Κείμενο: Crimethinc / Μετάφραση: Blade Runner

Η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν είναι ηθικά αποκρουστική. Έχει σχεδιαστεί για να ωφελήσει αποκλειστικά μια ελίτ ρατσιστών και ισλαμοφοβικών πολεμοκάπηλων. Δεν θα ωφελήσει κανέναν απλό άνθρωπο — ούτε στο Ιράν ούτε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Υπάρχουν αυθεντικά κινήματα βάσης που αντιστέκονται στην ιρανική κυβέρνηση, η οποία είναι ένα αιματοβαμμένο αυταρχικό καθεστώς — όπως είναι και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ που της επιτίθενται. Όμως οι συμμετέχοντες στα ιρανικά κοινωνικά κινήματα δεν θέλουν ο Ντόναλντ Τραμπ να επιτεθεί στο Ιράν. Όπως έγραψαν κάποιοι από αυτούς τον περασμένο μήνα:

«κάθε στρατιωτική ή ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν μπορεί παρά να αποδυναμώσει τον αγώνα από τα κάτω και να ενισχύσει τη δυνατότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας να συνεχίσει την καταστολή.»

Τα κοινωνικά κινήματα στο Ιράν αντιστέκονται εδώ και δεκαετίες σε μια καταπιεστική κυβέρνηση. Όμως η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος-μαριονέτας που θα υπηρετεί τις ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν θα τα βοηθήσει. Επιτιθέμενος στο Ιράν, ο Τραμπ δεν επιδιώκει κατ’ ανάγκη την ανατροπή της κυβέρνησης, αλλά την υποταγή της στη δική του βούληση, απομακρύνοντας τα πρόσωπα στην κορυφή για να καταλάβει ο ίδιος τη θέση τους. Αυτό ακριβώς έκανε στη Βενεζουέλα τον Ιανουάριο του 2026. Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο δεν άλλαξε τίποτα στην κατανομή της εξουσίας στη βενεζουελάνικη κοινωνία· το βασικό αποτέλεσμα της παρέμβασής του ήταν να ανοίξει το δρόμο για τη λεηλασία των φυσικών πόρων της χώρας προς όφελος τμημάτων της άρχουσας τάξης των Ηνωμένων Πολιτειών.

Όπως και άλλοι αυταρχικοί ηγέτες σε όλο τον κόσμο, ο Τραμπ επιδιώκει να παραμερίσει τους απλούς ανθρώπους, περιορίζοντας όλη την πολιτική σε μια σύγκρουση τυράννων για την εξουσία εις βάρος όσων βρίσκονται υπό την κυριαρχία τους. Θα θυσιάσει πρόθυμα τις ζωές Ιρανών, Ισραηλινών και πολιτών των ΗΠΑ για το δικό του όφελος.

Καθώς η καπιταλιστική κερδοσκοπία προσκρούει στα εγγενή της όρια σε ολόκληρο τον κόσμο, οι κυρίαρχες ελίτ επιστρέφουν στη συσσώρευση πλούτου με τον παλιό τρόπο — μέσω της ωμής κρατικής βίας. Ένα από τα στοιχεία που συντήρησαν την παγκόσμια οικονομία τα τελευταία χρόνια είναι η έκρηξη χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας γύρω από λίγες τεχνολογικές εταιρείες που επιχειρούν να πουλήσουν προϊόντα «τεχνητής νοημοσύνης». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν αγώνα επενδύσεων στην επόμενη γενιά στρατιωτικής τεχνολογίας, ενόψει μιας εποχής κατά την οποία αυτή θα είναι ακόμη πιο καθοριστική για τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται ο πλούτος και η εξουσία. Απόδειξη αποτελεί η κόντρα αυτής της εβδομάδας σχετικά με το αν ο αμερικανικός στρατός θα πρέπει να μπορεί να χρησιμοποιεί εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης που παράγει η Anthropic για μαζική εσωτερική επιτήρηση πολιτών των ΗΠΑ και για την ανάπτυξη πλήρως αυτόνομων όπλων.

Ο ισραηλινός στρατός έκανε εκτεταμένη χρήση τεχνητής νοημοσύνης για να διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα. Αυτό — και όχι η «διευκόλυνση» γραφειοκρατών να συντάσσουν τα email τους — είναι η κύρια εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης.

Για την ισραηλινή κυβέρνηση, ολόκληρη η Μέση Ανατολή αντιμετωπίζεται πλέον σαν μια διευρυμένη Δυτική Όχθη. Η επίθεση στο Ιράν δείχνει ότι είναι αποφασισμένοι να υποτάξουν εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στη βία που ήδη έχουν ασκήσει στους Παλαιστίνιους, τους Λιβανέζους και τους Σύρους.

Στις ΗΠΑ, η απόφαση του Τραμπ να κηρύξει πόλεμο χωρίς να συμβουλευτεί το Κογκρέσο δείχνει ότι ήδη αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως δικτάτορα. Η επίθεση στους Ιρανούς αποσκοπεί στο να σπείρει τρόμο στους αντιπάλους του σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων εντός των Ηνωμένων Πολιτειών.

Πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την επίθεση και ως απειλή εναντίον μας. Από το Καράκας και τις Δίδυμες Πόλεις μέχρι την Τεχεράνη, είναι εύκολο να διακρίνει κανείς τον κόσμο που επιχειρούν να οικοδομήσουν. Τα ίδια όπλα που χρησιμοποιούνται σήμερα εναντίον των Ιρανών θα στραφούν αύριο εναντίον οποιουδήποτε αντισταθεί στον Τραμπ και τους αυλοκόλακές του, αν δεν σταθούμε απέναντί τους από κοινού πριν να είναι αργά.

