Το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ζωντανός κοινωνικός οργανισμός, όταν το απειλείς ξέρει να δαγκώνει!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ- ΠΙΣΩ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ, ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ

Αναδημοσιεύουμε εδώ την ενημέρωση που μας στάλθηκε από το Στέκι του Βιολογικού και καλούμε τις φίλες και τους φίλους μας να πάρουν μέρος στους αγώνες για την υπεράσπιση κάθε απελευθερωμένου χώρου μέσα στο ΑΠΘ και σε κάθε σχολή σε όλη τη χώρα.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

Συντρόφια καλησπέρα,

Όπως ήδη γνωρίζετε, η κατάληψη “στέκι στο βιολογικό” απειλείται με
εκκένωση. Η απειλή αυτή αξιολογείται ως σοβαρή, αφού δε βασίζεται σε
κάποια αόριστη πληροφορία, αλλά σε έργο που έχει αναρτηθεί στη Διαύγεια
και προβλέπεται να περατωθεί εντός 16 μηνών (από μέσα Σεπτέμβρη). Καθώς
πλησιάζει η περίοδος των Χριστουγέννων (περίοδος μειωμένων
αντανακλαστικών για το κίνημα) και στο αναρτημένο σχέδιο η προθεσμία για
το γκρέμισμα των τοίχων (συμπεριλαμβανομένου και ενός τοίχου του
στεκιού)είναι 4 μήνες (άρα μέχρι μέσα Γενάρη), γίνεται σαφής η ύπαρξη
του κινδύνου. Σε αυτό το μοτίβο προστίθενται και οι αλλεπάλληλες
δηλώσεις στοχοποίησης του στεκιού από τον υφυπουργό παιδείας Συρίγο. Σε
αυτό το πλαίσιο, καλούμε τον κόσμο του αγώνα σε διοργάνωση κινήσεων και
δράσεων αλληλεγγύης, αλλά και να είναι σε εγρήγορση. Ήδη έχουν γίνει
κάποιες κινήσεις αλληλεγγύης και έχει καλεστεί και “τρέχει” η Ανοιχτή
συνέλευση για την υπεράσπιση της κατάληψης “στέκι στο βιολογικό”. Την
Πέμπτη 16/12 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης στην
πόλη της Θεσσαλονίκης, ενώ η επόμενη ανοιχτή συνέλευση για την
υπεράσπιση της κατάληψης θα γίνει στο στέκι στο βιολογικό τη Δευτέρα
20/12.
Παρακάτω επισυνάπτεται το κείμενο του στεκιού. Μπορείτε να προωθήσετε το
παρόν mail και σε άλλες συντροφικές συνελεύσεις, δομές, εγχειρήματα που
τυχόν δεν περιλαμβάνονται.

Συντροφικά, Κατάληψη “Στέκι στο Βιολογικό”.

34 ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ

ΣΤΕΚΙ ΣΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Την Πέμπτη 18 Νοέμβρη 2021, παρατηρήσαμε κάποιες “αλλαγές” εντός του
κτηρίου του Βιολογικού και συγκεκριμένα στο χώρο του φουαγιέ, με την
τοποθέτηση γυψοσανίδων που απέκλειαν το μισό χώρο, αφήνοντας ένα
διάδρομο μεταξύ των δύο εισόδων του κτηρίου. Μάλιστα είχαν το θράσος να
αφήσουν κάποια ευδιάκριτα σημάδια σε τοίχους, περιλαμβάνοντας τοίχο του
στεκιού και προμηνύοντας την κατεδάφισή τους.

Μετά από σχετική έρευνα στο Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και του
προγράμματος Διαύγεια (διαφάνεια στο κράτος), διαπιστώσαμε ότι στις 16
Σεπτέμβρη 2021, ανατέθηκε σε εργολαβία, έργο ύψους 1.320.600,00 ευρώ, με
θέμα: “ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΔΙΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΧΩΡΩΝ ΙΣΟΓΕΙΟΥ ΚΤΗΡΙΟΥ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΓΙΑ
ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ Σ.Θ.Ε. (Σχολή Θετικών Επιστημών, γειτονικό κτήριο)”. Το
χρονοδιάγραμμα τους προβλέπει ότι το συγκεκριμένο έργο πρέπει να
παραδοθεί σε διάστημα 16 μηνών από την ανάρτηση – υπογραφή της συμφωνίας
κι από τα σχέδια τους φαίνεται ξεκάθαρα ότι προορίζουν για “αίθουσα
αναμονής” το χώρο του στεκιού, κάτι “άκρως απαραίτητο” άλλωστε για τη
λειτουργία της σχολής. Μάλιστα, από τη συμφωνία φαίνεται πως το
γκρέμισμα των τοίχων προβλέπεται να γίνει σε διάστημα 4 μηνών από την
υπογραφή της (δηλαδή μέχρι μέσα Γενάρη), γεγονός που καθιστά την απειλή
εκκένωσης άμεση. Ήδη πρυτάνεις και εργολάβοι ανέλαβαν δράση για την
αναδιαμόρφωση “χρηστικών” χώρων και τη διεκπεραίωση του.

