Νεολαία | Void Network

Τα Σταφύλια της Ζωής- Σωτήρης Λυκουργιώτης

crystalzero72 — Thu, 15 Oct 2020 07:50:12 +0000

«κάτι που να βγαίνει από τα πράγματα, όπως το κρασί από τα σταφύλια» ~

Βάλτερ Μπένγιαμιν

Η Εύα Μπράουν, σύντροφος του Χίτλερ ως το τέλος, είχε εξομολογηθεί κάποτε γεμάτη χαρά σε μια φίλη της: «ο φύρερ μού υποσχέθηκε πως όταν κερδίσουμε τον πόλεμο θα μπορώ να πάω στο Χόλιγουντ και να υποδυθώ τον εαυτό μου σε ταινία. Το φαντάζομαι σαν όνειρο!». Από όλες τις ανεκδοτολογικές ιστορίες που έχω διαβάσει για την Εύα Μπράουν αυτή με συγκλονίζει περισσότερο. Όχι γιατί προδίδει την απερίγραπτη αφέλεια που την χαρακτήριζε ως πρόσωπο, αλλά γιατί αποκαλύπτει μια βαθύτερη αλήθεια που φτάνει ως την εποχή μας.

Όπως είχε παρατηρήσει ο Ντεμπόρ, το θέαμα, παρά τον προφανή πλαστό του χαρακτήρα, προβάλει ως η μόνη μορφή “νόμιμης” πραγματικότητας. Τίποτα έξω απ’ αυτό δεν μπορεί να κατανοηθεί ως πραγματικό, χωρίς την επίγευση μιας έλλειψης. Έτσι, ακόμα και όταν είσαι ο πρωταγωνιστής μιας βιωμένης εμπειρίας —όσο σπουδαία και συγκλονιστική και αν είναι για σένα— δεν μπορείς να τη χαρείς ολοκληρωτικά. Νιώθεις πως ο μόνος τρόπος να “ολοκληρωθεί” περνάει μόνο εντός και δια της έκθεσής της στη σφαίρα της δημοσιότητας, μόνο μέσα από τη μυθοποίηση αυτής της εμπειρίας.

Και αν στην εποχή της Εύας Μπράουν το ρόλο της μυθοποίησης είχε το Χόλιγουντ, το θέατρο ή η λαϊκή λογοτεχνία, στις μέρες μας, με τη “δημοκρατικοποίηση” (sic) του θεάματος, το ρόλο ανέλαβαν τα social media. Ο καθένας μας ζει μέσα στο προσωπικό του reality show, νιώθει πως γράφει το φωτορομάντζο της ζωής του, φαντασιώνεται πως σκηνοθετεί τον εαυτό του με έτοιμα φίλτρα και applications κινητών τηλεφώνων, φιλικών προς το χρήστη. Όπως άλλοτε οι επίδοξες σταρλετίνες στην ακτή του φεστιβάλ των Κανών, δεν ψάχνουμε σύντροφο, αλλά φωτογράφο. Έναν κομπάρσο του προσωπικού μας μύθου, ικανό/ η να κρύψει τις «ατέλειες» του πραγματικού εαυτού, για να παραδώσει στον αψεγάδιαστο κόσμο του κενού, την ιδανική εικόνα του τίποτα. Την εικόνα μας.

Πώς θα βρούμε ξανά το ίχνος της ζωντανής, ολοκληρωτικής εμπειρίας; Πώς θα μπορέσουμε να βιώσουμε τα πράγματα όπως είναι, χωρίς το οδυνηρό τραύμα της έλλειψης; Υπάρχει ζωή που να απομένει ακόμα ζωντανή πέρα από την επίφαση της καταγραφής της;

Τελικά ίσως η ζωή, ο έρωτας, η δημιουργία και ό,τι έχει ακόμα αξία να βιωθεί, να πρέπει να μένουν —έστω για λίγο— κρυφά. Να προστατεύονται από το πυροτέχνημα της δημοσιότητας. Ίσως να πρέπει ξανά να ασκηθούμε σε γλώσσες κρυπτικές, μπας και καταφέρουμε να βιώνουμε τη ζωή χωρίς μεσολαβητές. Μια ζωή που θα «βγαίνει από τα πράγματα όπως το κρασί από τα σταφύλια»

________

Σωτήρης Λυκουργιώτης

The post Τα Σταφύλια της Ζωής- Σωτήρης Λυκουργιώτης appeared first on Void Network.

ΠΟΡΕΙΑ Σαββ.9/5- Πλατεία Αγ.Γεωργίου- ΚΥΨΕΛΗ- 19.00

crystalzero72 — Sat, 09 May 2020 03:12:24 +0000

Μετά τη δολοφονική νυχτερινή επίθεση της Ελληνικής Αστυνομίας σε νέους και νέες που άραζαν στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη την Παρασκευή 8 Μαίου καλούμε σε διαδήλωση για την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου το Σάββατο 9 Μαίου στις 7 το απόγευμα.

Τώρα περισσότερο από ποτέ!… Να συναντηθούμε στα πάρκα και στις πλατείες, στους δρόμους και στις γωνίες, στα δάση και στις παραλίες, να απελευθερώσουμε κάθε σπιθαμή αληθινού εδάφους από το κράτος και την επιχειρηματική δραστηριότητα, να εκδιώξουμε από τον δημόσιο χώρο την αστυνομία και κάθε μορφή οργανωμένης επιτήρησης, στο όνομα της συλλογικής χαράς.

– Κενό Δίκτυο

Στον δρομο θα σπασουμε τον τρομο

Το βράδυ της Παρασκευής 8 Μαϊου, οι βασανιστές των ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ χτύπησαν αιφνιδιαστικά και με ακραίο σαδισμό τους γείτονες μας που βρίσκονταν εκείνη την στιγμή στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Αποτέλεσμα δεκάδες τραυματισμένοι στα νοσοκομεία, δεκάδες συλληφθείσες στα κρατητήρια.

Το εγκλημά τους ? Η παρουσία τους στην ίδια τους την γειτονιά, εμποδίζει τα κέρδη των μαγαζατόρων – καταπατητών. Το πρόβλημα στην Αγίου Γεωργίου είναι γνωστό. Οι μαγαζάτορες σε συνεργασία με τον δήμο Αθηναίων και την αστυνομία έχουν καταπατήσει την μισή πλατεία και τώρα με αφορμή τον κορωνοϊο εχούν βάλει στόχο να την μετατρέψουν όλόκληρη σε προέκταση της επιχείρησης τους. Οι μιντιακές “ανησυχίες” δήθεν για την δημόσια υγεία είναι τουλάχιστον υποκριτικές. Αυτές οι “ανησυχίες” δεν υπάρχουν όταν πατιόμαστε στο μετρο για να πάμε δουλειά, όταν δουλεύουμε μαζι με άλλους πόσους για τα κέρδη των αφεντικών. Αυτές οι “ανησυχίες” θα εξαφανιστούν όταν σε μια βδομάδα θα πάμε “φρόνιμα” να καταναλώσουμε σε πλατείες γεμάτες τραπεζοκαθίσματα. Πάρτε το χαμπάρι οι γειτονιές ανήκουν στους κατοίκους τους και όχι στα κυκλώματα της νύχτας, ούτε στους κρατικούς προστάτες τους.

Είμασταν και θα είμαστε εδώ, κόντρα στους ενστολους σαδιστές και την μιντιακή παραπληροφόρηση.

Αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές, οι πόλεις μας θα γίνουν μοντέρνες φυλακες!

Πορεία 9/5 πλ. Αγίου Γεωργίου στις 19:00

διαβαστε επίσης:

Κενό Δίκτυο- Να απελευθερώσουμε το Δημόσιο Χώρο

The post ΠΟΡΕΙΑ Σαββ.9/5- Πλατεία Αγ.Γεωργίου- ΚΥΨΕΛΗ- 19.00 appeared first on Void Network.

“Να πούμε στα παιδιά πως με σημαίες ντύνονται τα φέρετρα” – Δημήτρης Ιωάννου

crystalzero72 — Fri, 30 Nov 2018 13:12:19 +0000

Δεν μπορώ ν’ ακούω άλλο αυτή τη μαλακία, “να μη χαρίσουμε τα παιδιά στη Χρυσή Αυγή”, που κατά κόρον χρησιμοποιείται από Αδώνιδες κ.λπ. για να ξεπλύνει στην ουσία τον εθνικιστικό λόγο. Τι σημαίνει αυτή η ελεεινή δήλωση; Ότι καλά κάνουν τα παιδιά και “ανησυχούν” για τη Μακεδονία (ότι τι, δηλαδή;), ότι καλά κάνουν και ντύνονται με την ελληνική σημαία, ότι καλά κάνουν και διαμορφώνουν μια αντίληψη του κόσμου γύρω από το “έθνος” ως κύριο σημαίνον. Και ότι πρέπει να τους το λέμε και να τα επιβραβεύουμε αφού έτσι “αισθάνονται”, για να μη στραφούν στη ΧΑ -και καλά.

Πρώτον, από τη στιγμή που νομιμοποιείς αυτού του είδους τον λόγο, τα “παιδιά” θα νομιμοποιήσουν και τον κατεξοχήν φορέα του. Μάλιστα, επειδή ο λόγος αυτός βασίζεται κατά κανόνα σε κουλαμάρες και αυταπάτες επικού μεγαλείου, τα “παιδιά” θα προτιμήσουν τον πιο ακραίο φορέα αυτού του λόγου, και όχι όσους τον μετριάζουν ή τον μπασταρδεύουν. Όσοι το κάνουν αυτό, ούτε ως ανάχωμα λειτουργούν, ούτε κερδίζουν τίποτα, απλώς ενισχύουν de facto τη ΧΑ -ή όποιον τέλος πάντων βρίσκεται στα ακροδεξιότερα του πολιτικού φάσματος, όπως είναι φανερό σε όλη την Ευρώπη.

Δεύτερον, ο λόγος αυτός -ακόμα και βγάζοντας από το κάδρο τους νεοναζί- έχει και μιαν άλλη πονηριά, και έτσι λειτουργεί διαχρονικά: προσφέρει έναν ενοποιητικό μύθο. Για να το κρατήσω στις σχολικές καταλήψεις, όσο περισσότερο αυτές ηγεμονεύονται από την “ανησυχία για τη Μακεδονία”, τόσο λιγότερο θα ασχοληθούν με τις ελλείψεις σε προσωπικό ή σε υλικοτεχνικές υποδομές, και άρα με τις χωροκοινωνικές ανισότητες που αυτές αντανακλούν ή, ακόμα πιο χοντρά, με τη διακυβέρνηση με όρους μαφίας στην οποία ειδικεύονται ορισμένες πολιτικές μερίδες.

Τρίτον, να πούμε στα παιδιά μας ότι αν αγαπούν τον τόπο και τη χώρα τους πρέπει να κάνουν ό,τι περνά απ’ το χέρι τους για έναν ζωντανό δημόσιο χώρο ισονομίας και αλληλεγγύης, και όχι μισαλλοδοξίας, καχυποψίας και εθνικιστικών φαντασιώσεων. Και να τους πούμε επίσης ότι με σημαίες δεν ντύνονται οι άνθρωποι, αλλά τα φέρετρα.

________________________________

κείμενο: Δημήτρης Ιωάννου- αρχιτέκτονας

The post “Να πούμε στα παιδιά πως με σημαίες ντύνονται τα φέρετρα” – Δημήτρης Ιωάννου appeared first on Void Network.

“Τα Εξάρχεια δεν είναι για όλους. Και καλά κάνουν.” του Σπύρου Δαπέργολα

voidnetwork — Tue, 05 May 2015 13:20:00 +0000

Ας αναρωτηθεί ο καθένας και η καθεμιά, σε περίπτωση που είναι μισθωτός/η, άνεργος/η, φτωχός/η χωρίς άκρες, χωρίς θέση εξουσίας χωρίς μια Lifestyle αναγνωρίσιμη μούρη πόσα είναι τα μέρη στα οποία του απαγορεύεται η πρόσβαση.

Βέβαια δεν υπάρχει κανένας νόμος που να σε εμποδίζει να κυκλοφορείς στο Κολωνάκι: η οικονομική αδυναμία είναι αυτή που δεν σε αφήνει να κανείς κάτι περισσότερο από το να οδηγείς το παπί σου στους δρόμους του.

Δεν θα σου ρίξουν πόρτα αν δοκιμάσεις να κολυμπήσεις σε διάφορες γραφικές παραλίες της Αττικής: είναι η κλειστή πόρτα από το το ιερό δικαίωμα της ιδιοκτησίας του καπιταλιστή που έχτισε τη βίλα του πάνω στο κύμα που θα σε σταματήσει. Και στην Πολιτεία μπορείς να περπατήσεις και στο Καστρί και στην Εκάλη. Ακόμα κι αν δεν σε σταματήσει το σεκιούριτι (και η εργασία είναι ιερό δικαίωμα, το λέει και το σύνταγμα… ) γρήγορα θα αντιληφθείς ότι αυτά τα μέρη δεν είναι για σένα όσο δεν καταφέρνεις να γίνεις αφεντικό, κρατικός αξιωματούχος, σοβαρός μαφιόζος, Lifestyle παράσιτο ή έως ότου υπομονετικά βάλεις στην άκρη βασικούς μισθούς μερικών εκατοντάδων ετών.

Υπάρχουν μέρη που δεν είναι για όλους, που δεν είναι για αυτούς που βρίσκονται στην βάση της κοινωνίας. Που δεν είναι για τους πολλούς.

Πόσα είναι στην τελική αυτά τα μέρη; Θα αναρωτηθεί η κοινή λογική.

Ελάχιστα. Πραγματικά, πολύ λίγα σε όλη την ελληνική επικράτεια

Όπως ελάχιστοι είναι κι αυτοί που έχουν πλήρη πρόσβαση σε αυτά. Την δυνατότητα (γιατί εκεί είναι το θέμα και όχι στις αστικές κενοδοξίες περί “δικαιωμάτων”) να μπορέσουν να τους κάνουν χρήση.

Τα ελάχιστα αυτά μέρη στα οποία η “πλέμπα”, το “πόπολο”, οι προλετάριοι, (οι δικοί μας δηλαδή) δεν μπορούν να πάνε δεν είναι άλλο από τα συμβολικά “βασιλικά κτήματα” της εξουσίας, εκεί που η νέα αριστοκρατία της αστικής τάξης και του κράτους κυνηγάει τα δικά της, τα αποκλειστικά δικά της “ελάφια”, κατά το πρότυπο της φεουδαρχίας. Τόποι που εκτός από το να εξασφαλίζουν καλοπέραση και ασφάλεια για την άρχουσα τάξη, μέσα από καθεστώς της εξαίρεσης, συμβολίζουν την δύναμη και την εξουσία της παντού.

Και τι έγινε στην τελική, υπάρχουν πολύ καλύτερες αμμουδιές από την Ψαρού και μάλιστα τσάμπα. Η Αθήνα είναι γεμάτη μαγαζιά που όσοι έχουν ακόμα ένα μισθό μπορούν να πάνε, οι περισσότερες παραλίες στην αττική είναι ακόμα άχτιστες και χωρίς πλαζ.

