Χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν σε διαδηλώσεις στις 17 Νοεμβρίου, τιμώντας τους νεκρούς της εξέγερσης του 1973 όταν φοιτητές δολοφονήθηκαν από τη στρατιωτική–αποικιακή δικτατορία. Στην Αθήνα, πάνω από 6.000 αστυνομικοί των ΜΑΤ αναπτύχθηκαν συνοδεία θωρακισμένων οχημάτων στη διαδήλωση προς την πρεσβεία των ΗΠΑ με δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις πριν ακόμη αρχίσει η κινητοποίηση.

Δύο ημέρες νωρίτερα, περίπου 150 μέλη της μαοϊκής οργάνωσης ΑΡΑΣ εισέβαλαν στον χώρο του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για τις εκδηλώσεις μνήμης. Η οργάνωση περικύκλωσε μια μικρή ομάδα αναρχικών και αντιεξουσιαστών φοιτητών και εξαπέλυσε οργανωμένη επίθεση, τραυματίζοντας σοβαρά περισσότερους από δώδεκα ανθρώπους — χτυπώντας ακόμη και ενώ κάποιοι ήταν αναίσθητοι. Οι πύλες ήταν κλειδωμένες και οι υπόλοιπες αριστερές συλλογικότητες που βρίσκονταν στον χώρο ήταν αδύνατο να παρέμβουν. Η επίθεση καταδικάστηκε σχεδόν από το σύνολο της αριστεράς και του αναρχικού χώρου.

Η βίαιη επίθεση της ΑΡΑΣ δεν αποτελεί απλώς στιγμιότυπο μιας “εσωτερικής” σύγκρουσης, αλλά στρατηγική απόπειρα συμβολικής και υλικής επικράτησης. Όποιος ελέγχει τον χώρο του Πολυτεχνείου δεν κατέχει απλώς ένα πανεπιστημιακό χώρο· επιχειρεί να καθορίσει το νόημα της εξέγερσης του ’73 και, μαζί με αυτό, το τι νοείται σήμερα ως «κοινωνικός αγώνας». Η ΑΡΑΣ έχει αναπτύξει εδώ και χρόνια μια αυταρχική πρακτική μέσα σε τμήματα των φοιτητικών χώρων, αναπαράγοντας μοτίβα που θυμίζουν κάτι από την ηγεμονική κουλτούρα του ΚΚΕ: οργανωτικός έλεγχος, επιτήρηση της διαφωνίας, καχυποψία απέναντι στη σύγκρουση με την εξουσία, και η γνωστή αφήγηση ότι οι ταραχές είναι πάντα έργο «προβοκατόρων» ή της Ασφάλειας.

Η επίθεση αυτή πρέπει να ιδωθεί στο καταθλιπτικό πλαίσιο της μετα-2008 εποχής. Μια γενιά ενηλικιώθηκε μετά την εξέγερση που συγκλόνισε την αστική και πολιτική τάξη — μόνο για να βιώσει την απογοήτευση της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ, κατά την οποία η κοινωνική προσδοκία οδηγήθηκε στην κόπωση και στην «αριστερή διακυβέρνηση» που μετατράπηκε αναπόφευκτα σε τεχνοκρατική διαχείριση. Η επακόλουθη παλινόρθωση της δεξιάς ενέτεινε με ένα επιθετικό πλέον τρόπο το δόγμα ΤΙΝΑ («δεν υπάρχει εναλλακτική») και μια αντι-εξεγερτική στρατηγική μηδενικής ανοχής στην αντιμετώπιση των κινημάτων, με κλιμάκωση της αστυνομικής βίας και εκκενώσεις καταλήψεων συμπεριλαμβανομένου και μέσα στα πανεπιστήμια με τη συνεργασία της ακαδημαϊκής διοίκησης.

Σε αυτό το περιβάλλον, τα αυταρχικά και πατριαρχικά μοτίβα επιμένουν, πηγάζοντας όχι μόνο από τα πάνω αλλά και μέσα από τους χώρους των αριστερών οργανώσεων με κομμάτια τους να λειτουργούν ως εσωτερικοί μηχανισμοί φραγμού και απορρόφησης κοινωνικής οργής, εμποδίζοντας την ανάδυση αυτόνομων χώρων δράσης. Η επίθεση της ΑΡΑΣ δεν ήταν παρά αναπαραγωγή αυτής της ευρύτερης τάσης: η εσωτερίκευση της κρατικής λογικής από μια αριστερή οργάνωση που διψά για αναγνώριση και ισχύ. Η προσπάθεια να διατηρήσει την επιρροή και την πολιτική της επιβίωση μέσα σε ένα ασφυκτικό κινηματικό τοπίο κορυφώθηκε σε μια γκροτέσκα ρήξη με το πνεύμα του Πολυτεχνείου — ένα αυταρχικό θέαμα που μιμήθηκε τις ίδιες δυνάμεις απέναντι στις οποίες είναι αφιερωμένη η επέτειος.

Τα κινήματα έχουν πολλά να φοβούνται όταν στο όνομα της «ενότητας» νομιμοποιούνται τέτοιες συγκροτήσεις και τους προσφέρεται ηθικό άλλοθι.

Επιπλέον, η αγριότητα της επίθεσης ήταν κάτι περισσότερο από μια σεχταριστική ενέδρα· φανέρωσε μια ιεραρχική πολιτική κουλτούρα διαμορφωμένη από αυταρχικές πατριαρχικές συμπεριφορές — που σαπίζουν μέσα σε τμήματα της ελληνικής αριστεράς και του πολιτικού φάσματος γενικότερα, συμπεριλαμβανομένου του Α/Α χώρου — και σήμερα ενθαρρύνονται από μια κυβέρνηση που φετιχοποιεί την πειθαρχία, την τιμωρία και την υπακοή.

Για δεκαετίες, το Πολυτεχνείο έχει παραμείνει ανοιχτό χάρη και σε κομμάτια των κινημάτων που απορρίπτουν αυτές τις αφηγήσεις περί “τάξης” και της αναπόφευκτης κρατικής πραγματικότητας. Λίγες μόνο από τις πολιτικές τάσεις που παρευρίσκονται υπήρξαν ποτέ «μη βίαιες» με τον ηθικολογικό τρόπο που προωθούν κράτη και φιλελεύθερες φωνές. Έχουν υπερασπιστεί καταλήψεις, συγκρουστεί με την αστυνομία, μπλοκάρει εξορύξεις, και χτίσει δομές αλληλοφροντίδας υπό ασφυκτική πίεση. Η μαχητικότητά τους είναι συλλογική και ριζωμένη στην αμοιβαία προστασία. Η βία της ΑΡΑΣ ήταν το αντίθετο: αυταρχική επιβολή μεταμφιεσμένη σε πειθαρχία, ένα πατριαρχικά διαποτισμένο θέατρο ελέγχου που υποδύθηκε τον κοινωνικό αγώνα.

Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη. Πολιτικοί σχηματισμοί που αναπαράγουν ιεραρχικές και πατριαρχικές αυταρχικές δομές δεν αντανακλούν απλώς τη βία του κράτους — τη νομιμοποιούν. Όταν μια ανδροκρατούμενη σέχτα εισβάλλει στο Πολυτεχνείο σαν ιδιωτικός λόχος καταστολής, λειτουργεί ως ανεπίσημη προέκταση της καταστολής που η κυβέρνηση κλιμακώνει επί χρόνια, πνίγοντας τους χώρους του κινήματος και επεκτείνοντας τις αστυνομικές εξουσίες υπό τη σημαία του «αναπόφευκτου». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η επίθεση της ΑΡΑΣ μοιάζει λιγότερο με σεχταρισμένη παράνοια και περισσότερο με μια γκροτέσκα, ερασιτεχνική εκδοχή της κρατικής αφήγησης: «η τάξη πρέπει να αποκατασταθεί· οι εναλλακτικές να συντριβούν». Ένα βίαιο ηχόχρωμα της καπιταλιστικής ΤΙΝΑ που ισχυρίζονται ότι αντιμάχονται.

