Τον τελευταίο χρόνο, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν δύο φορές την προηγμένη τεχνολογία τους και τη συντριπτική στρατιωτική ισχύ τους για να εξαπολύσουν αιφνιδιαστικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν και του Λιβάνου, σκοτώνοντας χιλιάδες αμάχους και καταστρέφοντας «εχθρικά» όπλα και σκάφη, καθώς και τζαμιά, εκκλησίες, νοσοκομεία, μουσεία, αυτοκινητόδρομους και γέφυρες. Παρά τους πομπώδεις ισχυρισμούς του Τραμπ, το Ιράν έχει νικήσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Αν και το Ισραήλ διατηρούσε διαρκώς μια εστίαση χειρουργικής ακρίβειας στους στόχους του, οι ΗΠΑ ουδέποτε είχαν σαφή εικόνα του γιατί πολεμούσαν. Μη θέλοντας να φανεί ότι στερείται κάθε αιτιολογίας για το φονικό του ξέσπασμα, ο Τραμπ άρχισε προσφάτως να επαναλαμβάνει μηχανικά, σαν παπαγάλος, τους ισραηλινούς φόβους περί ιρανικής ατομικής βόμβας. Κάθε φορά που επαναλαμβάνει αυτόν τον πολεμικό στόχο, το αμερικανικό κοινό αντιλαμβάνεται ότι οι ΗΠΑ διεξάγουν έναν πόλεμο για λογαριασμό του Ισραήλ, όσο κι αν ο Τραμπ και οι αυλικοί του το αρνούνται.

Κανένας από τους στόχους του Ισραήλ δεν επιτεύχθηκε: ούτε η ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ούτε ο τερματισμός του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, ούτε μια λαϊκή εξέγερση κατά του καθεστώτος. Αμέσως μετά τις επιθέσεις της 28ης Φεβρουαρίου 2026, το Ιράν ανέλαβε τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, στην πρώτη επιτυχημένη αμφισβήτηση της αμερικανικής ναυτικής ισχύος από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τρία αμερικανικά αεροπλανοφόρα αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από τον Περσικό Κόλπο. Πέρα από την επιτυχημένη στόχευση του Ισραήλ, το Ιράν έσπειρε την καταστροφή σε περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ, μεταξύ των οποίων τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, η Ιορδανία και το Κατάρ, που όλα τους διευκόλυναν τις επιθέσεις κατά του Ιράν. Η Ισλαμική Δημοκρατία προκάλεσε τόσο σοβαρές ζημιές σε γειτονικές αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, ώστε πολλές από αυτές έκλεισαν και αμερικανικά στρατεύματα καταυλίστηκαν σε ξενοδοχεία, αποδεικνύοντας σε πολλές μικρές χώρες ότι οι αμερικανικές βάσεις μπορεί να αποτελούν πηγή κινδύνου, όχι μόνο διπλωματικό πλεονέκτημα. Καταστράφηκαν τεράστιες εγκαταστάσεις ραντάρ στο Μπαχρέιν, όπως και στρατιωτικές υποδομές αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων μαχητικών, ελικοπτέρων, συστημάτων ραντάρ και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Τουλάχιστον 13 Αμερικανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν και 380 τραυματίστηκαν, ενώ περισσότεροι από 3.400 Ιρανοί έχασαν τη ζωή τους, πιθανώς και έως 7.000, οι μισοί εξ αυτών άμαχοι. Με τη διευκόλυνση των ΗΠΑ, οι ισραηλινές επιθέσεις έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 3.700 Λιβανέζους.

Στις 15 Ιουνίου 2026, την επομένη της ανακοίνωσης του Τραμπ για το επικείμενο Memorandum of Understanding (MOU), ένα κύριο άρθρο των New York Times αποδέχθηκε την πικρή ήττα: με τίτλο «Ο Πρόεδρος έχει χάσει αυτόν τον πόλεμο», χαρακτήρισαν τη διευθέτηση «μια ταπεινωτική υποχώρηση για τον ίδιο και για το έθνος που ηγείται». Αν και το μέγεθος της πανωλεθρίας ίσως να μην είναι ακόμη σαφές, ο Άλφρεντ ΜακΚόι έχει ήδη αποσαφηνίσει το ιστορικό νόημα της αμερικανικής ήττας: «…όταν οι βόμβες πάψουν να πέφτουν και τα ερείπια απομακρυνθούν επιτέλους από τους δρόμους της Τεχεράνης και της Βηρυτού, ο αντίκτυπος μιας τέτοιας de facto ήττας στην παγκόσμια ισχύ των ΗΠΑ θα γίνει υπέρμετρα σαφής, καθώς συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ θα ατροφούν, η αμερικανική ηγεμονία θα εξανεμίζεται, η νομιμοποίηση θα χάνεται, η παγκόσμια αταξία θα αυξάνεται και η παγκόσμια οικονομία θα υποφέρει».

Στις παρακάτω παρατηρήσεις, εστιάζω στους συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους επιτεύχθηκε η υπεροχή του Ιραν στο πεδίο της μάχης.

Συγκεκριμένοι λόγοι της νίκης του Ιράν

1.

Στο πεδίο της μάχης, ο επιτυχημένος ασύμμετρος πόλεμος του Ιράν αποτελεί το κλειδί της νίκης του. Κατ’ αναλογία με τον ανταρτοπόλεμο στο Βιετνάμ, το Ιράν προκάλεσε σημαντικές ζημιές σε πολύ μεγαλύτερα στρατιωτικά μέσα. Τα μεγάλα αμερικανικά πολεμικά πλοία δεν μπορούν να ελιχθούν εύκολα στα στενά του Ορμούζ, ενώ τα εκατοντάδες μικρά ταχύπλοα του Ιράν, ορισμένα εξοπλισμένα με πυραύλους και τορπίλες, μπορούν να επιτεθούν αιφνιδιαστικά από όρμους, νησιά και παράκτιες σπηλιές. Μικρά υποβρύχια έχει αναφερθεί ότι κατάφεραν να κρυφτούν κάτω από γιγαντιαία αμερικανικά αεροπλανοφόρα. Οι ασύμμετρες τακτικές σμήνους του Ιράν, που συνδύαζαν ταυτόχρονα δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πυραύλους και τον «στόλο κουνουπιών» του (mosquito fleet), κατέβαλαν το κατά πολύ μεγαλύτερο αμερικανικό Ναυτικό. Έπειτα από σύντομες διεισδύσεις τον Μάιο και τον Ιούνιο, το αμερικανικό Ναυτικό ανέστειλε τις προσπάθειές του να επαναφέρει σε λειτουργία τα στενά του Ορμούζ και αποσύρθηκε άδοξα.

Στον αέρα, η «ψηφιδωτή» (mosaic) άμυνα του Ιράν προκάλεσε πολύ περισσότερες ζημιές απ’ όσες παραδέχονται οι ΗΠΑ. Δεκάδες, πιθανώς εκατοντάδες αεροσκάφη καταρρίφθηκαν, μεταξύ των οποίων επτά ιπτάμενα τάνκερ Stratotanker, δύο MC-130, ένα AWACS, ένα F-35, ένα F-15 και δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Πολλά άλλα καταστράφηκαν στο έδαφος ή από «φιλικά πυρά». Ισραηλινές πόλεις δέχονταν συνεχείς επιθέσεις, ενώ τα drones FPV της Χεζμπολάχ αποκεφάλισαν τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής στον νότο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ανάλωσαν την πλειονότητα των διαθέσιμων αποθεμάτων τους σε πυραύλους «Tomahawk», αναχαιτιστικούς πυραύλους Patriot και τους πιο προηγμένους ATACMS, ενώ το Ιράν διατηρεί το 70% του προπολεμικού αποθέματός του σε εκτοξευτές και πυραύλους, όπως αναφέρουν οι New York Times. Σε απάντηση αυτών των άρθρων, ο Τραμπ χαρακτήρισε τη δημοσιογραφική κάλυψη των Times «ουσιαστικά εσχάτη προδοσία».

2.

Ένας πόλεμος σχεδιασμένος για το Ισραήλ έναντι ενός πολέμου επιβίωσης. Το Ιράν πολεμά στο πάτριο έδαφός του, με εκατομμύρια ανθρώπους έτοιμους να δώσουν τη ζωή τους για την εθνική ανεξαρτησία. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον «πόλεμο επιλογής» τους δολοφονώντας τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν και μεγάλο μέρος της οικογένειάς του στην πρώτη φονική τους ομοβροντία, αναγκάζοντας έτσι το Ιράν να πολεμήσει για την ίδια του την υπαρξιακή επιβίωση.

Η ισραηλινοαμερικανική στρατηγική της δολοφονίας ηγετικών στελεχών (από τον Γενικό Γραμματέα της Χεζμπολάχ Σαγέντ Χασάν Νασράλα έως τον Ιρανό Αγιατολάχ Αλί Χοσεϊνί Χαμενεΐ) αποτυγχάνει να κατανοήσει ότι το κίνημα αντίστασης στηρίζεται στη στωική αντοχή και σε ένα δόγμα ψηφιδωτής άμυνας, «μια γεωμετρία ανταρτοπολέμου σε κρατική κλίμακα, με αυτόνομες επαρχιακές διοικήσεις». Όπως ακριβώς η δολοφονία του Αμερικανού προέδρου Τζον Κένεντι τον ανέδειξε σε μάρτυρα και εθνικό ήρωα της Αμερικής, έτσι και οι δολοφονίες ηγετικών στελεχών στο Ιράν και τον Λίβανο ενίσχυσαν την αντίσταση απέναντι στους εχθρούς και έδωσαν περισσότερη ισχύ στις αυτόνομες μαχητικές μονάδες που είναι διατεταγμένες σε ολόκληρη την περιοχή.

Από τότε που η CIA ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρωθυπουργό Μοχάμαντ Μοσαντέκ το 1953, το Ιράν αντιμάχεται τις αυτοκρατορικές επιταγές των ΗΠΑ. Καθ’ όλη τη διάρκεια των 47 ετών της ύπαρξής της, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιραν βρίσκεται υπό επίθεση: αρχικά μέσω ενός πολέμου δι’ αντιπροσώπων, με επικεφαλής τον άλλοτε συνεργάτη της CIA στο Ιράκ, Σαντάμ Χουσεΐν, που κόστισε στον ιρανικό και τον ιρακινό λαό τουλάχιστον μισό εκατομμύριο νεκρούς από το 1982 έως το 1988. Αν και οι ΗΠΑ ουδέποτε ανέπτυξαν συνεκτική στρατηγική, βρίσκονται πλέον κοντά σε ένα Memorandum of Understanding (Μνημόνιο Αμοιβαίας Κατανόησης) λιγότερο περιοριστικό για το Ιράν απ’ ό,τι η συμφωνία JCPOA της κυβέρνησης Ομπάμα του 2015, από την οποία ο Τραμπ αποχώρησε αυθαίρετα το 2018. Δεδομένης της μακράς ιστορίας των ΗΠΑ να παραβιάζουν σχεδόν κάθε συνθήκη που υπογράφουν, είναι εξόχως αμφίβολο αν η κυβέρνηση Τραμπ θα τηρήσει τους όρους οποιουδήποτε Μνημονίου Αμοιβαίας Κατανόησης. Το Ισραήλ έχει ήδη δηλώσει ότι δεν το αποδέχεται.

3.

Οι αποφάσεις των ΗΠΑ στο πεδίο της μάχης λαμβάνονται σε μεγάλο βαθμό από πολιτικά διορισμένα στελέχη περιορισμένης επάρκειας. Ο ίδιος ο Υπουργός Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, είναι διορισμένος του Τραμπ, με στρατιωτική εμπειρία που περιορίζεται σε διοίκηση διμοιρίας στην Εθνοφρουρά. Τα προσόντα του είναι η απεριόριστη υποτέλεια προς τον Τραμπ, ο λευκός χριστιανικός εθνικισμός, η περιφρόνηση προς το Κογκρέσο και η θητεία του ως παρουσιαστή στο Fox News. Έχει αφαιρέσει τις γυναίκες και τις μειονότητες από τις προαγωγές, αντί να αναθέτει καθήκοντα με βάση την ικανότητα και την εξειδίκευση.