Πράγματι υπάρχουν τόσα ελεύθερα βουνά που κάνουν την Αράχωβα να δείχνει δυστοπία με αυθαίρετα. Σε κανέναν από τους πολλούς (με εξαίρεση προφανώς αυτούς που τυχαίνει να ζούν εκεί που “ο βιομήχανος κλείνει μια παραλία”) δεν λείπουν τα κάθε λογής βασιλικά κτήματα. Δεν είναι αυτός ο λόγος που τα ζηλεύουν τόσοι πολλοί εκμεταλλευόμενοι και τα στραβοκοιτάνε κάποιοι άλλοι λίγοι.

Όπως δεν είναι αυτός και ο λόγος που πολιτικοί, καθεστωτικοί δημοσιογράφοι και διανοούμενοι ωρύονται για το “άβατο των Εξαρχείων”. Πέρα από ελάχιστους δεν έχουν κανένα λόγο να θέλουν να κυκλοφορήσουν στα Εξάρχεια.

Το πρόβλημα που αναδεικνύεται είναι πως αντίθετα από ότι πιστεύουν οι θαμώνες των “βασιλικών κτημάτων”, ούτε αυτοί τελικά έχουν άνετη πρόσβαση παντού στην κοινωνία την οποία δυναστεύουν.

Και το να υπάρχει στο εσωτερικό μιας κατακτημένης περιοχής ένας θύλακας εχθρικός για τους κατακτητές είναι πάντα, από την αυγή της οικονομικής εκμετάλλευσης και της πολιτικής εξουσίας ένα καμπανάκι κινδύνου.

Όποιος δεν εξαρτά την ενημέρωσή του από τα δελτία των 8.00 γνωρίζει καλά ότι την εξουσία στα Εξάρχεια την έχει το ελληνικό κράτος και το οικονομικό σύστημα που υπάρχει στην περιοχή είναι ο καπιταλισμός.

Ούτε εκεί αν δεν έχεις φράγκο μπορείς να φας σε ένα εστιατόριο, πολύ περισσότερο στους “Γιάντες”. Δεν υπάρχουν μπλόκα στους δρόμους, ούτε τελωνειακοί σταθμοί κατά την είσοδο (αν και υπάρχουν διμοιρίες των ΜΑΤ με το ανάλογο ύφος). Αρκετοί πλούσιοι ζουν στην περιοχή, ενώ η “ντόπια αστική τάξη του κρατιδίου” (βασικά η βιοτεχνία της διασκέδασης) μια χαρά κονομάει, μπορεί μάλιστα κατά καιρούς να πουλάει και (αληθινή ή μαϊμού) προοδευτικότητα για κάποια ζητήματα ενώ ταυτόχρονα δεν κολλάει ένσημα στους εργάτες της.

Αυτό που διαφοροποιεί τα Εξάρχεια είναι η ιστορική παρουσία του συγκεκριμένου πολιτικοκοινωνικού υποκειμένου και η σφραγίδα που άφησε επί δεκαετίες και αφήνει καθημερινά στην περιοχή. Ένα πολυσχιδές υποκείμενο το ισχυρότερο αλλά όχι πλειοψηφικό κομμάτι του οποίου είναι οι αναρχικοί ( μικρό κομμάτι του αναρχικού κινήματος σε επίπεδο πρωτεύουσας).

Από τις μεγαλύτερες γειτονιές διασκέδασης στο λεκανοπέδιο, συχνά υπο στρατιωτική αστυνομική κατοχή, τα Εξάρχεια είναι το αθηναϊκό μεταπολιτευτικό αντίστοιχο της “αριστερής όχθης” που φυτρώνει στις δυτικές μητροπόλεις. Με το underground στοιχείο, με τη νεολαία, με τη νύχτα,με τους “επαναστάτες” και με τις χιλιάδες αντιφάσεις που ενδημούν στις “αριστερές όχθες” και που συνήθως αποσιωπούνται στις ιστορικές αγιογραφίες τους.. Είναι μια συγκεκριμένη ισορροπία με υλικό όμως χαρακτήρα.

Αυτή η ισορροπία διάκειται εχθρικά σε ανθρώπους της εξουσίας, σε θεματοφύλακες του νόμου, σε φασίστες. Όσοι φαντάζονται ότι πρόκειται για κάποια τουριστική ατραξιόν μπορούν να βρεθούν σε κίνδυνο. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εκεί επενδύει ένα μέρος της ζωής του ένα κομμάτι της κοινωνίας το οποίο έχει βρει σοβαρούς λόγους να αντιπαλεύει την εξουσία και τους ανθρώπους της. Εκεί η διάχυτη συνθήκη κάνει το ακριβό αυτοκίνητο στόχο αντί για ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, οι επιδείξεις πλούτου δεν εκτιμώνται ιδιαίτερα, τουλάχιστον αυτές που δεν έχουν τη σοφία να μεταμφιεστούν σε μποέμ. Εκεί οι μαφιόζοι αναγκάζονται να βγουν από την αφάνεια “και να κάνουν πιο πέρα” γιατί κάποιοι κουτσά στραβά στέκονται απέναντί τους, εκεί ο αστυνομικός φυλάει κάπως τα νώτα του.

Εν κατακλείδι τα Εξάρχεια είναι μια κατακτημένη περιοχή, υπο πλήρη κρατικό έλεγχο και με συνθήκες άγριου καπιταλισμού στην οποία όμως έχει κερδηθεί ένα έδαφος ελευθερίας. Κι η ελευθερία δαγκώνει.

Είναι κατανοητό να σκανδαλίζεται ο κάθε πολιτικός ή δημοσιογράφος επειδή υπάρχει ένας τόπος που τον εχθρεύεται ακριβώς γιατί είναι στην κορυφή της πυραμίδας, ένας τόπος που η “αναγνωρισιμότητα” αντί να ανοίγει πόρτες φέρνει σφαλιάρες. Είναι λιγότερο κατανοητό αυτή η στάση να εκφράζεται από ανθρώπους της άλλης άκρης της πυραμίδας. Δεν είναι καθόλου κατανοητές διάφορες σχιζοφρενικές κριτικές που αντιμετωπίζουν τους αναρχικούς σαν κάποιου είδους κυβέρνηση των Εξαρχείων ή τα Εξάρχεια σαν την προδομένη Εδέμ της αναρχίας.

“Σοσιαλισμός” σε μία μόνο γειτονιά είναι ανέφικτος και μέχρι η κοινωνία να αποφασίσει να καταλάβει συνολικά “την γή της” είναι ελπίδα για την κοινωνία να υπάρχουν τόποι στον αστικό ιστό που η ζωή για τους από πάνω γίνεται λίγο πιο δύσκολη. Ακόμα κι αν αυτή η δυσκολία περιορίζεται στο να πρέπει να αλλάξουν εστιατόριο, ή να πρέπει να παρκάρουν την πόρσε σε κάποιο πάρκινγκ περιμετρικά ή να πρέπει να μεταφέρουν την πιάτσα των ναρκωτικών “πιο κάτω”.

Και για όλους τους λόγους είναι καλό να συνεχίσουν τα Εξάρχεια να είναι αυτό που είναι και να κάνουν τον εαυτό τους πολλά περισσότερα ακόμα.

Κι ακόμα καλύτερα, να γίνουν κι άλλα Εξάρχεια, σε άλλα σημεία της πόλης . Κι άλλοι τόποι πολιτικής ζύμωσης, κι άλλοι τόποι συγκέντρωσης ακηδεμόνευτης έκφρασης, κοινωνικού και πολιτικού πλούτου, να γίνουν περισσότερα τα μέρη στα οποία οι εμβληματικές φιγούρες της άλλης πλευράς του κοινωνικού πολέμου θα μπορούν να βγουν για λίγο από το πετσί του ρόλου του κυνηγού και να νοιώσουν όπως νοιώθουν οι πολλοί: θηράματα.

The post “Τα Εξάρχεια δεν είναι για όλους. Και καλά κάνουν.” του Σπύρου Δαπέργολα appeared first on Void Network.

Ας μιλήσουμε για Βία | Της Μαριλένας Καρρά

voidnetwork — Mon, 08 Dec 2014 02:27:00 +0000

Υπάρχει μια επιβεβλημένη και καθαγιασμένη καθημερινότητα και ως τέτοια δεν αξιώνει τίποτα άλλο παρά τα εύσημα του υγιούς, του κανονικού, του φυσικού και του φυσιολογικού. Ξεκινάει νωρίς το πρωί σε ήρεμους τόνους με δύο γουλιές καφέ στο σπίτι ή έναν καφέ στο χέρι, συνεχίζει μέσα στην ετερόνομη χρονικότητα των μη- τόπων των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, κι έπειτα δουλειά, πανεπιστήμιο, σπίτι, φαί και ύπνος.

Αναντίρρητα, ίσως, θα πρέπει να δεχθούμε πως υπάρχει ένα σεβαστό- αν όχι και πλειοψηφικό- κομμάτι της κοινωνίας που αποδέχεται αυτή την κανονικότητα, αναμφίβολα ένα άλλο μέρος που βλέπει κριτικά τις παράπλευρες πτυχές της και υπάρχει και ένα ακόμη κομμάτι, αν μπορούμε εν ίδει απλούστευσης να το χαρακτηρίσουμε έτσι. Λοιπόν, αυτό το τελευταίο μέρος διακρίνεται από τη ριζική άρνηση κάθε κανονικότητας, ως εκ των ουκ άνευ φυσικής και αναντίρρητης κατάστασης.

«Μισεί» καθετί το ακίνητο, το βαλσαμωμένο, το φυσικό, το οικείο. Ψάχνει το ανοίκειο, τον φόβο του ανοίκειου, την άρση των ισχυουσών ταξινομήσεων, την επαναπραγμάτευση δηλαδή με λίγα λόγια του πώς σημαίνει η εξουσία μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Αυτή η κίνηση που επιζητεί αυτό το μειοψηφικό, εν μέρει και εσωστρεφές, κομμάτι της κοινωνίας, αυτή η κίνηση που δεν μπορεί να είναι παρά (επαν)στατική είναι ό, τι για τους θιασώτες της (συν)τήρησης ονομάστηκε βία. Βία, δηλαδή, είναι το «από τα κάτω» δικαίωμα στον αναστοχασμό και στην επαναπραγμάτευση των όρων της δικής τους ζωής. Βία, δηλαδή, είναι η αυτενέργεια και η αυτονομία. Βία, δηλαδή, είναι η απεξάρτηση από τις επιβεβλημένες κανονικότητες του κυρίαρχου λόγου. Βία, δηλαδή, είναι ό, τι μπορεί να άρει μια κατεστημένη συνθήκη. Αν με τη «βία» εννοούμε όλα αυτά, καθώς και όσα συμπαρέρχονται αυτών, τότε- ναι- είμαστε με τη «βία».

Αλλά, αν από την άλλη, η βία έρθει να παίξει μέσα στα συμφραζόμενα των λεχθέντων μας, μ’ έναν τρόπο αποτρεπτικό, για την το κατά το δυνατόν καλύτερη συνύπαρξη των ανθρώπων μέσα στις οργανωμένες κοινωνίες, τότε μάλλον θα λειτουργούσαν διαφωτιστικά ορισμένοι καταγεγραμμένοι διάλογοι από τον δημόσιο χώρο, ενδεικτικοί των οποίων μπορεί να είναι και οι παρακάτω.

Στο λεωφορείο.

«Μη μ’ ακουμπάς! Δε θέλω να μ’ ακουμπάς!»

«Μη μιλάς! Είναι 9 η ώρα το πρωί και θέλω απόλυτη ησυχία.»

«Πάρε το καρότσι και το μωρό σου και πήγαινε με τα πόδια. Δε βλέπεις ότι δεν χωράμε;»

Στον δρόμο.

«Μόλις λεύκανα τους τοίχους και μου τους λέρωσαν ξανά τα τσογλάνια»

«Θέλουμε να βγάλουμε το ψωμί μας μέσα στην κρίση, κι αυτοί κάνουν απεργίες και πορείες και μπλοκάρουν όλο το κέντρο.»

«Ψιτ, κοπελιά; Είσαι για ένα στα γρήγορα;»

«Μη κάθεσαι, κορίτσι μου, μπροστά από τη βιτρίνα μου. Διώχνεις την πελατεία.»

Στο πανεπιστήμιο.
«Θέλω τη σχολή μου ανοιχτή.»

«Θα χρειαστούμε αυτό το σύγγραμμα για την εξεταστική. Τ’ αντίτυπα στη βιβλιοθήκη είναι περιορισμένα. Παρακαλώ, αγοράστε το.»

«Με συγχωρείς, αλλά δεν μπορώ να σου βάλω δεύτερο πιάτο. Οι μερίδες είναι περιορισμένες.»

Στη δουλειά.

«Φυσικά, και δεν θα σταθώ απέναντι στην απεργία σας, αλλά με βάζεις σε δύσκολη θέση.»

«Πέρνα για δοκιμαστικό το Σάββατο. Δεν μπορώ να στο πληρώσω, αλλά θα ξέρεις- τουλάχιστον- άμεσα, αν θα πάρεις τη θέση.»

Σιωπή. Η κηδεία έχει γίνει από καιρό. Σ’ ένα άδειο νεκροταφείο, ξεχασμένο ακόμα και απ’ τον χρόνο, μπορεί να δικαιολογηθεί μια τέτοια σιωπή. Ο ήχος είναι ενοχοποιημένος. Η φωνή έγινε ψίθυρος. Ο ψίθυρος έγινε άναρθρο μουρμούρισμα. Και το μουρμούρισμα έγινε το άηχο ουρλιαχτό μας. «Γιατί χαχανίζετε τόσο δυνατά; Δεν καταλαβαίνετε ότι ενοχλείτε;» Όσοι γέλαγαν, σταμάτησαν κι αυτοί. Η σιγή είναι πλέον καθεστώς. Το καθεστώς του φόβου. Δηλαδή, της βίας.

Λευκό. Είναι «ωραίο» το καθαρό λευκό των τοίχων, το προσεγμένο, χωρίς γραμμές, χωρίς ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας. Είναι «ωραίο» το καθαρό λευκό του παρκέ, που οι διαδρομές μας είναι αόρατες, κλειστές στο αυτοαναφορικό τους σύμπαν, απασχολημένες από το βαυκαλισμό του «εγώ». Όμως, το αγαπημένο, το πεντακάθαρο, το υγιές, το λογικό, το σύνηθες λευκό είναι και πολλά ακόμη. Η Κ. Γώγου θα γράψει: «Άσπρη είναι η αρία φυλή η σιωπή τα λευκά κελιά το ψύχος το χιόνι οι άσπρες μπλούζες των γιατρών τα νεκροσέντονα η ηρωίνη. Αυτά λίγο πρόχειρα για την αποκατάσταση του μαύρου.» Η απώλεια της φαντασίας, η ενοχοποίηση της, η επικήρυξη κάθε «αποκλίνουσας» συμπεριφοράς ως «αντικοινωνικής», μέσα σ’ αυτή την κοινωνία που θαυμάζει αυτό το λευκό, δεν μπορεί να είναι παρά βία.