Αν τα κινήματα θέλουν να επιβιώσουν αυτή την αυταρχική περίοδο — της ποινικοποίησης της διαφωνίας, του θέατρου του «καλού» και «κακού» διαδηλωτή, της αστυνόμευσης της πολιτικοποίησης της νεολαίας — πρέπει να αντιμετωπίσουν τις συνθήκες που επέτρεψαν αυτή την επίθεση. Όχι μέσω βεντέτας ή εκκαθαρίσεων που αναπαράγουν το ίδιο αυταρχικό κύκλωμα, αλλά αρνούμενα να ανεχθούν στους δικούς τους χώρους τις ιεραρχίες, τις τοξικές αρρενωπότητες και τις συνήθειες επιβολής που καθιστούν τέτοιους είδους βία δυνατή. Η μετασχηματιστική δικαιοσύνη δεν είναι «ήπια» εναλλακτική της μαχητικότητας· είναι ο μόνος τρόπος η μαχητικότητα να παραμένει ριζωμένη στην απελευθέρωση και να μην εκφυλίζεται στη λογική της κυριαρχίας.

Αν το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου παραμένει ισχυρό είναι επειδή απέρριψε την ιεραρχία, τον πατριαρχικό αυταρχισμό και τη λογική του αναπόφευκτου. Ήταν χύμα, πολυσυλλεκτικό και γεμάτο αντιφάσεις — και γι’ αυτό πραγματικά εξεγερτικό. Αυτό που συνέβη φέτος ήταν μια βεβήλωση αυτής της μνήμης από ανθρώπους που αναπαράγουν τη λογική του κράτους πιο πιστά απ’ ό,τι η ίδια η αστυνομία του. Το καθήκον μας τώρα δεν είναι μόνο να υπερασπιστούμε τους χώρους μας από την εξωτερική καταστολή, αλλά να προφυλάξουμε τις πολιτικές μας κουλτούρες από την εσωτερική σήψη. Κανένα κίνημα που καλλιεργεί τον αυταρχισμό — είτε κρατικό είτε μιμητικό — δεν θα μπορέσει να χτίσει τον κόσμο που ισχυρίζεται ότι παλεύει να δημιουργήσει.

__

Κείμενο: Blade Runner

Η αρχική μορφή του κειμένου στα Αγγλικά δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Freedom News: https://freedomnews.org.uk/2025/11/18/a-left-that-carries-the-state-inside-it/

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Πολυτεχνείο 2025- Μια Αριστερά που κουβαλάει το κράτος μέσα της appeared first on Void Network.

ΤΕΤΑΡΤΗ 29/1/2025

ώρα έναρξης 20.00

Ομιλία / Ανοιχτή Συζήτηση

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ –

Μεταπτυχιακό φιλοσοφίας στο ΦΠΨ Ιωαννινων

ΝΙΚΟΣ ΤΖ. ΣΕΡΓΗΣ–  

Καθηγητής Φιλοσοφίας στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου

_______________

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ

Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή Αθήνα

Διοργάνωση:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ & Εκδόσεις Ισνάφι

Το βιβλίο “Ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης” αποσκοπεί στο να συνεισφέρει στη «χαρτογράφηση» του πολιτικού και πολιτιστικού τοπίου της μεταπολίτευσης (1974-1990), καθώς η ιστοριογραφία της ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια. Τόσο μεθοδολογικά όσο και από την άποψη του παρατιθέμενου υλικού, ως «ριζοσπαστισμός» ορίζεται η πραγματική κίνηση που θέτει στο επίκεντρο της αλλαγής τις κοινωνικές ανάγκες και σχέσεις, «μια ριζική επανάσταση», με στόχο την «καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση».

Η ολότητα του ριζοσπαστισμού της μεταπολιτευτικής περιόδου εμπεριέχει:

α) τις δυνάμεις και συλλογικότητες της αριστεράς και της αναρχίας, οι οποίες κινήθηκαν πέρα από τα θεσμικά πλαίσια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, β) νεολαιίστικα ρεύματα και κινήματα που αμφισβήτησαν την κυρίαρχη ιδεολογία και την επικρατούσα ηθική,

γ) το «εργοστασιακό» εργατικό κίνημα και η «αντιπληροφόρηση» και, τέλος,

δ) αυτό που ονομάστηκε «χώρος» ή «Εξάρχεια», με την ανοικτή, σχεδόν πλουραλιστική, σημασιολόγηση της έννοιας.  

Η πρωτοτυπία του βιβλίου συνίσταται στο να μεταφέρει την (άνευ «συστήματος») πολυσημία της σκέψης του Paul K. Feyerabend στο έδαφος της Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, μια πρωτότυπη ώσμωση της Γνωσιοθεωρίας με την Κοινωνική και Πολιτική Φιλοσοφία. Είναι η πρώτη φορά που η μέθοδος του αυστριακού φιλοσόφου χρησιμοποιείται για να αξιολογηθούν, τόσο η ιδεολογική πάλη την επαύριον της δικτατορίας όσο και ο κινηματικός «οργασμός» που τη συνόδεψε.  

The post Ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης- ΤΕΤ. 29-1-2025 Ομιλία / Βιβλιοπαρουσίαση appeared first on Void Network.

Δικτατορία , δημοκρατία και η εξέγερση του Πολυτεχνείου

Μισός αιώνας έχει σχεδόν περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 και την κατάρρευση του χουντικού καθεστώτος το 1974. Ενός καθεστώτος που επιβλήθηκε από τον ελληνικό στρατό, τον “προστάτη των συνόρων και του πολιτεύματος“, σε αγαστή συνεργασία με το συμμαχικό κράτος των ΗΠΑ και τμήμα του ντόπιου κεφαλαίου. Οι “προστάτες του έθνους” δεν δίστασαν να βάλουν μια ολόκληρη κοινωνία στον “γύψο” προκειμένου να την “προστατέψουν” από τον ίδιο της τον εαυτό. Η απόδοση της αποκλειστικής ευθύνης στις ΗΠΑ για την εγκαθίδρυση ενός χουντικού καθεστώτος στην Ελλάδα, ουσιαστικά αθωώνει το ελληνικό βαθύ κράτος και συσκοτίζει τις ευθύνες του ίδιου του κρατικού μηχανισμού και των διαχρονικών επιλογών του. Η κρατική προσπάθεια να παρουσιαστεί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ως “γιορτή της Δημοκρατίας” θέλει να αποκρύψει τον κατασταλτικό ρόλο της μετεμφυλιακής δημοκρατίας κατά τις δεκαετίες που προηγήθηκαν της δικτατορίας (αλλά και διαχρονικά) και να την εκθειάσει ως το βέλτιστο δυνατό καθεστώς.

