Σήμερα, εμείς, μετανάστες χωρίς χαρτιά, που ζούμε σε κέντρα κράτησης μεταναστών, κάτοικοι των δρόμων,

εμείς καταλάβαμε το Πάνθεον!

Είμαστε αυτοί που δεν έχουν χαρτιά, δεν έχουν φωνές, δεν έχουν πρόσωπα για την Γαλλική Δημοκρατία. Ήρθαμε εδώ, στον τάφο των μεγάλων ανδρών σας, για να διαμαρτυρηθούμε για τις δικές σας βλασφημίες. Τις προσβολές των μνημών των συντρόφων/ισσών μας, των πατεράδων μας και των μανάδων μας, των αδερφών μας στη Μεσόγειο, και στους δρόμους του Παρισιού, στα κέντρα μεταναστών και στις φυλακές. Η Γαλλία αναπαράγει τη σκλαβιά με ένα διαφορετικό τρόπο. Οι πατεράδες μας πέθαναν για τη Γαλλία. Και όσοι πέθαναν είναι νεκροί. Η ευθύνη πέφτει απάνω στους ζωντανούς, σε αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία σήμερα.
Οι νεκροί πρέπει να αναπαυθούν.

Σήμερα, συνεχίζουμε να επιτεθόμαστε στο Κράτος και το ρατσισμό του, στη Γαλλία και στην Ευρώπη. Ερχόμαστε για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια μας! Δεν παρακαλάμε κανέναν πια και θα αποκτήσουμε τα δικαιώματα μας με τη δύναμη του αγώνα!

Ήρθαμε για να σας πούμε ότι η τακτική της Γαλλίας για τους ξένους είναι ο εξευτελισμός, η εκμετάλλευση, η απέλαση. Η Γαλλία που διεξάγει πόλεμο εκεί, λεηλατεί τους πόρους μας και αποφασίζει γι αυτούς, μαζί με τα δικά μας διεφθαρμένα Κράτη. Η Γαλλία, η οποία κάνει πόλεμο και εδώ.

Κάνουμε καταλήψεις.
Επειδή υπάρχουν 200,000 άδεια σπίτια στο Παρίσι, και οι άνθρωπο μας κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες του περιφερειακού. Γιατί η δημοτική αρχή περιέφραξε τους δρόμους του του camp της Λεωφόρου Wilson στο Saint Denis.

Γιατί στο κέντρο των μεταναστών της Thiais, όπως και σε άλλα κέντρα μεταναστών, οι αστυνόμοι κάνουν επιδρομές στα δωμάτια των ανθρώπων που κατοικούν εκεί.

Απαιτούμε τη ελευθερία των συντρόφων των Μαύρων Γιλέκων, που βρίσκονται φυλακισμένοι σε κέντρα κράτησης, και απαιτούμε επιπλέον και ελευθερία για κάθε άλλο
Για την καταστροφή των φυλακών για τους ξένους. Δεν παλεύουμε μόνο για χαρτιά αλλά επίσης ενάντια στο σύστημα που κατασκευάζει ανθρώπους χωρίς χαρτιά. Δεν θα πληρώνουμε πια τους μπάτσους ή κάποιο υπεύθυνο για να κλείσουμε ένα ραντεβού. Δεν θα διαπραγματευτούμε πια με τον υπουργό των εσωτερικών και τις νομαρχίες του. Θέλουμε να μιλήσουμε στον πρωθυπουργό Edouard Philippe, τώρα! Θα μείνουμε εδώ μέχρι ο καθένας από εμάς πάρει τα χαρτιά και επιπλέον διεκδικούμε για όσους φτάσουν στην Γαλλία αργότερα, ότι θα έχουν την ελευθερία να μείνουν.

Σε όλους όσους εξεγείρονται εδώ, ή στο Σουδάν ή στην Αλγερία,
Στους συντρόφους και στις συντρόφισσες μας, σε όλες αυτές που παλεύουν ενάντια στους καταπιεστές.
Σε όλους αυτούς που πιστεύουν ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος,
Σε όλες αυτές που άντεξαν να αγωνίζονται ενάντια στην “εναλλακτική”-δεξιά όλα αυτά τα 5 χρόνια.
Και σε όσους είναι πεπεισμένοι ότι ο αγώνας ενάντια στο ρατσισμό που έρχεται, είναι ο αγώνας ενάντια στο ρατσισμό που ακόμα υπάρχει.

Χαρτιά και σπίτια για όλους και για όλες!
Ελευθερία μετακίνησης και εγκατάστασης!
Ζήτω οι αγώνες των Μαύρων Γιλέκων!
Ούτε άστεγοι, ούτε στη φυλακή, χαρτιά τώρα!
Gilets Noirs en Lutte

_________________

Τα “Μαύρα Γιλεκα” είναι μια ακτιβιστική πρωτοβουλία εκατοντάδων μεταναστών χωρίς χαρτιά που πηγάζει από το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων και οι οποίοι τους τελευταίους μήνες έχουν οργανώσει δράσεις με την συμμετοχή και αλληλέγγυων ακτιβιστών από την Γαλλία.  Πρώτη τους δράση ήταν τον Μάιο, όταν έκαναν κατάληψη τμήματος του αεροδρομίου Charles De Gaulle ενάντια στην συνεργασία της Air France στην διαδικασία απελάσεων μεναταστών “χωρίς χαρτιά”.

Στην συγκέντρωση του Πάνθεον πήραν μέρος περισσότεροι από 700 άνθρωποι. Το κτήριο του Πάνθεον στο Παρίσι επιλέχθηκε μιας και φιλοξενεί πολλά έργα τέχνης με θέματα ενάντια στο δουλεμπόριο και υπέρ της απελευθέρωσης των σκλάβων. Η αστυνομία επιτέθηκε στην συγκέντρωση με δακρυγόνα και έκανε 21 συλλήψεις.

The post ΜΑΥΡΑ ΓΙΛΕΚΑ: Ανακοίνωση μετά την κατάληψη στο Πάνθεον appeared first on Void Network.

Το λιντσάρισμα του Ζακ, τα κτηνώδη τηλεοπτικά αντανακλαστικά και η ανθρωποφαγία που επακολούθησαν μαζί με μια έρευνα δείχνουν ότι ξεπεράσαμε το απόλυτο όριο. Το μίσος δεν είναι η κρυφή ικανοποίηση ενός ατόμου αλλά το επιδεικτικό χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας που με αυτό τον τρόπο παραδίνεται στο κακό. Γινόμαστε μάρτυρες της καταστροφής μας.

Αν το άτομο δημιουργείται κατ’ εικόνα και ομοίωση της κοινωνίας, η ελληνική κοινωνία μάς λέει η Παγκόσμια Έρευνα Αξιών είναι ξενοφοβική, ομοφοβική, θρησκόληπτη κι εσωστρεφής- ό,τι δεν της μοιάζει είναι εχθρικό. Ένας στους τρεις Έλληνες δεν θέλει ομοφυλόφιλους για γείτονές του, ένας στους πέντε δεν θέλει μετανάστες ή άτομα άλλης φυλής στην πολυκατοικία του, ενώ το 22% δεν θέλει αλλόθρησκους γείτονες. Οι μισοί Έλληνες εκτιμούν ότι οι μετανάστες έχουν αρνητική επίδραση στην ανάπτυξη της χώρας ενώ σχεδόν δύο στους τρεις πιστεύουν ότι η μετανάστευση αυξάνει την ανεργία. Όσο για τις διαπροσωπικές σχέσεις -αυτό το σημείο της έρευνας πέρασε ύποπτα ασχολίαστο- 9 στους 10 Έλληνες διαφώνησαν με την άποψη ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άξιοι εμπιστοσύνης».

Η ανθρωπότητα έχει γίνει ένα γκέτο ηλιθιότητας, μίσους και δεισιδαιμονίας: ο Διαφωτισμός πέθανε ζήτω η θεωρία της επίπεδης γης, τα αντιεμβολιαστικά κινήματα, ο «ευφυής σχεδιασμός» σύμφωνα με τον οποίο κάποια ανώτερη μορφή νοημοσύνης κινεί τα νήματα στο Σύμπαν. Το αντιεμβολιστικό κίνημα στην Ελλάδα σηκώνει κεφάλι ενώ βάσει έρευνας που πραγματοποιήθηκε το 2006 από το περιοδικό «New Scientist», σχεδόν οι μισοί Έλληνες αμφισβητούν την εξελικτική θεωρία -αναρωτιέται κανείς γιατί δεν πιστεύουμε ακόμα ότι η Γη είναι επίπεδη.

