4/10/2026 ΓΑΛΛΙΑ: ΟΙ μαθητές στους δρόμους. Η ΓΕΝΙΑ Ζ αρνείται το παρόν και το μέλλον που μας επιβλήθηκε.
Από τις 21 Σεπτέμβρη ένα κύμα μαθητικών καταλήψεων και διαδηλώσεων απλώνεται σε ολόκληρη τη Γαλλία. Ό,τι ξεκίνησε από ένα λύκειο στο Créteil, στα προάστια του Παρισιού, έχει μετατραπεί μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες σε μαζική κινητοποίηση χιλιάδων μαθητών.
Οι μαθητές βγαίνουν στους δρόμους και συγκρούονται με τις αστυνομικές δυνάμεις του κράτους γιατί γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει η διάλυση του δημόσιου σχολείου: τάξεις με πάνω από 30 μαθητές, διαρκείς και επίπονες εξετάσεις, ελλείψεις εκπαιδευτικών, καθηγητές που απουσιάζουν χωρίς να αντικαθίστανται, ανεπαρκείς και εγκαταλελειμμένες υποδομές, εξαντλητικά ωράρια και μια καθημερινότητα που κάνει τη μόρφωση όλο και πιο δύσκολη.
Στο επίκεντρο των διεκδικήσεών τους βρίσκονται οι μαζικές προσλήψεις εκπαιδευτικών, μικρότερα τμήματα, ανθρώπινα ωράρια και ένα σχολείο με πραγματικούς πόρους και υποδομές.
Στις 29 Σεπτέμβρη, η μαθητική κινητοποίηση συναντήθηκε με τη μεγάλη πανεθνική απεργία και τις διαδηλώσεις των εργαζομένων. Από εκεί και πέρα η κατάσταση πήρε νέα διάσταση. Οι καταλήψεις και τα μπλοκαρίσματα εξαπλώθηκαν από τα προάστια του Παρισιού σε πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα. Περισσότερα από 1.000 λύκεια έχουν ήδη επηρεαστεί από τις κινητοποιήσεις, ενώ οι νεότερες καταγραφές ανεβάζουν τον αριθμό των σχολείων που έχουν βρεθεί μέσα στην κινητοποίηση σε πάνω από 1.200.
Και όσο η κινητοποίηση μεγαλώνει, τόσο μεγαλώνει και η καταστολή.
Οι συλλήψεις έχουν ξεπεράσει πλέον τις 5.000, στην πλειονότητά τους έφηβοι, ενώ δεκάδες άνθρωποι έχουν τραυματιστεί. Ανάμεσα στους συλληφθέντες και τους τραυματίες βρίσκονται μαθητές, εκπαιδευτικοί και άλλοι διαδηλωτές. Η αστυνομική καταστολή αποτελεί πλέον κομμάτι της καθημερινότητας των κινητοποιήσεων.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει τις κινητοποιήσεις κυρίως ως ζήτημα «δημόσιας τάξης». Όμως πίσω από τις συγκρούσεις υπάρχει μια πραγματική κοινωνική συνθήκη: μια γενιά που βλέπει το σχολείο της να υποβαθμίζεται και το μέλλον της να καταστρέφεται. Η Γενιά Ζ αντιδρά σε μια κοινωνική συνθήκη που προξενεί απελπισία, μια ζωή μηχανικής επανάληψης καταναγκασμών και υποχρεώσεων.
Και αυτό δεν είναι άσχετο με τη γενικότερη πολιτική που εφαρμόζεται. Ο προϋπολογισμός του 2027 προβλέπει 43 δισ. ευρώ νέων περικοπών, με το συνολικό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής να φτάνει τα 54 δισ. ευρώ. Την ίδια στιγμή, προβλέπονται μέτρα που επιβαρύνουν τους εργαζόμενους και περιορίζουν τις δημόσιες δαπάνες. Η επίθεση στο σχολείο είναι κομμάτι μιας ευρύτερης επίθεσης στις κοινωνικές ανάγκες.
Και όταν ένα κράτος φτάνει στο σημείο να επιτεθεί μαζικά με αστυνομικές δυνάμεις στους εφήβους της επικρατείας του, αυτό φανερώνει ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έχει αποτύχει παταγωδώς.