Λίγο παραπάνω ειπώθηκε πως βία είναι για τους θιασώτες της συντήρησης κάθε ιστορική κίνηση που βαίνει προς τον επαναπροσδιορισμό της ζωής στις οργανωμένες κοινωνίες. Όμως, αυτή η συντήρηση, που επιζητεί την άρση κάθε κινηματικού εγχειρήματος, κάνει χρήση ορισμένων διακριτών εργαλείων, που λίγο έως πολύ εντοπίζονται και στις παραπάνω στιχομυθίες. Ησυχία, νόμος, τάξη, ιδιοκτησία, δουλε(ί)α, εξουσία,… Αυτοί λοιπόν που κατηγορούνται ως υποκινητές της βίας είναι εκείνοι που θα θέσουν και τις εξής διερωτήσεις: γιατί όχι φωνή έναντι σιωπής; γιατί όχι αυτοπροσδιορισμός έναντι ετεροπροσδιορισμού; γιατί όχι τάξη έναντι αταξίας; γιατί όχι κοινοκτημοσύνη έναντι ιδιοκτησίας;

Και ακόμη, βασικότερα θα ρωτήσουν και «Ποιος τ’ αποφάσισε όλα αυτά, πώς και γιατί;». «Αυτοί» που τ’ αποφάσισαν για το λόγο που τ’ αποφάσισαν το έκαναν με τη βία. Μια βία που συστηματικά καταδείχθηκε ως αναντίρρητη κατάσταση, αλλά που αυτό δεν την αναιρεί σε καμία περίπτωση, ως μέρος της γενεαλογίας όλων των ιστορικών συμφραζομένων.

πηγή: http://redwire.gr/using-k2-main/the-other-side/item/1797-as-milhsoume-gia-via.html

The post Ας μιλήσουμε για Βία | Της Μαριλένας Καρρά appeared first on Void Network.

“Ένα κείμενο για το καλωσόρισμα των σεκιουριτάδων στην Πανεπιστημιούπολη” από την Ελευθεριακή Παρέμβαση Φιλοσοφικής

voidnetwork — Tue, 07 Oct 2014 23:41:00 +0000

Ο νέος πρύτανης Φορτσάκης εξήγγειλε την ανάγκη, σε πρώτη φάση,
εγκατάστασης σεκιούριτι στις σχολές και, στη συνέχεια, θέσπισης
πανεπιστημιακής αστυνομίας για την προστασία της σχολής από
«εγκληματικές εξωπανεπιστημιακές ομάδες που δρουν μέσα στα
πανεπιστήμια». Ακόμη, το καλοκαίρι έγιναν διαρρήξεις στο Φυσικό (που
κατά διαβολική σύμπτωση, σταμάτησαν όταν εγκαταστάθηκε η νέα εργολαβία
στην σχολή). Μετά από αυτά τα γεγονότα, το face control στις
πύλες της Πανεπιστημιούπολης και η παρουσία σεκιουριτάδων με αλεξίσφαιρα
στους διαδρόμους των σχολών έγιναν, με την έναρξη της χρονιάς, μια
καθημερινότητα.

Με γρήγορες διαδικασίες, εκδόθηκε κονδύλιο –ύψους 1.924.000 ευρώ- και
ανατέθηκε στην εταιρεία ISS Security η φύλαξη και η ασφάλεια της σχολής,
και έτσι το πανεπιστήμιο επιτέλους άρχισε να γίνεται ένας φιλόξενος
χώρος για εργολαβίες και επενδύσεις που θα φέρουν κέρδος σε εταιρίες και
αφεντικά. Αυτό θεσμοθετείται και εξασφαλίζεται με τον νέο Οργανισμό και
τους εσωτερικούς κανονισμούς των Συμβουλίων των ιδρυμάτων, που
οργανώνουν και φέρουν εις πέρας την αναδιάρθρωση και έχουν ως στόχο την
αναβάθμιση του κύρους των Πανεπιστημίων και της ανταγωνιστικότητάς τους
με όρους αγοράς.
Αφού λοιπόν απολύθηκαν τόσοι και τόσες εργαζόμενοι/ες (που ήταν
πολύ πιο απαραίτητοι/ες για τις εσωτερικές λειτουργίες του Ε.Κ.Π.Α. και
την άμεση κάλυψη των φοιτητικών αναγκών) και αφού ακούμε συνεχώς για το
κόστος των «αιώνιων» (και μη) φοιτητών, τώρα γίνεται εμφανές το πού και
το πώς σκοπεύουν οι πανεπιστημιακές αρχές να διαθέσουν τα χρήματα του
«δημόσιου» -κατά τ’ άλλα- πανεπιστήμιου.

Είναι πλέον εμφανές πως η διαδικασία ιδιωτικοποίησης του πανεπιστημίου
βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Μετά την εισαγωγή εργολαβιών στους
πανεπιστημιακούς χώρους (καθαρισμός, σίτιση, κυλικεία κ.τ.λ.) και,
ύστερα, με την κατάργηση του ασύλου τον Ιούνιο του 2011 (με αποτέλεσμα
τη διεύρυνση -και επίσημα- του πεδίου καταστολής και μέσα στις σχολές),
ακολούθησε η σύσταση του νέου Οργανισμού πριν λίγους μήνες, ο οποίος
περιλαμβάνει εισαγωγή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, διαγραφές
φοιτητών/τριών, διάθεση ηλεκτρονικών συγγραμμάτων κ.ά. .
Όσοι/ες φοιτητές/τριες εργάζονται, όσοι/ες θέλουν να διαχειριστούν τον
χρόνο σπουδών τους σύμφωνα με τις ανάγκες τους, όσοι/ες γενικά
προέρχονται από οικονομικά δυσμενές περιβάλλον, στην πραγματικότητα
αποκλείονται από το νέο πανεπιστήμιο. Επίσης, ο χώρος και ο χρόνος των
φοιτητικών και εργατικών αγώνων περιορίζεται, οι περιφρουρήσεις απεργιών
και καταλήψεων γίνονται ακόμη πιο δύσκολες, οι φοιτητές/τριες που
επιλέγουν να αγωνιστούν θα έχουν την χρονική πίεση των ν+2, των
σεκιουριτάδων και των πειθαρχικών. Το face control και η παρουσία
των σεκιουριτάδων από μόνα τους, φέρουν κατ’ αρχάς μία συμβολική
εδαφικοποίηση του ελέγχου μέσα στις σχολές. Η πειθάρχηση θα γίνεται πιο
ομαλά, αφού δεν θα υπάρχουν όπλα ή κάμερες, απλά ένστολοι με
αλεξίσφαιρα και διακριτικά της εταιρίας σεκιούριτι, που θα έχουν τον
έλεγχο της σωστής λειτουργίας της ακαδημαϊκής ζωής και την δυνατότητα να
καλέσουν τους μπάτσους όποτε αυτή κριθεί πως «απειλείται». Τέλος, το
γεγονός ότι μπορεί οι σεκιούριτι να αντιμετωπίζονται ως εργαζόμενοι που
«απλά κάνουν την δουλειά τους», αφήνει το περιθώριο να εισβάλλουν στην
καθημερινότητά μας και να μονοπωλούν ως μια «χλιαρή αρχή» τον χώρο των
φοιτητών/τριών. Έτσι κανονικοποιούνται και συνηθίζονται τα βλέμματά
τους, οι ερωτήσεις τους και ο συνολικότερος έλεγχός τους πάνω μας.
Είναι στα χέρια των φοιτητών/τριών και των εργαζόμενων του
πανεπιστημίου, αλλά και όσων θέλουν να δρουν ελεύθερα μέσα σε αυτό, να
επανοικειοποιηθούν τον χώρο και τον χρόνο τους και να μην πειθαρχήσουν
απλά σ’ αυτήν τη νέα πραγματικότητα. Ο χώρος δράσης μας είναι πολύτιμος
για να τους τον παραχωρήσουμε, και ο χρόνος μας δεν μετριέται σε εξάμηνα
που κοστολογούνται. Λόγο για το πανεπιστήμιο έχουν μόνο οι φοιτητές/
φοιτήτριες και όσοι/ες απασχολούνται μέσα σε αυτό, και όχι οι πρυτανικές
αρχές ή το υπουργείο.

Ως Ελευθεριακή Παρέμβαση Φιλοσοφικής έχουμε αποφασίσει να
αντιστεκόμαστε στα σημεία των face control, να μην απαντάμε στις
ερωτήσεις των σεκιούριτι, να μη δεχτούμε με απάθεια την αστυνόμευση της
ζωής μας στις σχολές όπως και πουθενά αλλού, και προτάσσουμε την
ατομική απειθαρχία και παράλληλα την συλλογική αντίσταση σε οποιαδήποτε
αρχή, ακαδημαϊκή ή ιδιωτική, προσπαθήσει να περιορίσει την ελευθερία μας
μέσα στο πανεπιστήμιο. Όσες ελευθερίες απειλούνται αυτήν τη στιγμή στο
πανεπιστήμιο, ήταν κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος μέσα από
μεγάλους αγώνες. Σε αυτήν την συγκυρία καλούμαστε να υπερασπιστούμε ό,τι
έχουμε κατακτήσει και να διεκδικήσουμε ακόμη περισσότερα χωρίς
συνδιαλλαγές με τις πρυτανικές αρχές και χωρίς την συνεργασία με
κομματικές παρατάξεις, αλλά με αλληλεγγύη και αντι-ιεραρχικές δομές,
προτάσσοντας πάνω από όλα τις δικές μας ανάγκες, και όχι αυτές του
κράτους και του κεφαλαίου.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

Ελευθεριακή Παρέμβαση Φιλοσοφικής

πηγή: http://epf72.squat.gr/archives/915

περισσότερες πληροφορίες
για την είσοδο ιδιωτικών εταιριών αστυνόμευσης
στα Ελληνικά Πανεπιστήμια εδώ:

Από το άσυλο στο face control http://www.efsyn.gr/?p=230633

The post “Ένα κείμενο για το καλωσόρισμα των σεκιουριτάδων στην Πανεπιστημιούπολη” από την Ελευθεριακή Παρέμβαση Φιλοσοφικής appeared first on Void Network.

Καλή κρίση και ευτυχισμένος ο νέος φόβος [Ενημέρωση για τις μεγάλες συγκρούσεις στο Αμβούργο] από την Antifa AK Κολωνίας

voidnetwork — Sat, 28 Dec 2013 15:12:00 +0000

ΤΟ ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ
ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟΥ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗς
ΠΟΛΙΤΙΚΗς ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗς ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ROTE FLORA ΣΤΟ ΑΜΒΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΓΙΑ
ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ.

Το άρθρο αυτό γράφτηκε
αμέσως μετά τα γεγονότα στο Αμβούργο. Δεν μπορούμε να μεταφέρουμε όλες
τις εντυπώσεις που μας άφησε αυτή η μέρα και ίσως άλλοι καταλήξουν σε
διαφορετικά συμπεράσματα, τα οποία θέλουμε να διαβάσουμε και να
συζητήσουμε. Κύριος σκοπός μας είναι να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τα
γεγονότα υπό την αντεθνική, αντικαπιταλιστική προοπτική μας εδώ στη
Γερμανία, ειδικά για τους συντρόφους μας διεθνώς που ρωτούν για
πληροφορίες και οι οποίοι δεν μπορούν να τα παρακολουθήσουν όλα λόγω των
γλωσσικών εμποδίων.

Μια αναφορά από την ομάδα εργασίας “Διεθνών Σχέσεων” της Antifa AK Κολωνίας

Το Σάββατο, η αστυνομία
επιτέθηκε και σταμάτησε μια μεγάλη αυτόνομη διαδήλωση που είχε καλεστεί
προς υπεράσπιση του κοινωνικού κέντρου “Rote Flora” στο Αμβούργο. Οι
μεγαλύτερες ταραχές που έχουμε δει εδώ και χρόνια διήρκεσαν όλη την
ημέρα και τη νύχτα, εκατοντάδες τραυματίστηκαν ή τέθηκαν υπό κράτηση. Οι
διοργανωτές μιλούν για ένα “πολιτικό σκάνδαλο”˙
τα μέσα ενημέρωσης συζητούν για τη βία, την έννοια του συνταγματικού
δικαιώματος του συνέρχεσθαι και τις παραβιάσεις εναντίον του από την
αστυνομία˙
για το ριζοσπαστικό κίνημα, αυτή η περαιτέρω ποινικοποίηση ζωτικής
σημασίας κοινωνικών αγώνων (μετά το Blockupy 2012, για παράδειγμα)
σημαίνει ότι οι γραμμές του μετώπου κατά του κράτους και του κεφαλαίου
μπορεί να σκληρύνουν.

Ποιος καλούσε για τι;

Πολλές οργανώσεις και
πρωτοβουλίες κάλεσαν σε διαδηλώσεις το Σάββατο, οι οποίες ήταν όλες
πολιτικά συνδεδεμένες. Η πρωτοβουλία για το δικαίωμα ασύλου των
προσφύγων, το “Lampedusa – Group”, κάλεσε -όπως έκανε συχνά τις
τελευταίες εβδομάδες- σε μια αντιρατσιστική διαδήλωση. Η πρωτοβουλία
αυτή θα πρέπει να ιδωθεί στο πλαίσιο του αγώνα για τους πρόσφυγες, ο
οποίος αναπτύσσεται στη Γερμανία εδώ και μερικά χρόνια. Στο Αμβούργο,
έχει δημιουργήσει μεγάλη και έντονη πολιτική δυναμική, και έχει
προσελκύσει την υποστηρικτική προσοχή διαφόρων τμημάτων της κοινωνίας,
από αυτόνομους περιβαλλοντιστές έως φοιτητές και φιλελεύθερους.

Η πρωτοβουλία “δικαίωμα
στην πόλη” κάλεσε επίσης σε συγκέντρωση και διαμαρτυρία, ειδικότερα κατά
της έξωσης από το λεγόμενο “Esso-Houses”, ένα παλιό συγκρότημα
κατοικιών στο Αμβούργο-St.Pauli με πάνω από 100 κατοικίες, καταστήματα,
κλπ. Αυτή η οικιστική ενότητα πωλήθηκε σε επενδυτές το 2009, οι οποίοι
είπαν ευθέως ότι ήθελαν να κατεδαφίσουν τα κτίρια αυτά και να
οικοδομήσουν νέα, πιο κερδοφόρα κτίσματα. Οι εξώσεις από τα σπίτια
έγιναν μόλις έξι ημέρες πριν από τη διαδήλωση, την Κυριακή 15
Δεκεμβρίου! Το σύνθημα των διαδηλώσεων εκείνη την ημέρα ήταν “το
δικαίωμα στην πόλη δεν γνωρίζει σύνορα”, κάτι που κατέστησε σαφή τη
σύνδεση με τον αντιρατσιστικό αγώνα.

Η μεγαλύτερη διαδήλωση αναμενόταν από την πρωτοβουλία για τη σωτηρία του Rote Flora, το θρυλικό αυτόνομο κέντρο στην εξευγενισμένη περιοχή “Schanzenviertel” στο Αμβούργο. Το κοινωνικό κέντρο έχει απειληθεί με έξωση εδώ και μερικά χρόνια. Κατά καιρούς ο ιδιοκτήτης δείχνει πόσο σκληροπυρηνικός είναι και έτσι τώρα συζητιέται η ανάγκη για έξωση.
Το Rote Flora -ένα από τα αυτόνομα κέντρα που αρνήθηκε να
διαπραγματευτεί με τη διοίκηση της πόλης και επέλεξε μια στρατηγική
αντίστασης- είναι ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα της πρωτοβουλίας
“δικαίωμα στην πόλη”, όχι μόνο στο Αμβούργο, αλλά σε ολόκληρη τη
Γερμανία. Επιπλέον, οι πρόσφυγες γύρω από το Lampedusa-Group έχουν
ισχυρές σχέσεις με την εναλλακτική αυτόνομη σκηνή γύρω από το Rote
Flora. Όλα τα θέματα της ημέρας μπορεί να θεωρηθεί ότι αποκρυσταλλώθηκαν
στη διαδήλωση για το Rote Flora (ρατσισμός, αποκλεισμός από την
ανάπτυξη της πόλης). Οι άλλες διαδηλώσεις και συνελεύσεις ήθελαν να
συμμετάσχουν στη διαδήλωση για το Rote Flora, η οποία ορίστηκε για το
απόγευμα του Σαββάτου. Είναι σημαντικό να αναφερθεί επίσης η ισχυρή
υποστήριξη από την κινητοποίηση αντιφασιστικών ομάδων.

