικό πεδίο είτε στη σύγκρουση. Γεννήθηκαν έτσι πολλά πολυτεχνεία.

Στις 17 Νοέμβρη αναφερόμαστε σε όλα. Και στο 73′ και στο λαϊκό ποτάμι του 1975, στον Κουμή και την Κανελλοπούλου το 80′, τον Καλτεζά το 85′, στο πολυτεχνείο των μαθητικών καταλήψεων το 90-91′, στα πολυτεχνεία των μεγάλων συγκρούσεων. Αναφερόμαστε ακόμα και σε αυτά που πέρασαν ως τελετουργικές παρελάσεις ισχύος πολιτικών δυνάμεων στο πεζοδρόμιο. Γιατί κι αυτές μέρος της ίδιας ιστορίας είναι.

Κι αντανακλούν συχνά το πάγωμα των κοινωνικών αγώνων στην συγκυρία. Τέτοια είναι η συγκυρία των τελευταίων λίγων χρόνων και θα ήταν παράλογο να ελπίσουμε ότι μνήμες ξεσηκωμού και ελευθερίας σε μεμονωμένες πορείες μπορούν να γίνουν εφαλτήριο για την ανατροπή της συλλογικής αμηχανίας της κοινωνικής βάσης. Δεν παύουν όμως και να βροντοφωνάζουν τη θέληση για αγώνα και να αναζητούν την έκφραση των δυνάμεων εκείνων που συνεχίζουν να βλέπουν ότι υπάρχουν διαρκώς και περισσότεροι λόγοι για επίθεση ενάντια στην κορυφή. Δύο είναι τα δεδομένα: από τη μία, κανενός το μερίδιο στην πολιτική κληρονομιά του συνόλου των πολυτεχνείων δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Τα πολυτεχνεία “ανήκουν” σε ένα τεράστιο πολιτικό εύρος από τον καθεστωτισμό ως την άμεση εξέγερση. Από την άλλη, αυτές οι κληρονομιές είναι σε διάφορους βαθμούς ανταγωνιστικές μεταξύ τους και σχηματοποιούν εχθρικά μεταξύ τους πολιτικά σχέδια. Από άποψη πολιτικού λόγου και προταγμάτων τα πολυτεχνεία ποτέ δεν ήταν ειρηνικές πορείες.

Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι κάποια πολυτεχνεία έγιναν εμβληματικά και άφησαν ιστορία, μόνο όταν δυνάμεις κατάφεραν να τα εντάξουν αποτελεσματικά σε μια εξωστρεφή παραγωγή γεγονότων και όχι δίνοντας μάχες για μονοκρατορία στην κληρονομιά. Συμμετέχουμε, λοιπόν, και φέτος στην επετειακή πορεία ως μια έκφραση της θέλησης μας για αγώνα, ως έκφραση τιμής στην εξέγερση εκείνη, οι πράξεις της οποίας προσπέρασαν κατά πολύ τα λόγια της. Συμμετέχουμε για να συντηρήσουμε μια ζώσα μνήμη ξεσηκωμού και ελευθερίας που αναπαράγεται επί δεκαετίες, άλλα και για να κρατήσουμε ανοιχτό αυτόν τον δίαυλο ξεσηκωμού για την κοινωνική βάση. Και δεν είναι τυχαία η πρεμούρα της εξουσίας να τον σφραγίσει. Κάθε φορά που οι καθεστωτικοί κληρονόμοι του πολυτεχνείου του 73′ “εκφράζουν την τιμή τους “, κάτι από τις 17 Νοέμβρη πεθαίνει. Οι δε, από πάντα εχθροί του, συνεχίζουν ακούραστα την υπονόμευση και την αμφισβήτηση αυτής της ιστορίας. Αν όσοι το υπερασπίζονται δεν ξαναβρούν το νήμα προσθέτοντας στα παλιά πολυτεχνεία τα νέα, πρωτότυπα δικά τους, τότε σε λίγα χρόνια ο δίαυλος αυτός θα κλείσει. Τα πολυτεχνεία θα πεθάνουν όπως πέθανε και το πολυτεχνείο του 73′. Κι αυτό θα είναι μια ήττα.

Οι λόγοι του ξεσηκωμού είναι εδώ και κάθε μέρα αυξάνονται. Κράτος και κεφάλαιο αλωνίζουν. Καταστολή, φτώχεια ακόμα και η απειλή πολεμικής ανάφλεξης είναι δίπλα μας. Η κοινωνική βάση θα αποφασίσει για πόσο ακόμα θα επιλέγει να είναι με την μπότα της εξουσίας στον λαιμό. Αυτή στο τέλος θα αποφασίσει και τι θα κάνει με τα πολυτεχνεία. Και οι πολιτικές δυνάμεις της αντίστασης και της επίθεσης στο εσωτερικό της είτε θα καταφέρουν να μετουσιώσουν αυτήν τη θέληση σε πράξη είτε θα είναι ανάξιες του ρόλου τους.

Τα Πολυτεχνεία είναι ό,τι τα κάνουμε να είναι.

ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ:

• Αθήνα: Πλατεία Κλαυθμώνος, 15:00. Μπλοκ της Αναρχικής Ομοσπονδίας.
• Θεσσαλονίκη: Πολυτεχνείο, 18:00. Στηρίζουμε το κοινό αναρχικό-αντιεξουσιαστικό μπλοκ.
• Ηράκλειο Κρήτης: Λιοντάρια, 19:00. Στηρίζουμε το κοινό αναρχικό κάλεσμα.
• Λαμία: Πλατεία Ελευθερίας, 18:30. Συμμετοχή στο κάλεσμα συγκέντρωσης του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Λαμίας.

The post Αναρχική Ομοσπονδία: Τα Πολυτεχνεία είναι ό,τι τα κάνουμε να είναι. Καλέσματα 17 Νοέμβρη 2018 appeared first on Void Network.

Την Παρασκευή 21/9/2018, μέρα μεσημέρι, ένα νεαρό άτομο -από ό,τι μαθεύτηκε εκ των υστέρων αγωνιστής της lgbdqia+ κοινότητας, οροθετικός και χρήστης ουσιών-, μπαίνει μέσα σε ένα κοσμηματοπωλείο στην Ομόνοια (είτε για να κλέψει, είτε για να βρει καταφύγιο από καυγά, μικρή σημασία έχει εδώ), η πόρτα κλείνει αυτόματα πίσω του και κλειδώνεται μέσα. Μέσα στον πανικό του για το γεγονός ότι εγκλωβίστηκε και αφού έχει ήδη δεχθεί μία πέτρα, προσπαθεί να σπάσει την πόρτα με έναν πυροσβεστήρα που βρίσκει και αφού δεν τα καταφέρνει, επιχειρεί να βγει από τη τζαμαρία. Προσπαθώντας να διαφύγει δέχεται τις κλωτσιές του ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου, οι οποίες παράλληλα σπάνε τη τζαμαρία κυριολεκτικά πάνω στο κεφάλι του, ενώ δέχεται παράλληλα κλωτσιές στο κεφάλι και το σώμα και κόβεται από τα γυαλιά σε πολλά σημεία. Την «προσπάθεια» του στηρίζει και ένας άλλος «περαστικός» ο οποίος, μιας και βρήκε την ευκαιρία, κλωτσά το ανήμπορο άτομο. Καθόλου τυχαία, όταν ο δεύτερος δολοφόνος ταυτοποιείται, γίνεται αντιληπτό ότι ο «τυχαίος περαστικός» είναι σεσημασμένο φασιστοειδές, μέλος της ακροδεξιάς οργάνωσης “Πατριωτικό Μέτωπο”. Το άτομο βγαίνει από το κατάστημα έχοντας δεχθεί πολλαπλές επιθέσεις από τους δύο άντρες και πανικόβλητο κραδαίνει ένα κομμάτι σπασμένο γυαλί από τη τζαμαρία, για να αμυνθεί από την απρόκλητη επίθεση. Και εκεί επεμβαίνει ο Νόμος (!): μπάτσοι το ακινητοποιούν, το κλωτσούν κι άλλο, παρά το γεγονός ότι είναι βαρύτατα τραυματισμένο και γεμάτο αίματα, και του περνάν χειροπέδες. Έτσι, χτυπημένος από τους κανίβαλους και τους μπάτσους και δεμένος, ο Ζακ / η Zackie, πεθαίνει πριν καν φτάσει στο νοσοκομείο.

