Η ποίηση της Δουτσίου είναι ένας αγωγός για μια ζωή στην οποία συγκρούονται ο έρωτας και ο θάνατος, η βία και η ελευθερία, η αδικία και η δικαιοσύνη. Οι στίχοι της μοιάζουν πολύτιμοι, επιβλητικοί αλλά και σκοτεινοί, μυστηριώδεις. Το κάθε ποίημα ξεχωριστά εκπέμπει μια αίσθηση ιερότητας, όχι μέσα από τις τυποποιημένες μορφές που αυτό λαμβάνει στις θρησκείες και τις λαογραφίες, αλλά μέσα από την ενσώματη δράση, την αμεσότητα της στιγμής, το αποτρόπαιο του θνητού και του τυχαίου, τις εκλάμψεις της έμπνευσης, της έκστασης, της φιλοδοξίας, της γνώσης, της δύναμης και της επιθυμίας.

“Τα θηλυκά τέρατα αντιπροσωπεύουν τα παραμύθια που λέει η πατριαρχία στον εαυτό της για να αποκοιμηθεί”, υποστηρίζει η συγγραφέας Jess Zimmerman. Η εμπνευσμένη ποίηση της Σίσσυς Δουτσίου αποκρυπτογραφεί σε αυτό το βιβλίο πολύ περισσότερα από όσα μπορούν να ειπωθούν στις συνήθεις, κοινότυπες εκδόσεις περί μυθολογίας. Η αποσύνδεση του μύθου από την τραυματισμένη ιστορική μνήμη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Καθώς εμβαθύνεις στο θαυμάσιο αυτό ανάγνωσμα, γίνεται εμφανές ότι η συλλογή αντλεί από την προφορική παράδοση, δεν αφορά όμως αποκλειστικά μια εξιστόρηση μύθων, όσο το κάλεσμα μιας επανεμφάνισης ηρωίδων, την αέναη επιστροφή της γυναίκας, του ερμαφρόδιτου, του κοινωνικά καταπιεσμένου ορμέμφυτου, της τερατικής φύσης των ανθρώπων και των κοινωνιών. Κάθε ηρωίδα που κρύβεται σε έναν μύθο δημιουργεί ένα σημείο στον ορίζοντα της ανθρώπινης ύπαρξης, επιτρέπει μια ηχώ που αντηχεί μέσα στους αιώνες.

Τα “Μυθολογικά Τέρατα” αναδεικνύουν τον ερωτισμό σαν μέσο εξιλέωσης, το σημείο επαφής του φανταστικού με το πραγματικό, το βιωμένο γεγονός της έκστασης. Την ίδια στιγμή η ποιήτρια φέρνει σε αντιπαράθεση το ιερό και το ανίερο, την αμαρτία και την ηδονή, τον πόλεμο και την ειρήνη, τον κόσμο των φτωχών και τον κόσμο του πλούτου, το αιώνιο και το παροδικό, μια πολυδαίδαλη και αντιφατική πραγματικότητα που αποκαλύπτεται μπροστά μας μέσα από μια σύγχρονη αφήγηση γεμάτη εκθαμβωτικές ποιητικές εικόνες και κινηματογραφικές περιγραφές.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ ΤΕΡΑΤΑ

Συγγραφέας: ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ
ISBN 978-618-85106-1-6
Εκδόσεις Κενότητα
Σελίδες: 48
Διαστάσεις: 20×14

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εκάτη
Εκάβη
Σεμέλη
Καλυψώ
Κασσάνδρα
Ω! Κράτος
Περσεφόνη
Γανυμήδης

Σειρά: Ποίηση / Ο Ήχος του Κενού

Το βιβλίο κυκλοφορεί στα κεντρικά βιβλιοπωλεία.