Γι’ αυτό και η σύγκρουση των μαθητών δεν αφορά μόνο το σχολείο.
Αφορά όλους, όλες και όλα μας σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Οι μαθητές που καταλαμβάνουν τα σχολεία τους δεν περιμένουν να τους εξηγήσουν γιατί πρέπει να συνηθίσουν την υποβάθμιση και τον αποκλεισμό. Βλέπουν καθημερινά τι σημαίνει να μεγαλώνεις μέσα σε μια κοινωνία όπου οι ανάγκες σου μπαίνουν διαρκώς σε δεύτερη μοίρα.
Και αντιδρούν.
Η αυθόρμητη σύγκρουση της νεολαίας με την εξουσία έχει ακριβώς αυτή την κοινωνική σημασία: όταν μια γενιά αισθάνεται ότι μας κλέβουν το παρόν και μας στερούν ένα μέλλον που να αξίζει να το ζήσουμε, η εξέγερση είναι η μόνη προοπτική για μια καλύτερη ζωή.
Και η σύγκρουση αυτή δεν φαίνεται να τελειώνει εδώ.
Μετά τη συνάντηση με τον υπουργό Παιδείας, οι μαθητικές οργανώσεις καταγγέλλουν ότι δεν έλαβαν συγκεκριμένες δεσμεύσεις ή μέτρα για τα αιτήματά τους και καλούν σε συνέχιση των κινητοποιήσεων και των καταλήψεων τις επόμενες ημέρες.
Η συνέχεια λοιπόν θα δοθεί στους δρόμους και στα σχολεία.
Από τη Γαλλία έρχεται ένα μήνυμα που ξεπερνά τα σύνορα της χώρας: η νεολαία δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί ως «κανονικότητα» ένα μέλλον φτιαγμένο από περικοπές, επισφάλεια, υποβάθμιση και καταστολή.
Οι εξεγέρσεις της Γενιάς Ζ απλώνονται τα τελευταία χρόνια από τη Σερβία, τη Βουλγαρία και την Αλβανία μέχρι τη Παλαιστίνη, τη Σρι Λάνκα, το Νεπάλ και την Ινδονησία, από το Περού μέχρι την Ινδία, τις Φιλιππίνες και το Μπαγκλαντές, την Κένυα, το Σουδάν, την Νιγηρία και το Μαρόκο.
Το μέλλον δεν είναι υπόθεση αυτών που το σχεδιάζουν στις τράπεζες και τα υπουργεία. Είναι δική μας υπόθεση!
Είναι η ζωή μας!
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
7/10/2026
ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Αν παρακολουθεί κανείς τα διεθνή και τα ντόπια ΜΜΕ, θα μπορούσε να νομίζει ότι αυτές τις μέρες στη Γαλλία συμβαίνει απλώς μια σειρά από «επεισόδια», βανδαλισμοί, φωτιές σε κάδους και συγκρούσεις με την αστυνομία.
Όμως πίσω από τις εικόνες που επιλέγουν οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης να μας δείξουν, υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Υπάρχει μια ολόκληρη γενιά που εξεγείρεται.
Οι μαθητικές καταλήψεις που ξεκίνησαν στα τέλη του Σεπτέμβρη έχουν πλέον μετατραπεί σε ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα. Οι μαθητές συνεχίζουν να μπλοκάρουν τα σχολεία τους, οι φοιτητές μπαίνουν στη μάχη, εκπαιδευτικοί και εργαζόμενοι κατεβαίνουν στους δρόμους μαζί τους και η αστυνομική καταστολή δεν καταφέρνει να σταματήσει την κινητοποίηση.
Η 6η Οκτώβρη 2026 ήταν η τρίτη μεγάλη πανεθνική ημέρα κινητοποίησης, το λεγόμενο Acte III.