Πρέπει να οικοδομήσουμε τη δύναμη των κινημάτων βάσης ώστε να διακόψουμε τη λειτουργία της πολεμικής μηχανής. Οι εκατοντάδες χιλιάδες που σφαγιάστηκαν παράλογα στη Γάζα, τη Συρία, το Σουδάν, την Υεμένη, το Ιράκ, τη Μιανμάρ, και την Ουκρανία δείχνουν τι μας περιμένει σε αυτόν τον δρόμο, αν δεν τον σταματήσουμε.

Η πραγματική απελευθέρωση μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την αλληλεγγύη μεταξύ κινημάτων βάσης. Πρέπει να αντισταθούμε στον πολεμοχαρή Τραμπ με κάθε μέσο.

Περαιτέρω ανάλυση

• Πορείες διαμαρτυρίας στο Ιράν εν μέσω πολιορκίας από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς: Αναφορά για την πρόσφατη μαζική εξέγερση
• Εξέγερση στο Ιράν μετά την δολοφονία της Mahsa Amini από την αστυνομία ηθών
• Το PKK Αυτοδιαλύεται: Τέλος εποχής ή νέα αρχή για τη Μέση Ανατολή;
• Συρία: «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» ή «Άνδρες, Κράτος και Βία»: Μια ανάλυση από την Jineolojî Academy / Ακαδημία Γυναιολογίας
• Γάζα Αγαπημένη: Κατανοώντας την γενοκτονία στην Παλαιστίνη
• Ο κόσμος αυτός ραγίζει – Πρέπει να αρχίσουμε να χτίζουμε
• Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν: ένα ακόμα σχίσμα διαφαίνεται στον κινηματικό χώρο.
• Στο γύρισμα της παλίρροιας: Πώς να παλέψουμε για να βγούμε από την εποχή Τραμπ

The post Η επίθεση στο Ιράν είναι επίθεση σε όλους μας appeared first on Void Network.

Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν ένα ακόμα σχίσμα διαφαίνεται στον κινηματικό χώρο. Ένα σχίσμα που κλιμακώνεται σε λεκτική σύγκρουση μέσα στο εξόχως πυρετικό καταπιεστικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Κείμενο: Θανάσης Κοσμόπουλος / RisingUtopia

Αν τουλάχιστον όσοι από εμάς εκφέρουν άποψη από κινηματικές επάλξεις, καταφέρναμε να απαλλάξουμε τη σκέψη μας από την εμπύρετη συμπίεση των καιρών και την ανταγωνιστική –ναρκισσιστική κουλτούρα που μας έχουν εμποτίσει -πιθανά χωρίς να το συνειδητοποιούμε, θα μπορούσαμε να παράξουμε αποτελέσματα μέσα από γόνιμες διαφωνίες.

Το σχίσμα συνίσταται στην οπτική της κατάστασης. Άλλοι προτάσσουν τη σημασία της εξέγερσης στο Ιράν, ως έκφραση απελευθέρωσης από τη θεοκρατική εξουσία με κύριες αιτίες τη φτώχεια και την καταπίεση, ενώ οι «απέναντι» προτάσσουν την γεωπολιτική διάσταση ερμηνεύοντας την εξέγερση ως υποκινούμενη από τον Αμερικανο-σιωνιστικό ιμπεριαλισμό, προκειμένου να υπονομεύσουν το θεοκρατικό καθεστώς και να επαναφέρουν την δικτατορία των Παχλεβί.

Το γεγονός ότι η κάθε πλευρά εστιάζει μόνο στο ένα άκρο (η εξέγερση των από τα κάτω), ενώ η άλλη στο εντελώς άλλο (η εξέγερση ως σχεδιασμένη υπονόμευση) λαμβάνοντας θέση στα πιο άκρα, δείχνει πόσο έχει εμφυλλοχωρήσει η ανταγωνιστική λογική και η αυτοανάδειξη μέσα από τη διαφωνία, σε ανθρώπους που και συγκρότηση έχουν και ξέρουν να συζητούν όταν βρεθούν από κοντά. Οπότε σαν φυλακισμένα ποντίκια τρωγόμαστε μεταξύ μας ο καθείς περιχαρακωμένος στον ναρκισσισμό του.

Αντιπαρερχόμενος όμως τα «ψυχοδυναμικά» πεδία του εκτονωτηρίου που γράφεται αυτή η ανάρτηση, θα πρέπει να πάρουμε μια θέση για τα γεγονότα στο Ιράν αυτόν τον καιρό. Και η θέση λέει πως μια μαζική κοινωνική εξέγερση είναι μια πραγματικότητα όπου τα πράγματα διαταράσσονται ξαφνικά και για πολλοστή φορά στη σχέση μεταξύ κοινωνίας κι εξουσίας. Αυτή η μαζικής μορφής εξέγερση με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες δεν μπορεί να συμβαίνει εν αιθρία με όρους μόχλευσης από τον εξωτερικό παράγοντα. Οι Αμερικανοί είναι εξπέρ σε πραξικοπήματα, σε απαγωγές και σε πραξικοπηματικές πρακτικές για την αλλαγή καθεστώτων όπου δεν τους ταίριαζαν, ακόμα και σε μίνι εξεγέρσεις όπως αυτή του Μαϊντάν, που δεν ήταν παρά η επίφαση -αφορμή πολιτειακών ανατροπών που είχαν ήδη προετοιμαστεί στο πολιτικό παλκοσένικο της Ουκρανίας από πολύ πιο πριν.