Κεντρική διάθεση / Παραγγελίες: Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών – τηλ. : 2106465693 / 6951407792

Η Σίσσυ Δουτσίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε Αστροφυσική στο University of Sussex στο Brighton της Αγγλίας. Aποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Δήλος το 2009. Eίναι ιδρυτικό μέλος του +Ινστιτούτου [ Πειραματικών Τεχνών ]. Συμμετέχει στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο. Πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις: «Οι Δούλες» Ζαν Ζενέ, «Πεθαίνω Σαν Χώρα» Δημήτρη Δημητριάδη, «Ψύχωση 4.48 Psychosis» Sarah Kane, «Νύχτα!- Yard Gal » R.Prichard, «Μεταμόρφωση» Φραντς Κάφκα. Περιόδευσε με ποιητικές αναγνώσεις, performances, ομιλίες και θεατρικές παραστάσεις στην Ευρώπη, τις Η.Π.Α. το Μεξικό, την Ινδία και το Νεπάλ. Ποιήματά της βρίσκονται στην «Ανθολογία Νεοελληνικής Ποίησης: 1550-2017» Ekstasis Editions, Canada 2018. Tα «Μυθολογικά Τέρατα» είναι το πέμπτο βιβλίο της. Από τις εκδόσεις Κενότητα κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της Σίσσυς Δουτσίου: «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς», «Ω! Απόκρυφον», «Η Ηδονοβλεψίας» (διηγήματα), «Ένδοξες Μέρες».

The post Σίσσυ Δουτσίου- Μυθολογικά Τέρατα | ποιητική συλλογή appeared first on Void Network.

“Εξέγερση:  Η ρήξη με την παράδοση κι η σύγκρουση με την εξουσία”.

Επιμέλεια: Βασίλης Λαμπρόπουλος

Η εξέγερση είναι ιερή | Σίσσυ Δουτσίου

«Ω! Κράτος σιχάθηκα να θαυμάζω τα ερείπια σου […] οι σφαίρες βαραίνουν τους ώμους του ήλιου […]ο φόβος χάθηκε μέσα στα όνειρα των σύννεφων / ζεστά κάστανα μοιράζονται σε όλους. Ω! Κράτος. Ζήτω η κάθαρση! / Επιτέλους […] οι καταληψίες της επόμενης χιλιετίας γελάνε / πλημμυρίζοντας το πιο μακρινό σημείο του ορίζοντα / με άγρια ζώα  και ευτυχισμένους ιθαγενείς. Επιτέλους, πάνω από τις στάχτες των καταπιεστών θα ανεμίζουν μαύρες σημαίες.»

«Ω! ΚΡΑΤΟΣ», Σίσσυ Δουτσίου

– ποιητική συλλογή «Μυθολογικά Τέρατα»

Το κάθε ανθρώπινο ον επιδιώκει την ευτυχία και αποστρέφεται τη δυστυχία. Η ελευθερία, ο σεβασμός, η αλληλοεκτίμηση και η ισότητα είναι ιερά πνευματικά αγαθά.  Οι πιστοί της ελευθερίας προσδοκούν τη πανανθρώπινη απελευθέρωση. Όταν απειλείται η ζωτικότητα αυτών των πνευματικών αγαθών, ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να διακρίνει την αδικία και να εφεύρει τρόπους για να εξεγερθεί ενάντια σε αυτή.

Η εξέγερση είναι ιερή.

Αυτή η σιωπή που απλώνεται στην πόλη όταν στήνονται τα πρώτα μεγάλα οδοφράγματα, είναι ανατριχιαστική. Τα σώματα των εξεγερμένων τολμούν να υπάρξουν στο τώρα και να υπερασπιστούν τους πονεμένους, τους αδικημένους, τους τραυματισμένους, το δίκαιο.

Λυσσασμένοι φτωχοί, εκστασιασμένοι φοιτητές, άνεργοι και εργάτες, μαινάδες προλετάριες, βάκχες καταλαμβάνουν δημόσια κτήρια και συντονίζουν συνελεύσεις, θεραπεύουν το φόβο και τη μοναξιά. Οι εξεγερμένοι θέτουν το ερώτημα στην κοινωνία και το κράτος – γιατί, για ποιο λόγο τελικά ζούμε αυτή την αδικία;