Οι προηγούμενες ημέρες

Η κινητοποίηση είχε σημαντικά αποτελέσματα. Όχι μόνο λόγω της παραδοσιακά ισχυρής παρουσίας
του αυτόνομου κινήματος στη Γερμανία, που συμπορεύτηκε στις διαδηλώσεις
για το Rote Flora, αλλά και εξαιτίας των δεσμών μεταξύ των θεμάτων που
περιγράφηκαν παραπάνω, τα οποία είναι αυτή τη στιγμή πιο σχετικά με την
ριζοσπαστική αριστερά στο Αμβούργο. Αλλά η κινητοποίηση δεν έμεινε μόνο
σε γερμανικό επίπεδο. Πολλοί άνθρωποι από την Ευρώπη, κυρίως από την
αυτόνομη σκηνή, ταξίδεψαν στο Αμβούργο. Μια επιθετική διαδήλωση
αναμενόταν.

Πολιτικοί, τοπικός τύπος
και αστυνομία έχτισαν το ιδεολογικό υπόστρωμα για τη δική τους
στρατηγική συνολικής κλιμάκωσης τις ημέρες πριν τη διαδήλωση, παίζοντας
με τους φόβους των ανθρώπων στα μέσα μαζικής ενημέρωσης˙
το Αμβούργο θα πρέπει να “ανησυχεί για την πόλη, η οποία κινδυνεύει να
καεί εντελώς”, έλεγε ο τοπικός τύπος. Τα μεγάλα πλήθη των καταναλωτών
των χριστουγέννων έπρεπε να προστατευτούν. Η αστυνομία ανέμενε 6000
διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων 3000 “έτοιμους για βία”. Η έξωση από το
Esso-Houses τις προηγούμενες μέρες αύξησε την ένταση. Η αστυνομία
κινητοποιήθηκε επιθετικά, φέρνοντας ειδικές για ταραχές αστυνομικές
μονάδες από όλη τη Γερμανία.

Την Παρασκευή, η
αστυνομία κήρυξε το κέντρο της πόλης “επικίνδυνη ζώνη” (το St.Pauli δεν
είναι ακριβώς στο κέντρο της πόλης, γι’ αυτό δεν είχε συμπεριληφθεί
άμεσα). Μπορείτε να το εκλάβετε ως μια προσωρινή “κατάσταση εξαίρεσης”:
καθέναν μπορούσαν να τον σταματήσουν, να τον ελέγξουν και να τον θέσουν
υπό κράτηση χωρίς λόγο. Αυτή η μέθοδος της “επικίνδυνης ζώνης” είναι
ασυνήθιστη στη Γερμανία και η τελευταία ευρεία χρήση της ήταν κατά τη
διάρκεια του Blockupy, το 2012, στη Φρανκφούρτη. Τότε αυτό προκάλεσε
τεράστια λαϊκή οργή. Με την ένταση να αυξάνεται, οι διοργανωτές της
αντιρατσιστικής διαδήλωσης φοβήθηκαν βίαιες δυναμικές που θα
προκαλούνταν από τους μπάτσους, και αντικατέστησαν τη συγκέντρωση με
πορεία.

Επίσης την Παρασκευή,
μετά από ποδοσφαιρικό αγώνα της ομάδας St.Pauli, περίπου 300 άτομα
έκαναν μια αυθόρμητη διαδήλωση στο Reeperbahn (στην περιοχή “κόκκινα
φανάρια”, κοντά στο Rote Flora) και έσπασαν το αστυνομικό τμήμα της
περιοχής επιτιθέμενοι με πέτρες και βόμβες-μπογιές. Το κτίριο και πολλά
αυτοκίνητα της αστυνομίας υπέστησαν ζημιές.

Σάββατο: Αμβούργο, εμπόλεμη ζώνη

Αυτό πρόσθεσε κι άλλο
ξύλο στη φωτιά. Ώρες πριν αρχίσει η διαδήλωση για το Rote Flora, η
αστυνομία είχε ισχυρή παρουσία στην περιοχή. Ελικόπτερα, ΜΑΤ παντού, 12
κανόνια νερού και πολλά άρματα κατά οδοφραγμάτων. Σταμάταγαν ανθρώπους
και τους έθεταν υπό κράτηση, προτού καν μπορέσουν να διαδηλώσουν. Πολλοί
έχουν πει δημοσίως ότι αυτό ήταν αναγκαίο, ιδιαίτερα λόγω της επίθεσης
κατά του αστυνομικού σταθμού το προηγούμενο βράδυ. Τα περισσότερα από τα
τοπικά μέσα ενημέρωσης δεν θεώρησαν αυτές τις συλλήψεις ως πρόβλημα.

Περίπου στις 14:30 οι
πρώτες ομιλίες ξεκίνησαν, αλλά η διαδήλωση δεν κινήθηκε ακόμα. Η
αστυνομία λέει ότι 6000, ο Τύπος περίπου 8000 και οι διοργανωτές 10000,
ενώθηκαν στο τέλος. Η διαδήλωση προχώρησε μόνο μερικά μέτρα (οι
περισσότεροι δεν είχαν καν αρχίσει να κινούνται), όταν οι μπροστινές
σειρές σταμάτησαν από την αστυνομική βαναυσότητα και χωρίς καμία
προειδοποίηση. Πρώτα υπήρξε κάποια αψιμαχία, και στη συνέχεια η
αστυνομία έριξε το κανόνι νερού απευθείας μέσα στις πρώτες σειρές. Μετά
από αυτό, πέτρες, μπουκάλια και πυροτεχνήματα ρίχτηκαν στην αστυνομία. Σε γενικές γραμμές, μετά από 30 λεπτά η αστυνομία είπε ότι η διαδήλωση έληξε.

Η “επίσημη δικαιολογία” ποικίλλει μεταξύ δύο εκδοχών. Η πρώτη είναι
ότι η διαδήλωση ξεκίνησε βίαια και πολύ νωρίς. Αυτό είναι τόσο γελοίο
όσο ακούγεται, έτσι μια άλλη εκδοχή εμφανίστηκε: μόλις ξεκίνησε η
διαδήλωση κάποιοι έριξαν πέτρες από μια γέφυρα στην αστυνομία. Αυτό
είναι πιο ρεαλιστικό. Ή μήπως δεν είναι;

Το
παραπάνω βίντεο καταγράφει το πώς σταμάτησε η διαδήλωση. Πρώτον,
δείχνει ότι δεν υπήρξε επίθεση από τη διαδήλωση μέχρι που τη σταμάτησαν
οι μπάτσοι. Στην εικόνα από τη γέφυρα, απ’ όπου υποτίθεται ότι ρίχτηκαν
οι πέτρες, καθίσταται σαφές ότι οι αμαξοστοιχίες κυκλοφορούν ακόμα και
με εξαίρεση ορισμένους φωτογράφους και θεατές δεν βρίσκονται άνθρωποι (που θα μπορούσαν πιθανώς να ρίξουν πέτρες) σε αυτή τη γέφυρα.

Ο επίσημος λόγος για το
σταμάτημα της διαδήλωσης είναι εξαιρετικά φτωχός και αυτό δείχνει ότι η
πρόωρη διακοπή ήταν προσχεδιασμένη. Καθώς επιτίθεντο στο μπροστινό μέρος
της διαδήλωσης, άλλη μονάδα ΜΑΤ εισέβαλε στο πίσω μέρος της διαδήλωσης,
όπου βρισκόταν το μπλοκ “Δικαίωμα στην Πόλη”. Η αστυνομία έκανε
συντονισμένη επίθεση και στις δύο πλευρές.

Η διαδήλωση σταμάτησε πριν καν αρχίσει κυριολεκτικά.
Μεγάλες ταραχές ξεκίνησαν, οδοφράγματα χτίστηκαν. Η αστυνομία
χρησιμοποίησε γκλομπ, σπρέι πιπεριού και πολύ νερό από τα κανόνια, τα
οποία λέγεται ότι ήταν γεμάτα με χημικά. Ακόμη και αν δεν ήταν, το κρύο
νερό, σε συνδυασμό με τις ψυχρές καιρικές συνθήκες και την υψηλή πίεση
με την οποία πέφτει καθιστούν τα κανόνια νερού εξαιρετικά δυσάρεστα και
επικίνδυνα. Οι μπάτσοι περικύκλωσαν μερικές χιλιάδες ανθρώπους σε μια
μεγάλη έκταση κοντά στο Rote Flora.

Ακόμη και εκείνοι που
κατοικούν στην περιοχή και δεν πήραν μέρος στη διαδήλωση δεν μπορούσαν
να μπουν ή να βγουν από τα σπίτια τους. Μετά από δύο ώρες η αστυνομία
άνοιξε τον κλοιό και οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι να περάσουν. Μια μεγάλη
ομάδα διασκορπισμένη σε πολλές μικρότερες ομάδες προσπαθούσε να φθάσει
στο Esso-Houses, το οποίο είχε θεωρηθεί ως ένας προορισμός. Αυθόρμητες
διαδηλώσεις πολλών ομάδων και περαιτέρω μάχες σημειώθηκαν σε πολλά
σημεία . Το κέντρο της πόλης δεν ήταν προσβάσιμο, αλλά και πολλές
περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της μεγάλης λεωφόρου Reeperbahn ήταν
εντελώς αποκλεισμένες από την αστυνομία.

Κατά τη διάρκεια της
ημέρας, περίπου 500 διαδηλωτές τραυματίστηκαν, μερικοί σοβαρά. Έγιναν
μάλλον 300 προσαγωγές, ενώ 19 αντιμετωπίζουν κατηγορίες. Η αστυνομία
ανέφερε 117 τραυματισμούς υπαλλήλων της. Γνωρίζουμε πώς αυτοί οι αριθμοί
παράγονται και διευρύνονται, αλλά αυτή η εικόνα δείχνει τα υψηλά
επίπεδα της βίας αυτής της μέρας. Επιπλέον, ο τύπος αναφέρει μεγάλες
υλικές ζημιές σε ακίνητα, συμπεριλαμβανομένων των γραφείων του
κυβερνώντος κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών, τραπεζών και πολυτελών
ξενοδοχείων.

Η μεγάλη, νόμιμη και
εγκεκριμένη διαδήλωση δεν έγινε λόγω της αστυνομικής κλιμάκωσης. Δεν
τίθεται καν αυτό υπό εξέταση, ισχυριζόμενοι απλώς ότι ήταν αναπόφευκτο
εξαιτίας της βίας. Ο τοπικός και περιφερειακός τύπος  έχουν κριτικάρει
ελάχιστα τη στρατηγική της αστυνομίας, ως επί το πλείστον πιστεύουν το
παραμύθι για τις επιθέσεις στην αστυνομία από τη γέφυρα ή από τις
μπροστινές σειρές πριν από τη διαδήλωση και ως εκ τούτου την ανάγκη να
μην επιτραπεί να πραγματοποιηθεί η πορεία.

Πολιτικές συνέπειες

Τι σημαίνει αυτό το
γεγονός πολιτικά; Πώς πρέπει να το εννοήσουμε; Μια επικρατούσα
επιχειρηματολογία, προωθημένη κυρίως από τον (αριστερό-)φιλελεύθερο τύπο
σχετικά με την έννοια των συνταγματικών δικαιωμάτων είναι δημοφιλής˙
αυτή είναι η τρίτη φορά (μετά το Blockupy 2012 και 2013) που μεγάλες,
σε εθνικό επίπεδο διαμαρτυρίες από την αριστερά και τη ριζοσπαστική
αριστερά έχουν κηρυχθεί παράνομες και διαλύθηκαν. Παρά το γεγονός ότι
περίπου το 90% του συνόλου των διαδηλώσεων των Ναζί έγιναν δυνατές χάρις
στη βαναυσότητα εναντίον των αντιφασιστών, διότι είναι “συνταγματικό
δικαίωμα των Ναζί” να διαδηλώνουν. Φαίνεται ότι ορισμένοι έχουν
περισσότερα συνταγματικά δικαιώματα από άλλους. Παρ’ όλα αυτά, η
συζήτηση αυτή συνοδεύεται από συζήτηση σχετικά με τη βία κατά τη
διάρκεια διαδηλώσεων, η οποία σε πολλές περιπτώσεις αποτρέπει την ευρεία
αλληλεγγύη από τη γερμανική κοινωνία προς αντικαπιταλιστές οι οποίοι
ποινικοποιούνται επιτυχώς.

Αυτή η φιλελεύθερη
αγανάκτηση για το δικαίωμα του συνέρχεσθαι μπορεί να εκληφθεί ως μια
παρεκβατική ώθηση ενάντια στην εξουσία. Το ριζοσπαστικό κίνημα, όμως,
δεν θα πρέπει να περιορίσει τα επιχειρήματά του στο συνταγματικό επίπεδο
και το γράμμα του νόμου. Η αστική δημοκρατία πάντα ήταν συμβατή με τη
μαζική καταστολή και τις “έκτακτες” δράσεις, οι οποίες φαίνεται ότι
απαιτούνται κατά καιρούς για να την εγγυηθούν. Στην Ευρώπη, πιο πρόσφατα
στην Ισπανία και την Ουγγαρία, οι αυξανόμενες “έκτακτες” δράσεις (κατά
των αμβλώσεων, της μετανάστευσης, κλπ) παίρνουν “δημοκρατικά
νομιμοποιημένη” μορφή με το πέρασμά τους ως νόμο.

Ακόμη, αυτή η ημέρα θα
μπορούσε να σκληρύνει τις γραμμές του μετώπου. Κάθε φορά που το
γερμανικό αστυνομικό κράτος δείχνει τον εαυτό του, πολλοί ήδη
πολιτικοποιημένοι επιβεβαιώνονται ως προς την πεποίθησή τους (πολύ
δικαιολογημένη, όπως δείχνει η ημέρα) ότι είναι αδύνατο να κάνεις ειρήνη
με το κράτος και γίνονται πιο ριζοσπαστικοί. Η ιδεολογική, γερμανική
ερμηνεία της “δημοκρατίας” έγινε προφανής το ίδιο βράδυ: καθώς το
επίσημο δελτίο ειδήσεων των 8 πανηγύριζε για την ελευθερία των ρώσων
ακτιβιστών της αντιπολίτευσης, οι οποίοι ταιριάζουν τέλεια στις
αντιλήψεις τους για την “Ελευθερία” (της αγοράς και της πλεονασματικής
παραγωγής) και τον “Πλούτο” (για όσους μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το
κράτος και το κεφάλαιο και ως εκ τούτου να τον “κερδίσουν”), η
διαδήλωση στο Αμβούργο χτυπιόταν βάναυσα και δεν είχε αναφερθεί τίποτα.