Κατά τη διάρκεια της επταετούς στρατιωτικής δικτατορίας εντάθηκαν και διευρύνθηκαν οι βασανισμοί αγωνιστ(ρι)ών, οι φυλακίσεις και οι εξορίες. Απαγορεύτηκαν καθολικά οι συγκεντρώσεις και οι συναθροίσεις, ενώ οι παρακολουθήσεις και η λογοκρισία κυριαρχούσαν σε όλους του τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Κυρίαρχο ιδεολογικό δόγμα υπήρξε ο εθνικισμός και η πατριαρχία που συμπυκνώθηκαν μέσα από τα τρίπτυχα `Ελλάς-ελλήνων-χριστιανών“ και “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια“. Αποτέλεσμα της ασφυκτικής αυτής κατάστασης ήταν οι μειοψηφικές κοινωνικές αντιστάσεις καθ`όλη τη διάρκεια της επταετίας, να γιγαντωθούν μέχρι την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξέγερση που παρά τον αρχικά φοιτητικό χαρακτήρα της, πολύ γρήγορα πλαισιώθηκε και στηρίχτηκε αυθόρμητα από ευρύτερα κοινωνικά τμήματα των καταπιεσμένων. Ειδικά κομμάτια νεολαίας σε συνέχεια κινημάτων όπως του Μάη του `68 που δεν θέλησαν να ενσωματωθούν στις κυρίαρχες κοινωνικές νόρμες, οι οποίες επέβαλλαν το πώς θα ντύνονται, το πώς θα ζουν, το πώς και ποιο θα ερωτεύονται, το πώς θα ονειρεύονται, πλαισίωσαν και πρωτοστάτησαν στα οδοφράγματα και την κοινωνική ανυπακοή.

Οι καταλήψεις και οι διαδηλώσεις ενάντια στο καθεστώς της Χούντας στην Αθήνα αλλά και σε πόλεις της επαρχίας πυροδότησαν την εξέγερση. Τις ημέρες εκείνες στήθηκαν οδοφράγματα και διεξήχθησαν οδομαχίες. Στρατιώτες και αστυνομικοί έβαλαν με πραγματικά πυρά κατά αγωνιζόμενων στο χώρο γύρω από το Πολυτεχνείο, αλλά και στην υπόλοιπη Αθήνα με αποτέλεσμα τις δεκάδες κρατικές δολοφονίες. Η εξέγερση του Νοέμβρη ήταν η αρχή του τέλους της στρατιωτικής δικτατορίας οδηγώντας στην τελική της πτώση ένα χρόνο αργότερα. Καθοριστικό γεγονός υπήρξε το πραξικόπημα ενάντια στον Μακάριο οργανωμένο από το ελληνικό κράτος και τους κύπριους εθνικιστές και η στρατιωτική εισβολή του τουρκικού κράτους στο νησί.

Δημοκρατική νομιμότητα και «η συνέχεια του κράτους»

Όταν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ξεκινούν, τα κόμματα της αριστεράς προσπάθησαν να εμποδίσουν την κατάληψη. Αργότερα καταδικάζουν, αφού πρέπει να αποδείξουν ότι είναι πιστά σε μια προοπτική ομαλής μετάβασης στην δημοκρατία ( πχ ανακοινώσεις ΚΚΕ εσωτερικού και του ΚΚΕ με το περιβόητο φύλλο Νο 8 της Πανσπουδαστικής Γενάρης-Φλεβάρης του `74) . Μετέπειτα, επιχειρούν να αγιοποιήσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου και να την καταστήσουν ιδιοκτησία τους. Πράγμα που την έφερε σε συχνή σύγκρουση με τον αναρχικό χώρο και την ανυπότακτη νεολαία {Πολυτεχνείο `80 (Κουμής, Κανελλοπούλου),`85 (Καλτεζάς),`95,`98) που προσπάθησε και προσπαθεί, να διατηρήσει ζωντανό τον αντικρατικό χαρακτήρα της. Από τότε έως και σήμερα και ειδικά σε προεκλογικές περιόδους, η αριστερά όποτε ασκείται έντονη καταστολή από κάποια κυβέρνηση την κατηγορεί πως διολισθαίνει προς ένα χουντικό καθεστώς. Φυσικά με αυτό τον τρόπο, ξεπλένουν την δημοκρατία παρουσιάζοντάς την ως ένα «δίκαιο και ανεκτικό πολίτευμα», στην όποια υποτίθεται πως δεν χωράει η καταστολή. Όταν η δημοκρατία επανήλθε το 1974 το σύνολο σχεδόν των πρωταγωνιστών αλλά και των βασανιστών της Χούντας αθωώθηκαν και ο κρατικός μηχανισμός στο σύνολό του παρέμεινε άθικτος. Τα πρόσωπα του κρατικού μηχανισμού δεν άλλαξαν, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι το κράτος έχει συνέχεια, ανεξαρτήτως κυβέρνησης ή ακόμα και πολιτεύματος.

Αυτή η συνέχεια του κρατικού μηχανισμού φάνηκε και στην περίοδο αποκατάστασης της δημοκρατίας. Στη μεταπολίτευση όλες οι κυβερνήσεις, δεξιές κεντρώες και αριστερές, αναπαρήγαγαν τον κόσμο της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, της πατριαρχίας, του ρατσισμού, του μιλιταρισμού και ενέτειναν τη καταστολή όσων αγωνίζονται. Επιτέθηκαν στο άσυλο, αναδιάρθρωσαν με επιθετικούς όρους τα πανεπιστήμια, και υποστήριξαν την είσοδο των μπάτσων σε αυτά. Έστρωσαν τον δρόμο, ώστε σήμερα το κτήριο Γκίνη να είναι σφραγισμένο και απρόσιτο σε όσους/ες δεν ανήκουν στην ακαδημαϊκή κοινότητα και με τρέχοντα σχέδια για την άμεση μουσειοποίηση του. Όλα αυτά είναι εφικτά με την προστασία ενός στρατού από μπάτσους να επιτηρούν όλη τη περιοχή των Εξαρχείων .

Σε μια περίοδο γενικευμένης κρατικής-καπιταλιστικής κρίσης και με τον πόλεμο στην Ουκρανία να φέρνει ένα ντόμινο εξελίξεων, τα έθνη – κράτη και το κεφάλαιο ανά τον κόσμο θωρακίζονται. Παράλληλα, εντείνεται η ληστρική επίθεση των αφεντικών στις ζωές μας και η εργασιακή εκμετάλλευση. Βασικά αγαθά γίνονται δυσπρόσιτα για μεγάλα κομμάτια των από τα κάτω και απειλούμαστε από την ένταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης, λόγω της ενεργειακής κρίσης στο χειμώνα που έρχεται. Με πρόσχημα την καταπολέμηση της πανδημίας covid-19, επιταχύνθηκε η ψήφιση νομοσχεδίων ώστε να ενισχυθούν τα συμφέροντα των αφεντικών και επιβλήθηκαν περιορισμοί και απαγορεύσεις κυκλοφορίας. Παράλληλα, εντάθηκε η προσπάθεια από την εξουσία επιβολής «κοινωνικής ειρήνης» με μπάτσους να καταστέλλουν αγώνες, να ελέγχουν αν παραβιάστηκαν οι απαγορεύσεις και να τιμωρούν τους παραβάτ(ρι)ες. Το κράτος για να προστατευτεί από μια συνολική πολιτική αμφισβήτηση και κοινωνική εξέγερση χρησιμοποιεί τα ψίχουλα επιδομάτων ως καρότο και ταυτόχρονα επιτίθεται άγρια μέσω των κατασταλτικών μηχανισμών του σε όλο το φάσμα της καθημερινότητάς μας. Σε αυτήν την καθημερινότητα η βία της πατριαρχίας όχι μόνο δεν απουσιάζει αλλά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Τα περιστατικά γυναικοκτονιών και έμφυλης βίας, με πιο πρόσφατα τον βιασμός της 19χρονης στο α.τ. ομόνοιας και η μαστροπεία του 12χρονου κοριτσιού, κάθε άλλο παρά μεμονωμένα είναι, συμπυκνώνοντας τη σαπίλα του πατριαρχικού κόσμου στον οποίο ζούμε. Του εξουσιαστικού κόσμου που παράγει ανισότητες, συγκαλύπτει, ξεπλένει βιαστές και διαιωνίζει την φτώχεια, την έμφυλη βία και την καταπίεση.