Για τη θέση του νέου Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών, ο Τραμπ είχε αρχικά επιλέξει τον Μπιλ Πούλτε, Διευθυντή της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Στεγαστικής Χρηματοδότησης, έναν άνθρωπο που «ξεχωρίζει επειδή δεν διαθέτει απολύτως καμία από την εμπειρία, τη γνώση και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την κρισιμότατη θέση που του ανέθεσε ο Τραμπ». Μεταξύ των λοιπών «προσόντων» του Πούλτε ήταν ότι είχε δωρίσει σχεδόν 1 εκατομμύριο δολάρια στον Τραμπ και σε άλλους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους, ότι είχε αναρτήσει στο X πως ο Τραμπ είναι «ο σπουδαιότερος πρόεδρος στην ιστορία», και ότι είχε επινοήσει αβάσιμες κατηγορίες περί απάτης εναντίον του Γερουσιαστή της Καλιφόρνια Άνταμ Σιφ και άλλων αντιπάλων του Τραμπ. Έπειτα από εκτεταμένες διαμαρτυρίες ότι ο Τραμπ έθετε τα προσωπικά του συμφέροντα πάνω από εκείνα του έθνους, ο Τραμπ άλλαξε την επιλογή του και προτίμησε τον Τζέι Κλέιτον, ομοσπονδιακό εισαγγελέα και πρώην Πρόεδρο της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς (SEC). Αν και η αφοσίωσή του στον Τραμπ είναι αδιαμφισβήτητη, πρόκειται για έναν εισαγγελέα ποινικών υποθέσεων της Νέας Υόρκης, χωρίς καμία προϋπηρεσία στον χώρο των μυστικών υπηρεσιών.

Η πενιχρή αμερικανική πληροφόρηση και η ανοησία στην κορυφή γίνονται εύκολα αντιληπτές στους επανειλημμένους δημόσιους ισχυρισμούς του Τραμπ και του Χέγκσεθ ότι το Ιράν δεν διαθέτει ναυτικό ούτε αεροπορία. Πέρυσι, ο Τραμπ απείλησε να εισβάλει στη Γροιλανδία, φέτος απήγαγε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας και επιτέθηκε στο Ιράν, και στη συνέχεια έχει βάλει στο στόχαστρο την Κούβα, όπου αναμφίβολα θα τον υποδεχθούν εκπλήξεις εν αφθονία.

4.

Ενώ ο δωδεκαήμερος πόλεμος της ισραηλινοαμερικανικής επιθετικότητας του 2025 και ο σαρανταήμερος πόλεμος του 2026 έχουν παγιώσει την εθνική ενότητα στο Ιράν, μια συμπαγής πλειοψηφία Αμερικανών αντιτίθεται στον πόλεμο. Η δημοτικότητα του Τραμπ έχει κατρακυλήσει στα χαμηλότερα ιστορικά επίπεδά, ενώ η τιμή του πετρελαίου έχει ανέβει, αφήνοντάς τον απελπισμένο να υπογράψει ένα Μνημόνιο Αμοιβαίας Κατανόησης. Ένας ευρέως αναφερόμενος λόγος της λαϊκής δυσαρέσκειας είναι ο οικονομικός αντίκτυπος του πολέμου. Ενώ προβλέπεται ότι οι πετρελαϊκές εταιρείες θα αποκομίσουν αυξημένα κέρδη εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι Αμερικανοί καταναλωτές έχουν ήδη δαπανήσει περισσότερα από 45 δισεκατομμύρια δολάρια επιπλέον σε ντίζελ και βενζίνη από τις 28 Φεβρουαρίου. Το κόστος βασικών τροφίμων, όπως ντομάτες, καφές και βόειο κρέας, έχει αυξηθεί πάνω από 20%, και ο πληθωρισμός των τιμών στα είδη κατανάλωσης βρίσκεται επί του παρόντος στο 4,3%. Ο πληθωρισμός των τιμών παραγωγού στα τέλη Μαΐου, ένας ακόμη πιο σημαντικός προγνωστικός δείκτης για το μέλλον, ανήλθε στο 6,5%. Πριν αναχωρήσει για το πρόσφατο ταξίδι του στην Κίνα, ο Τραμπ δήλωσε ότι «ούτε καν το σκέφτεται», ότι δεν τον «απασχολεί ούτε στο ελάχιστο» ο οικονομικός πόνος που επιφέρει ο πόλεμος στους Αμερικανούς. Αξιωματούχοι του Πενταγώνου δεν έχουν ακόμη αποκαλύψει το πραγματικό κόστος του πολέμου σε δολάρια, ούτε έχουν δώσει πλήρη λογαριασμό για τους αθώους που δολοφονήθηκαν, για τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τα τζαμιά που καταστράφηκαν.

Οι οικονομικοί παράγοντες είναι ένας από τους λόγους που οι Αμερικανοί δεν στηρίζουν τον «πόλεμο επιλογής» του Τραμπ και του «Σατανιάχου», αλλά πολλοί άνθρωποι αποτροπιάζονται από τη δολοφονία αθώων Ιρανών και Λιβανέζων. Οι δεκάδες μαθήτριες του Μιναμπ που δολοφονήθηκαν στις 28 Φεβρουαρίου άγγιξαν βαθιά τη συνείδηση των ανθρώπων. Η αντίθεση του Πάπα στον πόλεμο στηρίζεται από πολλούς Καθολικούς.

Προς ένα πραγματικά αντιπολεμικό κίνημα

Έχει περάσει πια ανεπιστρεπτί ο καιρός όπου οι άνθρωποι ανέχονταν τον έναν αδιάκοπο πόλεμο μετά τον άλλον ανάμεσα σε έθνη- κράτη οπλισμένα με όπλα μαζικής καταστροφής. Όπως κατέληξε απερίφραστα ο Χάουαρντ Ζιν, ο ίδιος ο πόλεμος είναι έγκλημα. Αντί να συζητά αν συγκεκριμένες πράξεις, όπως η γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα, είναι εγκληματικές, ένα πραγματικό αντιπολεμικό κίνημα θα έπρεπε να αντιτίθεται σε κάθε κρατική βία στραμμένη εναντίον άλλων κρατών και λαών, θεωρώντας την καθαυτή ως το πρόβλημα. Τα όπλα μαζικής καταστροφής θα έπρεπε να απαγορευθούν διεθνώς, οι κατασκευαστές όπλων να ποινικοποιηθούν, και οι θιασώτες του πολέμου να φυλακιστούν.

Ακόμη και αν σκεφτεί κανείς ένα πιο περιορισμένο αντιπολεμικό κίνημα, η αρχή της εθνικής αυτοδιάθεσης ίσως είναι ηθικά επιτακτική· ωστόσο, η καταστολή το 2022 από το κράτος του Ιράν της εξέγερσης «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» το 2022 και η δολοφονία τουλάχιστον 3.000 ανθρώπων (συμπεριλαμβανομένων 200 στελεχών των δυνάμεων κρατικής ασφαλείας) κατά τη διάρκεια της κοινωνικής εξέγερσης του 2025 σκιαγραφούν ένα καθεστώς κάθε άλλο παρά ειρηνικό. (Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί αμφισβήτησε τη δυτική εκδοχή των τελευταίων αυτών γεγονότων, δηλώνοντας ότι ο απολογισμός των θυμάτων ήταν λιγότερος από το 10% του αριθμού νεκρών που επικαλείται ο Τραμπ.)

Στο πλαίσιο του αντιπολεμικού κινήματος κατά του Βιετνάμ στις ΗΠΑ, ο Χο Τσι Μινχ εξιδανικευόταν ως ένας ειλικρινής ηγέτης αφοσιωμένος στην ειρήνη και την ελευθερία του λαού του. Είχε πει το περίφημο: «Τίποτα δεν είναι πολυτιμότερο από την ανεξαρτησία και την ελευθερία». Ο Χο ήταν πιο δημοφιλής στις πανεπιστημιουπόλεις το 1970 απ’ ό,τι ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον. Είτε αυτό είναι αποτέλεσμα της αδιάκοπης ισλαμοφοβικής προπαγάνδας είτε όχι, δεν μπορεί να βρεθεί κανένα αντίστοιχο πρόσωπο στο Ιράν.

Παρ’ όλη την απαράδεκτη βία του εναντίον της ελευθερίας των γυναικών και των Κούρδων, το ιρανικό καθεστώς προσέφερε μια τεράστια ώθηση στην ανθρωπότητα, αποκρούοντας τους επιθετικούς πολέμους των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Το Ιράν όχι μόνο οδήγησε τις ΗΠΑ σε μια μεγάλη ήττα, αλλά ανέκοψε και τη μακροπρόθεσμη αμερικανική στρατηγική της περικύκλωσης της Κίνας με στρατιωτικές βάσεις, ως προετοιμασία για αυτό που πολλοί Αμερικανοί ιθύνοντες θεωρούν τον επερχόμενο πόλεμο με την Κίνα, η οποία αναδείχθηκε ακόμη ισχυρότερη μέσα από τους κακόβουλα μελετημένους πολέμους των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Σε μια πρόσφατη επίσκεψη μου στο Ασιατικο-Αφρικανικό Μουσείο του Μπαντούνγκ στην Ινδονησία, επισκέφθηκα τον χώρο όπου τιμάται η μνήμη της διάσκεψης του 1955 από την οποία γεννήθηκε το Κίνημα των Αδεσμεύτων. Εκεί είδα να εκτίθενται αμερικανικές εφημερίδες των αρχών της δεκαετίας του 1950 που διαρκώς διαλαλούσαν με πηχυαίους τίτλους την προειδοποίηση για την επικείμενη κινεζική εισβολή στην Ταϊβάν, μια τακτική εκφοβισμού που επαναλαμβάνεται καθημερινά για περισσότερα από 70 χρόνια. Από τον κομμουνιστικό θρίαμβο του 1949, η κυβέρνηση της Κίνας αντιμετωπίζεται ως «εχθρός», όπως ακριβώς το ισλαμικό καθεστώς έχει απομονωθεί, δεχθεί επιθέσεις και πιεστεί αδιάκοπα από την ίδρυσή του το 1979.

Η σημερινή αμερικανική καλλιέργεια φόβου γύρω από μια ιρανική ατομική βόμβα χρησιμεύει στο να εγκλωβίζει την ανθρωπότητα σε μια φυλακή καταστροφικών στρατιωτικών δαπανών, που κατασπαταλούν τον τεράστιο κοινωνικό μας πλούτο. Ο μιλιταρισμός υπονομεύει τα κολοσσιαία τεχνολογικά επιτεύγματα των τελευταίων αιώνων, μετατρέποντάς τα σε μορφή κυριαρχίας και όχι σε απελευθέρωση από τον μόχθο και την καταπίεση. Είναι πολύ νωρίς για να γιορτάσουμε το τέλος της αμερικανικής παγκόσμιας ισχύος και των ανεμπόδιστων «πολέμων επιλογής»· όμως, αν αποτύχουμε να αναγνωρίσουμε την αποφασιστικότητα και τη σταθερότητα του ιρανικού λαού, του οποίου το αίμα και η αταλάντευτη επιμονή κέρδισαν μια νίκη που πλήγωσε ένα άγριο θηρίο, χάνουμε την ευκαιρία να οραματιστούμε το μελλοντικό τέλος ενός παγκόσμιου συστήματος που παράγει προνόμια για τους δισεκατομμυριούχους και τις εταιρείες τους εις βάρος δισεκατομμυρίων ανθρώπων.

___

Μετάφραση: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

O George Katsiaficas είναι Αμερικανός ιστορικός και κοινωνικός θεωρητικός. Είναι γνωστός για τα πολλά γραπτά του σχετικά με τα κοινωνικά κινήματα, συμπεριλαμβανομένων των The Imagination of the New Left: The Global Analysis of 1968 και The Subversion of Politics: European Autonomous Social Movements and the Decolonization of Everyday Life.