Τη στιγμή που η φοιτητική κοινότητα το προηγούμενο διάστημα δέχτηκε
ολομέτωπη επίθεση, με τη ψήφιση του αντιεκπαιδευτικού νομοσχεδίου και
των “μέτρων φύλαξης” εντός των Πανεπιστημίων, (Ομάδα Προστασίας
Πανεπιστημιακού Ιδρύματος) κι ενώ βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με τη
χείριστη κρατική διαχείριση της πανδημίας σε υγειονομικό, οικονομικό και
κοινωνικό επίπεδο αντί να αναβαθμιστούν οι χώροι της εκπαίδευσης και
ειδικότερα τα Πανεπιστήμια, προτιμούν την υποβάθμιση (όπως επίσης και
στον τομέα της υγείας). Το κράτος, για πολλοστή φορά μας δείχνει
ξεκάθαρα ότι στόχος του είναι η αποστείρωση του πανεπιστημίου, η
αποδυνάμωση και η καταστολή οποιασδήποτε πολιτικής φωνής και
ριζοσπαστικοποίησης και φυσικά η κερδοσκοπία προς όφελος μερικών τσεπών
και όχι των ίδιων των φοιτητ(ρι)ών. Σε αυτό τον ευρύτερο κρατικό
σχεδιασμό φαίνεται πως εντάσσεται και η απόφαση για εκκένωση του
στεκιού, αφού ο ίδιος ο υφυπουργός Παιδείας Συρίγος δύο φορές σε
δηλώσεις του έχει στοχοποιήσει ονομαστικά το Βιολογικό, προαναγγέλλοντας
την αντικατάστασή του με βιβλιοθήκη, και έκανε λόγο ξανά για την είσοδο
πανεπιστημιακής αστυνομίας. Σε αυτή τη συνθήκη, την Πέμπτη 9/12, μια
ομάδα ασφαλιτών εμφανίστηκε στο φουαγιέ της Σ.Θ.Ε., την ώρα που
πραγματοποιούνταν η τακτική συνέλευση του αυτόνομου σχήματος Φυσικού και
πρόβες θεατρικών ομάδων, περιεργαζόμενη επιδεικτικά τον κόσμο που υπήρχε
στους χώρους της σχολής. Η κίνηση αυτή απαντήθηκε με αντανακλαστική
συγκέντρωση και πορεία την επόμενη μέρα μέσα στο campus, όμως δείχνει
τις διαθέσεις του κράτους ενάντια στα διάφορα αγωνιζόμενα υποκείμενα στα
πανεπιστήμια.

Δε μας εκπλήσσει καθόλου και δε ξεχνάμε ότι όσο μας δείχνουν τα δόντια
τους εμείς θα τα σπάμε. Έχουν ιστορία και παρελθόν οι σχέσεις των
πρυτανικών αρχών με το κράτος και τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς.
Από τις εκκενώσεις των καταλήψεων πανεπιστημιακής ιδιοκτησίας, Terra
Incognita, Rosa Nera, Βανκούβερ Απάρτμαν, Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στην
Α.Σ.Ο.Ε.Ε., τις εισβολές στη Φ.Ε.Π.Α. και τις εκτεταμένες φθορές στους
υπό κατάληψη πολιτικούς χώρους, τη μελλοντική πρόσληψη ειδικών σωμάτων
φύλαξης, μπάτσων δηλαδή και το φύτεμα τους εντός των πανεπιστημίων,
μέχρι την πρόσφατη παρωδία του μείγματος D.N.A. και τις διώξεις των 14
αγωνιστρ(ι)ών της κατειλημμένης πρυτανείας του Ε.Μ.Π. της Αθήνας.

Το είχαμε πει και θα το ξαναπούμε, έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς και θα
λογαριαστούμε. Το στέκι στο βιολογικό εδώ και 34 χρόνια λειτουργεί ως
κατειλημμένος χώρος εντός του πανεπιστημίου και μέχρι και σήμερα
συνεχίζει να αποτελεί σημείο συνάντησης και πολιτικής ζύμωσης με βασικό
άξονα την αυτοοργάνωση με αντιεμπορευματικούς όρους, την αλληλεγγύη στα
έγκλειστα συντρόφια και την καθημερινή διεκδίκηση των ζωών μας. Έχουν
συστεγαστεί και συστεγάζονται ομάδες και εγχειρήματα, κάποια
μακροβιότερα άλλων και πάντα διατηρώντας την πολυμορφία της έκφρασης,
της δράσης και των αγώνων. Το πλαίσιο καταστολής το οποίο έχει υποστεί η
κατάληψη ανά τα χρόνια, προέρχεται κυρίως από ενδοπανεπιστημιακές αρχές
και κοσμητείες και ουκ ολίγες φορές έχουν στοχοποιηθεί άτομα, φοιτητές
και συλλογικότητες που δραστηριοποιούνταν και δραστηριοποιούνται στο
στέκι.

Για εμάς, αυτοί οι χώροι είναι χώροι ελευθερίας, που απορρίπτουν τις
έννοιες της ιεραρχίας, της ιδιοκτησίας και της οικονομικής
εκμετάλλευσης.

Αν νομίζουν ότι θα περιμένουμε άπραγα την εκκένωση του στεκιού,
γελιούνται.

Είμαστε εδώ λοιπόν.

Όταν αγωνίζεσαι μπορεί και να χάσεις, όταν δεν αγωνίζεσαι έχεις ήδη
χάσει

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις

στέκι στο Βιολογικό

_________

The post SOS- Το Στέκι στο Βιολογικό απειλείται μετά από 34 χρόνια appeared first on Void Network.