Σύμφωνα με το γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών, 266.000 άνθρωποι διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη χώρα. Η συνδικαλιστική ένωση CGT δίνει πολύ μεγαλύτερο αριθμό, 450.000 διαδηλωτές. Όποιον αριθμό κι αν κρατήσει κανείς, ένα πράγμα είναι αδιαμφισβήτητο: η κινητοποίηση ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια μιας «μαθητικής διαμαρτυρίας» ή μιας νεολαΐστικης έκρηξης επεισοδίων. Μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί, γονείς και εργαζόμενοι βρέθηκαν μαζί στους δρόμους.
Στο Παρίσι, στη Λυών, στη Μασσαλία, στην Τουλούζη, στο Μπορντό, στη Ναντ και σε δεκάδες ακόμη πόλεις, οι δρόμοι γέμισαν ξανά από νεολαία. Μπροστά στα σχολεία και στα πανεπιστήμια στήθηκαν μπλόκα, ενώ οι συγκεντρώσεις βρέθηκαν επανειλημμένα απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Εικόνες από όλη τη χώρα δείχνουν μαθητές να στέκονται απέναντι στις αστυνομικές δυνάμεις, να φωνάζουν, να οργανώνονται, να αντεπιτίθεται και να υπερασπίζονται τους χώρους τους.
Την ίδια ημέρα καταγράφηκαν 488 συλλήψεις, ενώ εκατοντάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις. Οι αναφορές κάνουν λόγο για 215 τραυματισμένους μαθητές και δεκάδες τραυματισμένους εκπαιδευτικούς, την ώρα που και εκατοντάδες αστυνομικοί τραυματίστηκαν.
Η αστυνομική βία έχει γίνει κεντρικό ζήτημα της κινητοποίησης, με οργανώσεις δικαιωμάτων να ζητούν έρευνες για τη χρήση βίας απέναντι σε ανήλικους.
Και ο συνολικός αριθμός των συλλήψεων από την έναρξη του κινήματος έχει πλέον ξεπεράσει τις 6.500, σύμφωνα με τις τελευταίες αναφορές.
Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τη λέξη «ταραχές».
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΟΡΓΗ
Το κίνημα έχει αποκτήσει οργανωμένη πλευρά μέσα από δίκτυα και συνελεύσεις.
Η Union Syndicale Lycéenne (USL) και άλλες μαθητικές οργανώσεις συντονίζουν κινητοποιήσεις, μπλοκαρίσματα και συνελεύσεις. Οι μαθητές έχουν συγκεκριμένα αιτήματα: περισσότερους εκπαιδευτικούς και προσωπικό, μικρότερα τμήματα, αντικατάσταση των καθηγητών που απουσιάζουν, επισκευή και αναβάθμιση των σχολικών κτιρίων, περισσότερες θέσεις εργασίας στην εκπαίδευση, ανθρώπινες συνθήκες φοίτησης, κατάργηση του Parcoursup, του συστήματος που ρυθμίζει την πρόσβαση των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και μετατρέπει την επιλογή των σπουδών σε έναν ακόμη μηχανισμό ανταγωνισμού και αποκλεισμού.
Η CGT αναφέρει επίσης ως βασικές αιτίες της κινητοποίησης τις υπερπλήρεις τάξεις, την υποστελέχωση, τις υποβαθμισμένες συνθήκες σπουδών και την αυξανόμενη επισφάλεια των νέων και των οικογενειών τους.
Όλα αυτά δείχνουν πως υπάρχει κάτι πολύ πιο βαθύ στις κινητοποιήσεις που συνεπαίρνουν πολλές χιλιάδες ανθρώπους.
Οι εικόνες των συγκρούσεων δεν δημιουργούν το κίνημα. Το κίνημα υπάρχει επειδή υπάρχει μια πραγματική κοινωνική συνθήκη που γεννά οργή.
Οι μαθητές δεν κατεβαίνουν στους δρόμους επειδή κάποιος τους είπε να το κάνουν. Δεν συγκρούονται με πάνοπλους αστυνομικούς από έναν “παράλογο” φετιχισμό της βίας και της αναταραχής.