Περισσότερα κείμενα του δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του: https://www.eroseffect.com/

The post Γιατί το Ιράν νίκησε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ- George Katsiaficas appeared first on Void Network.

15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

Ο πόλεμος κατά του Ιράν και η καταστροφή της Γάζας είναι μόνο η αρχή. Καλώς ήρθατε στη νέα παγκόσμια τάξη. Στην εποχή της τεχνολογικά εξελιγμένης βαρβαρότητας. Δεν υπάρχουν κανόνες για τους ισχυρούς, μόνο για τους αδύναμους. Αν αντιταχθείς στους ισχυρούς, αν αρνηθείς να υποκύψεις στις ιδιότροπες απαιτήσεις τους, θα σε κατακλύσουν πύραυλοι και βόμβες.

Νοσοκομεία, δημοτικά σχολεία, πανεπιστήμια και συγκροτήματα διαμερισμάτων μετατρέπονται σε ερείπια. Γιατροί, φοιτητές, δημοσιογράφοι, ποιητές, συγγραφείς, επιστήμονες, καλλιτέχνες και πολιτικοί ηγέτες — συμπεριλαμβανομένων των επικεφαλής των διαπραγματευτικών ομάδων — δολοφονούνται κατά δεκάδες χιλιάδες από πυραύλους και δολοφονικά drones.

Οι πόροι — όπως γνωρίζουν οι Βενεζουελάνοι — κλέβονται ανοιχτά. Τα τρόφιμα, το νερό και τα φάρμακα, όπως και στην Παλαιστίνη, χρησιμοποιούνται ως όπλα.

Ας φάνε χώμα.

Διεθνείς οργανισμοί όπως τα Ηνωμένα Έθνη είναι μια παρωδία, άχρηστα παραρτήματα μιας άλλης εποχής. Η ιερότητα των ατομικών δικαιωμάτων, τα ανοιχτά σύνορα και το διεθνές δίκαιο έχουν εξαφανιστεί. Οι πιο διεφθαρμένοι ηγέτες της ανθρώπινης ιστορίας, εκείνοι που μετέτρεψαν πόλεις σε στάχτη, οδήγησαν αιχμαλώτους πληθυσμούς σε χώρους εκτέλεσης και γέμισαν τις περιοχές που κατέλαβαν με μαζικούς τάφους και πτώματα, έχουν επιστρέψει με μανία.

Εκτοξεύουν τα ίδια υπεραρρενωπά κλισέ. Εκτοξεύουν τα ίδια άθλια, ρατσιστικά κλισέ. Εκτοξεύουν την ίδια μανιχαϊστική αντίληψη για το καλό και το κακό, το μαύρο και το άσπρο. Εκτοξεύουν την ίδια παιδαριώδη γλώσσα της απόλυτης κυριαρχίας και της ανεξέλεγκτης βίας.

Δολοφόνοι κλόουν. Παλιάτσοι. Ηλίθιοι. Έχουν καταλάβει τα ηνία της εξουσίας για να υλοποιήσουν τις παράφρονες και τα καρτουνίστικα οράματά τους, ενώ λεηλατούν το κράτος για δικό τους πλουτισμό.

«Αφού έγιναν μάρτυρες βάρβαρων μαζικών δολοφονιών επί μήνες, γνωρίζοντας ότι αυτές σχεδιάστηκαν, εκτελέστηκαν και υποστηρίχθηκαν από ανθρώπους πολύ παρόμοιους με τους ίδιους, οι οποίοι τις παρουσίασαν ως συλλογική αναγκαιότητα, νόμιμη και μάλιστα ανθρωπιστική, εκατομμύρια άνθρωποι αισθάνονται πλέον λιγότερο άνετα στον κόσμο», γράφει ο Pankaj Mishra στο βιβλίο του «The World After Gaza» (Ο Κόσμος μετά τη Γάζα).

«Το σοκ από αυτή την ανανεωμένη έκθεση σε ένα ιδιόμορφο σύγχρονο κακό – το κακό που στην προ-σύγχρονη εποχή διαπράττονταν μόνο από ψυχοπαθή άτομα και που τον περασμένο αιώνα εξαπολύθηκε από ηγέτες και πολίτες πλούσιων και υποτίθεται πολιτισμένων κοινωνιών – δεν μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική εκτίμηση. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική εκτίμηση η ηθική άβυσσος που αντιμετωπίζουμε».

Οι υποταγμένοι αποτελούν ιδιοκτησία, εμπορεύματα προς εκμετάλλευση για κέρδος ή ευχαρίστηση. Τα αρχεία Epstein αποκαλύπτουν την αρρώστια και την σκληρότητα της άρχουσας τάξης. Φιλελεύθεροι. Συντηρητικοί. Πρυτάνεις πανεπιστημίων. Ακαδημαϊκοί. Φιλάνθρωποι. Τιτάνες της Wall Street. Διασημότητες. Δημοκρατικοί. Ρεπουμπλικάνοι.

Βυθίζονται σε έναν ανεξέλεγκτο ηδονισμό. Φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία και διαθέτουν ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη. Ζουν κλεισμένοι σε φυσαλίδες που δημιουργούν οι ίδιοι, περιτριγυρισμένοι από κόλακες, δημοσιογράφους, οικονομικούς συμβούλους, δικηγόρους, υπηρέτες, σοφέρ, γκουρού της αυτοβοήθειας, πλαστικούς χειρουργούς και προσωπικούς γυμναστές.

Διαμένουν σε αυστηρά φυλασσόμενες κατοικίες και κάνουν διακοπές σε ιδιωτικά νησιά. Ταξιδεύουν με ιδιωτικά τζετ και γιγαντιαία γιοτ. Ζουν σε μια άλλη πραγματικότητα, αυτό που ο δημοσιογράφος του Wall Street Journal Ρόμπερτ Φρανκ αποκαλεί τον κόσμο του «Richistan», έναν κόσμο ιδιωτικών Xanadu όπου διοργανώνουν όργια σαν του Νέρωνα, συνάπτουν τις δόλιες συμφωνίες τους, συσσωρεύουν τα δισεκατομμύριά τους και απορρίπτουν όσους χρησιμοποιούν, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, σαν να είναι σκουπίδια. Κανείς σε αυτόν τον μαγικό κύκλο δεν λογοδοτεί. Κανένα αμάρτημα δεν είναι πολύ διεφθαρμένο. Είναι ανθρώπινα παράσιτα. Εκσπλαχνίζουν το κράτος για προσωπικό κέρδος. Τρομοκρατούν τις «κατώτερες φυλές της γης». Κλείνουν τα τελευταία, αναιμικά απομεινάρια της ανοιχτής κοινωνίας μας.

«Δεν θα υπάρχει περιέργεια, καμία απόλαυση της διαδικασίας της ζωής», όπως γράφει ο Τζορτζ Όργουελ στο «1984». «Όλες οι ανταγωνιστικές απολαύσεις θα καταστραφούν. Αλλά πάντα — μην το ξεχνάς αυτό, Γουίνστον — πάντα θα υπάρχει η μέθη της εξουσίας, που αυξάνεται συνεχώς και γίνεται συνεχώς πιο λεπτή. Πάντα, κάθε στιγμή, θα υπάρχει η συγκίνηση της νίκης, η αίσθηση του να ποδοπατάς έναν εχθρό που είναι αβοήθητος.

Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει πάνω σε ένα ανθρώπινο πρόσωπο — για πάντα».

Ο νόμος, παρά τις λίγες γενναίες προσπάθειες μιας χούφτας δικαστών — οι οποίοι σύντομα θα εκκαθαριστούν — αποτελεί όργανο καταστολής. Το δικαστικό σώμα υπάρχει για να σκηνοθετεί εικονικές δίκες. Πέρασα πολύ χρόνο στα δικαστήρια του Λονδίνου καλύπτοντας την φαρσοκωμωδία που θύμιζε έργα του Ντίκενς κατά τη διάρκεια της δίωξης του Τζούλιαν Ασάνζ. Μια «Λουμπιάνκα στον Τάμεση». Τα δικά μας δικαστήρια δεν είναι καλύτερα. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης μας είναι μια μηχανή εκδίκησης.

Μασκοφόροι, οπλισμένοι μπράβοι πλημμυρίζουν τους δρόμους των Ηνωμένων Πολιτειών και δολοφονούν αμάχους, συμπεριλαμβανομένων [Αμερικανών] πολιτών. Οι κυβερνώντες μανδαρίνοι ξοδεύουν δισεκατομμύρια για να μετατρέψουν αποθήκες σε κέντρα κράτησης και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Επιμένουν ότι θα στεγάσουν μόνο τους χωρίς χαρτιά, τους εγκληματίες, αλλά η παγκόσμια άρχουσα τάξη μας ψεύδεται όπως αναπνέει. Στα μάτια τους, είμαστε παράσιτα, είτε τυφλά και αδιαμφισβήτητα υπάκουα είτε εγκληματίες. Δεν υπάρχει τίποτα ενδιάμεσα.

Αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου δεν υπάρχει δίκαιη δίκη και οι άνθρωποι εξαφανίζονται, έχουν σχεδιαστεί για εμάς. Και με «εμάς» εννοώ τους πολίτες αυτής της νεκρής δημοκρατίας. Ωστόσο, παρακολουθούμε, έκπληκτοι, δύσπιστοι, περιμένοντας παθητικά τη δική μας υποδούλωση.

Δεν θα αργήσει.

Η βαρβαρότητα στο Ιράν, τον Λίβανο και τη Γάζα είναι η ίδια βαρβαρότητα που αντιμετωπίζουμε και στη χώρα μας. Όσοι διαπράττουν τη γενοκτονία, τις μαζικές σφαγές και τον αδικαιολόγητο πόλεμο εναντίον του Ιράν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που διαλύουν τους δημοκρατικούς μας θεσμούς.

Ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Arjun Appadurai αποκαλεί αυτό που συμβαίνει «μια τεράστια παγκόσμια μαλθουσιανή διόρθωση» που «αποσκοπεί στο να προετοιμάσει τον κόσμο για τους νικητές της παγκοσμιοποίησης, χωρίς τον ενοχλητικό θόρυβο των ηττημένων της».

Ω, λένε οι επικριτές, μην είστε τόσο απαισιόδοξοι. Μην είστε τόσο αρνητικοί. Πού είναι η ελπίδα; Αλήθεια, δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα.

Αν το πιστεύετε αυτό, είστε μέρος του προβλήματος, ένα άθελά σας γρανάζι στο μηχανισμό του φασιστικού κράτους μας που εδραιώνεται με ταχείς ρυθμούς.

Η πραγματικότητα τελικά θα καταρρίψει αυτές τις «ελπιδοφόρες» φαντασιώσεις, αλλά μέχρι τότε θα είναι πολύ αργά.

Η αληθινή απόγνωση δεν είναι αποτέλεσμα της ακριβούς ανάγνωσης της πραγματικότητας. Η αληθινή απόγνωση προέρχεται από την παράδοση, είτε μέσω της φαντασίας είτε της απάθειας, σε μια κακοήθη εξουσία. Η αληθινή απόγνωση είναι αδυναμία. Και η αντίσταση, η ουσιαστική αντίσταση, ακόμα κι αν είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι καταδικασμένη, είναι ενδυνάμωση. Προσδίδει αυτοεκτίμηση. Προσδίδει αξιοπρέπεια. Προσδίδει ικανότητα δράσης. Είναι η μόνη πράξη που μας επιτρέπει να χρησιμοποιούμε τη λέξη ελπίδα.

Οι Ιρανοί, οι Λιβανέζοι και οι Παλαιστίνιοι γνωρίζουν ότι αυτά τα τέρατα δεν κατευνάζονται. Οι παγκόσμιες ελίτ δεν πιστεύουν σε τίποτα. Δεν αισθάνονται τίποτα. Δεν είναι αξιόπιστες. Εμφανίζουν τα βασικά χαρακτηριστικά όλων των ψυχοπαθών — επιφανειακή γοητεία, μεγαλομανία και αλαζονεία, ανάγκη για συνεχή διέγερση, τάση για ψέματα, εξαπάτηση, χειραγώγηση και αδυναμία να νιώσουν τύψεις ή ενοχή. Περιφρονούν ως αδυναμία τις αρετές της ενσυναίσθησης, της ειλικρίνειας, της συμπόνιας και της αυτοθυσίας. Ζουν με το δόγμα του «Εγώ. Εγώ. Εγώ».