«Ποια δύναμη να θέλει να σιωπήσει τον κόσμο αυτόν τον χαμένο κόσμο,– στις μελαγχολίες, σε πασχαλιάτικες ευθυμίες – ζωντανός παιχνιδιάρικα έστω και μουγγός!» – Πιερ Παολο Παζολίνι, «Φριουλιάνικα Τετράδια» (Απόσπασμα 4^ο)

Η επιχείρηση σφραγίσματος του ΕΜΠΡΟΣ εμπίπτει σ’ ένα ευρύτερο σχέδιο εκκένωσης κατειλημμένων χώρων στην Αθήνα και άλλες πόλεις. Παρόλο που μπορεί να εντατικοποιήθηκε με την επιστροφή της Δεξιάς στην κυβέρνηση, το σχέδιο καθαυτό δεν είναι καινούργιο· ούτε, η προϊούσα ρητορική «νόμου και τάξης» που χρησιμοποιεί ο κυβερνών νέο-συντηρητισμός πρέπει να επικαλύψει τις πολλαπλές δυνάμεις που συνεργούν στη συστηματική επίθεση που συντελείται. Αντιθέτως, αυτή πρέπει να κατανοηθεί ως αποτέλεσμα σύγκλισης ετερογενών ιδεολογικών αντιλήψεων, οικονομικών συμφερόντων, μικροπολιτικών σχεδιασμών, και μακροσκοπικών στρατηγικών. Ενώ αυτοί οι παράγοντες διατηρούν τον διακριτό τους χαρακτήρα, εν τέλει συναρμόζονται σε μία ενιαία κίνηση αναδιάρθρωσης του αστικού χώρου, οι προεικονίσεις της οποίας προηγούνται της τρέχουσας υλοποίησης της (χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Rethink Athens»).

Η πόλη, μας λένε, πρέπει να «αναπλαστεί», να γίνει πιο ασφαλής και (έτσι) πιο ελκυστική για επενδύσεις και κατανάλωση. Ο αστικός χώρος μεταμορφώνεται σε μία μηχανή ανάπτυξης που κεφαλαιοποιεί τα θετικά του στοιχεία (ακόμα και την «αντί-κουλτούρα» του) κάτω από το άγρυπνο (αν και επιλεκτικό) βλέμμα  της αστυνομίας, η οποία γίνεται οργανικό κομμάτι του νέου αστικού τοπίου. Φυσικά, η γελοιότητα και η προχειρότητα που χαρακτηρίζει το ελληνικό κράτος σε όλες του τις βαθμίδες αναμενόμενα κάνει την εμφάνιση της και στις άγαρμπες παρεμβάσεις “εξευγενισμού” μιας αρχαίας πόλης σαν την Αθήνα. Στο ΕΜΠΡΟΣ ούτε άδεια δεν προνόησαν να βγάλουν για να καταστρέψουν την πρόσοψη ενός αναγνωρισμένου μνημείου σύγχρονης αρχιτεκτονικής.

Πίσω από την ψηφιακή γκλαμουριά και τις λεκτικές φανφάρες που προβάλει, η αστική μηχανή ανάπτυξης, λιπαίνεται από μαύρο χρήμα, συμπεριλαμβάνει το μαφιόζικο κεφάλαιο και αναδιανέμει σφαίρες επιρροής, ενόσω (ανα)παράγει το κοινωνικό περιθώριο και γκρίζες μητροπολιτικές ζώνες· η αστική μηχανή ανάπτυξης είναι συνάμα και μία μηχανή αποκλεισμού και εγκατάλειψης. Όλα αυτά όμως δεν αλλάζουν την εικόνα της πόλης που η Αθήνα καλείται να γίνει: ένας χώρος λείος, χωρίς κοινωνικές τριβές, διαδηλώσεις, απεργίες και ταξικές συγκρούσεις, με την ανισότητα καλλωπισμένη, την φτώχεια και την εξαθλίωση κρυμμένες από το βλέμμα των μεσοαστών καταναλωτών και των τουριστικών ροών·  ένας χώρος ιεραρχικά δομημένος όπου η κίνηση και η πρόσβαση καθορίζονται από την αγοραστική δύναμη και την «αξία» που η αγορά αποδίδει. Η διαδικασία αυτή αναπόφευκτα περιλαμβάνει και την υπονόμευση του δημόσιου χαρακτήρα του αστικού χώρου. Δημόσιο δεν σημαίνει «κρατικό». Στην πραγματικότητα, ο προσδιορισμός του δημόσιου (χώρου) με όρους κρατικής ιδιοκτησίας και διαχείρισης είναι ήδη μια διαστρέβλωση που επιτρέπει την απαξίωση και κατόπιν την ιδιωτικοποίηση του. Το δημόσιο αφορά όλα αυτά που μοιραζόμαστε στο βαθμό που είμαστε κοινωνικά όντα· δηλαδή, είναι όψη της κοινωνικότητας όχι ως λειτουργική σύμβαση αλλά ως πρωτογενής συνθήκη. Ο φιλελεύθερος ατομισμός, ειδικά στη νεοφιλελεύθερη οικονομικίστικη εκδοχή του, αδυνατεί να συλλάβει αυτή τη διάσταση και για αυτό κρίνει τον δημόσιο χώρο με τους όρους της καπιταλιστικής αγοράς, όπου αξίες όπως η συνεύρεση, η φιλία, η αλληλοβοήθεια, η αμοιβαιότητα και η ανοιχτότητα δεν έχουν κάποια αξία παρά μόνο υπό το πρίσμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και κερδοφορίας.