Όταν το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί, η αδικία εγκαθίσταται στη γη για αιώνες. Όταν οι κυβερνήτες δεν μπορούν να αφουγκραστούν τη δυστυχία τότε οι λαοί εξεγείρονται. Χιλιάδες άνθρωποι ουρλιάζουν το διακύβευμα της εποχής τους, προσπαθώντας να επιβάλλουν την έκρηξη της λύπης τους . Η ανυπακοή τους, συγκινεί το στατικό χρόνο και δημιουργεί ρωγμές μέσα σε αυτόν. Αυτή η στιγμή είναι ιερή. Όπως γράφει ο John Holloway «οι ρωγµές είναι µια προσπάθεια να καθοριστούν οι στιγµές και οι χώροι που αψηφούν τη λογική του συστήµατος, στιγμές που γίνονται διάφορα πράγµατα γύρω µας σε χρόνους και τόπους όπου ο καπιταλισµός δεν χωράει.»

Φαίνεται να είμαστε παγιδευμένοι μέσα σε μια μαύρη τρύπα που καταστρέφει την ανθρωπότητα. Είναι περισσότερο από ποτέ επιτακτική η ανάγκη να εξεγερθούμε. Τώρα, που ο νεοφιλελευθερισμός φανερώνει το μαυρισμένα συκώτια του στον κόσμο. Τώρα, που οι κυβερνήτες του κόσμου βεβήλωσαν το άγαλμα της θεάς Υγείας, αποφασίζοντας να επενδύσουν στην ομορφιά του δέρματος και όχι στην προστασία της κοινωνίας από μια μελλοντική επιδημία.

Μια εξέγερση είναι η στιγμή που η αξιοπρέπεια επιτίθεται στη λογική της ανισότητας , προσφέροντας ένα χωροχρονικό σημείο στην ιστορία όπου μπορούμε να κάνουμε αυτό που είναι απαραίτητο για τη ζωή και δεν μας υπαγορεύεται από το βασίλειο του χρήματος και της εργασίας.

Οι άνθρωποι προσπαθούν ξανά και ξανά να ζήσουν και να αγωνιστούν συλλογικά. Οι διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων και το παγκόσμιο κίνημα Occupy, το κίνημα Black Lives Matters από το 2013 μέχρι σήμερα και οι άγριες συγκρούσεις ενάντια στην αστυνομία στις ΗΠΑ, η Αραβική Άνοιξη και η εξεγερσιακή περίοδος από το 2008 έως το 2012 στην Ελλάδα, κοινωνικές εκρήξεις διαρκείς, που ξεσπάνε συνεχώς σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Τώρα, ήρθε πάλι η ώρα για το ουρλιαχτό, το ουρλιαχτό των καιρών μας.

Πάντα υπάρχει αυτό το τώρα. Το τώρα της εξέγερσης, το τώρα της συνειδητής κατανόησης των φαινομένων, το τώρα της τόλμης. Να σηκώσουμε το ανάστημα μας μπροστά στα μεγαθήρια της καταστολής και να γδάρουμε την άσφαλτο προσπαθώντας να λιώσουμε την πίσσα του καπιταλισμού με τις ζεστές ανάσες μας- μόνο και μόνο για να γεννηθεί κάτι καινούργιο, αυτό που θα γιατρέψει τις πληγές όλων μας, αυτό που θα προστατεύσει τον πλανήτη από την οικολογική καταστροφή, αυτό που θα προστατεύσει την ανθρωπότητα από τον αφανισμό της.

Το μέλλον της ανθρωπότητας διατρέχει τεράστιο κίνδυνο. Οι επόμενες γενεές θα πρέπει να ετοιμαστούν να παραλάβουν έναν πλανήτη υπό κατάρρευση. Ακόμα και αυτοί που υπερασπίζονται τον καπιταλισμό, έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με το ψυχοφθόρο ανταγωνισμό, τη φιλοπόλεμη διάθεση του χρήματος και προσπαθούν να βρουν εξόδους διαφυγής στην καθημερινότητα τους.

Από τα κάτω προς τα πάνω θα προωθηθούν οι επαναστατικές ιδέες. Τώρα θα είμαστε προσεκτικοί, αντικειμενικοί και πρόθυμοι να αντιμετωπίσουμε αυτό που έρχεται, να βαδίσουμε πέρα από τον ορίζοντα. Ο καθένας μας κρύβει έναν εξεγερμένο μέσα του.