«Το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι μοιράζονται τα ίδια ελαττώματα δεν μετατρέπει αυτά τα ελαττώματα σε αρετές, το γεγονός ότι μοιράζονται τόσα λάθη δεν μετατρέπει τα λάθη σε αλήθειες, και το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι μοιράζονται τις ίδιες μορφές ψυχικής παθολογίας δεν κάνει αυτούς τους ανθρώπους λογικούς», γράφει ο Έρικ Φρομ στο βιβλίο του «Η Υγιής κοινωνία».

Είμαστε μάρτυρες του κακού εδώ και σχεδόν τρία χρόνια στη Γάζα. Το βλέπουμε τώρα στο Λίβανο και στο Ιράν. Βλέπουμε αυτό το κακό να δικαιολογείται ή να καλύπτεται από πολιτικούς ηγέτες και τα μέσα ενημέρωσης.

Η εφημερίδα «New York Times», σε μια κίνηση που θυμίζει Όργουελ, έστειλε ένα εσωτερικό σημείωμα με το οποίο ζητούσε από τους δημοσιογράφους και τους συντάκτες να αποφεύγουν τους όρους «στρατόπεδα προσφύγων», «κατεχόμενα εδάφη», «εθνοκάθαρση» και, φυσικά, «γενοκτονία» όταν γράφουν για τη Γάζα. Όσοι ονομάζουν και καταγγέλλουν αυτό το κακό, δυσφημίζονται, μπαίνουν σε μαύρες λίστες και απομακρύνονται από τα πανεπιστημιακά campus και τη δημόσια σφαίρα. Συλλαμβάνονται και απελαύνονται. Μια αποθαρρυντική σιωπή πέφτει πάνω μας, η σιωπή όλων των αυταρχικών κρατών. Αν δεν εκπληρώσετε το καθήκον σας, αν δεν υποστηρίξετε τον πόλεμο κατά του Ιράν, θα δείτε την άδεια εκπομπής σας να ανακαλείται, όπως πρότεινε ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών (FCC) Μπρένταν Καρ.

Έχουμε εχθρούς. Δεν βρίσκονται στην Παλαιστίνη. Δεν βρίσκονται στο Λίβανο. Δεν βρίσκονται στο Ιράν. Βρίσκονται εδώ. Ανάμεσά μας. Καθορίζουν τις ζωές μας. Είναι προδότες των ιδανικών μας. Είναι προδότες της χώρας μας. Οραματίζονται έναν κόσμο σκλάβων και αφεντικών. Η Γάζα είναι μόνο η αρχή. Δεν υπάρχουν εσωτερικοί μηχανισμοί για μεταρρύθμιση. Μπορούμε να αντισταθούμε ή να παραδοθούμε.

Αυτές είναι οι μόνες επιλογές που μας απομένουν.

__

ΠΗΓΗ: https://chrishedges.substack.com/p/the-world-according-to-gaza

Μετάφραση: Anar Isil

The post Ο Κόσμος Σύμφωνα με τη Γάζα- Chris Hedges appeared first on Void Network.

Έρευνα: Τζαμάλ Καντζ

Ο Τζαμάλ Καντζ (jamalkanj.com) είναι ο συγγραφέας του Children of Catastrophe: Journey from a Palestinian Refugee Camp to America, καθώς και άλλων βιβλίων. Γράφει συχνά για ζητήματα που αφορούν τον αραβικό κόσμο σε διάφορες εθνικές και διεθνείς εκδόσεις.

 Μετάφραση: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

__

Στις 27 Νοεμβρίου 2025, η Διεθνής Αμνηστία προειδοποίησε ότι «η κατάπαυση του πυρός κινδυνεύει να δημιουργήσει την επικίνδυνη ψευδαίσθηση πως η ζωή στη Γάζα επιστρέφει στην κανονικότητα… Ο κόσμος δεν πρέπει να εξαπατηθεί. Η ισραηλινή γενοκτονία δεν έχει τελειώσει».

Το Ισραήλ έχει παραβιάσει την κατάπαυση του πυρός σχεδόν 600 φορές, έχει σκοτώσει και τραυματίσει πάνω από 1.350 ανθρώπους, δολοφονώντας μεταξύ άλλων 136 Παλαιστίνια παιδιά, επικαλούμενο κάθε φορά ένα νέο πρόσχημα. Παρ’ όλα αυτά, οι υποτιθέμενοι εγγυητές της εκεχειρίας παραμένουν σιωπηλοί. Ό,τι κι αν ισχυρίζονται ότι ψιθυρίζουν ή όσο και αν διατυμπανίζουν πως ασκούν «παρασκηνιακές πιέσεις», οι πράξεις του Ισραήλ δηλώνουν ξεκάθαρα ένα πράγμα: οι απόψεις τους δεν έχουν καμία σημασία.

Η αποκαλούμενη «κατάπαυση του πυρός» εξυπηρέτησε έναν μόνο σκοπό: την απελευθέρωση Ισραηλινών αιχμαλώτων. Η πρόσφατη ισραηλινή επίθεση στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη, στη Συρία και στον Λίβανο αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις του Ισραήλ. Στις 19 Νοεμβρίου, το Ισραήλ σκότωσε 28 Παλαιστίνιους βομβαρδίζοντας γειτονιές που προηγουμένως είχε χαρακτηρίσει «ασφαλείς ζώνες». Μια ημέρα πριν, ισραηλινά drones χτύπησαν τον καταυλισμό προσφύγων Άιν ελ-Χίλγουε στον νότιο Λίβανο, δολοφονώντας 13 ανθρώπους, ανάμεσά τους 11 έφηβους που έπαιζαν ποδόσφαιρο.

Τρεις εβδομάδες νωρίτερα, στις 28 Οκτωβρίου, μετά τη σφαγή 109 Παλαιστινίων σε όλη τη Γάζα, ο διαμεσολαβητής από το Κατάρ δήλωσε ότι «και οι δύο πλευρές παραμένουν δεσμευμένες» στην κατάπαυση του πυρός. Η απάντηση ήρθε από το Ισραήλ στις 18 και 19 Νοεμβρίου: διευρυμένες επιθέσεις σκότωσαν άλλους 41 Παλαιστίνιους σε Γάζα και Λίβανο. Παρ’ όλα αυτά, η Ουάσιγκτον συνεχίζει να επαναλαμβάνει ότι «η εκεχειρία συνεχίζεται». Προφανώς, η κατάπαυση πυρός καταρρέει μόνο όταν σκοτώνονται Ισραηλινοί Εβραίοι —όχι όταν χύνεται παλαιστινιακό αίμα.

Από τις 10 Οκτωβρίου, το Ισραήλ έχει δολοφονήσει 352 Παλαιστίνιους. Αναλογικά με τον πληθυσμό, αυτό αντιστοιχεί σε πάνω από 1.500 νεκρούς Ισραηλινούς. Τι θα συνέβαινε αν το Ισραήλ βρισκόταν στην άλλη πλευρά αυτής της δολοφονικής εκστρατείας, και 1.500 Ισραηλινοί Εβραίοι είχαν σκοτωθεί; Θα μιλούσαν άραγε η Ουάσιγκτον και η Ευρώπη για «εκεχειρία που τηρείται», ή θα ακούγαμε ξανά το γνώριμο σύνθημα: «ο μεγαλύτερος αριθμός Εβραίων που σκοτώθηκαν μετά το Ολοκαύτωμα», λες και το Ολοκαύτωμα συνέβη στην Παλαιστίνη;

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα ηγείτο μιας μακριάς πομπής Ευρωπαίων ηγετών για να αποτίσουν φόρο τιμής στο Ισραήλ. Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης θα πλημμύριζαν τις οθόνες με τα πρόσωπα και τα ονόματα των Ισραηλινών θυμάτων, τα τηλεοπτικά δίκτυα θα ανταγωνίζονταν για συνεντεύξεις με τους πενθούντες συγγενείς. Ο Λευκός Οίκος και άλλοι Δυτικοί αξιωματούχοι θα στήριζαν τις ισραηλινές πράξεις εκδίκησης ως «αυτοάμυνα».

Αυτό δεν αποτελεί υποθετικό σενάριο· το έχουμε δει να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

Όταν όμως οι δολοφόνοι είναι Ισραηλινοί Εβραίοι και τα θύματα Παλαιστίνιοι, τότε η Ουάσιγκτον και η Ε.Ε. μιλούν για «αυτοσυγκράτηση» και «αποκλιμάκωση». Η ευρωπαϊκή μνήμη του ναζιστικού Ολοκαυτώματος των Εβραίων επικαλείται τελετουργικά και αδιάλειπτα —ως ένα φίλτρο που μετριάζει την κριτική απέναντι στις ισραηλινές σφαγές και τη γενοκτονία ενάντια σε μη-Εβραίους.

Η φαντασίωση της κατάπαυσης πυρός γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρη όταν εξετάσει κανείς τον μυστικό πόλεμο του Ισραήλ στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Σύμφωνα με αναφορές, ο στρατός και ένοπλοι έποικοι πραγματοποίησαν 2.350 επιθέσεις μόνο τον Οκτώβριο. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν τεκμηριώσει ένα κύμα εγκλημάτων πολέμου: εκτελέσεις νέων Παλαιστινίων χωρίς δίκη από μηδενική απόσταση, αγρότες που δέχονται επιθέσεις από όχλο ένοπλων Ισραηλινών εποίκων την ώρα της συγκομιδής της ελιάς, καταυλισμοί προσφύγων που πολιορκούνται, ισοπεδώνονται, εκκενώνονται βίαια και βομβαρδίζονται από ξηρά και αέρα.

Μια νέα έκθεση επιτόπιας έρευνας 105 σελίδων του Human Rights Watch με τίτλο «Όλα τα όνειρά μου έχουν σβηστεί» αποκαλύπτει ανατριχιαστικά μοτίβα μαζικών εκτοπισμών και καταστροφής. 32.000 Παλαιστίνιοι κάτοικοι των καταυλισμών Τζενίν και Νουρ Σαμς έχουν εκτοπιστεί βίαια και τους απαγορεύεται να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Εκατοντάδες κατοικίες ανατινάχθηκαν και ολόκληρες γειτονιές εξαφανίστηκαν από τον χάρτη.

Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, ο ισραηλινός στρατός και ένοπλοι εποικιστές έχουν δολοφονήσει πάνω από 1.000 Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη. Η διοικητική κράτηση (φυλάκιση χωρίς κατηγορίες) έχει εκτοξευθεί, η απαλλοτρίωση γης και η επέκταση αποκλειστικά εβραϊκών οικισμών επιταχύνονται, αποφυλακισμένοι κρατούμενοι συλλαμβάνονται ξανά, και τα βασανιστήρια συλληφθέντων εντείνονται.

Για το Ισραήλ, η «κατάπαυση του πυρός» είναι απλώς μια τακτική παύση, όχι μια δεσμευτική υποχρέωση. Περιορίζει την παλαιστινιακή αντίσταση ενώ επιτρέπει στο Ισραήλ να την παραβιάζει ατιμώρητα. Λειτουργεί ως εργαλείο για να καταλαγιάσει την παγκόσμια οργή, να απορροφήσει την κριτική και να προσφέρει στους Άραβες μεσολαβητές έναν ρόλο «διάσωσης του κύρους τους» —την ώρα που ο πόλεμος του Ισραήλ ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό συνεχίζεται αδιατάρακτος. Οι Άραβες μεσολαβητές, πρόθυμοι να ικανοποιήσουν την Ουάσιγκτον και απρόθυμοι να συγκρουστούν με το Ισραήλ, συντηρούν το αφήγημα μιας «λειτουργικής» κατάπαυσης του πυρός, αγνοώντας τις καθημερινές παλαιστινιακές κηδείες.