Όχι ξαφνικά

Αλλά θα ήταν αφελές να
πιστεύουμε ότι αυτή η εξέλιξη αποτελεί έκπληξη. Είναι μάλλον το
αποτέλεσμα της εν εξελίξει διαδικασίας ποινικοποίησης και πολιτικής
δυσφήμησης των κοινωνικών αγώνων στη Γερμανία. Δύο κεντρικά θέματα της
(ριζοσπαστικής) αριστεράς αυτή τη στιγμή -τα οποία επίσης ήταν κεντρικά
στο Αμβούργο αυτό το Σαββατοκύριακο- είναι οι προσφυγικοί και
αντιρατσιστικοί αγώνες και εκείνοι γύρω από τη στέγαση. Για τα θέματα
αυτά, η αριστερά -παρά τα λάθη που μπορεί κανείς να της προσάψει- θα
μπορούσε να λάβει σχετικά μεγαλύτερη αποδοχή από την κοινωνία των
πολιτών από ό,τι συνήθως. Τα κεντρικά συνθήματα ήταν “όχι σύνορα”, “η
πόλη ανήκει σε όλους” και “διεθνής αλληλεγγύη”.

Πάρτε τις παρεμβάσεις
εναντίον του ρατσιστικού λόγου περί κρίσης. Με το σύνθημα “είμαστε εδώ
επειδή καταστρέφετε τις χώρες μας”, οι ακτιβιστές για τους πρόσφυγες
καθιστούν σαφές ότι η κρίση δεν πρέπει να προσωποποιείται και να
προβάλλεται πάνω τους, αλλά θα πρέπει να θεωρηθεί ως κρίση του διεθνούς
καπιταλιστικού συστήματος, της παγκόσμιας αγοράς του και των δυναμικών
συσσώρευσής του. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τους αγώνες για τη
στέγαση. Χρόνια τώρα, κυρίως στο Βερολίνο και στο Αμβούργο, αλλά με
αυξανόμενη εξάπλωση, πρωτοβουλίες ενεργοποιήθηκαν και δημιούργησαν μια
καλή δημόσια θέση χωρίς απαραίτητα να κρύβουν μια ριζοσπαστική (δηλαδή,
επαναστατική, αντικαπιταλιστική) κριτική. Κάνουν σαφές ότι ο τρέχων
πολεοδομικός σχεδιασμός δεν είναι για εκείνους που ζουν στην πόλη και
χρειάζονται μια στέγη πάνω από τα κεφάλια τους, αλλά για τα συμφέροντα
του κεφαλαίου και ενάντια σε κάθε φαντασία μιας λογικής κοινωνίας. Ο
χώρος διαβίωσης δεν αντιμετωπίζεται ως μια ανάγκη για όλους, αλλά ως ένα
εμπόρευμα που διατίθεται στο εμπόριο σε κάθε τιμή.

Οι αγώνες αυτοί και το
μήνυμά τους αμφισβητούν και αναιρούν την ισχυρή εθνική ηγεμονία της
λιτότητας ως τρέχουσα διαχείριση της κρίσης. Σε μια εποχή όπου η Ευρώπη
χτίζει το φρούριό της ακόμη ψηλότερο για να εμποδίσει τη μετανάστευση,
με δραματικά αποτελέσματα, και σε ένα μέρος όπου οι άνθρωποι πετιούνται
έξω από τα διαμερίσματά τους επειδή δεν έχουν τα οικονομικά μέσα και
αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της έλλειψης στέγης και του θανάτου, αυτά
είναι θέματα όπου η ριζοσπαστική αριστερά στη Γερμανία (και πέρα από
αυτήν), με τη ριζοσπαστική κριτική της, μπορεί να προσεγγίσει
περισσότερους ανθρώπους από ό,τι συνήθως.

Αυτοί οι αγώνες δείχνουν
ότι η κρίση είναι επίσης στη Γερμανία και δεν ήταν ποτέ έξω από αυτήν.
Κανένα κράτος δεν είναι απρόσβλητο από την καθημερινή κρίση του
καπιταλισμού. Το μήνυμα είναι σαφές: το σύνολο της χώρας -όπως
απεικονίζεται στην ιδεολογική εθνική αφήγηση- δεν είναι ο “νικητής της
κρίσης”, αλλά μόνο ορισμένες τάξεις και ομάδες, και μόνο με τη βαρύτερη
εκμετάλλευση των άλλων – εντός ή εκτός των εθνικών συνόρων. Ακτιβιστές
από όλη τη Γερμανία και από αλλού ενώθηκαν για να εκφράσουν αυτή την
κριτική στο Αμβούργο και δέχτηκαν σκληρή ποινικοποίηση και επίθεση, ίσως
σε ένα νέο επίπεδο που δεν έχουμε ξαναδεί. Δεν υπήρξε σχεδόν καθόλου
ακόμη και η περίφημη διάκριση μεταξύ “βίαιων” και “μη βίαιων”
διαδηλωτών στο Αμβούργο. Η δράση της αστυνομίας ήταν αποφασισμένη από
την τοπική, σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση στο Αμβούργο. Αλλά αυτή η
μέθοδος αστυνόμευσης δεν είναι ανεπανάληπτη στη Γερμανία και δεν γίνεται
διάκριση από τις τοπικές κυβερνήσεις – είτε είναι συντηρητική (όπως στη
Φρανκφούρτη εναντίον του Blockupy), πράσινη ή/και σοσιαλδημοκρατική.

Στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν

Σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, η ανηλεής επίθεση στη διαδήλωση δεν είναι
ιδιομορφία. Η καταστολή, η ποινικοποίηση και η πολιτική δυσφήμηση είναι
προβλήματα που το ριζοσπαστικό κίνημα σε όλη την Ευρώπη και πέρα από
αυτήν πρέπει να αντιμετωπίσει. Η αντιεξέγερση, όχι μόνο ως πρακτική
μέθοδος στο δρόμο, αλλά και ως πολιτική πράξη, δεν είναι μόνο εθνική
υπόθεση˙
μυστικές υπηρεσίες και αστυνομικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη έχουν
έντονες ανταλλαγές. Η γερμανική αστυνομία είναι φημισμένη για τις
τακτικές της, αλλά βλέπουμε επίσης πιο αυταρχικές αστυνομικές
αντιδράσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ελλάδα και αλλού. Έτσι, οι
τακτικές που αντιμετωπίσαμε στο Αμβούργο δεν αφορούν μόνο εμάς, αλλά
αποτελούν επίσης κοινά προβλήματα για τα κοινωνικά κινήματα σε άλλες
χώρες.

Μετάφραση: εργατική εφημερίδα Δράση

Πηγή: Beyond Europe

The post Καλή κρίση και ευτυχισμένος ο νέος φόβος [Ενημέρωση για τις μεγάλες συγκρούσεις στο Αμβούργο] από την Antifa AK Κολωνίας appeared first on Void Network.

Ιστορική Αναδρομή: “Kαταστολή και μεταπολίτευση: οι αόρατοι νεκροί της δημοκρατίας”

voidnetwork — Wed, 27 Feb 2013 15:11:00 +0000

Τα τροχαία του πεζοδρομίου

Αν στα δικτατορικά καθεστώτα η εξολόθρευση των αντιφρονούντων δεν έχει κανένα πρόβλημα να εμφανίζεται ως η ακραία – έστω – εκδοχή της πάση θυσία διατήρησης του κοινωνικού και πολιτικού status quo, για τις δημοκρατίες ο χειρισμός των ανθρώπινων θυμάτων της κρατικής βίας είναι μια πολύ λεπτή υπόθεση. Η ίδια η έννοια του κράτους δικαίου προϋποθέτει ότι το μονοπώλιο της έννομης βίας οφείλει να ασκείται με φειδώ και μόνο επί αδίκων · τυχόν παρεκτροπές δε μπορεί παρά να οφείλονται παρά σε ατομικές “υπερβάσεις εξουσίας” των εντεταλμένων οργάνων ή ατυχείς συμπτώσεις. Για το νεαρό αφισοκολλητή, που σκοτώνεται από διερχόμενο αυτοκίνητο ενώ καταδιώκεται από αστυνομικούς, φταίει η απροσεξία του κι όχι η πρακτική της δίωξης του συγκεκριμένου τρόπου πολιτικής έκφρασης · για το λιώσιμο της φοιτήτριας έξω από το εργοστάσιο ευθύνεται η κακιά η ώρα κι όχι η δημιουργία “υγειονομικής ζώνης” στους χώρους δουλειάς προκειμένου να προστατευθεί η εργασιακή ειρήνη · για τους νεκρούς στις παρυφές μαζικών συγκρούσεων με την αστυνομία, τέλος, ας όψονται οι “εξτρεμιστές”, οι “προβοκάτορες”, οι “γνωστοί – άγνωστοι” και όσοι άλλοι προκαλούν τα ΜΑΤ και τη δημοκρατική ευαισθησία του περιβόητου “μέσου πολίτη”… Τα χρόνια που κύλησαν από την αποκατάσταση των κοινοβουλευτικών θεσμών στη χώρα μας έχουν να επιδείξουν πλείστα όσα παραδείγματα για του λόγου το αληθές.

Περισσότερο από τις όποιες κυβερνητικές δικαιολογίες, ωστόσο, αυτό που παίζει καθοριστικό ρόλο στην αποδοχή τους είναι η στάση κοινωνικών κινημάτων και πολιτικού κόσμου απέναντι στα θανατηφόρα κρούσματα του κρατικού αυταρχισμού. Ούτε η κινητοποίηση κάθε λογής μηχανισμών το 1963 ούτε η ασύστολη προβοκατορολογία επί Ιουλιανών εμπόδισαν εκατοντάδες χιλιάδες λαού να συνοδέψουν στον τάφο το Γρηγόρη Λαμπράκη και το Σωτήρη Πέτρουλα, μετατρέποντας τις νεκρώσιμες πομπές σε εκδηλώσεις καταγγελίας της παρακρατικής και της επίσημης κρατικής βίας. Το κλειδί λοιπόν για την κατανόηση της συλλογικής λήθης πρέπει να αναζητηθεί στη στάση των εκάστοτε αντιπολιτεύσεων ( κοινωνικών και πολιτικών), καθώς και στη βούληση ή τη δυνατότητα των χώρων προέλευσης των εκάστοτε θυμάτων να μετατρέψουν τα συγκεκριμένα κρούσματα σε πολιτικό θέμα.
Δυο στοιχεία που φαίνεται να κρίνουν την ανωνυμία ή την ηρωοποίηση των πεσόντων επί δημοκρατίας είναι, πρώτον, η αίσθηση συνέχισης μιας ιστορικής αγωνιστικής παράδοσης και, δεύτερον, η ενδεχόμενη συνάφεια του φόνου με κάποιο μαζικό κίνημα – παράγοντες που οδηγούν στην ταύτιση ευρύτερων κοινωνικών ομάδων με το γεγονός. Η περίπτωση της ξεχασμένης, πρώτης νεκρής της Μεταπολίτευσης, είναι απ’ αυτή την άποψη εξαιρετικά διαφωτιστική. Παρόλο που σκοτώθηκε στο κέντρο της Αθήνας από αφηνιασμένο τεθωρακισμένο όχημα της αστυνομίας ( “αύρα”) κατά τη διάρκεια των μαζικών εργατικών ταραχών της 25ης Μαΐου 1976 κατά του ν.330, η 66χρονη πλανόδια μικροπωλήτρια (“ζητιάνα” τη χαρακτήρισε η επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση) Αναστασία Τσιβίκα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για ανάδειξή της σε σύμβολο της καταστολής του εργατικού κινήματος από το αστικό κράτος. Διαφορετικά ήταν τα πράγματα με την 21χρονη φοιτήτρια Σωτηρία Βασιλακοπούλου, μέλος της ΚΝΕ, που χτυπήθηκε θανάσιμα από αυτοκίνητο της βιομηχανίας ΕΤΜΑ ενώ μοίραζε προκηρύξεις στους εργάτες. Το ηρωικό κλίμα που καλλιεργήθηκε γύρω από το θάνατό της περιγράφει με εξαιρετικά εύγλωττο τρόπο ο πρώην γραμματέας της οργάνωσης: “Η ΚΝΕ έδινε τη δικιά της θυσία αίματος ενάντια στα μονοπώλια και την ασυδοσία τους. Ομως το φοβερό γεγονός δεν φόβισε τα μέλη της ΚΝΕ. Αντίθετα τα ατσάλωσε. Πολλοί, που για ένα διάστημα είχαν ξεκοπεί ή είχαν χαλαρούς δεσμούς με την οργάνωση, ζήτησαν πιο δραστήρια να συμμετέχουν στη ζωή και στην πάλη που ανέπτυσσε η ΚΝΕ. Νέοι πρωτοπόροι αγωνιστές εντάχθηκαν στις γραμμές της μέχρι το τέλος του ’80″ (Σπύρου Χαλβατζή “Η πορεία της νεολαίας”, Σύγχρονη Εποχή 1986, σ.202-3).

Λίγους μήνες αργότερα, το μαζικό αιματοκύλισμα της πορείας για την 6η επέτειο του Πολυτεχνείου από τα ΜΑΤ πρόσφερε τη σαφέστερη ένδειξη της αλλαγής των καιρών. Απασχολημένοι με την καταμέτρηση των σπασμένων βιτρινών, ο Τύπος και τα περισσότερα κόμματα πέρασαν σχεδόν στο απυρόβλητο το γεγονός της δολοφονίας δυο νέων ανθρώπων από αστυνομικά γκλόμπς. “Χάθηκαν για πάντα, πριν ακόμα θαφτούν, η Ματούλα Κανελλοπούλου κι ο Ιάκωβος Κουμής”, σχολίαζε σοκαρισμένος ο Γιώργος Βότσης από τις στήλες τούτης εδώ της εφημερίδας ( 23/11/80), ενώ το “Αντί” επισήμαινε “την πρόσθετη τραγικότητα της ανωνυμίας και της σιωπής που τους τύλιξε”: “Ούτε καν σαν σύμβολα διεκδικήθηκαν, ούτε κάν μνημονεύτηκαν σαν άτομα στις ανακοινώσεις κομμάτων και οργανώσεων, λές κι ήταν θύματα σεισμών…” Τη σαφέστερη ερμηνεία του φαινομένου έδωσε, με σχόλιό του στο περιοδικό “Αντιθέσεις” (11-12/80, σ.4-5), ο Πέτρος Ευθυμίου: “Η αντιπολίτευση με τη σειρά της, στο μπλοκ των αυτόνομων διαδηλωτών αναγνώρισε ένα θολό μοντέλο μιας άλλης δυνητικής διεξαγωγής του πολιτικού παιγνίου: εκείνης δηλαδή όπου ο `λαός’ μπορεί να μην είναι `μαζί μας’ αλλά και εναντίον μας. Ο κ. Παπανδρέου αισθάνθηκε την κρυφή αλληλεγγύη του συμμέτοχου στην εξουσία όταν κάλυπτε χωρίς όρους τη βαρβαρότητα των ΜΑΤ τη νύχτα της Κυριακής. Γιατί οι λίγες χιλιάδες “εξτρεμιστές” μπορεί να ήταν το προείκασμα εκείνων που συγκρούονταν του χρόνου με την αστυνομία της Πασοκικής κυβέρνησης. (…) Κατά τα άλλα, η Κανελοπούλου κι ο Κουμής ταξιδεύουν μόνοι, παράξενα ερωτηματικά και αδιεκδίκητα σημεία μιας κοινωνίας χωρίς πρόσωπα, μιας Πολιτείας χωρίς φυσιογνωμία, μιας Αριστεράς εν απουσία…”
Πέντε χρόνια αργότερα, όταν έπεφτε ο επόμενος νεκρός του Πολυτεχνείου, ο συγγραφέας των παραπάνω γραμμών ήταν πιά κρατικό στέλεχος κι η οπτική του γωνία σαφώς διαφορετική · τα πράγματα εξακολουθούσαν ωστόσο να κυλάνε προς την κατεύθυνση που αυτός είχε επισημάνει. Αρκεσαν η “ανησυχία” της ηγεσίας της ΓΣΕΕ κι από ένα τηλεφώνημα του Ακη Τσοχατζόπουλου στις ηγεσίες των δυο κομμουνιστικών κομμάτων για να ακυρώσει η ΕΦΕΕ την προγραμματισμένη πορεία διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά ( διαφωνώντας με την καθοδήγηση του ΚΚΕσ., η ΕΚΟΝ “Ρήγας Φεραίος” ήταν η μόνη από τις πολιτικές νεολαίες που αρνήθηκε να συμμορφωθεί με την αναδίπλωση). Εμειναν έτσι μονάχα οι “αριστεριστές” κι οι “αναρχοαυτόνομοι” να διεκδικούν το δικό τους νεκρό και την τιμωρία του δολοφόνου αστυνομικού. Η υπόθεση έκλεισε με το ουσιαστικό τέλος της Μεταπολίτευσης, επί Οικουμενικής κυβερνήσεως.