Κατανοώντας την αντιφατικότητα της ίδιας μας της ύπαρξης μέσα στα στενά και καθιερωμένα κοινωνικά πλαίσια, μπορούμε να βρούμε εκατοντάδες τρόπους για να συνεχίσουμε να στεκόμαστε κριτικοί απέναντι στην κυρίαρχη πλευρά του κόσμου. Όταν οι εξεγερμένοι ξεχύνονται στους δρόμους αντιλαμβάνονται συγχρόνως την σπουδαιότητα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και αναγνωρίζουν την τιμιότητα και τη δικαιοσύνη ως ένα ηθικό φυλακτό της ζωής.

Από τη στιγμή που ο κόσμος δεν αλλάζει ριζικά, οι εξεγέρσεις δεν ξεκινάνε και δεν τελειώνουν μια καθορισμένη στιγμή. Όσο υπάρχει καπιταλισμός, θα υπάρχουν άνθρωποι που θα εξεγείρονται ενάντια του. Όσο υπάρχουν πολιτικοί που επιθυμούν να κυβερνήσουν, θα συνεχίζουν να γεννιούνται ρήξεις και αντιστάσεις. Εφόσον ο πλούτος των κυβερνήσεων είναι η φιλοδοξία της βαναυσότητας του κόσμου, υπάρχει επιτακτική ανάγκη για πολλαπλές εξεγέρσεις .Το διακύβευμα της εποχής μας είναι το μέλλον της ανθρωπότητας και του πλανήτης μας. Οι εξεγέρσεις ακαριαία εμποδίζουν την τοξικότητα των καιρών να διεισδύσει ολοκληρωτικά στο σώμα μιας κοινωνίας και υπερασπίζονται ένα κόσμο ισότητας, αλληλοβοήθειας, ευημερίας, αγάπης και αμοιβαίας φροντίδας.

Θυμάμαι το ανεκπλήρωτο της επανάστασης μέσα στα σκληρά χέρια του παππού μου του Γιάννη – πρωτοπαλίκαρο του Άρη Βελουχιώτη, από 15 χρονών στάθηκε δίπλα του μέχρι τη τελευταία στιγμή. Παρατηρώ και εξετάζω τις ανεκπλήρωτες ελπίδες του και υπόσχομαι πως θα συνεχίσω να αγωνίζομαι ενάντια σε κάθε τι άδικο εις χάρην όλων αυτών των συντρόφων που αγωνίστηκαν και αφοσιώθηκαν στην ελπίδα μιας κοινωνικής επανάστασης.

Μια αόριστη αίσθηση ανησυχίας, μια διάχυτη ανησυχία για το μέλλον σκεπάζει όλη τη γη. Κάθε φορά, της γης οι κολασμένοι αναγνωρίζουν την πραγματικότητα και προσκαλούν τους εραστές, τους συντρόφους και τους φίλους τους, την οικογένεια τους και όλους τους υπόλοιπους σε μια νέα πραγματικότητα. Μόνο οι εξεγερμένοι, γνωρίζουν τι θα σώσει την ανθρωπότητα. Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να σωθεί – ο ουρανός πρέπει να σωθεί, η ελπίδα πρέπει να σωθεί, τα χαμόγελα των παιδιών μας πρέπει να σωθούν, οι αγώνες του παρελθόντος πρέπει να νικήσουν, το μέλλον πρέπει να σωθεί – έτσι ώστε αυτός ο κόσμος να συνεχίσει να υπάρχει.

Απαραίτητο στοιχείο για την κοινωνική ευημερία είναι το θάρρος των εξεγερμένων. Αυτό που θα σώσει την ανθρωπότητα και τον πλανήτη μας θα είναι το θάρρος των αδικημένων και των αποκλεισμένων, το θάρρος των φρικαρισμένων, των ρομαντικών και των απελπισμένων, το θάρρος των ευαίσθητων και συνεσταλμένων χαρακτήρων, το θάρρος των ερωτευμένων με τη ζωή.