Από την Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα στους νέο-Ναζί της Ουκρανίας, από το Εθνικό Μέτωπο της Λε Πεν στη Γαλλία στην Βρετανία Πρώτη της Αγγλίας, από την Ουγγαρία που οι εθνικιστές προτείνουν στην κυβέρνηση να «καταγράψουν τους Εβραίους που αποτελούν κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια» στο τρομακτικό 12.6% του ακροδεξιού γερμανικού AfD τον περασμένο Σεπτέμβριο που κατακτά μια θέση στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κι από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ομοφυλοφίλων στην Τσετσενία στα οποία βασανίζονται και δολοφονούνται εν ψυχρώ ομοφυλόφιλοι, ο φασισμός επανέρχεται ζοφερός ενώ η ισλαμοφοβία γίνεται ζήτημα αιχμής των νέων ακροδεξιών κινημάτων με την ιταλίδα δημοσιογράφο Οριάνα Φαλάτσι να δαιμονοποιεί τους πρόσφυγες προτείνοντας τον όρο «Eurabia». Στη Γερμανία αλλά και αλλού στην Ευρώπη τα εκπαιδευτικά συστήματα ενδιαφέρονται όλο και λιγότερο για την ιστορία του φασισμού με αποτέλεσμα την απάθεια των νέων στην επέλαση του ζόφου.

Η μοναδική παρηγοριά των καταπιεσμένων είναι η δυνατότητα να καταπιέζουν κι αυτοί κάποιους άλλους. Ο κόσμος στενεύει όλο και περισσότερο: Οι άνθρωποι επιστρέφουν στην παιδικότητα αφήνοντας τους άλλους να τους επιβάλλουν τις απόψεις τους, να πράττουν για λογαριασμό τους, να επιλέγουν τη μοίρα τους.

Ο Λε Μπον έχει πει ότι ο άνθρωπος είναι ψυχικά διαταραγμένος όταν αποτελεί ένα απλό σωματίδιο του πλήθους -η άγνοια αυτού του γεγονότος δεν αποτελεί προστασία απέναντι σε αυτό. «Κάθε άνθρωπος είναι ασυναίσθητα χειρότερος όταν δρα μαζί με άλλους παρά μόνος του διότι στον βαθμό που άγεται και φέρεται από την ομάδα ξεφορτώνεται και την ατομική ευθύνη»  λέει ο Γιουνγκ. « Όσο μεγαλύτερη η ομάδα τόσο πιο αναπόφευκτη η ανηθικότητα και η τυφλή ηλιθιότητα».

Είμαστε ψυχικά άρρωστοι κι αυτός ο έντονος χαρακτηρισμός είναι σίγουρα πιο ευγενικός από το να πει κάποιος ότι είμαστε εγκληματίες. Δεν μπορούμε να προσπεράσουμε με φτηνές δικαιολογίες τα επώδυνα συμπτώματα για να μη διαταράξουμε τη νοσηρή κατάσταση του αρρώστου. Χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε κατάματα την εικόνα μας προς χάρη της αλήθειας λαμβάνοντας υπόψη τους Έλληνες εκείνους που αγωνιούν και παρακολουθούν με τα μάτια ανοιχτά την αρρώστια να εξαπλώνεται. «Οι πολλοί βέβαια αρνούνται ακόμα να ενδώσουν. Ωστόσο έχουν αρχίσει να χάνουν κάπως το κουράγιο τους καθώς ο αντίπαλος δεν φαίνεται να έχει πλέον αμφιβολίες για τη νίκη. Στην πραγματικότητα μόνον αυτός ενεργεί με αυτοπεποίθηση» έγραφε ο Χάινριχ Μαν στις 19.12.1931 για τους συμπολίτες του Γερμανούς- το ίδιο ισχύει με τους Έλληνες τώρα.

Αποφεύγουμε την ευθύνη, αποφεύγουμε τη σκέψη γιατί λίγο λίγο παύουμε να την έχουμε ανάγκη και να βρίσκουμε χρησιμότητα σε αυτήν. Οτιδήποτε δημιούργησε ο άνθρωπος τους προηγούμενους αιώνες- Διαφωτισμός, τέχνη, ιδέες- υποχωρούν ως εκτός πραγματικότητας. Αυτονομία, ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, ελεύθερη σκέψη, ελεύθερη συζήτηση, σεβασμός στη γνώμη του άλλου -αξίες που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα είναι παντελώς αδιάφορες στους σημερινούς Έλληνες αν όχι ενοχλητικές. Ο διαφορετικός είναι εχθρός, είναι το μαύρο πρόβατο που δεν ακολουθεί τα πρέπει και τις κοινωνικές νόρμες που όλο και περισσότερο μοιάζουν με δυστοπία. Βγάζοντας τον εαυτό σου έξω από τη μάζα είναι ένα επίπονο έργο με ακριβά διόδια -η μάζα που ονομάζεται «μέσος άνθρωπος», «κοινή γνώμη», «δημόσιο συμφέρον» είναι ένα τέρας που σε καταπίνει χωρίς να το καταλάβεις. Η αίσθηση του εαυτού και η ατομική διαφοροποίηση δεν σημαίνει εγωισμό και αδιαφορία αλλά επιστροφή στην κοινότητα και στους άλλους – όταν ξέρω ποιος είμαι μπορώ να συναντήσω τους άλλους. «Όταν τα πράγματα στον κόσμο πηγαίνουν στραβά, αυτό συμβαίνει επειδή κάτι δεν πάει καλά με το άτομο, κάτι δεν κάνω εγώ καλά», λέει ο Γιουνγκ.

Γιώργος Πανόπουλος

________________________________

Πηγές:

ΔιαΝΕΟσις:  Οι Αξίες Των Ελλήνων Το 2018: Τα αποτελέσματα από την πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας στην παγκόσμια έρευνα αξιών World Values Survey (WVS)

ΤοΒΗΜΑ, 19 Φεβρουαρίου 2009. Αρνητές του Δαρβίνου οι μισοί Έλληνες καθώς αγνοούν την εξελικτική θεωρία.

Heinnrich Man and al, Φωνές από την Βαϊμάρη, 2011. Εκδόσεις ύψιλον/βιβλία Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 1977.

Το Αυγό του Φιδιού (Das Schlangenei / The Serpent’s Egg . Περιγράφει μια εβδομάδα από τη ζωή του Άμπελ Ρόζεμπεργκ, (Ντέιβιντ Καραντάιν), που ως άνεργος Αμερικανός ακροβάτης τσίρκου ζει στο τσακισμένο από τη φτώχεια Βερολίνο μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

United Humanists September 21, 2018. Chechnya opens world’s first concentration camp for homosexuals since Hitler’s in the 1930s.

Jung C.G., 1953. Το αρχέτυπο του ολοκληρωτισμού. Σχόλια πάνω στα σύγχρονα γεγονότα. Εκδόσεις ISIS.

Λε Μπον Γκουστάβ, 1895. Ψυχολογία των μαζών. Εκδόσεις: ΖΗΤΡΟΣ.

Volker Weidermann, 2014. Oστάνδη 1936, Στέφαν Τσβάιχ και Γιοζεφ Ροτ, Το καλοκαίρι πριν από το σκότος. Εκδόσεις Άγρα.

Ο τίτλος Μεσαίωνας, 2018 είναι δανεισμένος από ένα κείμενο που βρίσκεται στις Φωνές από τη Βαϊμάρη με τίτλο Μεσαίωνας, 1932 του Ludwig Bauer. [Πηγή: www.doctv.gr]

>[Πηγή: www.doctv.gr]

The post Μεσαίωνας, 2018- του Γιώργου Πανόπουλου appeared first on Void Network.

The post “Tο τραίνο για την κόλαση που κουβαλάει όλη την Ελλάδα μέσα”.- Μια αληθινή ιστορία της Μαρίας Δεδούσση appeared first on Void Network.

Αναρχικη Ομοσπονδια Περιφέρεια Αττικής
Πέμπτη 28/6 9.00 π.μ. συγκέντρωση στο Εφετείο

Την 1η Ιούνη του 2017 η αστική δικαιοσύνη απέδειξε περίτρανα, για πολλοστή φορά, πως είναι πλήρως τυφλωμένη, αποφασίζοντας 13ετή ποινή κάθειρξης για την Ηριάννα και τον Περικλή. Πρόκειται για μια σκανδαλώδη απόφαση που στα μόνα στοιχεία που στηρίχθηκε ήταν σ’ ένα χαμηλής- κακής ποιότητας γενετικού υλικού σε γεμιστήρα όπλου(στην περίπτωση της Ηριάννας), και σε αποτύπωμα πάνω σε εξώφυλλο βιβλίου(στην περίπτωση του Περικλή). «Ατράνταχτα στοιχεία», τα οποία αμφισβητήθηκαν και καταρρίφθηκαν από σειρά εμπειρογνωμόνων στα εφετεία που προηγήθηκαν. Επί της ουσίας η κατηγορία σχετίζεται με τις φιλικές-προσωπικές σχέσεις που διατηρούσαν με τον Κωνσταντίνο Π., ο οποίος είχε κατηγορηθεί στο παρελθόν για συμμετοχή, στους Πυρήνες της Φωτιάς, που εν τέλει αθωώθηκε πανηγυρικά.

13 χρόνια κάθειρξης ήταν το τίμημα λοιπόν, για την διατήρηση προσωπικών επαφών, με άτομα τα οποία δεν είναι αρεστά στο κράτος και το δικαστικό προσωπικό του…  Αυτού του είδους οι αποφάσεις, όχι μόνο δεν μας ξενίζουν, αλλά έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ της καταστολής, με τρόπο ανάλογο, όπως και στην παλαιότερη δίωξη της μητέρας και της συντρόφου του Γεράσιμου Τσάκαλου, με την κατηγορία περί υπόθαλψης εγκληματία.