Οσο λιγότερο διεκδικήσιμα είναι λοιπόν τα θύματα των κατασταλτικών μηχανισμών, τόσο πιο αναλώσιμα μπορούν να θεωρηθούν από τους δυνάμει φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς. Τραγική επιβεβαίωση του κανόνα αποτελούν οι επιδόσεις των τελευταίων χρόνων: Αλβανοί και άλλοι αλλοδαποί μετανάστες, “αντικοινωνικοί” – ή απλώς ανώνυμοι – νέοι που έτυχε να προκαλέσουν τη μοιραία προσοχή κάποιου οργάνου… Ανθρωποι τους οποίους κανένα κίνημα δεν πρόκειται εύκολα να νοιώσει δικούς του, πεσόντες από κοινωνικούς χώρους δίχως προσβάσεις στα δίκτυα της πολιτικής διαμεσολάβησης και των ΜΜΕ. Που όταν χάνονται μέσα στη γενική αδιαφορία, ωστόσο, η ουσία της δημοκρατίας μας όλο και λιγοστεύει.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥΣ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΩΝ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΝΔΕΙΞΗ “ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ”:

Σκοτώνουν και εις Παρισίους…

Ιταλία 1947: Τουλάχιστον 20 νεκροί μέσα στο Νοέμβριο, στη διάρκεια δυναμικών απεργιακών κινητοποιήσεων.
Γαλλία 1948: Δυο νεκροί απεργοί όταν ο στρατός εισβάλλει με τανκς στα κατειλημμένα ορυχεία του Λουάρ και της Γκάρ.
Ιταλία 1948: Φόνος αγρεργάτη απεργού από αστυνομικό στο Τρεσέντα ντι Πο το Μάιο. Αλλοι 7 νεκροί στη Γένοβα, τη Νάπολι, το Λιβόρνο & τον Τάραντα κατά την απεργία που ακολούθησε την απόπειρα δολοφονίας του Τολιάτι (14-15/7).
Ιταλία 1949: Τέσσερις νεκροί κατά την εκκένωση κατειλημμένων τσιφλικιών στη Μελίσα της Καλαβρίας (29/10) και το Μοντεσκαλιόσο (14/12).
Ιταλία 1950: Εξι νεκροί από αστυνομικά πυρά εναντίον εργατικής διαδήλωσης στη Μοντένα (9/1).
Ιταλία 1960: Νικηφόρα αντιφασιστική εξέγερση κατά της στήριξης της χριστιανοδημοκρατικής κυβέρνησης Ταμπρόνι από το MSI. Ενας νεκρός διαδηλωτής στη Λιτσάτα της Σικελίας (5/7), πέντε στο Ρέτζιο Εμίλια (7/7), τρείς στο Παλέρμο & την Κατάνια (8/7).
Γαλλία 1961: Μαζική διαδήλωση Aλγερινών του Παρισιού υπέρ του FLN (17/10) πνίγεται στο αίμα από αστυνομία & παρακρατικούς. Οι νεκροί υπολογίζονται, χοντρικά, σε 140 με 200.
Γαλλία 1962: Διαδήλωση κατά του πολέμου της Αλγερίας χτυπιέται κτηνωδώς από τα ΜΑΤ στο σταθμό του μετρό της Σαρόν (8/2). Οκτώ νεκροί.
Γερμανία 1967: Διάλυση διαδήλωσης κατά της επίσκεψης του Σάχη στο Δυτ. Βερολίνο (2/6). Φόνος του φοιτητή Μπένο Ονεσοργκ από αστυνομικό.
Γερμανία 1968: Δυο νεκροί στο Μόναχο κατά την πολιορκία του εκδοτικού συγκροτήματος Σπρίνγκερ μετά την απόπειρα κατά του Ντούτσκε (11/4).
Γαλλία 1968: Νεκρός από δακρυγόνο στις παρισινές οδομαχίες της 24/5, πνιγμός του μαοϊκού μαθητή Ζίλ Τοτέν στο Σηκουάνα κατά τη διάρκεια καταδίωξής του(10/6), δυο νεκροί απεργοί στο Σοσό και το Μονπελιέ στις 11/6.
Iταλία 1968-70: Εικοσιοκτώ νεκροί σε διαδηλώσεις μεταξύ Απριλίου ’68 και Ιουλίου ’70.
Βρετανία 1972: Αλεξιπτωτιστές ανοίγουν πυρ εναντίον ειρηνικής διαδήλωσης καθολικών στο Λοντοντέρι της Β.Ιρλανδίας. 13 νεκροί (30/1). Μεταξύ 1968 και 1986, 358 άτομα – τα μισά απ’ τα οποία άοπλα – θα σκοτωθούν στη Β.Ιρλανδία απ’τις δυνάμεις της τάξης.
Ιταλία 1975-76: Φόνοι από αστυνομικούς ενός φοιτητή στο Μιλάνο (17/4/75), ενός διαδηλωτή έξω από την ισπανική πρεσβεία της Ρώμης (14/3/76) κι ενός νέου έξω από το Φεστιβάλ της ‘Ουνιτά’ στη Ραβένα (29/7/76).
Ιταλία 1977: Φόνος του αριστερού φοιτητή Φ.Λορούσο από αστυνομικά πυρά στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια (11/3). Βίαιη διάλυση φεμινιστικής διαδήλωσης στη Ρώμη (12/5) καταλήγει στο φόνο της 19χρονης Τζ.Μάσι από αστυνομικούς με πολιτικά.
Γαλλία 1977: Δυναμική διαδήλωση 60.000 οικολόγων στη Μαλβίλ, ενάντια στη λειτουργία πυρηνικού αντιδραστήρα. Πολύωρες μάχες με τα ΜΑΤ και 1 νεκρός.
Γαλλία 1980: Φοιτητικές διαδηλώσεις κατά της μείωσης των ξένων φοιτητών. Εισβολή ΜΑΤ στο κατειλημμένο Ζισιέ & θάνατος ενός φοιτητή που πέφτει από τη στέγη (13/5).
Βρετανία 1981: Αλλεπάλληλες ταραχές το καλοκαίρι σε πολλές υποβαθμισμένες συνοικίες. Ενας νεκρός (Τόξτεθ 28/7), χτυπημένος από αστυνομικό όχημα.
Γερμανία 1981: Βίαιη εκκένωση 8 κατειλημμένων σπιτιών στο Δ.Βερολίνο. Ενας νεκρός από πάτημα κλούβας (22/9).
Βρετανία 1984-85: Οκτώ νεκροί στη διάρκεια της 12μηνης απεργίας των ανθρακωρύχων, τρεις τουλάχιστον από τους οποίους χτυπημένοι από αστυνομικά οχήματα ή απεργοσπαστικά φορτηγά.
Γερμανία 1985: Στη διάρκεια αντιφασιστικής συγκέντρωσης στη Φραγκφούρτη (28/9), πυροσβεστική αντλία σκοτώνει τον 36χρονο διαδηλωτή Γκίντερ Σαρε.
Βρετανία 1985: Δυο έγχρωμες νοικοκυρές σκοτώνονται από σφαίρες αστυνομικών στη διάρκεια ερευνών στα σπίτια τους στο Μπρίξτον (28/9) & το Τότεναμ ( 5/10).
Γαλλία 1986: Φόνος του 22χρονου έγχρωμου φοιτητή Μαλίκ Ουσεκίν από αστυνομικούς στο Καρτιέ Λατέν, στο περιθώριο των κινητοποιήσεων κατά του νόμου Ντεβακέ (6/12).
Γερμανία 1989: Αστυνομικό όχημα σκοτώνει αυτόνομο φοιτητή στη διάρκεια επεισοδίων στο Γκέτιγκεν (17/11).
Γαλλία 1988-94: Τουλάχιστον 35 νεκροί από αστυνομικές σφαίρες κατά τη διάρκεια μέτρων τάξης ή αστυνομικών ελέγχων, σύμφωνα με καταγγελίες του τύπου και της Διεθνούς Αμνηστίας.
Βρετανία 1991: Θάνατος ζαϊρινού μετανάστη από ξυλοδαρμό, ενώ περίμενε να κριθεί η αίτησή του για πολιτικό άσυλο (8/10).
Δανία 1991: Μετατροπή 18χρονου σε φυτό λόγω του ποδοπατήματός του από αστυνομικούς σε μια ‘σύλληψη ρουτίνας’ (31/12).
Γερμανία 1993: Φόνος του φερόμενου ως ‘τρομοκράτη’ Β.Γκράμς κατά τη διάρκεια της κράτησής του.
Ιταλία 1993: Εν ψυχρώ φόνος 11χρονου τσιγγάνου από καραμπινιέρους στην Πάντοβα (23/9). Θάνατος 32χρονου τοξικομανή από ξυλοδαρμό σε αστυνομικό τμήμα του Τορίνο (18/12).
Γερμανία 1994: Φόνοι από αστυνομικούς ενός 16χρονου Κούρδου αφισοκολητή στο Ανόβερο τον Ιούνιο κι ενός νιγηριανού μετανάστη στη Φραγκφούρτη τον Αύγουστο.
Βρετανία 1994: Στραγγαλισμός Νιγηριανού κατά τη διάρκεια βίαιης σύλληψής του (16/12).
Βρετανία 1995: Θανάσιμος ξυλοδαρμός του μαύρου ακτιβιστή Μπρ.Ντάγκλας από αστυνομικούς στο Λονδίνο (3/5).
Βρετανία 1996: Θάνατος του 29χρονου μετανάστη Ι.Σέϊ ύστερα από ‘ψεκασμό’ του με δακρυγόνο CS στο Εσεξ (17/3).

Η “τύχη” του να μην είσαι “τυχαίος”

Ο 38χρονος μαθηματικός Νίκος Τεμπονέρας αποτελεί αναμφίβολα την εξαίρεση στη μακριά σειρά των ξεχασμένων νεκρών της μεταδικτατορικής περιόδου. Η εν ψυχρώ δολοφονία του από παρακρατική ομάδα στελεχών της ΟΝΝΕΔ στο κατειλημμένο σχολικό συγκρότημα Βούδ της Πάτρας τα μεσάνυχτα της 8ης Ιανουαρίου 1991 ( σφήνωσαν σιδερολοστό στο κρανίο του, ενώ ήταν ήδη χτυπημένος και πεσμένος στο έδαφος) δεν πέρασε αναπάντητη. Ούτε οι αντιδράσεις περιορίστηκαν στις εν θερμώ τεράστιες διαδηλώσεις και τριήμερες συγκρούσεις χιλιάδων νέων με την αστυνομία στην Πάτρα, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Για περισσότερα από τρία χρόνια, ένα μαχητικό κίνημα που εκτεινόταν από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών μέχρι τμήματα της λεγόμενης `άγριας νεολαίας’ συντήρησε ζωντανή την ανάμνηση του εγκλήματος κι εμπόδισε το γρήγορο κουκούλωμα της υπόθεσης από την – ως γνωστόν τυφλή – δικαιοσύνη, παρόλο που η μάχη δεν έχει ακόμα κριθεί τελεσίδικα. Το Μάρτιο του 1993 ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας, Γιάννης Καλαμπόκας, καταδικάζεται πρωτόδικα σε ισόβια · με την ποινή του μειωμένη σε 17 χρόνια & 3 μήνες από το Εφετείο της Λάρισας το Μάιο του 1994, αναμένεται να ξαναδικαστεί επί της ουσίας τον ερχόμενο Οκτώβριο, αφού ο Αρειος Πάγος με πρόσφατο βούλευμά του έκρινε ότι η ανθρωποκτόνα πρόθεσή του δεν έχει επαρκώς αποδειχτεί.
Αναζητώντας κανείς τα αίτια αυτής της εξαίρεσης, δε μπορεί παρά να σταθεί στην οφθαλμοφανή αίσθηση συνέχειας που συνδέει την “υπόθεση Τεμπονέρα” με ανάλογες εμπειρίες του παρελθόντος: ο νεκρός δεν ήταν απολίτικος αλλά μέλος αριστερής οργάνωσης ( Εργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο), δε βρέθηκε στο χώρο του φονικού τυχαία αλλά για να προστατέψει τους καταληψίες μαθητές του από την επιδρομή των παρακρατικών, δε σκοτώθηκε σε τυχαίο συμβάν αλλά στα πλαίσια μιας εκτεταμένης ημιστρατιωτικής επιχείρησης που συντονιζόταν από τις κατά τόπους νομαρχίες με σκοπό τη “δυναμική ανακατάληψη” των σχολείων. Την επαύριο της δολοφονίας, χιλιάδες πολίτες είδαν να αναβιώνει μπροστά τους η υπόθεση Λαμπράκη.
Μένει να περιμένουμε αν θα δούμε σε ριπλέι και το ξέπλυμα του Γκοτζαμάνη…