Η εξέγερση είναι ένα ιερό κάλεσμα για ένα μέλλον που θα το διαπραγματευτούμε μόνοι μας ο ένας με τον άλλον, χωρίς τη διαμεσολάβηση του πλούτου και της εξουσίας. Θα αναλάβουμε την ευθύνη  για τη ζωή μας. Θα προσφέρουμε ανθεκτικότατη αγάπη προς όλους τους ανθούς που καταπάτιονται μπροστά στα μάτια μας, θα εμποδίσουμε την εξάπλωση του φόβου και της σύγχυσης. Θα αντιπροσωπεύσουμε την ανάγκη για επιβίωση, απόλαυση και ευδαιμονία. Θα υπερασπιστούμε το ανεκτίμητο αγαθό της ζωή μας, το θαύμα της ζωής, τον πλανήτη Γη. Υπάρχει η δύναμη, υπάρχει το θάρρος, υπάρχει η επινοητικότητα για να προωθήσουμε την ανθρώπινη ελευθερία. Θέλουμε προσβάσιμη- δωρεάν δημόσια υγεία, τέχνη και παιδεία για όλους, ελεύθερο ρεύμα και νερό, μόνιμη εργασία, επαγγελματική σταδιοδρομία και εργασιακή ασφάλεια, δε θέλουμε επιείκεια, δεν θέλουμε ψίχουλα και επίδομα, δε θέλουμε άγχος, δε χρειαζόμαστε εντατικοποίηση της εργασίας και της εκπαίδευσης, δεν θέλουμε εκμετάλλευση και αποβλάκωση, δεν θέλουμε αστυνόμευση, υπακοή, έλεγχο και επιτελεστικότητα, δεν θέλουμε νόμους, θέλουμε συμβουλές. Θέλουμε να υπάρχει δωρεάν και αρκετό φαγητό και στέγη για όλους, θέλουμε να μην υπάρχουν ούτε φτωχοί, ούτε πλούσιοι. Θέλουμε να καθορίσουμε εμείς την τύχη του κόσμου.

Η εξέγερση είναι ιερή γιατί επανεξετάζει μες τους αιώνες το νόημα της ζωής μας.

____________

Η Σίσσυ Δουτσίου είναι ποιήτρια και ηθοποιός, ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών. Συμμετέχει στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο και τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κενότητα.

The post Η εξέγερση είναι ιερή | Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

___________________________

Περπατάω μέσα στους ερήμους δρόμους της πόλης  και σκέφτομαι συνεχώς ένα καινούργιο κόσμο.  Νιώθω την ανάγκη ότι πρέπει να συντάξουμε το πρόταγμα μας. Τώρα, σε μια εποχή που οι καπιταλιστικές αξίες αμφισβητούνται και η βιομηχανοποίηση της ζωής θεωρείται πηγή δυστυχίας όλων των έμβιων όντων, υπάρχει η επιτακτική ανάγκη για το δικό μας μανιφέστο. Ένα σχέδιο αλλαγής του παρόντα κόσμου. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου η απελευθέρωση μας από τα δεσμά αυτού του καταστροφικού συστήματος.

Ο μόνος τρόπος για να φτάσουμε στο τέλος του 21ου αιώνα και να είμαστε ευτυχισμένοι είναι να φανταστούμε μια μελλοντική κοινωνία σε αρμονία με τη φύση.

Τι έχει νόημα στη ζωή μας; Τι έχει πραγματικά σημασία στη ζωή μας;

Ως κομμάτι του έμβιου κόσμου βρισκόμαστε υπό απειλή – όπως ακριβώς βρίσκονται υπό απειλή και εκατοντάδες άλλοι οργανισμοί της γης. Όσο εξαφανίζονται μορφές ζωής επάνω στον πλανήτη Γη τόσο ο άνθρωπος θα έρχεται αντιμέτωπος με κρίσεις, υγειονομικές, οικονομικές, υπαρξιακές. Όταν απειλείται η γη απειλείται η ύπαρξη μας. Όσο καταστρέφουμε τη γη, κατασπαράζουμε το δικό μας σώμα.

Ο καπιταλισμός  δεν μπορεί να προσφέρει έναν αξιοπρεπή τρόπο ζωής. Αναπαράγεται διαρκώς ο παραλογισμός του ανταγωνισμού, της εκμετάλλευσης, του καταναλωτισμού, της  αυξανόμενης παραγωγικότητας, της αιώνιας αύξησης του κέρδους.