Η ποινικοποίηση των ανθρώπινων σχέσεων, ήταν ουσιαστικά  το πραγματικό κίνητρο του κράτους  και στην περίπτωση του Περικλή και της Ηριάννας

Ας μη λησμονούμε και το εξής: Επρόκειτο για μια ρεβανσιστικού χαρακτήρα απόφαση, η οποία ήρθε να περισώσει το χαμένο γόητρο της αντιτρομοκρατικής το οποίο είχε δεχθεί ισχυρότατο πλήγμα με την αθώωση του Τάσου Θεοφίλου (βέβαια ο παραλογισμός δεν έχει πάτο αφού πρόσφατα ανακλήθηκε η αθώωση του), λίγες μέρες πριν την καταδικαστική τους απόφαση. Το δικαστικό σώμα-πτώμα επιδεικνύοντας με ιδιαίτερο ζήλο το «ανεξάρτητο» χρέος του, καταδίκασε για ακόμη μια φορά ανθρώπινες ζωές, εξαπολύοντας όλο του το μένος, αρκούμενο μόνο και μόνο στην υπόνοια σχέσεων με «ύποπτα» άτομα.

Στο μεσοδιάστημα από την 1η Ιούνη μέχρι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο προηγήθηκαν αιτήσεις αποφυλάκισης με αναστολή, οι οποίες και απορρίφθηκαν. Την 21 Μάρτη του 2018 ξεκίνησε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο της κοινής υπόθεσης Περικλή- Ηριάννα, με σκοπό την έκδοση τελικής απόφασης στις 28 του προσεχούς μήνα. Ως αναρχικοί οφείλουμε να σταθούμε αλληλέγγυοι στην Ηριάννα και στον Περικλή μέχρι αυτό το καφκικό σενάριο να λάβει τέλος, μέχρι την ολοκληρωτική τους δικαίωση. Στις 28 του Ιουνίου θα είμαστε δίπλα τους, μαζί με όλο τον κόσμο του αγώνα απαιτώντας, τίποτα λιγότερο από την οριστική απελευθέρωσή τους.

 ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΚΛΗ

Αναρχική Ομοσπονδία, Περιφέρεια Αθήνας

The post Αναρχική Ομοσπονδία- Περιφέρεια Αθήνας: ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΚΛΗ appeared first on Void Network.

«Στην Αθήνα σήμερα την 27η Μαρτίου 2018, ημέρα Τρίτη και ώρα 14:00 στο κατάστημα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ιωάννης ΑΓΓΕΛΗΣ κάλεσε εμένα, τον γραμματέα του Ποινικού Τμήματος Γεώργιο Σωφρονιάδη, και μου δήλωσε ότι: Ασκεί αναίρεση ενώπιον του δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 505 παρ. 2 ΚΠΔ, κατά της με αριθμό 2186/2017 (2938/16, 3303/16, 518/17, 565/17, 580/17) αθωωτικής απόφασης του Α’ Πενταμελούς Εφετείου κακουργημάτων Αθηνών με την οποία κηρύχθηκε αθώος ο κατηγορούμενος Αναστάσιος ΘΕΟΦΙΛΟΥ …»

The post SOS- ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ! Ακυρώνουν την αθώωση του! appeared first on Void Network.

Με το χυδαίο πρόσωπο του ρατσισμού της ΕΛΑΣ βρέθηκε ο Καμαρά Μοχάμεντ, μουσικός δρόμου και μετανάστης από την Γουϊνέα.  Δύο μπάτσοι στο Μοναστηράκι, λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα της 18ης Σεπτέμβρη, συνέλαβαν το μουσικό παρεμβαίνοντας σε ένα παντελώς ασήμαντο συμβάν.

The post Φασίστες Αστυνομικοί χτύπησαν μετανάστη μουσικό δρόμου στο Μοναστηράκι και στο Α.Τ. Ομονοίας appeared first on Void Network.

Κάθε κυβέρνηση αξιοποιεί και αναβαθμίζει την αστυνομική βία προκειμένου να διατηρήσει τον έλεγχο πάνω στο κοινωνικό σώμα και να επιβάλει νέα μέτρα εκμετάλλευσης και υποταγής.

Κάθε απόπειρα ρήξης με τις συνθήκες καταπίεσης και κάθε έμπρακτη άρνηση στην κρατική κυριαρχία έχει να αντιμετωπίσει την ωμή και ένοπλη κρατική βία, της οποίας η νομιμοποίηση αποτελεί κεκτημένο, δομική προϋπόθεση και αυτοσκοπό της ύπαρξης των εξουσιαστικών θεσμών. Όπου επικρατεί μια κατ’επίφαση ειρήνη, η κρατική τρομοκρατία είναι ήδη εγκατεστημένη, επιβάλλοντας μαζικά τη συναίνεση, μέσα από μια ιστορία συσσωρευμένης βίας. Ο αντικατασταλτικός αγώνας αποτελεί βάση, εκ των ουκ άνευ, για τα εγχειρήματα αντίστασης κι αυτοοργάνωσης.

Στις δεδομένες συνθήκες, όπου κάθε απόπειρα αποδέσμευσης από την κρατική κυριαρχία βάλεται κατευθείαν κι ολοκληρωτικά, ο κοινωνικός αγώνας δεν μπορεί παρά να έχει επιθετικά χαρακτηριστικά. Ο πασιφισμός υπηρετεί τον ισχυρό, ανοίγοντας τον δρόμο στην καταστολή. Οι αγώνες μέσα στα πλαίσια της κρατικής νομιμότητας αφυδατώνονται κι αφομοιώνονται από τον ρεφορμισμό. Ειδικότερα σε σχέση με την καταστολή, η ρεφορμιστική στάση απέναντι της, δηλαδή η διεκδίκηση περιορισμών στην αστυνομική αυθαιρεσία, είναι μια φαινάκη που αποσκοπεί στον αφοπλισμό και τελικά στην εξουδετέρωση της αντίστασης.

Στη γειτονιά των Εξαρχείων, τα ρεφορμιστικά ιδεολογήματα επιστρατεύονται για να προταχθεί η καθαρή υποταγή στις κατασταλτικές συνθήκες. Με το πρόσχημα μιας κερδισμένης με αγώνες ή παραχωρημένης από την κυβέρνηση υποχώρησης κάποιων ειδικών μονάδων, οι φιλοκαθεστωτικοί παράγοντες καταγγέλουν όσους αντιστέκονται ως υπεύθυνους για την «επανάκαμψη» της αστυνομικής βίας και για τις συνέπειές της πάνω στη γειτονιά, με κύριο σημείο αναφοράς τον ακατάπαυστο χημικό βομβαρδισμό.

Είναι τα Εξάρχεια μια «όαση» ελευθερίας από την καταστολή; Τίποτα δεν συνηγορεί σ’αυτό, όσο κι αν κραυγάζουν, απ’ τη μια πλευρά ο Τόσκας, η καθεστωτική αντιπολίτευση και τα media, που ζητάνε περισσότερη αστυνόμευση και απ’ την άλλη πλευρά τα φερέφωνα της κυβέρνησης μέσα στη γειτονιά, που διατείνονται ότι η περίοδος της ωμής καταστολής ανήκει στο παρελθόν. Η πολιορκία των Εξαρχείων από κάθε λογής αστυνομικές δυνάμεις εντείνεται ακατάπαυστα. Μετά τον τελευταίο Δεκέμβρη, η επιχείρηση επιβολής της αστυνομοκρατίας αναβαθμίζεται με καθημερινές διελεύσεις, μπλόκα κι ελέγχους μηχανοκίνητων μονάδων και αλλεπάλληλες επεμβάσεις των ΜΑΤ και άλλων μονάδων καταστολής. Όπως γράφαμε μετά την κινητοποίηση της 29 Ιούνη, οι δυνάμεις καταστολής δεν διστάζουν να πνίγουν τη γειτονιά με χημικά, προκειμένου να εξουθενώσουν τους αντιστεκόμενους και να παραμείνουν στο έδαφός μας, αποδεικνύοντας κάθε φορά ότι η κρατική βία δεν έχει κανένα κοινωνικό έρεισμα και είναι διαρκής. Σε καθημερινό επίπεδο, καμία άλλη περιοχή της πόλης ή του ελλαδικού χώρου δεν βρίσκεται περικυκλωμένη και δεν διατρέχεται από τόσες αστυνομικές δυνάμεις όσες τα Εξάρχεια.

Η συνύπαρξη με τη βία, την καθημερινή εποπτεία και τη διαρκή απειλή της καταστολής, ότι σημαίνει μια αστυνομία, αποτελεί μια κανονικότητα μη αποδεκτή. Η αντίσταση στον διαρκή κίνδυνο μιας ολοκληρωτικής δυστοπίας είναι συνεχής. Όλο αυτό το διάστημα στα Εξάρχεια, συνεχίζονται με επιμονή οι επιθέσεις στις αστυνομικές δυνάμεις που επιχειρούν να εγκατασταθούν μόνιμα μέσα στη γειτονιά. Σταθερό σημείο αναφοράς του αντικατασταλτικού αγώνα έχουν γίνει οι συχνές επιθέσεις στα σημεία που στρατοπεδεύουν τα ΜΑΤ.