Ο στρατός, ο πιο βίαιος μηχανισμός του κράτους και πρωταγωνιστής στην επιβολή της δικτατορίας, τα τελευταία χρόνια έχει ισχυροποιηθεί ιδιαίτερα. Εν μέσω πολεμικών συρράξεων και με την απειλή ξεσπάσματος νέων μένει έξω από κάθε κριτική, ως ο προστάτης της κοινωνίας και αφήνεται ανενόχλητος να παράγει την λατρεία της βίας, της εξουσίας, την πατριαρχία, τον ρατσισμό. Ισχυροποιείται υλικά με μια εκρηκτική αύξηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων και με την αναβάθμιση της ισχύος, τόσο των ξένων όσο και των ντόπιων στρατιωτικών βάσεων. Ταυτόχρονα, μπροστά στον εξωτερικό και εσωτερικό εχθρό ο στρατός παρουσιάζεται ως εγγυητής της διασφάλισης της ειρήνης και του αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος. O στρατός επιχειρείται να εμφανιστεί ως σωτήρας της κοινωνίας για να ξεπλυθεί ο δολοφονικός του ρόλος η άμεση και έμμεση συμμετοχή του σε διακρατικούς πολέμους στις δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στον Έβρο και στο Αιγαίο. Διεθνώς, ο ρόλος του στρατού αναβαθμίζεται και βγαίνει στο δρόμο ενισχύοντας ή και υποκαθιστώντας την αστυνομία, με ποικίλα προσχήματα (απειλή τρομοκρατικών χτυπημάτων, πανδημία Covid19, βίαιη απομάκρυνση μεταναστ(ρι)ών από τα σύνορα, σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός κλπ). Στον ελλαδικό χώρο η παρουσία του στρατού στο δρόμο είναι περιορισμένη, στρατιωτικοποιούνται ακόμα περισσότερο όμως, τα σώματα ασφαλείας.

Ταυτόχρονα βλέπουμε την άνοδο ακροδεξιών και φασιστικών μορφωμάτων και την ένταση του εθνικιστικού και πολεμικού παροξυσμού. Σε εγχώριο επίπεδο, η νομική καταδίκη των εθνικιστών-νεοναζί της Χρυσής Αυγής δεν πρέπει με κανένα τρόπο να δημιουργεί εφησυχασμό. Το κράτος και η δημοκρατία μέσω της καταδίκης των νεοναζί επιχείρησαν αφενός να συσκοτίσουν και να αποκρύψουν τη διαχρονική σχέση και συνδιαλλαγή μεταξύ τους, αφετέρου να εμφανιστούν ως θεματοφύλακες του υπάρχοντος πολιτεύματος και της πολιτικής ΄ομαλότητας΄. Ο φασισμός παράγεται από το κράτος, το κεφάλαιο και την πατριαρχία και γεννιέται σε συνθήκες δημοκρατίας. Είναι οι ίδιοι αυτοί θεσμοί και ιδεολογήματα που αν νιώσουν ότι η εξουσία τους απειλείται τον τροφοδοτούν και τον ενισχύουν. Ο φασισμός δεν νικιέται στις αίθουσες των δικαστηρίων. Ο αγώνας εναντίον του οφείλει να στρέφεται ενάντια στην πραγματική του ρίζα, ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την πατριαρχία και το σύνολο του εξουσιαστικού κόσμου.

Η οργή των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευομένων και το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, δεν καταπνίγεται ούτε καταστέλλεται. Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν τον Νοέμβριο του ’73 χαρακτηρίζονται από τους κυρίαρχους ως η απαρχή της αποκατάστασης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, διαστρεβλώνοντας την πραγματική τους σημασία και τον εξεγερτικό τους χαρακτήρα. Για εμάς η εξέγερση του Νοέμβρη με τα πηγαία αντικρατικά χαρακτηριστικά της, είναι κοινωνική παρακαταθήκη για μελλοντικούς αγώνες. Ως αναρχικοί, αναρχικές κι αναρχικά, ούτε γιορτάζουμε, ούτε έχουμε ανάγκη από ήρωες. Μέλημά μας είναι η διάσωση της εξεγερσιακής και κινηματικής μνήμης, η άντληση γνώσης κι έμπνευσης από αυτήν για τις μελλοντικές εξεγέρσεις, για την κοινωνική επανάσταση.

Κάλεσμα στην πορεία της 17 Νοέμβρη- Πέμπτη 17/11 στις 15.00 στην πλατεία Κλαυθμώνος

Ενάντια σε κράτος καπιταλισμό και πατριαρχία

Αγώνας ενάντια στον υπάρχοντα κόσμο χωρίς καμία υποταγή κι ανάθεση σε κάθε πτυχή της ζωής μας

Αντικρατικός αγώνας και εξέγερση στο εδώ και στο τώρα

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, κοινωνικής αλληλεγγύης, για την Αναρχία

_______

Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών για την Πορεία της 17 Νοέμβρη 2022

The post Πολυτεχνείο 2022- Ούτε φασισμός ούτε δημοκρατία, αντικρατικός αγώνας για την Αναρχία appeared first on Void Network.

Αποτελεί άραγε η φετινή επέτειος άλλη μια τέτοια περίσταση ή λόγω της έκτακτης συγκυρίας της πανδημίας θα πρέπει να ακυρωθούν οι κατ’ έθιμον εκδηλώσεις; Εάν κανείς αποκριθεί στο ερώτημα έχοντας ως αφετηρία (αλλά και ως τελικό σημείο) της σκέψης του ένα υγειονομικό επιχείρημα – περί αποφυγής της εξάπλωσης του ιού υπό συνθήκες συνάθροισης πλήθους που μεγεθύνει το κίνδυνο, τότε η απάντηση θα πρέπει να είναι αναμφισβήτητα η ακύρωση των συγκεντρώσεων. Σε έναν τέτοιο συλλογισμό η υγειονομική διάσταση της πανδημίας θεωρείται σημαντικότερη όλων των άλλων πτυχών και ιεραρχείται πρώτη ως κριτήριο λήψης απόφασης.

Εάν, από την άλλη μεριά, ο κίνδυνος του covid19 θεωρηθεί λιγότερο σημαντικός από το ευρύτερο κοινωνικό επίδικο της εποχής μας, τότε η επέτειος της εξέγερσης πρέπει να τιμηθεί κανονικά. Εάν δηλαδή εκτιμήσουμε πως αφήνοντας την εξουσία να κυβερνά ερήμην της κοινωνίας και να αποφασίζει ανεξέλεγκτα βλάπτουμε μακροχρόνια πολύ περισσότερο την υγεία μας και τη ζωή μας, καθώς εν δυνάμει στερούμαστε κατακτήσεις αγώνων  που δόθηκαν μέσα στις δεκαετίες, τότε η απόφαση να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μπαίνει σε πρώτη μοίρα, ειδικά για όσους από εμάς δεν ανήκουμε σε ευπαθείς ομάδες ή δεν έχουμε στο κοντινό μας περιβάλλον ανθρώπους που κινδυνεύουν άμεσα.

