4/10/2026 ΓΑΛΛΙΑ: ΟΙ μαθητές στους δρόμους. Η ΓΕΝΙΑ Ζ αρνείται το παρόν και το μέλλον που μας επιβλήθηκε.

Από τις 21 Σεπτέμβρη ένα κύμα μαθητικών καταλήψεων και διαδηλώσεων απλώνεται σε ολόκληρη τη Γαλλία. Ό,τι ξεκίνησε από ένα λύκειο στο Créteil, στα προάστια του Παρισιού, έχει μετατραπεί μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες σε μαζική κινητοποίηση χιλιάδων μαθητών.

Οι μαθητές βγαίνουν στους δρόμους και συγκρούονται με τις αστυνομικές δυνάμεις του κράτους γιατί γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει η διάλυση του δημόσιου σχολείου: τάξεις με πάνω από 30 μαθητές, διαρκείς και επίπονες εξετάσεις, ελλείψεις εκπαιδευτικών, καθηγητές που απουσιάζουν χωρίς να αντικαθίστανται, ανεπαρκείς και εγκαταλελειμμένες υποδομές, εξαντλητικά ωράρια και μια καθημερινότητα που κάνει τη μόρφωση όλο και πιο δύσκολη.

Στο επίκεντρο των διεκδικήσεών τους βρίσκονται οι μαζικές προσλήψεις εκπαιδευτικών, μικρότερα τμήματα, ανθρώπινα ωράρια και ένα σχολείο με πραγματικούς πόρους και υποδομές.

Στις 29 Σεπτέμβρη, η μαθητική κινητοποίηση συναντήθηκε με τη μεγάλη πανεθνική απεργία και τις διαδηλώσεις των εργαζομένων. Από εκεί και πέρα η κατάσταση πήρε νέα διάσταση. Οι καταλήψεις και τα μπλοκαρίσματα εξαπλώθηκαν από τα προάστια του Παρισιού σε πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα. Περισσότερα από 1.000 λύκεια έχουν ήδη επηρεαστεί από τις κινητοποιήσεις, ενώ οι νεότερες καταγραφές ανεβάζουν τον αριθμό των σχολείων που έχουν βρεθεί μέσα στην κινητοποίηση σε πάνω από 1.200.

Και όσο η κινητοποίηση μεγαλώνει, τόσο μεγαλώνει και η καταστολή.

Οι συλλήψεις έχουν ξεπεράσει πλέον τις 5.000, στην πλειονότητά τους έφηβοι, ενώ δεκάδες άνθρωποι έχουν τραυματιστεί. Ανάμεσα στους συλληφθέντες και τους τραυματίες βρίσκονται μαθητές, εκπαιδευτικοί και άλλοι διαδηλωτές. Η αστυνομική καταστολή αποτελεί πλέον κομμάτι της καθημερινότητας των κινητοποιήσεων.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει τις κινητοποιήσεις κυρίως ως ζήτημα «δημόσιας τάξης». Όμως πίσω από τις συγκρούσεις υπάρχει μια πραγματική κοινωνική συνθήκη: μια γενιά που βλέπει το σχολείο της να υποβαθμίζεται και το μέλλον της να καταστρέφεται. Η Γενιά Ζ αντιδρά σε μια κοινωνική συνθήκη που προξενεί απελπισία, μια ζωή μηχανικής επανάληψης καταναγκασμών και υποχρεώσεων.

Και αυτό δεν είναι άσχετο με τη γενικότερη πολιτική που εφαρμόζεται. Ο προϋπολογισμός του 2027 προβλέπει 43 δισ. ευρώ νέων περικοπών, με το συνολικό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής να φτάνει τα 54 δισ. ευρώ. Την ίδια στιγμή, προβλέπονται μέτρα που επιβαρύνουν τους εργαζόμενους και περιορίζουν τις δημόσιες δαπάνες. Η επίθεση στο σχολείο είναι κομμάτι μιας ευρύτερης επίθεσης στις κοινωνικές ανάγκες.

Και όταν ένα κράτος φτάνει στο σημείο να επιτεθεί μαζικά με αστυνομικές δυνάμεις στους εφήβους της επικρατείας του, αυτό φανερώνει ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έχει αποτύχει παταγωδώς.

Γι’ αυτό και η σύγκρουση των μαθητών δεν αφορά μόνο το σχολείο.

Αφορά όλους, όλες και όλα μας σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Οι μαθητές που καταλαμβάνουν τα σχολεία τους δεν περιμένουν να τους εξηγήσουν γιατί πρέπει να συνηθίσουν την υποβάθμιση και τον αποκλεισμό. Βλέπουν καθημερινά τι σημαίνει να μεγαλώνεις μέσα σε μια κοινωνία όπου οι ανάγκες σου μπαίνουν διαρκώς σε δεύτερη μοίρα.

Και αντιδρούν.

Η αυθόρμητη σύγκρουση της νεολαίας με την εξουσία έχει ακριβώς αυτή την κοινωνική σημασία: όταν μια γενιά αισθάνεται ότι μας κλέβουν το παρόν και μας στερούν ένα μέλλον που να αξίζει να το ζήσουμε, η εξέγερση είναι η μόνη προοπτική για μια καλύτερη ζωή.

Και η σύγκρουση αυτή δεν φαίνεται να τελειώνει εδώ.

Μετά τη συνάντηση με τον υπουργό Παιδείας, οι μαθητικές οργανώσεις καταγγέλλουν ότι δεν έλαβαν συγκεκριμένες δεσμεύσεις ή μέτρα για τα αιτήματά τους και καλούν σε συνέχιση των κινητοποιήσεων και των καταλήψεων τις επόμενες ημέρες.

Η συνέχεια λοιπόν θα δοθεί στους δρόμους και στα σχολεία.

Από τη Γαλλία έρχεται ένα μήνυμα που ξεπερνά τα σύνορα της χώρας: η νεολαία δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί ως «κανονικότητα» ένα μέλλον φτιαγμένο από περικοπές, επισφάλεια, υποβάθμιση και καταστολή.

Οι εξεγέρσεις της Γενιάς Ζ απλώνονται τα τελευταία χρόνια από τη Σερβία, τη Βουλγαρία και την Αλβανία μέχρι τη Παλαιστίνη, τη Σρι Λάνκα, το Νεπάλ και την Ινδονησία, από το Περού μέχρι την Ινδία, τις Φιλιππίνες και το Μπαγκλαντές, την Κένυα, το Σουδάν, την Νιγηρία και το Μαρόκο.

Το μέλλον δεν είναι υπόθεση αυτών που το σχεδιάζουν στις τράπεζες και τα υπουργεία. Είναι δική μας υπόθεση!

Είναι η ζωή μας!

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

7/10/2026

ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αν παρακολουθεί κανείς τα διεθνή και τα ντόπια ΜΜΕ, θα μπορούσε να νομίζει ότι αυτές τις μέρες στη Γαλλία συμβαίνει απλώς μια σειρά από «επεισόδια», βανδαλισμοί, φωτιές σε κάδους και συγκρούσεις με την αστυνομία.

Όμως πίσω από τις εικόνες που επιλέγουν οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης να μας δείξουν, υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Υπάρχει μια ολόκληρη γενιά που εξεγείρεται.

Οι μαθητικές καταλήψεις που ξεκίνησαν στα τέλη του Σεπτέμβρη έχουν πλέον μετατραπεί σε ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα. Οι μαθητές συνεχίζουν να μπλοκάρουν τα σχολεία τους, οι φοιτητές μπαίνουν στη μάχη, εκπαιδευτικοί και εργαζόμενοι κατεβαίνουν στους δρόμους μαζί τους και η αστυνομική καταστολή δεν καταφέρνει να σταματήσει την κινητοποίηση.

Η 6η Οκτώβρη 2026 ήταν η τρίτη μεγάλη πανεθνική ημέρα κινητοποίησης, το λεγόμενο Acte III.

Σύμφωνα με το γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών, 266.000 άνθρωποι διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη χώρα. Η συνδικαλιστική ένωση CGT δίνει πολύ μεγαλύτερο αριθμό, 450.000 διαδηλωτές. Όποιον αριθμό κι αν κρατήσει κανείς, ένα πράγμα είναι αδιαμφισβήτητο: η κινητοποίηση ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια μιας «μαθητικής διαμαρτυρίας» ή μιας νεολαΐστικης έκρηξης επεισοδίων. Μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί, γονείς και εργαζόμενοι βρέθηκαν μαζί στους δρόμους.

Στο Παρίσι, στη Λυών, στη Μασσαλία, στην Τουλούζη, στο Μπορντό, στη Ναντ και σε δεκάδες ακόμη πόλεις, οι δρόμοι γέμισαν ξανά από νεολαία. Μπροστά στα σχολεία και στα πανεπιστήμια στήθηκαν μπλόκα, ενώ οι συγκεντρώσεις βρέθηκαν επανειλημμένα απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Εικόνες από όλη τη χώρα δείχνουν μαθητές να στέκονται απέναντι στις αστυνομικές δυνάμεις, να φωνάζουν, να οργανώνονται, να αντεπιτίθεται και να υπερασπίζονται τους χώρους τους.

Την ίδια ημέρα καταγράφηκαν 488 συλλήψεις, ενώ εκατοντάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις. Οι αναφορές κάνουν λόγο για 215 τραυματισμένους μαθητές και δεκάδες τραυματισμένους εκπαιδευτικούς, την ώρα που και εκατοντάδες αστυνομικοί τραυματίστηκαν.

Η αστυνομική βία έχει γίνει κεντρικό ζήτημα της κινητοποίησης, με οργανώσεις δικαιωμάτων να ζητούν έρευνες για τη χρήση βίας απέναντι σε ανήλικους.

Και ο συνολικός αριθμός των συλλήψεων από την έναρξη του κινήματος έχει πλέον ξεπεράσει τις 6.500, σύμφωνα με τις τελευταίες αναφορές.

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τη λέξη «ταραχές».

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΟΡΓΗ

Το κίνημα έχει αποκτήσει οργανωμένη πλευρά μέσα από δίκτυα και συνελεύσεις.

Η Union Syndicale Lycéenne (USL) και άλλες μαθητικές οργανώσεις συντονίζουν κινητοποιήσεις, μπλοκαρίσματα και συνελεύσεις. Οι μαθητές έχουν συγκεκριμένα αιτήματα: περισσότερους εκπαιδευτικούς και προσωπικό, μικρότερα τμήματα, αντικατάσταση των καθηγητών που απουσιάζουν, επισκευή και αναβάθμιση των σχολικών κτιρίων, περισσότερες θέσεις εργασίας στην εκπαίδευση, ανθρώπινες συνθήκες φοίτησης, κατάργηση του Parcoursup, του συστήματος που ρυθμίζει την πρόσβαση των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και μετατρέπει την επιλογή των σπουδών σε έναν ακόμη μηχανισμό ανταγωνισμού και αποκλεισμού.

Η CGT αναφέρει επίσης ως βασικές αιτίες της κινητοποίησης τις υπερπλήρεις τάξεις, την υποστελέχωση, τις υποβαθμισμένες συνθήκες σπουδών και την αυξανόμενη επισφάλεια των νέων και των οικογενειών τους.

Όλα αυτά δείχνουν πως υπάρχει κάτι πολύ πιο βαθύ στις κινητοποιήσεις που συνεπαίρνουν πολλές χιλιάδες ανθρώπους.

Οι εικόνες των συγκρούσεων δεν δημιουργούν το κίνημα. Το κίνημα υπάρχει επειδή υπάρχει μια πραγματική κοινωνική συνθήκη που γεννά οργή.

Οι μαθητές δεν κατεβαίνουν στους δρόμους επειδή κάποιος τους είπε να το κάνουν. Δεν συγκρούονται με πάνοπλους αστυνομικούς από έναν “παράλογο” φετιχισμό της βίας και της αναταραχής.

Κατεβαίνουμε στους δρόμους γιατί ξέρουμε ότι αν μείνουμε απαθείς η ζωή μας μέρα με την ημέρα θα γίνεται όλο και χειρότερη. Ξέρουμε τι σημαίνει να κάθεσαι σε μια τάξη με περισσότερους από 30 μαθητές. Ξέρουμε τι σημαίνει να μην υπάρχει καθηγητής ή οι εργαζόμενοι να είναι δυστυχισμένοι, συμβασιούχοι, επισφαλείς. Να περιμένεις μήνες για να αντικατασταθει ένας καθηγητής που περίμενε χρόνια για να προσληφθεί. Να περνάς μέσα από ένα σχολείο που καταρρέει. Να ζεις μια εκπαίδευση όλο και πιο εντατική, όλο και πιο αγχωτική, ανταγωνιστική, όλο και λιγότερο προσανατολισμένη στις ανάγκες σου.

Και κυρίως ξέρουμε κάτι ακόμη:

Ότι μετά το σχολείο δεν μας περιμένει κάποιο λαμπρό μέλλον. Μας περιμένει η επισφάλεια, η ακριβή ζωή, η εργασιακή ανασφάλεια, το στεγαστικό πρόβλημα, η διαρκής αξιολόγηση, ο ανταγωνισμός και η αίσθηση ότι πρέπει να δουλεύουμε όλο και περισσότερο για να μπορούνμε να ζουμε όλο και λιγότερο.

Το μεγάλο ερώτημα είναι πότε θα ξυπνήσουν οι εργάτες της Ευρώπης από το λήθαργο δεκαετιών;

Το μαθητικό κίνημα δεν δημιουργήθηκε από τα συνδικάτα.

Ξεκίνησε από τους ίδιους τους μαθητές και από την πραγματικότητα που βιώνουν στα σχολεία τους.

Όμως πλέον ένα σημαντικό τμήμα του συνδικαλιστικού κινήματος έχει σταθεί ανοιχτά δίπλα τους.

Για την 6η Οκτώβρη, οι FSU, CGT, FO, CFDT, UNSA, SUD και Solidaires, μαζί με τις εκπαιδευτικές τους ομοσπονδίες, κάλεσαν σε κινητοποίηση στο πλευρό των μαθητών και των φοιτητών. Η CGT ανακοίνωσε ότι θα διαθέσει τις εργατικές της δομές και χώρους ώστε οι μαθητές να μπορούν να συνεδριάζουν και να οργανώνονται, ενώ δήλωσε ότι θα στηρίξει πρακτικά την οργάνωση των κινητοποιήσεων, σεβόμενη την αυτονομία των μαθητικών και φοιτητικών οργανώσεων.

Τα αιτήματα της νεολαίας και των εργαζομένων συναντιούνται.

Δημόσια εκπαίδευση, μισθοί, συνθήκες εργασίας, κοινωνικές παροχές, επισφάλεια, περικοπές, αγώνας για ένα πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο μέλλον.

Όλα αυτά είναι διαφορετικές όψεις της ίδιας κοινωνικής πραγματικότητας που αφορά όλους μας σε κάθε γωνιά της Γης.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Η κυβέρνηση προσπάθησε να απαντήσει στην κινητοποίηση με καταστολή, αποκλεισμούς σχολείων και εκκλήσεις για «επιστροφή στην κανονικότητα». Παράλληλα, άνοιξε διαδικασία συλλογής προτάσεων από τους μαθητές και ανακοίνωσε ορισμένες παρεμβάσεις, όμως οι μαθητικές και φοιτητικές οργανώσεις δεν θεωρούν ότι αυτά απαντούν στα βασικά αιτήματα του κινήματος.

Και έτσι η κινητοποίηση συνεχίζεται.

Ήδη η USL και η Union Étudiante έχουν καλέσει σε νέα μπλοκαρίσματα και σε “Acte IV” την Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Οι οργανώσεις δεν θεωρούν ότι η κινητοποίηση τελείωσε με τη μαζική διαδήλωση της 6ης Οκτώβρη. Αντίθετα, καλούν τον κόσμο να συνεχίσει στους δρόμους και στα σχολεία.

Και αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.

Αν η οργή των μαθητών παραμείνει περιορισμένη μέσα στα σχολεία, το κράτος θα προσπαθήσει να την απομονώσει.

Αν όμως τα σχολεία συναντήσουν τα πανεπιστήμια, οι μαθητές τους εργαζόμενους, οι εκπαιδευτικοί τους γονείς και οι δρόμοι τις συνελεύσεις, τότε αυτό που σήμερα μοιάζει με μαθητική εξέγερση μπορεί να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο.

