Τρίτη 14 Απριλίου 2026

Ώρα 20.00

Ομιλία / Ανοιχτή Συζήτηση

με τον συγγραφέα του βιβλίου Black Power, ραδιοφωνικό παραγωγό και δημοσιογράφο Θανάση Μήνα

Εισαγωγή: Γιάννης Ραουζαίος (κριτικός κινηματογράφου, συγγραφέας / μέλος της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο)

Μετά την ολοκλήρωση της συζήτησης ο Θανάσης Μήνας θα παίξει DJ SET με μουσικές επιλογές εμπνευσμένες από τις κουλτούρες του βιβλίου

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή- Αθήνα

«Χρειαζόμαστε περισσότερη Δύναμη. Μαύρη Δύναμη!»

Η ιστορία των εξεγέρσεων είναι ένας υπόγειος ποταμός: από τις πρώτες εξεγέρσεις των καταπιεσμένων μέχρι τα σύγχρονα κινήματα, από τη μουσική μέχρι τους δρόμους, από τη μνήμη μέχρι το σώμα. Το βιβλίο του Θανάση Μήνα BLACK POWER ξεδιπλώνει τη συνέχεια των αντιστάσεων της Μαύρης Υπερηφάνειας, τις αόρατες συνδέσεις ανάμεσα σε κοινότητες, κουλτούρες και επιθυμίες ελευθερίας. Μας θυμίζει ότι τίποτα δεν ξεκινά από το μηδέν· κάθε ρήξη κουβαλά μέσα της συσσωρευμένους χρόνους, ήττες και νίκες, φροντίδα και οργή.

Σε μια εποχή διάχυτης αποξένωσης και ελέγχου, εκεί όπου η εξουσία θέλει να προγραμματίσει ακόμα και τα όνειρά μας, η ίδια η ζωή αντιστέκεται. Οι κοινότητες αγώνα, οι συλλογικές εμπειρίες, οι σχέσεις αλληλεγγύης και δημιουργίας ανοίγουν ρωγμές. Οι επαναστάσεις είναι στιγμές που το αδύνατο γίνεται αναγκαίο.

Ως Κενό Δίκτυο, συναντιόμαστε γύρω από αυτό το βιβλίο για να το μοιραστούμε: ως εργαλείο, ως έμπνευση, ως αφορμή για να ξανασκεφτούμε τις μορφές ζωής και αγώνα που έχουμε ανάγκη σήμερα. Γιατί μέσα στον θόρυβο της εποχής, εκεί που όλα μοιάζουν κατακερματισμένα, συνεχίζει να υπάρχει κάτι που μας ενώνει:
η επιθυμία για ελευθερία, για κοινότητα, για έναν κόσμο χωρίς κυριαρχία.

Και αυτή η επιθυμία —όπως και οι εξεγέρσεις— δεν προγραμματίζεται. Καλλιεργείται. Μοιράζεται. Και κάποια στιγμή, ξεσπά.

Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Το βιβλίο BLACK POWER του Θανάση Μήνα παρακολουθεί γραμμικά τα αφροαμερικανικά κινήματα, με τα διακριτά χαρακτηριστικά τους: από τους πρώτους υπέρμαχους της κατάργησης της δουλείας, τους λεγόμενους Abolitionists, στο Black Power των 60’s και από εκεί έως το πρόσφατο Black Lives Matter.  Το «κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα» δεν είναι ενιαίο∙ είναι ένα πολυπλόκαμο άθροισμα κινημάτων, που διακρίνονται μεταξύ τους ανάλογα με την ιδεολογία, τις πρακτικές, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τους επιμέρους στόχους που βάζουν στο τραπέζι της συζήτησης.

Το βιβλίο του Θανάση Μήνα εστιάζει στις προσωπικότητες που τέθηκαν στην εμπροσθοφυλακή αυτών των κινημάτων. Όχι κατ’ ανάγκη επειδή ήταν χαρισματικές∙ οι μεμονωμένες προσωπικότητες λειτουργούν περισσότερο ως ωροδείκτες, ως συμβολικοί αντιπρόσωποι των συλλογικών αγώνων ενός καταπιεσμένου λαού. Πάντα υπό το πρίσμα του Black Power, το βιβλίο αυτό μιλάει για πρώιμες φεμινίστριες όπως η Ida B. Wells, αμπολισιονιστές όπως ο Frederic Douglas, ερμηνεύτριες του blues που διεκδίκησαν τη σεξουαλική τους ελευθερία όπως η Bessie Smith, πρωτοπόρους συνδικαλιστές όπως ο A. Philip Randolph, νομικούς όπως η Pauli Murray, διανούμενους όπως ο W. E. B. Du Bois και ο Langston Hughes, παναφρικανιστές όπως ο Marcus Garvey, δημοσιογράφους όπως η Ella Baker, πρωτοπόρους ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστές όπως ο Bayard Rustin, ακτιβιστές της Πολιτικής Ανυπακοής όπως η Rosa Parks, εκπαιδευτικούς όπως ο Medgar Evers, μαρξίστριες όπως η Angela Davis, πολιτικοποιημένους ιερείς όπως ο Jesse Jackson, αθλητές που ήρθαν σε σύγκρουση με το κατεστημένο όπως ο Muhammad Ali ή οι Tommie Smith και John Carlos, οξυδερκείς συγγραφείς όπως ο Ralph Ellison, η Toni Morrison ή ο John Edgar Wideman, ριζοσπάστες μουσικούς της jazz όπως ο John Coltrane ή ο Archie Shepp και της soul όπως ο Curtis Mayfield, κινηματογραφιστές όπως ο Spike Lee∙ αναφέρεται επίσης σε κινήματα όπως ο Παναφρικανισμός ή η Αναγέννηση του Χάρλεμ, σε πασιφιστικές θρησκευτικές συσπειρώσεις όπως η Southern Christian Leadership Conference, φοιτητικές ενώσεις όπως η Student Nonviolent Coordinating Committee και σε μαχητικές οργανώσεις όπως το Black Panther Party.

Στον πυρήνα του βιβλίου ξεδιπλώνεται η διαλεκτική σχέση (και όχι απλώς αντιπαράθεση) ανάμεσα στον Martin Luther King και στον Malcolm X∙ η μεταξύ τους διαλεκτική ώθησε το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα στο απώγειό του, την περίοδο από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως το τέλος της δεκαετίας του 1960.

Στην εποχή μας, η αγωνιστική κουλτούρα που κληροδότησε το Black Lives Matter παραμένει πάντα ζωντανή, σαν φλόγα που σιγοκαίει∙ όσο συνεχίζονται οι φυλετικές και ταξικές ανισότητες και η αστυνομική βία, το BLM απειλεί και πάλι να θεριέψει.

Right On!

Ο Θανάσης Μήνας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε δημοσιογραφία. Παρουσιάζει εκπομπές στο ραδιόφωνο και αρθρογραφεί κυρίως για θέματα σχετικά με τη μουσική και το βιβλίο. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες Αυγή (ένθετο Αναγνώσεις), Εποχή (ένθετο Εποχή των Βιβλίων) και Athens Voice, στα περιοδικά Ποπ + Ροκ, Jazz + Τζαζ, Διαβάζω, Fractal Press, Zoo, Οξύ, Γαλέρα, Πολάρ και στα ηλεκτρονικά περιοδικά Ο Αναγνώστης, ΧΡΟΝΟΣ, The Zone και Avopolis.gr. Έχει συνεργαστεί με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς Rock Fm, Ρόδον 94,4 και Εν Λευκώ. Από το 2007 παρουσιάζει την εκπομπή «Inner City Blues» στον ραδιοφωνικό σταθμό 105,5 Στο Κόκκινο. Από τις Εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί το βιβλίο του Για τον Pynchon (2023), συλλογή δοκιμίων με θέμα τα έργα του Αμερικανού συγγραφέα Thomas Pynchon.

The post Black Power- Θανάσης Μήνας- Παρουσίαση βιβλίου ΤΡ. 14/4/2026 appeared first on Void Network.