Το “εμπόλεμο” στα μετόπισθεν

Κάποιοι δεν έχουν λόγους να συνεορτάσουν την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας. Δεν πρόκειται για τους “σεσημασμένους εχθρούς” -που αιωνίως “ζηλεύουν” τις επιδόσεις μας στην κοινωνική οργάνωση και τον πολιτισμό- αλλά για τους χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που εργάζονται στην Ελλάδα. Ζώντας χωρίς δικαιώματα αντιμετωπίζουν καθημερινά την αδιαφορία και την κατασταλτική μανία του κράτους. Εχουν τους νεκρούς και τους τραυματίες τους, θύματα ενός αθέατου πολέμου που μαίνεται από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Από τα ψιλά του τύπου σταχυολογήσαμε περιστατικά ένοπλης κρατικής βίας κατά των λεγόμενων λαθρομεταναστών που αν αναφέρονταν σε ομοεθνείς μας θα μιλούσαμε για ολοκληρωτισμό. Περίπου 40 νέοι άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί και πάνω από 20 έχουν τραυματιστεί από τα υπηρεσιακά περίστροφα των αστυνομικών και τα πολεμικά εργαλεία των στρατιωτικών περιπόλων, από το 1991 έως σήμερα. Και όταν καθυστερούν οι υπάλληλοι της Δημοκρατίας, αναλαμβάνουν οι ιδιώτες κυνηγοί κεφαλών. Τα αποτελέσματα εξίσου σημαντικά για τη λειτουργία του πολιτεύματός μας: 15 νεκροί και 5 σοβαρά τραυματισμένοι. Στον ανατριχιαστικό απολογισμό προστίθενται και τα περίπου 10 θύματα βασανισμού στα κρατητήρια ή οι διαμελισμένοι από τις νάρκες των συνόρων.
Την περίοδο της “εθνεγερσίας” που ενέσκηψε και στη χώρα μας με την βαλκανική κρίση δεν ήταν εύκολο να καταγραφούν αυτές οι βρόμικες υποθέσεις. Ενώ η τότε κυβέρνηση οργάνωνε τα “ειδικά αποσπάσματα” στη μεθόριο και τις “επιχειρήσεις – σκούπα” στα χωριά και τις πόλεις με την εντολή “βαράτε στο ψαχνό”, πολιτικά στελέχη και ΜΜΕ αποσιωπούσαν την πραγματικότητα, αντέστρεφαν την εικόνα και μιλούσαν για την “απειλή των αλλοδαπών”. Συγκαλύπτονταν ακόμα και τα λιγοστά επεισόδια που έφταναν στο φως της δημοσιότητας. Επώνυμες μαρτυρίες αλβανών πολιτών, για δολοφονίες και απίστευτα βασανιστήρια που υπέστησαν φίλοι τους στην Ελλάδα θεωρήθηκαν “απόπειρες δυσφήμισης της χώρας μας”. Ο Μανώλης Καλαμίδας π.χ, ως εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ τότε, κόντεψε να θέσει εκτός νόμου το “Ρόιτερ” στις 19.2.1992, όταν το ειδησεογραφικό πρακτορείο τόλμησε να διανείμει διασταυρωμένα περιστατικά από τις αλβανοφαγικές δραστηριότητες των ελληνικών περιπόλων. Η Δημοκρατία μας έφτασε στο σημείο να καταδικάσει τέσσερις νέους της “Αντιπολεμικής Αντιεθνικιστικής Συσπείρωσης” επειδή στις 4.4.1992 μοίραζαν κείμενο στο οποίο υποστήριζαν ότι: “μας λένε ψέματα και μας δηλητηριάζουν με τον εθνικισμό, την πολεμοκαπηλεία και το ρατσισμό. Θέλουν να μας κάνουν να δεχόμαστε αδιάφορα τις δολοφονίες αλβανών φυγάδων στα σύνορα από ειδικά στρατιωτικοαστυνομικά σώματα που έχουν συγκροτήσει”. Το δικαστήριο έκρινε ότι “διέσπειραν ψευδείς ειδήσεις και φήμες ικανές να επιφέρουν ανησυχίες και φόβο στους πολίτες, να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας και να επιφέρουν διαταραχή στις διεθνείς σχέσεις της χώρας”!
Κάθε φόνος “λαθρομετανάστη” που φτάνει ως τα ΜΜΕ, συνοδεύεται από τα κωμικοτραγικά αστυνομικά δελτία περί “τυχαίας εκπυρσοκρότησης” ή “πυροβολισμού στον αέρα που κατά λάθος πέτυχε τον ύποπτο στην καρδιά”! Αν το κόλπο δεν πείθει, τότε επιστρατεύεται η υποτιθέμενη επικινδυνότητα του θύματος. Στον “ιδιωτικό τομέα” οι δολοφόνοι παρουσιάζονται ως πανικόβλητοι από την εγκληματικότητα των ξένων στην περιοχή τους. Στην πραγματικότητα όμως, το θύμα δεν έχει διαπράξει κανένα αδίκημα, ή το πολύ πολύ να έχει επιχειρήσει να αφαιρέσει κάποιο ευτελές αντικείμενο. Θυμίζουμε τους δυο νεκρούς κλέφτες ποδηλάτων στην Ηλεία (Μάρτιος ’94) και στην Πιερία (Φεβρουάριος ’96) και τον πυροβολημένο από αγροφύλακα στον Τύρναβο κλέφτη καρπουζιού τον περασμένο μήνα. Για να σχετικοποιηθεί το φαινόμενο της βίας κατά των ξένων, που δεν φαίνεται να κοπάζει, διανέμονται από το κράτος στατιστικές με στόχο να το δικαιολογήσουν. Δημοσιεύονται ξανά και ξανά οι ίδιες λίστες της παραβατικότητας των μεταναστών, στις οποίες αποκρύπτεται το γεγονός ότι ο κύριος όγκος τους αφορά αδικήματα που έχουν σχέση με την ίδια τους την υπόσταση στην ελληνική κοινωνία. Δηλαδή είναι όλοι “παράνομοι”, διότι η Δημοκρατία μας δεν θέλει να τους νομιμοποιήσει.

Οι μεν και οι δε

ΣΙΔΕΡΗΣ ΙΣΙΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ. Μέλος της αριστερής οργάνωσης Κ.Ο.Μαχητής, ο 16χρονος μαθητής κόλλαγε αφίσες στην πλατεία Κοτζιά την παραμονή της Πρωτομαγιάς του 1976, όταν κατέφθασαν τα αστυνομικά όργανα για συλλήψεις. Στην προσπάθειά του να ξεφύγει, παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο στην Πειραιώς. Η κηδεία του μετατράπηκε σε μαχητική διαδήλωση με κεντρικό σύνθημα ‘Κάτω η Νέα Τρομοκρατία’.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ. Ο ιδιόρρυθμος γιατρός βρήκε το θάνατο στις 11 Ιουλίου 1978, κατά τη διάρκεια νυχτερινής εισβολής των νεοσύστατων τότε ΜΕΑ στο σπίτι του. Είχε προηγηθεί πολυήμερη καμπάνια της εφημερίδας ‘Το Βήμα’ για την εξουδετέρωσή του και τον τερματισμό της “ατμόσφαιρας ανυπαρξίας του κράτους” που δημιουργούσε η θορυβώδης παρουσία του στη μέση του Π. Φαλήρου.

ΣΩΤΗΡΙΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ. Μέλος της ΚΝΕ, η φοιτήτρια του Παντείου μοίραζε το μεσημέρι της 28ης Ιουλίου 1980 έξω από το εργοστάσιο της ΕΤΜΑ στο Βοτανικό προκηρύξεις για την εργατική διαδήλωση της επομένης εναντίον της λιτότητας. Εξερχόμενο λεωφορείο της εταιρείας τη χτύπησε, πολτοποιώντας το κεφάλι της. Το ίδιο βράδι η 3η βάρδια του εργοστασίου προχώρησε σε απεργία διαμαρτυρίας, ενώ τα ΜΑΤ αναλάμβαναν να ‘καθαρίσουν’ την περιοχή από τους συγκεντρωμένους πολίτες. Με ανακοίνωσή της, η κυβέρνηση Γ. Ράλλη εξέφρασε τη δυσφορία της για “τις προσπάθειες που καταβάλλονται να πολιτικοποιηθεί το αστυνομικό δελτίο”. Εντελώς διαφορετική γνώμη είχαν φυσικά οι χιλιάδες κόσμου που συνόδευσαν την 21χρονη φοιτήτρια στην τελευταία της κατοικία με συνθήματα `Λεύτερος συνδικαλισμός’ και `Οχι άλλο αίμα για την εργοδοσία’.

ΤΑΣΟΣ ΜΑΓΛΑΡΙΔΗΣ. Παλαίμαχος ΕΑΜίτης, συμμετείχε σε συγκέντρωση αντιστασιακών που στις 28 Οκτωβρίου 1980 επιχείρησαν να παρελάσουν στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης. Στη διασταύρωση των οδών Ελ. Βενιζέλου & Β. Γεωργίου δέχτηκαν επίθεση της αστυνομίας, με γκλόμπς και κλοτσιές. Χτυπημένος άσχημα στο κεφάλι, ο 76χρονος αγωνιστής μεταφέρθηκε στο ΑΧΕΠΑ για να υποκύψει στις 30 Νοεμβρίου.

ΚΟΥΜΗΣ – ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ. Οταν στις 16 Νοεμβρίου 1980 η αριστερή μειοψηφία της ΕΦΕΕ επιχείρησε να σπάσει την κυβερνητική απαγόρευση για πορεία μέχρι την αμερικανική πρεσβεία, τα ΜΑΤ μετέτρεψαν το κέντρο της Αθήνας σε πραγματικό σφαγείο. Από τα γκλόμπς σκοτώθηκαν η 21χρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου κι ο 26χρονος φοιτητής της Νομικής Ιάκωβος Κουμής. Η κυβέρνηση περιορίστηκε να εκφράσει την οργή της για τις “οργανωμένες ομάδες αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων” που “αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατικά και ειρηνικά αισθήματα του συνόλου του ελληνικού λαού”, διευκρινίζοντας απλώς ότι “για τις συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές ανακρίσεις”. Εξίσου διακριτικός απέναντι στην αστυνομική βία υπήρξε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ενώ το σύνολο των ΜΜΕ έσπευσε να ρίξει την ευθύνη της σφαγής στους (μη κατονομαζόμενους) “2.000 προβοκάτορες”.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΤΕΖΑΣ. Ο φόνος του 15χρονου μαθητή από τον αστυφύλακα Αθανάσιο Μελίστα με σφαίρα στο πίσω μέρος της κεφαλής κατά τη διάρκεια μικροεπεισοδίων στις παρυφές της πλατείας Εξαρχείων ήταν το αποκορύφωμα ενός χρόνου βίαιων `επιχειρήσεων αρετής’. Οι παραιτήσεις των προϊσταμένων του Υπουργείου Δημ. Τάξεως Τσούρα και Κουτσόγιωργα δεν έγιναν δεκτές, τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο Χημείο συλλαμβάνοντας 37 νέους και το κέντρο της Αθήνας έζησε άγριες ώρες – με χιλιάδες αγανακτισμένους διαδηλωτές, κατάληψη του ΕΜΠ και κοινό αγώνα “αγανακτισμένων πολιτών” της ΠΑΣΚΕ με φασιστικές ομάδες κατά της `αναρχίας’. Καταδικασμένος πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση (με ανασταλτικό χαρακτήρα), ο Μελίστας θα αθωωθεί στις 25/1/1990 από το Εφετείο.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1986 ο 60χρονος εργάτης της ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ πραγματοποιούσε μαζί με 650 συναδέλφους του καθιστική διαμαρτυρία έξω από το Υπ. Βιομηχανίας, ύστερα από άρνηση της υφυπουργού Β.Παπανδρέου να τους δεχτεί για το θέμα της μη καταβολής δεδουλευμένων τους. Αστυνομικοί τους απώθησαν βίαια με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό του. Πέθανε από μετατραυματική επιπλοκή στο ΚΑΤ (12/9/86).

“ΚΑΠΑ ΜΑΡΟΥΣΗ”. Η μαζικότερη σφαγή πολιτών από τις δυνάμεις καταστολής συνέβη στις 10 Ιανουαρίου 1991. Την επαύριο της δολοφονίας του καθηγητή Τεμπονέρα, μικροεπεισόδια στις παρυφές διαδήλωσης 100.000 ατόμων στην Αθήνα κατέληξαν σε πολύωρες συγκρούσεις χιλιάδων νέων με τα ΜΑΤ. Ενα από τα 4.000 δακρυγόνα που επισήμως ρίχτηκαν κατά των διαδηλωτών προκάλεσε πυρκαγιά στο βιβλιοχαρτοπωλείο Λίβα και στο κτίριο του ‘Κ. Μαρούση’. Νεκροί από ασφυξία ανασύρθηκαν ο 32χρονος επιχειρηματίας Περικλής Ρεπάκης, ο 57χρονος δικηγόρος Μανόλης Κοντόπουλος, ο 59χρονος χρυσοχόος Ιωάννης Νεμετζίδης κι ένα – αγνώστων στοιχείων – νεαρό άτομο. Παρά την ύπαρξη πλήθους επώνυμων μαρτύρων (όχι μόνο διαδηλωτών) για τα αίτια της πυρκαγιάς, η υπηρεσιακή ΕΔΕ έκλεισε την υπόθεση κάνοντας λόγο για “εμπρησμό του κτιρίου από αναρχικούς”…

ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ ΑΚΙΑΡ. Τούρκος πρόσφυγας συνελήφθη στις 21 Ιανουαρίου 1991 στην Αθήνα με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών. Σακατεμένος από τα βασανιστήρια, μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ όπου ξεψύχησε στις 29 Ιανουαρίου. Ο υπουργός Δημ. Τάξης Βασιλειάδης κάλυψε πλήρως τους υφισταμένους του και η υπόθεση μπήκε στο αρχείο.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΓΙΑΚΑΣ. Ο 28χρονος νέος έκανε τη νυχτερινή βόλτα του στην ερημιά του Μοσχάτου, όταν βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε εποχούμενους οπλοφόρους με πολιτικά που ζήτησαν τα στοιχεία του. Τρομοκρατημένος το έβαλε στα πόδια για να δεχτεί πισώπλατα τέσσερις σφαίρες από τον αρχιφύλακα Ευάγγελο Λαγουδάκη. Αντιμέτωπη με το γεγονός ότι ο αδικοσκοτωμένος δε βαρυνόταν με το παραμικρό αδίκημα, η ηγεσία της αστυνομίας φρόντισε να ‘διαρεύσει’ ότι το θύμα “είχε ψυχολογικά προβλήματα”…

ΛΟΥΤΦΗ ΟΣΜΑΝΤΖΕ. Ο 40χρονος μουσουλμάνος από την Ξάνθη συνελήφθη στις 14 Ιανουαρίου 1996 μεθυσμένος στο Βύρωνα και μεταφέρθηκε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Στις 10μμ της επόμενης μέρας ήταν νεκρός. Ο ιατροδικαστής Μ. Νόνας διαπίστωσε ότι ο θάνατός του προήλθε από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου κατά τη διάρκεια ξυλοδαρμού του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Λουίτζι Φεραγιόλι “Αυταρχική δημοκρατία και κριτική της πολιτικής” (Αθήνα 1985, εκδ. Στοχαστής). Εξαιρετικά διεισδυτική ανάλυση των χαρακτηριστικών και – κυρίως – των ορίων της σύγχρονης `συναινετικής δημοκρατίας’.

Ετιέν Μπαλιμπάρ “Τα όρια της δημοκρατίας” ( Αθήνα 1993, εκδ. Ο Πολίτης). Οι δημοκρατικοί θεσμοί, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι νέες διαχωριστικές γραμμές στη μεταψυχροπολεμική εποχή.

Αυτόνομης Πρωτοβουλίας Πολιτών “Αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται. Χρονικό και ντοκουμέντα από τους αγώνες του λαού μας. Διχτατορία – Μεταπολίτευση” (Αθήνα 1983). Λεπτομερειακή παρουσίαση των μαζικών κινημάτων της περιόδου 1972-1980, με πλήθος στοιχεία για τα θύματα της κρατικής βίας.