Οι τελετουργικές συμπλοκές αποτελούν μια πλούσια διεργασία του εξεγερσιακού αγώνα με ιδιαίτερη σημασία. Κατά βάση αποτελούν μια πραγματική εκδήλωση της μαχητικής αντίστασης. Η δυνατότητα της σύγκρουσης γίνεται βιωματική εμπειρία, διαμορφώνοντας ένα πρωταρχικό κέλυφος για την υλοποίηση του απελευθερωτικού φαντασιακού. Οι στιγμές αυτής της εμπειρίας αποτελούν τόπους συνάντησης και πολιτικής ζύμωσης. Για τους καταπιεσμένους, αυτή η ανοιχτή δυνατότητα αντιπαράθεσης με την καταστολή αποτελεί δημιουργική διέξοδο και εξελικτικό στάδιο, ακόμα κι όταν απουσιάζει μια οργανωμένη στρατηγική. Ταυτόχρονα, η δυνατότητα σύγκρουσης έρχεται στο προσκήνιο και επικοινωνείται πέρα από το χωροχρονικό σημείο εκδήλωσής της. Η στήριξη, η διάδραση και η συμβολή στην εξέλιξη αυτών των συγκρούσεων σε μια συνολική απελευθερωτική προοπτική αποτελούν ευθύνη των οργανωμένων αγωνιστών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της σημασίας των τελετουργικών συμπλοκών αποτελεί η αντίστοιχη πρακτική στα κατεχόμενα της Παλαιστίνης, η οποία εκδηλώνεται σε εβδομαδιαία βάση και εντάσσεται μέσα στις πάγιες τακτικές όλων των αντιστασιακών οργανώσεων.

Να επισημάνουμε ότι οι πολέμιοι της τελετουργικής σύγκρουσης, που συνήθως καταγγέλουν ένα αόριστο φετιχισμό της βίας, είναι αυτοί που αποσιωπούν τα πολιτικά χαρακτηριστικά και τη δυναμική της. Κι ίσως είναι οι μόνοι που βλέπουν την αντιβία αποσπασματικά, απολίτικα και αντιιστορικά, έξω από οποιαδήποτε κοινωνικοπολιτική αναφορά.

Παρόλη την προπαγάνδα της συγκεκαλυμένης συνθηκολόγησης, οι δομές αυτοοργάνωσης έχουν ριζώσει πάνω στο έδαφος της σύγκρουσης. Τα Εξάρχεια αποτελούν χώρο αυτοοργάνωσης και πραγμάτωσης ενός κόσμου ενάντια στον κόσμο της κυριαρχίας επειδή παραμένουν εστία εξέγερσης. Και γι’ αυτό η εξουσία με κάθε της πρόσωπο προσπαθεί ν’ απομονώσει αυτή τη γειτονιά.

Από την άλλη, ορισμένοι σήμερα προτάσσουν την «απομόνωση αυτού του μητροπολιτικού φαινομένου». Τι σημαίνει αυτή η «απομόνωση»; Να αποκοπούν από το σώμα της γειτονιάς και του κινήματος όσοι μάχονται έμπρακτα την καταστολή και να εκτεθούν στη βία της. Η χειρότερη συνέπεια αυτής της τακτικής είναι η μετατροπή του συνόλου σε παθητικό αποδέκτη της υφιστάμενης πραγματικότητας, διαλύοντας τις βάσεις αντίστασης. Να εξαφανιστούν τα δρώντα υποκείμενα και να πάρουν τη θέση τους οι επαγγελματίες εναλλακτικοί και οι χομπίστες, πλάι στους παραγοντίσκους, μέσα στα νταραβέρια του ελέγχου και των αγορών, των θεσμών και των μαφιών.

Οι δοσιλογικές οργανώσεις που λένε ότι υπάρχει καταστολή, αλλά όχι στα Εξάρχεια κι ότι πρέπει να αγωνιστούμε απέναντί της, αλλά όχι στα Εξάρχεια, αφορίζουν το θεμελιακό στοιχείο του αντικατασταλτικού αγώνα, τη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, επιδιώκοντας να διαλύσουν τις βάσεις κάθε αντίστασης. Γι’ αυτό και δεν συμπαρατάσσονται σε κανένα μαχητικό αγώνα.

Η αντιεξεγερτική προπαγάνδα αποτελεί απόρροια οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων και δεσμών. Ως τέτοια, πρέπει να μην γίνεται αντιληπτή σαν μια άποψη μέσα στο κίνημα, ούτε καν σαν κοινωνικός συντηρητισμός, αφού έρχεται να εξωραΐσει την αντικοινωνική βία των κατασταλτικών μηχανισμών. Πρόκειται για οργανωμένη αρωγή στις κρατικές απόπειρες ερημοποίησης του δημόσιου εδάφους κι ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Το Σάββατο 26 Αυγούστου κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης μικρής έκτασης γύρω από το Πολυτεχνείο, μερικά δακρυγόνα που ρίχτηκαν μέσα στην πλατεία Εξαρχείων, έγιναν η αφορμή για να ξεσηκωθεί ένα πλήθος ανθρώπων, επισκεπτών και κατοίκων, ντόπιων και μεταναστών. Επί ώρες ένα οργισμένο σώμα μετακινούταν από σημείο σε σημείο εκεί που στέκονταν οι κρατικοί δολοφόνοι, αντεπιτιθέμενο με τα στοιχειώδη μέσα που είχε στη διάθεσή του. Αυτό το πρόσφατο γεγονός δείχνει τη δυναμική της διαρκούς αντίστασης. Η πραγματικότητα του κοινωνικού αναβρασμού απογυμνώνει ολοκληρωτικά τα ψευδοεπιχειρήματα των δοσίλογων. Η κοινωνική ιστορία θυμάται αυτούς που εξωραΐζουν την καταστολή, σαν ποταπό ανάχωμα μπροστά στο ποτάμι της οργής.

Με το μαχητικό αγώνα υπερασπιζόμαστε τους δημόσιους τόπους

Συνέλευση Ενάντια στην Αστυνομική Κατοχή

The post Διαρκής αντίσταση σε κράτος, καταστολή και παρατρεχάμενους: Συνέλευση Ενάντια στην Αστυνομική Κατοχή appeared first on Void Network.

Σημειώσεις για τις ταραχές στο Μενίδι

Οι τσιγγάνοι πιστεύουν πως έχει κανείς την υποχρέωση να λέει την αλήθεια μόνο στη γλώσσα του.

Στη γλώσσα του εχθρού, το ψέμα είναι υπεραρκετό.

Γκυ Ντεμπόρ

*

Οι ταραχές στο Μενίδι είναι η βίαιη έκφραση του αιτήματος μέρους της τοπικής κοινωνίας για περισσότερη αστυνόμευση. Η συγκεκριμένη αντίφαση, το να πετάει κάποιος δηλαδή πέτρες στους μπάτσους απαιτώντας περισσότερους μπάτσους, δεν πρέπει να ειδωθεί ως κάποιου είδους μαζική σχιζοφρενική δράση αλλά σαν δυναμική απαίτηση για την παροχή της μοναδικής πρόνοιας που προσφέρει πλέον το κράτος στους πολίτες του, ειδικά (αλλά όχι μόνο) σε αυτές τις περιοχές: της αστυνομίας.

*

Στο Μενίδι, όπως και στη Φυλή, τον Ασπρόπυργο και τα Άνω Λιόσια υπάρχει πολύ έντονο το πρόβλημα της «εγκληματικότητας» δηλαδή της μαζικής παραβατικής συμπεριφοράς, ότι και εάν σημαίνει αυτό, ή για να χρησιμοποιήσουμε μια πιο πολιτική έκφραση υπάρχει έντονο το πρόβλημα κοινωνικού κανιβαλισμού. Πολύ πιο έντονο από ότι στις υπόλοιπες περιοχές της χώρας. Αυτό δημιουργήθηκε έντεχνα από το ίδιο το κράτος. Στις σύγχρονες μητροπολιτικές συνθήκες αυτές οι περιοχές είναι προορισμένες να παίζουν ένα τέτοιο πολλαπλό ρόλο: κρύβουν τους απόβλητους από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, αποτελούν περιοχές δράσης της μαύρης οικονομίας και εγκλωβίζουν χωροταξικά τις επικίνδυνες τάξεις. Συνεπώς το πρόβλημα δεν είναι η απουσία κράτους όπως ισχυρίζονται οι διάφοροι καραγκιόζηδες που εκτελούν χρέη τοπικών εξουσιαστών και φυσικά πολλοί αφελείς κάτοικοι αλλά το ίδιο το κράτος που καθορίζει τον ρόλο των συγκεκριμένων περιοχών σε οικονομικό, ταξικό επίπεδο και φυσικά σε επίπεδο αστικού σχεδιασμού.