Και ο Νόμος συνεχίζει τη «δουλειά του»: οι μπάτσοι αφήνουν τον δολοφόνο να σκουπίσει κυριολεκτικά όλα τα στοιχεία. Από ό,τι φάνηκε αργότερα, δεν αποκλείουν τη σκηνή του εγκλήματος, δε συλλέγουν τα πειστήρια και δεν παίρνουν καταθέσεις από τους δεκάδες περαστικούς που ήταν μάρτυρες της δολοφονίας. Για μέρες υποτίθεται ότι ο δεύτερος δολοφόνος δεν έχει ταυτοποιηθεί. Οι δολοφόνοι κόβουν βόλτες στα δικαστήρια χωρίς χειροπέδες και τελικά αφήνονται ελεύθεροι μέχρι τη δίκη.

Καμία σημασία δεν έχει για εμάς αν μπήκε να κλέψει το κοσμηματοπωλείο ή όχι. Για εμάς οι απόκληροι αυτής της κοινωνίας, οι πιο εξαθλιωμένοι και εξαθλιωμένες, είτε είναι οι μετανάστες, είτε είναι οι εξαρτημένοι χρήστες ουσιών, είτε είναι οι σεξεργάτες, είτε όλα αυτά ή και τίποτα από αυτά, το σίγουρο είναι ότι αποτελούν το πιο υποτιμημένο κομμάτι της τάξης μας, και γι’ αυτό, είναι σάρκα από τη σάρκα μας. Είναι αυτοί και αυτές που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις βασικές ανάγκες, αυτοί που ζουν στο δρόμο, αυτοί που μερικές φορές δε έχουν ούτε πρόσβαση σε καθαρό νερό, αυτοί που αναγκάζονται να κλέψουν για να πάρουν την επόμενη δόση τους. Είναι αυτοί και αυτές που περισσεύουν, με τον πιο προφανή τρόπο, στον κόσμο των αφεντικών, στον κόσμο του Κεφαλαίου. Γιατί και εμείς εξίσου θα περισσεύαμε, αν δεν ήμασταν παραγωγικοί, αν δεν ήμασταν δηλαδή άξιοι προς εκμετάλλευση. Αντί δυστυχώς για όλους και όλες εμάς του υπόλοιπους -που είμαστε σε καλύτερη μεν, αλλά σε παρόμοια μοίρα- να αποτελούν διαρκείς υπενθυμίσεις της ανελέητης φύσης του καπιταλισμού και του ότι και μεις, απέχουμε ίσως το πολύ μια ανάσα από αυτή την βαρβαρότητα, προτιμούμε συνήθως να πούμε ”άσε, τυχεροί είμαστε… και πάλι καλά να λες!”. Κι έτσι, αντί να οργιστούμε και να αγωνιστούμε κόντρα στην αδικία, κόντρα στην εκμετάλλευση και την καταπίεση που υφιστάμεθα, φτύνουμε τον κόρφο μας, σκύβουμε το κεφάλι και συνεχίζουμε την δουλειά μας.

Απέναντι όμως στον κόσμο της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων στέκεται ένας άλλος κόσμος: ο κόσμος των κυρ-Παντελήδων, ο κόσμος όσων έχουν ανάγει την ιδιοκτησία (τους) σε ιερή αξία, ο κόσμος των αφεντικών με ταξική συνείδηση, και ακόμα χειρότερα ο κόσμος των εργατών που σκέφτονται και νιώθουν σαν τα αφεντικά τους. Κοντολογίς, ο κόσμος των κανιβάλων, όσων δηλαδή είναι πάντα πρόθυμοι να κυνηγήσουν και χτυπήσουν μόνον όποιον είναι σε χαμηλότερο από αυτούς σκαλί στην κοινωνική πυραμίδα, και πάντα εξίσου πρόθυμοι να αποδειχτούν πειθήνιοι στις επιταγές των ισχυροτέρων τους. Αυτών που είναι ικανοί μέχρι και να σκοτώσουν απλά γιατί θέλουν να προστατέψουν την περιουσία τους, αυτών για τους οποίους η ανθρώπινη ζωή δε μετρά όσο μία (κλεμμένη και μεταπωλημένη για να είμαστε και ειλικρινείς) καδένα. Οι δύο αλαλάζοντες κανίβαλοι δολοφονούν ένα άτομο το οποίο θεώρησαν κλέφτη και μάλλον χρήστη, το οποίο δεν αποτελούσε με κανένα τρόπο απειλή για κανέναν, και μετά πλένουν τα χέρια τους από το αίμα και απλά γυρνούν σπίτι τους ή πάνε να σκουπίσουν, ενσαρκώνοντας με τον πιο υλικό -αν και όχι απαραίτητα συνειδητό- τρόπο το σύνθημα που λίγες μέρες μετά φώναζαν οι νεοναζί έξω απ’ το κατάστημα: «Πρεζάκια και gay δεν είστε αναγκαίοι». Ο φασισμός στην πιο τυπική μορφή του. Ο καπιταλισμός στην πιο ειλικρινή εκδοχή του. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός στην πιο δυσοίωνη όψη του. Και το ”συμβάν” θα ξεχνιόταν, όπως τόσα και τόσα, όπως τόσοι και τόσες, αν δεν τύχαινε ο δολοφονημένος να ήταν γνωστός ακτιβιστής της gay και οροθετικής κοινότητας, με αποτέλεσμα η βαρβαρότητα αυτή να έρθει να προστεθεί σε μια σειρά από άλλες βαρβαρότητες, που μπορεί όχι αμέσως αλλά σίγουρα εμμέσως να σχετίζονται. Δίκαιο μ’ έναν τρόπο, γιατί η σταγόνα, αν και φαινομενικά άσχετη -και σίγουρα τυχαία-, στην πραγματικότητα σχετίζεται βαθιά και ουσιαστικά με το ποτήρι που υπερχείλισε. Άδικο, όμως, μ’ έναν άλλον τρόπο, για όλες τις άλλες μυριάδες ”ανώνυμες” σταγόνες που χάθηκαν και χάνονται καθημερινά σαν δάκρυα στη βροχή.

Ο καπιταλισμός, είναι ένα σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας, που βασίζεται δομικά πάνω στον αποκλεισμό. Χρησιμοποιεί τις διάφορες σχέσεις εξουσίας (βάσει φύλου, χρώματος, εθνικότητας, σεξουαλικού προσανατολισμού, ηλικίας, εμφάνισης, κανονικότητας κ.α.,) ώστε να οργανώνει το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων με γνώμονα την (ανα)παραγωγή και κυκλοφορία της αξίας. Οι αποκλεισμοί δεν είναι παρέκκλιση και δε θα εξαλειφθούν ποτέ μέσα στο υπάρχον σύστημα: είναι εργαλείο του, είναι η απογυμνωμένη ουσία του.