Πατρίκ Σήλ & Μωρίν Μακονβίλ “Η γαλλική επανάσταση του 1968″ (Αθήνα 1971, εκδ. Νέοι Στόχοι & επανεκδ. Θεωρία 1982). Αναμφίβολα η καλύτερη ελληνόγλωσση εξιστόρηση του γαλλικού “Μάη”. Αναφορές στους ξεχασμένους και μη νεκρούς της εξέγερσης.

Paul Ginsborg “A history of contemporary Italy. Society and politics, 1943- 1988″ (Λονδίνο 1990, εκδ. Penguin). Η σύγχρονη ιταλική ιστορία, με έμφαση στην παρέμβαση των κατά καιρούς κοινωνικών κινημάτων. Πολλαπλές αναφορές στα ανθρώπινα θύματα της κρατικής καταστολής.

ΔΕΙΤΕ

Το μίσος ( La haine) του Ματιέ Κασοβίτς (1995). Ενα 24ωρο των λαϊκών προαστείων του Παρισιού, μέσα από το βλέμμα μιας παρέας άνεργων νέων που περιφέρονται στους δρόμους ενώ ένας φίλος τους χαροπαλεύει στο νοσοκομείο χτυπημένος από αστυνομικό.

Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο ( Le fond de l’ air est rouge) του Κρις Μαρκέρ (1978). Πεντάωρο ντοκιμαντέρ με θέμα τα κοινωνικά κινήματα και τις αναζητήσεις των δεκαετιών του ’60 & του ’70. Ειδική αναφορά στους νεκρούς αγωνιστές, με προσκλητήριο πεσόντων κι εξαιρετικά πλάνα από την κηδεία /διαδήλωση του Π. Οβερνέ.

Ο ταχυδρόμος (Il postino) των Μάικλ Ράντφορντ (1994). Η ιστορία του ευαίσθητου ιταλού ταχυδρόμου και της πιο όμορφης κοπέλας του νησιού τελειώνει με το φόνο του πρώτου σ’ ένα από τα αιματηρά εργατικά συλλαλητήρια του ’50.

Πηγη:iospress.gr 21/7/1996

http://www.kar.org.gr/?p=12663

The post Ιστορική Αναδρομή: “Kαταστολή και μεταπολίτευση: οι αόρατοι νεκροί της δημοκρατίας” appeared first on Void Network.

“Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.”, από το Βυτίο

voidnetwork — Wed, 03 Oct 2012 10:04:00 +0000

Θα σε πετύχω τυχαία στο δρόμο. Καλησπέρα, τί κάνεις;
Όλα καλά; Σκατά, τα ίδια, αντέχουμε. Θα περπατήσουμε μαζί.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να έρθω εδώ, να περπατήσω αυτούς τους δρόμους, να κοιτάξω αυτά τα πρόσωπα, να ζήσω αυτές τις μέρες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να φοβάμαι μέσα στο τρένο, να απελπίζομαι στις
κεντρικές λεωφόρους, να ελίσσομαι ανάμεσα στα πτώματα, να αποφεύγω τα
απλωμένα χέρια, να παρατηρώ τα παραιτημένα πόδια.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να ζήσω αυτά τα χρόνια, αυτές τις ουρές, αυτά τις αγωνίες, αυτές τις φτώχειες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις και θα σκέφτεσαι τις
φωτογραφίες κάποιων διακοπών, τότε που ήμαστε όλοι είκοσι και τίποτα δεν
μπορούσε να πάει στραβά. Τίποτα δεν έμπαινε ανάμεσα στον εαυτό και την
επιθυμία.

Θα πεις. Ήμουν φτιαγμένος για εκείνη την μακρινή παραλία με την
παράταιρη καντίνα, τις παγωμένες μπύρες και την πίτα κάτω απ’ το
αρμυρίκι. Για αυτοσχέδιες συναυλίες, μυστήριες γυναίκες, σπιτικά ποτά,
αγέραστα καφενεία και νυχτερινές μπάρες. Ήμουν φτιαγμένος για πρωινές
βόλτες και σακούλες γεμάτες βιβλία. Για βραδινά μπάνια και κοφτές
ντρίπλες.

Οι ώμοι μου ήταν φτιαγμένοι για ένα σακίδιο που θα ξυπνούσε στη μία
μεριά του κόσμου και θα κοιμόταν στην άλλη. Τα δάχτυλά μου ήταν
φτιαγμένα για να γράφω εξυπνακίστικες ιστορίες και εντυπώσεις από
απερίγραπτα τοπία. Το στόμα μου ήταν φτιαγμένο για να γελάει με φριχτά
ανέκδοτα και να πίνει (άλλο) ένα τελευταίο κονιάκ και να φιλάει
εξωτικούς λαιμούς, ξαπλωμένα χέρια και σεντονένια πόδια.

Ήμουν φτιαγμένος να γνωρίσω τη δυστυχία του κόσμου ως μυθιστόρημα, κακιά ανάμνηση, μελαγχολική ταινία και δυσπρόφερτο πετίσιον.

Τώρα κάνω βόλτες σε έρημους δρόμους πνιγμένους απ’ τα εκατοντάδες
ενοικιάζεται. Γράμματα στοιβάζονται σε εισόδους, ζητιάνοι και πρεζάκια
στοιβάζονται σε πεζοδρόμια, άνεργοι στοιβάζονται σε βιογραφικά,
μετανάστες στοιβάζονται σε στρατόπεδα.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για να βαδίζουμε ατρόμητοι καταπάνω σε όλα τα
ζόρια – λογαριασμοί, απολύσεις, ερημιές, μπάτσοι, φασίστες, βιβλιάρια
υγείας. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα κλαίγαμε μόνο από έρωτα και
εθιμοτυπικά, σε μεγάλες αθλητικές νίκες και επετείους. Άντε πότε πότε κι
ένας θάνατος. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα διαβάζαμε τους θεωρητικούς για
λόγους κουλτούρας και ότι θα τα βάζαμε με την υπερκατανάλωση, την
αλλοτρίωση και άλλες έννοιες απ’ τις εκθέσεις ιδεών.

Δεν περιμέναμε ότι πρέπει να βγάλουμε φωτιά απ’ τις λέξεις, ότι
πρέπει να περπατήσουμε ξανά μαζί σε χαμένες απεργίες, ότι πρέπει να
ηττηθούμε όπως οι άλλοι, αυτοί που κάποτε θαυμάζαμε. Δεν περιμέναμε ότι η
ζωή θα μας ζητήσει το λόγο.

Και τώρα, μείναμε να περπατάμε ανάμεσα στα λυσσασμένα για αίμα θύματα
. Ο χαλασμός παντού γύρω. Ίσως κάναμε λάθος, ίσως ήμαστε αφελείς, ίσως
συνοψίσαμε το όνειρο σε ότι χωρούσε στην αγοραστική μας δύναμη.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για αυτό, θα σου πω.

Ύστερα, θα κοιτάξουμε τριγύρω, τους δρόμους που περπατήσαμε. Την
Καραγιώργη Σερβίας, την Αιόλου, την Αθηνάς απ’ την Ομόνοια ως την Πλάκα.
Περιφερόμενοι μετανάστες, μικρομάγαζα, βιοτεχνίες, παπατζήδες, διάσημα
εμπορικά καταστήματα, ξεχασμένες κόκκινες σημαίες, πρεζάκια στην
Κλαυθμώνος, στένσιλ “welcome to the dark side”, δυο τρία μπαράκια που
κάποτε παραήπιες, το τμήμα στην κάθετη της Κολολοτρώνη – περνάς και
φτύνεις πάντα – , η πλατεία Συντάγματος γεμάτη κόσμο μπερδεμένο, μαλόξ
στα μάτια στην Πανεπιστημίου, Δεκέμβριος 2008 καθισμένος στην άσφαλτο –
δίπλα σου περνάει ένας και στο πλακάτ η Κούνεβα, την άλλη την πιάνουν
ξαφνικά τα κλάματα – βόλτες στη Σωκράτους να δεις με τα ίδια σου τα
μάτια, οι μαύρες σου μαυρίζουν την ψυχή, ένοχος γιατί μόλις βγήκες από
το πάλαι ποτέ «σόουλ», πεταχτά φιλιά, μια γριά με αίματα και μάσκα σε
κάποια διαδήλωση, το μεταξουργείο καθημερινή πρωί, μια ρακή στο Γιλμάζ
στα Εξάρχεια, το παρκάκι απέναντι καθώς φτιαχνόταν, τα σουβλάκια των
Κούρδων στην Κάνιγγος, ένας Πακιστανός που σου λέει ευχαριστώ σαν τρελός
για ένα δίευρω. Κοιτάξαμε την πόλη μας, τους δρόμους που περπατήσαμε.

Θα γυρίσεις με ένα θυμό, όλο χαμόγελο, και το τσιγάρο στο στόμα και
θα μου πεις, μη φοβάσαι ρε. Από δω και πέρα, δεν είμαστε φτιαγμένοι για
να μας παγώνει ο φόβος. Από δω και πέρα είμαστε φτιαγμένοι για να
ζήσουμε.

πηγή: http://tovytio.wordpress.com/2012/09/13/now_i_am/

The post “Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.”, από το Βυτίο appeared first on Void Network.

“H ιστορική γλύκα”, από τον Old Boy

voidnetwork — Fri, 10 Feb 2012 01:51:00 +0000

Ευρώ θέλοντος και μνημονίου επιτρέποντος, κλείνω φέτος τα σαράντα. Σκέφτομαι αυτούς που γεννήθηκαν σαράντα χρόνια πριν από μένα. Ένας που γεννήθηκε το 1932 μέχρι τα δικά του σαράντα πρόλαβε να ζήσει άμεσα ή εξ αντανακλάσεως δικτατορία, πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο, μετεμφυλιακό κράτος με όλο το σχετικό χαμό του, ξανά δικτατορία. Να πάρουμε και τον αμέσως πιο πίσω σαραντάρη, εκείνον που γεννήθηκε το 1892; Εκείνου κι αν ήταν φουλ το ιστορικό πιάτο. Ενώ εμείς οι καημένοι τι βιώσαμε ιστορικά από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας; Τί – πό – τά. Προφανώς πολλά και διάφορα συνέβησαν αυτά τα χρόνια, αλλά πώς να τολμήσουν να συγκριθούν από πλευράς δραματικότητας με το παρελθόν; Το 1989 έγιναν κοσμοϊστορικές αλλαγές, ούτε όμως ο δικός μας ο κόσμος ούτε η δική μας ιστορία ήταν εκείνη που άλλαζε ριζικά. Ο δικός μας κόσμος όντας στο στρατόπεδο των νικητών συνέχισε να κυλά αδιατάρακτος για μια εικοσαετία ακόμα. Καιρός δεν ήταν να μπει ένα τέλος στην ανία, καιρός δεν ήταν να αρχίσουμε να παίρνουμε κι εμείς μια δόση Ιστορίας, καιρός δεν ήταν να αρχίσουμε να γευόμαστε κι εμείς την γλύκα της;

Όταν μεγαλώνεις εκτός δραματικής Ιστορίας, εθίζεσαι σε ένα τρόπο σκέψης που σε κάνει να νομίζεις ότι ως το τέλος της ζωής σου έτσι θα πηγαίνει το έργο. Εξίσου αν όχι και περισσότερο σοκαριστικό από ένα κόσμο που κατεδαφίζεται, είναι το εντελώς απρόσμενο της κατεδάφισής του. Προηγούμενες γενιές ήξεραν πως όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν, πως όλα είναι εκκρεμή κι επίφοβα. Σε εμάς όλα έμοιαζαν στερεωμένα σε αδιαμφισβήτητες βάσεις και μακριά από το φόβο. Υπήρχε βέβαια πάντα ο φόβος της προσωπικής σου κατάρρευσης, αλλά η συλλογική σε καιρό ειρήνης έμοιαζε με αδιανόητη.

Ο βασικότερος εθισμός όμως είναι άλλος: εθίζεσαι στην πεποίθηση πως όπως η Ιστορία διαδραματιζόταν προ κρίσης ερήμην σου, έτσι διαδραματίζεται ερήμην σου και μέσα στην κρίση, εθίζεσαι στην πεποίθηση πως είσαι πολύ μικρός και ασήμαντος για να παρέμβεις και να προσπαθήσεις να την επηρεάσεις. Είναι πολύ πιο συνεπές με βάση τον ως τώρα ανενεργό σου ρόλο και σου είναι πολύ πιο εύκολο ψυχολογικά να παίξεις το ρόλο του σφάγιου. Προτιμάς να σε θυσιάσουν παρά να ρισκάρεις να θυσιάσεις. Αυτό το ρίσκο σε σκανδαλίζει και σε αποσυντονίζει όσο τίποτα. Έτσι, ακόμα κι αν καταλαβαίνεις πια πως πρόκειται να χαθούν πάρα πολύ περισσότερα από όσα έχουν ήδη χαθεί, το κατενάτσιο που παίζεις είναι λιγότερο ένα κατενάτσιο ακραίας ελπίδας μήπως και σωθεί η παρτίδα και περισσότερο ένα κατενάτσιο καθήλωσης μπροστά στον τρόμο να πάρεις την δική σου τύχη στα χέρια σου και να μετατραπείς από εξουσιαζόμενος σε αυτεξούσιος. Ήσουν όλα αυτά τα χρόνια -και πώς να πάψεις έτσι ξαφνικά να είσαι τώρα- ένα μικρό παιδί που άφηνες τους μεγάλους να καθορίζουν τα των μεγάλων. Έπαιζες με τα ιδιωτικά σου παιχνίδια κι άφηνες στους μεγάλους την τύχη του δημόσιου βίου. Τα χεράκια σου νιώθουν ασφαλή όταν τα κρατά η παλάμη των υπεύθυνων πολιτικών και μιντιακών δυνάμεων του τόπου.

Σε κρατούν και σε οδηγούν στο γκρεμό, το βλέπεις, δίπλα σου έχουν πέσει τόσοι άλλοι, το βλέπεις, ωστόσο αυτό έμαθες, να οδηγείσαι, αυτό έμαθες, να αφήνεις αυτά τα πράγματα σε εκείνους που ξέρουν καλύτερα, και τουλάχιστον την ώρα που σε ρίχνουν παρηγορείσαι ξέροντας ότι δεν έκανες εσύ καμία αποκοτιά, δεν προξένησες εσύ με καμία απειθαρχία την πτώση σου, έπεσες μεν, αλλά έπεσες σαν καλό παιδί, έπεσες ακολουθώντας το δρόμο της σύνεσης, αφού δεν υπήρχε άλλος δρόμος από αυτόν. Από τον πανικό να βρεθείς χειραφετημένος μπροστά στο γκρεμό και να προσπαθήσεις να του ξεφύγεις μόνος σου, προτιμάς το χέρι που σε ρίχνει σίγουρα σε αυτόν και το στόμα που εκείνη την ώρα σου ψιθυρίζει στο αυτί πως κάθε άλλη επιλογή θα ήταν καταστροφική, πως ό,τι κάνει το κάνει για το καλό σου και το ευρύτερο καλό της πατρίδας και των παιδιών σου· που μέχρι να σαρανταρίσουν το πιθανότερο είναι πως θα έχουν έρθει αντιμέτωπα με πολύ περισσότερη Ιστορία απ’ ό,τι εσύ.

—

(Κείμενο γραμμένο από τον Old Boy για το πρώτο τεύχος του Unfollow)

The post “H ιστορική γλύκα”, από τον Old Boy appeared first on Void Network.