Εδώ δεν είναι το ίδιο με την Ουκρανία. Καμία ξένη δύναμη δεν μπορεί να «στήσει» στο Ιράν μια μαζική κοινωνική εξέγερση με αυτό το βωμό αίματος. Πόσο μάλλον να τη μετασχηματίσει έτσι ώστε μια κοινωνία των 92 εκατομμυρίων να συναινεί στην αλλαγή, από την 47ετή θεοκρατική εξουσία προς στην δικτατορία των όποιων Παχλεβί. Στο Ιράν σήμερα τα αντιαμερικανικά αισθήματα είναι κατά πολύ περισσότερα από τα αντικαθεστωτικά. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι ακόμα και με ένα πιο εύκολο επιτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα οι Ιρανοί δύσκολα θα δεχθούν την αμερικανική ηγεμονία. Το ενδεχόμενο αποτυχίας μιας υποκινούμενης πρακτικής είναι πολύ σοβαρό.

Υπάρχει ένα φορτίο που κινεί την Ιρανική κοινωνία να παίζει το κεφάλι της στους δρόμους των Ιρανικών πόλεων. Και όπως πάντα μια από τις κύριες αιτίες κι αφορμές των μεγάλων εξεγέρσεων είναι η αιφνίδια μείωση του εισοδήματος και η απουσία ελευθερίας. Τότε κανείς δεν μπορεί να υποβαθμίσει μια μαζική κοινωνική εξέγερση γιατί είναι αυθόρμητη. Δεν είναι υποκινούμενη.

Κάποιοι σχολιαστές αναδεικνύοντας τις συνέπειες του χρόνιου εμπάργκο για τη δυσχερή θέση των φτωχών στρωμάτων αποδίδουν πάλι την ευθύνη της κοινωνικής εξέγερσης στη Δύση και στις κυρώσεις της, ως έμμεση «χειραγώγηση» για εξέγερση. Ναι και αυτό το επιχείρημα έχει μια βάση αλλά το εμπάργκο δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα στο κράτος να βρει τρόπο να διορθώσει το πρόβλημα αυτό. Άλλωστε το Ιράν έχει πολύ στενές σχέσεις με την Κίνα συμμετέχοντας στην συμμαχία της Σαγκάης.

Οπότε εδώ υπάρχει ένα ζήτημα: από ποια σκοπιά βλέπουμε τα πράγματα κι από ποια σκοπιά είναι τα πράγματα.

Μια εξέγερση οφείλει να αναλύεται με βάση τη σκοπιά των εξεγερμένων σε όποιον θέλει να έχει την αναρχική/ελευθεριακή πολιτική ταυτότητα, . Η ελευθερία, ο άνθρωπος, η κοινότητα, η κοινωνία, είναι προτεραιότητα, αξιακή, ηθική, τρόπος να βλέπεις τα πράγματα. Ακόμη κι αν το γεωπολιτικό βαραίνει περισσότερο στις εξελίξεις όπως στην Ουκρανία, εμείς σαν ελευθεριακοί αναρχικοί οφείλουμε να βλέπουμε τα δεινά των κοινωνιών που υποφέρουν από αυτόν τον πόλεμο ΠΡΩΤΑ! Την δυνατότητα παρέμβασης του κοινωνικού παράγοντα ΠΡΩΤΑ! Αυτό είναι επιταγή της κοσμοθεώρησής μας. Αυτό μας έκανε να είμαστε με τους Παλαιστίνιους ΠΡΩΤΑ! Είμαστε με τους Παλαιστίνιους και όχι με τις σημαίες τους. Αυτό μας κάνει να είμαστε με τους εξεγερμένους Ιρανούς ΠΡΩΤΑ! Και όχι με τις σημαίες του κράτους που είναι υπήκοοι. Αυτή είναι η σκοπιά μας. Η ηθική των αξιών μας πάνω από τους όποιους γεωπολιτικούς συσχετισμούς.

Αντίθετα, στην περίπτωση που βλέπουμε την εξέγερση αυτή από τη γεωπολιτική σκοπιά, είναι μοιραίο αυτή να υποβαθμίζει τους εξεγερμένους, να τους εκλαμβάνει σαν υποκινούμενα πιόνια, να προσβάλλει ανθρώπους που δίνουν και το αίμα τους στον αγώνα ενάντια στις δυνάμεις καταστολής του κράτους. Με αυτή τη λογική καμία εξέγερση δεν μπορεί να μην είναι υποκινούμενη, αφού όλες οι εξεγέρσεις γίνονται σε ενεργό γεωπολιτική συνθήκη. Και η εξέγερση του Αλέξη το 2008 από κάποιους θεωρήθηκε υποκινούμενη από την Ρωσία ενώ από άλλους από την Τουρκία. Δεν νομίζω ότι αυτός είναι ο τρόπος που αντιστοιχεί στην σκοπιά όλων όσων είμαστε συμμέτοχοι της υπόθεσης του κοινωνικού αναρχισμού. Θεωρώ ότι εστιάζοντας στο γεωπολιτικό, έχουμε ενσωματώσει μια διαχειριστική αντίληψη των κινημάτων που αποικεί στις επικυρίαρχες λογικές “διαχείρισης των μαζών”, καθώς και των αποστασιοποιημένων παιγνίων της γεωπολιτικής σκακιέρας των συσχετισμών.

Εξηγώντας τη στάση αρκετών συντροφισσών και συντρόφων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θεωρώ πως το προηγούμενο διάστημα με τη γενοκτονία στη Γάζα κάποιες και κάποιοι από εμάς πέρα από την ιστορική διάσταση της Νάκμπα ανακαλύψαμε όψιμα και την γεωπολιτική διάσταση των πραγμάτων. Η τραγικότητα της γενοκτονίας όχι μόνο έβαλε την Αμερικανο-σιωνιστική επιθετικότητα στο κάδρο της πολιτικής μας κριτικής, αλλά και πολύ σωστά την στόχευσε ως άξονα του κακού, -μια πλέον παγιωμένη αντίληψη που επιβεβαιώνεται από την «πραγματικότητα Τραμπ» κάθε μέρα.