Κατεβαίνουμε στους δρόμους γιατί ξέρουμε ότι αν μείνουμε απαθείς η ζωή μας μέρα με την ημέρα θα γίνεται όλο και χειρότερη. Ξέρουμε τι σημαίνει να κάθεσαι σε μια τάξη με περισσότερους από 30 μαθητές. Ξέρουμε τι σημαίνει να μην υπάρχει καθηγητής ή οι εργαζόμενοι να είναι δυστυχισμένοι, συμβασιούχοι, επισφαλείς. Να περιμένεις μήνες για να αντικατασταθει ένας καθηγητής που περίμενε χρόνια για να προσληφθεί. Να περνάς μέσα από ένα σχολείο που καταρρέει. Να ζεις μια εκπαίδευση όλο και πιο εντατική, όλο και πιο αγχωτική, ανταγωνιστική, όλο και λιγότερο προσανατολισμένη στις ανάγκες σου.
Και κυρίως ξέρουμε κάτι ακόμη:
Ότι μετά το σχολείο δεν μας περιμένει κάποιο λαμπρό μέλλον. Μας περιμένει η επισφάλεια, η ακριβή ζωή, η εργασιακή ανασφάλεια, το στεγαστικό πρόβλημα, η διαρκής αξιολόγηση, ο ανταγωνισμός και η αίσθηση ότι πρέπει να δουλεύουμε όλο και περισσότερο για να μπορούνμε να ζουμε όλο και λιγότερο.
Το μεγάλο ερώτημα είναι πότε θα ξυπνήσουν οι εργάτες της Ευρώπης από το λήθαργο δεκαετιών;
Το μαθητικό κίνημα δεν δημιουργήθηκε από τα συνδικάτα.
Ξεκίνησε από τους ίδιους τους μαθητές και από την πραγματικότητα που βιώνουν στα σχολεία τους.
Όμως πλέον ένα σημαντικό τμήμα του συνδικαλιστικού κινήματος έχει σταθεί ανοιχτά δίπλα τους.
Για την 6η Οκτώβρη, οι FSU, CGT, FO, CFDT, UNSA, SUD και Solidaires, μαζί με τις εκπαιδευτικές τους ομοσπονδίες, κάλεσαν σε κινητοποίηση στο πλευρό των μαθητών και των φοιτητών. Η CGT ανακοίνωσε ότι θα διαθέσει τις εργατικές της δομές και χώρους ώστε οι μαθητές να μπορούν να συνεδριάζουν και να οργανώνονται, ενώ δήλωσε ότι θα στηρίξει πρακτικά την οργάνωση των κινητοποιήσεων, σεβόμενη την αυτονομία των μαθητικών και φοιτητικών οργανώσεων.
Τα αιτήματα της νεολαίας και των εργαζομένων συναντιούνται.
Δημόσια εκπαίδευση, μισθοί, συνθήκες εργασίας, κοινωνικές παροχές, επισφάλεια, περικοπές, αγώνας για ένα πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο μέλλον.
Όλα αυτά είναι διαφορετικές όψεις της ίδιας κοινωνικής πραγματικότητας που αφορά όλους μας σε κάθε γωνιά της Γης.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ;
Η κυβέρνηση προσπάθησε να απαντήσει στην κινητοποίηση με καταστολή, αποκλεισμούς σχολείων και εκκλήσεις για «επιστροφή στην κανονικότητα». Παράλληλα, άνοιξε διαδικασία συλλογής προτάσεων από τους μαθητές και ανακοίνωσε ορισμένες παρεμβάσεις, όμως οι μαθητικές και φοιτητικές οργανώσεις δεν θεωρούν ότι αυτά απαντούν στα βασικά αιτήματα του κινήματος.
Και έτσι η κινητοποίηση συνεχίζεται.
Ήδη η USL και η Union Étudiante έχουν καλέσει σε νέα μπλοκαρίσματα και σε “Acte IV” την Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Οι οργανώσεις δεν θεωρούν ότι η κινητοποίηση τελείωσε με τη μαζική διαδήλωση της 6ης Οκτώβρη. Αντίθετα, καλούν τον κόσμο να συνεχίσει στους δρόμους και στα σχολεία.
Και αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.
Αν η οργή των μαθητών παραμείνει περιορισμένη μέσα στα σχολεία, το κράτος θα προσπαθήσει να την απομονώσει.