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ;

Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία δεν είναι ένα μακρινό γαλλικό πρόβλημα.

Είναι η ίδια πραγματικότητα που μεγαλώνει παντού.

Μια νεολαία που καλείται να σπουδάσει περισσότερο, να δουλέψει περισσότερο, να χρεωθεί περισσότερο και να ζήσει με λιγότερα.

Μια κοινωνία που ακούει διαρκώς ότι πρέπει να κάνει υπομονή. Να γίνει πιο ανταγωνιστική. Να προσαρμοστεί. Να αποδεχτεί ότι δεν υπάρχουν λεφτά για σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνικές ανάγκες, καλύτερους μισθούς και αξιοπρεπή ζωή.

Αλλά υπάρχουν πάντα λεφτά για την ασφάλεια, την καταστολή, την αστυνομία, τη βιομηχανία όπλων και τη διατήρηση της υπάρχουσας τάξης.

Κάποια στιγμή όμως η υπομονή μας τελειώνει.

Η αξία αυτής της εξέγερσης δεν βρίσκεται μόνο στα αιτήματα που καταθέτουν οι μαθητές.

Βρίσκεται στο γεγονός ότι χιλιάδες νέοι άνθρωποι ανακαλύπτουν μέσα από τη σύγκρουση κάτι που η κοινωνία προσπαθεί καθημερινά να τους κρύψει:

ότι η ζωή που τους προσφέρεται δεν είναι η μόνη δυνατή ζωή.

Ότι η «κανονικότητα» δεν είναι φυσικός νόμος, η μιζέρια δεν είναι μοίρα, το μέλλον μας δεν είναι κάτι που πρέπει απλώς να περιμένουμε καρτερικά.

Η εξουσία αδιαφορεί για τις ανάγκες μας, είμαστε αριθμοί σε προϋπολογισμούς και στατιστικές, στοιχεία σε υπολογισμούς πληθωρισμού και ανάπτυξης. Το κράτος δεν θα υπηρετήσει ποτέ την κοινωνία – θα υπηρετεί πάντα τα συμφέροντα των ισχυρών. Η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να υπακούει την εξουσία.

Η εξέγερση είναι η στιγμή που οι άνθρωποι παύουν να ζητούν άδεια για να αλλάξουν τη ζωή τους.

Γι’ αυτό η Γαλλία μας αφορά. Γιατί εμείς στην Ελλάδα και πολλοί άλλοι άνθρωποι στις περισσότερες χώρες ζούμε πολύ χειρότερα από ότι οι νέοι στη Γαλλία, έχουμε χιλιάδες περισσότερους λόγους να εξεγερθούμε.

Η εξάπλωση της εξέγερσης στην Ευρώπη είναι ο μόνος τρόπος για βελτίωση της ζωής μας.

Και γι’ αυτό έχει σημασία τι θα συμβεί τις επόμενες ημέρες στη Γαλλία.

Θα μείνουν οι μαθητές μόνοι;

Θα μπορέσουν οι εργαζόμενοι να συναντηθούν πραγματικά μαζί τους;

Θα μετατραπούν οι δρόμοι σε χώρους συνάντησης, οργάνωσης και αλληλεγγύης;

Ή θα καταφέρει η εξουσία να ξανακλείσει όλους και όλες πίσω από τις πόρτες των σχολείων, των πανεπιστημίων και των χώρων εργασίας;

Αυτό δεν έχει κριθεί ακόμη.

Η εξέγερση της νεολαίας δεν ζητά απλώς ένα καλύτερο σχολείο.

Ζητά μια ζωή που να αξίζει να τη ζήσεις.

Το μέλλον δεν είναι υπόθεση αυτών που το σχεδιάζουν στις τράπεζες, στα υπουργεία και στα γραφεία τους.

Είναι δική μας υπόθεση.

Είναι η ζωή μας.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

The post ΓΑΛΛΙΑ 2026- Η Γενιά Ζ εξεγείρεται. appeared first on Void Network.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο για μια κοινωνία, από ένα Κράτος που επιτρέπει στην Αστυνομία του να αποθρασυνθεί.

Ο Θοδωρής Ζαβραδινός, 20 ετών, πυροβολήθηκε από αστυνομικούς τα ξημερώματα της 8ης Ιουλίου 2026 στο Άργος μετά από αυτοκινητιστική καταδίωξη και υπέκυψε στα τραύματά του τρεις ημέρες αργότερα. Μέχρι σήμερα δεν έχει δημοσιοποιηθεί κανένα απολύτως στοιχείο που να τεκμηριώνει την αναγκαιότητα της αστυνομικής καταδίωξης.

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του από πυρά αστυνομικού, η δημόσια συζήτηση ακολουθεί σχεδόν την ίδια διαδρομή. Πριν ακόμη ολοκληρωθεί οποιαδήποτε έρευνα, πριν εξεταστούν οι συνθήκες, πριν ακουστούν οι μάρτυρες, ενεργοποιείται ένας γνώριμος μηχανισμός παραγωγής νοήματος. Το βλέμμα μετατοπίζεται από την πράξη του κρατικού οργάνου στη ζωή του νεκρού. Αναζητούνται στοιχεία που θα μπορούσαν να μειώσουν την αξία του ως ανθρώπου: η κοινωνική του θέση, η οικονομική του κατάσταση, οι παρέες του, η ψυχική του υγεία, μια προηγούμενη σύλληψη, μια διοικητική παράβαση, ένα χρέος, μια εξάρτηση, μια αναπηρία. Σαν να υπάρχει ένα αόρατο δικαστήριο που συνεδριάζει μέσα από τα τηλεοπτικά πάνελ και τα πρωτοσέλιδα, αποφασίζοντας ποιοι πολίτες αξίζουν πλήρη ανθρώπινα δικαιώματα και ποιοι μπορούν να μετατραπούν σε υποσημείωση μιας αστυνομικής ανακοίνωσης.

Η διαδικασία αυτή δεν είναι απλώς επικοινωνιακή. Αποτελεί έναν από τους βασικούς μηχανισμούς με τους οποίους λειτουργεί η σύγχρονη κρατική εξουσία. Δεν αρκεί η βία να ασκηθεί. Πρέπει να αποκτήσει ηθική νομιμοποίηση, να παρουσιαστεί ως αναπόφευκτη, ως αποτέλεσμα μιας ατομικής αποτυχίας, μιας λανθασμένης επιλογής ή ενός “επικίνδυνου χαρακτήρα”. Έτσι, η ευθύνη μετατοπίζεται από τον φορέα της ένοπλης εξουσίας στον άνθρωπο που βρίσκεται νεκρός.

Το περιστατικό στο Άργος δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτή τη διαδικασία. Αντίθετα, φέρνει ξανά στην επιφάνεια ένα ερώτημα που κάθε σύγχρονη κοινωνία οφείλει να αντιμετωπίσει χωρίς υπεκφυγές: ποιο είναι το πραγματικό όριο της κρατικής βίας; Πότε ένας αστυνομικός θεωρεί ότι νομιμοποιείται να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή; Και, κυρίως, ποιος ελέγχει αυτή την απόφαση όταν έχει πλέον καταστεί μη αναστρέψιμη;

Στη φιλελεύθερη πολιτική θεωρία, το Κράτος θεμελιώνεται πάνω σε ένα παράδοξο. Οι πολίτες αποδέχονται ότι μόνο αυτό θα κατέχει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας, ακριβώς επειδή υποτίθεται ότι η χρήση της θα είναι αυστηρά περιορισμένη, απολύτως αναλογική και διαρκώς ελεγχόμενη. Η αστυνομία δεν δημιουργήθηκε για να αποδίδει δικαιοσύνη· δημιουργήθηκε για να εφαρμόζει τον νόμο. Η διάκριση αυτή δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μία από τις βασικές προϋποθέσεις κάθε δημοκρατικού πολιτεύματος. Τη στιγμή που ένας ένοπλος κρατικός λειτουργός μετατρέπεται σε αυτόν που αποφασίζει επί τόπου ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, η διάκριση ανάμεσα στην επιβολή του νόμου και στην απονομή της δικαιοσύνης αρχίζει να καταρρέει.

Αυτό ακριβώς καθιστά κάθε αστυνομική ανθρωποκτονία πολιτικό γεγονός, ανεξάρτητα από την ποινική της αξιολόγηση. Δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο θύμα και τον συγκεκριμένο αστυνομικό. Αφορά τη σχέση όλων των πολιτών με την κρατική εξουσία. Κάθε φορά που διευρύνονται τα όρια της αποδεκτής αστυνομικής βίας, αλλάζει αθόρυβα η ίδια η έννοια της δημοκρατίας. Η εξαίρεση μετακινείται λίγο πιο κοντά στον κανόνα.

Η ιστορία δείχνει ότι αυτές οι μετατοπίσεις δεν συμβαίνουν ποτέ απότομα, δεν ανακοινώνονται, δεν ψηφίζονται ως πολιτικό πρόγραμμα, κανένας δεν θα εμφανισθεί ποτέ ως ο πολιτικός φορέας που μετέτρεψε την αστυνομία σε δολοφονική μηχανή. Όλα αυτά προχωρούν σταδιακά, μέσα από μικρές μεταβολές στην κοινωνική ανοχή. Μια υπόθεση χαρακτηρίζεται «μεμονωμένο περιστατικό», η επόμενη «ιδιαίτερη περίπτωση», η τρίτη παρουσιάζεται ως «αναγκαία επέμβαση». Κάποια στιγμή, αυτό που πριν από μία δεκαετία θα προκαλούσε γενικευμένη εξέγερση, κοινωνική κατακραυγή, θα έκανε τα θεμέλια της εξουσίας να τρίζουν, αντιμετωπίζεται ως ακόμη μία είδηση της καθημερινότητας.

Σε αυτή τη διαδικασία παίζει καθοριστικό ρόλο η γλώσσα. Οι άνθρωποι δεν «δολοφονούνται» αλλά «Καταλήγουν». Δεν πυροβολούνται, απλά «Εξουδετερώνονται». Οι σφαίρες μετατρέπονται σε «επιχειρησιακές ενέργειες». Η ευθύνη εξαφανίζεται μέσα σε έναν τεχνοκρατικό λόγο που μοιάζει ουδέτερος, ενώ στην πραγματικότητα λειτουργεί ως μηχανισμός αποπολιτικοποίησης της βίας. Η γλώσσα δεν περιγράφει απλώς την πραγματικότητα· τη διαμορφώνει. Όταν αλλάζουν οι λέξεις, αλλάζει σταδιακά και η ηθική μας αντίληψη για όσα συμβαίνουν.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, όμως, δεν είναι η ίδια η κρατική βία. Κράτη με μονοπώλιο της ένοπλης ισχύος υπήρχαν πάντοτε. Το πραγματικά ανησυχητικό είναι η εξοικείωση της κοινωνίας μας με αυτήν. Όταν η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής παύει να γεννά ερωτήματα και αρχίζει να γεννά δικαιολογίες, τότε δεν μεταβάλλεται μόνο ο τρόπος λειτουργίας της αστυνομίας. Μεταβάλλεται η ίδια η κοινωνική συνείδηση.

Καμία κοινωνία δεν κινδυνεύει μόνο όταν αυξάνεται η αυθαιρεσία των κρατικών μηχανισμών. Κινδυνεύει πολύ περισσότερο όταν οι άνθρωποι παύουν να τη θεωρούν αυθαιρεσία.

Η δολοφονία του Θοδωρή Ζαβραδινού στο Άργος δεν ζητά μια εύκολη ανάλυση. Ζητά να τεθούν ξανά τα ερωτήματα που μια κοινωνία οφείλει να θέτει κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει από κρατικά πυρά στον τόπο που μας έτυχε να ζούμε. Πόση εξουσία επιτρέπεται να συγκεντρώνει ένας ένοπλος κρατικός λειτουργός; Πόσο εύκολα αποδεχόμαστε την αφαίρεση μιας ζωής ως φυσιολογικό εργαλείο διατήρησης της δημόσιας τάξης; Και, τελικά, τι είδους κοινωνία διαμορφώνεται όταν η αξία της ανθρώπινης ζωής αρχίζει να εξαρτάται από το ποιος ήταν ο νεκρός;

Από το σημείο αυτό αρχίζει η ουσιαστική πολιτική συζήτηση. Όχι για μία μόνο υπόθεση. Αλλά για το πώς μια δημοκρατία μετασχηματίζεται αθόρυβα, όταν η κρατική βία παύει να αποτελεί την έσχατη εξαίρεση και αρχίζει να γίνεται ένα ακόμη στοιχείο της κανονικότητας.

Η κοινωνιολογία των νεκρών – Ποιοι πεθαίνουν από αστυνομικές σφαίρες;

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος σκοτώνεται από αστυνομικά πυρά, η δημόσια συζήτηση ξεκινά από το συγκεκριμένο περιστατικό. Ήταν δικαιολογημένη η χρήση του όπλου; Υπήρχε κίνδυνος; Τι προηγήθηκε; Πρόκειται για εύλογα ερωτήματα. Υπάρχει όμως ένα ακόμη ερώτημα που σπάνια τίθεται, επειδή η απάντησή του είναι πολύ πιο ενοχλητική.

Ποιοι είναι αυτοί που πεθαίνουν;

Αν παρατηρήσει κανείς τις περισσότερες υποθέσεις των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα, αρχίζει να διακρίνει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Τα θύματα δεν προέρχονται τυχαία από τον πληθυσμό. Δεν αποτελούν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της κοινωνίας.

Είναι νέοι, φτωχοί, Ρομά, μετανάστες, άνθρωποι με ψυχική νόσο, εξαρτημένοι, είναι άνθρωποι με αναπηρία ή άνθρωποι που για κάποιον λόγο βρίσκονται ήδη στο περιθώριο της κοινωνικής κανονικότητας.

Η παρατήρηση αυτή δεν σημαίνει ότι κάθε υπόθεση είναι ίδια. Ούτε ότι κάθε αστυνομικός δρα με τα ίδια κίνητρα. Υποδεικνύει όμως κάτι βαθύτερο: η κρατική βία δεν κατανέμεται ομοιόμορφα μέσα στην κοινωνία. Όπως κάθε μορφή εξουσίας, ασκείται επιλεκτικά.

Στην εγκληματολογία υπάρχει ένας όρος που περιγράφει αυτή τη διαδικασία: διαφορική αστυνόμευση. Οι μηχανισμοί καταστολής δεν επιτηρούν όλες τις κοινωνικές ομάδες με την ίδια ένταση. Ορισμένες γειτονιές ελέγχονται διαρκώς, άλλες σχεδόν ποτέ. Ορισμένα σώματα θεωρούνται εξαρχής ύποπτα. Ορισμένες συμπεριφορές εκλαμβάνονται ως επικίνδυνες μόνο όταν προέρχονται από συγκεκριμένους ανθρώπους.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε μια εύπορη συνοικία ένας άνθρωπος που τρέχει μπορεί να θεωρηθεί αθλητής, ενώ σε μια φτωχή συνοικία ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί ύποπτος.

Η ίδια πράξη αλλάζει σημασία ανάλογα με το σώμα που την εκτελεί.

Αυτό ακριβώς είναι το πιο ανησυχητικό χαρακτηριστικό της σύγχρονης αστυνόμευσης. Η υποψία προηγείται του γεγονότος. Οι άνθρωποι δεν αξιολογούνται μόνο για όσα κάνουν αλλά και για όσα αντιπροσωπεύουν στα μάτια της εξουσίας.

Στην Ελλάδα, η αλληλουχία των υποθέσεων είναι αποκαλυπτική. Ο δεκαπεντάχρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και ο νεαρός Βασίλης Μάγγος, οι Ρομά Νίκος Σαμπάνης και Κώστας Φραγκούλης και τα άπειρα ανώνυμα θύματα καθημερινής ρατσιστικής αστυνομικής βίας, ο μετανάστης Μοχάμεντ Καμράν στο αστυνομικό τμήμα του Άγιου Παντελεήμονα, οι 600 πρόσφυγες του ναυαγίου στην Πύλο και οι χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες που χάνονται στα σύνορα μας και δεν θα μάθουμε ποτέ το όνομα τους, ο ανάπηρος Αντώνης Καργιώτης που δολοφονήθηκε από λιμενικούς στο λιμάνι του Πειραιά, ο εργάτης Κώστας Μανιουδάκης στην Κρήτη, ο Ζακ Κωστόπουλος, που έχασε τη ζωή του στην Ομόνοια μέσα σε μια αλυσίδα βίαιων ενεργειών ευυπόληπτων πολιτών και αστυνομικών. Οι υποθέσεις αυτές δεν είναι ίδιες μεταξύ τους. Ανήκουν όμως στην ίδια πολιτική γεωγραφία. Τα θύματα δεν ανήκαν στους ανθρώπους που απολαμβάνουν υψηλό κοινωνικό κύρος, οικονομική ισχύ ή θεσμική προστασία.

Αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεκαετίες ερευνών δείχνουν ότι οι Αφροαμερικανοί υφίστανται δυσανάλογα υψηλά ποσοστά αστυνομικής βίας, ενώ το ποσοστό αυτό φτάνει στο 50% των Αφροαμερικανών αναπήρων. Στη Βραζιλία, η πλειονότητα όσων σκοτώνονται από την αστυνομία είναι νέοι, φτωχοί και μαύροι από τις φαβέλες. Στο Μεξικό, η στενή σχέση ανάμεσα στη στρατιωτικοποίηση της δημόσιας ασφάλειας, την κρατική διαφθορά και την ατιμωρησία των αρχών έχει οδηγήσει σε χιλιάδες θανάτους και εξαφανίσεις κατά βάση φτωχών και ακτιβιστών. Στη Γαλλία, οι υποθέσεις νέων από τις μεταναστευτικές κοινότητες επανέρχονται διαρκώς στον δημόσιο διάλογο και δολοφονίες νεαρών από τα προάστια έχουν προξενήσει ευρύτατες κοινωνικές εξεγέρσεις. Στη Βρετανία, οι ανεξάρτητες έρευνες για τη χρήση της αστυνομικής βίας αναδεικνύουν επίσης σημαντικές φυλετικές και κοινωνικές ανισότητες.

Παρά τις διαφορετικές ιστορικές και πολιτικές συνθήκες, εμφανίζεται ένα κοινό μοτίβο. Η πιθανότητα να βρεθεί κανείς αντιμέτωπος με την πιο ακραία μορφή κρατικής βίας δεν κατανέμεται ισότιμα. Η κοινωνική ανισότητα δεν αφορά μόνο την πρόσβαση στον πλούτο ή στην εκπαίδευση. Αφορά ακόμη και την πιθανότητα να επιβιώσει κανείς από μια συνάντηση με την αστυνομία.

Εδώ βρίσκεται και μια βαθύτερη αντίφαση του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου κράτους. Ενώ υπόσχεται ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο, στην πράξη παράγει διαφορετικές κατηγορίες πολιτών ως προς την προστασία που απολαμβάνουν. Όσο αυξάνονται οι κοινωνικές ανισότητες, τόσο ενισχύεται ο ρόλος των μηχανισμών καταστολής ως εργαλείων διαχείρισης των κοινωνικών συνεπειών αυτών των ανισοτήτων. Η αστυνομία καλείται όλο και συχνότερα να αντιμετωπίσει προβλήματα που έχουν κοινωνικές, οικονομικές ή ψυχιατρικές αιτίες, χωρίς να διαθέτει ούτε την εκπαίδευση ούτε την δικαιοδοσία, ούτε την αποστολή για να τα διαχειριστεί.

Έτσι, η φτώχεια αντιμετωπίζεται ως ζήτημα δημόσιας τάξης. Η νευροδιαφορετικότητα αντιμετωπίζεται ως απειλή. Η εξάρτηση αντιμετωπίζεται ως εγκληματικότητα. Η σωματική ή άλλη βλάβη αντιμετωπίζεται ως ύποπτη συμπεριφορά. Ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σταδιακά σε έναν χώρο όπου ο καθένας μας αξιολογείται συνεχώς ως πιθανός κίνδυνος.

Η υπόθεση του Άργους έρχεται να προστεθεί σε αυτή τη μακρά αλυσίδα ερωτημάτων. Δεν αρκεί να διερευνηθούν οι επιμέρους συνθήκες του περιστατικού. Χρειάζεται να εξεταστεί και το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτό έγινε δυνατό. Τι είδους επαγγελματική κουλτούρα διαμορφώνεται όταν ένας ένστολος καλείται καθημερινά να αναγνωρίζει «απειλές» μέσα στην κοινωνία; Ποια χαρακτηριστικά ενεργοποιούν αυτή την αναγνώριση; Πώς εκπαιδεύεται να διακρίνει τον άνθρωπο που χρειάζεται βοήθεια από εκείνον που θεωρεί εχθρό;

Γιατί τελικά, οι αστυνομικές σφαίρες δεν κατανέμονται τυχαία. Ακολουθούν τις αόρατες χαράξεις της κοινωνικής ιεραρχίας. Και όσο μια κοινωνία αποδέχεται αυτή την πραγματικότητα ως φυσική κατάσταση, τόσο απομακρύνεται από την ίδια την ιδέα της ισότητας απέναντι στον νόμο. Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος κρατά το όπλο. Το ερώτημα είναι ποιοι θεωρούνται, ήδη πριν από οποιαδήποτε πράξη τους, άνθρωποι των οποίων η ζωή αξίζει λιγότερο στα μάτια της εξουσίας.

Το κράτος της καχυποψίας απέναντι στο δικαίωμα της διαφορετικότητας

Από τις πρώτες κιόλας ώρες μετά τη δολοφονία στο Άργος, ένα μέρος της δημόσιας συζήτησης στράφηκε προς μια κατεύθυνση «αποκαλύψεων». Δεν αναζητήθηκε πρωτίστως τι έκανε ο αστυνομικός. Αναζητήθηκε αν ο νεκρός «έπρεπε» να οδηγεί.  Αν το ποσοστό “αναπηρίας” του ήταν συμβατό με την οδήγηση. Αν η διάγνωσή του μπορούσε να εξηγήσει τη συμπεριφορά του. Σαν να μετατράπηκε η ίδια η ύπαρξη του σε τεκμήριο ενοχής.

Το ερώτημα αυτό δεν είναι απλώς προσβλητικό για τη μνήμη ενός ανθρώπου. Είναι επικίνδυνο για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που ζουν καθημερινά με κάποια μορφή αναπηρίας ή νευροαναπτυξιακής ιδιαιτερότητας. Γιατί πίσω από αυτή τη φαινομενικά αθώα απορία κρύβεται μια πολύ βαθύτερη αντίληψη: ότι ο δημόσιος χώρος ανήκει μόνο σε όσους ανταποκρίνονται σε ένα πρότυπο «κανονικού» ανθρώπου.

Η αντίληψη αυτή έχει βαθιές ιστορικές ρίζες. Για δεκαετίες η αναπηρία αντιμετωπιζόταν αποκλειστικά ως ατομικό ιατρικό πρόβλημα. Το πρόβλημα θεωρούνταν ότι βρίσκεται μέσα στο σώμα του ανθρώπου. Αν κάποιος δεν μπορεί να κινηθεί, να επικοινωνήσει ή να ανταποκριθεί σε συγκεκριμένες κοινωνικές προσδοκίες, τότε εκείνος είναι το πρόβλημα. Τα τελευταία σαράντα χρόνια, το κίνημα των αναπήρων ανέτρεψε αυτή τη θεώρηση. Ανέπτυξε αυτό που σήμερα ονομάζεται κοινωνικό μοντέλο για την αναπηρία. Σύμφωνα με αυτό, η αναπηροποιήση δεν παράγεται μόνο από μια βιολογική ή νευρολογική διαφορά. Παράγεται κυρίως από μια κοινωνία που έχει σχεδιαστεί για έναν μόνο τύπο ανθρώπου και αντιμετωπίζει κάθε διαφορετικότητα ως απόκλιση. Ένας άνθρωπος σε αναπηρικό αμαξίδιο δεν αποκλείεται από την δημόσια ζωή επειδή δεν περπατά. Αποκλείεται επειδή η πόλη δεν είναι πρσβάσιμη, επειδή υπάρχει σκάλα αντί για ράμπα. Ένας τυφλός δεν αποκλείεται κοινωνικά επειδή δεν βλέπει. Αποκλείεται όταν δεν υπάρχουν προσβάσιμες πληροφορίες. Ένας άνθρωπος αυτιστικός δεν δυσκολεύεται επειδή αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον κόσμο. Δυσκολεύεται επειδή ολόκληρος ο δημόσιος χώρος έχει σχεδιαστεί σαν να υπάρχει μόνο ένας αποδεκτός τρόπος επικοινωνίας, αντίληψης και συμπεριφοράς και όλοι εμείς οι υπόλοιποι μάθαμε να συνυπάρχουμε μόνο με όσους η κοινωνία μας έμαθε να θεωρούμε «κανονικούς», «λειτουργικούς» και «αρτιμελείς».

Η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, την οποία έχει κυρώσει και η Ελλάδα, βασίζεται ακριβώς σε αυτή τη λογική. Δεν αντιμετωπίζει τα ανάπηρα άτομα ως αντικείμενα φροντίδας ή οίκτου, αλλά ως ισότιμους πολίτες με πλήρες δικαίωμα στη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή, στην αυτονομία, στην εργασία, στην εκπαίδευση, στις μετακινήσεις και στη λήψη αποφάσεων για τη ζωή τους. Η βλάβη δεν συνεπάγεται αυτομάτως ανικανότητα. Το «ποσοστό αναπηρίας» δεν περιγράφει την προσωπικότητα, την κρίση ή τις δυνατότητες ενός ανθρώπου. Πρόκειται για ένα διοικητικό εργαλείο που χρησιμοποιείται για την πρόσβαση σε κρατικές παροχές και υπηρεσίες. Δεν είναι μια συνολική αξιολόγηση της ανθρώπινης ύπαρξης. Η δημόσια χρήση του ως συνώνυμου της επικινδυνότητας αποκαλύπτει πόσο λίγο κατανοούμε ακόμη τη φύση των αναπήρων, αποκαλύπτει τον διάχυτο, συνειδητό ή ασυνείδητο μισαναπηρισμό αυτής της κοινωνίας.

Η ανοιχτή επιστολή της Βασιλικής Κωστοπούλου, μιας γυναίκας που ζει στο φάσμα του αυτισμού και κατοικεί επίσης στο Άργος, φωτίζει αυτή την πραγματικότητα με τρόπο που καμία ακαδημαϊκή ανάλυση δεν μπορεί να πετύχει. Δεν περιγράφει μια «ασθένεια». Περιγράφει μια διαφορετική αισθητηριακή και γνωστική εμπειρία του κόσμου. Μας λέει ότι: Ο ήχος ενός απορριμματοφόρου μπορεί να είναι αφόρητος. Το έντονο φως μπορεί να προκαλεί σωματικό πόνο. Ένα απρόσμενο άγγιγμα μπορεί να βιώνεται ως εισβολή. Η προφορική πληροφορία μπορεί να χάνεται πριν προλάβει να γίνει κατανοητή. Η αναμονή ενός γεγονότος μπορεί να παραλύει ολόκληρη την ημέρα. Οι γρήγορες κινήσεις, η δυσκολία στην οπτική επαφή, η αμηχανία απέναντι στους αγνώστους, η ανάγκη απομάκρυνσης από έναν χώρο με υπερβολικά ερεθίσματα δεν αποτελούν ενδείξεις εγκληματικής συμπεριφοράς. Είναι μέρος της καθημερινότητας πολλών ανθρώπων στο φάσμα.

Κι όμως, αν δει κανείς αυτές τις ίδιες συμπεριφορές μέσα από το βλέμμα μιας κουλτούρας διαρκούς αστυνομικής επιφυλακής, μπορούν εύκολα να μεταφραστούν σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Κινείται νευρικά, αποφεύγει την επαφή, δεν υπακούει αμέσως, τρέχει, δεν απαντά, δεν συνεργάζεται, συμπεριφέρεται «παράξενα». Το ίδιο γεγονός αποκτά δύο εντελώς διαφορετικές σημασίες, ανάλογα με το ποιος το παρατηρεί. Για τον ειδικό στην αναπηρία αποτελεί μια εκδήλωση αισθητηριακής υπερφόρτωσης ή πανικού. Για έναν αστυνομικό που έχει εκπαιδευτεί πρωτίστως να εντοπίζει απειλές, μπορεί να εκληφθεί ως ένδειξη επικινδυνότητας ή ενοχής.

Εδώ βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Από τη μία πλευρά, η επιστήμη μας οδηγεί σε μια ολοένα βαθύτερη κατανόηση της ανθρώπινης νευροποικιλότητας. Γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει ένας μοναδικός «φυσιολογικός» εγκέφαλος, αλλά ένα ευρύ φάσμα τρόπων αντίληψης, επεξεργασίας πληροφοριών και κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Η έννοια της νευροποικιλότητας μάς καλεί να δούμε αυτές τις διαφορές όχι ως ελαττώματα που πρέπει να εξαφανιστούν, αλλά ως μέρος της ανθρώπινης ποικιλομορφίας.

Από την άλλη πλευρά, οι μηχανισμοί ασφάλειας φαίνεται να λειτουργούν με το ακριβώς αντίθετο υπόδειγμα. Αναζητούν γρήγορες κατηγοριοποιήσεις. Οποιαδήποτε απόκλιση από την αναμενόμενη συμπεριφορά μπορεί να θεωρηθεί ύποπτη. Η κοινωνία της πολυμορφίας συναντά το κράτος της καχυποψίας. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους αυτιστικούς ανθρώπους. Αφορά κάθε άνθρωπο που, για οποιονδήποτε λόγο, δεν ταιριάζει στην εικόνα του «κανονικού» πολίτη. Τον άνθρωπο σε ψυχική κρίση. Τον άνθρωπο με άνοια. Τον άνθρωπο που βρίσκεται σε κατάσταση σοκ. Τον κωφό που δεν άκουσε μια εντολή. Τον άνθρωπο που πανικοβλήθηκε και έτρεξε. Τον άνθρωπο που δεν μπόρεσε να εξηγήσει εγκαίρως τι του συμβαίνει. Τον μετανάστη που δεν μιλά Ελληνικά, την τρανς κοπέλα που τρόμαξε μπροστά στο σεξιστικό βλέμμα των αστυνομικών.

Για να το πούμε λοιπόν απλά: Μια χαρά μπορεί να οδηγεί ένα άτομο με αυτισμό και πιστοποιημένη αναπηρία 88%. Ο αυτισμός από μόνος του δεν αποκλείει κάποιον από την οδήγηση. Ούτε το υψηλό ποσοστό αναπηρίας σημαίνει αυτομάτως ότι δεν μπορεί να οδηγεί. Το αν ένα άτομο μπορεί να οδηγεί εξαρτάται από: την εξατομικευμένη ιατρική αξιολόγηση, το αν πληροί τις προϋποθέσεις για χορήγηση ή ανανέωση άδειας οδήγησης, τις πραγματικές λειτουργικές του ικανότητες.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Θοδωρής «επιτρέπεται» να βρίσκεται στον δρόμο. Σε μια δημοκρατική κοινωνία, ο δρόμος ανήκει και σε εκείνον. Το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό. Μπορεί μια αστυνομία να λειτουργήσει μέσα σε μια κοινωνία ολοένα μεγαλύτερης ανθρώπινης ποικιλότητας χωρίς να έχει ποτέ εκπαιδευτεί ριζικά στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητα; Μπορεί ένας ρατσιστής, φασίστας αστυνομικός να ξεχωρίζει την ανάγκη από την απειλή, την κρίση πανικού από την εγκληματική πρόθεση, τη νευρολογική ιδιαιτερότητα από την παραβατικότητα; Ποιος θα μας προστατέψει απ΄τους προστάτες;

Αυτό δεν είναι ένα περιφερειακό ζήτημα δικαιωμάτων. Είναι ένα από τα κεντρικά ερωτήματα της κοινωνίας στον 21ο αιώνα. Γιατί η ποιότητα μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από το πόσο άνετα ζουν όσοι ταιριάζουν στην κυρίαρχη νόρμα. Κρίνεται από το αν εκείνοι που αποκλίνουν από αυτήν μπορούν να κυκλοφορούν, να εργάζονται, να οδηγούν, να αγαπούν, να φοβούνται, να κάνουν λάθη και να επιστρέφουν στο σπίτι τους ζωντανοί.