Συνεπώς η Γάζα άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην πολιτική μας αντίληψη, μια διάσταση που οι παλιότεροι-ες την είχαμε στα υπόψη ούτως ή άλλως αλλά όμως οι νεότερες –οι δεν την είχαν, μιας που ο χώρος ελάχιστα ασχολούνταν με τα γεωπολιτικά. Η νέα αυτή «ανακάλυψη» εκλήφθη ως «είδα το φως μου», ενώ στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν συμβαίνει αυτό αλλά μπορεί και το αντίθετο: ότι στην πραγματικότητα το «καινούργιο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω» πράγμα που “τυφλώνει” ακόμα χειρότερα μέσα από την εξιδανίκευσή του. Κι αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που πολλοί από εμάς αντιμετωπίζουμε αυτό που αγνοούσαμε σαν μια «αποκάλυψη»,, ενώ πρόκειται για κάτι πάρα πάρα πολύ παλιό και αρκετά αριστερό. Γιατί μια ανάλυση που βάζει τις κοινωνίες στο περιθώριο απαξιώνοντάς τες σαν απόλυτα ελεγχόμενες και χειραγωγούμενες, που αν δεν τις ταυτίζει με τα κράτη και τις θεωρεί υπομόχλια γεωπολιτικών συμφερόντων, δεν είναι παρά μια αριστερή ανάλυση βγαλμένη από το πνεύμα του σταλινισμού, και μετά στον καιρό του ψυχρού πολέμου.

Ας πάψουμε να «ανακαλύπτουμε τον τροχό» εξιδανικεύοντας «το κοσκινάκι μας» λόγω της προγενέστερης άγνοιάς μας. Είναι λάθος ο τρόπος πρόσληψης των πραγμάτων αυτός. Ας κάνουμε μια ενδοσκόπηση να δούμε όλα εκείνα τα “μοτίβα” που λειτουργούν πάγια στην αντίληψή μας, κι ας απαλλαγούμε από αυτά, αν θέλουμε να γίνουμε επικίνδυνες-οι απέναντι στο κράτος. Είναι πρόβλημα όταν το γεωπολιτικό μπαίνει πιο μπροστά από το κοινωνικό. Οι υπερδυνάμεις, οι περιφερειακές δυνάμεις, τα κράτη και οι κινήσεις τους, πολύ λογικά μπαίνουν στο επίκεντρο της σκοπιάς μας μέσα από την βαθύτερη επιθυμία να τιμωρηθούν οι γενοκτόνοι, με συνέπεια όμως, να υποβαθμίζουμε το υποκείμενο που μας ενδιαφέρει, δηλαδή αυτό της χειραφετητικής εξέγερσης ή της αντίστοιχης κοινωνικής επανάστασης.

Θα έλεγα λοιπόν, αναγνωρίζοντας ότι στον ιστορικό χρόνο μιας εξέγερσης, λαμβάνει χώρα και η γεωπολιτική διάσταση, -είναι μάλλον απίθανο κλιμάκια της Mossad να μην βρίσκονται στο πεδίο, εμείς οφείλουμε να επικεντρώνουμε στο πρωτεύον, που δεν είναι παρά η αλληλεγγύη σε μια κοινωνία που εξεγείρεται για μια καλύτερη ζωή και για την ελευθερία της. Αυτό από μόνο του έχει αξία. Αυτός είναι αξιακά ο δικός μας ελευθεριακός τρόπος να βλέπουμε την πραγματικότητα, χωρίς να αγνοούμε την οικονομική την γεωπολιτική, τη θρησκευτική, πολιτισμική ή ιστορική διάσταση των ζητημάτων. Αποδίδοντας τιμή και σεβασμό στην κουλτούρα των ανθρώπων της ανατολής απεμπολώντας από την κριτική μας στάση τα όποια αποικιοκρατικά δυτικά προνόμια.

Συμπερασματικά, το να ενδιαφερόμαστε πρώτιστα για τα επίδικα των «κινούμενων» κοινωνιών δεν αποκλείει να παίρνουμε θέση για τα γεωπολιτικά επίδικα αλλά και για κάθε άλλη διάσταση των θεμάτων. Πρώτα και κύρια μας ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που εξεγείρονται και η ευόδωση του αγώνα τους για μια καλύτερη ζωή, δευτερευόντως μας ενδιαφέρουν οι γεωπολιτικές συγκρούσεις που τις κρίνουμε πρώτιστα με βάση το καλό των κοινωνιών, που στην πραγματικότητα αυτό δημιουργεί κι εκείνο τον αντιαποικιοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό αξιακό κώδικα.

Ναι σήμερα ο Αμερικανοσιωνισμός είναι μήτρα και πηγή κρατικής τρομοκρατίας, νεοφασισμού και πολέμων. Είναι πηγή καταπίεσης και δυστυχίας και καταδυνάστευσης πολλών κοινωνιών ανά τον κόσμο. Δε θα απεμπολίσουμε τον αξιακό μας κώδικα υποστηρίζοντας τους αντιπάλους του κι ανεβάζοντας σημαίες καταπιεστικών καθεστώτων στο κατά τα άλλα αναρχικό προφίλ μας. Η στάση μας δεν μπορεί να ετεροκαθορίζεται από τις γεωπολιτικές δυναμικές, ούτε από το μίσος που έχουμε για τους αντιπάλους. Ο αντίπαλος του αντιπάλου μου δεν μπορεί να είναι φίλος μου.