Ιδωμένο μέσα από το πρίσμα αυτής της ευρύτερης διαδικασίας αστικής ανάπλασης, το ΕΜΠΡΟΣ κατέχει μία ιδιαίτερη θέση. Αφενός, ως κατάληψη, είναι ένας χώρος «ανομίας» τον οποίο το δόγμα του «νόμου και της τάξης» οφείλει να πατάξει ώστε να ανταποκριθεί στη ρητορική του. Από την άλλη, ως χώρος πολιτισμικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας, το ΕΜΠΡΟΣ είναι ένα κεφάλαιο που η αστική μηχανή της ανάπτυξης μπορεί να επενδύσει και να αξιοποιήσει. Έχουμε άλλωστε το πρόσφατο προηγούμενο της “ανάπλασης” της Δημοτικής Αγοράς στην Κυψέλη από τον Δήμο Αθηναίων, που από χώρος αυτό-οργάνωσης και κοινωνικής αντίστασης με πολυετή και πλούσια προσφορά στη γειτονιά κατέληξε να γίνει ένας ακόμα χώρος εναλλακτικής κατανάλωσης όπου όλα τα όνειρα των κοινωνικών εγχειρημάτων τώρα πλέον παρουσιάζονται σε ιλουστρασιόν αναπαράσταση από τις ΜΚΟ.

Από αυτήν τη σκοπιά, η στρατηγική της βίαιης καταστολής αποδεικνύεται βιαστική και απότομη, παρόλο που μπορεί να ήταν κάποια στιγμή απαραίτητη. Υπάρχει ένας «προοδευτικός» τρόπος ενσωμάτωσης στην αστική μηχανή ανάπτυξης, σαν αυτόν που βλέπουμε να συζητείται στο Δήμο. Η όψιμη υπεράσπιση του ΕΜΠΡΟΣ από τον Σύριζα είναι κομμάτι αυτής της προοδευτικής οπτικής, η «αριστερή» εκδοχή της, που από ό,τι διαβάζουμε θέλει να αφήσει τη διαχείριση του χώρου στις «καλλιτεχνικές» ομάδες που δραστηριοποιούνται εκεί. Ίσως μοιάζει αντιφατική η υποστήριξη του Εμπρός όταν το ίδιο κόμμα εκκένωνε καταλήψεις όταν ήταν κυβέρνηση και σήμερα συναινεί ανοιχτά στην ανάπλαση του Ελληνικού -το πλέον παραδειγματικό project νεοφιλελευθεροποίησης του αστικού χώρου. Η αντίφαση, αν και πραγματική, είναι φαινομενική. Πέρα από την προφανή ψηφοθηρία, η στάση του Σύριζα είναι συνεπής έκφραση ενός κόμματος εξουσίας που θέλει να αποτελεί τον προοδευτικό πόλο μέσα στο επιχειρηματικό κράτος-ασφάλειας.

Φυσικά το Εμπρός υπερασπιζόμενο τον ακηδεμόνευτο χαρακτήρα του εγχειρήματος, αλλά γνωρίζοντας πως στον χώρο της νεολαίας και του πολιτισμού εκφράζει μια κοινωνική πλειοψηφία και όχι ένα κοινωνικό περιθώριο, ακολουθεί την ορθή θέση “δεν απαξιώνουμε τους υποστηρικτές μας – δεν υποχωρούμε απέναντι στους εχθρούς μας”. Ο οποιοσδήποτε μελετήσει σοβαρά την ιστορία των κοινωνικών κινημάτων θα δει πως οι πολιτικές περιχαρακώσεις και οι αμοιβαίοι αποκλεισμοί επικρατούν σε εποχές κοινωνικής αδράνειας. Σε εποχές κοινωνικού αναβρασμού κάθε πολιτικός χώρος καλείται να παίξει τον ιστορικό του ρόλο και οι αποστάσεις ανάμεσα στις πολύ διαφορετικές πλευρές του κινήματος μικραίνουν καθώς επικαλύπτονται από τις δημιουργικές μάζες των ενεργοποιημένων ανθρώπων.  

Αναμενόμενα λοιπόν, η υπεράσπιση του ΕΜΠΡΟΣ από τον Σύριζα, το Μέρα25 και άλλους «επίσημους φορείς» εστιάζει στη «δημιουργία» και τον «πολιτισμό» ως διαχωρισμένες διαδικασίες. Έτσι, η μετατροπή του από κατάληψη, ενεργοποίηση και συλλογική φροντίδα ενός εγκαταλειμμένου δημόσιου χώρου, σε επενδυτική περιουσία του Δήμου εμφανίζεται ως μια απλή τυπικότητα που δεν θα αλλάξει το περιεχόμενο και σύμφωνα με την «αυτό-διαχειριστική» πρόταση του Σύριζα ούτε τη μορφή. Το ΕΜΠΡΟΣ όμως δεν είναι απλά ένας χώρος που φιλοξενεί πολιτιστικές δραστηριότητες και τον διαχειρίζονται καλλιτεχνικές ομάδες· είναι μια μορφή αναπαραγωγής του κοινωνικού χώρου, που έχει την αυτό-οργάνωση, την αμοιβαία συνεισφορά, την ανοιχτότητα, τη συμπερίληψη και την οριζοντιότητα ως ουσιώδεις καθορισμούς. Για τα πλουσιόπαιδα που διαφεντεύουν το κράτος και τους μπουρζουάδες των σαλονιών που γράφουν επιφυλλίδες στον αστικό τύπο, το Εμπρός θα έπρεπε να λειτουργεί σαν την Τεχνόπολη. Για εμάς, η Τεχνόπολη, και όλοι οι θεσμοί της πόλης, πρέπει να λειτουργούν σαν το Εμπρός, ανοιχτά, δημόσια, με μη-εμπορευματικές, συμμετοχικές , αντι-ιεραρχικές μορφές διαχείρισης και να διατίθενται δωρεάν στις καλλιτεχνικές και κοινωνικές ομάδες με μόνο κριτήριο της ανάγκη του καθενός και της καθεμιάς μας για δημιουργία και ελεύθερη έκφραση. Αυτός όμως, είναι ένας δημόσιος πολιτισμός που στέκεται απέναντι στη βιομηχανία της τέχνης και της διασκέδασης. Δεν είναι απλά άλλο ένα είδος πολιτισμού, είναι η ίδια η αντι-κουλτούρα. Και για να υπάρξει χρειάζονται κοινωνικοί αγώνες που απαιτούν δίκαιους τρόπους κοινωνικής οργάνωσης και την συμμετοχή όλων μας.