*

Από τη πρώτη στιγμή της είδησης ότι ο θάνατος του 11χρονου προκλήθηκε από σφαίρα μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει καμία απολύτως απόδειξη ότι το όπλο άνηκε τσιγγάνο. Το γεγονός ότι η βολή ήταν κάθετη δείχνει επίσης και το τυχαίο του γεγονότος ότι δηλαδή ο 11χρονος ήταν θύμα ενός άσκοπου πυροβολισμού στον αέρα. Ταυτόχρονα σε μια περιοχή σαν το Μενίδι όπλα δεν έχουν μόνο οι τσιγγάνοι και φυσικά δεν πυροβολάνε (στον αέρα ή όχι) μόνο αυτοί.

*

Την Δευτέρα (12/06) και την Τετάρτη (14/06) οι συγκεντρώσεις ενάντιον στους τσιγγάνους επεκτάθηκαν και πέραν του Μενιδίου, συγκεκριμένα στα Άνω Λιόσια και το Αιτωλικό Αιτωλακαρνανίας, – σε μια παράλληλη εξέλιξη υπήρξαν και συγκρούσεις μεταξύ ρομά και υπόλοιπων κατοίκων στο Αίγιο – ενώ υπήρχε σαφής παρότρυνση από τα ΜΜΕ να επεκταθούν και αλλού δίνοντας βήμα σε διάφορους ρατσιστές ανά την ελλάδα να δηλώσουν ότι και αυτοί έχουν πρόβλημα με τους Ρομά και να προαναγγείλουν πιθανές κινητοποίησεις και στις δικές τους περιοχές. Όποιο συνεπώς και εάν ήταν το κίνητρο των πρώτων συγκεντρωμένων στο Μενίδι, αυτοί που συνεχίζουν και επεκτείνουν σε νέες περιοχές της αντι-Ρομά συγκεντρώσεις αν δεν είναι ανοιχτά ναζί, τότε απλά είναι επικίνδυνοι ηλίθιοι που κάνουν τη δουλειά τους.

*

Η πρέζα και η διακίνηση της στο Μενίδι και αλλού αποτελεί ένα εντατικό κοινωνικό πρόβλημα το οποίο, και αυτό, δεν χρεώνεται στην ανυπαρξία κράτους στην περιοχή αλλά ακριβώς στην ίδια του την ύπαρξη και πιο συγκεκριμένα σε ένα από τα πιο μαύρα κομμάτια του ελληνικού βαθέως κράτους. Οι τσιγγάνοι του Μενιδίου είναι απλά οι μεσάζοντες σε μια τεράστια επιχείρηση με αμύθητα κέρδη την οποία διαχειρίζονται οι ίδιοι άνθρωποι που κατέχουν τεράστιο μερίδιο της οικονομικής (φυσικά όχι μόνο) εξουσίας. Οι περιπτώσεις Μαρινάκη/Γιανουσσάκη του Noor1 που μετέφερε 2 τόνους πρέζα ή του επίσης μεγαλοεφοπλιστή Αγγελόπουλου, το 2004, με 5,5 κιλά κοκαίνη είναι μόνο κάποιες υποθέσεις που έγινα ευρέως γνωστές. Ενδεικτικά: Το 1998 οι εφοπλιστές Χαικάλης και Γατελούζος συνελήφθησαν με 4,5 τόνους κοκαίνης μετά απο συνεργασία ελλήνων και αμερικάνων μπάτσων. Το 2000 ο εφοπλιστής Λαιμός συνελήφθη, στη Βενεζουέλα, για μεταφορά 8,5 τόνων κοκαίνης αλλά την γλίτωσε αφού πρόλαβαν και ξεφόρτωσαν το εμπόρευμα στη θάλασσα. Το 2001, το πλοίο «Σατούρν», ελληνικών συμφερόντων, ξεφόρτωσε στις Αζόρες 1.300 κιλά κοκαΐνης και 200 κιλά στην Πρέβεζα – το δεύτερο τμήμα του φορτίου ήταν αμοιβή του πληρώματος για τη μεταφορά της κοκαΐνης. Τον Μάιο του 2002, ο γαλλικός στόλος άνοιξε πυρ εναντίον του ελληνικού πλοίου «Γουίνερ», ιδιοκτησίας Κοτσορέ και Σεϊντή (ιδιοκτήτες ναυτιλιακών επιχειρήσεων), όταν αρνήθηκε να σταματήσει για έλεγχο – το πλοίο είχε φορτώσει 2,5 κοκαΐνη από μικρά αλιευτικά 200 μίλια ανοιχτά της Κούβας.

*

Μια από της πιο απλές μεθόδους πολεοδομικής καταστολής είναι ο αποκλεισμός των κατοίκων μιας περιοχές μέσω τεράστιων αυτοκινητόδρομων που λειτουργούν σαν απροσπέλαστα τείχη. Αυτός ο σχεδιασμός χρησιμοποιήθηκε στο Λος Άντζελες μετά την εξέγερση του ’93 για να χωριστούν οι »καλές» από τις »κακές» περιοχές. Αυτή τη στιγμή, ανεξάρτητα από το εάν προέκυψε εκούσια ή όχι, το Μενίδι έχει τέτοιου τύπου σύνορα: την Αττική οδό, που το αποκόπτει νότια από τον αστικό ιστό της υπόλοιπης Αθήνας και την Εθνική όδο που το χωρίζουν από το Μαρούσι και την μεγαλοαστική Κηφισιά. Έαν χρειαστεί μελλοντικά η (εύκολη) προσθήκη αστυνομικών μπλόκων στις τρύπες αυτών των δρόμων μπορεί να μετατρέψει την περιοχή σε καθαρό γκέτο. Άλλη μια μέθοδος πολεοδομικής καταστολής, ακόμα πιο απλή, είναι να μην υπάρχουν συγκοινωνίες. Στο Μενίδι από το αθηναικό κέντρο πηγαίνουν δύο λεωφωρεία (Α10,Β10) και στα Άνω Λιόσια ένα (Β12) ενώ σε περιοχές με ίσο ή και πολύ μικρότερο πληθυσμό όπως το Χαλάνδρι ή το Μαρούσι αντίστοιχα υπάρχουν τρείς ή τέσσερις σταθμοί του μετρό.

*

Ο όχλος που επιτέθηκε στα σπίτια των τσιγγάνων με τις ίδιες του τις πράξεις δεν έκρυψε τίποτα από την ταυτότητα και την ποιότητα του. Οι επιτιθέμενοι έκαψαν και λεηλάτησαν τα τσιγγανικά σπίτια ενώ κάποια στιγμή επιτέθηκαν με πέτρες και στο εν κινήσει και γεμάτο επιβάτες διερχόμενο τραίνο. Όλα αυτά σε μια συγκέντρωση ενάντια στην εγκληματικότητα των τσιγγάνων.

*

Η επίθεση στην κοινότητα των Ρομά έχει να κάνει και με την μοιρασιά της αγοράς της μαύρης οικονομίας. Η αντίστοιχη με αυτή των τσιγγάνων, ρωσοποντιακή μαφία έχει πολύ καλές άκρες με τους χρυσαυγίτες, που αναμφίβολα βρίσκονται στα οδοφράγματα και που επίσης αναμφίβολα ενδιαφέρονται να βάλουν χέρι σε μια τόσο μεγάλη αγορά.

*

Οι τσιγγάνοι δεν είναι εύκολος αντίπαλος για τους ναζί, οι οποίοι έχουν σαφέστατα στον πολιτικό τους πρόγραμμα την πρόκληση φυλετικών συγκρούσεων μέσω της διοργάνωσης δράσεων ενάντια στην παραβατικότητα των Ρομά. Το καλοκαίρι του 2012 μια κοινή επιχείρηση μπάτσων – χρυσαυγιτών στα Άνω Λιόσια κατέληξε με τους τσιγγάνους να πραγματοποιούν μικρής διάρκειας εξέγερση με λεηλασίες, συγκρούσεις και οδοφράγματα και τελικά να περικυκλώνουν, πυροβολόντας με καραμπίνες το Α.Τ της περιοχής όπου κατέφυγαν για να σωθούν μπάτσοι και χρυσαυγίτες. Ένα μήνα πριν, συγκέντρωση ενάντια στους ρομά, η οποία κατέληξε επίσης σε κοινή επιχείρηση μπάτσων – χρυσαυγιτών, στο Αιτωλικό Αιτωλακαρνανίας είχε σαν αποτέλεσμα τρεις πυροβολημένους κατοίκους που δρούσαν στο πλευρό των μπάτσων. Η πρόθεση για τόσο κοινωνικά επικίνδυνες κινήσεις εκ μέρους των ναζί υπάρχει ακόμα – και εφαρμόζεται τώρα στο Μενίδι – απλά μέχρι τώρα δεν τους έχει βοηθήσει ο συσχετισμός δυνάμεων.