Όσο περνάνε οι μέρες και το μέλλον μας γίνεται αβέβαιο είναι απαραίτητη η αναθεώρηση των αξιών μας. Ας προβληματιστούμε ποιά είναι η ηθική της νεοφιλελεύθερης οικονομίας;

Τι αξίζει περισσότερο σήμερα;  Η ανθρώπινη ευτυχία; Η ζωή ή το κέρδος; Το να καταναλώνουμε άχρηστα προϊόντα; Η αγωνία για την καθημερινή επιβίωση; Αρνηθήκαμε την ίδια τη ζωή μας τόσα χρόνια. Δεν αντέχουμε άλλο να θεωρείται αυτονόητη η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η καταπάτηση των δικαιωμάτων και η κοινωνική ανισότητα.

Μέσα από τις στάχτες του καπιταλισμού θα γεννηθούν τα όνειρα μας. Ο κόσμος έτσι όπως είναι σήμερα δεν είναι η μόνη λύση. Δεν είναι η μόνη λύση το χρέος, ο πόλεμος, η φτώχεια και η οικολογική καταστροφή. Οι επιλογές που κάνουν οι λίγοι και η τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνουμε στο υπάρχον σύστημα καθορίζει το μέλλον της ανθρωπότητας.  Σκέφτομαι πως η επιστροφή στην κανονικότητα είναι το πραγματικό πρόβλημα. Σε μια κανονικότητα όπου οι βασικές ανάγκες του ανθρώπου κοστίζουν πανάκριβα. Σε μια κανονικότητα όπου το άγχος μας κατακλύζει όλους. Σε μια κανονικότητα όπου οι πρόσφυγες πολέμου δολοφονούνται στη θάλασσα ή μεταχειρίζονται από τα κράτη σαν παράσιτα. Σε μια κανονικότητα όπου οι άνεργοι, οι πάμφτωχοι, οι άστεγοι θεωρούνται φυσιολογικό και αναπόσπαστο κομμάτι της οικονομίας. Η αγάπη ουρλιάζει μπροστά στους τάφους των αυτόχειρων, όλων αυτών που αυτοκτόνησαν λόγω της οικονομικής κρίσης. Αυτή η κανονικότητα απειλεί την αξία της ζωής. Δεν υπάρχει τόπος και χρόνος για να θεωρείται η συμπόνια η μόνη μας υποχρέωση. Δικιά μας υποχρέωση είναι να εφεύρουμε αυτό τον χρόνο, να φτιάξουμε τους τόπους της συμπόνιας. 

Κανονικό, λογικό και εύκολο είναι ο καθένας μας να έχει ένα σπίτι με κήπο, να γίνονται στη γειτονιά μας αυτοδιαχειριζόμενες  συνελεύσεις και ανοιχτά δημόσια μαθήματα για όλα όσα πρέπει να ξέρουμε, εργαστήρια μαγειρικής χορτοφαγικής κουζίνας για να μη σκοτώνουμε τόσα ζώα, μαθήματα κηπουρικής για να μάθουμε να καλλιεργούμε συλλογικά τη γη, να σταματήσει να παράγεται κάθε είδους πλαστική συσκευασία και να μην υπάρχουν συσκευασίες μιας χρήσης, να εφεύρουμε τρόπους που να θεραπεύουν τον κόσμο μας και όχι να τον καταστρέφουν. Για όλα υπάρχει μια λύση αρκεί να τολμήσουμε να σκεφτούμε πως αυτός ο κόσμος που βρεθήκαμε να ζούμε τώρα δεν είναι η μόνη εκδοχή της πραγματικότητας. Αρκεί να βρούμε το θάρρος για να χαράξουμε ένα καινούργιο μονοπάτι όπου θα έχουμε το δικαίωμα να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον, όπου οι τρόποι ζωής θα θεραπεύουν και δεν θα σκοτώνουν τη φύση, όπου η συλλογική χαρά θα είναι η πρωταρχική αξία της ζωής και όχι το χρήμα.