Ο φασισμός με την σειρά του, αποτελεί την ενσάρκωση της απόλυτης μορφής όλων των εξουσιαστικών σχέσεων: ρατσισμός, εθνικισμός, σοβινισμός, μισογυνισμός, ομοφοβία, μιλιταρισμός. Γι’ αυτό ο φασισμός είναι γέννημα αυτού του κόσμου καταπίεσης, εκμετάλλευσης και εξαιρέσεων. Και για αυτό η πάλη μας απέναντι στο φασισμό οφείλει να είναι αδιαχώριστη από αυτή απέναντι στον καπιταλισμό. Ο φασισμός είναι η εντατικοποίηση της καπιταλιστικής συνθήκης της εξαίρεσης, εντείνει την παρανομοποίηση και την στρατιωτικοποίηση της εργασίας, θέτοντας όρους εξόντωσης στο «περισσευούμενο» εργατικό δυναμικό. Ομοίως, ο κοινωνικός εκφασισμός αποτελεί το μπόλιασμα και την εξοικείωση της κοινωνικής βάσης με τις φασιστικές ιδέες και πρακτικές. Πρόκειται για την επιβολή του δικαίου του ισχυρότερου με τους πιο ωμούς και απροκάλυπτους όρους, τόσο από την τάξη των αφεντικών σε αυτήν των εργατών/τριών, όσο και στο ίδιο το εσωτερικό της εργατικής τάξης. Και όπως και η οργανωμένη πολιτική εκδοχή του, έτσι και αυτός ως κοινωνικό φαινόμενο πολύ διαδεδομένο στον καιρό της οικονομικής κρίσης (και πριν από αυτή φυσικά, αλλά πιο περιορισμένα ή έστω κεκαλυμμένα) πρέπει να τσακιστεί από όσους αντιλαμβάνονται ότι οι εκμεταλλευόμενοι/ες και οι καταπιεσμένοι/ες, έχουν κοινά συμφέροντα τα οποία και πρέπει να τα υπερασπιστούν κοινά. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι αντικοινωνικές και κανιβαλιστικές εξάρσεις αποτελούν απότοκο των ταξικών αντιθέσεων, της κεντρικής θέσης που κατέχει η ατομική ιδιοκτησία στον καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό, αλλά και της αλλοτρίωσης, της αφομοίωσης ευρείας μερίδας των υποτελών στρωμάτων από την κυριαρχία, διαμέσου του μικροαστισμού. Συνεπώς, η απάντησή μας στον κοινωνικό κανιβαλισμό, οφείλει να προσαρτάται στον συνολικότερο αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση μετουσιώνοντας την θυμική αντίδραση σε ταξική συνείδηση, η οποία συναρτά τα πρόσωπα με τις κυρίαρχες κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις.

Ο κόσμος του αγώνα, οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι, όλοι και όλες που δεν έχουμε ξεχάσει την κτηνωδία του ιστορικού παρελθόντος, οφείλουμε να αναχαιτίσουμε δραστικά οποιαδήποτε προσπάθεια ανάπτυξης του φασισμού και του κοινωνικού κανιβαλισμού μέσα στον κόσμο της κοινωνικής βάσης. Οφείλουμε να τσακίσουμε αυτές τις αντιλήψεις και συμπεριφορές σε όλο το κοινωνικό πεδίο στο οποίο κινούμαστε και ζούμε: στους δρόμους, στη δουλειά, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές μας. Αναγνωρίζουμε φυσικά ότι απλά η επίκληση σε ταξική ενότητα από μόνη της είναι ευχολόγιο, το οποίο προσκρούει στον υλικότατο και πολύ πραγματικό κατακερματισμό των καταπιεσμένων. Δεν μπορούμε να παραγνωρίζουμε, από μεριάς μας, τις τρομερές ελλείψεις πράξεων αλληλοβοήθειας και κινηματικών, αυτοοργανωμένων δομών αλληλεγγύης που να απαντούν στην καταστροφή και την εγκατάλειψη που προξενούν οι κρατικές αποφάσεις. Δεν παραβλέπουμε το γεγονός ότι υπάρχει μεγάλο χάσμα μεταξύ των πολιτικοποιημένων κομματιών και άλλων πιο περιθωριοποιημένων ομάδων. Επίσης, ενότητα δεν σημαίνει ομοφωνία. Αν κάτι φαίνεται άλλωστε μετά την δολοφονία είναι οι διαφορετικές τάσεις μέσα στους αγωνιζόμενους ανθρώπους, πολύ δε περισσότερο ανάμεσα στους καταπιεσμένους γενικά. Τα κοινά συμφέροντα μένει να τα βρούμε στην πράξη, και αυτό σίγουρα δεν είναι εύκολο. Έχει όμως σημασία να μπορούμε να αναγνωρίσουμε μαζί με τις πολλές διαφωνίες, ενίοτε αγεφύρωτες, την ύπαρξη κάποιων κοινών παρονομαστών, που μας φέρνουν εν δυνάμει κοντά, ενάντια στο στρατόπεδο της συντήρησης, της αντίδρασης και της υποτέλειας. Εκεί λοιπόν που ο κανιβαλισμός ξεχειλίζει, εκεί που ο απανθρωπισμός γίνεται κανόνας, εμείς απαντάμε με ταξική ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων. Και, ναι, και με βία. Απέναντι σε αντιδραστικές και δουλικά πειθαρχημένες φωνές που καταδικάζουν τη βία από όπου και αν προέρχεται, απαντάμε πως η προλεταριακή αντι-βία είναι μέσο κοινωνικής και ταξικής αυτοάμυνας και αντεπίθεσης, ώστε να αποτραπούν κοινωνικές συνθήκες γενικευμένης βίας και επιβολής. Είναι μια απάντηση των καταπιεσμένων στους καταπιεστές τους.

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ –
ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

ΜΙΣΟΣ ΤΑΞΙΚΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΠΙΣΩ ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ

– Αναρχική Ομοσπονδία

anarchist-federation.gr anarchist-federation@riseup.net

twitter: twitter.com/anarchistfedGr

fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015

Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

________________________________________________

διαβάστε επίσης:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ «Περί ηρώων και τάφων» : Σκέψεις για την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ «Περί ηρώων και τάφων» : Σκέψεις για την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου

The post Ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου appeared first on Void Network.