Η διπλωματία έχει μετατραπεί σε θέατρο, και οι Παλαιστίνιοι είναι τα θύματα σε μια ζωντανή παράσταση που εκτυλίσσεται καθημερινά. Αυτό δεν είναι απαραίτητα η κατάρρευση μιας εκεχειρίας· είναι η φυσική εκπλήρωση του σκοπού της. Σχεδιάστηκε για να κρατά τον παλαιστινιακό πόνο μακριά από το διεθνές βλέμμα και να «ξεπλένει» τις ισραηλινές παραβιάσεις ως «μικρές συμπλοκές».

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι απομονωμένος μέσα σε μια «Israel-first» φούσκα – Πάνω από όλα το Ισραήλ. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο πίεσε υπέρ της κατάπαυσης του πυρός, όχι για να σταματήσει η πείνα στη Γάζα. Αντίθετα, επρόκειτο για μια πολιτική σανίδα σωτηρίας, σχεδιασμένη για να διασώσει το Ισραήλ από τη διευρυνόμενη διεθνή απομόνωση. Η εκεχειρία δεν αποσκοπούσε στον τερματισμό της γενοκτονίας· αποσκοπούσε στο να θωρακίσει το Ισραήλ από την αυξανόμενη ευρωπαϊκή πίεση και να αποτρέψει την Ε.Ε. από το να προχωρήσει σε κυρώσεις.

Μια κατάπαυση πυρός που επιτρέπει στο Ισραήλ να δολοφονεί απαρατήρητο δεν είναι κατάπαυση πυρός: είναι εργαλείο εξαπάτησης. Είναι διαχείριση ενός απαρτχάιντ- πεδίου θανάτου, το οποίο οι παγκόσμιες δυνάμεις έχουν επιλέξει να νομιμοποιήσουν.

Για τη φούσκα του Τραμπ «Πάνω από όλα το Ισραήλ», η εκεχειρία «τηρείται» αρκεί να μην σκοτώνονται Ισραηλινοί.

The post Μια κατάπαυση πυρός που επιτρέπει στο Ισραήλ να δολοφονεί Παλαιστίνιους appeared first on Void Network.

Η Γυναιολογία – (Κουρδικά: Jineolojî) είναι μια μορφή φεμινισμού και ισότητας των φύλων που υποστηρίζεται από τον Abdullah Öcalan, τον αντιπροσωπευτικό ηγέτη του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και της ευρύτερης ομπρέλας της Ένωσης Κοινοτήτων του Κουρδιστάν (KCK). Εγκαταλείποντας τους παραδοσιακούς θρησκευτικούς και φυλετικούς κανόνες που βασίζονται στην τιμή και επιβάλλουν περιορισμούς για τις γυναίκες στις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, ο Οτσαλάν είπε ότι «μια χώρα δεν μπορεί να είναι ελεύθερη αν δεν είναι ελεύθερες οι γυναίκες» και ότι το επίπεδο ελευθερίας των γυναικών καθορίζει το επίπεδο ελευθερίας στην κοινωνία γενικότερα. Η “Γυναιολογία” είναι ένα συστατικό του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού, την φιλοσοφία στην οποία στηρίζεται η διακυβέρνηση της Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (γνωστή και ως Rojava) και των Γυναικείων Μονάδων Αυτοάμυνας – YPJ.

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης

_______

Στη Συρία, διεξάγεται ένας πόλεμος ανάμεσα σε δύο κόσμους: «γυναίκα, ζωή, ελευθερία» ενάντια σε «άνδρες, κράτος, βία»

Η εχθρότητα της Τουρκίας και των συμμοριών της εναντίον των γυναικών αποκαλύπτει τον πόλεμο δύο κόσμων στη Συρία. Ο ηγέτης του λαού Αμπντουλάχ Οτζαλάν, προέβλεψε για τον 21ο αιώνα: «Ή Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα». Μπορούμε να το ερμηνεύσουμε ως εξής: ή «Jin, Jiyan, Azadî» (Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία) ή «Άνδρες, Κράτος, Βία».

Οι ηγεμονικές δυνάμεις έχουν χρησιμοποιήσει τον συνεχιζόμενο Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, του οποίου το κέντρο είναι η Μέση Ανατολή, για να θέσουν σε εφαρμογή από τις 27 Νοεμβρίου ένα νέο σχέδιο για τη Συρία. Σύμφωνα με πληροφορίες από τοπικές πηγές, οι συμμορίες που διατηρούν στρατόπεδα εκπαίδευσης στο Idlib και το Rehyanli, αναβάθμισαν από το καλοκαίρι την προετοιμασία τους σε επίπεδο εκπαίδευσης και εξοπλισμού και στη συνέχεια εξαπέλυσαν τους εκπαιδευόμενούς τους στο πεδίο στη Συρία.

Τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες ημέρες του 2024 με ιλιγγιώδη ταχύτητα υποδηλώνουν πώς θα εξελιχθεί το έτος 2025. Φυσικά, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κάθε ηγεμονική δύναμη έχει το δικό της σχέδιο. Είναι οι δημοκρατικές δυνάμεις στη Συρία και τη Μέση Ανατολή ικανές να προστατεύσουν τους λαούς τους, τις γυναίκες, τους πολιτισμούς, τη φύση και το μέλλον απέναντι σε αυτά τα σχέδια, ανεξαρτήτως του πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση; Θα απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα εν καιρώ, αλλά τώρα ας ρίξουμε μια ματιά στις φιλοδοξίες των ηγεμονικών δυνάμεων που προσπαθούν να κατακτήσουν όχι μόνο τη γη μας, αλλά και τις καρδιές και τα μυαλά μας.

Ποιος διεξάγει αυτόν τον πόλεμο; 

Ποιος είναι ο εγκέφαλος πίσω από αυτόν τον στρατό των ανδρών που εμείς οι γυναίκες γνωρίζουμε τόσο καλά; Ποιος τους θέτει σε κίνηση και τι θέλει; Τα πατριαρχικά ηγεμονικά κράτη που όλοι γνωρίζουν και μιλούν σήμερα για αυτά με το όνομα τους, εκατό χρόνια μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο προσπαθούν και πάλι να διαιρέσουν τη Μέση Ανατολή. Αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε το 2011 με την έναρξη του εμφυλίου πολέμου της Συρίας. Το επίπεδο των συγκρούσεων και οι μέθοδοι του πολέμου έχουν αλλάξει ως αποτέλεσμα των πολέμων δια αντιπροσώπων και των παραστρατιωτικών δυνάμεων που στάλθηκαν να πολεμήσουν σε αυτούς.

Κάθε φορά που αποτύγχαναν, άλλαζαν όνομα και ρούχα 

Από την ημέρα που ξεκίνησε ο πόλεμος μέχρι σήμερα, τα εγκλήματα του ISIS, για τα οποία συνευθύνονται οι ιμπεριαλιστικές χώρες και οι επεμβάσεις τους στην περιοχή, διαπράχθηκαν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Η Αλ Κάιντα εξελίχθηκε σε Αλ Νούσρα και στη συνέχεια σε Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (“Οργανισμός για την Απελευθέρωση του Λεβάντε”- Hayet Tahrir Al Sham – HTŞ) και ISIS (Ισλαμικό Κράτος). Μετά την ήττα τους από τις δυνάμεις των Γυναικείων Μονάδων Αυτοάμυνας (Yekîneyên Parastina Jin – YPJ) και των Μονάδων Αυτοάμυνας του Λαού (Yekîneyên Parastina Gel – YPG), τα υπολείματα του ISIS και του HTS παραδόθηκαν στον σύμμαχό τους την Τουρκία, όπου και ενώθηκαν με συμμορίες της ίδιας νοοτροπίας. Κάθε φορά που αποτύγχαναν, άλλαζαν όνομα και ρούχα. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (Free Syrian Army – FSA), ο οποίος συνδέεται με την Τουρκία, «εκπαιδεύτηκε και εξοπλίστηκε» από τις ηγεμονικές δυνάμεις και στη συνέχεια στάλθηκε στην περιοχή με το άλλο του όνομα, τον Συριακό Εθνικό Στρατό (Syrian National Army – SNA). Αποτελείται από περίπου τριάντα διαφορετικές συμμορίες.

Αυτός ο πόλεμος διεξάγεται πάνω στα σώματα των γυναικών 

Όπου κι αν εισέβαλαν αυτές οι συμμορίες, διεξήγαγαν πόλεμο πάνω στα σώματα των γυναικών και προσπάθησαν να καταλάβουν την περιοχή. Σε αυτή τη χώρα όπου ο πόλεμος συνεχίζεται ακόμα, είναι αδύνατο να καταγραφούν τα εγκλήματα κατά των γυναικών με δεδομένα ή στατιστικά. Ο ΟΗΕ δήλωσε σε αναφορά που δημοσιεύθηκε το 2018 ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου έχουν βιαστεί χιλιάδες γυναίκες και παιδιά. Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που έχει έδρα στη Βρετανία αποκάλυψε σε αναφορά του ότι από τον Μάρτιο του 2018, 106.000 άμαχοι και συνολικά 353.900 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους. 56.900 άνθρωποι που αγνοούνται και θεωρούνται νεκροί δεν περιλαμβάνονται σε αυτόν τον αριθμό.

Σύμφωνα με αυτήν την υπηρεσία, οι θάνατοι περίπου 100.000 ανθρώπων δεν έχουν καταγραφεί. Εκτιμάται ότι το 40% των νεκρών είναι γυναίκες και παιδιά. Το μισό των Σύρων προσφύγων είναι επίσης γυναίκες. Είναι γνωστό ότι οι γυναίκες πρόσφυγες στις χώρες της Τουρκίας, του Λιβάνου και της Ιορδανίας αναγκάζονται σε πορνεία και πωλούνται σε γάμο για χρήματα.

Έγιναν αγγελιοφόροι του θανάτου, οι γυναίκες έγιναν προστάτες της ζωής 

Σε κάθε πόλη, περιοχή, κωμόπολη και χωριό όπου εισέβαλαν αυτές οι συμμορίες, άφησαν πίσω τους αποκεφαλισμένους ανθρώπους. Οι γυναίκες αντιμετωπίστηκαν σαν λάφυρα και υπέστησαν βιασμό. Κατέστρεψαν τη φύση. Λεηλάτησαν σπίτια και κανείς δεν τόλμησε να τους σταματήσει. Μόνο οι κουρδικές δυνάμεις πολέμησαν και τους σταμάτησαν. Από εκεί αναπτύχθηκε η αντίσταση όλων των πληθυσμιακών ομάδων και των γυναικών ενάντια σε αυτές τις συμμορίες. Αυτή ήταν η στάση όλων των ανδρών και των γυναικών ενάντια σε αυτές τις συμμορίες. Με τη δύναμη της πνεύματος και του παραδείγματος της δράσης του ηγέτη του λαού Αμπντουλάχ Οτσαλάν, για τη δημοκρατία, την οικολογία και την ελευθερία των γυναικών, και έχοντας πίσω τους την 40χρονη παράδοση αντίστασης του PKK και την 30ετή παράδοση του γυναικείου κινήματος ελευθερίας, οι Κούρδοι ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν αυτές τις δυνάμεις κατά μέτωπο. Ταυτόχρονα, με τα επιτεύγματά τους σε κάθε μέτωπο όπου πολέμησαν, διέδωσαν ότι η Μέση Ανατολή δεν έχει ανάγκη από σκοτεινές δυνάμεις.

Ενώ αυτές οι συμμορίες και οι χορηγοί τους σε κάθε μέρος που έφτασαν έφεραν θάνατο και σφαγές, το γυναικείο απελευθερωτικό κίνημα σε κάθε μέρος που έφτασε έφερε ζωή και ελευθερία. Η φιλοσοφία της ζωής στέφθηκε με την Επανάσταση της Ροζάβα και με την Επανάσταση των Γυναικών της Ροζάβα καθορίστηκε. Βήμα προς βήμα μεγάλωσε, από την ισότιμη εκπροσώπηση στη συν-ηγεσία, από την αυτοάμυνα μέχρι τη συμμετοχή στην Αυτόνομη Διοίκηση, αποτελώντας πρότυπο για τις γυναίκες όλου του κόσμου.

Στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, ο λαός της Ροζάβα δεν επέλεξε ούτε τις ξένες δυνάμεις ούτε το αντιδημοκρατικό Συριακό καθεστώς. Επέλεξε τον τρίτο δρόμο βασισμένο στο παράδειγμα της «Δημοκρατικής Αυτονομίας» και του «Δημοκρατικού Έθνους», το οποίο ανέπτυξε ο έγκλειστος ηγέτη του κινήματός μας Αμπντουλάχ Οτσαλάν, και ξεκίνησε την Επανάσταση της Ροζάβα το 2012. Βήμα προς βήμα, εκδίωξε τις δυνάμεις του Συριακού καθεστώτος από τις πόλεις του και κήρυξε αυτοδιοικούμενα καντόνια. Δημιουργήθηκαν συστήματα αυτοάμυνας και αυτοδιοίκησης. Το στρατιωτικό σώμα αυτοάμυνας των γυναικών YPJ, ανακοίνωσε τη δημιουργία του στις 4 Απριλίου 2013. Η Επανάσταση της Ροζάβα έγινε ένα εναλλακτικό μοντέλο οργάνωσης για τη Μέση Ανατολή και δεν σταμάτησε να αναπτύσσεται ούτε στιγμή. Με την αντίσταση και τη γνώση της ισότιμης εκπροσώπησης και αυτοάμυνας, η Ροζάβα έγινε παράδειγμα συμβίωσης και έτσι ανέλαβε την ιστορική ευθύνη που συνδέεται με αυτή την ορατότητα καθώς όλος ο κόσμος παρακολουθούσε. Είχε μεγάλο αντίκτυπο στους ανθρώπους και ιδιαίτερα στις γυναίκες.

Η πεταλούδα της ελευθερίας πέταξε από τη Ροζάβα στο ανατολικό Κουρδιστάν και άφησε τη σφραγίδα της στον 21ο αιώνα με τη μαγική φόρμουλα «Γυναίκα – Ζωή – Ελευθερία» (Jin Jiyan Azadi), προκαλώντας αυτό το σύνθημα να γίνει παγκόσμιο. Αυτή η μαγεία, στο μονοπάτι της ελευθερίας των γυναικών, μεταφέρει τη σημασία και τον συμβολισμό ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των γυναικών. Από την Ινδονησία μέχρι την Ινδία, από την Κένυα μέχρι την Καταλονία και την Αμπυα Γιαλά (Λατινική Αμερική), έγινε η μέθοδος και το σύνθημα του αγώνα των λαών ενάντια στην αποικιοκρατία.

«Εξαγωγή συμμοριών» ενάντια στο μοντέλο της Ροζάβα 

Σε αντίθεση με το μοντέλο της Ροζάβα που έχει γίνει ένα παράδειγμα στη Μέση Ανατολή, έχουν τεθεί σε κίνηση οι θρησκευτικοί φανατισμοί, ο εθνικισμός, ο σεξισμός και οι ιδεολογίες της καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Το Τουρκικό κράτος ανέλαβε με δική του πρωτοβουλία ως εκπρόσωπος αυτής της ιδεολογίας. Έφερε συμμορίες από το εσωτερικό και το εξωτερικό για να υλοποιήσει σε Συριακό έδαφος πολιτικές μισογυνισμού, πολιτικού ισλαμισμού και ρατσιστικών-φασιστικών πολιτικών. Η εξαγωγή αυτών των συμμοριών δεν περιορίζεται μόνο στη Συρία, αλλά και στη Λιβύη, το Σουδάν, τη Σομαλία και σε πολλές άλλες περιοχές του κόσμου. Ο στόχος της ήταν να διαδώσει πολιτικές που δεν είναι τίποτε άλλο παρά εχθρικότητα απέναντι στις γυναίκες και τους ανθρώπους του κόσμου. Δεδομένου ότι δεν είναι το θέμα μας, δεν θα επεκταθούμε σε αυτό, αλλά όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να ερευνήσουν σε ποιες περιοχές της Αφρικής είναι σταθμευμένες οι συμμορίες του Τουρκικού κράτους και πώς διαπράττουν εγκλήματα κατά των λαών. Όλοι γνωρίζουν ότι από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες και υποστηρικτές του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου είναι το Τουρκικό κράτος. Οι πετρελαϊκές και οικονομικές σχέσεις με τζιχαντιστικές συμμορίες έχουν έρθει στο φως, καθώς και οι ιδεολογικοί δεσμοί με αυτές τις συμμορίες, που καταγράφονται σε πολλά έγγραφα διεθνών οργανισμών.

Η Al Nusra, η οποία είχε ηττηθεί από το YPJ, επέστρεψε με το όνομα HTS 

Αυτές τις μέρες, με τη διαδικασία που ξεκίνησε με την κατοχή του Χαλεπίου, πολλά μέρη συμπεριλαμβανομένων και των ευρωπαϊκών χωρών, είδαν το HTS, το οποίο είναι το σημερινό όνομα της Αλ Κάιντα και της Αλ Νούσρα, ως τον «μετριοπαθή» υποψήφιο για να αναλάβει τη Συριακή διακυβέρνηση. Οι πρώτες επιθέσεις αυτής της οργάνωσης πραγματοποιήθηκαν στο Σερεκάνιγιε εναντίον της Ροζάβα και αποκρούστηκαν από τις δυνάμεις αυτοάμυνας, οι οποίες περιελάμβαναν το YPJ. Το ISIS αναδύθηκε και εξαπολύθηκε στη Συρία και με τη βοήθεια των ιμπεριαλιστικών κρατών και των περιφερειακών ηγεμονικών δυνάμεων. Τον Οκτώβριο του 2014 επιτέθηκαν στο καντόνι της Ροζάβα, Κομπάνι. Το YPJ οργανώθηκε ως δύναμη αυτοάμυνας και πήρε θέση στον πόλεμο για να υπερασπιστεί το Κομπάνι. Όταν το Κομπάνι απελευθερώθηκε, η πρώτη σημαία που υψώθηκε ήταν αυτή του YPJ, στο οποίο έχουν συνταχθεί χιλιάδες γυναίκες οργανωμένες για την αυτοάμυνα. Το YPJ πολέμησe εναντίον του ISIS στο Μανμπίτζ, στο Τάμπκα, στη Ράκα και στο Ντεϊρ αλ-Ζορ, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στην απελευθέρωση αυτών των πόλεων.

Στην Αφρίν, στοχοποιήθηκε το μέτωπο απελευθέρωσης των γυναικών

Στις 20 Ιανουαρίου 2018, το Τουρκικό κράτος επιτέθηκε στο καντόνι της Αφρίν με την έγκριση των ηγεμονικών δυνάμεων. Η σχέση του Τουρκικού κράτους με τις παραστρατιωτικές δυνάμεις που χρησιμοποίησε στη Συρία αποκαλύφθηκε με την επίθεση στην Αφρίν. Περίπου 25 συμμορίες του ISIS συμμετείχαν επίσης στις επιθέσεις, με το όνομα Ελεύθερος Συριακός Στρατός. Όλος ο κόσμος παρακολούθησε αυτή τη βάναυση κρατική επίθεση εναντίον μιας μικρής πόλης. Η Αφρίν καταλήφθηκε από το Τουρκικό κράτος και τις συμμορίες του στις 18 Μαρτίου. Όπως συμβαίνει παντού αλλού, έτσι συνέβη και στην Αφρίν: οι πρώτοι στόχοι των εισβολέων ήταν οι γυναίκες. Τα βίντεο από τα βασανιστήρια που πραγματοποιήθηκαν στο σώμα της μαχήτριας του YPJ Μπαρίν Κομπάνι κυκλοφόρησαν από το Τουρκικό κράτος και τις συμμορίες που συνεργάζεται. Από αυτά τα πλάνα φάνηκε το μέγεθος της οργής και του μίσους του Τουρκικού κράτους και των συμμοριών του εναντίον των γυναικών. Άγνωστος αριθμός κοριτσιών απήχθησαν στην Αφρίν, γυναίκες βιάστηκαν. Τα περιστατικά εναντίον των γυναικών αυξάνονται με κάθε μέρα που περνά.

Η Οργάνωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Αφρίν ανέφερε ότι το 30% των επιθέσεων στην πόλη αφορούσαν γυναίκες και ανέφερε ότι πολλές από αυτές ήταν κορίτσια. Η έκθεση αναφέρει ότι 500 γυναίκες δολοφονήθηκαν με διάφορους τρόπους και 60 γυναίκες υπήρξαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Σύμφωνα με την έκθεση, η μοίρα χιλιάδων γυναικών που απήχθησαν από την “στρατιωτική αστυνομία” του Τουρκικού κράτους είναι άγνωστη, μερικές από αυτές απελευθερώθηκαν μετά από λύτρα. Μετά την κατάληψη της πόλης, 500.000 άτομα, από τα οποία οι μισές ήταν γυναίκες, έφυγαν από την πόλη καθώς γνώριζαν την αγριότητα των συμμοριών και συνέχισαν τη ζωή τους στα στρατόπεδα προσφύγων Σεχμπά-Τιλ Ριφαάτ. Ιδιαίτερα τα μέλη της συμμορίας Σουλτάν Μουράτ διέπραξαν πολλές φρικαλεότητες κατά των Κούρδων γυναικών στην Αφρίν. Γυναίκες και Κούρδοι εγκατέλειψαν την πόλη με αποτέλεσμα να αλλάξει η δημογραφία της. Χιλιάδες γυναίκες βίωσαν βιασμούς, οι γυναίκες δεν μπορούσαν να βγουν χωρίς την άδεια των ανδρών τους και τα εγκλήματα των συμμοριών συνεχίζουν να επεκτείνονται.

Οι δολοφόνοι της Hevrin Khalef είναι στο Χαλέπι

Στις 9 Οκτωβρίου 2019, το Τουρκικό κράτος και οι συμμορίες που συνδέονται με το ISIS, μεταξύ των οποίων ο Συριακός Εθνικός Στρατός (SNA), ξεκίνησαν επίθεση εναντίον των πόλεων Σερκανιέ και Γκιρέ Σπί της Ροζάβα. Το Τουρκικό κράτος και οι συμμορίες του διέπραξαν εγκλήματα πολέμου κατά εκατοντάδων γυναικών. Ας θυμηθούμε κάποια από αυτά. Ο αρχικός στόχος των εισβολέων ήταν ξανά οι γυναίκες. Στις 12 Οκτωβρίου, η συν-πρόεδρος του Κόμματος για τη Μελλοντική Σύρια (Future Syria Party) Χεβρίν Χαλέφ, έπεσε σε ενέδρα στον αυτοκινητόδρομο Μ4 ενώ επέβαινε στο όχημά της και δολοφονήθηκε. Οι συμμορίες δημοσίευσαν το έγκλημα τους σε λογαριασμούς στα ψηφιακά μέσα. Στις εκθέσεις του ΟΗΕ, φαίνεται ότι η Χεβρίν Χαλέφ δολοφονήθηκε από τη συμμορία Αχράρ Σαρκίγιε. Αυτή η συμμορία, που ανήκει στο Τουρκικό κράτος, συμμετέχει σήμερα στον πόλεμο στο Χαλέπι.