Αν όμως τα σχολεία συναντήσουν τα πανεπιστήμια, οι μαθητές τους εργαζόμενους, οι εκπαιδευτικοί τους γονείς και οι δρόμοι τις συνελεύσεις, τότε αυτό που σήμερα μοιάζει με μαθητική εξέγερση μπορεί να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο.
ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ;
Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία δεν είναι ένα μακρινό γαλλικό πρόβλημα.
Είναι η ίδια πραγματικότητα που μεγαλώνει παντού.
Μια νεολαία που καλείται να σπουδάσει περισσότερο, να δουλέψει περισσότερο, να χρεωθεί περισσότερο και να ζήσει με λιγότερα.
Μια κοινωνία που ακούει διαρκώς ότι πρέπει να κάνει υπομονή. Να γίνει πιο ανταγωνιστική. Να προσαρμοστεί. Να αποδεχτεί ότι δεν υπάρχουν λεφτά για σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνικές ανάγκες, καλύτερους μισθούς και αξιοπρεπή ζωή.
Αλλά υπάρχουν πάντα λεφτά για την ασφάλεια, την καταστολή, την αστυνομία, τη βιομηχανία όπλων και τη διατήρηση της υπάρχουσας τάξης.
Κάποια στιγμή όμως η υπομονή μας τελειώνει.
Η αξία αυτής της εξέγερσης δεν βρίσκεται μόνο στα αιτήματα που καταθέτουν οι μαθητές.
Βρίσκεται στο γεγονός ότι χιλιάδες νέοι άνθρωποι ανακαλύπτουν μέσα από τη σύγκρουση κάτι που η κοινωνία προσπαθεί καθημερινά να τους κρύψει:
ότι η ζωή που τους προσφέρεται δεν είναι η μόνη δυνατή ζωή.
Ότι η «κανονικότητα» δεν είναι φυσικός νόμος, η μιζέρια δεν είναι μοίρα, το μέλλον μας δεν είναι κάτι που πρέπει απλώς να περιμένουμε καρτερικά.
Η εξουσία αδιαφορεί για τις ανάγκες μας, είμαστε αριθμοί σε προϋπολογισμούς και στατιστικές, στοιχεία σε υπολογισμούς πληθωρισμού και ανάπτυξης. Το κράτος δεν θα υπηρετήσει ποτέ την κοινωνία – θα υπηρετεί πάντα τα συμφέροντα των ισχυρών. Η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να υπακούει την εξουσία.
Η εξέγερση είναι η στιγμή που οι άνθρωποι παύουν να ζητούν άδεια για να αλλάξουν τη ζωή τους.
Γι’ αυτό η Γαλλία μας αφορά. Γιατί εμείς στην Ελλάδα και πολλοί άλλοι άνθρωποι στις περισσότερες χώρες ζούμε πολύ χειρότερα από ότι οι νέοι στη Γαλλία, έχουμε χιλιάδες περισσότερους λόγους να εξεγερθούμε.
Η εξάπλωση της εξέγερσης στην Ευρώπη είναι ο μόνος τρόπος για βελτίωση της ζωής μας.
Και γι’ αυτό έχει σημασία τι θα συμβεί τις επόμενες ημέρες στη Γαλλία.
Θα μείνουν οι μαθητές μόνοι;
Θα μπορέσουν οι εργαζόμενοι να συναντηθούν πραγματικά μαζί τους;
Θα μετατραπούν οι δρόμοι σε χώρους συνάντησης, οργάνωσης και αλληλεγγύης;
Ή θα καταφέρει η εξουσία να ξανακλείσει όλους και όλες πίσω από τις πόρτες των σχολείων, των πανεπιστημίων και των χώρων εργασίας;
Αυτό δεν έχει κριθεί ακόμη.
Η εξέγερση της νεολαίας δεν ζητά απλώς ένα καλύτερο σχολείο.
Ζητά μια ζωή που να αξίζει να τη ζήσεις.
Το μέλλον δεν είναι υπόθεση αυτών που το σχεδιάζουν στις τράπεζες, στα υπουργεία και στα γραφεία τους.
Είναι δική μας υπόθεση.
Είναι η ζωή μας.
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