Φέτος, σε αμιγώς δημαγωγικό επίπεδο, ο πρωθυπουργός της χώρας πρόκειται να επιδείξει επισήμως το νέο επικοινωνιακό εφεύρημα που σκαρφίστηκε η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ, την περίφημη “έξοδο από τα μνημόνια”, ευελπιστώντας μ’ αυτόν τον τρόπο να ανανεώσει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τη θητεία του στους κρατικούς θώκους μέσα από την προσπάθεια ανάσυρσης του προκυβερνητικού σοσιαλδημοκρατικού προφίλ του κόμματος, έστω και με λόγια του αέρα. Όλο αυτό το κατασκεύασμα, εκτός από κυνικό, είναι και εξαιρετικά εύθραυστο. Πολύ απλά, διότι αναιρείται από την ίδια την υλική πραγματικότητα της ταξικής υποτίμησης των από τα κάτω, η οποία εντείνεται αδιάλειπτα τα τελευταία 8 χρόνια. Τα νέα μέτρα λιτότητας μπορεί να μην αποκαλούνται, από δω και μπρος, “μνημόνια”, αλλά θα συνεχίζουν να εντείνουν τη ληστρική μεταβίβαση του πλούτου από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Η καπιταλιστική βαρβαρότητα εξαπλώνεται σαν το πυκνό σκοτάδι, καταδικάζοντας στην ανέχεια και την υποτέλεια, εις το διηνεκές μάλιστα, τους από τα κάτω. Η διεθνής δημοσιονομική εποπτεία πρόκειται να συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2060. Η επιτήρηση δεν πρόκειται να λήξει προτού εξοφληθεί το 75% του δημόσιου χρέους, κάτι που συνεπάγεται αιματηρά πλεονάσματα που πρόκειται να επωμιστεί εξ’ ολοκλήρου στις πλάτες της η ίδια η εργατική τάξη. Επιπλέον, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας ή πιο απλά οι ιδιωτικοποιήσεις θα κρατήσουν μέσω του Υπερταμείου ως το 2114. Ούτε ένας από τους 700 μνημονιακούς νόμους που έχουν ψηφιστεί δεν έχει ανακληθεί και καταργηθεί, ούτε μία από τις 60.000 μνημονιακές διατάξεις, ούτε μία από τις 300.000 υπουργικές και εφαρμοστικές μνημονιακές αποφάσεις. Ας μην ξεχνάμε πάντως πως όλα τα μέτρα λιτότητας των τελευταίων ετών τα έχουν ψηφίσει και με τα δύο χέρια και άλλοι επίδοξοι διεκδικητές της κυβερνητικής κουτάλας, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την απρόσκοπτη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Τα μνημόνια όχι μόνο δεν έφυγαν, αλλά η πραγματικότητα, που ζούμε μέσα στη δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης, επιβάλλει τη διαμόρφωση μιας κατάστασης επιβολής ενός συνεχούς μνημονίου, εντείνοντας την εκμετάλλευση της εργασίας και τη λεηλασία του φυσικού πλούτου με σκοπό τα όλο και μεγαλύτερα κέρδη για τα αφεντικά μας. Τον Ιούνιο ψηφίστηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία το “Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022”, με στόχο την εξασφάλιση πλεονασμάτων ύψους 42 δις ευρώ ως το 2022 (3,56% του ΑΕΠ για το 2018, 3,96% για το 2019, 4,15% για το 2020, 4,53% για το 2021 και 5,19% για το 2022). Κατά το χρονικό διάστημα 2018-2022 οι άμεσοι φόροι πρόκειται να αυξηθούν κατά 6,1%, ενώ οι έμμεσοι φόροι πρόκειται να αυξάνονται ετησίως κατά 1,3%. Κατά την ίδια περίοδο οι συντάξεις θα περικοπούν συνολικά κατά 12 δις ευρώ (2,882 δις το 2019, 2,967 δις το 2020, 3,115 δις το 2021 και 2,918 δις το 2022). Οι περικοπές των λεγόμενων προσωπικών διαφορών στις επικουρικές συντάξεις θα ανέρχονται στα 232 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Από τις 20/1/2020 το αφορολόγητο πρόκειται να μειωθεί από 8636 στα 5686 ευρώ, μην αφήνοντας σε χλωρό κλαρί ακόμα και τα πιο υπο-αμειβόμενα τμήματα της τάξης μας. Η “Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.” (Υπερταμείο), που αποτελεί τον διαχειριστή όλων των συμμετοχών και των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, έχει τεθεί ως υποθήκη στους δανειστές, ώστε να εξοφλήσει ως και 25 δις από το δάνειο των 86 δις ευρώ που πήρε το ελληνικό κράτος το 2015 από τον ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας), εφόσον το ελληνικό δημόσιο δεν μπορέσει να εξοφλήσει το ποσό. Ως αναμενόμενο, η αποπληρωμή του απαιτούμενου από τον ESM ποσού συνεπάγεται έναν νέο κύκλο ιδιωτικοποιήσεων. Τέλος, οι πλειστηριασμοί θα επεκταθούν και σε οφειλές προς το δημόσιο, ενώ με αλλαγές του πτωχευτικού δικαίου, ανοίγει ο δρόμος για την παράδοση των κόκκινων δανείων στα κερδοσκοπικά funds και αίρεται η προστασία της πρώτης κατοικίας, μαζί με μια σειρά προστατευτικών διατάξεων για τους οφειλέτες. Από την άλλη, μην τηρώντας ούτε τα προσχήματα, οι τράπεζες πρόκειται να ανακεφαλαιοποιηθούν με ενισχύσεις ύψους 10 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Στη φετινή ΔΕΘ τιμώμενη χώρα είναι οι Η.Π.Α.. Πώς αλλιώς θα μπορούσε, άλλωστε, να επικυρωθεί για άλλη μια φορά, η βαθύτερη πρόσδεση του ελληνικού κράτους στο ΝΑΤΟ και στα προγράμματα οικονομικής στήριξης (στήριξης της ντόπιας αστικής τάξης στην πραγματικότητα) του ΔΝΤ, όπου και στους δύο οργανισμούς οι Η.Π.Α. αποτελούν την πλέον σημαίνουσα και κραταιά δύναμη; Η Ελλάδα βρίσκεται δεύτερη στην κατάταξη των ΝΑΤΟϊκών χωρών με τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες αναλογικά με το ΑΕΠ τους. Ετησίως υπολογίζεται πως οι στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας φτάνουν το 2,4% του ΑΕΠ της (ξεπερνώντας το όριο του 2% που έχει θέσει η Συμμαχία σε σύνοδό της το 2006), ποσοστό που μεταφράζεται σε 4,5 δις δολάρια. Τα έξοδα για τις εξοπλιστικές δαπάνες βρίσκονται στην κορυφή των προτεραιοτήτων του κρατικού προϋπολογισμού, τη στιγμή που η κοινωνική πλειοψηφία εξοντώνεται από τις πολιτικές λιτότητας που υπαγορεύουν τα μνημόνια. Ως μέλος του ΝΑΤΟ και ως οργανικό κομμάτι του άρματος του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, στο ελληνικό κράτος έχει υποδειχθεί ο ρόλος του τοποτηρητή (δεύτερου τη τάξει μετά το Ισραήλ) των αντίστοιχων συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια. Αυτό όμως σημαίνει πως, έστω και επικουρικά, το ελληνικό κράτος θα έχει την εμπλοκή του, στο βαθμό που του αναλογεί, στους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς και τις πολεμικές συρράξεις που συμμετέχουν οι πάτρωνές του. Είναι βέβαιο, πάντως, πως η εγχώρια αστική τάξη θα επιδιώξει να λάβει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι γίνεται από την πίτα που μοιράζεται στη γειτονιά της. Αυτή τη στιγμή, η ντόπια αστική τάξη επιζητεί την ανάδειξη της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο της Ανατολικής Μεσογείου και δίαυλο για τη μεταφορά φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι ΝΑΤΟϊκοί σχεδιασμοί επιδιώκουν να «φυτέψουν» στρατιωτικές βάσεις στην ελλαδική επικράτεια, προετοιμάζοντας την αναβάθμιση των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα η στρατιωτικοποίηση των ΝΑΤΟϊκών χωρών αποτελεί και μία κίνηση επίδειξης ισχύος, ώστε να τρίξουν τα δόντια στον ρωσικό παράγοντα, ο οποίος αποτελεί τον βασικότερο αντίπαλο των Η.Π.Α. από τον άξονα των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική). Η αστάθεια των σχέσεων Η.Π.Α.-Τουρκίας (πρόσφατα μάλιστα η Τουρκία ανακοίνωσε πως η βάση του Ιντσιρλίκ θα παύσει να εξυπηρετεί το ΝΑΤΟ) αναβαθμίζει τη γεωστρατηγική σημασία της Ελλάδας για το ΝΑΤΟ, διότι το ΝΑΤΟ καλείται πλέον να βρει νέα σημεία για τις στρατιωτικές του δραστηριότητες. Η αεροπορική βάση της Ανδραβίδας (στην οποία πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2018 η πολεμική άσκηση “Ηνίοχος”) και η αντίστοιχη του Άραξου (υπάρχει πιθανότητα επανεγκατάστασης πυρηνικών) πρόκειται να αναβαθμιστούν. Στη Λάρισα πρόκειται να δημιουργηθεί βάση με drones, ενώ στην Αλεξανδρούπολη προβλέπεται η κατασκευή βάσης ελικοπτέρων. Για τη Σύρο, ο ΝΑΤΟϊκός σχεδιασμός ορίζει τη μετατροπή του λιμανιού της Ερμούπολης σε στρατηγικό σημείο, όπου θα επισκευάζονται και θα ανεφοδιάζονται τα πλοία του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού. Στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ δήλωσε ότι τα ναυπηγεία στο Νεώριο Σύρου πρέπει να αγοραστούν από επιχείρηση που να ανήκει σε κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, γι’ αυτό άλλωστε υπάρχει και το σχετικό ενδιαφέρον από τις Η.Π.Α.. Ταυτόχρονα, γίνονται συζητήσεις για την ανακατασκευή του λιμανιού της Ερμούπολης, ώστε να είναι δυνατή η πρόσδεση μεγάλων πλοίων των ενόπλων δυνάμεων των Η.Π.Α.. Τέλος, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας απηύθυνε πρόταση στην αμερικανική πρεσβεία για την προώθηση του έργου κατασκευής ενός μεγάλου ελικοδρομίου σε μια επίπεδη νησίδα πλησίον της Καλύμνου, που θα εξυπηρετεί τη στάθμευση και τον ανεφοδιασμό αμερικανικών ελικοπτέρων. Είναι πλέον σαφές με τον πιο έκδηλο τρόπο πως το ελληνικό κράτος παρέχει απλόχερα εκδούλευση στις υποδείξεις που υπαγορεύουν οι πολεμικοί σχεδιασμοί των Η.Π.Α. και του ΝΑΤΟ, με τη χώρα να καθίσταται επί της ουσίας ένα ορμητήριο των πολεμικών επεμβάσεων του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού.