UNDERGROUND RESISTANCE
Autonomous Ecstatic Rave Zone
Psy Trance Audiovisual Experience

SAT. 17/1/2026
starts at 23.00 ends at 09.00

23.00- 24.00 AIX
24.00- 01.00 CHAOTIC MOON
01.00- 02.00 DORITO
02.00- 03.30 MARTIAN ARTS (Stereo Society)
03.30- 04.30 djane ISIS
04.30- 05.30 CRYSTAL ZERO
05.30- 06.30 TEO (Disco Valley Records)
06.30- 07.30 PSYMPOSION
07.30- end WAR

Visual Art by
Global Eye / London Void Network

ARCH Club Live Stage
Petrou Ralli 29 & Kritis 1,
TAVROS AREA / ATHENS

FREE ENTRANCE– suggested DONATION

Organized by
VOID NETWORK
celebrating 35 years in space

Τα χρόνια που μας έτυχε να ζούμε μας έκαναν πολύ πιο σκληρούς από ότι θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Και για αυτό όλα σαπίζουν μέσα μας. Η κοινωνία προσπαθεί με απελπισμένες, σπασμωδικές κινήσεις να διαχειριστεί το άγχος και τον ανταγωνισμό. Στην αναζήτηση εργασίας, στον διαρκή αγώνα για τη πληρωμή των λογαριασμών, του ενοικίου, των βιοτικών αναγκών. Στις φιλίες που ξεχνιούνται μέσα στην ιδιώτευση και στις ερωτικές σχέσεις που διαλύονται καθώς χρησιμοποιούμε ο ένας το σώμα του άλλου για εκτόνωση και αυτοεπιβεβαίωση.

Γι’ αυτό η Εξέγερση της Φροντίδας είναι απαραίτητη, ένας τόπος για να ζούμε και να υπάρχουμε όπου ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή παραγωγής κέρδους αλλά μέρος μιας ζωντανής κοινότητας ισότητας, ελευθερίας και αλληλοβοήθειας. Η αδυναμία, η παιδικότητα και ο έρωτας, η φθορά, η ασθένεια, η γήρανση και ο θάνατος, κάθε μορφή ευαλωτότητας δεν είναι ντροπή, αλλά κοινός τόπος συνάντησης. Η δύναμη δεν είναι κυριαρχία, αλλά ευθύνη και ικανότητα να προστατεύεις, να περιθάλπεις, να φροντίζεις, να ενδυναμώνεις, να βελτιώνεις, να δημιουργείς για χάρη όλων.

Η απελευθέρωση των καταπιεσμένων θα έρθει από τις σχέσεις που θα αναπτυχθούν ανάμεσα σε αυτούς που θα μοιράζονται μια ευτυχία χωρίς χρήματα & τον έρωτα που ζουν μεταξύ τους οι εξεγερμένοι.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.gr

The post Underground Resistance- FREE Rave Zone SAT 17/1/2026 Athens appeared first on Void Network.

Οι Εκδόσεις Κενότητα ανακοινώνουν την κυκλοφορία της νέας ποιητικής συλλογής της Πόππης Δέλτα με τίτλο «ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ».

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2025, ώρα 21.00 στο CLOSER bar, Ναυαρίνου 12 – Εξάρχεια

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο ποιητής και φιλόλογος Γιώργος Δρίτσας.

Η Πόππη Δέλτα θα συνομιλήσει ζωντανά με την ποιήτρια- θεατρική συγγραφέα Πέννυ Μηλιά και θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο.

Η νέα ποιητική συλλογή της Πόππης Δέλτα «ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ» αποτελεί μια φωνή αντίστασης και προσωπικής ευαισθησίας, ένα πεδίο κοινωνικοπολιτικής σύγκρουσης. Η Πόππη Δέλτα αποτυπώνει την καθημερινή επιβίωση στη σύγχρονη Αθήνα, δημιουργώντας έναν ποιητικό λόγο που χαρακτηρίζεται από ωμότητα, σωματικότητα και ειλικρίνεια. Τα μικροαστικά διαμερίσματα και οι χώροι εργασίας, το κέντρο της πόλης, οι σκοτεινοί δρόμοι και οι άδειες πλατείες, η τουριστική βιομηχανία, η κερδοσκοπία και η εργασιακή εκμετάλλευση, οι κοινωνικές συμβάσεις και η αστυνομική καταστολή γίνονται σκηνικά όπου εκτυλίσσεται μια αδιάκοπη πάλη για αξιοπρέπεια και νόημα.

Από τις πρώτες σελίδες  γίνεται φανερό ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία, αλλά πηγή αντίστασης και ζωτικής δύναμης. Μέσα από πολύστιχα ποιήματα γεννιούνται μικρές ανάσες ελπίδας και ανυπακοής στον ασφυκτικό κόσμο της σύγχρονης Αθήνας. Τα πάντα εδώ ονομάζονται χωρίς φόβο, τα μεγάλα όνειρα και οι πιο κρυφές σκέψεις γίνονται σημείο συνάντησης. Η ποίηση αγγίζει τον υλικό κόσμο.

Το έργο εξερευνά την ευαισθησία ως πηγή ζωτικής δύναμης και όχι ως αδυναμία, τοποθετώντας στο επίκεντρο την ανθρώπινη σχέση, τον έρωτα και την αναζήτηση τρυφερότητας μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Χωρίς εξιδανικεύσεις και με έντονες εικόνες, η ποίηση της Πόππης Δέλτα αντιμετωπίζει θέματα όπως η οικονομική ανισότητα, ο κοινωνικός κανιβαλισμός και η αναζήτηση ελπίδας.

Η συλλογή υπογραμμίζει τη σημασία του συναισθήματος ως πολιτικής πράξης, αποδεικνύοντας ότι η ποίηση δεν υπάρχει για να παρηγορεί αλλά για να καλεί σε αφύπνιση. Οι ευαίσθητοι άνθρωποι αναδεικνύονται ως φορείς πραγματικής αλλαγής σε έναν κόσμο που απαιτεί ριζική μετάλλαξη.

ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ

Συγγραφέας: Πόππη Δέλτα

ISBN 978-618-85106-4-7

Εκδόσεις Κενότητα
Σελίδες 80
Διαστάσεις 20×14
Σειρά: Ποίηση / Ο Ήχος του Κενού

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ

Για άμεσες παραγγελίες επικοινωνήστε στο
email: voidinternational@gmail.com

και στα τηλέφωνα 2106465693 και 6951407792

Οι εκδόσεις Κενότητα είναι μια κολεκτίβα καλλιτεχνών, ένα συνεργατικό εγχείρημα με σκοπό την υποστήριξη της δημιουργίας και προώθησης του σύγχρονου ποιητικού έργου. Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις των βιβλίων αποδίδεται στον ποιητή ή την ποιήτρια. Προμηθευτείτε τα βιβλία των εκδόσεων Κενότητα με επικοινωνία και άμεση παραγγελία από τις εκδόσεις και τους ποιητές ή στα ποιητικά δρώμενα και τις βιβλιοπαρουσιάσεις. Τα βιβλία επίσης διατίθενται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία στις περισσότερες πόλεις της χώρας.

ΔΕΣ ΕΠΙΣΗΣ πληροφιρίες για την πρώτη ποιητική συλλογή της Πόππης Δέλτα:

The post Οι Ευαίσθητοι Δεν Θα Επιβιώσουν Εδώ- Πόππη Δέλτα- Πεμ.11/12/2025 Αθήνα appeared first on Void Network.

ΤΡ. 18/11/2025
ώρα 20.00
Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
Ρ. Παλαμηδη 2, Ψυρρή

Η ομιλία θα μεταφράζεται στα Ελληνικά. Θα συντονίσει τη συζήτηση και θα θέσει ερωτήματα ο σκηνοθέτης & ποιητής Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο.

Ο Τεχνολαϊκισμός είναι μια πολιτική λογική που συνδυάζει την επίκληση στην ειδημοσύνη (τεχνοκρατία) και τη λαϊκιστική επίκληση στον «λαό» γενικά. Αυτή η νέα πολιτική λογική –που αποτελεί πλέον τον κεντρικό άξονα του πολιτικού ανταγωνισμού στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες- έρχεται να επικαθίσει στην παραδοσιακή διαμάχη ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά. Έτσι, αυτό που αντικαθιστά την ιδεολογική μορφή της πολιτικής είναι μια λογική σύμφωνα με την οποία οι πολιτικοί ανταγωνίζονται στη βάση τεχνοκρατικών ή λαϊκιστικών ισχυρισμών.