*

Ο κοινωνικός αποκλεισμός των τσιγγάνων έχει προαιώνιες ρίζες και βασίζεται σε μια σειρά μυθεύματα και προκαταλήψεις παρόμοια με ότι βίωναν οι εβραικές κοινότητες ή οι μαύροι στον αμερικάνικο νότο. Η συνολικά από φοβική εώς εχθρική στάση των άλλων πληθυσμών απέναντι τους, οδήγησε τους τσιγγάνους στο να αναπτύξουν πολύ έντονα το συλλογικό/κοινοτικό στοιχείο συνδυαζόμενο με έναν ηθικό κώδικα διαφορετικό από τον επικρατόν. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει ταξική διαστρωμάτωση στο εσωτερικό των τσιγγάνικων κοινοτήτων, αυτή συνυπάρχει με μια σειρά φυλετικές ιεραρχήσεις που βασίζονται στην, από κοινού, προβληματική σχέση με το κράτος και φυσικά στις εσωτερικές οικονομικές αλληλεξαρτήσεις. Είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός και η παρανομοποίηση που πριμοδοτεί την επικράτηση της κοινής φυλετικής ταυτότητας σαν συνδετικό στοιχείο μεταξύ των τσιγγάνων και δεν αφήνει χώρο για οποιαδήποτε έκρηξη των εσωτερικών αντιφάσεων στις τσιγγάνικες κοινότητες.

*

Οι κοινότητες των τσιγγάνων δεν έχουν καμία αλληλεπίδραση με μια σειρά από δομικές, για το αστικό κράτος, σχέσεις, όπως για παράδειγμα οι αστικοδημοκρατικές σχέσεις ή ο τομέας της δικαιοσύνης, με την έννοια ότι ούτε τις κατανοούν, ούτε φυσικά τις αποδέχονται. Ταυτόχρονα και η σχέση των τσιγγάνων με τον καπιταλισμό είναι προβληματική: οι, νομάδες και έμποροι, τσιγγάνοι δεν μπορούν με κανένα τρόπο να αφομοιώσουν την μισθωτή εργασία.

*

Εκτός από την ιδιάιτερη σχέση τους με την καπιταλιστική ιδεολογία, οι τσιγγάνοι έχουν μείνει σχετικά ανεπηρέαστοι και από τα κοινωνικά κινήματα που αναπτύχθηκαν τους τελευταίους αιώνες. Η πρώτη συνέλευση για τα όρια του αναρχικού μοντέλου στην επαναστατημένη Βαρκελώνη Ιούλιο του 1936 ήταν για το θέμα των τσιγγάνων. Ενώ έφευγαν όλοι μαζικά απο τις εχθρικές δεξιές περιοχές και ερχόταν στις περιοχές των αναρχικών και ενώ χρησιμοποιούσαν τα δημόσια αγαθά δεν ήταν διατεθειμένοι να δουλέψουν σε καμία κολλεκτιβοποιημενη επιχείρηση.

*

Η εικόνα του τσιγγάνου που πουλάει ναρκωτικά, οπλοφορεί και οδηγάει ακριβά αυτοκίνητα είναι το προτεινόμενο μοντέλο της κοινωνίας του θεάματος για τις γκετοποιημένες περιοχές, το αντεσταρμένο κοινωνικό πρότυπο των παραβατικών που με αυτό τον τρόπο γίνεται ακίνδυνο και ταυτόχρονα προσοδοφόρο. Αυτοί οι τσιγγάνοι είναι πρέζάκια της κοινωνίας του θεάματος.

*

Οποιαδήποτε κινηματική παρέμβαση θα πρέπει δυστυχώς να γίνει από έξω, χωρίς να υπάρχει καμία σύνδεση με τις κοινότητες των τσιγγάνων. Αυτό καθορίζει και το εφήμερο μιας οποιασδήποτε παρέμβασης. Σε πρώτο χρόνο το επίδικο είναι στην άλλη πλευρά, στο πώς δεν θα επικρατήσει η φασιστική αφήγηση των γεγονότων καθολικά στην δυτική αττική.

Βαγιάν

πηγή: https://apatris.info/simiosis-gia-tis-taraches-sto-menidi/

The post Σημειώσεις για τις ταραχές στο Μενίδι- Βαγιάν (αναρχική εφημερίδα Άπατρις) appeared first on Void Network.

[text English / Ελληνικά] One hundred and twenty naked women participated in a flash mob Tuesday to protest gender-based violence in Argentina’s capital of Buenos Aires.

Displaying a banner reading “Femicide is Genocide,” the mass of women gathered in front of parliament, the presidential palace Casa Rosada, and Argentina’s highest court, reported The New Yorker.

They then proceeded to strip to a soundtrack playing behind them. Clustering around the banner they were holding, the women collapsed to form a pile of bodies meant to represent victims of violence.

A woman on a loudspeaker outlined the problems of gender-based violence plaguing women. The women then rose and advanced towards their audience, finishing the performance with a long, angry scream.

The flash mob was the latest protest organized by a collective known as Fuerza Artística de Choque Comunicativo (F.A.C.C), meaning “artistic force of communicative shock” in Spanish, a team of activist artists formed last year.

Dozens of topless women demonstrated in Buenos Aires in February to demand the right to sunbathe semi-nude after police asked topless women to leave the beach. Police cited a national criminal code article prohibiting “obscene displays” to justify asking the women to leave the beach, The Guardian reported.

The city of Buenos Aires also passed a bill in December 2016 outlawing public sexual harassment in an effort to prevent males from catcalling women.

source: http://dailycaller.com/2017/05/31/activist-mob-thought-the-best-way-to-solve-gender-discrimination-was-to-get-completely-naked-in-public/

ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ: ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΕ ΣΥΝΘΗΜΑ “ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ”

Η ομάδα γυναικών “Ni una menos” (Ούτε μία λιγότερη), στην Αργεντινή, πραγματοποίησε, στις 30 Μαίου 2017, διαμαρτυρία μπροστά από τέσσερα δημόσια κτίρια του Μπουένος Αϊρες, ανάμεσά τους και στο Κοινοβούλιο, για να αφυπνίσουν την κοινωνία σε σχέση με την δολοφονία ήδη 133 γυναικών την χρονιά που τρέχει, από άντρες.

Η διαμαρτυρία είχε μελωδία από βιολιά, ενώ σιωπηλά μια ομάδα γυναικών, αφού πέταξε τα ρούχα της, ούρλιαξε για να “ξυπνήσει” και τον τελευταίο ανυποψίαστο.

Σε ανακοίνωσή τους τόνισαν ότι:

Eίμαστε όλες εδώ, δολοφονημένες, εξαφανισμένες, χτυπημένες, περιθωριοποιημένες, διωγμένες, ζωντανές και νεκρές, είμαστε εδώ και θα υπάρχουμε για πάντα!

 

πηγή: http://lesbian.gr/10833/mpouenos-aires-diamartyria-synthima-misos-stin-gynaika-einai-genoktonia/

The post Feminist Activists Against Gender-Based Violence in Argentina- Διαμαρτυρία με σύνθημα “ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ” appeared first on Void Network.

Η συζήτηση επί του θέματος άλλωστε περιορίζεται σε ηλιθιότητες, του τύπου: θα πρέπει να κρατήσουμε ή να ξεφορτωθούμε τους μετανάστες; (Φυσικά ο πραγματικός μετανάστης δεν είναι ο μόνιμος κάτοικος ξενικής προέλευσης αλλά εκείνος ο οποίος θεωρείται και θεωρεί ο ίδιος τον εαυτό του ως διαφορετικό, και πρόκειται να παραμείνει έτσι. Πολλοί μετανάστες, ή τα παιδιά τους, έχουν Γαλλική υπηκοότητα. Πολλοί Πολωνοί ή Ισπανοί μετανάστες κατέληξαν να αφομοιωθούν στην μάζα του Γαλλικού πληθυσμού, η οποία τότε ήταν ακόμη διακριτή).

Όπως τα πυρηνικά απόβλητα και πετρελαιοκηλίδες, οι μετανάστες αποτελούν ένα προϊόν του σύγχρονου καπιταλιστικού τρόπου διαχείρισης –με τη διαφορά πως τα “όρια ασφαλείας” στην περίπτωση τους ορίζονται με μεγαλύτερη ταχύτητα και “επιστημονικότητα”. Εξάλλου, όπως τα πυρηνικά απόβλητα και οι πετρελαιοκηλίδες, θα παραμείνουν μαζί μας για αιώνες, χιλιετίες, για πάντα. Θα παραμείνουν επειδή ήταν πολύ ευκολότερο να εξολοθρευθούν οι γερμανοεβραίοι επί Χίτλερ παρά οι Βορειοαφρικανοί ή οι υπόλοιποι, σήμερα: αφού δεν υπάρχει σήμερα στην Γαλλία ούτε ναζιστικό κόμμα ούτε κάποιος μύθος περί ανώτερης φυλής!


Θα πρέπει να τους ενσωματώσουμε, ή να “σεβαστούμε την πολιτισμική τους διαφορετικότητα”; Άλλο άχρηστο ψευτοδίλημμα. Δεν μπορούμε πλέον να ενσωματώσουμε κανέναν: ούτε τους νέους, ούτε τους Γάλλους εργάτες, ούτε καν τους επαρχιώτες ή τις παλαιές εθνικές μειονότητες (Κορσικανούς, Βρετόνους, κλπ), μια και το Παρίσι, μια κατεστραμμένη πόλη, έχει χάσει τον ιστορικό του ρόλο, ο οποίος ήταν η παραγωγή Γάλλων. Τι νόημα έχει η αστική συσσώρευση χωρίς πρωτεύουσα; Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν έκαναν Γερμανούς τους εκτοπισμένους ευρωπαίους. Αντίστοιχα, η διάχυση του συγκεντρωμένου θεάματος μπορεί να ενώσει μόνο θεατές. 