Αυτό που διαχωρίζει τη φετινή ΔΕΘ από τις προηγούμενες, είναι σίγουρα η επικείμενη μαζική εμφάνιση του εθνικού κορμού στον δρόμο, με αφορμή το ονοματολογικό ζήτημα της γειτονικής χώρας, τη στιγμή που η Δημοκρατία της Μακεδονίας προ-ετοιμάζεται να ενταχτεί προσεχώς στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στις τάξεις αυτού του ομολογουμένως ετερογενούς εθνικιστικού πλήθους, έχει βρει την ευκαιρία να φωλιάσει μια διακριτή και οργανωμένη μερίδα φασιστών, αναμένοντας την άντληση πολιτικού κεφαλαίου από όλες αυτές τις μαζώξεις, στις οποίες έχουν καταφέρει να επιβάλλουν το πολιτικό τους πλαίσιο. Η αλήθεια είναι ότι η αναθέρμανση του μακεδονικού ζητήματος αποτέλεσε μια σπάνια ευκαιρία για κάθε λογής εθνικιστικό και φασιστικό κατακάθι να πάρει μια θέση στον δημόσιο λόγο και να προσπαθήσει να προωθήσει τα δολοφονικά πολιτικά του σχέδια. Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα εξυπηρέτησαν αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Έγινε φανερό και στους πλέον αφελείς, ότι ο υποτιθέμενα α-κομμάτιστος και α-πολίτικος χαρακτήρας του συλλαλητηρίου, που διαφημίστηκε με τόση επιμέλεια από τα ΜΜΕ, ήταν απλώς μια προβιά που από κάτω της κρύφτηκε το θηρίο -και όπως αποδείχτηκε, δε του πήρε πολύ να νιώσει σίγουρο και να φανερώσει το πραγματικό του πρόσωπο. Κάπως έτσι, οι χρήσιμοι ηλίθιοι μετατράπηκαν σε επικίνδυνους ηλίθιους. Είναι προφανές πως αρκετές τάσεις του ακροδεξιού κι εθνικιστικού χώρου θεωρούν πως ήρθε η ώρα για ένα κοινοβουλευτικό κόμμα της ακροδεξιάς πέρα από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Επίσης προφανές είναι όμως πως από το ιδεολόγημα της εθνικής ενότητας, που αποβλέπει στην ενστάλαξη της συμφιλίωσης με την ταξική και κοινωνική ανισότητα και καταπίεση, δεν ωφελούνται μόνο αυτοί οι κύκλοι αλλά σχεδόν το σύνολο της κυριαρχίας, καθώς η εξάπλωση του εθνικιστικού δηλητηρίου κατακερματίζει την κοινωνική βάση και την αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά της προβλήματα και συμφέροντα, ειδικά σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης.

Η απόληξη της συνολικής κίνησης του εθνικού κορμού και των φασιστών μπροστάρηδών του μέχρι στιγμής έχει καταγράψει επιθέσεις σε χώρους αγώνα (εμπρησμός κατάληψης Libertatia, επιθέσεις στον Ε.Κ.Χ. Σχολείο, στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός, σε οπαδούς και παίκτες της αυτοοργανωμένης ποδοσφαιρικής ομάδας της Προοδευτικής Τούμπας, στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ), βεβηλώσεις του Μνημείου του Ολοκαυτώματος των Εβραίων και του Εβραϊκού νεκροταφείου και επιθέσεις σε μετανάστες. Μπορούμε να διαπιστώσουμε, πλέον, ξεκάθαρα πως ο οργανωμένος πυρήνας αυτών των συλλαλητηρίων αποτελεί την επιτομή της μαύρης αντίδρασης, ειδικά αν συνυπολογίσουμε τις αντισημιτικές ενέργειες στις οποίες έχουν προβεί, τη σοβινιστική-φυλετιστική ρητορική που διατυμπανίζουν, μπολιάζοντάς την απλόχερα με θεωρίες συνωμοσίας, αλλά και τα απροκάλυπτα φασιστικά αντι-αναρχικά και αντικομμουνιστικά συνθήματα που φωνάζουν. Όλα αυτά απλώς συμπληρώνουν το συνολικό φασιστικό (κατά συνέπεια άσπονδο εχθρό των προλεταριακών μαζών) προφίλ της οργανωμένης προμετωπίδας των συλλαλητηρίων, που προσπαθεί να ριζώσει στη δημόσια σφαίρα. Αξίζει πάντως να αναφερθεί πως αρωγοί στο θέριεμα του εθνικισμού, όπως αυτός διαμορφώνεται από τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό ζήτημα, αποτελούν μεταξύ άλλων αστικά κόμματα που αντιπολιτεύονται ψάχνοντας για ψήφους στους κόλπους ενός συντηρητικού-αντιδραστικού κοινού, η εκκλησία, ο ρωσικός παράγοντας (βλ. χρηματισμό ακροδεξιών και μητροπολιτών από Ρώσους διπλωμάτες) και διάφορα κομμάτια της ντόπιας αστικής τάξης, επιβεβαιώνοντας, έτσι, πως από όλη αυτήν την υπόθεση οι μόνοι πραγματικά κερδισμένοι πρόκειται να είναι τα κράτη και το κεφάλαιο και από τις δυο πλευρές των συνόρων.