Στην πράξη φυσικά τα πράγματα ποτέ δεν είναι απλά και ξεκάθαρα· ούτε είμαστε αφελείς να θεωρούμε ότι ένα κοινωνικό σύστημα που εκτείνεται σε όλα τα πλάτη και της μήκη της γης μπορεί να ξεπεραστεί σε λίγα τετραγωνικά μέτρα ενός απελευθερωμένου εδάφους. Υπάρχει όμως μια λογική και μία επιθυμία που οι μορφές έκφρασής της στέκουν ανταγωνιστικά στον κυρίαρχο τρόπο αναπαραγωγής του κοινωνικού χώρου και τις ιεραρχίες, διαχωρισμούς, αποκλεισμούς και κατατμήσεις που τον καθορίζουν.

Εξίσου ανταγωνιστικά στέκει το ΕΜΠΡΟΣ στο κυρίαρχο παράδειγμα «πολιτισμού», που περιχαρακώνει την κουλτούρα και την τέχνη σε οριοθετημένους και αποστειρωμένους χώρους, όπου οι «άνθρωποι του πνεύματος» διαγωνίζονται σε ασκήσεις αυτο-αναφορικότητας. Αυτά τα «κέντρα πολιτισμού», τα σπουδαία “ιδρύματα” και οι “στέγες γραμμάτων και τεχνών” εξαρτώνται απόλυτα από τις επενδυτικές ροές του ιδιωτικού κεφαλαίου και των πατρόνων, που ξεπλένουν τον απάνθρωπο τρόπο με τον οποίο παράγεται ο πλούτος τους μέσα από τη συστηματικά προβαλλόμενη συνεισφορά τους «στον πολιτισμό». Το ιεραρχικό και ελεγχόμενο αυτό χώρο-θεσμικό πλαίσιο δεν χρειάζεται να λογοκρίνει με τον αυταρχικό τρόπο μιας δικτατορίας. Η (αυτο)λογοκρισία στα ιδρύματα παράγεται μέσα από τους μηχανισμούς αξιολόγησης και χρηματοδότησης: μπορείς να πεις και να κάνεις οτιδήποτε αρκεί αυτό να μην έχει κάποιο πραγματικό αποτύπωμα, και να μη συνδέεται με κάποια υλική ροή αμφισβήτησης του υπάρχοντος. Την ίδια στιγμή, καθώς αυτά τα ιδρύματα ουσιαστικά δεν παράγουν τίποτα από πλευράς περιεχομένου, τεράστια χρηματικά ποσά σπαταλούνται για να αφομοιωθεί κάθε καινοτομία και κάθε προοδευτική κουλτούρα που παράγεται στην κοινωνική βάση. Το πρόγραμμα συμπληρώνεται απλά εξαγοράζοντας κάθε δημιουργό που η ανάγκη του για χρηματικές απολαβές και  “κοινωνική καταξίωση” ξεπερνά την ίδια του την ανάγκη για δημιουργία. Με αυτό τον τρόπο τα ιδρύματα παρουσιάζονται σαν “φορείς προόδου” ενώ στην πραγματικότητα διαλύουν τις συλλογικές δημιουργικές αντιστάσεις και ενδυναμώνουν το μαύρο σκοτάδι της καθημερινής εκμετάλλευσης και της μαζικής αποβλάκωσης.

Για εμάς ως ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ο «πολιτισμός» είναι καταστατικό στοιχείο ενός τρόπου ζωής, που δεν εκδηλώνεται απλά «στον χώρο», αλλά γίνεται χώρος και χρόνος μέσα από ζωντανές εξισωτικές σχέσεις, διαδράσεις και συναρμόσεις. Συνεπώς, η συμμετοχή μας στο ΕΜΠΡΟΣ δεν είναι παράλληλη και συνοδευτική πράξη της πολιτικής μας δραστηριότητας, είναι εγγενές της κομμάτι. Σκοπός της συμμετοχής μας όλα αυτά τα χρόνια στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός, όπως και στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Νοσότρος και το Πάρκο Ναυαρίνου στα Εξάρχεια, αλλά και  την κατάληψη Κενό Σπίτι 1 παλιότερα, είναι ο πειραματισμός με τις ανθρώπινες σχέσεις δημιουργίας και παραγωγής καλλιτεχνικού και πνευματικού έργου έξω από την εγχρήματη οικονομία, έξω από τις μπίζνες, τις συναλλαγές και τα ατομικά συμφέροντα. Σκοπός μας δεν είναι να ελέγξουμε πολιτικά τον χώρο, να κυριαρχήσουν οι ιδέες μας, να αρπαχτούμε πάνω από το συμβολικό κεφάλαιο που παράγει η συμμετοχή. Σκοπός μας είναι να στηρίξουμε και να διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού τη συλλογική χαρά, την ομαδική ευτυχία μιας δημιουργίας χωρίς αφεντικά και διευθυντές, χωρίς μισθούς και εξαναγκασμούς, χωρίς μεσάζοντες και επιμελητές, χωρίς εμπορικά κριτήρια και όρους, χωρίς χρηματοδότες, μαικήνες και ειδικούς.  Σκοπός μας είναι να βοηθήσουμε την ισότητα να ανθίσει, να δώσουμε δύναμη σε όσους την χρειάζονται, να ακούσουμε όσους δεν τους άκουσε ποτέ κανείς, να χαλαρώσουμε το άγχος πριν την παράσταση των παιδιών που ανεβαίνουν πρώτη φορά στη σκηνή, να δώσουμε τον λόγο σε όσους / όσες / όσα δεν μίλησαν ποτέ σε συνέλευση, να καθαρίσουμε, να σκουπίσουμε, να κάνουμε όλα όσα χρειάζεται μαζί με όλους και όλες ώστε το Εμπρός να είναι μια απελευθερωμένη ζώνη στη πόλη όπου μπορούμε να ονειρευόμαστε ελεύθερες / ελεύθεροι και να αγωνιζόμαστε για αυτή, τη δικιά μας ελευθερία.   