Πιπιλάμε σαν καραμέλα, χρησιμοποιώντας μια καθαρά διαφημιστική γλώσσα, τα περί άνθισης της “πολιτισμικής διαφορετικότητας”. Ποιός πολιτισμός; Δεν έχει απομείνει στάλα. Ούτε χριστιανικός, ούτε μουσουλμανικός, ούτε σοσιαλιστικός, ούτε επιστημονικός. Ας μη μιλάμε λοιπόν για κάτι πεθαμένο. Αν εξετάσουμε, έστω και στιγμιαία τα στοιχεία και την πραγματικότητα, βλέπουμε πως δεν έχει απομείνει τίποτα πέρα από την παγκόσμια-θεαματική (Αμερικάνικη) κατάρρευση κάθε κουλτούρας και πολιτισμού.


Αυτό που σίγουρα δεν μπορεί να βοηθήσει στην ενσωμάτωση, είναι το δικαίωμα ψήφου. Οι Γάλλοι έχουν δικαίωμα ψήφου και παρόλα αυτά δεν είναι τίποτα (το κάθε κόμμα είναι ίδιο με κάθε άλλο, κάθε κομματική υπόσχεση ισοδυναμεί με την άρνηση της, κλπ. Πρόσφατα, άλλωστε, τα προγράμματα των κομμάτων –που όλοι γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να υλοποιηθούν–, σταμάτησαν να προσπαθούν έστω και να εξαπατήσουν, αφού δεν προτείνουν πλέον λύσεις σε κανένα από τα σημαντικά ζητήματα). Μια ιστορική απόδειξη ότι η ψήφος δεν σημαίνει τίποτα, ακόμα και για τους Γάλλους: το 25% των “πολιτών” στην ηλικία 18-25 δεν έχουν γραφτεί στα μητρώα ψηφοφόρων, από αηδία. Σε αυτούς θα πρέπει να προσθέσουμε και όσους είναι εγγεγραμμένοι, αλλά απέχουν.


Ορισμένοι προτείνουν ως κριτήριο την “ευχέρεια στα Γαλλικά”. Αξιογέλαστο. Μήπως οι ίδιοι οι σημερινοί Γάλλοι μιλάνε Γαλλικά; Είναι μήπως γαλλικά η γλώσσα που μιλούν οι σημερινοί αγγράματοι, ο Φαμπιούζ (“Bonjour les degats!”), η Φρανσουάζ Καστρό (“Ca t’habite ou ca t’effleure?”), ή ο Μπερνάρ Ανρύ Λεβύ;[1] Δεν οδεύουμε ολοφάνερα προς την απώλεια κάθε ικανότητας ορθού συλλογισμού και χρήσης της γλώσσας με σαφήνεια, ακόμη και χωρίς να λάβουμε υπόψιν μας τους μετανάστες; Εξάλλου, δείτε ποιές απείρως γελοιοδέστερες του Ισλάμ και του Καθολικισμού σέκτες κατέκτησαν εύκολα μερίδα των σπουδαγμένων ηλιθίων μας (Μουν, κλπ). Για να μην αναφέρουμε τους ουσιαστικά ηλίθιους ή αυτιστικούς ανθρώπους τους οποίους παρόμοιες σέκτες επιλέγουν να μην προσηλυτίσουν, καθώς δεν υπάρχει οικονομικό ενδιαφέρον στην εκμετάλλευση τους –και οι οποίοι αφήνονται επομένως στα χέρια των δημοσίων αρχών.


Μετατραπήκαμε σε Αμερικανούς. Δεν είναι λοιπόν έκπληξη το ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε όλα τα άθλια προβλήματα των Ηνωμένων Πολιτειών, από τα ναρκωτικά και την μαφία, μέχρι το “φαστ φουντ” και τον πολλαπλασιασμό των εθνικοτήτων. Για παράδειγμα, αν και η Ιταλία και η Ισπανία έχουν αμερικανοποιηθεί επιφανειακά -και σε ορισμένες πλευρές εις βάθος-, δεν είναι εντούτοις μικτές εθνοτικά. Με αυτή την έννοια παραμένουν περισσότερο χαρακτηριστικά Ευρωπαϊκές χώρες (όπως η Αλγερία είναι χαρακτηριστικά Βορειοαφρικάνικη). 


H Γαλλία έχει τα προβλήματα της Αμερικής χωρίς την δύναμη της. Κανείς δεν εγγυάται πως το Αμερικάνικο “χωνευτήρι” (melting pot) εθνικοτήτων θα συνεχίσει να λειτουργεί για πολύ ακόμα (παράδειγμα οι “Τσικάνος”, οι οποίοι ομιλούν διαφορετική γλώσσα). Είναι όμως ξεκάθαρο πως δεν μπορεί να λειτουγήσει ούτε προς στιγμή εδώ. Ο λόγος είναι πως οι Η.Π.Α αποτελούν τη βιομηχανία του σύγχρονου τρόπου ζωής, την καρδιά του θεάματος που σπρώχνει το αίμα του ως την Μόσχα και το Πεκίνο, και αυτό το θέαμα δεν μπορεί να δώσει την παραμικρή αυτονομία στους κατά τόπους υπερ-εργολάβους του. (Αν γίνει κατανοητό, το παραπάνω γεγονός καταδεικνύει μια πολύ σοβαρότερη μορφή υποδούλωσης από εκείνη την οποία καταγγέλουν οι συνηθισμένοι κριτικοί του “ιμπεριαλισμού”).


Εδώ στην Γαλλία, δεν είμαστε πλέον τίποτα: είμαστε αποικιοκρατούμενοι οι οποίοι δεν κατάφεραν να εξεγερθούν, είμαστε οι yes-men του θεάματος και της αλλοτρίωσης. Πόσες και πόσες δικαιολογίες δεν επανανακαλύπτουμε στην Γαλλία, όταν αντιμετωπίζουμε την αύξηση των μεταναστών πάντως χρώματος! Λες και μας έκλεψε κάποιος κάτι το οποίο ήταν ακόμα δικό μας. Τι θα ήταν αυτό; Σε τι πιστεύουμε, ή μάλλον, σε τι υποκρινόμαστε ακόμα πως πιστεύουμε; Δεν είναι παρά από περηφάνια για τις ολοένα αραιότερες κεκτημένες διακοπές τους, που οι καθαρόαιμοι σκλάβοι διαμαρτύρονται πως οι μουλάτοι απειλούν την ανεξαρτησία τους!


Υπάρχει κίνδυνος δημιουργίας ενός απάρτχάιντ; Ναι! Μάλιστα δεν υπάρχει απλά κίνδυνος, έχει ήδη μοιραία δημιουργηθεί (με την έννοια του γκέτο, τον φυλετικών συγκρούσεων, και -δεν θα αργήσουν-, λουτρών αίματος). Μια κοινωνία σε πλήρη αποσύνθεση είναι προφανώς πολύ λιγότερο ικανή να δεχθεί ένα μεγάλο αριθμό μεταναστών χωρίς ανυπόφορο άγχος από ότι μια συνεκτική και ευημερούσα κοινωνία. Το 1973 [2] είχαμε ήδη θέσει το θέμα της ομοιότητας ανάμεσα στην εξέλιξη των οικοδομικών τεχνικών και την εξέλιξη της συμπεριφοράς: “Καθώς το αστικό περιβάλλον ξανακτίζεται, ολοένα και πιο βεβιασμένα, με σκοπό τον καταπιεστικό έλεγχο και το κέρδος, ταυτόχρονα γίνεται όλο και πιο ευάλωτο και προκαλεί όλο και περισσότερους βανδαλισμούς. Ο καπιταλισμός στο θεαματικό του στάδιο ξανακτίζει τα πάντα ως ψεύτικα και παράγει εμπρηστές. Επομένως το σκηνικό του γίνεται παντού το ίδιο έφλεκτο όσο ένα γαλλικό πανεπιστήμιο”.

Η παρουσία των μεταναστών ήδη εξυπηρέτησε πολλούς μεγαλοσυνδικαλιστές, όπου κατήγγηλαν σαν “θρησκευτικές διαμάχες” τις απεργίες ορισμένων εργατών τις οποίες δεν μπορούσαν να ελέγξουν. Μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως οι υπάρχουσες εξουσίες θα προωθήσουν την εξάπλωση σε μεγαλύτερη κλίμακα των τύπων σύγκρουσης που έχουμε ήδη δεί εν δράση μέσω “τρομοκρατών (πραγματικών ή όχι) [3], ή μέσω των χούλιγκανς (και δεν μιλάμε μόνο για τους εγγλέζους τέτοιους).