Το αξιακό μας σύστημα έχει επίκεντρο την κοινωνική επανάσταση για την ελευθερία, τη κοινοκτημοσύνη, την ισότητα, την οριζοντιότητα. Δηλαδή την κοινωνική χειραφέτηση, που σαν πολικό αστέρι διαμορφώνει σε μια ευθεία γραμμή μιαν αξιακή κατεύθυνση. Ο ιμπεριαλισμός, η αποικιοκρατία, τα εθνικά κράτη είναι μορφές καταπίεσης κι εκμετάλλευσης. Μπορούν μάλιστα και να συνυπάρχουν. Μπορούμε λοιπόν κι εμείς να σταθούμε ενάντιά τους κάνοντας κριτική χωρίς όμως να προδίδουμε τις αρχές μας.

Με αυτόν τον τρόπο οφείλουμε να συναντηθούμε με τους αγώνες των Ιρανών όπως και όλων των εξεγερμένων ενάντια στο σύστημα κράτος/κεφάλαιο.

___

Πηγή / Κείμενο: Θανάσης Κοσμόπουλος / RisingUtopia

The post Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν appeared first on Void Network.

Το βράδυ της περασμένης Τρίτης, η Mahsa (Zina) Amini, μια 22χρονη Κούρδισσα από τη δυτική πόλη Saqez της επαρχίας του Κουρδιστάν, συνελήφθη έξω από έναν σταθμό του μετρό στην Τεχεράνη από την περιβόητη αστυνομία ηθών του Ιράν.

Η Mahsa Amini ταξίδευε με την οικογένειά της από τη δυτική επαρχία του Κουρδιστάν του Ιράν στην πρωτεύουσα Τεχεράνη, για να επισκεφτεί συγγενείς της όταν φέρεται πως συνελήφθη επειδή δεν τηρούσε τους αυστηρούς κανόνες της χώρας για το γυναικείο ντύσιμο, δηλαδή ότι δεν φορούσε σωστά το χιτζάμπ και το παντελόνι της. Επειτα ξυλοκοπήθηκε βάναυσα σε βαν της αστυνομίας, σύμφωνα με μάρτυρες.

Η είδηση ​​έρχεται εβδομάδες αφότου ο σκληροπυρηνικός πρόεδρος του Ιράν, Ebrahim Raisi, ζήτησε αυστηρότερη επιβολή του υποχρεωτικού κώδικα ένδυσης της χώρας, ο οποίος απαιτεί από όλες τις γυναίκες να φορούν κάλυμμα χιτζάμπ στο κεφάλι και τον λαιμό.

Σύμφωνα με την Hrana, μια ιρανική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οικογένεια της Amini ενημερώθηκε κατά τη σύλληψή της ότι θα αφεθεί ελεύθερη μετά από μια «συνεδρία επανεκπαίδευσης». Αλλά η Amini ήταν σε κώμα, όπως είπε η οικογένειά της, προσθέτοντας ότι τους είπαν από το προσωπικό του νοσοκομείου ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρή.

Κατηγορήθηκε ότι φορούσε ακατάλληλα το χιτζάμπ της σε μια χώρα που επιβάλλει αυστηρά την υποχρεωτική κάλυψη των μαλλιών και του σώματος των γυναικών. Σύμφωνα με μάρτυρες, ξυλοκοπήθηκε ενώ βρισκόταν μέσα σε ένα αστυνομικό βαν που την μετέφερε σε κέντρο κράτησης. Ο Amini πέθανε την Παρασκευή στο νοσοκομείο αφού πέρασε τρεις ημέρες σε κώμα. Η αστυνομία στην Τεχεράνη αρνήθηκε αμέσως την ευθύνη για τη δολοφονία της και είπε ότι υπέστη «ξαφνική καρδιακή ανεπάρκεια» ενώ περίμενε μαζί με άλλες γυναίκες στο ίδρυμα για «εκπαίδευση». Η σύλληψη και ο θάνατος της Amini πυροδότησε γρήγορα διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Τα επεισόδια ξεκίνησαν αρχικά έξω από το νοσοκομείο όπου η νεαρή Masha πέθανε και εξαπλώθηκαν αμέσως σε άλλες επαρχίες. Σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Masha έχει ήδη γίνει σύμβολο για τον αγώνα ενάντια στην υποχρεωτική χιτζάμπ και την αστυνομία σε όλο τον κόσμο.

Ενώ ο Πρόεδρος του Ιράν Ebrahim Raisi τηλεφώνησε στην οικογένεια της Amini για να εκφράσει τα συλλυπητήριά του, αντιμετώπισε ως επί το πλείστον την κρίση – μια από τις μεγαλύτερες του πρώτου έτους του στην εξουσία μέχρι τώρα – καταπιέζοντας βάναυσα τις Ιρανές και τους Ιρανούς που βγήκαν στους δρόμους. Η καταστολή έχει στοχεύσει ιδιαίτερα τις κουρδικές περιοχές που έχουν προχωρήσει σε γενική απεργία σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του Mahsa. Τουλάχιστον 10 μεγάλες πόλεις έχουν κλείσει από τη Δευτέρα παρά την έντονη αστυνομική καταστολή.

Εκατοντάδες γενναίες Κούρδισες που διαμαρτύρονταν για την υποχρεωτική χιτζάμπ έβγαλαν τις μαντίλες τους κατά τη διάρκεια της κηδείας του Amini και τις κουνούσαν στον αέρα ενώ φώναζαν συνθήματα στα Κουρδικά και στα Φαρσί: «Θάνατος στον δικτάτορα!». «Δολοφονία για τη μαντήλα, για πόσο ακόμα;»; και «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία». Οι δυνάμεις ασφαλείας πυροβόλησαν αργότερα μερικούς από τους διαδηλωτές και επιτέθηκαν σε πολλούς με δακρυγόνα, τραυματίζοντας τουλάχιστον 30.

Ρεπορτάζ των διεθνών μέσων μιλούν για πάνω από πέντε νεκρούς από την έναρξη των διαμαρτυριών.