Η βιομηχανία της απανθρωποποίησης

Η βία δεν αρχίζει τη στιγμή που τραβιέται η σκανδάλη. Η σφαίρα είναι συνήθως το τελευταίο στάδιο μιας πολύ μεγαλύτερης διαδικασίας. Πολύ πριν αφαιρεθεί μια ανθρώπινη ζωή, έχει προηγηθεί μια μακρά πολιτισμική εργασία που έχει ως στόχο να μειώσει την αξία αυτής της ζωής. Η ιστορία δείχνει ότι σχεδόν καμία κοινωνία δεν αποδέχεται εύκολα τη βία απέναντι σε ανθρώπους που αναγνωρίζει ως πλήρως ίσους. Για να γίνει ανεκτή η βία, προηγείται σχεδόν πάντοτε η απανθρωποποίηση.

Δεν πρόκειται για μια αφηρημένη ηθική έννοια. Πρόκειται για έναν κοινωνικό μηχανισμό. Ο άνθρωπος παύει να παρουσιάζεται ως άνθρωπος. Γίνεται «λαθρομετανάστης», γίνεται «γύφτος», «πρεζάκι», «γνωστός στις αρχές»,  «ψυχικά διαταραγμένος», «ανώμαλος», «αναρχοάπλυτος», «φρικιό», «επικίνδυνος», γίνεται «παραβατικό στοιχείο», «μέλος εγκληματικής οργάνωσης», «κομμούνι», «δημόσια απειλή» χάνει την ανθρώπινη υπόσταση, γίνεται μια κατηγορία. Και όταν κάποιος μετατρέπεται σε κατηγορία, αρχίζει να εξαφανίζεται το πρόσωπό του.

Η κοινωνική ψυχολογία γνωρίζει εδώ και δεκαετίες αυτόν τον μηχανισμό. Όσο λιγότερο αντιλαμβανόμαστε τον άλλον ως μοναδικό άνθρωπο με ιστορία, σχέσεις, φόβους και όνειρα, τόσο ευκολότερα αποδεχόμαστε την άσκηση βίας εναντίον του. Η απανθρωποποίηση δεν είναι απλώς ένα ηθικό πρόβλημα· αποτελεί μία από τις βασικές προϋποθέσεις της πολιτικής βίας.

Στη σύγχρονη εποχή, αυτή η διαδικασία δεν πραγματοποιείται μόνο μέσα από την επίσημη κρατική γλώσσα. Αναπαράγεται καθημερινά από τηλεοπτικές εκπομπές, πρωτοσέλιδα, διαδικτυακούς τίτλους, αναρτήσεις και σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα. Μέσα σε λίγες ώρες από ένα τραγικό γεγονός, η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται από το ερώτημα «τι συνέβη;» στο ερώτημα «τι άνθρωπος ήταν το θύμα;».

Η μετατόπιση αυτή δεν είναι ουδέτερη, αποτελεί μια μορφή πολιτικής διαχείρισης της κοινωνικής ενσυναίσθησης. Αν πειστείς ότι ο νεκρός ήταν αρκετά διαφορετικός από εσένα, τότε θα πενθήσεις λιγότερο. Αν πειστείς ότι «κάτι θα είχε κάνει», τότε θα απαιτήσεις λιγότερη λογοδοσία. Αν πειστείς ότι «τέτοιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι», τότε θα δεχθείς ευκολότερα περισσότερη καταστολή. Έτσι, η εξαίρεση μετατρέπεται σταδιακά σε κανόνα.

Η διαδικασία αυτή ενισχύεται από τον τρόπο που λειτουργεί πλέον ο ψηφιακός δημόσιος χώρος. Οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι ουδέτερα μέσα επικοινωνίας. Οι αλγόριθμοί τους τείνουν να προβάλλουν περιεχόμενο που προκαλεί έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις: θυμό, φόβο, αγανάκτηση, περιφρόνηση. Οι ακραίες διατυπώσεις διαδίδονται ταχύτερα από τις ψύχραιμες αναλύσεις, επειδή παράγουν μεγαλύτερη αλληλεπίδραση. Έτσι δημιουργείται η εντύπωση ότι ο δημόσιος λόγος είναι πολύ πιο βίαιος και μισαλλόδοξος απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα.

Ταυτόχρονα, η διεθνής έρευνα έχει καταδείξει ότι ο ψηφιακός δημόσιος χώρος δεν διαμορφώνεται αποκλειστικά από πραγματικούς πολίτες. Τα τελευταία χρόνια έχουν αποκαλυφθεί σε πολλές χώρες οργανωμένα δίκτυα ψεύτικων λογαριασμών, αυτοματοποιημένων προφίλ (bots) και εταιρειών πολιτικής επικοινωνίας που αναλαμβάνουν να επηρεάζουν τη δημόσια συζήτηση, να ενισχύουν συγκεκριμένα αφηγήματα ή να δημιουργούν την ψευδαίσθηση μιας αυθόρμητης κοινωνικής συναίνεσης.

Είναι γνωστές οι αποκαλύψεις για την παρέμβαση της Cambridge Analytica στην εκλογή Τράμπ και υπέρ των υποστηρικτών του Brexit, όπου δημόσιες καταγγελίες για χρήση προσωπικών δεδομένων εκατομμυρίων χρηστών του Facebook χωρίς την συγκατάθεση τους οδήγησαν την εταιρία σε πτώχευση. Ένα εκτεταμένο δίκτυο από εταιρείες ψηφιακής τεχνολογίας παρεμβαίνουν στην δημόσια ζωή προς όφελος συντηρητικών και φασιστικών πολιτικών δυνάμεων. Η BlackCore θεωρείται ύποπτη για παρέμβαση στις δημοτικές εκλογές της Γαλλίας, ενώ έχει εμπλακεί και στις εκλογές στη Νέα Υόρκη, τη Σκωτία, το Τόγκο και την Αγκόλα. Μέσα από επιστημονικές και δημοσιογραφικές έρευνες που αφορούν οργανωμένες εκστρατείες παραπληροφόρησης και ψυχολογικής στόχευσης σε πολλές χώρες, έχει γίνει σαφές ότι η κοινή γνώμη δεν είναι πάντοτε το αυθόρμητο άθροισμα εκατομμυρίων ανεξάρτητων απόψεων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε επιθετικό σχόλιο προέρχεται από κάποιο οργανωμένο δίκτυο. Σημαίνει όμως ότι ο ψηφιακός δημόσιος χώρος είναι ευάλωτος στη χειραγώγηση μέσω fake profile, χιλιάδες αυτοματοποιημένα σχόλια και ρομποτικές δημοσιεύσεις, οργανωμένες καμπάνιες κατασκευής της κοινής γνώμης με ισχυρή χρηματοδότηση και πληρωμένα trolls. Όταν η κοινωνία εκτίθεται καθημερινά σε χιλιάδες παρόμοια μηνύματα, δημιουργείται ένα φαινόμενο που οι κοινωνικοί επιστήμονες ονομάζουν «κατασκευή κοινωνικού κανόνα». Οι άνθρωποι τείνουν να θεωρούν φυσιολογική μια άποψη όταν πιστεύουν ότι την συμμερίζονται «οι περισσότεροι», ακόμη κι αν αυτή η εντύπωση είναι τεχνητά διογκωμένη.

Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο. Δεν επιχειρείται μόνο να πειστεί ο πολίτης ότι ένας συγκεκριμένος άνθρωπος άξιζε την τύχη του. Επιχειρείται να πειστεί ότι η ίδια η κοινωνία είναι αμετάκλητα ρατσιστική, κυνική, αδιάφορη και μισάνθρωπη. Ότι «ο κόσμος έτσι σκέφτεται». Ότι «όλοι λένε πως καλά του έκαναν». Ότι η κοινωνική  αλληλεγγύη είναι μια αφελής μειοψηφική στάση.

Αυτή είναι μια εξαιρετικά αποτελεσματική πολιτική τεχνική. Γιατί όταν ένας άνθρωπος πιστέψει ότι βρίσκεται μόνος απέναντι σε μια πλειοψηφία που αποδέχεται τη βία, συχνά σιωπά. Δεν αλλάζει απαραίτητα γνώμη· παύει όμως να τη διατυπώνει δημόσια. Έτσι, η ψευδαίσθηση της συναίνεσης αυτοτροφοδοτείται.

Αυτή είναι ίσως η πιο ύπουλη μορφή αυταρχισμού στον 21ο αιώνα, γιατί δεν απαιτεί καμιά λογοκρισία και δεν χρειάζεται να απαγορεύσει τον λόγο. Για την ακρίβεια χρησιμοποιεί το ακριβώς αντίθετο, την υπερ-πληροφόρηση και τον υπερπληθωρισμό του δημόσιου λόγου μέσα από τον οποίο διαδίδει το δηλητήριο της κυρίαρχης άποψης. Αρκεί κάθε φορά να δημιουργείται η αίσθηση ότι κάθε διαφορετική φωνή είναι απομονωμένη, περιθωριακή και χωρίς κοινωνικό έρεισμα. Μια κοινωνία που απαξιώνει την κοινωνία είναι μια κοινωνία δούλων.

Η κοινωνική οργάνωση δεν στηρίζεται μόνο στις εκλογές και στους θεσμούς. Στηρίζεται και στην πεποίθηση ότι οι άνθρωποι μπορούν ακόμη να αναγνωρίσουν ο ένας στον άλλον μια κοινή ανθρώπινη αξία, ανεξάρτητα από την κοινωνική θέση, την καταγωγή, την αναπηρία, τη θρησκεία ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις.

Γι’ αυτό η μεγαλύτερη νίκη κάθε αυταρχικής πολιτικής δεν είναι η αύξηση της αστυνομικής ισχύος. Είναι η παραγωγή μιας κοινωνίας που παύει να σοκάρεται όταν ένας άνθρωπος δολοφονείται από τους αστυνομικούς. Μια κοινωνία που παύει να αναζητά την αλήθεια και αρχίζει να αναζητά επιχειρήματα για να δικαιολογήσει τον δολοφόνο. Και αυτή, είναι μια κοινωνία βαθιά τραυματισμένη, επειδή έχει αποδεχτεί την βία του ισχυρού και έχει εκπαιδευτεί να αμφιβάλλει πρώτα για την αξία του θύματος και έπειτα για τις πράξεις της εξουσίας. Αυτή η αντιστροφή της ηθικής πυξίδας δεν είναι αναπόφευκτη· είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών, επικοινωνιακών και πολιτισμικών διεργασιών. Ακριβώς γι’ αυτό μπορεί και πρέπει να αμφισβητηθεί, ακριβώς για αυτό οργανώνουμε την καταστροφή της.

Η πολιτική της απόσπασης της προσοχής

Στις σύγχρονες δημοκρατίες, η πολιτική εξουσία δεν κρίνεται μόνο από τις αποφάσεις που λαμβάνει. Κρίνεται και από την ικανότητά της να καθορίζει ποια γεγονότα θα απασχολήσουν την κοινωνία και ποια θα περάσουν σχεδόν απαρατήρητα. Η εξουσία δεν λειτουργεί μόνο μέσα από νόμους, δικαστήρια ή αστυνομικές επιχειρήσεις. Λειτουργεί και μέσα από την οργάνωση της δημόσιας προσοχής.

Σε μια εποχή όπου εκατομμύρια πληροφορίες διακινούνται καθημερινά, το πιο πολύτιμο πολιτικό αγαθό είναι η κατάκτηση της προσοχής του θεατή. Όποιος καθορίζει το αντικείμενο της δημόσιας συζήτησης, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και το πολιτικό της αποτέλεσμα. Η επικοινωνιακή θεωρία περιγράφει αυτό το φαινόμενο ως agenda setting: τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί θεσμοί δεν μας λένε απαραίτητα τι να πιστέψουμε, αλλά επηρεάζουν αποφασιστικά ποια ζητήματα θα συζητήσουμε, ποια θα θεωρήσουμε πως πρέπει να συζητηθούν, ποιοι είναι οι όροι της δημόσιας συζήτησης και ποια πράγματα δεν επιτρέπεται να πούμε και είναι απαράδεκτο να ειπωθούν σε αυτές τις συζητήσεις.

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια υπόθεση που προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία των θεσμών, δημιουργείται έντονη πίεση στον δημόσιο λόγο. Η κοινωνία ζητά εξηγήσεις, οι δημοσιογράφοι αναζητούν ευθύνες, οι οικογένειες των θυμάτων απαιτούν λογοδοσία. Σε τέτοιες στιγμές, η διαχείριση της ατζέντας αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Δεν χρειάζεται να υποθέσει κανείς την ύπαρξη κάποιας κεντρικής συνωμοσίας για να παρατηρήσει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Συχνά, μέσα σε ένα περιβάλλον έντονων πολιτικών πιέσεων, αναδύονται νέα ζητήματα δημόσιας ασφάλειας, νέες αστυνομικές επιχειρήσεις, νέες εξαγγελίες ή νέες υποθέσεις που καταλαμβάνουν τον δημόσιο χώρο. Άλλοτε πρόκειται για πραγματικές αστυνομικές επιτυχίες. Άλλοτε για εξελίξεις που θα είχαν έτσι κι αλλιώς συμβεί. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι συχνά το ίδιο: η συζήτηση μετατοπίζεται.

Το ερώτημα αλλάζει. Από το «γιατί οι αστυνομικοί δολοφόνησαν έναν αθώο άνθρωπο;» περνάμε στο «πόσο αποτελεσματική είναι η αστυνομία απέναντι στην εγκληματικότητα;». Από τη λογοδοσία περνάμε στην ασφάλεια και από τον έλεγχο της εξουσίας περνάμε στην επιβεβαίωση της αναγκαιότητάς της.

Η μετατόπιση αυτή δεν είναι τυχαία. Βασίζεται σε έναν παλιό πολιτικό μηχανισμό: όταν ένας θεσμός αμφισβητείται, επιδιώκει να υπενθυμίσει τον λόγο για τον οποίο υπάρχει- ειδικά προς τους υποστηριχτές και τους υπηκόους του. Αν η αστυνομία δέχεται κριτική για υπέρμετρη χρήση βίας, η δημόσια εικόνα της μπορεί να ενισχυθεί μόνο μέσα από αφηγήσεις που αναδεικνύουν τη συμβολή της στην αντιμετώπιση του εγκλήματος. Όταν η αστυνομία κατηγορείται ότι δολοφονεί αθώους τότε πρέπει να έρθει στο προσκήνιο ένα παλιότερο έγκλημα και η υπόθεση άμεσα να διαλευκανθεί, ακόμα και αν τον ρόλο του ενόχου τον παίζουν άτομα από το σωρό που φορτώθηκαν ανυπόστατες κατηγορίες, προφυλακίστηκαν, έμειναν χρόνια στη φυλακή και τελικά αθωώθηκαν όταν πλέον η προσοχή των θεατών είχε εστιαστεί σε άλλο θέμα. Οι δύο αυτές όψεις της λειτουργίας της αστυνομίας συνυπάρχουν και συχνά ανταγωνίζονται για τον ίδιο δημόσιο χώρο.

Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι αν μια αστυνομική επιχείρηση είναι πραγματική ή όχι. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι διαφορετικό: ποια γεγονότα αναδεικνύονται, ποια υποβαθμίζονται και με ποιον τρόπο συνδέονται μεταξύ τους στον δημόσιο λόγο;

Η δημόσια ζωή δεν απαιτεί μόνο αποτελεσματικούς θεσμούς. Απαιτεί και άτομα που μπορούν να παρακολουθούν περισσότερες από μία πραγματικότητες ταυτόχρονα. Η πραγματική εμπιστοσύνη στους θεσμούς δεν οικοδομείται πάνω στη σιωπή ή στην επικοινωνιακή διαχείριση, αλλά στη διαφάνεια, στην ανεξάρτητη διερεύνηση και στην ανάληψη ευθύνης όπου αυτή προκύπτει. Όταν ξανά και ξανά η αστική δημοκρατία αποτυγχάνει να λογοδοτήσει απέναντι στην κοινωνία και να απαντήσει στα ερωτήματα που θέτει η ίδια στον εαυτό της, τότε γίνεται φανερό ότι στην πραγματικότητα οι θεσμοί της είναι μια λαμπερή βιτρίνα πίσω από την οποία κρύβεται το σκοτάδι του κόσμου- η υποκρισία των ισχυρών, οι διεστραμμένη θέληση για εξουσία και έλεγχο, η καθημερινή άντληση πλούτου από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των απλών ανθρώπων που μετατρέπονται σε τηλεκατευθυνόμενη μάζα, στατιστικά στοιχεία, υποψήφια θύματα αστυνομικής δολοφονίας.