Η λογική του τεχνολαϊκισμού αναδύεται ακριβώς όταν δεν υπάρχει εναλλακτική, όταν τα κόμματα παύουν να αντιπροσωπεύουν διαφορετικά οράματα οργάνωσης της κοινωνίας και η κοινοβουλευτική πολιτική αφορά πλέον τη διατήρηση του υπάρχοντος συστήματος.

Ο Christopher Bickerton είναι Καθηγητής ‘Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Κοινωνίας’ στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και υπότροφος Πολιτικών Επιστημών στο Κουίνς Κόλετζ του Κέιμπριτζ. Επίσης, είναι επισκέπτης καθηγητής στο Κολέγιο της Ευρώπης στην Μπριζ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με τους συγγραφείς του βιβλίου:

The post Τεχνολαϊκισμός: Christopher Bickerton (Cambridge University) Ομιλία- Παρουσίαση βιβλίου ΤΡ. 18/11/2025 appeared first on Void Network.

Άλσος Στρατού- Παρκο Γουδή
24ωρη πρόσβαση από Μετρό Κατεχάκη

χάρτης: https://share.google/OT2pfwXLnHskr0Aex

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 18.00

LIVE STAGE

(με σειρά εμφανίσεως)

The Electric Sutras
Πυρετός 42
Yannis Raouzaios & Maelstrom
Sadahzinia
Sissy Doutsiou
Tasos Sagris & Whodoes
Bokomolech
Stress
Black Knot
Balothizer
Radio Sol
Secular Upheaval

DANCE STAGE

Έναρξη 19.00

Isi
Aix
War
Chaotic Moon
Psy Π
djane Isis

Το Indie Free Festival#35 θα πάρει την μορφή μεγάλης συναυλίας αλληλεγγύης στον αγώνα του λαού της Παλαιστίνης για ελευθερία, αξιοπρέπεια και αυτοδιάθεση.

Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για την στήριξη του χώρου της Παλαιστινιακής κοινότητας Somoud (Καλλιδρομίου 95) στα Εξάρχεια.

Το Indie Free Festival και το Κενό Δίκτυο συμπληρώνουν 35 χρόνια δράσης! Από το 1990 έως σήμερα το INDIE FREE FESTIVAL αποτελεί κάθε καλοκαίρι την μεγάλη γιορτή της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο, μια ανοιχτή συνάντηση όσων συνεχίζουν να αντιστέκονται στην κοινωνική απάθεια και την μαζική αποβλάκωση. Στέκεται στον αντίποδα μιας κοινωνίας που καταρρέει στον φασισμό και την υποταγή, την εθελοδουλία και τον κυνισμό.

Με την ετήσια συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών και χιλιάδων φίλων, το φεστιβάλ είναι μια μεγάλη γιορτή της ελευθερίας, μια δημόσια έκφραση αμφισβήτησης και χειραφέτησης.

Οι πολιτισμικοί ακτιβιστές και οι καλλιτέχνες που διοργανώνουν το φεστιβάλ και εμφανίζονται αφιλοκερδώς, παίρνουν το πιο ζεστό χειροκρότημα όχι από πελάτες-θεατές αλλά από συντρόφους και φίλους.

Με αυτό τον τρόπο σχηματίζουμε μια ζωντανή κοινότητα που στηρίζει εδώ και δεκαετίες τους κοινωνικούς αγώνες παράγοντας μια νέα ευαισθησία, νέους τρόπους να ζούμε μαζί, να νιώθουμε ο ένας τον άλλον και να κατανοούμε την Ζωή.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.gr

The post Indie Free Festival #35 – Sat. 4/10/2025 Athens appeared first on Void Network.

Ημέρα Δράσης για την Ελευθερία της Έκφρασης στα Πανεπιστήμια

Παρασκευή 9 Μάη 2025

ώρα έναρξης 14.00

στο Κάτω Πολυτεχνείο

14.00 – Εκδήλωση Συζήτηση:

Πολυτεχνείο Ελεύθερο και ανοιχτό στην Κοινωνία ή μαγαζί συμφερόντων;

Συμμετέχουν:

Μαρία Μάρκου (Ομότιμη Καθηγήτρια ΕΜΠ)

Τάσης Παπαϊωάννου (Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ)

Κώστας Βουρεκάς (Πρόεδρος ΣΑΔΑΣ Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Αττικής)

Θανάσης Μουτσόπουλος (Αναπληρωτής Καθηγητής ΕΜΠ)

προπτυχιακοί- μεταπτυχιακές – και υποψήφιοι διδάκτορες.

17.00 Συλλογική Κουζίνα

* Έκθεση πολιτικού υλικού

* Χαριστικό και ανταλλακτικό bazaar ρούχων & βιβλίων

* Αυτοοργανωμένο τουρνουά ποδοσφαίρου

19.00 BAR κάλυψης δικαστικών εξόδων για συλληφθέντα “Βραδιάς Ερευνητή ΕΜΠ” & φοιτητών/τριων που διώκει η Πρυτανεία

DJ sets:

Hip Hop: Ψ / TNT / Gzas / Dimi Apri

Punk Against Capitalism

Minimal Synth: Crystal Zero

+ ολοήμερη Έκθεση Φωτογραφίας και ντοκυμαντέρ από εξεγέρσεις, καταλήψεις και δράσεις στις ΗΠΑ: Occupy Oakland, εξέγερση George Floyd, Block the Boat, People’s Park Berkeley, καταλήψεις και κατασκηνώσεις Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων για την υπεράσπιση της Παλαιστίνης.

Διοργάνωση:

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων

Η κρατική καταστολή έχει αναβαθμιστεί, χτυπώντας και τους ελάχιστους δημόσιους χώρους της πόλης μας. Οι κλούβες τωΝ μπάτσων είναι εκεί για να σπάσουν κάθε εκδήλωση που γίνεται σε πλατείες, πανεπιστήμια, και πάρκα. Από αυτοοργανωμένες συναυλίες και θεατρικά μέχρι προβολές πολιτικών ταινιών και πάρτι για δικαστικά έξοδα, η γραμμή τους είναι ξεκάθαρη. Δεν υπάρχει χώρος για ό,τι δεν είναι μπίζνα του κεφαλαίου. Το δόγμα “καταστολή, νόμος και τάξη” έρχεται πλέον να επιβληθεί σε οτιδήποτε αποκλίνει από το κυρίαρχο αφήγημα του Κράτους, το οποίο φροντίζει να μας το θυμίζει με την βία.

Τα Πανεπιστήμια πέρα από ζωτικός δημόσιος χώρος των πόλεων, γεννούν νέες ιδέες και κοινωνικούς αγώνες, όντας θεμελιωμένα στην κριτική αμφισβήτηση και την ελευθερία έκφρασης. Στις μέρες μας, η κληρονομιά αυτή απειλείται από τον αυταρχισμό των φιλοκυβερνητικών πρυτάνεων αλλά και από τις κυρίαρχες κεφαλαιαγορές, που στρέφουν τις πανεπιστημιακές υποδομές, την έρευνα και την εκπαίδευση σε εκμετάλλευση προς χάριν της κερδοφορίας τους. Για αυτό πασχίζουν να κάμψουν τα νεολαιίστικα κινήματα.