Στις 26 Οκτωβρίου, το σώμα της μαχήτριας του YPJ Αμάρα Ρενάς, βασανίστηκε και αυτό καταγράφηκε σε βίντεο από μισθοφόρους που ανήκουν στο Τουρκικό κράτος. Οι ομάδες που εκτέλεσαν και κατέγραψαν αυτό το βασανιστήριο το ανήρτησαν σε λογαριασμούς στα ψηφιακά μέσα. Σύμφωνα με δεδομένα από την Οργάνωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Περιοχής Τζίζρε, πολλές γυναίκες απήχθησαν από χωριά στην περιοχή του Γκιρέ Σπί. Επίσης, επιβλήθηκαν μαύρες μπούρκες στις γυναίκες. Στο Σερκανιέ, όπου άνθρωποι από διαφορετικές εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες ζούσαν ειρηνικά μαζί πριν την κατοχή, 5 Τσετσένες, 50 Αράβισσες και 120 Κούρδισσες γυναίκες απήχθησαν από τις συμμορίες του Τουρκικού κατοχικού κράτους μεταξύ 2019 και 2022, σύμφωνα με εκθέσεις οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Εκείνοι που γιορτάζουν με τους λύκους, κλαίνε με τους βοσκούς 

Στη Συρία, όπου οι ανθρώπινες ζωές μετατρέπονται σε εμπορεύματα και ανταλλάσσονται με σκοπό το κέρδος χωρίς καμιά αίσθηση συμπόνιας, ορισμένες δυνάμεις—που συμμετείχαν ενεργά στην πρόκληση του πολέμου—δημοσιεύουν περιοδικά εκθέσεις υπό το πρόσχημα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παρουσιάζοντας τον απολογισμό της σύγκρουσης. Αυτές οι ίδιες δυνάμεις, που ενσαρκώνουν την παροιμία «Εκείνοι που γιορτάζουν με τους λύκους, κλαίνε με τους βοσκούς», αποκαλύπτουν την υποκρισία τους εκδίδοντας εκθέσεις που αποκαλύπτουν το πώς αυτή η γεωγραφική περιοχή έχει μετατραπεί σε ζωντανή κόλαση.

Ο επικεφαλής της Επιτροπής Έρευνας του ΟΗΕ για τη Συρία Παούλο Σέργιο Πινιέιρο, σε συνέντευξή του το 2023 παραδέχτηκε ότι το Τουρκικό κράτος και οι συμμορίες του στόχευσαν τις κουρδικές περιοχές και είπε: «Στην Αφρίν, το Σερκανιέ και στις γύρω περιοχές, ο Συριακός Εθνικός Στρατός που ανήκει στο Τουρκικό κράτος κρατά ανθρώπους ομήρους, διαπράττει αποτρόπαιες πράξεις και διαπράττει εγκλήματα πολέμου όπως βασανιστήρια και βιασμούς εναντίον του πληθυσμού. Πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε αεροπορικές και χερσαίες επιθέσεις. Επίσης, στις κουρδικές περιοχές, η λεηλασία, η κατάληψη των σπιτιών των ανθρώπων και η εκδίωξη πληθυσμών συνεχίζονται αδιάκοπα. Όλες οι κοινωνίες σε αυτά τα μέρη και οι υπάρχοντες πολιτισμοί δέχονται επίθεση. Τα μνημεία της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν με μπουλντόζες.»

Σε αυτήν την περιοχή, δεν μπορούν εύκολα να κάνουν ό,τι θέλουν

Πρέπει να τονιστεί καθαρά ότι τα χρονολογικά στατιστικά δεδομένα που έχουμε παραθέσει παραπάνω είναι η κορυφή του παγόβουνου για να δείξουν ποιος μάχεται ενάντια σε ποιον στη Συρία σήμερα. Παρά όλες τις επιθέσεις κατοχής, τις εκτοπίσεις, τις δημογραφικές αλλαγές, τους βιασμούς, τους φόνους, τις απαγωγές και τις φυλακίσεις γυναικών, η επανάσταση της Ροζάβα παραμένει όρθια. Η Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας έχει αποδείξει ότι η τριάδα άνδρες-κράτος-βία στη Μέση Ανατολή, δεν είναι η μοίρα μας. Ως μέρος αυτής της γραμμής αντίστασης, αναμφίβολα ο αγώνας που διεξάγεται στα βουνά του Κουρδιστάν έχει μεγάλη σύνδεση με τη γραμμή αυτοάμυνας των λαών και των γυναικών. Το Τουρκικό κράτος και οι υποστηρικτικές του δυνάμεις έπρεπε να καταλάβουν για άλλη μια φορά ότι δεν μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν τόσο εύκολα σε αυτή την περιοχή, ειδικά στο Κουρδιστάν.

7 Οκτωβρίου και η νομιμοποίηση της βίας

Ακριβώς σε αυτό το σημείο, όλες οι φασιστικές πατριαρχικές δυνάμεις του κράτους παγκοσμίως βρίσκονται στη διαδικασία ενός νέου πολέμου για τον διαμελισμό της περιοχής με ατελείωτη βία της νοοτροπίας τους κυρίαρχου αρσενικού. Μέσω του Τουρκικού κράτους, που αποτελεί τον φύλακα της ηγεμονίας στη Μέση Ανατολή, προσπαθούν και πάλι να κρατήσουν αυτή την περιοχή βυθισμένη στη βία. Στην πραγματικότητα, η σπίθα που άναψε αυτή τη διαδικασία ήταν η σύγκρουση Χαμάς- Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, και από τότε η καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η αχαλίνωτη χρήση βίας νομιμοποιούνται όλο και περισσότερο. Με λίγα λόγια, οι κυρίαρχες δυνάμεις σε αυτόν τον πόλεμο συμφώνησαν και παρέχουν μυστική υποστήριξη η μία στην άλλη, με το έμμεσο μήνυμα: “Δεν έχει σημασία τι κάνετε στους ανθρώπους και τις γυναίκες, κανείς δεν θα σας ζητήσει το λόγο”. Μία άλλη διάσταση αυτής της συμφωνίας είναι η ανάπτυξη της πατριαρχίας. Οι δυνάμεις του συστήματος, μέσω της άμεσης συμμετοχής τους σε πολέμους δια αντιπροσώπων και χρησιμοποιώντας πολιτοφυλακές εγκληματικών ομάδων ως μεσάζοντες, ασκούν βία χωρίς περιορισμούς κατά της ανθρωπότητας, επιδιώκοντας να καλλιεργήσουν την πατριαρχία και την ανδρική κυριαρχία πάνω από κάθε άλλη αξία.

Οι γυναίκες γνωρίζουν την αλήθεια για αυτές τις συμμορίες που κρύβονται πίσω από τη νέα τους εικόνα

Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε το αληθινό πρόσωπο του πολέμου που ξεκίνησε στις 26 Νοεμβρίου 2024 κατά του Χαλεπίου, συνεχίστηκε με την κατάληψη της Χάμα και της Χομς και οδήγησε στην πτώση του καθεστώτος του Άσαντ στη Δαμασκό. Οι ηγεμονικές δυνάμεις αναζωογόνησαν τις δυνάμεις των HTS και SNA ανανεώνοντας την εικόνα τους. Θέλουν να καταπνίξουν την Επανάστασης στη Ροζάβα, που άνθησε με τους αγώνες και τις προσπάθειες των γυναικών, και να μετατρέψουν την περιοχή σε κόλαση. Υπάρχει μια παροιμία: «Στους πολέμους, η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα».

Σήμερα, μέσα στη σκόνη και το χάος, πάνω στους χάρτες της περιοχής σχεδιάζεται ένας αγώνας για την απόκτηση εδάφους. Σε αυτούς τους χάρτες και πάνω στις οθόνες, οι περιοχές σημειώνονται με μια κουκκίδα και δίνονται οδηγίες για την κατάκτησή τους. Εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε αυτές τις περιοχές, οι οποίες εκπροσωπούνται απλά ως κουκκίδες σε έναν χάρτη, και στο μυαλό του κυρίαρχου άνδρα δεν υπάρχει καμία ανησυχία για αυτούς τους εκατομμύρια ανθρώπους ή για την κατάσταση των γυναικών εκεί. Κανείς δεν νοιάζεται για την αγωνία των εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν εκεί, ειδικά για την κατάσταση των γυναικών. Το μόνο που μετράει είναι τα λάφυρα που θα κερδηθούν από τους εξωτερικούς παίκτες. Αυτή η παλιά μνήμη αυτής της γης, η αρρώστια που τη βασανίζει τόσο καιρό, αυξάνει μόνο την ιμπεριαλιστική όρεξη για περισσότερα.

Από την αρχή του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, αυτή η εικόνα έχει γίνει γνωστή. Τώρα παρουσιάζεται ξανά ως μια ανανέωση της εικόνας των πολεμικών κοπαδιών των αντρών των οποίων τα μούσια έχουν κοπεί λίγο παραπάνω. Αλλά όσο κι αν γίνει δουλειά για την εικόνα, όλοι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή την περιοχή, και ιδιαίτερα οι γυναίκες, αναγνωρίζουν από τη δική τους εμπειρία το μισογυνισμό στη νοοτροπία αυτών των κοπαδιών των αντρών που εκδηλώνεται με εχθρότητα προς τις γυναίκες. Ακόμα κι αν παρουσιάζονται με μια νέα, χρωματισμένη εικόνα.

Παρελθόν και μέλλον συγκρούονται στο παρόν 

Στη Συρία και σε ολόκληρο τον κόσμο, ο συνεχιζόμενος Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος πρέπει να αναλυθεί μέσα από το πρίσμα της πολιτικής του πολέμου, όπου πέρα από τις οικονομικές πτυχές και τις πτυχές που σχετίζονται με τα συμφέροντα, ο μεγαλύτερος αγώνας διεξάγεται μεταξύ δύο αντίθετων φιλοσοφιών ζωής. Ανεξάρτητα από τις εξελίξεις από το 2011, εξακολουθούν να καταβάλλονται προσπάθειες για επιστροφή στο σημείο εκκίνησης. Ωστόσο, η πρόοδος που έχει σημειωθεί μέχρι στιγμής δείχνει σαφώς ότι καμία άλλη δύναμη στην περιοχή δεν αντιπροσωπεύει τον λαό και τις γυναίκες, εκτός από την Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (AANES), τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) και τις Μονάδες Αυτοάμυνας των Γυναικών (YPJ). Όλα αυτά τα οργανωτικά μοντέλα αντιπροσωπεύουν μια τωρινή ενσάρκωση της ιστορίας αντίστασης χιλιάδων ετών. Η συλλογική κοινωνική μνήμη του παρελθόντος και οι προσδοκίες για το μέλλον βρίσκονται στο «παρόν», εγκλωβισμένες σε έντονες συγκρούσεις.

Αυτός ο γεωγραφικός τόπος, όπου ο αγροτικός πολιτισμός των γυναικών στο Τιλ Καλφ συγκρούστηκε πριν από χιλιάδες χρόνια με τον πατριαρχικό πολιτισμό των Αλ Ουμπέιντ, έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Είναι μια γεωγραφία που ήταν και είναι ταυτόχρονα αφιερωμένη στην καλλιέργεια ισότιμων κοινωνιών, αλλά την ίδια στιγμή έχει εγκαθιδρύσει συστήματα σκλαβιάς. Κατανοώντας τα διδάγματα του παρελθόντος και τα τρέχοντα γεγονότα σήμερα, έχουμε την ευκαιρία να διαμορφώσουμε ένα φωτεινότερο μέλλον.

«Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» 

Ο ηγέτης του λαού Αμπντουλάχ Οτσαλάν δήλωσε: «Στον 21ο αιώνα, θα επικρατήσει είτε η βαρβαρότητα είτε ο σοσιαλισμός». Μπορούμε να το ερμηνεύσουμε ες εξής: «Θα επικρατήσει είτε το Jin Jiyan Azadî (Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία) είτε το Άνδρες, Κράτος, Βία». Οι ηγεμονικοί πόλεμοι ουσιαστικά αφορούν πάντα το κεφάλαιο και την εξουσία που βασίζεται στην νοοτροπία του κυρίαρχου αρσενικού. Σύμφωνα με αυτή τη νοοτροπία, το χρήμα και η εξουσία αντιπροσωπεύουν το κύριο αντικείμενο της ανθρώπινης γνώσης, του λόγου και κάθε μορφής ανθρώπινης βούλησης. Οι ομάδες που παραμένουν εκτός εξουσίας, όπως είναι οι κοινωνίες και οι γυναίκες, είναι αντικείμενα που μπορούν να αξιοποιηθούν με όλους τους δυνατούς τρόπους. Ο εκτοπισμός εκατομμυρίων ανθρώπων από τα σπίτια και τη γη τους, αποκόπτοντάς τους από την κοινωνικοποίηση και τον πολιτισμό τους, διαλύοντας τις ελπίδες τους και διασκορπίζοντάς τους σε όλες τις γωνιές του κόσμου, όλα αυτά πραγματοποιούνται σκόπιμα, με πρόθεση. Άτομα και κοινότητες που αποστερούνται από πίστη, ελπίδα και πνευματικότητα γίνονται ευάλωτα σε όλες τις μορφές κακών. Σήμερα, ο πόλεμος στη Συρία αποκαλύπτει τις τραγωδίες που ζούμε: τις προσπάθειες να διαλυθεί η δύναμη του κοινωνικού ιστού και να διαγραφεί η ιστορική μνήμη. Μέσα από αυτόν τον πόλεμο, γίνεται προσπάθεια να μετατραπούν οι άνθρωποι σε εχθρούς του εαυτού τους και να καταστραφεί το μέλλον της κοινωνίας, μέσω θυμού και απόγνωσης.