Στην πρώτη περίπτωση, η απόφαση προσανατολίζεται στα άτομα, στις εμπρόσωπες διαδράσεις τους και στην βιολογική υπόστασή τους στο παρόν. Στη δεύτερη, τα άτομα τοποθετούνται μέσα σε πιο περίπλοκες σχέσεις με το κοινωνικό τους περιβάλλον, και τα σώματα πολιτικοποιούνται ρητά συνενώνοντας το παρόν με το παρελθόν και το μέλλον μέσα από πολιτισμικές σημασίες που παραπέμπουν σε αντιλήψεις και αξίες ενός αντι-ηγεμονικού κόσμου. Εν μέσω πανδημίας και οι δύο απαντήσεις είναι ασφαλώς σεβαστές.

Ωστόσο, το Κενό Δίκτυο, αποφάσισε να ακολουθήσει τη δεύτερη διαδρομή- το ρίσκο της συνέχισης του αγώνα, όχι μόνο γιατί αισθανόμαστε κάπως άβολα με τα κοστούμια των στυγνών ορθολογικών επιλογών. Κυρίως, όμως, επειδή η επέτειος της εξέγερσης επιτρέπει και σε εμάς και σε όλους μας να στοχαστούμε και να εκφράσουμε δημόσια τον αποτροπιασμό μας για τη κρατική διαχείριση της πανδημίας, διατηρώντας συνάμα μια κριτική στάση που θεωρούμε όχι μόνο πολιτικά γόνιμη και ριζοσπαστική, αλλά και ευθυγραμμισμένη με μια ορισμένη γνώση που συσσωρεύεται διαρκώς αναφορικά με τον κόσμο στον οποίο κατοικούμε και τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτόν.

Συναισθανόμενοι τον ανθρώπινο πόνο που προκαλεί η ασθένεια, παρατηρούμε με δέος την απρόβλεπτη τροπή της ιστορίας, αλλά και τα μυστήρια της ζωής. Ωστόσο, η πανδημία του Covid-19 σύντομα θα αρχίσει να υποχωρεί και με τη συμβολή των νέων εμβολίων θα τεθεί υπό έλεγχο. Αυτή τη στιγμή, όμως, πρέπει να κατανοήσουμε το μήνυμα που στέλνει στις κοινωνίες μας. Και το μήνυμα αυτό είναι διπλό.

Από τη μια μεριά, έχει να κάνει με τη χρήση των οικονομικών πόρων για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας. Οι πόροι αυτοί έτσι κι αλλιώς ανήκουν σε όλους μας. Επομένως, το αίτημα για δημόσια δωρεάν υγεία για όλους, την ουσιαστική ενίσχυση του Ε.Σ.Υ με το απαραίτητο υγειονομικό προσωπικό και επαρκείς υποδομές για τις ανάγκες ιατρικής φροντίδας όλων είναι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, κοινωνικά δίκαιο, λογικά επιβεβλημένο, ηθικά και πολιτικά ορθό. Μια σε βάθος μεταρρύθμιση του Ε.Σ.Υ προς χάριν του δημόσιου, συνολικού και δωρεάν χαρακτήρα παροχής φροντίδας, με δυο λόγια, συνιστά τη διεκδίκηση που κανείς δεν δικαιούται να ξεχνά ή να απεμπολίσει.

Την ίδια στιγμή, δεν θρέφουμε αυταπάτες. Γνωρίζουμε καλά πως ούτε η νεοσυντηρητική κυβέρνηση της Ν.Δ, ούτε οι «αστοί» υποστηρικτές της, ούτε οι κρατικοδίαιτες βδέλες που ξέρουν να πλουτίζουν χωρίς να παράγουν τίποτε θα ενδιαφερθούν για το δημόσιο σύστημα υγείας. Δεν γίνεται να μας πείσουν πως θα στηρίξουν έναν θεσμικό χώρο για να μοιράσουν σε όλους κάτι το οποίο οι ίδιοι δεν θεωρούν πως είναι κοινό, κάτι που πιστεύουν ότι θα έπρεπε να πουλιέται και να αγοράζεται και μάλιστα ακριβά- την ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ. Είναι η απουσία του όρου «ενσυναίσθηση» από το λεξιλόγιό τους που τους κάνει να μην μπορούν να φανταστούν τις αγωνίες και τους φόβους των χαμιλόμισθων, των φτωχών και των αποκλεισμένων. Και αυτή η απουσία συμπόνιας είναι η άλλη όψη του ταξικού ρατσισμού που εκδηλώνεται στις επιλογές τους. Φανερά, ή συγκεκαλυμμένα πάει χέρι-χέρι με τον κοινωνικό δαρβινισμό τους.

Ακόμη κι αν όροι σαν αυτούς (‘ταξικός ρατσισμός’, ‘κοινωνικός δαρβινισμός’) φαντάζουν ξένοι στους νεοσυντηρητικούς, οι αντιλήψεις στις οποίες παραπέμπουν δεν παύουν να αποτελούν μέρος της καθημερινής κοινής τους λογικής, δηλαδή κομμάτι του βιωμένου πολιτισμού τους. Αυτή η υπαρξιακή συνθήκη, σύμφυτη με το ταξικό έθος, είναι στην πραγματικότητα και ο βαθύτερος λόγος που οι εκπρόσωποι της αντίδρασης απεργάζονται ασταμάτητα την αποδιάρθρωση της εργασίας. Πραγματικά πιστεύουν πως κάποιοι άνθρωποι «αξίζουν» και κάποιοι όχι, πως ό,τι δεν φέρνει κέρδος δεν «αξίζει» να υπάρχει.

Από την άλλη μεριά, το μήνυμα του κορωνοϊού συνδέεται με την οικολογική καταστροφή που συντελείται κάθε στιγμή σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο Covid-19 δεν είναι απλώς άλλος ένας δύσκολα αντιμετωπίσιμος ιός της γρίπης που καλεί την επιστήμη να τον «νικήσει» για να επιστρέψουμε μετά όλοι ήσυχοι στις δουλειές μας. Ο τρόπος αρχικής μετάδοσης του ιού και ο τόπος προέλευσής του, δηλαδή η μεταπήδησή του από την ‘άγρια’ ζωή στην κτηνοτροφία και από εκεί στον άνθρωπο, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη για την αλληλεξάρτηση ανθρώπου-περιβάλλοντος. Οι κυρίαρχες εκδοχές της καπιταλιστικής «ανάπτυξης» συναρτώνται με διαφορετικούς τρόπους με την διαδικασία της καταστροφής του περιβάλλοντος και και την εξαφάνιση της βιοποικιλότητας. Εισβάλλοντας σε μέχρι πρότινος ‘ανέγγιχτα’ οικοσυστήματα, η κινητοποιούμενη από το κέρδος τεχνική διαδικασία μαζικής παραγωγής αγαθών και προϊόντων εισβάλλει ταυτόχρονα στα μικροβιολογικά υποστρώματα του περιβάλλοντος και τα επηρεάζει, απειλώντας την ύπαρξή μας με τρόπους πολλαπλούς. Για να το πούμε απλά, ο κορωνοϊός είναι προπομπός των καταστροφικών συνεπειών που επιφέρει η υπερθέρμανση του πλανήτη γιατί δημιουργήθηκε από τις ίδιες διαδικασίες που προκαλούν την κλιματική αλλαγή.