Για αυτό τα πανεπιστήμια μετατρέπονται σε πεδία αστυνομικής τρομοκρατίας, τόποι εντατικής επιτήρησης με κάμερες και λουκέτα, χώροι αποστειρωμένοι από πολιτικά ή αυθόρμητα μηνύματα. Για αυτό οι πάσης φύσεως εκδηλώσεις απ’το φοιτητικό σώμα ή την κοινωνία ευρύτερα απαγορεύονται, εκτός κι αν εξυπηρετούν επιχειρηματικά συμφέροντα ή την ακαδημαϊκή και πολιτική ελίτ…

Ειδικότερα, στο Πολυτεχνείο επιχειρείται η αλλαγή παραδείγματος για το ελληνικό πανεπιστήμιο: από σύμβολο κοινωνικής αντίστασης και νεανικών αγώνων οργανώνεται η μετατροπή του σε κλειστό “μαγαζί” κατάρτισης, με εταιρικό παρουσιαστικό και οργάνωση. Από την καταλυτική περίοδο της πανδημίας περιστέλλονται οι ακαδημαϊκές ελευθερίες και εφαρμόζεται το δόγμα σοκ και δέος για να καμφθούν οι αντιστάσεις. Διαμορφώνεται έτσι ένα τοπίο ακαδημαϊκής τρομοκρατίας, διώξεων συνδικαλιστών και φοιτητριών, σε συνδυασμό με την έφοδο νέων επιχειρηματικών συμφερόντων: Τα πρυτανικά σχέδια αποστείρωσης και εμπορευματοποίησης του κάτω Πολυτεχνείου (όπως η μετατροπή του κτιρίου Γκίνη σε συνεδριακό κέντρο με roof garden εστιατόριο, η τοποθέτηση καμερών και η διεξαγωγή εκδηλώσεων με αντίτιμο) συνεργούν με την ευρύτερη τουριστικοποίηση της Αθήνας και τον εξευγενισμό των Εξαρχείων, εκτοπίζοντας τελικά το φοιτητικό σώμα και τους “από τα κάτω” από το κέντρο προς όφελος του τουριστικού κεφαλαίου.

Να μην αφήσουμε τις σχολές μας να γίνουν αποστειρωμένες σαν ιδιωτικά ιδρύματα.

Πανεπιστήμια, πάρκα, και πλατείες μας ανήκουν.

Εκεί γνωριζόμαστε, εκεί αλληλεπιδρούμε, κι εκεί προτάσσουμε μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης – πέρα από τον πολιτισμό της κυριαρχίας, του κεφαλαίου και του κράτους.

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων:

Πρωτοβουλία ΜΠΤΧ & ΥΔ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Punk Against Capitalism

Κενό Δίκτυο / Indie Free Festival

El Chef -Συλλογική Κουζίνα.

Κουζίνα Αλληλεγγύης Βύρωνα “Οδυσσέας”

Athens Antifa League

Underground Union Athens Crew

Festival Galopar

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας

Mano Aperta

440 Sound

Marusya Press

Σύντροφοι/ισσες/ια

Κάλεσμα σε επόμενη ανοιχτή Συνέλευση ατόμων και συλλογικοτήτων:

Κυρ.18 Μάη 2025- ώρα 17.00- Λόφος Στρέφη

The post Εδώ Πολυτεχνείο! Ημέρα Δράσης- Παρ. 9/5/2025- Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων appeared first on Void Network.

Παρ. 4 Απριλίου 2025

ώρα 22.00

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο

Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ

(Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή)

Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά. Τα έσοδα θα διατεθούν στο στέκι των Παλαιστίνιων στα Εξάρχεια. Ενάντια στον πόλεμο και σε κάθε είδους φασισμούς, κράτη και θρησκευτικούς φανατισμούς! Η Αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών! Στήριξη στο δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης

LIVE:

Robbie Pangaea

Μάριος Μόρας

TokeNo

Schema Musicalis

Olla/Via

Koulentianos Tsilimparis

Τάσος Σταμου+Γιαννης Αράπης

Yorgas Helmet

Foteini Korre

Dimitra Kousteridou

Calliope

Στέφανος Σκιαλίβας

Φοίβος Κόλλιας

Μανώλης Μανουσάκης

Yannis Raouzeos and Maelstrom

Σοφία Ζαφειρίου- Μαίη Αγγελάκη

Διοργάνωση:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

________

Όσοι θα ήθελαν να συμμετάσχουν στην κοινότητα μας μπορούν να αφήσουν ένα σινιάλο επιθυμίας με ένα μήνυμα στη σελίδα μας https://www.facebook.com/kenodiktuo, στο email: voidinternational@gmail.com ή να επικοινωνήσουν με κάποιο από τα μέλη μας στο μπαρ της εκδήλωσης. Χρέος μας είναι να βρούμε τρόπο να συναντηθούμε μαζί σας.

_________

Μέσα σε συνεχή γεγονότα κοινωνικών κρίσεων και πολέμου που διαδέχονται το ένα το άλλο εδώ και δεκαετίες, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ οικοδομούν μια πραγματικότητα πλήρους και επιταχυνόμενης καταστροφής ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης των λαών και των κατώτερων τάξεων, απαλλοτρίωσης των περιοχών τους, καταστροφής του περιβάλλοντος, και βίαιης επιβολής ενός μοντέλου σκληρής, εκμεταλλευτικής και τεχνοκρατικής κυριαρχίας.

Σε αυτό το πλαίσιο οι συμμαχίες των εξουσιαστών σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο, συναντιούνται και συγκροτούν ανταγωνιστικούς συνασπισμούς που συγκρούονται μεταξύ τους, με στόχο τον έλεγχο της ενέργειας και των παγκόσμιων πόρων, αλλά και την γεωπολιτική κυριαρχία προς όφελος ενός τεχνικού-ολοκληρωτικού μοντέλου διακυβέρνησης. Τις παραλλαγές των προσπαθειών αυτής της επιβολής (με τους επιμέρους ανταγωνισμούς που υπάρχουν εντός του) βιώνουν οι πληθυσμοί καθημερινά και σε όλα τα επίπεδα.

Ο κόσμος της τέχνης και της κουλτούρας απέναντι σε αυτό το παγκόσμιο αντιδραστικό πλέγμα απαντά με όλους τους τρόπους που μπορεί να αντιδράσει και ιδιαίτερα μέσα από τις πράξεις μιας ζωντανής και δυναμικής Αντικουλτούρας απέναντι τόσο στο φαίνεσθαι όσο και στο είναι του Τεχνικού Ολοκληρωτισμού.

The post NOISE AGAINST WAR Festival- FR.4/4/2025 Embros Theatre – Athens appeared first on Void Network.

Αν και παραδοσιακά η συνομωσιολογία κάθε είδους προέρχεται κατά βάση από την άκρα δεξιά, η διάδοση της ιδέας περί “προβοκατόρων εντεταλμένων του κράτους που παρεμβαίνουν στις ειρηνικές πορείες για να δώσουν αφορμή στην αστυνομία να τις διαλύσουν” διαδίδεται στην ελληνική κοινωνία από την Αριστερά με μεθοδικότητα και εμμονή από την εποχή των Ιουλιανών το 1965, έως το Πολυτεχνείο του  1973 και από τις συγκρούσεις των εργατών με την αστυνομία στην δεκαετία του 1970 έως την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008, τον αντιμνημονιακό αγώνα την περίοδο 2011-2015  έως και σήμερα. Είναι μια πάγια ρητορική που στην εποχή μας μέσα από την δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να διαδίδει ως αποκαλυπτικές εικόνες από την συγκέντρωση των Τεμπών το 2025, φωτογραφίες από φασιστική επίθεση της Χρυσής Αυγής  σε κατάληψη μεταναστών με την συνεργασία της αστυνομίας το 2009! Πέρα από την εμπειρική παραποίηση υπάρχει και ένα ζήτημα απλής λογικής. Η προβοκατορολογία μας ζητάει να πιστέψουμε πως η αστυνομία βάζει την υπόλοιπη αστυνομία να παίζει ξύλο με την αστυνομία. Ακόμα και αν αυτός ο παραλογισμός γίνει δεκτός θα πρέπει να εξηγηθεί γιατί τα νοσοκομεία γέμιζαν με κόσμο που είχε χτυπηθεί άσχημα από τα ΜΑΤ μέχρι αργά το βράδυ, γιατί διαδηλωτές συλλαμβάνονταν όλη την ημέρα και πιθανώς να προφυλακιστούν, γιατί η αστυνομία από την ώρα που ξεκίνησε την άγρια καταστολή και διάλυση των συγκεντρώσεων σε όλη την Ελλάδα συνέχισε να επιτίθεται με όλες τις δυνάμεις της σε οποιαδήποτε απόπειρα του κόσμου να μείνει στους δρόμους και να συγκεντρωθεί ξανά στα κέντρα των πόλεων;