Αλλού στο Ιράν, οι δυνάμεις ασφαλείας έκοψαν την πρόσβαση στο Διαδίκτυο ενώ επιτέθηκαν και συνέλαβαν διαδηλωτές, χτυπώντας αδιακρίτως ανθρώπους στους δρόμους και στοχοποιώντας ακτιβιστές του γυναικείου κινήματος. Όπως και σε προηγούμενους αγώνες, το φοιτητικό κίνημα ήταν στην πρώτη γραμμή της οργάνωσης των κινητοποιήσεων, με μεγάλες διαδηλώσεις να ξεσπούν σε πανεπιστημιουπόλεις σε όλη τη χώρα παρά την παρουσία κατασταλτικών δυνάμεων και με πιθανές σοβαρές συνέπειες για τους φοιτητές.

Σε κοινή δήλωση, δεκατέσσερις φοιτητικές οργανώσεις από σχολές, όπως το Πανεπιστήμιο Amirkabir, το Πανεπιστήμιο Tarbiat Modares και το Πανεπιστήμιο Allameh Tabataba’i ζήτησαν «διάλυση των μονάδων “Περιπολίας Καθοδήγησης και Αστυνομίας Ηθών” ως έναν από τους φρικτότερους θεσμούς καταστολής και καταπίεσης μετά την επανάσταση» στο Ιράν.

Οι διαδηλώσεις δεν οδήγησαν μόνο σε μια γενική αμφισβήτηση της αστυνομίας, αλλά και σε μια βαθύτερη αμφισβήτηση του καθεστώτος μεταξύ των ευρύτερων τμημάτων της κοινωνίας. Στις διαδηλώσεις, οι διαδηλωτές και οι διαδηλώτριες χρησιμοποιούν αντικαθεστωτικά συνθήματα όπως «Θάνατος στον Χαμενεΐ!», αναφερόμενες στον ανώτατο ηγέτη του καθεστώτος Αλί Χαμενεΐ. Άλλα συνθήματα περιελάμβαναν «Θάνατος στον δικτάτορα!» και «Κανένας φόβος! Είμαστε όλες μαζί!» Είναι σημαντικό ότι ορισμένες διαδηλώτριες καταδικάζουν τη βάναυση αυταρχική διακυβέρνηση τόσο του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ καθεστώτος του Σάχη, που διήρκεσε από το 1941 έως την επανάσταση του 1979 όσο και του τρέχοντος ισλαμικού καθεστώτος, ενάντια στη μοναρχική προοπτική ορισμένων Ιρανών που υποστηρίζουν την επιστροφή στη μοναρχία του Ιράν μέσω του γιου του “αείμνηστου” Σάχη.

Η ιρανική διασπορά, η οποία εκτιμάται ότι περιλαμβάνει τουλάχιστον έξι εκατομμύρια Ιρανούς σε όλο τον κόσμο, έχει επίσης δραστηριοποιηθεί στη διοργάνωση διαδηλώσεων, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, το Τορόντο και τη Νέα Υόρκη, ενάντια στη φρικτή δολοφονία της Amini.

Οι βαθύτερες ρωγμές του Ιράν

Η συγκλονιστική δολοφονία της Mahsa Amini και η συνακόλουθη κοινωνική αναταραχή δημιουργούν ένα δύσκολο πολιτικό σκηνικό για τον Raisi, ο οποίος πρόκειται να μιλήσει στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη την Τετάρτη.

Πέρα από την καταστολή της λαϊκής δυσαρέσκειας, ο Raisi αντιμετωπίζει σοβαρή διάβρωση της νομιμότητας του καθεστώτος του Ιράν, το οποίο έχει έντονα θεοκρατικά χαρακτηριστικά. Αυτή η πολιτική κρίση χαρακτηρίζεται επίσης από τη διεύρυνση του ρήγματος μεταξύ των δύο πτερύγων που έχουν κυριαρχήσει στην πολιτική του Ιράν: των «μεταρρυθμιστών» και των πιο συντηρητικών «σκληροπυρηνικών». Μέχρι στιγμής, προσωπικότητες υπέρ των μεταρρυθμίσεων, όπως ο πρώην Πρόεδρος Μοχάμαντ Χατάμι, έχουν αμφισβητήσει την απάντηση που επέλεξε να δώσει το καθεστώς στον θάνατο της Αμίνι. Ο πρώην βουλευτής Ali Motahari έγραψε επίσης ότι φοβάται πως το περιστατικό θα μπορούσε να εμφανίσει την ιρανική κυβέρνηση διεθνώς ως μια οντότητα όπως οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.

Άλλοι ρεφορμιστές έχουν προχωρήσει παραπέρα εκδίδοντας δηλώσεις κατά της υποχρεωτικής χιτζάμπ και της αστυνομίας ηθών. Η μεταρρυθμίστρια βουλευτής Parvaneh Salahshouri, ηγέτης της Γυναικείας Φατρίας στο Κοινοβούλιο, έγραψε κατά της υποχρεωτικής χιτζάμπ το 2018 και, φέτος μόλις στις 2 Αυγούστου του 2022, εικοσιένα εξέχοντες μεταρρυθμιστές είχαν επίσης καταγγείλει τους υποχρεωτικούς νόμους για τη χιτζάμπ.

Πρόσφατες αναφορές για την εύθραυστη και επιβαρυμένη υγεία του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, έχουν επίσης ανοίξει ερωτήματα σχετικά με την πολιτική αβεβαιότητα και ακόμη βαθύτερες φατριακές διαιρέσεις, καθώς ο θάνατος του Χαμενεΐ θα άνοιγε μια διαμάχη εξουσίας για τον διάδοχό του.