Μέσα σε αυτή την αποθράσυνση της εξουσίας κάθε νέα υπόθεση κρατικής βίας αντιμετωπίζεται επικοινωνιακά ως εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί γρήγορα. Και όσο η δημόσια συζήτηση μετακινείται διαρκώς από γεγονός σε γεγονός, τόσο μειώνεται η δυνατότητα της κοινωνίας να επεξεργαστεί ουσιαστικά τα βαθύτερα προβλήματα που αυτά αποκαλύπτουν.

Ίσως αυτή να είναι η πιο σοβαρή συνέπεια της πολιτικής απόσπασης της προσοχής. Δεν εξαφανίζει μόνο ένα γεγονός από την επικαιρότητα. Εξαφανίζει τη δυνατότητα της κοινωνίας να μάθει από αυτό. Κάθε αστυνομική ανθρωποκτονία, κάθε καταγγελία για βασανιστήρια, κάθε οικονομικό σκάνδαλο, κάθε υπόθεση θεσμικής αυθαιρεσίας δεν αφορά μόνο το παρελθόν, είναι μια δοκιμασία για το μέλλον μιας κοινωνίας.

Αν η συλλογική μνήμη διακόπτεται κάθε φορά από τον επόμενο επικοινωνιακό θόρυβο, τότε η  «εξυγίανση» και η λογοδοσία μετατρέπεται σε μια διαρκώς αναβαλλόμενη υπόσχεση χωρίς κανένα περιεχόμενο και οι ίδιες παθογένειες επιστρέφουν ξανά και ξανά με διαφορετικά πρόσωπα, γίνονται όπλο στα χέρια των ισχυρών που αποκτούν βαθιά αίσθηση ατιμωρησίας, αποθρασύνονται και δολοφονούν. Σε αυτό το φαύλο κύκλο αστικής παρακμής αξίζει μόνο η καταστροφή των θεσμών της.

Η ατιμωρησία των δημόσιων λειτουργών δεν είναι δυσλειτουργία του συστήματος· είναι προϋπόθεση της εξουσίας.

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος δολοφονείται από αστυνομικά πυρά, ακολουθεί σχεδόν πάντοτε η ίδια τελετουργία. Ανακοινώνεται η διενέργεια μιας Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης. Γίνεται λόγος για ανεξάρτητη διερεύνηση. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι δηλώνουν ότι «η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί». Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης καλούν την κοινωνία να περιμένει τα πορίσματα. Πρόκειται για μια γλώσσα που δημιουργεί την εντύπωση ότι το κράτος ελέγχει αποτελεσματικά τον εαυτό του. Αυτό ακριβώς είναι το πρώτο επίπεδο της ατιμωρησίας.

Η ατιμωρησία δεν σημαίνει μόνο ότι κάποιος δεν καταδικάζεται. Σημαίνει, πρωτίστως, ότι η ίδια η διαδικασία παράγει την αίσθηση πως η λογοδοσία υπάρχει, ακόμη κι όταν καταλήγει να είναι αποσπασματική, καθυστερημένη ή ανώδυνη για τον μηχανισμό που καλείται να ελέγξει.

Αυτό δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα. Από τη Γαλλία μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες και από τη Βραζιλία μέχρι το Μεξικό, οι κοινωνικοί επιστήμονες περιγράφουν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Οι μηχανισμοί που διαθέτουν το μονοπώλιο της νόμιμης βίας διαθέτουν σχεδόν πάντοτε και ισχυρούς μηχανισμούς αυτοπροστασίας. Συνδικαλιστικές ενώσεις, πειθαρχικά συμβούλια, εσωτερικές έρευνες, εισαγγελικές αξιολογήσεις, πολιτική κάλυψη, επικοινωνιακή υπεράσπιση, όρκοι σιωπής και εκβιασμοί. Δεν πρόκειται για μια μυστική συνωμοσία. Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο κάθε γραφειοκρατικός μηχανισμός τείνει να προστατεύει τη συνοχή και τη νομιμοποίησή του.

Το κράτος, όπως κάθε οργανωμένος θεσμός, δυσκολεύεται να παραδεχθεί ότι η ίδια του η βία μπορεί να είναι παράνομη. Γιατί μια τέτοια παραδοχή δεν αφορά μόνο τον μεμονωμένο δράστη, αλλά θίγει την αξιοπιστία ολόκληρου του μηχανισμού. Γι’ αυτό και η συζήτηση σπάνια αφορά τις δομές. Εξατομικεύεται, εξειδικεύεται κατά περίπτωση έτσι ώστε ο θεατής να μην μπορεί ποτέ να ενώσει τις ιστορίες, τις περιπτώσεις, την λεπτή κόκκινη γραμμή που αφήνει το αίμα των θυμάτων στην συνείδηση μας.

Αν υπάρξει καταδίκη, θα πρόκειται για «τον κακό αστυνομικό». Αν υπάρξει αθώωση, θα πρόκειται για «τη δύσκολη στιγμή». Σε κάθε περίπτωση, ο θεσμός παραμένει σχεδόν ανέγγιχτος.

Αυτό ακριβώς είναι το παράδοξο που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά σε διάφορες παραλλαγές. Σε όλες σχεδόν τις μεγάλες αστυνομικές υποθέσεις, το πολιτικό ερώτημα μετατρέπεται σε ποινικό. Αντί να συζητάμε πώς στελεχώνεται και εκπαιδεύεται η αστυνομία, πώς συγκροτείται η επιχειρησιακή της κουλτούρα, ποια κοινωνικά στερεότυπα αναπαράγει ή ποια μορφή εξουσίας καλείται να υπηρετήσει, περιοριζόμαστε στην αναζήτηση της ατομικής ευθύνης ενός προσώπου.

Έτσι, ακόμη και όταν ένας αστυνομικός καταδικαστεί, το σύστημα μπορεί να εμφανιστεί δικαιωμένο. «Οι θεσμοί λειτούργησαν.» «Η δικαιοσύνη αποδόθηκε» Όμως, λειτούργησαν πραγματικά οι θεσμοί;  Ή μήπως απλώς απορρόφησαν την κοινωνική πίεση, μετατρέποντας ένα δομικό πρόβλημα σε μια εξατομικευμένη υπόθεση; Και τελικά ποιους υπηρετεί η αστική δικαιοσύνη;

Η αναρχική κριτική στο αστικό κράτος ξεκινά ακριβώς από αυτό το σημείο. Δεν υποστηρίζει ότι οι κρατικοί λειτουργοί είναι εκ φύσεως πιο βίαιοι από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Υποστηρίζει ότι οι θεσμοί δεν είναι ουδέτεροι, οι εξουσίες δεν είναι ανεξάρτητες, το κράτος δεν υπηρετεί την κοινωνία, το σύστημα δεν οργανώθηκε για να αποδίδει δικαιοσύνη.

Κάθε θεσμός παράγει συγκεκριμένες συμπεριφορές, συγκεκριμένες προτεραιότητες και συγκεκριμένες μορφές εξουσίας. Ένας αστυνομικός δεν δρα ποτέ μόνο ως άτομο. Δρα μέσα σε μια ιεραρχία, μέσα σε μια επαγγελματική κουλτούρα, μέσα σε μια αλυσίδα εντολών, μέσα σε μια πολιτική αντίληψη για το τι σημαίνει «τάξη» και ποιος θεωρείται απειλή απέναντί της.

Γι’ αυτό και η ατιμωρησία δεν είναι απλώς η απουσία τιμωρίας. Είναι η δυνατότητα του ίδιου του συστήματος να αναπαράγει αδιάκοπα τις προϋποθέσεις που γεννούν την επόμενη υπόθεση. Η μεγαλύτερη αυταπάτη που μπορεί να καλλιεργηθεί είναι ότι το πρόβλημα θα λυθεί αν βρεθούν «καλύτεροι» αστυνομικοί, «καλύτεροι» υπουργοί ή «καλύτεροι» δικαστές. Η ιστορία των κοινωνικών αγώνων δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Καμία εξουσία ποτέ και πουθενά δεν αυτοπεριορίστηκε επειδή ανακάλυψε ξαφνικά τις ηθικές της υποχρεώσεις. Κάθε ουσιαστικός περιορισμός της κρατικής αυθαιρεσίας υπήρξε αποτέλεσμα κοινωνικής πίεσης.

Οι εργάτες δεν απέκτησαν δικαιώματα επειδή οι εργοδότες έγιναν πιο γενναιόδωροι. Οι γυναίκες δεν ψήφισαν επειδή το κράτος αποφάσισε αυθόρμητα ότι είχε έρθει η ώρα της ισότητας. Οι μαύροι στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα επειδή το κράτος μετάνιωσε για τον ρατσισμό του. Οι ΛΟΑΤΚΙ+ άνθρωποι δεν έπαψαν να διώκονται επειδή οι κυβερνήσεις έγιναν ξαφνικά ανεκτικές.

Προηγήθηκαν δεκαετίες συγκρούσεων. Απεργιών, διαδηλώσεων, ανυπακοής, συλλογικής οργάνωσης, ατομικά ρίσκα και κοινωνικό κόστος.

Το κράτος σχεδόν πάντοτε ακολούθησε, ποτέ δεν προηγήθηκε. Απορρόφησε τις κοινωνικές αντιστάσεις όπου μπορούσε, διαχώρισε τους εξεγερμένους από τους ρεφορμιστές, έδωσε τις μικρές αλλαγές που ήταν απαραίτητες για να καταπνιγεί το πνεύμα της εξέγερσης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι θεσμικές κατακτήσεις είναι αδιάφορες. Σημαίνει ότι η πηγή τους βρίσκεται αλλού, βρίσκεται στην κοινωνία. Στην ικανότητα των ανθρώπων να συγκροτούν συλλογικότητες, να παράγουν αλληλεγγύη, να διατηρούν τη μνήμη απέναντι στη λήθη, να μετατρέπουν το ιδιωτικό πένθος σε δημόσιο πολιτικό γεγονός.

Η πραγματική αντίθεση, λοιπόν, δεν είναι ανάμεσα σε μια «καλή» και μια «κακή» αστυνομία. Είναι ανάμεσα σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις για την κοινωνία. Η μία αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως πληθυσμό προς διαχείριση. Η άλλη τους αντιμετωπίζει ως κοινότητες που μπορούν να οργανώσουν συλλογικά τη ζωή τους, να υπερασπιστούν τους πιο ευάλωτους και να θέσουν όρια σε κάθε μορφή εξουσίας που επιχειρεί να παρουσιαστεί ως αναπόφευκτη.

Γιατί η ιστορία δεν αλλάζει όταν οι εξουσίες γίνονται πιο ανθρώπινες, αλλά όταν οι κοινωνίες παύουν να θεωρούν την εξουσία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση αναπόφευκτα φυσικά φαινόμενα.

Η εξουσία οργανώνεται. Η κοινωνία γιατί παραμένει διασπασμένη;

Κάθε φορά που ένα γεγονός όπως η δολοφονία του Θοδωρή συγκλονίζει την κοινωνία, επαναλαμβάνεται η ίδια εικόνα.

Λίγες ημέρες οργής, συγκεντρώσεις στις μεγάλες πόλεις, πολιτικές ανακοινώσεις και αναλύσεις, λίγες ακόμη δημοσιεύσεις και έπειτα η ζωή συνεχίζει σαν να μη συνέβη τίποτα.

Όχι επειδή οι άνθρωποι ξέχασαν, αλλά επειδή η μνήμη, όταν δεν αποκτά συλλογική μορφή, μετατρέπεται σε ατομική θλίψη. Και η ατομική θλίψη δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τις οργανωμένες μορφές εξουσίας. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του κράτους. Όχι μόνο ότι διαθέτει πολύ περισσότερη βία, αλλά ότι διαθέτει διάρκεια.

Η κυβέρνηση αλλάζει υπουργούς, αλλά το υπουργείο παραμένει. Ένας αρχηγός της αστυνομίας αποχωρεί, αλλά ο μηχανισμός συνεχίζει να λειτουργεί. Οι δικαστές αλλάζουν, όμως η θεσμική λογική αναπαράγεται. Το κράτος έχει μνήμη. Έχει μηχανισμούς. Έχει συνέχεια.

Απέναντί του, οι κοινωνικές αντιστάσεις συχνά εμφανίζονται αποσπασματικές. Κάθε αγώνας ξεκινά σχεδόν από την αρχή, σαν να μην υπήρξαν οι προηγούμενοι. Κάθε γενιά αναγκάζεται να ξαναμάθει όσα η προηγούμενη είχε ήδη κατακτήσει με κόπο. Η ιστορική εμπειρία δεν συσσωρεύεται πάντοτε· πολλές φορές διασκορπίζεται μαζί με τις συλλογικότητες που διαλύονται, με τις προσωπικές συγκρούσεις που τις διαπερνούν, με την κόπωση όσων αποσύρονται. Αυτό δεν αφορά μόνο τον αναρχικό χώρο. Αφορά ολόκληρη την κοινωνία.

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι απλώς ένα οικονομικό μοντέλο. Είναι μια βαθιά πολιτισμική αναδιάρθρωση. Δεν επιδιώκει μόνο να ιδιωτικοποιήσει τις δημόσιες υπηρεσίες. Επιδιώκει να ιδιωτικοποιήσει και την ίδια την ανθρώπινη εμπειρία.

Το πρόβλημα γίνεται ατομικό, η αποτυχία γίνεται προσωπική ευθύνη, η ανασφάλεια γίνεται προσωπικό άγχος, η φτώχεια βιώνεται σαν ατομική ανεπάρκεια, η κατάθλιψη γίνεται προσωπική υπόθεση. Η αδικία παύει να γίνεται αντιληπτή ως κοινωνική σχέση και μετατρέπεται σε ατομική μοίρα. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, διαλύεται η ίδια η έννοια του «εμείς». Και όταν διαλύεται το «εμείς», διαλύεται και η δυνατότητα αντίστασης.

Ο αναρχικός χώρος δεν βρίσκεται έξω από αυτή την ιστορική συνθήκη. Θα ήταν πολιτικά ανέντιμο να το ισχυριστούμε. Και εμείς κουβαλάμε τις αντιφάσεις της εποχής μας. Πολλές φορές εγκλωβιζόμαστε σε μικρούς πολιτικούς μικρόκοσμους, σε οργανωτικές περιχαρακώσεις και προσωπικές αντιπαλότητες που αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από τα κοινωνικά επίδικα.

Βασανίζουμε ο ένας τον άλλον σε μια διαρκή αναζήτηση της ιδεολογικής καθαρότητας, τη στιγμή που η ίδια η κοινωνία βυθίζεται ολοένα βαθύτερα στην επισφάλεια, στον φόβο και στον αυταρχισμό. Η ιστορία, όμως, δεν δικαιώνει ποτέ όσους είχαν το πιο αψεγάδιαστο θεωρητικό σχήμα. Δικαιώνει όσους κατάφεραν να δημιουργήσουν δεσμούς και να αντεπιτεθούν, να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη και ελπίδα, να οργανώσουν τις διαλυμένες κοινότητες, να μετατρέψουν την αγανάκτηση σε συλλογική δύναμη.

Ο αναρχισμός, όταν υπήρξε ιστορικά δημιουργικός, δεν υπήρξε απλώς μια ιδεολογία άρνησης. Υπήρξε μια πρόταση κοινωνικής οργάνωσης. Έχτισε κοινότητες αγώνα, εργατικά σωματεία, συνεταιρισμούς, ελευθεριακά σχολεία, πολιτείες ελεύθερων ανθρώπων και κομμούνες, δίκτυα αλληλοβοήθειας, λαϊκές συνελεύσεις, χώρους πολιτισμού και αντικουλτούρας. Δεν περιορίστηκε στην καταγγελία της εξουσίας. Προσπάθησε να αποδείξει, μέσα στην ίδια την κοινωνία, ότι οι άνθρωποι μπορούν να οργανώσουν διαφορετικά τις σχέσεις τους, την επιβιώση, τη χαρά και τη ζωή τους.