Είναι όμως εύκολα κατανοητό γιατί οι πολιτικοί κάθε απόχρωσης (συμπεριλαμβανομένων των ηγετών του Εθνικού Μετώπου [4]) προσπαθούν να μειώσουν την σημασία του “μεταναστευτικού προβλήματος”. Όλα αυτά τα οποία επιθυμούν να διατηρήσουν, τους απαγορεύουν να αναφερθούν στο πρόβλημα άμεσα, στην πραγματική του διάσταση. Ορισμένοι υποκρίνονται πως πιστεύουν πως είναι απλά θέμα να εξαπλωθεί η “αντι-ρατσιστική καλή θέληση”, ενώ άλλοι ότι χρειάζεται να αναγνωρίσουμε το μετριοπαθές δικαίωμα στην “δίκαιη ξενοφοβία”. Όλοι συμφωνούν στην αντιμετώπιση του θέματος σαν να επρόκειτο για το πλέον σοβαρό από τα κοινωνικά μας προβλήματα -αν όχι το μόνο, ενόσω υπάρχουν τόσα τρομακτικά προβλήματα από τα οποία αυτή η κοινωνία δεν θα καταφέρει να ξεπεράσει.

Το γκέτο του καινούργιου θεαματικού απαρτχάιντ (όχι η τοπική, φολκλορική εκδοχή του στην Νότια Αφρική) είναι ήδη εδώ, στην σημερινή Γαλλία: η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι δέσμια, πράγμα που την σοκάρει. Αυτό δεν θα άλλαζε ακόμη και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μετανάστης. Ποιός αποφάσισε να κατασκευάσει την Σαρσέλ και την Λε Μιγκέτ, να καταστρέψει το Παρίσι και την Λυόν; [5]. Πράγματι, οι μετανάστες έχουν ανακατευθεί σε αυτή την απαίσια υπόθεση. Αλλά δεν έκαναν τίποτα πέρα από το να ακολουθήσουν επακριβώς τις οδηγίες που τους δώθηκαν: η συνηθισμένη αθλιότητα της μισθωτής εργασίας.

Πόσοι ξένοι ζουν πραγματικά στην Γαλλία; (και όχι με βάση το νομικό καθεστώς τους, το χρώμα τους, ή τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους). Μάλλον θα ήταν καλύτερα να ρωτήσουμε: πόσοι Γάλλοι έχουν απομείνει, και που βρίσκονται; (Και τι άραγε χαρακτηρίζει ένα Γάλλο σήμερα;). Γνωρίζουμε ότι το ποσοστό των γεννήσεων μειώνεται. Αποτελεί μήπως έκπληξη; Οι Γάλλοι δεν ανέχονται πλέον τα ίδια τους τα παιδιά. Τα στέλνουν στο σχολείο από τα τρία τους χρόνια, και μέχρι τουλάχιστον τα 16, για να μάθουν αγραμματοσύνη. Όσο για πριν την ηλικία των τριών ετών, ολοένα και περισσότεροι τα βρίσκουν “ανυπόφορα” και τα αντιμετωπίζουν λίγο ή πολύ βίαια. Στην Ισπανία, την Ιταλία, την Αλγερία, ή και ανάμεσα στους Τσιγκάνους, αγαπάνε ακόμη τα παιδιά. Αυτό δεν συνηθίζεται τόσο στην σημερινή Γαλλία. Ούτε οι κατοικίες, ούτε οι δρόμοι είναι κατάλληλοι για παιδιά πλέον (εξ ου και η κυνική κρατική διαφημιστική εκστρατεία με θέμα: “ανοίγοντας την πόλη στα παιδιά”). Από την άλλη, η αντισύλληψη είναι ευρύτατα διαδεδομένη και η έκτρωση νόμιμη. Σχεδόν όλα τα παιδιά στην Γαλλία σήμερα προέκυψαν μετά από απόφαση των γονιών τους. Αλλά όχι ελεύθερη. Ο ψηφοφόρος-καταναλωτής δεν ξέρει τι πραγματικά θέλει. “Επιλέγει” κάτι το οποίο δεν του αρέσει. Η διανοητική του συγκρότηση δεν του επιτρέπει πλέον να θυμάται πως κάποτε θέλησε κάτι όταν βρεθεί απογοητευμένος από το αποκτημά του.

Στα πλαίσια του θεάματος, μια ταξική κοινωνία επιχείρησε συστηματικά να εξαφανίσει την ιστορία. Σήμερα, υποκρίνεται πως λυπάται για το αποτέλεσμα της παρουσίας τόσων μεταναστών, επειδή η Γαλλία “χάνεται”! Είναι για γέλια. Η Γαλλία χάνεται για πολύ διαφορετικούς λόγους, και μάλιστα ταχύτατα, σχεδόν σε κάθε τομέα.

Οι μετανάστες έχουν κάθε δικαίωμα να ζήσουν στην Γαλλία. Αποτελούν εκπροσώπους της αποστέρησης, η οποία είναι σαν στο σπίτι της στην Γαλλία, τόσο διαδεδομένη που καταντά σχεδόν ολική. Οι μετανάστες απώλεσαν την χώρα και τον πολιτισμό τους, και όπως γνωρίζουμε, δεν κατόρθωσαν να βρούν άλλον. Οι Γάλλοι είναι στην ίδια κατάσταση, μονάχα ελάχιστα πιο συγκαλυμένα.

Με την ισοπέδωση ολόκληρου του πλανήτη στην αθλιότητα του νέου περιβάλλοντος, και με την λαθεμένη τους πρόσληψη κάθε θέματος, οι Γάλλοι, οι οποίοι τα δέχθηκαν όλα αυτά αδιαμαρτύρητα (με την εξαίρεση του 1968), δεν έχουν το δικαίωμα να πουν πως έπαψαν να νιώθουν πλέον σαν στο σπίτι τους εξαιτίας των μεταναστών. Σίγουρα, έχουν κάθε λόγο να μην νιώθουν σαν στο σπίτι τους. Αλλά αυτό συμβαίνει επειδή όλοι κατάντησαν μετανάστες στον απαίσιο νέο κόσμο της αλλοτρίωσης.

Θα υπάρξουν άνθρωποι που θα ζούνε στην επιφάνεια της Γής, ακόμη και σε αυτό το μέρος, όταν η Γαλλία θα έχει πλέον εξαφανιστεί. Το μείγμα των εθνικοτήτων που θα κυριαρχήσει είναι δύσκολο να το προβλέψει κανείς, όπως άλλωστε και τον πολιτισμό τους ή ακόμη και τις γλώσσες τους. 

Μπορούμε να διαβεβαιώσουμε ότι το κύριο ζήτημα θα είναι το εξής: αυτοί οι μελλοντικοί λαοί, θα καταφέρουν, μέσω μιας απελευθερωτικής πρακτικής, να κυριαρχήσουν στην σημερινή τεχνολογία η οποία είναι γενικά όργανο εξαπάτησης και αποστέρησης; Ή θα κυριαρχούνται από αυτή με τρόπο ακόμα περισσότερο ιεραρχικό και υποδουλωμένο; Θα πρέπει να αναμένουμε το χειρότερο και να πολεμάμε για το καλύτερο. Η Γαλλία σίγουρα αξίζει τη θλίψη μας. Η θλίψη όμως είναι μάταιη.


(Το κείμενο γράφτηκε από τον Γκυ Ντεμπόρ το 1985. Περιέχεται στην συλλογή “Guy Debord: Oeuvres” των εκδόσεων Gallimard).


– – – –


[1] Ο Λοράν Φαμπιούζ, πρωθυπουργός της Γαλλίας το 1985. Η Φρανσουάζ Καστρό, παραγωγός κινηματογράφου, ήταν η γυναίκα του. Ο Μπερνάρ Ανρύ Λεβύ ήταν ο ιδρυτής της σχολής των “Νέων Φιλοσόφων”, οι οποίοι αποκήρυξαν τον Μαρξισμό και τον Σοσσιαλισμό ως αντίδραση ενάντια στα γεγονότα του 1968.


[2] Στην ταινία “Η κοινωνία του Θεάματος”


[3] Η “ψεύτικοι τρομοκράτες” αναφέρονται σε παρακρατικούς και πράκτορες μυστικών υπηρεσιών οι οποίοι πληρώνονταν για την εκτέλεση τρομοκρατικών πράξεων που αποδίδονταν σε φανταστικές αριστερές ή άλλες οργανώσεις. Ιδιαίτερα έπαιξαν ρόλο στην Ιταλία της δεκαετίας του ’70.


[4] Ακροδεξιό κόμμα του οποίου ηγείται ο Ζαν Μαρύ Λεπέν.


[5] Η Σαρσέλ και η Λε Μινγκέτ είναι δυο από τα “εξωτερικά προάστια” του Παρισιού, κτισμένα στις δεκαετίας του ’60 και του ’70, αποτελούμενα από γκρίζους μπετονένιους οικισμούς. Η “καταστροφή” του Παρισιού και της Λυών αναφέρεται σε τέτοια φαινόμενα, που περιλαμβάνουν την κατεδάφιση παλαιών κτιρίων για να κτιστούν σύγχρονες πολυκατοικίες στην θέση τους, τον διωγμό της εργατικής τάξης από το αστικό κέντρο προς περιφεριακά προάστια, και την “αναπαλαίωση” και ντισνευλαντοποίηση ιστορικών συνοικιών.

πηγή: http://www.bigfatopinion.net/2007/01/blog-post_20.html

The post Σημειώσεις πάνω στο “μεταναστευτικό ζήτημα”, του Γκυ Ντεμπόρ appeared first on Void Network.