Τα διεθνή φεστιβάλ ποίησης που συνδιοργανώσαμε μαζί με το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών για οκτώ συνεχή έτη με την συμμετοχή 2000 καλλιτεχνών από 65 χώρες, οι ομιλίες και οι προσκλήσεις ακαδημαϊκών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, οι προβολές δεκάδων ταινιών και οι συναυλίες, τα πάρτυ στήριξης κοινωνικών εγχειρημάτων και οι γιορτές μας, είναι απλά μερικές μόνο από τις στιγμές μιας θάλασσας εκδηλώσεων που παράχθηκαν στο Εμπρός στα πλαίσια ενός οργανικού οικοσυστήματος αντι-ιεραρχικών σχέσεων με βάση τη τέχνη, τον πολιτισμό, τη πολιτική σκέψη, την πνευματική φιλία και την αγάπη ανάμεσα σε ανθρώπους που ζουν και δημιουργούν μαζί, χωρίς καταναγκασμούς, τον κόσμο που θέλουμε όλοι μας να ζούμε.  

Η πλατιά κινητοποίηση που εκδηλώθηκε μετά την επιχείρηση σφραγίσματος, δείχνει ότι η μορφή κοινωνικής αυτο-οργάνωσης που προτάσσει και πραγματώνει το ΕΜΠΡΟΣ έχει έρεισμα στην κοινωνική βάση και μεγάλη υποστήριξη. Δημοσκοπήσεις εμείς δεν κάνουμε, αλλά σίγουρα δεν πρόκειται για μια αποκομμένη υπεράσπιση ενός «χώρου πολιτισμού»· η κινητοποίηση είναι ένα ακόμα κομμάτι στο ψηφιδωτό των αντιστάσεων που εκδηλώνονται απέναντι στην κυρίαρχη κοινωνική, οικονομική και χωρική αναδιάρθρωση, που επιταχύνθηκε μέσα από την πανδημία. Το πλήθος που βρίσκεται αυτές τις μέρες έξω και μέσα στο ΕΜΠΡΟΣ εκφράζει την ασφυξία του μπροστά στην εντατικοποιημένη περιχαράκωση του αστικού χώρου και της ζωής του· συγχρόνως, η παρουσία του εκφράζει μια ενεργή επιθυμία που δεν χωράει στη νεοφιλελεύθερη μητρόπολη που παράγει η αστική μηχανή ανάπτυξης. Όψη και στιγμή ενός εν εξελίξει κοινωνικού πολέμου, στον οποίο ακόμα και αν υπερασπιζόμαστε χώρους που ήδη υπάρχουν, ακόμα και αν αμυνόμαστε, ακόμα και όταν χάνουμε, δεν σταματάμε να κοιτάμε εμπρός.

Δεν θα παραδώσουμε τα όνειρα μας στο σκοτάδι.

ΕΜΠΡΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

https://voidnetwork.gr

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ- Ένα βήμα πίσω, ένα άλμα ΕΜΠΡΟΣ appeared first on Void Network.

Μετά την είσοδό μας στο χώρο της αυλής και των κτηρίων, όλοι και όλες αυτοοργανωθήκαμε για να ξαναγίνει ο χώρος λειτουργικός και να υποδεχθεί τους ανθρώπους που ήταν αποκλεισμένοι από την πρόσβαση σε αυτόν. Στις πέντε το απόγευμα πραγματοποιήθηκε η πρώτη ανοιχτή συνέλευση στην οποία εκφράστηκαν επιθυμίες και ανάγκες.

Μέσα από μία διαδικασία στην οποία όλες και όλοι μπορούμε να συμμετέχουμε ισότιμα, σκιαγραφήσαμε τους κοινούς τόπους που μας απασχολούν. Θέσαμε ερωτήματα για την συνέχεια αυτού του εγχειρήματος και για τους τρόπους που θα του δώσουμε ξανά ζωή. Την σύνδεση μας με τους υπόλοιπους κοινωνικούς αγώνες, που δίνονται για τις μειονότητες, τα εργασιακά δικαιώματα, τις έμφυλες διακρίσεις και την εμπορευματοποίηση κάθε σπιθαμής αυτής της πόλης.  

Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα ξενοδοχείο ή κατάληψη. Υπάρχει από την μια η αυτοοργάνωση και από την άλλη η ιδιωτικοποίηση. Η συμπερίληψη και η συνδιαμόρφωση ενάντια στις κλειστές πόρτες και τον αυταρχισμό. Η ενεργή συμμετοχή έναντια στην ανάθεση και την αντιπροσώπευση. Επιθυμούμε να δημιουργήσουμε έναν τόπο που θα εμπνεύσει τους ανθρώπους και θα πλουτίσει την πόλη με τις αξίες της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης.

Ακούμε τις ανάγκες για ελεύθερους χώρους, για παιχνίδι, για καλλιτεχνική έκφραση, για χώρους στέγασης σωματείων και συλλογικοτήτων, για χώρους φιλοξενίας ανθρώπων σε ανάγκη. 

Αυτό είναι ένα ανοιχτό κάλεσμα. 

Προς κάθε άνθρωπο που βλέπει τον εαυτό του μέσα σε αυτή την διαδικασία και τις δράσεις που θα προκύψουν. 

Προς κάθε άνθρωπο που έχανε το ηλιοβασίλεμα γιατί αισθανόταν άβολα να περάσει την ανοιχτή πόρτα της αυλής μιας κατάληψης.

Συμμετέχουμε στην Απεργία της Πέμπτης 10 Ιούνη και στη συγκέντρωση στην Πλατεία Αγοράς στις 10:00 το πρωί.

* Ανοιχτή συνέλευση στην αυλή της Rosa Nera κάθε μέρα στις 7 μ.μ. *

The post Rosa Nera -Μια μικρή γιορτή, μια μεγάλη αφετηρία – Ανακοίνωση ανακατάληψης appeared first on Void Network.

Αυτή η κίνηση έρχεται να συμπληρώσει την πρώτη απόπειρα εναντίον μας στις 18 Νοέμβρη μετά από εντολή του αντιπρύτανη Φώτη Μάρη. Η εκκένωση τότε αποφεύχθηκε λόγο της άμεσης και δυναμικής κινητοποίησης συντρόφων/ισσων και αλληλέγγυου κόσμου. (KEIMENO) Σήμερα λίγες ώρες μετά την εκκένωση σαν πρώτη κίνηση μπήκαμε σε διπλανό γραφείο και το διακοσμήσαμε με αφίσες.

Είναι πλέον ξεκάθαρο για εμάς πως υπεύθυνοι για την εκκένωση είναι οι πρυτανικές αρχές με πρωτεργάτες τον αντιπρύτανη Φώτη Μάρη και τον πρύτανη Αλέξανδρο Πολυχρονίδη. Την τελευταία φορά που εκκενώθηκε ο χώρος ήταν το 2009 και ανακαταλήφθηκε την ίδια μέρα πάλι επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας. Μετά από 10 χρόνια και αφού οι συνθήκες είναι ευνοϊκές μετά την αντιαναρχική και αντικαταληψιακή εκστρατεία των φασιστών της Ν.Δ., η νέα πρυτανική αρχή βρίσκει την ευκαιρία να μας εκκενώσει εν μέσω εορτών που οι σχολές είναι κλειστές.

Η κατασταλτική αυτή επιχείρηση δεν πρόκειται να σταματήσει την πολιτική μας δράση και μέσα στα πανεπιστήμια. Δεν θα απαλλαγούνε τόσο εύκολα από την παρουσία μας. Βρισκόμαστε και δραστηριοποιούμαστε σε αυτόν τον χώρο 16 χρόνια και σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Για κάθε εξέλιξη θα υπάρχει ενημέρωση.

Έχουμε πόλεμο με το κράτος και όποιος δεν το παραδέχεται εθελοτυφλεί. Αλληλεγγύη σε όλα τα συντρόφια και τις καταλήψεις που δέχονται την καταστολή. Το κράτος έρχεται πρώτα για τους αναρχικούς, μετά θα έρθει για όλους.

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

________________

Το Κενό Δίκτυο εκφράζει την συμπαράσταση του στην κατάληψη Utopia A.D. και την αλληλεγγύη σε όλους τους ανθρώπους του αγώνα στην Κομοτηνή.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ – ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ!

The post ΚΟΜΟΤΗΝΗ- Ενημέρωση απο την εκκένωση της κατάληψης UTOPIA A.D. appeared first on Void Network.

Από ότι φαίνεται μέχρι να φτάσει το δικαστήριο ο Δ. Ινδαρές θα λέει πως τις έφαγε τελικά από ιπτάμενους αναρχικούς. Η ‘απόσταση’ από όσα έζησε που διατυμπανίζει κι οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί, δείχνουν δυο πράγματα:

1) τη δύναμη της ιδεολογίας, όπως έχει τονιστεί και σ’ άλλα κείμενα των ημερών. Ο τύπος αυτός κι η οικογένειά του βίωσαν άγρια καταστολή απ’ την αστυνομία, διαπόμπευση απ’ το κράτος, τα μήντια και κυβερνητικούς φορείς, ενώ έπεται μια δικαστική συνέχεια όπου εγκαλείται ως κατηγορούμενος. Όλα χωρίς κανέναν προφανή λόγο, μιας όπως κι ο ίδιος δε βαριέται να λέει είναι ένας ‘νομιμόφρων, καλός πολίτης’. Απ’ την άλλη, η κατάληψη δεν του ‘χε δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα στα δύο χρόνια, ενώ όταν απειλούνταν η σωματική ακεραιότητα των μελών, αυτά σεβάστηκαν το αίτημα της οικογένειας και δεν πέρασαν απ’ την ταράτσά τους. Το βίωμα όμως δεν είναι αρκετό για να τον κάνει τώρα να μη γλείφει το κράτος που τον έδειρε και να χαρακτηρίζει τη γειτνίαση με την κατάληψη ‘δυσάρεστη’. Αυτό όμως μας πάει και σ’ ένα άλλο σκέλος, πέρα απ’ το πολιτικό.