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο πολιτικό καθήκον της εποχής μας. Όχι να πείσουμε τους ανθρώπους ότι το κράτος προστατεύει τα συμφέροντα των ισχυρών αναπαράγοντας τη βία, την εκμετάλλευση και το άδικο. Οι περισσότεροι το γνωρίζουν ήδη αυτό, ακόμη κι αν δεν το ομολογούν. Το ζούμε κάθε μέρα στο πετσί μας όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε.

Το δύσκολο είναι να ξαναπιστέψουμε εμείς, οι σύγχρονοι προλετάριοι αυτού το κόσμου που δεν έχουμε τίποτα άλλο να κερδίσουμε από αυτό τον αγώνα παρά μόνο τον κόσμο ολόκληρο, ότι η κοινωνία μπορεί να είναι ισχυρότερη από τους ίδιους τους φόβους της. Ότι η αλληλεγγύη δεν είναι μια ηθική αρετή- είναι μια υλική δύναμη, μια ενσώματη πράξη, μια πανίσχυρη δυνατότητα. Είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι κατάφεραν ιστορικά να επιβιώσουν απέναντι σε πολύ ισχυρότερους μηχανισμούς εξουσίας.

Η δολοφονία του Θοδωρή δεν είναι μόνο μια ακόμη κρατική δολοφονία που προστίθεται σε έναν μακρύ κατάλογο, είναι και μια δοκιμασία για όλους εμάς. Για το αν θα αρκεστούμε, για άλλη μια φορά, να καταγράψουμε την αγριότητα του κράτους ή αν θα καταφέρουμε να οικοδομήσουμε τις κοινωνικές σχέσεις που μπορούν πραγματικά να την αμφισβητήσουν.

Γιατί καμία κυβέρνηση δεν φοβήθηκε ποτέ μια οργισμένη ανακοίνωση. Φοβήθηκε, όμως, πάντοτε μια κοινωνία που έπαψε να είναι άθροισμα απομονωμένων ατόμων και άρχισε να λειτουργεί ως κοινότητα. Εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη. Όχι στους διαδρόμους της εξουσίας, αλλά στους δεσμούς που δημιουργούνται ανάμεσα στους ανθρώπους όταν αποφασίζουν ότι η ελευθερία, η ισότητα και η αξιοπρέπεια δεν θα αποτελούν αιτήματα που απευθύνονται προς το κράτος, αλλά σχέσεις που οικοδομούμαι καθημερινά ανάμεσα μας.

Η κοινωνία που θέλουμε να υπερασπιστούμε

Κάθε κρατική δολοφονία αφήνει πίσω της δύο νεκρούς. Τον άνθρωπο που μόλις χάθηκε. Και κάτι από την ίδια την κοινωνία που μόλις πέθανε.

Γιατί κάθε φορά που συνηθίζουμε την εικόνα ενός ανθρώπου πεσμένου στην άσφαλτο, κάθε φορά που αναζητούμε πρώτα τα λάθη του θύματος αντί να απαιτούμε λογοδοσία από εκείνον που κρατούσε το όπλο, κάθε φορά που δεχόμαστε ότι υπάρχουν ζωές περισσότερο και λιγότερο άξιες προστασίας, κάτι πεθαίνει μέσα μας.

Δεν είναι η δημοκρατία και οι θεσμοί που απειλούνται. Είναι η ίδια η ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον ως ελεύθερα, αυτεξούσια όντα, να μπορούμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια.

Η εξουσία γνωρίζει ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνο με τη βία. Η βία είναι ακριβή. Η βία παράγει αντιστάσεις. Αυτό που πραγματικά χρειάζεται το κράτος είναι την αποδοχή μας, να συνηθίσουμε, να θεωρήσουμε φυσιολογικό ότι ορισμένοι άνθρωποι θα πεθαίνουν με διαταγή της αστυνομίας, ότι οι φτωχοί θα ελέγχονται περισσότερο, ότι οι Ρομά θα θεωρούνται εξαρχής ύποπτοι, οι μετανάστες θα αντιμετωπίζονται ως διαρκής απειλή, οι τοξικοεξαρτημένοι δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά μόνο αποτυχημένες ζωές, οι ψυχικά πάσχοντες θα είναι επικίνδυνοι, οι αυτιστικοί, οι ανάπηροι, οι έμφυλα ανυπότακτοι και όσοι αποκλίνουν από την εικόνα του «κανονικού» ανθρώπου θα οφείλουν συνεχώς να αποδεικνύουν ότι δικαιούνται να βρίσκονται ανάμεσά μας.

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Δεν είναι η τραγική μοίρα ενός μόνο ανθρώπου. Αλλά η αξία όλων των ανθρώπων. Γιατί όταν αρχίσεις να αποδέχεσαι ότι υπάρχουν αναλώσιμες ζωές, πολύ σύντομα θα ανακαλύψεις ότι οι αναλώσιμοι διαρκώς πολλαπλασιάζονται.

Στην αρχή είναι ο φτωχός, μετά ο μετανάστης, ύστερα ο Ρομά, ο τοξικοεξαρτημένος, ο ψυχικά ασθενής, η τρανς,  ο ανάπηρος και έπειτα ο αναρχικός, ο κομμουνιστής, ο κάθε πολιτικός αντίπαλος και τελικά όποιος αρνείται να σκύψει το κεφάλι και να υπακούσει στις εντολές, κάθε άνθρωπος που, σε κάποια στιγμή της ζωής του, θα σταθεί απέναντι στην εξουσία χωρίς αρκετή δύναμη για να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Αυτό μας διδάσκει η ιστορία. Η αυθαιρεσία δεν γνωρίζει όρια. Αντίθετα, γνωρίζει μόνο συνήθεια. Κάθε φορά που γίνεται ανεκτή, διευρύνεται. Κάθε φορά που μένει αναπάντητη, αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Κάθε φορά που η κοινωνία σωπαίνει, η εξουσία ακούει τη σιωπή ως συγκατάθεση.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι η ανάθεση. Δεν θα έρθει από έναν φωτισμένο υπουργό, έναν «καλό» αρχηγό της αστυνομίας. Δεν θα έρθει από μια κυβέρνηση που ξαφνικά θα αποφασίσει να περιορίσει την ίδια της την ισχύ ή ένα κόμμα της αντιπολίτευσης που θα υποσχεθεί καλύτερες μέρες.

Ό,τι κατακτήθηκε ιστορικά απέναντι στην εξουσία, κατακτήθηκε επειδή οι άνθρωποι έπαψαν να περιμένουν και σταμάτησαν να υπακούνε. Οργάνωσαν κοινότητες αγώνα, έστησαν σωματεία, δημιούργησαν συνελεύσεις, έχτισαν δίκτυα αλληλεγγύης, υπερασπίστηκαν ο ένας τον άλλον, έμαθαν να μετατρέπουν την ιδιωτική αγωνία σε συλλογική πράξη.

Αυτή είναι η μοναδική δύναμη που καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε ποτέ να ελέγξει ολοκληρωτικά. Όχι γιατί είναι ισχυρότερη από το κράτος σε όπλα, αλλά γιατί είναι ισχυρότερη σε κάτι βαθύτερο. Παράγει σχέσεις. Και οι σχέσεις είναι ο πραγματικός αντίπαλος κάθε εξουσίας που επιδιώκει να κυβερνά μέσα από τον φόβο.

Γιατί ο φόβος λειτουργεί μόνο όταν οι άνθρωποι είναι μόνοι τους. Όταν όμως συναντιούνται, μιλούν, οργανώνονται, φροντίζουν ο ένας τον άλλον, υπερασπίζονται τον πιο αδύναμο σαν να υπερασπίζονται τον ίδιο τους τον εαυτό, τότε η πολιτική παύει να είναι υπόθεση επαγγελματιών της εξουσίας και επιστρέφει εκεί όπου γεννήθηκε: στις ίδιες τις κοινωνίες.

Ο Θοδωρής δεν θα επιστρέψει. Καμία ανακοίνωση δεν μπορεί να ανατρέψει αυτό το γεγονός.

Το ερώτημα είναι διαφορετικό. Τι θα κάνουμε εμείς με την απουσία του; Θα την αφήσουμε να γίνει ακόμη ένας αριθμός στη μακρά στατιστική των κρατικών δολοφονιών; Ή θα την μετατρέψουμε σε μνήμη που οργανώνει, που συνδέει, που αφυπνίζει και που γεννά νέες μορφές συλλογικής ζωής;

Οι εξουσίες φοβούνται ελάχιστα τους νεκρούς. Φοβούνται, όμως, εκείνες τις κοινωνίες που αρνούνται να τους αφήσουν να πεθάνουν για δεύτερη φορά μέσα στη λήθη. Η μνήμη, όταν γίνεται συλλογική πράξη, παύει να είναι πένθος και γίνεται δύναμη. Αυτή είναι η πιο ουσιαστική μορφή δικαιοσύνης που μπορεί να γεννήσει μια κοινωνία η οποία δεν περιμένει να σωθεί από τους θεσμούς της εξουσίας, αλλά επιλέγει να αλλάξει η ίδια τους όρους με τους οποίους υπάρχει.

___

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ: Αποκαλύψεις για την Αστυνομική δολοφονία στο Άργος appeared first on Void Network.

Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών 2026

Πέμπτη 18 έως Σάββατο 21 Ιουνίου 2026 / Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας

Τέσσερις ημέρες θεάτρου, μουσικής, συζητήσεων και δράσεων στον δημόσιο χώρο των Προσφυγικών. Οι παραστάσεις αναπτύσσονται σε διαφορετικά σημεία της γειτονιάς, ενώ κάθε απόγευμα η Πλατεία μετατρέπεται σε τόπο διαλόγου γύρω από την κατοικία, την πόλη, την τέχνη και τις κοινότητες που τη διαμορφώνουν.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ  για την υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών || Πεμ. 18– Κυρ. 21 Ιουνίου 2026  – Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας  

Το Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών επιστρέφει από Πέμπτη 18 έως Κυριακή 21 Ιουνίου 2026 στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, 12 χρόνια μετά τις αξέχαστες βραδιές του καλοκαιριού του 2014. Αυτή τη φορά όμως όχι μόνο για να γιορτάσουμε την ελεύθερη ζωή και την κοινότητα αλλά ως κάλεσμα και ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα για την υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών.

Τα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι ένα διατηρητέο συγκρότημα οκτώ πολυκατοικιών με συνολικά 228 διαμερίσματα, χαρακτηρισμένο διατηρητέο για το ιστορικό, πολιτισμικό, κοινωνικοπολιτικό και αρχιτεκτονικό του υπόβαθρο. Σήμερα η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών είναι μια πρότυπη κατάληψη στέγης που συνδυάζει χαρακτηριστικά κοινωνικής κατοικίας και αυτοοργανωμένης κοινότητας, φιλοξενώντας πάνω από 400 άτομα από διαφορετικές χώρες, οικογένειες, ηλικιωμένους, πρόσφυγες, μετανάστες, ντόπιους.

Το καλοκαίρι του 2025, ερήμην όλων των κατοίκων και σε ξεκάθαρη απαξίωση προς την ίδια τους την ύπαρξη, υπεγράφη προγραμματική συμφωνία μεταξύ Υπουργείου Πολιτισμού, Περιφέρειας Αττικής και ΔΥΠΑ για την «αποκατάσταση» τεσσάρων προσφυγικών πολυκατοικιών, με δηλωμένο στόχο τη χρήση τους ως “κοινωνική κατοικία”. Ωστόσο, πίσω από τη βιτρίνα του «δημοσίου οφέλους» κρύβεται μια εκδίωξη με υπογραφή και σφραγίδα.
Βαφτίζοντάς την «κοινωνική κατοικία», τρεις θεσμοί δίνουν τα χέρια για να μετατρέψουν τη στέγη σε εμπόρευμα. Με την ασάφεια ως εργαλείο αποπροσανατολισμού, το πλάνο παραμένει θολό: όσο πιο αόριστο το όφελος, τόσο ευκολότερα παραδίδεται ο χώρος σε επιχειρηματικά συμφέροντα.

Όμως τα Προσφυγικά δεν είναι ακίνητο προς αξιοποίηση/ εμπορική εκμετάλλευση, είναι μια γειτονιά αυτοοργανωμένη, μια ζωντανή κοινότητα έτοιμη να υπερασπιστεί μέχρι θανάτου την επιβίωση, την συλλογική χαρά, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της- και για αυτό έχουν την στήριξη όλων μας.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 20:30 | Οδός Κορωνείας
«Μέσα στο ναρκοπέδιο, μου είπαν πως θα μάθω να χορεύω»
της Μαρίας Λούκα- Σκηνοθεσία: Παυλίνα Μάρβιν-60’ 

ΣΥΝΑΥΛΙΑ | 21:00 | Οδός Ορεστιάδος
Κενό Δίκτυο – «Οπλισμένες Λέξεις για την Υπεράσπιση των Προσφυγικών» Live Hip Hop & Spoken Word: TNT, Fer De Lance, Expe, Ραμμένος Άσσος, VoxPopuli, Αντίγνωμος, Thanasimos, Twin Sanity, 542, Τάσος Σαγρής & Whodoes, Σίσσυ Δουτσίου, Πόππη Δέλτα, Jessica 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ | 18:00 | Πλατεία
Ανάπλαση και Καταστολή
Συμμετέχουν: Άννυ Παπαρούσου (Δικηγόρος), Νίκος (κάτοικος Προσφυγικών), Όλγα Κλίτσα (Ηλεκτρολόγος Μηχανικός ) και Σοφία Βιδάλη (Καθηγήτρια Εγκληματολογίας και Αντεγκληματικής Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο) 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 20:00 | Οδός Κορωνείας
«Η Εκδίκηση του Φώτη» Σκηνοθεσία: Βασίλης Βηλαράς- 100’ 

WORKSHOP | 20:00 | Πλατεία |Playback theatre workshop: Συνύπαρξη και αντίσταση σε έναν αντίξοο κόσμο. Από την Ομάδα Playback Ground και Playback Πυρήνας- 60’ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 21:00 | Οδός Ορεστιάδος
«Αναζητώντας την Ελένη» Κείμενο / Σκηνοθεσία: Νατάσας Νταϊλιάνη- 70’ 

STAND UP COMEDY | 22:15 | Οδός Ορεστιάδος
Τάσος Αντωνίου, Χριστίνα Βούλγαρη, Δήμητρα Θωμά, Μελίνα Κόλλια, Δήμητρα Νικητέα, Αριστείδης Ψυλιάκος 

ΣΥΝΑΥΛΙΑ | 23:15 | Οδός Ορεστιάδος «Οι Καλλιτέχνες των Προσφυγικών στη Σκηνή», με τη συμμετοχή του Δημήτρη Αποστολάκη (Χαΐνηδες) 

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΟΥΝΙΟΥ 

Κουκλοθέατρο | 12:00–18:00 Επαναλαμβανόμενη δράση | Οδός Κορωνείας
Σκούπα Band/ Pulcinella Guignol / Fasoulis and FriendsΠαράλληλες δράσεις για παιδιά στο Κιόσκι με τη συμμετοχή εικαστικών. 