Πιστή στην πολιτισμική της λογική που θέλει τον άνθρωπο εξωτερικό στοιχείο του κόσμου, η καπιταλιστική μεγαμηχανή εξαπολύει την επίθεσή της πάνω στις ψυχές και τη σάρκα των όντων, καταλαμβάνει κάθε σπιθαμή εδάφους και μετατρέπει το φυσικό χώρο σε δικό της διάκοσμο. Ενώ εκμηδενίζει τους ανθρώπινους κόσμους –τους διαφορετικούς τρόπους ύπαρξης και αντίληψης- ο πολιτισμός που καθορίζεται από την ιδέα ότι μπορεί να ελέγξει τα πάντα, κάθε μορφή ζωής και ύλης του περιβάλλοντος, έρχεται αντιμέτωπος με το συμβάν εκείνο που ισοδυναμεί με την ασθένεια και το θάνατο.

Καθώς η ‘έρημος’ συνεχίζει να εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, καθώς τα κορμιά συνεχίζουν να υποτάσσονται στη δύναμη εκείνη που μεθοδικά οργανώνει την απίσχανση του πολιτικού φαινομένου και αποπειράται την εξαφάνιση της πολιτικής σύγκρουσης – μια νέα, δυστοπική πραγματικότητα ανατέλλει ακόμα και όταν ο ακριβής χαρακτήρας της μας διαφεύγει και αδυνατούμε να την προσδιορίσουμε: η κοινωνική επιστροφή στον οίκο, στην ιδιώτευση κυριαρχεί και η πόλη (προσωρινά;) ερημώνει. Από πού άραγε θα αναδυθεί τώρα η σχετική ενότητα του αντι-ηγεμονικού στοιχείου που θα αναμετρηθεί με την πλανητική κυριαρχία;

Υπό συνθήκες πανδημίας η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θέτει ένα ερώτημα που υπερβαίνει τα στενά όρια της ελληνικής πραγματικότητας με ιδιαίτερο τρόπο. Σε έναν όλο και πιο αλληλοσυνδεόμενο κόσμο, πού ακριβώς τελειώνει μια δύσκολη υγειονομική πραγματικότητα και πού ξεκινά η επιθυμία όλων των καταπιεσμένων για σημαντικές αλλαγές σε πλανητική κλίμακα;

Έχει έρθει ίσως η εποχή που η επιθυμία θα αναποδογυρίσει τον κόσμο. Θα χρειαστεί βεβαίως, λίγη ειλικρίνεια. Όπως έγραψαν πρόσφατα οι σύντροφοι της ‘Αόρατης Επιτροπής’ από τη Γαλλία: «Όσο η αλήθεια δεν θα τίθεται ως ζητούμενο, ζητούμενο δεν θα υπάρχει. Τίποτα δεν θα υπάρχει. Τίποτα εκτός από αυτό το διαπλανητικό τρελάδικο. Οι αλήθειες είναι πολλαπλές, το ψέμα όμως είναι ένα, γιατί έχει συνασπιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο ενάντια στην παραμικρή αλήθεια που θα θελήσει να αναδυθεί».

Την ίδια στιγμή, γνωρίζουμε φυσικά πως πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες, σε αυτή την δύσκολη συγκυρία θα επιλέξουν να μείνουν σπίτι και να φροντίσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Πολλοί θα επιλέξουν να προστατεύσουν συγγενικά πρόσωπα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, νεογέννητα μωρά και παιδιά αποφεύγοντας να συνευρεθούν στα πλαίσια μιας μεγάλης διαδήλωσης. Τους προτρέπουμε να μετατρέψουν το μπαλκόνι του σπιτιού τους σε κομμάτι της διαδήλωσης, να φτιάξουν το δικό τους πανό- το δικό τους σύνθημα, να το κρεμάσουν από το μπαλκόνι τους στέλνοντας ένα σινιάλο ελευθερίας σε όλους τους γείτονες τους.

Δεν θεωρούμε την απόφαση όσων από εμάς αποφασίσουν να μην διαδηλώσουν ως απολιτίκ ή ηττοπαθή στάση, δεν απαξιώνουμε τις επιλογές τους, δεν έχουμε σκοπό να επιβάλλουμε μια μορφή αγωνιστικού ψυχαναγκασμού. Γνωρίζουμε όμως πως υπάρχουν πολλά πράγματα που ενώνουν εμάς που θα επιλέξουμε να διαδηλώσουμε και όσους θα επιλέξουν να μην κατέβουν στο δρόμο. Όλοι εμείς μοιραζόμαστε την ίδια οργή και την ίδια απελπισία. Οργή για μια νέο-φιλελεύθερη υπερσυντηρητική κυβέρνηση που φαντάζεται πως θα μας σώσει από την επιδημία με γελοίες απαγορεύσεις και υπακοή στους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς. Οργή για ένα σύστημα που παράγει μόνο αυταπάτες, κρίση, επιδημίες, θάνατο, ψευδείς επιθυμίες και σκουπίδια. Οργή και απελπισία.

Απελπισία καθώς βλέπουμε εκατομμύρια ανέργους χωρίς εισόδημα, ηλικιωμένους χωρίς αξιοπρέπεια, νέους χωρίς μέλλον, παιδιά χωρίς χαμόγελο, καλλιτέχνες χωρίς δικαίωμα έκφρασης, λαούς χωρίς δικαίωμα δημόσιας συνάθροισης, σχολεία χωρίς δασκάλους, νοσοκομεία χωρίς νοσοκόμες, πόλεις χωρίς πλατείες, διαβάτες με περιορισμούς κυκλοφορίας, ανθρώπους με άδεια βλέμματα και άδειες τσέπες. Την ίδια στιγμή οι βουνοκορφές και οι θάλασσες ιδιωτικοποιούνται, το πράσινο τσιμέντο φτάνει στις αετοφωλιές και η «πράσινη ανάπτυξη» καταστρέφει το περιβάλλον μας και τα χωριά μας.

Άρα, ό,τι και αν αποφασίσεις για την διαδήλωση της 17 Νοέμβρη ξέρουμε πως καταλαβαίνεις. Η απόφαση μας να αρνηθούμε την απαγόρευση της διαδήλωσης του Πολυτεχνείου και να κατέβουμε στο δρόμο ενάντια στην κρατική διαχείριση της επιδημίας του Covid 19 στέλνει ένα σινιάλο προς τους καταπιεσμένους και τους απελπισμένους. Όταν θα συναντηθούμε πραγματικά κανένας δεν θα μπορεί να αισχροκερδεί εις βάρος μας και να μας διατάζει.

Συνάμα, στέλνουμε και ένα σινιάλο στη κυβέρνηση: 46 χρόνια μετά το τέλος της δικτατορίας ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του νομίζουν πως είναι βασιλιάδες, πως μπορούν να κυβερνάνε με διαταγές χωρίς να λογοδοτούν στη κοινωνία, να επιτρέπουν και να απαγορεύουν τη ζωή μας κατά βούληση. Ξεχνάνε όμως, πως οι βασιλιάδες δεν υπάρχουν πλέον γιατί κόψαμε τα κεφάλια τους.