Από την σκοπιά της προβοκατορολογίας ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά, καθώς ο στόχος δεν είναι ούτε η ακριβής περιγραφή ούτε, ακόμα λιγότερο, η θεωρητική έκθεση του φαινομένου. Σκοπός της είναι η πλήρης απονομιμοποίηση της βίας ως μορφή διαμαρτυρίας και συλλογικής δράσης. Τουτέστιν, ο επί της αρχής εξορισμός της συλλογικής βίας από το πεδίο του πολιτικού. Ο λόγος που γίνεται αυτό έχει ήδη σημειωθεί: η προβοκατορολογία πηγάζει καταρχάς από συγκεκριμένες, ανταγωνιστικές, πολιτικές τάσεις, οι οποίες έτσι δεν χρειάζεται να αντιπαρατεθούν πολιτικά με τους λόγους που νοηματοδοτούν αυτήν την μορφή δράσης. Επίσης, έτσι δεν χρειάζεται να εξηγήσουν με συστηματικό τρόπο γιατί οι ίδιες θεωρούν ότι τέτοιες μορφές δράσης είναι πάντα και παντού λάνθασμένες. Κάτι που φυσικά σημαίνει ότι μέσω της προβοκατορολογίας, οι εν λόγω πολιτικές προοπτικές – είτε αυτές είναι από την παραδοσιακή κοινοβουλευτική Αριστερά είτε από τις διάφορες, όψιμες εθνικό-λαϊκιστικές τάσεις που τείνουν να ηγεμονεύουν την συζήτηση για τα Τέμπη – νομιμοποιούν ντε φάκτο τον εαυτό τους και αυτοπαρουσιάζονται με τον χαρακτήρα του προφανούς.

Το πλεονέκτημα μιας τέτοιας νομιμοποίησης δεν πρέπει να υποτιμάται, αφού επιτρέπει σε αυτές τις πολιτικές τάσεις και τους εκφραστές τους να αναπαράγονται χωρίς κάποια ουσιαστική σκέψη θεμελιωμένη στα ιστορικά δεδομένα. Συγκεκριμένα, οι προοπτικές αυτές παρά τις διαφορές τους έχουν ορισμένους θεμελιακούς κοινούς τόπους. Πρώτον, μια πίστη στους θεσμούς του κράτους, οι οποίοι αν δεν λειτουργούν σωστά οφείλεται στην προβληματική υποκειμενικότητα των φορέων, και μάλιστα σε μια κακή ή διεφθαρμένη μειοψηφία μέσα στο κράτος. Δεύτερον, και αλληλένδετα, ότι οι ειρηνικές διαδηλώσεις επαρκούν για να επιφέρουν πολιτικά αποτελέσματα, μέσω της σωστής πολιτικής διαμεσολάβησης (δηλαδή, μέσω των φορέων αυτών των τάσεων – ζητούμενο εν τέλει είναι η άγρα ψήφων).

Υπάρχει έστω και η ελάχιστη εμπειρική τεκμηρίωση για αυτές τις παραδοχές; Θεωρούμε πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Αφενός η διαφθορά παράγεται από την αντικειμενικότητα των συγκεκριμένων θεσμών (της ιεραρχικής και γραφειοκρατικής τους δομής), αφετέρου μόνο λόγω της ύπαρξης πιο ριζοσπαστικών, και αν χρειαστεί βίαιων, τάσεων μέσα στα κοινωνικά κινήματα, έχουν ιστορικά επιτευχθεί ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, από το εργατικό κίνημα και τους αντιαποικιοκρατικούς αγώνες μέχρι τα κινήματα για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα σε όλο τον κόσμο.

Ιδιαίτερα σήμερα, έτσι όπως είναι αυτήν την στιγμή η δομή και η λειτουργία του ελληνικού κράτους, είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι οι θεσμικές διαδικασίες από μόνες τους αρκούν για να φέρουν την αλλαγή που χρειάζεται ώστε τα αιτήματα που κινητοποιούσαν το πλήθος την 28/2/2025 να ικανοποιηθούν – από την απόδοση δικαιοσύνης για το έγκλημα στα Τέμπη σε όλο του το φάσμα (παράνομο φορτίο και συγκάλυψη) μέχρι τις δομικές αλλαγές για βελτίωση των δημόσιων μεταφορών (αλλά και των κοινωνικών δομών υγείας, εκπαίδευσης, ενέργειας, κατοικίας κ.α.). Αυτό ακριβώς είναι όμως το ζητούμενο, η προβοκατορολογία επιτρέπει ώστε μιά τέτοια συζήτηση να μην γίνει, να μην χρειαστεί ποτέ π.χ. να μας πει η “υπεύθυνη” Αριστερά πως θα συνδυάσει δημοσιονομική σταθερότητα, στρατιωτικές δαπάνες, εξυπηρέτηση του χρέους και δημόσιες επενδύσεις. Ή πως σκοπεύει να εκδημοκρατίσει τους θεσμούς χωρίς εκτεταμένη σύγκρουση με τις εσωτερικές ιεραρχίες και τα πολύπλοκα συμφέροντα που την δομούν.

Αν οι πολιτικοί λόγοι της προβοκατορολογίας είναι ξεκάθαροι, επίσης πρέπει να διερωτηθούμε γιατί αυτός ο λόγος περί προβοκατόρων μοιάζει τόσο πειστικός ή τέλος πάντως τόσοι πολλοί είναι έτοιμοι να τον αποδεχτούν ενώ στερείται εμπειρικής και θεωρητικής βάσης. Ως υποκείμενα και συλλογικότητες που ανήκουμε σε μια αναρχική επαναστατική παράδοση οφείλουμε να μας προβληματίσει η απόπειρα κοινωνικής απαξίωσης του χώρου που σηκώνει το βάρος της σύγκρουσης. Για να απαντήσουμε σε αυτό το φαινόμενο δεν αρκεί να κατονομάσουμε τους φορείς αυτής της απάτης και να αποκαλύψουμε τα fakenews και τις επίπλαστες ρητορικές.  Μια εις βάθος κριτική κατανόηση θα χρειαζόταν να αναφερθεί στο μονοπώλιο της βίας που το σύγχρονο κράτος αξιώνει και τον τρόπο που ένα τέτοιο μονοπώλιο δεν μπορεί να υπάρχει μόνο ως τυπική αρχή αλλά και ως ατομική ηθική των πολιτών του. Θα έπρεπε επίσης να αναρωτηθούμε για τους ιδεολογικούς και υλικούς όρους που καθιστούν μια τέτοια υποκειμενική εμπέδωση εφικτή.

Σίγουρα πάντως μπορούμε να υπογραμμίσουμε ότι η αμφισβήτηση αυτής της καταστατικής αρχής δεν είναι εύκολη. Είναι σαφώς πιο εύκολο για τον καθένα να θεωρήσει ότι μια ειρηνική συγκέντρωση αρκεί για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Είναι όμως πολύ πιο δύσκολο να προβληματιστούμε με ουσιαστικούς όρους για το τι ακριβώς εννοούμε τελικά όταν απαιτούμε “απόδοση δικαιοσύνης”. Πόσο μάλλον όταν οι προοπτικές ενός καλύτερου συλλογικού μέλλοντος μοιάζουν τόσο κλειστές όσο εγκλωβισμένη φαίνεται η ατομική μας ζωή σε υποχρεώσεις και παγιωμένες θεσμοποιημένες μορφές. Υπό αυτήν την έννοια, στην βάση της άκριτης αποδοχής της προβοκατορολογίας (και της συνοδευτικής απαξίωσης των “μπαχαλάκηδων”), υπάρχει μια ανώριμη πολιτική συνείδηση, μια ανεπαρκή πολιτική βούληση, όπως και ένα πλέγμα υλικών συμφερόντων και αδιεξόδων δια των οποίων αναπαράγεται η αλλοτριωμένη μας καθημερινότητα.