Στη φετινή ΔΕΘ είναι επιτακτική η ανάγκη να στήσουμε συλλογικά αναχώματα ταξικής αντίστασης απέναντι σε όλες τις επιθετικές αιχμές του αστικού στρατοπέδου: την κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, τον πόλεμο και τον φασισμό. Οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι, σε όποια μεριά του χάρτη και αν βρισκόμαστε, δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας. Οφείλουμε να αντιληφθούμε την κοινότητα των ταξικών μας συμφερόντων και με βάση αυτή να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας απέναντι σε όσους μας καταπιέζουν και ζουν από τον μόχθο μας. Δεν πρόκειται να πολεμήσουμε για τα συμφέροντα των ντόπιων και διεθνών αφεντικών, δεν πρόκειται να πολεμήσουμε για καμία πατρίδα, ούτε να στρέψουμε τις κάννες των όπλων προς τους προλετάριους των άλλων χωρών, από τους οποίους προσπαθούν να μας χωρίσουν με κάθε τεχνητό μέσο οι κυρίαρχοι, επιστρατεύοντας κάθε διαθέσιμο διαλύτη της ταξικής συνείδησης (έθνος, σύνορα, θρησκεία). Σε περίπτωση πολέμου το παγκόσμιο προλεταριάτο θα είναι αυτό που θα αναγκαστεί να κινήσει τις πολεμικές μηχανές των καπιταλιστών πληρώνοντας το τίμημα με ζωές ανθρώπων της τάξης μας. Σήμερα, είναι απαραίτητη η συγκρότηση ενός αντιπολεμικού κινήματος στη βάση της διεθνιστικής, ταξικής αλληλεγγύης.

Αναγνωρίζουμε πως στην παρούσα φάση οι κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις είναι αναιμικές και αναντίστοιχες των περιστάσεων. Μπορούμε σίγουρα να αναζητήσουμε τις αιτίες για την υποχώρηση αυτή στην απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης από τον ρεφορμισμό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., στην μικρο-αστική νοοτροπία της ανάθεσης και της προσήλωσης στον κοινοβουλευτισμό, στη διαταξική υποχώρηση που συνιστά το αφήγημα της εθνικής ενότητας, αλλά και στις αδυναμίες του ίδιου του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού, καθώς και του ευρύτερου εργατικού κινήματος. Αυτό που σίγουρα δεν μπορούμε να δεχτούμε ως αναρχικοί, είναι το «τέλος της ιστορίας», την οριστική επικράτηση της οικονομίας της αγοράς, τον θρίαμβο του καπιταλισμού, που προπαγανδίζουν οι καθεστωτικές φωνές του αστισμού με κάθε ευκαιρία, όπως και τα πολεμικά σφαγεία που ετοιμάζουν οι κυρίαρχοι, αλλά και τον φασισμό που έρπει, καθώς τον καλεί ως εφεδρική δύναμη του καπιταλισμού η ίδια η άρχουσα τάξη.

Οφείλουμε, λοιπόν, στο εδώ και στο τώρα να αλλάξουμε τους συσχετισμούς ισχύος στη μαινόμενη κοινωνική και ταξική σύγκρουση. Η συνολική απάντησή μας στην εντεινόμενη κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, στους πολεμικούς σχεδιασμούς των κυρίαρχων και τη φασιστική απειλή, πρέπει να είναι η παγκόσμια κοινωνική επανάσταση με σκοπό την αποδέσμευση των υποτελών στρωμάτων από τον βραχνά της κρατικής εξουσίας και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας. Συλλογικά και ακηδεμόνευτα να αγωνιστούμε, λοιπόν, για τις ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, για την ακρατική και αταξική κοινωνία.

ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΑ, ΤΑΞΙΚΑ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΔΕ ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΜΑΣ – ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΣ

ΠΟΡΕΙΑ:
ΣΑΒΒΑΤΟ 8/9
18:00, ΚΑΜΑΡΑ

Αναρχική Ομοσπονδία
anarchist-federation.gr
anarchist-federation@riseup.net
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

The post Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στην πορεία της ΔΕΘ | Σαββ. 8/9- Anarchist Federation DEMONSTRATION against Thessaloniki International Fair SAT. 8/9 appeared first on Void Network.

Οι αντιστάσεις της εργατικής τάξης βρίσκονται ενώπιον μίας τεράστιας απειλής καθώς με σχετική τροπολογία, ως προϋπόθεση για την κήρυξη απεργίας από πρωτοβάθμια σωματεία τίθεται πλέον η έγκριση από το 50%+1 των εγγεγραμμένων μελών, αντί της ισχύουσας εξασφάλισης της πλειοψηφίας των μελών που παρίστανται στη γενική συνέλευση του σωματείου. Ουσιαστικά αυτή η ρύθμιση καθιστά τυπικά αδύνατη την κήρυξη απεργιών, προσφέροντας απλόχερα στα αφεντικά το «δώρο» της ανεμπόδιστης -από τις κινητοποιήσεις των εργατών- άντλησης υπεραξίας. Αυτό σημαίνει πως μπροστά στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στις εντατικοποιημένες και ελαστικές σχέσεις εργασίας, αλλά και μπροστά στην όξυνση της οικονομικής εκμετάλλευσης, η μαχητική συνδικαλιστική απάντηση θα έχει χάσει ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία της: την απεργία.

Ταυτόχρονα, επανέρχεται η νομιμοποίηση της ανταπεργίας (lock-out) που είχε απαγορευτεί από το 1982. Δηλαδή, όταν προκηρύσσεται απεργία, το αφεντικό έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει απεργοσπάστες, είτε βάζοντας τους εργαζόμενους που δε συμμετέχουν στην απεργία να δουλέψουν είτε… αντικαθιστώντας όσους απεργούν, ενώ μπορεί ακόμα και να περάσει λουκέτο στην επιχείρηση, μη καταβάλλοντας τα δεδουλευμένα προς τους εργαζόμενους και δίνοντας τους μειωμένη αποζημίωση. Επιπλέον, σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος απαιτείται πλέον η απόδειξη περί ύπαρξης δόλου από το αφεντικό, ώστε να καταβληθεί η αποζημίωση. Η προσφυγή στα αστικά δικαστήρια έχει σκοπό να ξελασπώσει το αφεντικό, μετατοπίζοντας την ευθύνη στο «χαρακτήρα» του κι όχι στις συνθήκες εκμετάλλευσης που το ίδιο επιβάλλει. Το κερασάκι στην τούρτα είναι η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων χωρίς να απαιτείται εκ των προτέρων έγκριση, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο τις εφεδρείες των ανέργων, αυτών που θα κληθούν, όποτε τους χρειαστούν τα αφεντικά, να δουλέψουν για ένα κομμάτι ψωμί.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, προωθείται η μείωση και η κατάργηση διάφορων επιδομάτων. Συγκεκριμένα, το ΕΚΑΣ περικόπτεται κατά 240 εκατομμύρια (από 320 εκατομμύρια το 2017 σε 80 εκατομμύρια το 2018), με την προοπτική να καταργηθεί εντελώς το 2019 και το επίδομα θέρμανσης μειώνεται κατά 50% μέσα στο 2018. Το ΔΝΤ ζητά επανεξέταση των παροχών αναπηρίας μέσω της εμπλοκής ιδιωτικών κέντρων στη διαδικασία πιστοποίησης της, αξιολογώντας και καταγράφοντας εκ νέου τα ποσοστά της, με διαφαινόμενο σκοπό τον αποκλεισμό αρκετών από τους μέχρι πρότινος δικαιούχους του αντίστοιχου επιδόματος. Τα επιδόματα φτώχειας, απροστάτευτων τέκνων, φυσικών καταστροφών και ανεργίας νεοεισερχομένων από τον ΟΑΕΔ καταργούνται οριστικά. Όσον αφορά τα οικογενειακά επιδόματα, προβλέπονται μειώσεις σε συνδυασμό με την ανάδυση του κοινωνικού κανιβαλισμού δια της πλαγίας οδού. Ειδικότερα, μειώνονται τα επιδόματα τρίτεκνων και πολύτεκνων οικογενειών για να αναδιανεμηθούν τα αποσπώμενα ψίχουλα στις οικογένειες με ένα ή δύο παιδιά. Η καταβολή του στεγαστικού-φοιτητικού επιδόματος θα έχει ακόμα λιγότερους αποδέκτες, αφού οι δανειστές επιμένουν στη μείωση του εισοδηματικού ορίου των 30.000 ευρώ που ισχύει μέχρι στιγμής. Εξαίρεση δικαιούχων πρόκειται να εφαρμοστεί και για τη λήψη του επιδόματος στέγασης με πρόσχημα την αδυναμία κατοχύρωσης των πλεονασματικών στόχων για το 2018.

Οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί που ξεκίνησαν ήδη από τις 29/11, σύμφωνα με θεσμική εξαγγελία πρόκειται να ενταθούν το επόμενο διάστημα, ώστε να φτάσουν τους 18.000 τους επόμενους μήνες. Οι πλειστηριασμοί θα επεκταθούν και σε οφειλές προς το δημόσιο, ενώ με αλλαγές του πτωχευτικού δικαίου, ανοίγει ο δρόμος για την παράδοση των κόκκινων δανείων στα κερδοσκοπικά funds και αίρεται η προστασία της πρώτης κατοικίας. Οι τράπεζες μάλιστα πρόκειται να ανακεφαλαιοποιηθούν με ενισχύσεις ύψους 10 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η μεταβίβαση πλούτου από τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας προς την κορυφή γίνεται με τον πλέον ειδεχθή (και προ πολλού απροκάλυπτο) τρόπο. Η ηλεκτρονική διενέργεια των πλειστηριασμών αποτελεί την έσχατη λύση ή καλύτερα την παράκαμψη των κοινωνικών αντιστάσεων που πανελλαδικά έχουν μπλοκάρει εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο τη ληστρική μεταβίβαση της πρώτης κατοικίας στα κερδοσκοπικά funds και στους θεματοφύλακές τους, δηλαδή στα ντόπια και διεθνή τραπεζικά ιδρύματα. Οι πλειστηριασμοί πρέπει να γίνουν πάση θυσία κατά απαίτηση των δανειστών, για αυτό και η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝΕΛ ετοιμάζεται να ψηφίσει νόμο για την αυτεπάγγελτη δίωξη όσων παρεμποδίζουν την τέλεσή τους.
Ένα ακόμα κομμάτι του συνολικότερου ξεπουλήματος αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις με επίκεντρο την ηλεκτρική ενέργεια, τις μεταφορές, το νερό, τις τηλεπικοινωνίες και τον φυσικό πλούτο. Η ΔΕΗ θα πρέπει να εισφέρει το 51% των μετοχών του ΑΔΜΗΕ (Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) σε εταιρείες συμμετοχών και το 40% της λιγνιτικής παραγωγής της ΔΕΗ θα πρέπει να εκποιηθεί. Δύο λιγνιτικές μονάδες στη Μεγαλόπολη και μία στη Μελίτη πρόκειται να πωληθούν. Στις 17/11 το ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου) ανακοίνωσε την έναρξη της διαδικασίας εκδήλωσης ενδιαφέροντος για τη συμμετοχή σε διεθνή δημόσιο διαγωνισμό, με σκοπό την ανάθεση σύμβασης παραχώρησης υπηρεσιών για τη χρηματοδότηση, λειτουργία, συντήρηση και εκμετάλλευση του αυτοκινητοδρόμου της Εγνατίας Οδού και τριών κάθετων οδικών αξόνων της. Νέα διόδια πρόκειται να προστεθούν, παράλληλα με ανακατατάξεις στα τιμολόγιά τους. Στο «σφυρί» βγαίνει και ο ΔΕΣΦΑ(Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου), το 66% του οποίου πρόκειται να αποκρατικοποιηθεί μέσα από διαγωνισμό που προκήρυξε το ΤΑΙΠΕΔ και από τη συνακόλουθη αποχώρηση του ΔΕΠΑ (Δημόσια Επιχείρηση Αερίου) από τη Θεσσαλία και τη Θεσσαλονίκη. Η ΕΥΔΑΠ ιδιωτικοποιείται κατά +0,17%, ενώ η ΕΥΑΘ κατά +2,17%. Το νερό από αναφαίρετο κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται λόγω της κερδοσκοπικής αδηφαγίας σε εμπόρευμα, οι παρεχόμενες υπηρεσίες φθίνουν ποιοτικά, τα κοστολόγια ανεβαίνουν, οι αποδοχές των εργαζομένων συμπιέζονται προς τα κάτω, οι συνθήκες εργασίας «σκληραίνουν» και οι απολύσεις είναι ένα από τα πρώτα στρατηγικά βήματα των καινούριων διαχειριστών. Προς ιδιωτικοποίηση τίθεται και το Μετρό, ενώ το ξεπούλημα του αεροδρομίου του Ελληνικού αντιμετωπίζει κάποια ενοχλητικά κωλύματα μέχρι στιγμής, όπως το ξερίζωμα δασικών εκτάσεων και την εύρεση αρχαιοτήτων, ενώ τον Ιούνιο απομακρύνθηκαν περίπου 150 μετανάστες που είχαν βρει καταφύγιο στα κτήρια του παλιού αεροδρομίου. Το επενδυτικό «όνειρο» της ιδιωτικοποίησης του Ελληνικού θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2018, ώστε κατόπιν να ξεκινήσει η ανέγερση ενός σύγχρονου καπιταλιστικού παραδείσου, με την ανέγερση τουριστικού συγκροτήματος στο οποίο θα στεγάζεται και καζίνο. Μπροστά στην απρόσκοπτη κερδοφορία των καπιταλιστών η γη καθίσταται «φιλέτο» προς πώληση.

Ο προνοιακός προϋπολογισμός πρόκειται να «κουρευτεί» κατά 1,6 δις για το 2018, ενώ η φοροληστεία θα διογκωθεί συνολικά κατά 900 εκατομμύρια ευρώ. Η κρατική χρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων θα περιοριστεί κατά 363 εκατομμύρια ευρώ και από τον ΕΟΠΠΥ θα περικοπούν 214 εκατομμύρια ευρώ. Το ήδη ασθμαίνον δημόσιο σύστημα υγείας καταρρέει όλο και περισσότερο. Τα ψηφισμένα μέτρα για την κατάργηση της έκπτωσης 10% επί του φόρου στις ιατρικές δαπάνες και την άρση της έκπτωσης φόρου της τάξεως του 1,5% κατά την εκκαθάριση των φορολογικών δηλώσεων μισθωτών και συνταξιούχων, πρόκειται πλέον να τεθούν σε εφαρμογή με στόχο την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ (3,82% προβλέπει βέβαια ο προϋπολογισμός). Από την πρώτη μέρα που μια οφειλή προς το δημόσιο κρίνεται ληξιπρόθεσμη θα χάνεται πλέον η δυνατότητα της ρύθμισης των 100 δόσεων. Επιπρόσθετα, οι συντάξεις θα επαναϋπολογιστούν για να μην ισχύει πια το πλαφόν του 30% για τη μείωσή τους σε περίπτωση πρόωρης συνταξιοδότησης, ώστε ο περιορισμός της σύνταξης να είναι μεγαλύτερος. Το 2019 θα περικοπεί και η λεγόμενη προσωπική διαφορά στις συντάξεις. Η νέα μείωση των εισοδημάτων που έχει οριστεί να ξεκινήσει από 1/1/2019, ενδέχεται να εφαρμοστεί από το 2018 αν το απαιτήσουν τα στενά περιθώρια της δημοσιονομικής αναπροσαρμογής. Επιπλέον, στα μέτρα της 3ης αξιολόγησης συγκαταλέγονται η αξιολόγηση και η κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων, υποβαθμίζοντας περαιτέρω τις ήδη διαλυμένες δημόσιες υπηρεσίες σε συνδυασμό φυσικά με απολύσεις και αρνητική μεταβολή στις εργασιακές σχέσεις. Στον χώρο της εκπαίδευσης θα αξιολογηθούν καθηγητές και σχολικές μονάδες, το ωράριο των καθηγητών θα φτάσει τις 30 εργάσιμες ώρες την εβδομάδα, ενώ θα αυξηθεί και ο αριθμός των μαθητών ανά τάξη.