Η βαθύτερη κρίση του ιρανικού καθεστώτος δεν μπορεί να ιδωθεί εκτός της διάλυσης της ιρανικής πυρηνικής συμφωνίας, η οποία είχε προσφέρει προσωρινή ανακούφιση από ορισμένες κυρώσεις, πράγμα που αποτελεί στρατηγικό στόχο και των δύο πτερύγων του καθεστώτος. Η επιβολή των κυρώσεων «μέγιστης πίεσης» του Τραμπ, τις οποίες συνεχίζει ο Μπάιντεν, έχει βυθίσει τη χώρα σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση, επηρεάζοντας κυρίως τους εργαζόμενους και τα φτωχότερα στρώματα της ιρανικής κοινωνίας, που εξέφρασαν την οργή τους για την οικονομική κατάσταση κατά τη διάρκεια δύο σημαντικών ταξικών κυμάτων αγώνα το 2018 και το 2019.

Έκτοτε, το καθεστώς ανταποκρίθηκε στην ασταθή κατάσταση εκφράζοντας τα πιο απολυταρχικά χαρακτηριστικά του και στηριζόμενο σε μεγάλο βαθμό στον κατασταλτικό του μηχανισμό για να καταστείλει κάθε δυσαρέσκεια. Εκτός από την αυξημένη καταστολή, οι προεδρικές εκλογές του περασμένου έτους υπογράμμισαν τις αντιδημοκρατικές πτυχές της ιρανικής «δημοκρατίας», όπου το 12μελές “Συμβούλιο Φύλακας” που είναι υπεύθυνο για την έγκριση των υποψηφίων για τις εκλογές ουσιαστικά εμπόδισε τον διορισμό οποιουδήποτε μπορούσε να αμφισβητήσει τον Ραΐσι. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε να εξασφαλίσει ουσιαστικά την εκλογή των σκληροπυρηνικών.

Αυτές οι τάσεις προς τον αυταρχισμό συνδέονται αναμφίβολα με την αυξανόμενη πολιτική επιρροή του σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), μιας ισχυρής δύναμης ασφαλείας και εσωτερικής αστυνομίας, που ελέγχει με διάφορους τρόπους τα δύο τρίτα του ΑΕΠ του Ιράν και ανταγωνίζεται όλο και περισσότερο τον ισλαμικό κλήρο για την εξουσία. Ο ιστορικός ρόλος τους μπορεί να ανιχνευθεί πίσω στη καθοριστικής τους συνεισφορά για την εδραίωση του ισλαμικού καθεστώτος κατά τη διάρκεια της ιρανικής αντεπανάστασης, ενώ η λειτουργία του IRGC επεκτάθηκε πολύ  κατά της περίοδο της πολιτικής κρίσης που ξεκίνησε μετά τις εκλογές του 2009, μιας και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην καταστολή των κοινωνικών εξεγέρσεων.

Τους τελευταίους μήνες, η αυξημένη δίωξη επιφανών πολιτικών ακτιβιστών στο Ιράν, ειδικά γυναικών όπως η Leila Hosseinzadeh και η Sepideh Rashno, έχει φέρει στο επίκεντρο την άκαμπτη πειθαρχία του αντιδραστικού Ιρανικού καθεστώτος. Πέρα ​​από την καταπίεση των γυναικών (το κράτος του Ιράν είναι ένας από τους κορυφαίους εκτελεστές γυναικών στον κόσμο) και τη βάναυση τιμωρία της queer κοινότητας, όπως δείχνουν οι πρόσφατες θανατικές ποινές στα queer ακτιβιστ@ Zahra Seddiqi Hamedani και Elham Choubdar, η κριτική επεκτείνεται επίσης στην άρνηση βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων όπως η αναγνώριση των ανεξάρτητων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η ανάπτυξη Τάσεων προς την Κοινωνική Κρίση και την Ταξική Πάλη

Από τις αρχές του 2022, η κοινωνική ατμόσφαιρα στη χώρα σηματοδοτήθηκε επίσης από κύματα διαμαρτυριών και απεργιών, με στόχο κυρίως τη λειψυδρία και την κοινωνική κρίση που προξενεί το αυξανόμενο κόστος ζωής που επιδεινώθηκε μετά από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Όπως ανέφερε πρόσφατα η Red Flag, η ιρανική οικονομία αντιμετωπίζει μια σοβαρή κρίση: “Το νόμισμα έφτασε στη χαμηλότερη τιμή του ποτέ τον Ιούνιο, ο ετήσιος πληθωρισμός βρίσκεται στο 41,5% και αυξάνεται, σύμφωνα με στοιχεία από το Στατιστικό Κέντρο του Ιράν. Η τιμή των βασικών ειδών διατροφής έχει αυξηθεί κατά 90,2%, και οι δαπάνες των νοικοκυριών έχουν τριπλασιαστεί, ενώ οι πραγματικοί μισθοί συνεχίζουν να μειώνονται.”

Τα αποτελέσματα των ακρωτηριαστικών κυρώσεων μέγιστης πίεσης, σε συνδυασμό με τη φαινομενικά σε κώμα πυρηνική συμφωνία, οδήγησαν το καθεστώς να επιβάλει λιτότητα με σκοπό να πληρώσουν οι εργαζόμενοι για την κρίση που τους συντρίβει. Ήδη, ο Raisi έχει εισαγάγει μια σειρά μέτρων όπως περικοπές στις επιδοτήσεις σιταριού και κατάργηση των φαρμακευτικών επιδοτήσεων. Ως αποτέλεσμα, σημειώθηκε δεκατριπλάσια αύξηση της τιμής του ψωμιού και γρήγορα ξέσπασαν ταραχές για το ψωμί στη νότια επαρχία Khuzestan, η οποία φιλοξενεί μια μεγάλη αραβική μειονότητα και αποτελεί συχνό σημείο κοινωνικών αναβρασμών λόγω περιβαλλοντικών αγώνων στην περιφέρεια και την παρουσία των αγωνιστών εργαζομένων του σωματείου Haft Tappeh στο ζαχαροκάλαμο .