Σημαίνουν άραγε όλα αυτά ότι η σύγκρουση είναι καθαυτή εν δικαίω ή πάντα θεμιτή; Όχι, απαραίτητα, και μια αφηρημένη αναφορά στην “προλεταριακή αντι-βία” ή την αντί-βία των καταπιεσμένων είναι ανεπαρκής. Οφείλουμε να συζητήσουμε συγκεκριμένα για τον χρόνο και τον τρόπο εκδήλωσης των συγκρούσεων και τον συντονισμό ανάμεσα στις διαφορετικές ομάδες. Θα έπρεπε να μπορούμε να απαντήσουμε στους εαυτούς μας γιατί διαλύθηκε τόσο γρήγορα μια τόσο τεράστια διαδήλωση και σε τι βαθμό οι συγκρούσεις λειτούργησαν καταλυτικά για κάτι τέτοιο. Πρέπει επίσης να μπορούμε να παραδεχθούμε ότι σε μεγάλα κοινωνικά γεγονότα είναι απαραίτητος ο ευρύτατος συντονισμός των συγκρουσιακών ομάδων. Ο τρόπος για να επιτευχθεί ένας τέτοιος συντονισμός δεν θα συζητηθεί φυσικά εδώ, αλλά σε συνελεύσεις. Ακόμα και οι συνελεύσεις όμως, εφόσον γίνονται σε κλειστούς κύκλους ειδικών συνεργασιών ή αποκλειστικά ανάμεσα σε ομάδες που συμφωνούν μεταξύ τους, δεν μπορούν να έχουν την ανάλογη επίδραση στο τελικό αποτέλεσμα, δεν μπορούν να χαράξουν στρατηγική και δεν μπορούν να απαντήσουν μαζί ούτε στην βία του κράτους, ούτε στην ρητορική της αριστεράς και των φασιστών. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που τονίζουμε είναι ότι το ζήτημα και η σχετική συζήτηση είναι πολιτική και αφορά εν τέλει πολιτικές προοπτικές όχι κάποια αντικειμενική ηθική ή έναν λόγο που απλά αναπαράγει σε αφηρημένο επίπεδο την οπτική του κράτους.

Τα δικά μας προβλήματα και συναφή ερωτήματα είναι, καταρχάς, πως μπορεί μια ευρεία κινητοποίηση σαν τα Τέμπη να επιτύχει τους άμεσους σκοπούς της, αλλά και πως η σύγκρουση με τις δυνάμεις του κράτους, ως στιγμή μιας τέτοιας κινητοποίησης ή ενός ευρύτερου κοινωνικού κινήματος, μπορεί να γίνει πιο αποτελεσματική; Πολύ περισσότερο, μας ενδιαφέρει πως η κοινωνική αντι-βία μπορεί να γίνει στιγμή και έκφραση μια πολιτικής βούλησης ικανής να μετασχηματίσει τους παρόντες θεσμούς. Με ποιο τρόπο τα αιτήματα μας θα μετατραπούν σε κοινωνική απαίτηση, σε ενεργή πραγματικότητα; Με ποιο τρόπο η ζωή μας θα βελτιωθεί ουσιαστικά; Πως εν τέλει μπορεί η δράση μας να μεγεθύνει την ελπίδα, την πίστη και την βούληση ότι τα πράγματα δεν χρειάζεται να είναι έτσι όπως είναι; Η προβοκατορολογία το μόνο που κάνει είναι να επιτρέπει σε κάποιους να θέτουν αυτά τα ερωτήματα με τους δικούς τους όρους.

Το Κενό Δίκτυο εκφράζει την έμπρακτη αλληλεγγύη του σε όλα τα άτομα που χτυπήθηκαν από τις δυνάμεις της αστυνομίας, συνελήφθησαν και προφυλακίσθηκαν κατά την διάρκεια των γιγαντιαίων απεργιακών συγκεντρώσεων στις 28/2/2025- ημέρα μνήμης για το έγκλημα των Τεμπών.

Ο αγώνας για Κοινωνική Δικαιοσύνη συνεχίζεται!

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [ Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες ]

The post Κενό Δίκτυο: Για την υπεράσπιση της κοινωνικής αντιβίας appeared first on Void Network.

Samuel Beckett, Περιμένοντας τον Godot

Παρά τα όσα λέγονται δεν υφίσταται αυτήν την στιγμή «κίνημα των Τεμπών». Υπάρχει μια συνεπής και αξιέπαινη προσπάθεια ορισμένων ανθρώπων, με πυρήνα τους συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι κινούμενοι εντός του θεσμικού πλαισίου που (ακόμα) παρέχει το αστικό κράτος, στην φιλελεύθερη- δημοκρατική του μορφή, έχουν προσπαθήσει να μην υπάρξει συγκάλυψη και να μην θαφτεί το συμβάν. Μέσα από την προσπάθεια αυτή κατάφεραν επίσης να διαρρήξουν την κυβερνητική αφήγηση περί «τραγικού δυστυχήματος», αναδεικνύοντας τον πολλαπλώς εγκληματικό χαρακτήρα της σύγκρουσης των αμαξοστοιχιών, από τις δομικές ανεπάρκειες που έκαναν το δυστύχημα δυνατό μέχρι την συγκρουση καθαυτή (το φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας) και την διαχείριση που ακολούθησε (μπάζωμα, απόκρυψη στοιχείων, εξεταστική επιτροπή). Όπως κάθε έγκλημα, έτσι και αυτό των Τεμπών παράγει ένα αίτημα δικαιοσύνης.

Βασικό στοιχείο των τεχνικών διακυβέρνησης που το ελληνικό κράτος ακολούθησε, εν είδη απάντησης στην μεγάλη αναταραχή της περιόδου 2008-2015, ήταν να παρουσιάζει την κοινωνία απαθή, ηττημένη και παραδομένη στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες – τεχνική που με την επιστροφή της Ν.Δ., ή ακόμα περισσότερο από την πανδημία και μετά, αναπτύχθηκε με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση. Οι διαδηλώσεις για τα Τέμπη κατέστρεψαν αυτή την εικόνα και σε μεγάλο βαθμό ανέτρεψαν την επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης. Οι μαζικές συγκεντρώσεις της 26ης Ιανουαρίου 2025, σε περισσότερες από 129 πόλεις στην Ελλάδα και σε Ελληνικές παροικίες του εξωτερικού, υποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση, η προσδοκία απόδοσης δικαιοσύνης, μαζί με την σχετική υποψία συστηματικής συγκάλυψης, έχει αρκετή συναισθηματική επίδραση για να κινητοποιήσει ένα μεγάλο πλήθος.

Το γεγονός ότι σε αντίστοιχο έγκλημα που αφορούσε 650 νεκρούς μετανάστες με την βύθιση καραβιού στην Πύλο από το ελληνικό κράτος δεν υπήρξε εξίσου μεγάλη κινητοποίηση, όπως αντίστοιχα η αστυνομική δολοφονία ενός νεαρού Ρομά, του Νικού Σαμπάνη, του Κώστα Φραγκούλη ή του Χρήστου Μιχαλόπουλου δεν είναι ικανή να πυροδοτήσει μια κοινωνική εξέγερση όπως η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, σαφώς υποδεικνύουν ότι, ακόμα και σε αυτό το συναισθηματικό επίπεδο, η επιθυμία για δικαιοσύνη είναι πολλαπλώς διαμεσολαβημένη. Αν έτσι καθίσταται δυνατό να διακριθούν ορισμένα όρια στην μορφή του πλήθους που συναρμόστηκε στο Σύνταγμα και πολλές άλλες πλατείες, αυτά (τα όρια) αφορούν την αντικειμενικότητα του (για αυτό άλλωστε και η πολιτική κριτική δεν πρέπει να συγχέεται με μια ηθικιστική κρίση περί «λευκότητας»). Αυτό που προσδίδει στις συγκεντρώσεις πολιτική και κοινωνική δυναμική είναι η υποκειμενική τους διάσταση, ρευστή, ετερογενής, αντιφατική, συνεπώς, ανοιχτή σε πολιτικές μεσολαβήσεις.