Με τη γνώση ότι αυτοί που αντιστέκονται είναι αυτοί που δημιουργούν πραγματικά την ιστορία, είναι πλέον σαφές ότι η έξοδος από αυτή την κρίση είναι εφικτή μέσω του δημοκρατικού, οικολογικού παραδείγματος βασισμένου στην ελευθερία των γυναικών, και τα σημάδια αυτού εμφανίζονται μέρα με την ημέρα.

Ακαδημία Γυναιολογίας (Jineolojî Academy)

8 Δεκεμβρίου 2024

Πηγή:

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post Συρία: «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» ή «Άνδρες, Κράτος και Βία» appeared first on Void Network.

Κείμενο: Κώστας Βαξεβάνης

Η πρόοδος είναι το αποτέλεσµα των συγκρούσεων και δεν υπάρχει κανένας εναλλακτικός δρόµος για την εξέλιξη. Τα ηθικά διδάγµατα δεν αλλάζουν τον κόσµο, αντιθέτως ο κόσµος όπως διαµορφώνεται από τους συσχετισµούς των συγκρούσεων επιβάλλει την επικρατούσα ηθική.

Αν θέλουµε να απαντήσουµε στο ερώτηµα τι κόσµο θέλουµε, πρέπει πρωτίστως να δώσουµε απάντηση στο πόσο είµαστε διατεθειµένοι να παλέψουµε για τον κόσµο αυτό. Είναι σκληρό, αλλά έτσι, µόνο έτσι, είναι.

Αν συµφωνήσουµε ότι θέλουµε µια υφήλιο χωρίς πόλεµο, τότε πρέπει να είναι πεποίθησή µας ότι η βία γεννιέται όταν οι ανισότητες γίνονται ανυπέρβλητες. Η ειρήνη δεν είναι µια ηθικοπλαστική έννοια και όποιος δεν θέλει πόλεµο οφείλει να το εκφράζει και να το διεκδικεί. Μόνο έτσι µπορεί να τον σταµατήσει.

Σε µια συνέντευξη που µου είχε δώσει το 2003 στο Ιράκ ο βετεράνος του πολεµικού ρεπορτάζ Πίτερ Αρνέτ υποστήριξε πως αν κατά τη διάρκεια του πολέµου στο Βιετνάµ υπήρχε κάλυψη όπως αυτή που γίνεται µε live µετάδοση στις µέρες µας, τότε ο πόλεµος αυτός θα είχε διαρκέσει µόλις είκοσι µέρες και όχι είκοσι χρόνια. Ο λόγος είναι ότι η κοινή γνώµη θα ερχόταν γρήγορα σε επαφή µε τη βαρβαρότητα και τον παραλογισµό µέσω της εικόνας και θα απαιτούσε να σταµατήσει ο πόλεµος.

Οι πόλεµοι πάντα έχουν ισχυρό αντίπαλο την κοινή γνώµη.

Οποιος θέλει να σταµατήσει ο πόλεµος στη Γάζα ή την Ουκρανία πρέπει να το φωνάξει και να το στηρίξει. Η διαφορά στη Γάζα, ωστόσο, είναι ότι δεν έχουµε να κάνουµε µε αντιπαράθεση στρατών, αλλά µε γενοκτονία. Οι ισραηλινές δυνάµεις κάνουν επιθέσεις µε κάθε τρόπο σε µια λωρίδα γης σκοτώνοντας αδιακρίτως ανθρώπους. Στους 35.000 νεκρούς οι µισοί είναι γυναίκες και παιδιά.

Το έγκληµα που είναι σε εξέλιξη έχει δικαιολογία ότι το Ισραήλ έχει δικαίωµα να κάνει όσα επιλέξει για να εξασφαλίσει την κατ’ αυτό ασφάλεια. Το ιστορικό προηγούµενο του Ολοκαυτώµατος χρησιµοποιείται χυδαία για να δικαιολογηθεί µια νέα σφαγή.

∆ηλαδή το δίδαγµα του Ολοκαυτώµατος αντιστρέφεται εγκληµατικά. Παύει να είναι ότι δεν πρέπει να υπάρξουν ξανά ρατσισµός, φασισµός και σφαγές αθώων ανθρώπων και γίνεται δικαίωµα στην προληπτική τιµωρία και στο έγκληµα. ∆εν υπάρχει ούτε διεθνές δίκαιο ούτε κανόνες αλλά ρατσιστική αντίληψη για το δικαίωµα στη ζωή. ∆ηλαδή εµείς που υπήρξαµε «ράτσα» θυµάτων έχουµε το δικαίωµα να εξολοθρεύσουµε όποιον εµφανίσουµε επικίνδυνο.

Τι θα γίνει αλήθεια αν οι Αρµένιοι, οι Πόντιοι ή οι Κούρδοι ξεκινήσουν τους δικούς τους πολέµους επειδή έχουν το δικαίωµα να εξολοθρεύσουν αυτούς που τους κατέστησαν θύµατα µε γενοκτονία; Αρκεί το επιχείρηµα ότι είναι θύµατα και φοβούνται; ∆εν υπάρχουν διεθνείς κανόνες και διεθνής νοµιµότητα; Και τι θα γίνει αλήθεια αν αύριο οι εναποµείναντες Παλαιστίνιοι αποφασίσουν να τιµωρήσουν όλους όσοι σήµερα σκοτώνουν τους οµοεθνείς τους µε άλλου είδους κρεµατόρια; Αν ορίσουν τη δική τους απειλή για την ασφάλεια και κινηθούν όπως οι Ισραηλινοί;

Για να το θέσω µε τη βαρβαρότητα όχι της δικής µου σκέψης αλλά της ισραηλινής πρακτικής, στα πόσα εκατοµµύρια «νεκρών εχθρών» µηδενίζει το κοντέρ της Ιστορίας και της αθλιότητας; Θα σκοτώνονται παραδειγµατικά αθώοι για να µην υπάρξουν αθώοι νεκροί στο µέλλον;

Το έγκληµα στη Γάζα είναι πολλαπλό. Αφορά ανθρώπους, τη διεθνή νοµιµότητα που για µια ακόµη φορά παραβλέπει το Ισραήλ αλλά και τη δηµοκρατία. Τα τελευταία δέκα χρόνια το Ισραήλ µέσω του λόµπι κυρίως στις ΗΠΑ επιχειρεί να προενοχοποιήσει όποιον στέκεται απέναντι στις επιλογές των κυβερνήσεων του Τελ Αβίβ και όχι του εβραϊκού λαού. Κάθε κριτική στις επιλογές της ισραηλινής κυβέρνησης και κάθε διαµαρτυρία για τις εγκληµατικές πράξεις της βαφτίζεται «αντισηµιτισµός».

Το άρθρο 19 της Οικουµενικής ∆ιακήρυξης ∆ικαιωµάτων του Ανθρώπου και το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύµβασης για τα ∆ικαιώµατα του Ανθρώπου, που προβλέπουν ότι ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωµα να λέει ανεµπόδιστα την άποψή του, πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων για να επικρατήσουν τα σκουπίδια. ∆εν πρόκειται για µια αόριστη απειλή στις αρχές της δηµοκρατίας αλλά για την καθιέρωση ενός νεοµακαρθισµού.

∆εν γινόµαστε θεατές της αντιπαράθεσης επιχειρηµάτων και θέσεων, αλλά της πρακτικής όπου οι άνθρωποι εξαναγκάζονται µε ποινή ηθικής εξόντωσης και ενοχοποίησης να µην εκφέρουν άποψη.

Σε όλο τον κόσµο συλλαµβάνονται φοιτητές γιατί εκφράζονται ενάντια στο έγκληµα στη Γάζα. Τραγουδιστές και καλλιτέχνες προγράφονται γιατί ζητάνε να σταµατήσει ο πόλεµος και η EBU, διοργανώτρια της Eurovision, λογοκρίνει τις εκδηλώσεις του κοινού όταν ακούγεται το τραγούδι του Ισραήλ.

Τα social media κατεβάζουν φωτογραφίες-ντοκουµέντα από παιδιά που έχουν σφαγιαστεί στη Γάζα και όποιος ψελλίσει έστω ένα «µα» για την εξόντωση αµάχων βαφτίζεται οπαδός των τροµοκρατών της Χαµάς.

Στη δεκαετία του 1950 οι ΗΠΑ έζησαν τον σκοταδισµό όταν ο αλκοολικός και ύποπτος γερουσιαστής Τζόσεφ ΜακΚάρθι ανακάλυψε εχθρούς της Αµερικής στο Χόλιγουντ και στις κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Οταν το έκανε επιτυχώς χωρίς ανάγκη αποδείξεων, τότε απλώς συνέχισε να το κάνει. Εκατοντάδες καλλιτέχνες µπήκαν στη µαύρη λίστα και εξοντώθηκαν για να τραφεί το τέρας του αντικοµµουνιστικού «κόκκινου» φόβου. Στο εδώλιο κάθισαν από τη Μέριλιν Μονρό µέχρι και τον Ρόµπερτ Οπενχάιµερ, τον πατέρα της ατοµικής βόµβας, ο οποίος έγινε πρόσφατα επίκαιρος λόγω της οµώνυµης ταινίας του Κρίστοφερ Νόλαν. Ο µεγάλος φυσικός που υπέγραψε τη νίκη των ΗΠΑ στον Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο κατηγορήθηκε ως αντιαµερικανός και προδότης γιατί µαζί µε τον Αϊνστάιν διατύπωσε ενστάσεις για τα πυρηνικά όπλα. Για να κατηγορηθεί, µάλιστα, η Επιτροπή ΜακΚάρθι θυµήθηκε ότι είχε παλιά µια αριστερή σύντροφο, ενώ η σύζυγός του είχε επίσης αριστερές καταβολές. Ο ΜακΚάρθι πέθανε 48 ετών από κίρρωση του ήπατος, αποτέλεσµα του αλκοολισµού του, και έγραψε µια µαύρη σελίδα της Ιστορίας, αλλά στάθηκε εξυπηρετικός για τους ψυχροπολεµικούς σχεδιασµούς της εποχής.

Ο ΜακΚάρθι πέθανε, ο µακαρθισµός ξαναγεννιέται. Το φάντασµά του πλανιέται πάνω από την ανθρωπότητα και είναι έτοιµο να καταβροχθίσει οτιδήποτε προάγει τον προβληµατισµό και την αµφισβήτηση.

Τα ίδια περίπου έγιναν µε την Ουκρανία. Η εισβολή της Ρωσίας δεν αντιµετωπίστηκε ως διεθνές έγκληµα απέναντι στο οποίο η διεθνής κοινότητα έπρεπε να πάρει µέτρα, αλλά ενοχοποιήθηκαν ολόκληρη η Ρωσία και η ιστορία της. Το YouTube αφαίρεσε από το περιεχόµενό του ακόµη και την παιδική ρωσική σειρά «Η Μάσα και ο Αρκούδος», ενώ ακόµη και τα ονόµατα του Ντοστογέφσκι και του Πούσκιν τοποθετήθηκαν στο πάνθεο των ανεπιθύµητων.

Οποία κατάντια για την ανθρωπότητα και συνάµα πόση αβεβαιότητα για τη δηµοκρατία.

The post Ο νεομακαρθισμός στην υπηρεσία του σκότους appeared first on Void Network.