ΣΥΖΗΤΗΣΗ | 18:00 | Πλατεία
Στέγαση: Κοινωνική κατοικία, καταλήψεις, αυτοοργάνωση
Συμμετέχουν: Μενέλαος Χαραλαμπίδης (Ιστορικός), Ελένη Βαφειάδου (Αρχιτέκτων) και Στελίνα Πορτέση (Αρχιτέκτων) 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Παιδικό Θέατρο | 18:00 | Οδός Κορωνείας
Συντεχνία του Γέλιου  «Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και Κλεομένης»
Σκηνοθεσία: Βασίλης Κουκαλάνι- 90’ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 20:30 | Οδός Κορωνείας
«Kumku Yamki» Σωματικό Θέατρο Κούκλας, Σκηνοθεσία: Ζωή Βλάσση-50’ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 20:00 | Οδός Ορεστιάδος
«Μια άλλη Θήβα» Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος-120’ 

ΣΥΝΑΥΛΙΑ | 22:00 | Οδός Ορεστιάδος
«Ένα τραγούδι για τα Προσφυγικά» Unplugged LIVE
Πάνος Βλάχος, Σπύρος Γραμμένος, Δημήτρης Μητσοτάκης, Φώτης Σιώτας, Πάνος Μπίρμπας, Γιάννης Κωσταρής, Βασιλική Μιχαλοπούλου, Μαριάννα Παπαθανασίου, Μυρτώ Βασιλείου, Ηλίας Βαμβακούσης, Martha Moreleón (Μεξικό), Alejandro Díaz (Χιλή), – Pablo Soto και Παναγιώτης Μπεκρής

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ | 14.00 | Οδός Κορωνείας

Ιμάντ Μπετάρ ο Μάγος από την Συρία- Bubble Show, μαγικά και εκπλήξεις

ΣΥΖΗΤΗΣΗ | 18:00 | Πλατεία
Τέχνη στον Δημόσιο Χώρο- Συμμετέχουν: Βασίλης Κουκαλάνι (ηθοποιός), Σάββας Στρούμπος (σκηνοθέτης), Ρόζυ Μονάκη (ηθοποιός), Ουίτσι (σκηνοθέτης, ηθοποιός), Γιάννης Ραουζαίος (κριτικός κινηματογράφου- Κενό Δίκτυο) 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 18:00 | Οδός Κορωνείας
«ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ, η ομάδα νέων που ολοκλήρωσε τα εργαστήρια του Μικρού Εθνικού» Σκηνοθεσία: Αγγελική Τόμπρου- 60’ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 19:15 | Οδός Κορωνείας
«Ερείπια ή το τραύμα που μας δένει» Σκηνοθεσία: Ανδριανή Κυλάφη- 70’ 

ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ | 20:00 | ΠλατείαΠ
ολυφωνικό σύνολο «Χαονία». Πολυφωνίες για πρόσφυγες και ξενιτεμένους. Πολυφωνίες για κοινωνικά ξέφωτα και τα σμιξίματα μας. – 30’ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 20:30 | Οδός Ορεστιάδος
«Οιδίποδας Τύραννος» Σκηνοθεσία: Σοφία Αντωνίου- 90’

ΣΥΝΑΥΛΙΑ 22:00 | Οδός Ορεστιάδος
The Boy, Alexandros Miaris (Electric Litany), Alex K. (Last Drive), Nalyssa Green, Τατιάνα Σκανάτοβιτς,Yannis Raouzeos & Maelstrom 

The post Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών – ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ 18-21/6/2026 appeared first on Void Network.

Τρίτη 14 Απριλίου 2026

Ώρα 20.00

Ομιλία / Ανοιχτή Συζήτηση

με τον συγγραφέα του βιβλίου Black Power, ραδιοφωνικό παραγωγό και δημοσιογράφο Θανάση Μήνα

Εισαγωγή: Γιάννης Ραουζαίος (κριτικός κινηματογράφου, συγγραφέας / μέλος της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο)

Μετά την ολοκλήρωση της συζήτησης ο Θανάσης Μήνας θα παίξει DJ SET με μουσικές επιλογές εμπνευσμένες από τις κουλτούρες του βιβλίου

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή- Αθήνα

«Χρειαζόμαστε περισσότερη Δύναμη. Μαύρη Δύναμη!»

Η ιστορία των εξεγέρσεων είναι ένας υπόγειος ποταμός: από τις πρώτες εξεγέρσεις των καταπιεσμένων μέχρι τα σύγχρονα κινήματα, από τη μουσική μέχρι τους δρόμους, από τη μνήμη μέχρι το σώμα. Το βιβλίο του Θανάση Μήνα BLACK POWER ξεδιπλώνει τη συνέχεια των αντιστάσεων της Μαύρης Υπερηφάνειας, τις αόρατες συνδέσεις ανάμεσα σε κοινότητες, κουλτούρες και επιθυμίες ελευθερίας. Μας θυμίζει ότι τίποτα δεν ξεκινά από το μηδέν· κάθε ρήξη κουβαλά μέσα της συσσωρευμένους χρόνους, ήττες και νίκες, φροντίδα και οργή.

Σε μια εποχή διάχυτης αποξένωσης και ελέγχου, εκεί όπου η εξουσία θέλει να προγραμματίσει ακόμα και τα όνειρά μας, η ίδια η ζωή αντιστέκεται. Οι κοινότητες αγώνα, οι συλλογικές εμπειρίες, οι σχέσεις αλληλεγγύης και δημιουργίας ανοίγουν ρωγμές. Οι επαναστάσεις είναι στιγμές που το αδύνατο γίνεται αναγκαίο.

Ως Κενό Δίκτυο, συναντιόμαστε γύρω από αυτό το βιβλίο για να το μοιραστούμε: ως εργαλείο, ως έμπνευση, ως αφορμή για να ξανασκεφτούμε τις μορφές ζωής και αγώνα που έχουμε ανάγκη σήμερα. Γιατί μέσα στον θόρυβο της εποχής, εκεί που όλα μοιάζουν κατακερματισμένα, συνεχίζει να υπάρχει κάτι που μας ενώνει:
η επιθυμία για ελευθερία, για κοινότητα, για έναν κόσμο χωρίς κυριαρχία.

Και αυτή η επιθυμία —όπως και οι εξεγέρσεις— δεν προγραμματίζεται. Καλλιεργείται. Μοιράζεται. Και κάποια στιγμή, ξεσπά.

Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Το βιβλίο BLACK POWER του Θανάση Μήνα παρακολουθεί γραμμικά τα αφροαμερικανικά κινήματα, με τα διακριτά χαρακτηριστικά τους: από τους πρώτους υπέρμαχους της κατάργησης της δουλείας, τους λεγόμενους Abolitionists, στο Black Power των 60’s και από εκεί έως το πρόσφατο Black Lives Matter.  Το «κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα» δεν είναι ενιαίο∙ είναι ένα πολυπλόκαμο άθροισμα κινημάτων, που διακρίνονται μεταξύ τους ανάλογα με την ιδεολογία, τις πρακτικές, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τους επιμέρους στόχους που βάζουν στο τραπέζι της συζήτησης.

Το βιβλίο του Θανάση Μήνα εστιάζει στις προσωπικότητες που τέθηκαν στην εμπροσθοφυλακή αυτών των κινημάτων. Όχι κατ’ ανάγκη επειδή ήταν χαρισματικές∙ οι μεμονωμένες προσωπικότητες λειτουργούν περισσότερο ως ωροδείκτες, ως συμβολικοί αντιπρόσωποι των συλλογικών αγώνων ενός καταπιεσμένου λαού. Πάντα υπό το πρίσμα του Black Power, το βιβλίο αυτό μιλάει για πρώιμες φεμινίστριες όπως η Ida B. Wells, αμπολισιονιστές όπως ο Frederic Douglas, ερμηνεύτριες του blues που διεκδίκησαν τη σεξουαλική τους ελευθερία όπως η Bessie Smith, πρωτοπόρους συνδικαλιστές όπως ο A. Philip Randolph, νομικούς όπως η Pauli Murray, διανούμενους όπως ο W. E. B. Du Bois και ο Langston Hughes, παναφρικανιστές όπως ο Marcus Garvey, δημοσιογράφους όπως η Ella Baker, πρωτοπόρους ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστές όπως ο Bayard Rustin, ακτιβιστές της Πολιτικής Ανυπακοής όπως η Rosa Parks, εκπαιδευτικούς όπως ο Medgar Evers, μαρξίστριες όπως η Angela Davis, πολιτικοποιημένους ιερείς όπως ο Jesse Jackson, αθλητές που ήρθαν σε σύγκρουση με το κατεστημένο όπως ο Muhammad Ali ή οι Tommie Smith και John Carlos, οξυδερκείς συγγραφείς όπως ο Ralph Ellison, η Toni Morrison ή ο John Edgar Wideman, ριζοσπάστες μουσικούς της jazz όπως ο John Coltrane ή ο Archie Shepp και της soul όπως ο Curtis Mayfield, κινηματογραφιστές όπως ο Spike Lee∙ αναφέρεται επίσης σε κινήματα όπως ο Παναφρικανισμός ή η Αναγέννηση του Χάρλεμ, σε πασιφιστικές θρησκευτικές συσπειρώσεις όπως η Southern Christian Leadership Conference, φοιτητικές ενώσεις όπως η Student Nonviolent Coordinating Committee και σε μαχητικές οργανώσεις όπως το Black Panther Party.

Στον πυρήνα του βιβλίου ξεδιπλώνεται η διαλεκτική σχέση (και όχι απλώς αντιπαράθεση) ανάμεσα στον Martin Luther King και στον Malcolm X∙ η μεταξύ τους διαλεκτική ώθησε το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα στο απώγειό του, την περίοδο από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως το τέλος της δεκαετίας του 1960.

Στην εποχή μας, η αγωνιστική κουλτούρα που κληροδότησε το Black Lives Matter παραμένει πάντα ζωντανή, σαν φλόγα που σιγοκαίει∙ όσο συνεχίζονται οι φυλετικές και ταξικές ανισότητες και η αστυνομική βία, το BLM απειλεί και πάλι να θεριέψει.

Right On!

Ο Θανάσης Μήνας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε δημοσιογραφία. Παρουσιάζει εκπομπές στο ραδιόφωνο και αρθρογραφεί κυρίως για θέματα σχετικά με τη μουσική και το βιβλίο. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες Αυγή (ένθετο Αναγνώσεις), Εποχή (ένθετο Εποχή των Βιβλίων) και Athens Voice, στα περιοδικά Ποπ + Ροκ, Jazz + Τζαζ, Διαβάζω, Fractal Press, Zoo, Οξύ, Γαλέρα, Πολάρ και στα ηλεκτρονικά περιοδικά Ο Αναγνώστης, ΧΡΟΝΟΣ, The Zone και Avopolis.gr. Έχει συνεργαστεί με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς Rock Fm, Ρόδον 94,4 και Εν Λευκώ. Από το 2007 παρουσιάζει την εκπομπή «Inner City Blues» στον ραδιοφωνικό σταθμό 105,5 Στο Κόκκινο. Από τις Εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί το βιβλίο του Για τον Pynchon (2023), συλλογή δοκιμίων με θέμα τα έργα του Αμερικανού συγγραφέα Thomas Pynchon.

The post Black Power- Θανάσης Μήνας- Παρουσίαση βιβλίου ΤΡ. 14/4/2026 appeared first on Void Network.

UNDERGROUND RESISTANCE
Autonomous Ecstatic Rave Zone
Psy Trance Audiovisual Experience

SAT. 17/1/2026
starts at 23.00 ends at 09.00

23.00- 24.00 AIX
24.00- 01.00 CHAOTIC MOON
01.00- 02.00 DORITO
02.00- 03.30 MARTIAN ARTS (Stereo Society)
03.30- 04.30 djane ISIS
04.30- 05.30 CRYSTAL ZERO
05.30- 06.30 TEO (Disco Valley Records)
06.30- 07.30 PSYMPOSION
07.30- end WAR

Visual Art by
Global Eye / London Void Network

ARCH Club Live Stage
Petrou Ralli 29 & Kritis 1,
TAVROS AREA / ATHENS

FREE ENTRANCE– suggested DONATION

Organized by
VOID NETWORK
celebrating 35 years in space

Τα χρόνια που μας έτυχε να ζούμε μας έκαναν πολύ πιο σκληρούς από ότι θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Και για αυτό όλα σαπίζουν μέσα μας. Η κοινωνία προσπαθεί με απελπισμένες, σπασμωδικές κινήσεις να διαχειριστεί το άγχος και τον ανταγωνισμό. Στην αναζήτηση εργασίας, στον διαρκή αγώνα για τη πληρωμή των λογαριασμών, του ενοικίου, των βιοτικών αναγκών. Στις φιλίες που ξεχνιούνται μέσα στην ιδιώτευση και στις ερωτικές σχέσεις που διαλύονται καθώς χρησιμοποιούμε ο ένας το σώμα του άλλου για εκτόνωση και αυτοεπιβεβαίωση.

Γι’ αυτό η Εξέγερση της Φροντίδας είναι απαραίτητη, ένας τόπος για να ζούμε και να υπάρχουμε όπου ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή παραγωγής κέρδους αλλά μέρος μιας ζωντανής κοινότητας ισότητας, ελευθερίας και αλληλοβοήθειας. Η αδυναμία, η παιδικότητα και ο έρωτας, η φθορά, η ασθένεια, η γήρανση και ο θάνατος, κάθε μορφή ευαλωτότητας δεν είναι ντροπή, αλλά κοινός τόπος συνάντησης. Η δύναμη δεν είναι κυριαρχία, αλλά ευθύνη και ικανότητα να προστατεύεις, να περιθάλπεις, να φροντίζεις, να ενδυναμώνεις, να βελτιώνεις, να δημιουργείς για χάρη όλων.

Η απελευθέρωση των καταπιεσμένων θα έρθει από τις σχέσεις που θα αναπτυχθούν ανάμεσα σε αυτούς που θα μοιράζονται μια ευτυχία χωρίς χρήματα & τον έρωτα που ζουν μεταξύ τους οι εξεγερμένοι.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.gr

The post Underground Resistance- FREE Rave Zone SAT 17/1/2026 Athens appeared first on Void Network.

Οι Εκδόσεις Κενότητα ανακοινώνουν την κυκλοφορία της νέας ποιητικής συλλογής της Πόππης Δέλτα με τίτλο «ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ».

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2025, ώρα 21.00 στο CLOSER bar, Ναυαρίνου 12 – Εξάρχεια

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο ποιητής και φιλόλογος Γιώργος Δρίτσας.

Η Πόππη Δέλτα θα συνομιλήσει ζωντανά με την ποιήτρια- θεατρική συγγραφέα Πέννυ Μηλιά και θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο.

Η νέα ποιητική συλλογή της Πόππης Δέλτα «ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ» αποτελεί μια φωνή αντίστασης και προσωπικής ευαισθησίας, ένα πεδίο κοινωνικοπολιτικής σύγκρουσης. Η Πόππη Δέλτα αποτυπώνει την καθημερινή επιβίωση στη σύγχρονη Αθήνα, δημιουργώντας έναν ποιητικό λόγο που χαρακτηρίζεται από ωμότητα, σωματικότητα και ειλικρίνεια. Τα μικροαστικά διαμερίσματα και οι χώροι εργασίας, το κέντρο της πόλης, οι σκοτεινοί δρόμοι και οι άδειες πλατείες, η τουριστική βιομηχανία, η κερδοσκοπία και η εργασιακή εκμετάλλευση, οι κοινωνικές συμβάσεις και η αστυνομική καταστολή γίνονται σκηνικά όπου εκτυλίσσεται μια αδιάκοπη πάλη για αξιοπρέπεια και νόημα.

Από τις πρώτες σελίδες  γίνεται φανερό ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία, αλλά πηγή αντίστασης και ζωτικής δύναμης. Μέσα από πολύστιχα ποιήματα γεννιούνται μικρές ανάσες ελπίδας και ανυπακοής στον ασφυκτικό κόσμο της σύγχρονης Αθήνας. Τα πάντα εδώ ονομάζονται χωρίς φόβο, τα μεγάλα όνειρα και οι πιο κρυφές σκέψεις γίνονται σημείο συνάντησης. Η ποίηση αγγίζει τον υλικό κόσμο.

Το έργο εξερευνά την ευαισθησία ως πηγή ζωτικής δύναμης και όχι ως αδυναμία, τοποθετώντας στο επίκεντρο την ανθρώπινη σχέση, τον έρωτα και την αναζήτηση τρυφερότητας μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Χωρίς εξιδανικεύσεις και με έντονες εικόνες, η ποίηση της Πόππης Δέλτα αντιμετωπίζει θέματα όπως η οικονομική ανισότητα, ο κοινωνικός κανιβαλισμός και η αναζήτηση ελπίδας.

Η συλλογή υπογραμμίζει τη σημασία του συναισθήματος ως πολιτικής πράξης, αποδεικνύοντας ότι η ποίηση δεν υπάρχει για να παρηγορεί αλλά για να καλεί σε αφύπνιση. Οι ευαίσθητοι άνθρωποι αναδεικνύονται ως φορείς πραγματικής αλλαγής σε έναν κόσμο που απαιτεί ριζική μετάλλαξη.

ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΕΔΩ

Συγγραφέας: Πόππη Δέλτα

ISBN 978-618-85106-4-7

Εκδόσεις Κενότητα
Σελίδες 80
Διαστάσεις 20×14
Σειρά: Ποίηση / Ο Ήχος του Κενού

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ

Για άμεσες παραγγελίες επικοινωνήστε στο
email: voidinternational@gmail.com

και στα τηλέφωνα 2106465693 και 6951407792

Οι εκδόσεις Κενότητα είναι μια κολεκτίβα καλλιτεχνών, ένα συνεργατικό εγχείρημα με σκοπό την υποστήριξη της δημιουργίας και προώθησης του σύγχρονου ποιητικού έργου. Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις των βιβλίων αποδίδεται στον ποιητή ή την ποιήτρια. Προμηθευτείτε τα βιβλία των εκδόσεων Κενότητα με επικοινωνία και άμεση παραγγελία από τις εκδόσεις και τους ποιητές ή στα ποιητικά δρώμενα και τις βιβλιοπαρουσιάσεις. Τα βιβλία επίσης διατίθενται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία στις περισσότερες πόλεις της χώρας.

ΔΕΣ ΕΠΙΣΗΣ πληροφιρίες για την πρώτη ποιητική συλλογή της Πόππης Δέλτα:

The post Οι Ευαίσθητοι Δεν Θα Επιβιώσουν Εδώ- Πόππη Δέλτα- Πεμ.11/12/2025 Αθήνα appeared first on Void Network.

ΤΡ. 18/11/2025
ώρα 20.00
Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
Ρ. Παλαμηδη 2, Ψυρρή

Η ομιλία θα μεταφράζεται στα Ελληνικά. Θα συντονίσει τη συζήτηση και θα θέσει ερωτήματα ο σκηνοθέτης & ποιητής Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο.

Ο Τεχνολαϊκισμός είναι μια πολιτική λογική που συνδυάζει την επίκληση στην ειδημοσύνη (τεχνοκρατία) και τη λαϊκιστική επίκληση στον «λαό» γενικά. Αυτή η νέα πολιτική λογική –που αποτελεί πλέον τον κεντρικό άξονα του πολιτικού ανταγωνισμού στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες- έρχεται να επικαθίσει στην παραδοσιακή διαμάχη ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά. Έτσι, αυτό που αντικαθιστά την ιδεολογική μορφή της πολιτικής είναι μια λογική σύμφωνα με την οποία οι πολιτικοί ανταγωνίζονται στη βάση τεχνοκρατικών ή λαϊκιστικών ισχυρισμών.

Η λογική του τεχνολαϊκισμού αναδύεται ακριβώς όταν δεν υπάρχει εναλλακτική, όταν τα κόμματα παύουν να αντιπροσωπεύουν διαφορετικά οράματα οργάνωσης της κοινωνίας και η κοινοβουλευτική πολιτική αφορά πλέον τη διατήρηση του υπάρχοντος συστήματος.

Ο Christopher Bickerton είναι Καθηγητής ‘Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Κοινωνίας’ στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και υπότροφος Πολιτικών Επιστημών στο Κουίνς Κόλετζ του Κέιμπριτζ. Επίσης, είναι επισκέπτης καθηγητής στο Κολέγιο της Ευρώπης στην Μπριζ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με τους συγγραφείς του βιβλίου:

The post Τεχνολαϊκισμός: Christopher Bickerton (Cambridge University) Ομιλία- Παρουσίαση βιβλίου ΤΡ. 18/11/2025 appeared first on Void Network.

Άλσος Στρατού- Παρκο Γουδή
24ωρη πρόσβαση από Μετρό Κατεχάκη

χάρτης: https://share.google/OT2pfwXLnHskr0Aex

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 18.00

LIVE STAGE

(με σειρά εμφανίσεως)

The Electric Sutras
Πυρετός 42
Yannis Raouzaios & Maelstrom
Sadahzinia
Sissy Doutsiou
Tasos Sagris & Whodoes
Bokomolech
Stress
Black Knot
Balothizer
Radio Sol
Secular Upheaval

DANCE STAGE

Έναρξη 19.00

Isi
Aix
War
Chaotic Moon
Psy Π
djane Isis

Το Indie Free Festival#35 θα πάρει την μορφή μεγάλης συναυλίας αλληλεγγύης στον αγώνα του λαού της Παλαιστίνης για ελευθερία, αξιοπρέπεια και αυτοδιάθεση.

Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για την στήριξη του χώρου της Παλαιστινιακής κοινότητας Somoud (Καλλιδρομίου 95) στα Εξάρχεια.

Το Indie Free Festival και το Κενό Δίκτυο συμπληρώνουν 35 χρόνια δράσης! Από το 1990 έως σήμερα το INDIE FREE FESTIVAL αποτελεί κάθε καλοκαίρι την μεγάλη γιορτή της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο, μια ανοιχτή συνάντηση όσων συνεχίζουν να αντιστέκονται στην κοινωνική απάθεια και την μαζική αποβλάκωση. Στέκεται στον αντίποδα μιας κοινωνίας που καταρρέει στον φασισμό και την υποταγή, την εθελοδουλία και τον κυνισμό.

Με την ετήσια συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών και χιλιάδων φίλων, το φεστιβάλ είναι μια μεγάλη γιορτή της ελευθερίας, μια δημόσια έκφραση αμφισβήτησης και χειραφέτησης.

Οι πολιτισμικοί ακτιβιστές και οι καλλιτέχνες που διοργανώνουν το φεστιβάλ και εμφανίζονται αφιλοκερδώς, παίρνουν το πιο ζεστό χειροκρότημα όχι από πελάτες-θεατές αλλά από συντρόφους και φίλους.

Με αυτό τον τρόπο σχηματίζουμε μια ζωντανή κοινότητα που στηρίζει εδώ και δεκαετίες τους κοινωνικούς αγώνες παράγοντας μια νέα ευαισθησία, νέους τρόπους να ζούμε μαζί, να νιώθουμε ο ένας τον άλλον και να κατανοούμε την Ζωή.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.gr

The post Indie Free Festival #35 – Sat. 4/10/2025 Athens appeared first on Void Network.

Ημέρα Δράσης για την Ελευθερία της Έκφρασης στα Πανεπιστήμια

Παρασκευή 9 Μάη 2025

ώρα έναρξης 14.00

στο Κάτω Πολυτεχνείο

14.00 – Εκδήλωση Συζήτηση:

Πολυτεχνείο Ελεύθερο και ανοιχτό στην Κοινωνία ή μαγαζί συμφερόντων;

Συμμετέχουν:

Μαρία Μάρκου (Ομότιμη Καθηγήτρια ΕΜΠ)

Τάσης Παπαϊωάννου (Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ)

Κώστας Βουρεκάς (Πρόεδρος ΣΑΔΑΣ Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Αττικής)

Θανάσης Μουτσόπουλος (Αναπληρωτής Καθηγητής ΕΜΠ)

προπτυχιακοί- μεταπτυχιακές – και υποψήφιοι διδάκτορες.

17.00 Συλλογική Κουζίνα

* Έκθεση πολιτικού υλικού

* Χαριστικό και ανταλλακτικό bazaar ρούχων & βιβλίων

* Αυτοοργανωμένο τουρνουά ποδοσφαίρου

19.00 BAR κάλυψης δικαστικών εξόδων για συλληφθέντα “Βραδιάς Ερευνητή ΕΜΠ” & φοιτητών/τριων που διώκει η Πρυτανεία

DJ sets:

Hip Hop: Ψ / TNT / Gzas / Dimi Apri

Punk Against Capitalism

Minimal Synth: Crystal Zero

+ ολοήμερη Έκθεση Φωτογραφίας και ντοκυμαντέρ από εξεγέρσεις, καταλήψεις και δράσεις στις ΗΠΑ: Occupy Oakland, εξέγερση George Floyd, Block the Boat, People’s Park Berkeley, καταλήψεις και κατασκηνώσεις Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων για την υπεράσπιση της Παλαιστίνης.

Διοργάνωση:

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων

Η κρατική καταστολή έχει αναβαθμιστεί, χτυπώντας και τους ελάχιστους δημόσιους χώρους της πόλης μας. Οι κλούβες τωΝ μπάτσων είναι εκεί για να σπάσουν κάθε εκδήλωση που γίνεται σε πλατείες, πανεπιστήμια, και πάρκα. Από αυτοοργανωμένες συναυλίες και θεατρικά μέχρι προβολές πολιτικών ταινιών και πάρτι για δικαστικά έξοδα, η γραμμή τους είναι ξεκάθαρη. Δεν υπάρχει χώρος για ό,τι δεν είναι μπίζνα του κεφαλαίου. Το δόγμα “καταστολή, νόμος και τάξη” έρχεται πλέον να επιβληθεί σε οτιδήποτε αποκλίνει από το κυρίαρχο αφήγημα του Κράτους, το οποίο φροντίζει να μας το θυμίζει με την βία.

Τα Πανεπιστήμια πέρα από ζωτικός δημόσιος χώρος των πόλεων, γεννούν νέες ιδέες και κοινωνικούς αγώνες, όντας θεμελιωμένα στην κριτική αμφισβήτηση και την ελευθερία έκφρασης. Στις μέρες μας, η κληρονομιά αυτή απειλείται από τον αυταρχισμό των φιλοκυβερνητικών πρυτάνεων αλλά και από τις κυρίαρχες κεφαλαιαγορές, που στρέφουν τις πανεπιστημιακές υποδομές, την έρευνα και την εκπαίδευση σε εκμετάλλευση προς χάριν της κερδοφορίας τους. Για αυτό πασχίζουν να κάμψουν τα νεολαιίστικα κινήματα.

Για αυτό τα πανεπιστήμια μετατρέπονται σε πεδία αστυνομικής τρομοκρατίας, τόποι εντατικής επιτήρησης με κάμερες και λουκέτα, χώροι αποστειρωμένοι από πολιτικά ή αυθόρμητα μηνύματα. Για αυτό οι πάσης φύσεως εκδηλώσεις απ’το φοιτητικό σώμα ή την κοινωνία ευρύτερα απαγορεύονται, εκτός κι αν εξυπηρετούν επιχειρηματικά συμφέροντα ή την ακαδημαϊκή και πολιτική ελίτ…

Ειδικότερα, στο Πολυτεχνείο επιχειρείται η αλλαγή παραδείγματος για το ελληνικό πανεπιστήμιο: από σύμβολο κοινωνικής αντίστασης και νεανικών αγώνων οργανώνεται η μετατροπή του σε κλειστό “μαγαζί” κατάρτισης, με εταιρικό παρουσιαστικό και οργάνωση. Από την καταλυτική περίοδο της πανδημίας περιστέλλονται οι ακαδημαϊκές ελευθερίες και εφαρμόζεται το δόγμα σοκ και δέος για να καμφθούν οι αντιστάσεις. Διαμορφώνεται έτσι ένα τοπίο ακαδημαϊκής τρομοκρατίας, διώξεων συνδικαλιστών και φοιτητριών, σε συνδυασμό με την έφοδο νέων επιχειρηματικών συμφερόντων: Τα πρυτανικά σχέδια αποστείρωσης και εμπορευματοποίησης του κάτω Πολυτεχνείου (όπως η μετατροπή του κτιρίου Γκίνη σε συνεδριακό κέντρο με roof garden εστιατόριο, η τοποθέτηση καμερών και η διεξαγωγή εκδηλώσεων με αντίτιμο) συνεργούν με την ευρύτερη τουριστικοποίηση της Αθήνας και τον εξευγενισμό των Εξαρχείων, εκτοπίζοντας τελικά το φοιτητικό σώμα και τους “από τα κάτω” από το κέντρο προς όφελος του τουριστικού κεφαλαίου.

Να μην αφήσουμε τις σχολές μας να γίνουν αποστειρωμένες σαν ιδιωτικά ιδρύματα.

Πανεπιστήμια, πάρκα, και πλατείες μας ανήκουν.

Εκεί γνωριζόμαστε, εκεί αλληλεπιδρούμε, κι εκεί προτάσσουμε μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης – πέρα από τον πολιτισμό της κυριαρχίας, του κεφαλαίου και του κράτους.

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων:

Πρωτοβουλία ΜΠΤΧ & ΥΔ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Punk Against Capitalism

Κενό Δίκτυο / Indie Free Festival

El Chef -Συλλογική Κουζίνα.

Κουζίνα Αλληλεγγύης Βύρωνα “Οδυσσέας”

Athens Antifa League

Underground Union Athens Crew

Festival Galopar

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας

Mano Aperta

440 Sound

Marusya Press

Σύντροφοι/ισσες/ια

Κάλεσμα σε επόμενη ανοιχτή Συνέλευση ατόμων και συλλογικοτήτων:

Κυρ.18 Μάη 2025- ώρα 17.00- Λόφος Στρέφη

The post Εδώ Πολυτεχνείο! Ημέρα Δράσης- Παρ. 9/5/2025- Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων appeared first on Void Network.

Παρ. 4 Απριλίου 2025

ώρα 22.00

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο

Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ

(Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή)

Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά. Τα έσοδα θα διατεθούν στο στέκι των Παλαιστίνιων στα Εξάρχεια. Ενάντια στον πόλεμο και σε κάθε είδους φασισμούς, κράτη και θρησκευτικούς φανατισμούς! Η Αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών! Στήριξη στο δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης

LIVE:

Robbie Pangaea

Μάριος Μόρας

TokeNo

Schema Musicalis

Olla/Via

Koulentianos Tsilimparis

Τάσος Σταμου+Γιαννης Αράπης

Yorgas Helmet

Foteini Korre

Dimitra Kousteridou

Calliope

Στέφανος Σκιαλίβας

Φοίβος Κόλλιας

Μανώλης Μανουσάκης

Yannis Raouzeos and Maelstrom

Σοφία Ζαφειρίου- Μαίη Αγγελάκη

Διοργάνωση:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

________

Όσοι θα ήθελαν να συμμετάσχουν στην κοινότητα μας μπορούν να αφήσουν ένα σινιάλο επιθυμίας με ένα μήνυμα στη σελίδα μας https://www.facebook.com/kenodiktuo, στο email: voidinternational@gmail.com ή να επικοινωνήσουν με κάποιο από τα μέλη μας στο μπαρ της εκδήλωσης. Χρέος μας είναι να βρούμε τρόπο να συναντηθούμε μαζί σας.

_________

Μέσα σε συνεχή γεγονότα κοινωνικών κρίσεων και πολέμου που διαδέχονται το ένα το άλλο εδώ και δεκαετίες, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ οικοδομούν μια πραγματικότητα πλήρους και επιταχυνόμενης καταστροφής ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης των λαών και των κατώτερων τάξεων, απαλλοτρίωσης των περιοχών τους, καταστροφής του περιβάλλοντος, και βίαιης επιβολής ενός μοντέλου σκληρής, εκμεταλλευτικής και τεχνοκρατικής κυριαρχίας.

Σε αυτό το πλαίσιο οι συμμαχίες των εξουσιαστών σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο, συναντιούνται και συγκροτούν ανταγωνιστικούς συνασπισμούς που συγκρούονται μεταξύ τους, με στόχο τον έλεγχο της ενέργειας και των παγκόσμιων πόρων, αλλά και την γεωπολιτική κυριαρχία προς όφελος ενός τεχνικού-ολοκληρωτικού μοντέλου διακυβέρνησης. Τις παραλλαγές των προσπαθειών αυτής της επιβολής (με τους επιμέρους ανταγωνισμούς που υπάρχουν εντός του) βιώνουν οι πληθυσμοί καθημερινά και σε όλα τα επίπεδα.

Ο κόσμος της τέχνης και της κουλτούρας απέναντι σε αυτό το παγκόσμιο αντιδραστικό πλέγμα απαντά με όλους τους τρόπους που μπορεί να αντιδράσει και ιδιαίτερα μέσα από τις πράξεις μιας ζωντανής και δυναμικής Αντικουλτούρας απέναντι τόσο στο φαίνεσθαι όσο και στο είναι του Τεχνικού Ολοκληρωτισμού.

The post NOISE AGAINST WAR Festival- FR.4/4/2025 Embros Theatre – Athens appeared first on Void Network.