___________

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

http://voidnetwork.gr

Το Κενό Δίκτυο θα συμμετάσχει στην διαδήλωση του Πολυτεχνείου την Τρίτη 17 Νοέμβρη 2020 στο μπλοκ του οικολογικού δικτύου SUPPORT EARTH

Συγκέντρωση ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ – ΏΡΑ 14.00 μ.μ.

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ: Ζούμε για να αφανίσουμε τους δικτάτορες αυτού του κόσμου- Πολυτεχνείο 2020 appeared first on Void Network.

Σε Αθήνα, Θεσ/νίκη, Ηράκλειο και Λαμία, είτε μέσα απο την συγκρότηση δικού μας μπλοκ είτε σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις του αναρχικού/ελευθεριακού κινήματος, βγήκαμε στον δρόμο για να δηλώσουμε τον σεβασμό μας στους αγώνες του παρελθόντος αλλά και την παρουσία μας στους αγώνες που πρέπει να έρθουν και να σπάσουν το καλούπι της κοινωνικής ειρήνης των ημερών μας.

Στην Αθήνα σχηματίσαμε δικό μας μπλοκ και βρεθήκαμε αντιμέτωποι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με την αναίτια κατασταλτική επίθεση της αστυνομίας. Το μπλοκ μας, που συμμετείχε στην πορεία πλάι στα άλλα αναρχικά μπλοκ, είχε κατόπιν συλλογικής απόφασης καθαρά προπαγανδιστικά χαρακτηριστικά. Επιλέξαμε να κατεβούμε με αυτούς τους όρους συγκροτημένα και με ισχυρή περιφρούρηση που ανέλαβαν και οργάνωσαν οι ομάδες και τα άτομα της περιφέρειας Αθήνας. Για αυτόν τον λόγο παρά τις αδιάκοπες προκλήσεις των διμοιριών ΜΑΤ που επόπτευαν την αναρχική παρουσία στην πορεία, δεν απαντήσαμε σε καμία απο τις συνεχείς και χυδαίες προκλήσεις τους.

Ξέραμε όμως ότι οι προκλήσεις αυτές δεν ήταν η συνηθισμένη αστυνομική αλητεία αλλά πιθανό πρελούδιο για να χτυπηθούν τα αναρχικά μπλοκ κατα την διάρκεια της αποχώρησης. Αυτό είχε γίνει και πέρυσι που είχαμε αντιμετωπίσει μια βάρβαρη και απρόκλητη επίθεση.

Αυτή την χρονιά η Περιφέρεια Αθήνας της Αναρχικής Ομποσπονδίας είχε τροποποιήσει το σχέδιο αποχώρησης. Μετά το πέρας της πορείας και μετά την ανακοίνωση μας προς τον κόσμο που συμμετείχε ότι σκοπεύουμε να αποχωρήσουμε απο το Μετρό, οι διμοιρίες άρχισαν να ρίχνουν δακρυγόνα και να χτυπούν με ιδιαίτερη σφοδρότητα πρώτα τους συντρόφους/ισσες της περιφρούρησης (τη στιγμή που αυτοί/ες έσπασαν τις γραμμές τους για να κινηθούν προς το μετρό) και στην συνέχεια όποιον/α έβρισκαν πρόχειρο/η.

Η αποχώρηση έγινε με επιτυχία, το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου και των περιφρουρήσεων διασώθηκε στο μετρό αν και με απώλειες. Ενα μέλος του Ρουβίκωνα ξυλοκοπήθηκε αγρια και συνελήφθη και ένα άλλο βρέθηκε στον νοσοκομείο άσχημα χτυπημένο.

Η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι ένας κόμβος αγώνα και αποκαλύπτει τις προθέσεις τόσο αυτών που αγωνίζονται όσο και του κράτους. Βλέπουμε την νέα σοσιαλδημοκρατία, τον ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίζει την προδιαγεγραμένη καθεστωτική του πορεία. Αφού οι μάσκες έπεσαν και μαζί τους οι ελπίδες ενός κομματιού της κοινωνικής βάσης για μια σειρά από θέματα που αφορούν την οικονομία και την πολιτική, ήρθε η ώρα να πέσουν και οι μάσκες για την κρατική καταστολή επί ΣΥΡΙΖΑ. Η υπόγεια σιωπηλή και «στοχευμένη» κατασταλτική τακτική που προσπαθούσε να διατηρήσει επικοινωνιακές αιχμές «αριστεροσύνης» και «δικαιωμάτων», τακτική που εφάρμοζε ο Σύριζα ως τώρα, δίνει την θέση της στην ακομπλεξάριστη βαρβαρότητα. Το είδαμε στην επίθεσή στα Α/Α μπλοκ στην Λ. Αλεξάνδρας, το είδαμε στις αύρες, το είδαμε στο όργιο χημικών, ξυλοδαρμών και συλλήψεων το βράδυ της 17ης Νοέμβρη.

Απο την μεριά μας θα συνεχίσουμε την μακρά πορεία που έχουμε χαράξει. Μια πορεία συμμετοχής, οργάνωσης και αντίστασης. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον κόσμο που πλαισίωσε το μπλοκ μας στην Αθήνα και την παρουσία μας στον δρόμο στις άλλες πόλεις. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε ότι μπορούμε για να εξασφαλίζουμε την ασφάλεια όσων εμπιστεύονται τα καλέσματά μας. Είμαστε ικανοποιημένοι που οι περιφρουρήσεις μας έκαναν την δουλειά τους. Ακόμα και αν δεν μπορεσαν να αντισταθούν στην αναίτια επίθεση των ΜΑΤ, τράβηξαν πάνω τους το «ενδιαφέρον» της κρατικής βίας δίνοντας χρόνο στον κόσμο που συμμετείχε να διασωθεί.

Αλληλεγγύη στα μέλη του Ρουβίκωνα που χτυπήθηκαν και συνελλήφθησαν.

Αλληλεγγύη σε όλους τους συλληφθέντες, σε όλους όσους βίωσαν την βία της εξουσίας το βράδυ της 17 Νοεμβρη 2018.

Θα είμαστε εδώ, στην πρώτη γραμμή, ώσπου τα «Πολυτεχνεία» του μέλλοντος να ολοκληρώσουν το έργο που ξεκίνησαν τα Πολυτεχνεία του παρελθόντος: τη μεγάλη κοινωνική, πολιτική, οικονομική, και πολιτισμική αλλαγή που τόσο χρειαζόμαστε.