2) Η ηθική ποιότητα των ‘μετριοπαθών’ πολιτών που κρατάνε “ίσες αποστάσεις” σαν τον Ινδαρέ είναι για τα σκουπίδια. Μιλάμε για ξεφτίλα, όχι μαλακίες. Τις έφαγε απ’ την αστυνομία, οι αναρχικοί κι αριστεροί είναι που τον στηρίζουν τόσες μέρες απέναντι σ’ όλη τη λάσπη που του πετάνε οι ‘δικοί του’, κι ο ίδιος προσπαθεί να βγει λάδι αναιρώντας το ίδιο του το βίωμα και τη στήριξη αυτή. Με μια απεγνωσμένη ιαχή λέει στους μπογδάνους ‘παιδιά, εγώ μαζί σας είμαι, μη βαράτε άλλο!’. Καμία αναφορά στις υπόλοιπες ‘αναίτιες’ περιπτώσεις βίας απ’ την αστυνομία, στην καταστολή γενικότερα ή έστω κάποιο κριτικό σχόλιο στο πόσο προβληματικό είναι όλο αυτό που του συνέβη. ‘Όλα θα πάρουν το δρόμο τους’, ‘όλα είναι καλά’ (διάβασε από πίσω ‘τα βρήκα εγώ με τους δικούς μου, θα κοπάσει όλο αυτό γιατί είμαι αυτός που είμαι’). Το όλο σκηνικό παρουσιάζεται σαν εξαίρεση στο κατά τ’ άλλα θεόπνευστο, ‘μετριοπαθές’ έργο της αστυνομίας. Δε χρειάζεται να υποθέσουμε τί θα γινόταν αν στη θέση του Ινδαρέ ήταν ένας μετανάστης, μια φοιτήτρια ή κάποιος ‘άλλων’ πεποιθήσεων, διαφορετικής ‘ταυτοποίησης’ και χωρίς ‘τόσο’ έργο.

Μιλάμε για λυπηρή κατάσταση. Πρόκειται γι’ αντανάκλαση του κοινωνικού διαχωρισμού, του πόση δηλαδή απόσταση έχουν πάρει τέτοιοι ‘φιλήσυχοι πολίτες’ απ’ την κοινωνία, το συλλογικό και γενικότερα απ’ τους υπόλοιπους ανθρώπους και τα προβλήματά τους. Ο τύπος αυτός ζει στον κόσμο του, σε μια τέλεια αφαίρεση απ’ την πραγματικότητα. Και βόμβες να πέσουν δίπλα του, όσο δεν χτυπάνε το σπίτι του θα βάζει το κεφάλι του στην άμμο και θα ‘κοιτάει τη δουλειά του’.

Προσωπικά μ’ απογοητεύει πολύ αυτό. Όχι γιατί δεν περίμενα τί πάνω-κάτω θα ‘χε στο κεφάλι του ένας μεσοαστός, δεξιός σκηνοθέτης. Αλλά γιατί δείχνει πόσο βαθιά οι άνθρωποι επιμένουν να επενδύουν στα μικροσυμφέροντά τους και πόσο επενδεδυμένοι είναι οι ίδιοι από την ιδεολογία. Δείχνει δηλαδή πόσο καλή δουλειά έχουν κάνει οι εξουσίες, πόσο βαθιά μας έχουν εμποτίσει. Απ’ την άλλη, η αριστερά με τις επιλεκτικές ευαισθησίες, τους λόγους και τις δράσεις της, φαίνεται πολύ λίγη για ν’ αντιμετωπίσει τόσο σοβαρές πολιτικές συνθήκες, πόσο μάλλον ν’ αντιπαρατεθεί σε μια τέτοια δόμηση του υποκειμένου μ’ έναν στείρο, ιδεολογικό λόγο. Μάλλον χειρότερα τα κάνει τα πράγματα.

Η ποινικοποίηση, η καταστολή και το κλείσιμο των καταλήψεων μετατρέπεται έτσι σ’ ένα γιγάντιο άλμα προς τη δυστοπία, στην αποστέρηση των μητροπολιτικών γειτονιών μας από κάποιους χώρους ελευθερίας, που, με τις επιτυχίες κι αποτυχίες τους, δείχνουν έμπρακτα ότι κάτι άλλο είναι δυνατό. Κάθε χαμένη κατάληψη είναι μια μεγάλη νίκη του κεφαλαίου, είναι πεδίο για παραπάνω καφετέριες κι εμπορικά, νεκρούς, ομοιογενείς χώρους όπου η ύπαρξή σου μετριέται μονάχα με το πορτοφόλι σου. Μ’ άλλα λόγια, ο δυστοπικός χώρος και χρόνος του απόλυτου καπιταλισμού είναι ακριβώς αυτό, η εμπορευματική συνθήκη κατεξοχήν: υπάρχεις μόνο αν δουλεύεις ή αν πληρώνεις. 24/7 παραγωγή και κατανάλωση. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τίποτα παραπέρα.

κείμενο: Stavros Kapas

The post Τί σημαίνουν για εμάς οι δηλώσεις του Δημήτρη Ινδαρέ μετά τον ξυλοδαρμό του; appeared first on Void Network.