Το γενικό, άρα αφηρημένο, αίτημα απόδοσης δικαιοσύνης είθισται να προσλαμβάνει την συγκεκριμένη μορφή μαζικών κινητοποίησεων μέσα από ένα βίωμα αδικίας επαρκούς έντασης. Οι θεσμοθετημένες μορφές δικαίου δεν μπορούν να ικανοποιήσουν ή ακόμα χειρότερα, μπορεί να εμπλέκονται και οι ίδιες στην τέλεση της αδικίας. Στην ελληνική κοινωνία, εν προκειμένω, ένα τέτοιο αίσθημα αδικίας είναι υπαρκτό ήδη από την εποχή της «υποταγής στα μνημόνια» (παρά την προσπάθεια του Σύριζα να μας πείσει ότι τελικά «έσωσε την Ελλάδα» κάνοντας αυτά ακριβώς που έλεγε πριν ότι την καταστρέφουν). Η ένταση του αισθήματος αδικίας όμως, σαφώς έχει κλιμακωθεί μέσα από την διαχείριση της πανδημίας, τα συγκαλυμμένα σκάνδαλα (Novartis, υποκλοπές), την ηθελημένη διάλυση δημόσιων δομών που πλήττει τα πληβειακά στρώματα, την πεποίθηση ότι μείζονα κοινωνικά προβλήματα όπως η ακρίβεια και οι φυσικές καταστροφές διαχειρίζονται από την κυβέρνηση προς όφελος των «ολίγων». Το γεγονός ότι, με εξαίρεση την πορεία στη Νέα Σμύρνη κατά την διάρκεια της πανδημίας, δεν έχουν συντελεστεί συμβάντα κοινωνικής έκρηξης αυτά τα χρόνια δεν αναιρεί την ύπαρξη μιας διάχυτης αίσθησης δομικής αδικίας εντός του πληθυσμού και συγκεκριμένα στα εργατικά και μικρο-αστικά στρώματα. Σε αυτό το πλαίσιο το έγκλημα στα Τέμπη, λόγω του συναισθηματικού φορτίου που κουβαλάει, αποτέλεσε συμβολικό σημείο έκφρασης και αποσυμπίεσης μιας γενικότερης δυσφορίας.

Τούτο το γεγονός περιέχει το ενδεχόμενο κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων, ακόμα και μιας κοινωνικής εξέγερσης, αν η Δικαιοσύνη, ως κρατικός θεσμός, δεν ικανοποιήσει την κοινωνική επιθυμία για απόδοση δικαιοσύνης. Ως προς αυτό, δεν χωράει αμφιβολία ότι η προσδοκία για δικαιοσύνη επενδύεται από την μεγάλη μάζα των διαδηλωτών στο κράτος δικαίου· για να το πούμε πιο αφηρημένα στην απαίτηση το κράτος δικαίου να ανταποκριθεί στην έννοια του. Προς αυτή την κατεύθυνση καλέστηκε και η συγκέντρωση, ώστε να σταλεί ένα ηχηρό πολιτικό μήνυμα ικανό να ασκήσει πίεση στους αρμόδιους θεσμούς. Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν, προεξέχοντος της τηλεοπτικής συνέντευξης του πρωθυπουργού της χώρας Κ. Μητσοτάκη, δείχνει ότι μια τέτοια προσδοκία (άσκησης πίεσης) δεν ήταν καθόλου αβάσιμη. Κάτι που όμως ελάχιστα αναιρεί, αντιθέτως τονίζει, την αντίφαση στην πολιτική προοπτική: η υπαρκτή αποτυχία του κράτους δικαίου να ανταποκριθεί στην έννοια του, προσδοκάται να ξεπεραστεί μέσα από μια τέτοια ανταπόκριση. Πόσο εφικτή είναι άραγε μια τέτοια εξέλιξη στο πλαίσιο του σημερινού ελληνικού κράτους;

Κράτος δικαίου και πολιτικός ανταγωνισμός στο έγκλημα των Τεμπών

Η αδυναμία του κράτους- δικαίου να ανταποκριθεί επαρκώς στο ρόλο του ανεξάρτητου, αμερόληπτου και αδιάβλητου κριτή είναι γενική, καθότι δομική, δηλαδή σχετιζόμενη με το γεγονός ότι το κράτος δικαίου είναι όψη ενός καπιταλιστικού κράτους: μιας ταξικά δια-μορφωμένης δομής εκμετάλλευσης και κυριαρχίας. Η γενική αυτή διαπίστωση ωστόσο πρέπει να ιδωθεί πιο συγκεκριμένα στην περίπτωση του ελληνικού κράτους. Διότι μπορεί όλες οι αυτό-προσδιοριζόμενες «φιλελεύθερες δημοκρατίες» σήμερα να είναι ουσιαστικά τεχνο-κρατικές ολιγαρχίες (κάτι που η πολιτική διάσπαση μεταξύ δικαιωματικού φιλελευθερισμού και νεό-συντηρητικής ή λαϊκιστικής ακροδεξιάς ουδόλως αλλάζει)· ωστόσο, η λειτουργία των παραδοσιακών θεσμών του αστικού κράτους, και ειδικότερα της Δικαιοσύνης ως δομικό του πυλώνα, ποικίλει.

Στην Ελλάδα, μετά την επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας και υπό την σκιά του τραύματος που άφησε στην κυρίαρχη τάξη το αντιμνημονιακό κίνημα, η διαπλοκή μεταξύ των κέντρων εξουσίας, ενδημική σε κάθε αστικό κράτος όπως και η διαφθορά, εντατικοποιήθηκε σημαντικά, οδηγώντας προς έναν ενιαίο αυταρχισμό. Σε αυτόν, όπως ωραία έχει τονιστεί, κυριαρχεί η ενότητα «των θεσμικών κέντρων εξουσίας» μέσα από την «αμοιβαία συνενοχή» του προσωπικού που τα στελεχώνουν (ώστε ακόμα και οι όποιες εσωτερικές εντάσεις να αφορούν τη νομή μερισμάτων). Μάλιστα, η συστηματική προσπάθεια συγκάλυψης κρίσιμων όψεων του δυστυχήματος οφείλεται, κατά πως φαίνεται, στο γεγονός ότι τα Τέμπη φωτίζουν ένα κομμάτι αυτής της διαπλοκής (κρατικής και επιχειρηματικής εξουσίας). Πρέπει επομένως να είμαστε ιδιαίτερα σκεπτικοί προς την πιθανότητα πλήρους απόδοσης ευθυνών υπό το παρόν καθεστώς διακυβέρνησης. Η κυβερνητική στροφή που ακολούθησε τις διαδηλώσεις είναι πλέον ξεκάθαρη. Όσοι λοιδορούσαν τους γονείς των θυμάτων, τώρα λένε ότι είναι και οι ίδιοι γονείς και συμπάσχουν, όσοι έλεγαν ότι τα Τέμπη έχουν ξεχαστεί ή αυτοί που ακόμα και την μέρα των διαδηλώσεων δεν είχαν να πουν ούτε μία λέξη για το πολύνεκρο δυστύχημα, τώρα κόπτονται για “διαλεύκανση”. Όλα αυτά όμως, ελάχιστα αλλάζουν την παραπάνω διαπίστωση.

Αντιθέτως, έχουμε κάθε λόγο να θεωρήσουμε τις όποιες κρατικές κινήσεις μια επικοινωνιακή «διαχείριση ζημιάς» (στην επιχειρηματική αργκώ που πλέον κυριαρχεί και στην πολιτική), η οποία αναμένει την απόφαση της «ανεξάρτητης Δικαιοσύνης» για να ξεπλύνει όσους πρέπει να ξεπλυθούν. Αν αυτό το γεγονός δείχνει την λειτουργικότητα της ιδέας περί ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης για την αναπαραγωγή του παρόντος συστήματος κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, εν προκειμένω το συμπέρασμα που πρέπει να τονιστεί είναι πιο πρακτικό: τουτέστιν, η όποια πιθανότητα στοιχειώδους απονομής δικαιοσύνης μοιάζει να εξαρτάται από την δυνατότητα να εμφανιστεί ένα κίνημα ικανό να ρίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Σερβία δείχνουν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου ανέφικτο, αν η κοινωνική και πολιτική ομαλότητα αμφισβητηθούν επαρκώς. Επίσης, όπως σημειώθηκε πριν, τα συναισθήματα δυσφορίας και θυμού είναι αρκετά διάχυτα ώστε η άρνηση απόδοσης δικαιοσύνης στο συγκεκριμένη περίπτωση να γίνει πυροκροτητής μια γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης. Αντικειμενική δυνατότητα που όμως οδηγεί πάλι στο κρίσιμο ζήτημα της πολιτικής υποκειμενικότητας που θα καθορίσει την εξέλιξη της. Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις ικανές να αναιρέσουν την παρούσα κατάσταση συστημικής διαπλοκής και να εκδημοκρατίσουν, έστω και στο ελάχιστο, τους θεσμούς του ελληνικού κράτους; Η πρόσφατη εμπειρία, με την απροθυμία (ή αδυναμία, λίγη σημασία έχει στην οικονομία της ανάλυσης) του Σύριζα να συγκρουστεί με τους κρατικούς μηχανισμούς και τα ντόπια κέντρα εξουσίας, δείχνει ότι δεν πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι προς αυτή την πιθανότητα (πόσο μάλλον στο παρόν γεωπολιτικό πλαίσιο, όπου οι δυνάμεις του αστισμού καλούν σε εθνική συσπείρωση και πολεμική προετοιμασία).