Μέσα στο εργατικό κίνημα, οι δάσκαλοι ηγήθηκαν επίσης αγώνες σχετικά με την κρίση του κόστους ζωής και πρωτοστάτησαν σε μια σειρά από πανεθνικές απεργίες, συγκεντρώσεις και καταλήψεις, συμπεριλαμβανομένων τεράστιων διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα την Πρωτομαγιά του περασμένου έτους ως μέρος του Συντονιστικού Συμβούλιο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εκπαιδευτικών. Σε πολιτική κλίμακα, νέες μαρξιστικές οργανώσεις (που λειτουργούν σε μεγάλο βαθμό υπόγεια) όπως η «Εργατική Οργανωμένη Επιτροπή Δράσης» (LOAC) αναδύονται μεταξύ των φοιτητικών και εργατικών κινημάτων καθώς επαναστατικές σοσιαλιστικές ιδέες επανεμφανίζονται μεταξύ της ιρανικής πρωτοπορίας που έχει εμπλακεί στα πρόσφατα κύματα αγώνων από τη μαζική εξέγερση το 2019 έως την απεργία των εργαζομένων στο πετρέλαιο το 2021.

Από τη οργή στην ελευθερία

Οι κοινωνικές εκρήξεις που αναδύονται στο Ιράν έχουν τη δυνατότητα να οικοδομήσουν νήματα συνέχειας με τον ιστορικό αγώνα των ιρανικών μαζών ενάντια στα καταπιεστικά καθεστώτα τους και την απειλή του ιμπεριαλισμού. Προκειμένου οι κινητοποιήσεις που αναδύονται ενάντια στην καταπίεση των γυναικών να προχωρήσουν με τρόπο που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων στο Ιράν, είναι σημαντικό να συνδέσουμε τον αγώνα ενάντια στο ιδιαίτερα αντιδημοκρατικό και πατριαρχικό καθεστώς του Ιράν με έναν αγώνα ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα που συντηρεί τους αστούς μουλάδες.

Υπό αυτή την έννοια, η σύγκλιση του αναπτυσσόμενου γυναικείου κινήματος με τη μαχητική εργατική τάξη του Ιράν που έχει αναδειχθεί ως σημαντικός παράγοντας στους πρόσφατους αγώνες μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην προώθηση αυτών των αγώνων. Ας μην ξεχνάμε ότι η ιρανική επανάσταση ξεκίνησε με τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων από τον Σάχη και την αυταρχική του διακυβέρνηση. Ήταν η απεργία των εργαζομένων στο πετρέλαιο ως απάντηση σε αυτή την καταστολή που ξεκίνησε μια γενική απεργία που γονάτισε το καθεστώς του Σάχη. Οι εργάτες πετρελαίου στο Ιράν σήμερα έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν τη στρατηγική τους ισχύ με παρόμοιο τρόπο.

Η ιρανική επανάσταση δεν ήταν μόνο μια επανάσταση ενάντια στο καθεστώς του Σάχη, αλλά και μια επανάσταση ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που επωφελήθηκαν για χρόνια την κυριαρχία του. Αυτά τα μαθήματα είναι σημαντικά σήμερα, καθώς ιμπεριαλιστικές χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Γαλλία καταγγέλλουν τη δολοφονία της Mahsa Amini αποκρύπτοντας τα συμφέροντα τους. Αυτές είναι οι λεγόμενες «δημοκρατικές» χώρες των οποίων η αστυνομία δολοφονεί επίσης βάναυσα γυναίκες, των οποίων τα καθεστώτα αρνούνται το δικαίωμα στην άμβλωση και επιβάλλουν με ρατσιστικό τρόπο την απαγόρευση της μαντίλας στην Γαλλία, νομοθεσία που περιορίζει την αυτονομία της γυναίκας από άλλη οπτική γωνία. Αυτές είναι οι χώρες που επιβάλλουν κυρώσεις μέγιστης πίεσης και τα μποικοτάζ, που προκαλούν καθημερινά δυστυχία στους Ιρανούς εργάτες.

Εναντίον της ιρανικής άρχουσας τάξης και των ξένων δυνάμεων, η εμπλοκή της αριστεράς μπορεί να είναι αποφασιστική για την ανεξάρτητη αντιπολίτευση ενάντια σε αυτές τις καταπιεστικές επιθέσεις. Εξάλλου, ήταν οι μαρξίστριες που οργάνωσαν τις πρώτες μαζικές διαδηλώσεις κατά της υποχρεωτικής κάλυψης κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας το 1979.

Η διεθνής αριστερά και τα φεμινιστικά κινήματα σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να σηκώσουν το λάβαρο των Ιρανών γυναικών, νέων και εργαζομένων στον αγώνα, στο πνεύμα των διαδηλώσεων του Τζορτζ Φλόιντ που εξαπλώθηκαν παγκοσμίως. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως τάξη ξεπερνούν τα σύνορά μας και μπορούν να επιλυθούν μόνο διεθνώς.

____________

ΠΗΓΗ: https://www.leftvoice.org/say-her-name-protests-erupt-across-iran-after-police-murder-of-mahsa-amini/

KEIMENO: Maryam Alaniz

Η Maryam Alaniz είναι μια σοσιαλίστρια δημοσιογράφος, ακτιβίστρια και διδακτορική φοιτήτρια που ζει στη Νέα Υόρκη. Είναι συντάκτρια του διεθνούς τμήματος του Left Voice. Ακολουθήστε την στο Twitter: @MaryamAlaniz

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

The post Εξέγερση στο Ιράν μετά την δολοφονία της Mahsa Amini από την αστυνομία ηθών appeared first on Void Network.