Αναρχική Ομοσπονδία

anarchist-federation@riseup.net

https://anarchist-federation.gr

FB: https://www.facebook.com/anarxikiomospondia2015/

Twitter: https://twitter.com/anarchistfedGr

Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

________________________________________

Πορεία 17 Νοέμβρη 2018: Σκηνές ωμής αστυνομικής βίας από τα ΜΑΤ του ΣΥΡΙΖΑ εκτυλίχθηκαν στη λεωφόρο Αλεξάνδρας λίγο πριν τη ΓΑΔΑ στις 19:10. Καθώς το μπλοκ της Αναρχικής Ομοσπονδίας -έχοντας ολοκληρώσει την πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία χωρίς να έχει συμβεί απολύτως το παραμικρό- έφθανε έξω από το μετρό των Αμπελοκήπων, περιστοιχισμένο ασφυκτικά από διμοιρίες ΜΑΤ, κι ενώ φωνάχθηκε δυνατά από τους διαδηλωτές ότι “διαλυόμαστε τώρα, μπαίνουμε στο μετρό”, διμοιρίες απαγόρευσαν ξαφνικά ακόμη και την πρόσβαση στο πεζοδρόμιο. Όπως χαρακτηριστικά ακούγεται και στο βίντεο Ματατζής δίνει την εντολή, “Κλείστε, δεν περνάει κανένας”! Δευτερόλεπτα αργότερα ο ίδιος διμοιρίτης δίνει το σήμα για τη βίαιη διάλυση των διαδηλωτών φωνάζοντας “να φύγουνε, να φύγουνε” κι αμέσως ακούγεται ξεκάθαρα ο παρατεταμένος ήχος της φυσούνας να εκτοξεύει χημικά κατά του κόσμου που απλά ήθελε να αποχωρήσει. Πετιούνται ασφυξιογόνα και κρότου-λάμψης εξ επαφής μέσα στον κόσμο, καθώς οι ένστολοι μπράβοι χτυπάνε με τα γκλομπς ό,τι κινείται και ομαδόν όποιον/α πέσει κάτω και στη συνέχεια τους συλλαμβάνουν, γιατί έτσι. Χωρίς καμία αιτία, ούτε καν μια αφορμή, απλά με γενικό κριτήριο τα πολιτικά φρονήματα, ο ΣΥΡΙΖΑ, την ημέρα της αιματηρής καταστολής της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο, το μόνο μήνυμα που έλαβε, όπως ξεκάθαρα καταγράφεται και στο βίντεο, ήταν οι χουντικές πρακτικές και η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων. Αυτό το βίντεο χρησιμεύει ως μια υπενθύμιση ότι αυτό ακριβώς είναι το πρόσωπο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, δηλαδή, δε χρειάζεται να προκαλέσεις το κράτος ή την αστυνομία, για να σου επιτεθούν, να σε τραυματίσουν, να σε πνίξουν με ασφυξιογόνα χημικά (που πριν αναρριχηθούν στην εξουσία ισχυρίζονταν ότι θα απαγορεύσουν), να σε συλλάβουν, να προσπαθήσουν να εμφυσήσουν μέσα σου το φόβο και να σε φυλακίσουν. Το κράτος και η αστυνομία θα σε κρίνουν βάσει των πολιτικών ή ιδεολογικών σου πεποιθήσεων. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τέτοια γεγονότα είναι χαρακτηριστικά ενός φασιστικού κράτους και όχι ενός δημοκρατικού, παρά το γεγονός ότι επιθέσεις όπως αυτές συμβαίνουν σε όλο τον πλανήτη, σε σχεδόν κάθε δημοκρατικό κράτος που υπάρχει στον κόσμο, διοικούμενο τόσο από αριστερές όσο και από δεξιές κυβερνήσεις. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα είναι αριστερή, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών ή των μελών της αποκαλούνται σοσιαλιστές ή κομμουνιστές και παρ’ όλα αυτά βλέπετε τέτοιες σκηνές αδίστακτης βίας από τους αστυνομικούς τους, οι οποίες είναι πανομοιότυπες με αυτές που λαμβάνουν χώρα σε κράτη που κυβερνώνται από δεξιές κυβερνήσεις. Δεν φοβούνται καν το γεγονός της σύνδεσης που θα κάνει στο μυαλό του κάποιος, μεταξύ της επετείου μιας αιματηρής εξέγερσης φοιτητών από μια στρατιωτική χούντα και της βίαιης καταστολής μίας διαδήλωσης από αστυνομικούς, οπλισμένους και ντυμένους στα χακί σαν στρατιώτες, την ίδια μέρα, χρόνια αργότερα. Ο κοινός παρονομαστής είναι η εξουσία. Ούτε Θεοί, Ούτε Αφέντες.

Video από την αντίστοιχη επίθεση των ΜΑΤ του ΣΥΡΙΖΑ με πανομοιότυπο τρόπο, πάλι στην Αλεξάνδρας, στην πορεία της 17 Νοέμβρη 2017:

The post Αναρχική Ομοσπονδία: Για τις κινητοποιήσεις και την καταστολή στις 17 Νοέμβρη 2018 (+video) appeared first on Void Network.

Αφήνει τα όνειρά του στον πρώτο καφέ πνιγμένα.
Ποιοι κατεβαίνουνε στο δρόμο να ξεπεράσουν το αδιέξοδο;
Βάζει το ατσαλάκωτο κουστούμι του και σβήνει
χάνει την ύπαρξή του εγκλωβισμένος. Χάθηκε!
Ξέρουμε τον ήχο της σιωπής που φέρνει καταιγίδα!
Ποιοι ξεφεύγουν απ’ τον μικρόκοσμό τους;
Στραγγαλισμός κι ελαφρότητα!
Κάθε μέρα μια απ’ τα ίδια αποκεφαλισμένα!
Ήμουνα κι εγώ εκεί, λένε όλοι τώρα και γράφουνε και μιλάνε πολύ
και μας λένε κι ιστορίες!
Τρείς κι ο κούκος πάντα εδώ!

Ξέρουμε τον ήχο της ασημαντότητας, της εγωπάθειας, της αδιαφορίας αλλά και τον ήχο της έκρηξης ξέρουμε!

Στο δρόμο φοιτητές, ανένταχτοι πολίτες
και άλλοι
τρελοί και μαγεμένοι
αγανακτισμένες μάνες μέναν καλό λόγο για τα παιδιά τους
κάποιοι με συνείδηση
κάποιοι
στους Υπομηχανικούς, στα σκαλάκια του Πανεπιστήμιου, στη Νομική.

Εμείς εδώ
όλοι οι γνωστοί κι οι άγνωστοι εδώ άπνοια και φριχτές ματιές
με το δέρμα κέλυφος άλλου κόσμου που μας συνοδεύει!
Όλοι μαζί ζώντας μέσα στα μάτια
με την ψυχή στο στόμα
λέξεις κοτρόνια κατρακυλάνε αιμόφυρτα
επιτέλους κουβέντες προς τα έξω!
Άλλοι νόμιμοι κι άλλοι παράνομοι με πολλές σκέψεις από αλλού και ποιος δεν είχε ιδέες και ποια δεν έπαιρνε πρωτοβουλίες
όλοι μαζί.

Εμείς όλοι εδώ
πολίτες, περαστικοί αλλά και μαθητές κι εργαζόμενες
και φίλοι από τα παλιά
φίλοι
που γλύτωσαν απ’ τα βασανιστήρια ο κατάλογος γεμάτος
δεν ήταν όλοι εδώ
αλλά όσοι μπόρεσαν
κάνανε την καρδιά αυτού του τόπου να ραγίσει
από δύναμη ψυχής
αντοχή
εδώ πίσω από τα κάγκελα
στη Πατησίων σε μια Αθήνα έρημη και τρομαγμένη
μπροστά σε όλους έξω από τα δόντια
με τη ψυχή στις λέξεις και τα καινούρια συνθήματα
για το σύστημα και την εξουσία του.

Αν
ήταν όλοι εδώ μέσα
κι έξω από τα κάγκελα
στο Πολυτεχνείο!

Αν, βέβαια!

Αυτόνομη Ομάδα ΚΡΑΚ, Αθήνα, 1975,
από το ανέκδοτο βιβλίο του Κωστή Τριανταφύλλου Ποιήματα-Προκηρύξεις.

Περισσότερες πληροφορίες για το έργο του καλλιτέχνη Κωστή Τριανταφύλλου:
http://www.costis.gr/biotaomicrongammarhoalphaphiiotakappa972.html

The post ε μ ε ί ς ε δ ώ – Κωστής Τριανταφύλλου (1975) appeared first on Void Network.