Ούτε όμως πρέπει να υποτιμάται εξ αρχής η δυνατότητα του πλήθους (ή πιο τετριμμένα του «λαϊκού παράγοντα») να παράγει δυναμικές ριζοσπαστικοποίησης. Σε μία τέτοια περίπτωση, αυτό που πρέπει να τονιστεί εξίσου είναι πως θα χρειαζόταν σύγκρουση όχι μόνο με το «σύστημα Μαξίμου» ή έστω με τους κρατικούς αρμούς εξουσίας, μα και με τις κοινωνικές δυνάμεις που το στηρίζουν και την πολιτική λογική που το νομιμοποιεί. Αρκεί μια περιήγηση στο «δεξιό διαδίκτυο» ώστε να επιβεβαιωθεί ότι δεν είναι όλοι οι πολίτες που επιθυμούν να αποδοθεί δικαιοσύνη άνευ όρων, δηλαδή αν πρόκειται να αμφισβητηθούν τα όποια τους προνόμια ή έστω η σταθερότητα στους όρους κοινωνικής τους αναπαραγωγής. Ακόμα λιγότερο δεν διακατέχεται όλη η κοινωνία ή ο «ελληνικός λαός» από το προαναφερθέν αίσθημα δομικής αδικίας. Τα συναισθήματα αυτά είναι ταξικά προσδιορισμένα και πολιτικά διαμεσολαβημένα – έτσι ώστε κάθε αναφορά σε μία «καθαρή ηθική» να είναι άτοπη, λες και το ζήτημα είναι να πράξει η κυβέρνηση τα δέοντα στη βάση μιας κατηγορικής προσταγής που υπερβαίνει τάξεις, πολιτικές δεσμεύσεις ή την ίδια την ιστορία. Ούτε το πολιτικό διακύβευμα που αναδείχθηκε στις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη επομένως αφορά μια αντιπαράθεση πολιτών/κοινωνίας με το κράτος και την σύναψη ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου». Αφορά μια αντιπαράθεση και  μια διαίρεση που διαπερνά το ίδιο το κοινωνικό σώμα, αναδεικνύοντας την αντιφατική μη-ενότητα του «ελληνικού λαού» ως κρατικά αναγνωρισμένη ταυτότητα.

Αν τα πιο ριζοσπαστικά τμήματα της Αριστεράς και της Αναρχίας έχουμε εδώ να προσφέρουμε κάτι, πέρα και μέσα από την συμμετοχή και ενδυνάμωση ενός ενδεχόμενου κινήματος, θα ήταν ακριβώς να συμβάλλουμε ώστε να μπολιαστεί το αίτημα απόδοσης δικαιοσύνης από το κράτος δικαίου, με μια προσδοκία για Κοινωνική Δικαιοσύνη, ικανή να απαιτήσει βασικά πολιτειακά- κοινωνικά δικαιώματα, ανεξάρτητα και πέραν της εθνικής ταυτότητας. Για να γίνει κάτι τέτοιο όμως προϋποθέτει ότι οι ριζοσπαστικές δυνάμεις θα μπορέσουν οι ίδιες να πάνε πέρα από τα κουρασμένα σλόγκαν που απλά επιβεβαιώνουν την ταυτότητα τους όσο και την τάση εξιδανίκευσης του κοινωνικού περιθωρίου που έχει επικρατήσει εντός τους. 

Διότι, εν τέλει, αυτό που είναι όριο της μορφής του πλήθους που εμφανίστηκε στις πλατείες, ο ταξικά και κοινωνικά πλειοψηφικός του χαρακτήρας, αποτελεί συγχρόνως και την πραγματική του δύναμη. Μια συλλογική δύναμη που αναζητά τα απαραίτητα κοινωνικά περιεχόμενα, όχι μόνο για να επιφέρει ουσιώδεις θεσμικές αλλαγές στο πολιτικό επίπεδο, αλλά μακροπρόθεσμα να επιτύχει έναν ριζικό μετασχηματισμό της ζωής μας και του τρόπου παραγωγής. Στο ζοφερό ιστορικό και πλανητικό περιβάλλον που διαμορφώνεται, αυτή η «παράκαιρη» προοπτική είναι ίσως ότι πιο επίκαιρο υπάρχει.

ΚΕΝΟ ΔIKTYO [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

ΔΕΣ ΕΠΙΣΗΣ

The post Κενό Δίκτυο: Περιμένοντας την Δικαιοσύνη appeared first on Void Network.

ΤΕΤΑΡΤΗ 29/1/2025

ώρα έναρξης 20.00

Ομιλία / Ανοιχτή Συζήτηση

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ –

Μεταπτυχιακό φιλοσοφίας στο ΦΠΨ Ιωαννινων

ΝΙΚΟΣ ΤΖ. ΣΕΡΓΗΣ–  

Καθηγητής Φιλοσοφίας στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου

_______________

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ

Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή Αθήνα

Διοργάνωση:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ & Εκδόσεις Ισνάφι

Το βιβλίο “Ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης” αποσκοπεί στο να συνεισφέρει στη «χαρτογράφηση» του πολιτικού και πολιτιστικού τοπίου της μεταπολίτευσης (1974-1990), καθώς η ιστοριογραφία της ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια. Τόσο μεθοδολογικά όσο και από την άποψη του παρατιθέμενου υλικού, ως «ριζοσπαστισμός» ορίζεται η πραγματική κίνηση που θέτει στο επίκεντρο της αλλαγής τις κοινωνικές ανάγκες και σχέσεις, «μια ριζική επανάσταση», με στόχο την «καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση».

Η ολότητα του ριζοσπαστισμού της μεταπολιτευτικής περιόδου εμπεριέχει:

α) τις δυνάμεις και συλλογικότητες της αριστεράς και της αναρχίας, οι οποίες κινήθηκαν πέρα από τα θεσμικά πλαίσια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, β) νεολαιίστικα ρεύματα και κινήματα που αμφισβήτησαν την κυρίαρχη ιδεολογία και την επικρατούσα ηθική,

γ) το «εργοστασιακό» εργατικό κίνημα και η «αντιπληροφόρηση» και, τέλος,

δ) αυτό που ονομάστηκε «χώρος» ή «Εξάρχεια», με την ανοικτή, σχεδόν πλουραλιστική, σημασιολόγηση της έννοιας.  

Η πρωτοτυπία του βιβλίου συνίσταται στο να μεταφέρει την (άνευ «συστήματος») πολυσημία της σκέψης του Paul K. Feyerabend στο έδαφος της Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, μια πρωτότυπη ώσμωση της Γνωσιοθεωρίας με την Κοινωνική και Πολιτική Φιλοσοφία. Είναι η πρώτη φορά που η μέθοδος του αυστριακού φιλοσόφου χρησιμοποιείται για να αξιολογηθούν, τόσο η ιδεολογική πάλη την επαύριον της δικτατορίας όσο και ο κινηματικός «οργασμός» που τη συνόδεψε.  

The post Ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης- ΤΕΤ. 29-1-2025 Ομιλία / Βιβλιοπαρουσίαση appeared first on Void Network.