Στις 22/1/2018 πρόκειται να ξεκινήσει η διαδικασία της 4ης αξιολόγησης, που θα επιφέρει νέο μπαράζ αντεργατικών και αντικοινωνικών μέτρων. Αυτή είναι η ωμότητα της μνημονιακής πραγματικότητας. Η καταλήστευση της κοινωνικής πλειοψηφίας θα συνεχίζεται και θα εντείνεται επί μακρόν. Όταν η ίδια μας η επιβίωση αμφισβητείται με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο και οι ζωές μας παζαρεύονται σε διακρατικές πιστωτικές συμβάσεις για την ανακύκλωση του χρέους, ώστε να διασωθούν και να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο οι καπιταλιστές, όλοι εμείς, οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι δε γίνεται να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια. Οι κυρίαρχοι μας λένε να κάνουμε υπομονή και μας τάζουν ότι οι θυσίες μας θα επιβραβευτούν όταν «έρθει η ανάπτυξη». Αν δεν καταλάβουμε πως με όλους αυτούς βρισκόμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα, λόγω της θέσης που κατέχουμε στην παραγωγική διαδικασία και κατ’ αντιστοιχία στην κοινωνική πυραμίδα, η εξαθλίωσή μας δε θα έχει τελειωμό. Η διαταξική ειρήνη και η εθνική ενότητα είναι πράξεις ταξικής «αυτοκτονίας» για τους/ις προλετάριους/ες. Με αυτούς που ζουν από την εργασία μας, με αυτούς που καρπώνονται τον πλούτο που παράγουμε, με αυτούς που αποφασίζουν φαινομενικά «για λογαριασμό του λαού» στα πλαίσια της εκλόγιμης ολιγαρχίας και του κρατισμού, αλλά αποτελούν το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, δεν έχουμε τίποτα απολύτως κοινό! Τα συμφέροντά μας είναι εκ της υλικής πραγματικότητας αντίθετα.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ανελίχθηκε στην εξουσία εξαγοράζοντας με κάλπικο τρόπο τις ελπίδες των καταπιεσμένων, υποσχόμενος έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, απονεκρώνοντας τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις, ενσωματώνοντας και αφομοιώνοντας μάλιστα μεγάλο τμήμα τους. Στην εποχή των βίαιων αναδιαρθρώσεων που επιζητεί το κεφάλαιο για να ξεπεράσει τη δομική κρίση υπερσυσσώρευσης που γεννούν οι ίδιες οι εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού, η σοσιαλδημοκρατία αποτελεί ξεπερασμένη και ασύμφορη συνταγή για το κεφάλαιο. Η ενδεικτική λύση για τους καπιταλιστές είναι η λεηλασία των πληβειακών στρωμάτων μέσα από νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Αν εμφανιστούν βέβαια εκρηκτικές κοινωνικές αντιστάσεις που απειλούν την ίδια τη βιωσιμότητα του συστήματος, ο φασισμός επιστρατεύεται ως η τελευταία και πιο βάρβαρη εφεδρεία του κεφαλαίου, με το σενάριο, βέβαια, ενός γενικευμένου πολέμου εκτεταμένης ως και παγκόσμιας κλίμακας για την καταστροφή έμψυχων και άψυχων τμημάτων της παραγωγής και την επέκταση των αγορών να είναι πάντα μέσα στο παιχνίδι.

Όσο αποφεύγουμε τον αγώνα τόσο θα βιώνουμε την ήττα. Τα κεκτημένα που κερδήθηκαν με μακρόχρονους αγώνες, που δε μας χαρίστηκαν επ’ ουδενί, «γίνονται καπνός» σε κάθε επόμενο γύρο της μνημονιακής αξιολόγησης. Η θηλιά στενεύει ακόμα περισσότερο στο λαιμό μας. Για να μη ζήσουμε σαν δούλοι και να μη γεράσουμε επαίτες οφείλουμε να οργανώσουμε την κοινωνική και ταξική αντεπίθεσή μας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Να οργανωθούμε σε σωματεία βάσης, τη στιγμή που ο γραφειοκρατικός-καθεστωτικός συνδικαλισμός αποτελεί τροχοπέδη για τους εργατικούς αγώνες, διότι αποτελεί έναν πόλο διαταξικής ειρήνης και συναίνεσης στις πολιτικές κοινωνικής και εργατικής εξόντωσης, ενώ την ίδια στιγμή συντηρούνται παρασιτικά «επαγγελματίες συνδικαλιστές» και χτίζονται πολιτικές καριέρες από επίδοξους αριβιστές πάνω στις πλάτες των εργατών. Να κάνουμε λοιπόν τον συνδικαλισμό αδιάλλακτο και μαχητικό, επικίνδυνο για τα αφεντικά, τις γενικές απεργίες, διαρκείας και όχι θεαματικές τουφεκιές στον αέρα για να ολοκληρωθεί η συνδικαλιστική υποχρέωση.

Απέναντι στη βαρβαρότητα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, μέσα από την ακηδεμόνευτη κοινωνική και ταξική οργάνωση και αντεπίθεση από τη βάση, χωρίς ηγέτες και αντιπροσώπους, ο μετασχηματισμός των υπαρχουσών παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων, διέρχεται μέσα από την καταστροφή του κράτους και του καπιταλισμού δια της κοινωνικής επανάστασης. Για να φτιάξουμε έναν κόσμο για όλους και όχι για λίγους. Έναν κόσμο όπου ο καθένας θα παράγει ανάλογα με τις δυνατότητές του και θα λαμβάνει σύμφωνα με τις ανάγκες του. Έναν κόσμο όπου θα παύσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, φύσης από άνθρωπο και η εξουσία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία πανανθρώπινης χειραφέτησης, ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης, όπου οι ομοσπονδίες των αυτοδιευθυνόμενων κομμούνων και των ελεύθερων ενώσεων των παραγωγών θα συγκροτήσουν μια παγκόσμια συνομοσπονδία, που θα υπερβεί το βάρβαρο οργανωτικό μοντέλο κοινωνικής διάρθρωσης που συγκροτούν το κράτος και ο καπιταλισμός, με σκοπό την ολόπλευρη ανάπτυξη και ικανοποίηση των αναγκών και των επιθυμιών της ανθρώπινης προσωπικότητας.

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΤΗΣ 3ης ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ
 
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΗ
ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ

ΑΘΗΝΑ:
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ: 11.00 ΜΟΥΣΕΙΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ:
ΠΟΡΕΙΑ
10:00 ΚΑΜΑΡΑ

ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ:
ΠΟΡΕΙΑ
10:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
συμμετέχουμε στο κοινό αναρχικό μπλοκ

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ  http://anarchist-federation.gr/

The post Γενική Απεργία 14/12/2017: Να μη μείνουμε άλλο θεατές στο έργο της ταξικής μας εξόντωσης. Να αντεπιτεθούμε. ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ appeared first on Void Network.