Το φυσιολογικό είναι να αγωνιστούμε ενάντια στην επιστροφή στο φυσιολογικό. Ποιός και με τι κριτήρια όρισε την κανονικότητα που ζούμε; Ας προετοιμαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε, γιατί έχουμε έναν κόσμο να κερδίσουμε και έναν κόσμο να αρνηθούμε. Να αρνηθούμε αυτόν τον εκδικητικό κόσμο. Αυτό το καταχρηστικό σύστημα το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι καταπίεση, εκμετάλλευση, αποξένωση, φόβο, άγχος. Η τωρινή κυρίαρχη τάξη πραγμάτων δημιουργεί ασταμάτητες συνθήκες λιτότητας και ανισότητας. Ο ρυθμός της καθημερινότητας και της διαχείρισης της ζωή μας έχει γίνει πλέον βίαιος και αφόρητος. Ένα ασταμάτητο άγχος κατασπαράζει κάθε επιθυμία, ένα αβέβαιο μέλλον μολύνει την ψυχική ισορροπία του ανθρώπου και τον μετατρέπει σε ένα συγχυσμένο νου που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα ή να φτάσει κάπου πολύ μακριά με πολύ κόπο.

Καταφέραμε τελικά σε μεγάλο βαθμό μέσα στην καραντίνα, να απορρίψουμε την κανονικότητα και να εκφράσουμε με σθένος την ενσυναίσθηση, να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον, να νοιαστούμε για τους συγγενείς, τους φίλους και τους συνανθρώπους μας, να συζητήσουμε, να γράψουμε, να σκεφτούμε λύσεις. Η κυρίαρχη τάξη πραγμάτων μας στοιχειώνει εδώ και χρόνια. Τώρα, σε αυτή την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ήρθε η ώρα να την αρνηθούμε συνολικά. Απορρίπτουμε αυτόν τον αδίστακτο κόσμο και επιθυμούμε μια κοινωνία οικονομικής ισότητας και κοινωνικής ευεξίας. Για να είμαστε όλοι χαρούμενοι και υγιείς πρέπει να δημιουργήσουμε έναν πολύ διαφορετικό τρόπο ζωής.

Το πρόβλημα με το «φυσιολογικό» του παρόντα κόσμου είναι ότι γίνεται κάθε μέρα όλο και χειρότερο, όλο και πιο καταστροφικό, παράγει διαρκώς νέες κρίσεις, απειλεί όλο και περισσότερους, σκοτώνει όλο και περισσότερο. Κάθε τι που μας απαγορεύει να μοιραστούμε τα πάντα δωρεάν μεταξύ μας είναι εχθρός της ζωής.

Εύχομαι να είμαστε όλοι μας  στα πρόθυρα μιας μεγάλης άρνησης επιστροφής στην «κανονικότητα», τότε θα άλλαζε πραγματικά ο κόσμος. Ελπίζω όλοι και όλες να είμαστε πλέον πιο κοντά σε αυτή τη συνειδητοποίηση- ο κόσμος πρέπει να αλλάξει. Η φροντίδα και η συμπόνια πρέπει να γίνουν ο βασικός γνώμονας των αποφάσεων μας, η αγάπη -και όχι το κέρδος- πρέπει να είναι ο βασικός γνώμονας των πράξεων μας.

_____________________

Η Σίσσυ Δουτσίου είναι ηθοποιός και ποιήτρια, μέλος της συλλογικότητας ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ και πρωταγωνίστρια της παράστασης ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ (Franz Kafka) του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών.

The post ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ- Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

70 % μορφίνη –
Τα θηλυκά έστρωσαν το τραπέζι
Έβγαλαν τα παπούτσια τους
και με γυμνές πατούσες – ξυπόλυτες
πάτησαν επάνω
στα μαχαιροπήρουνα και το χρυσάφι
Αδυνάτισα τόσο που οι σαύρες ξαποσταίνουν επάνω μου
Ερωτεύτηκα την ασπρόμαυρη φωτογραφία
ενός μυστηριώδη νυκτοκλέπτη,
Ένας άτακτος πολεμιστής
Ένα φάντασμα της γειτονιάς μου.
Τα μάτια μου εκλιπαρούν για σωτηρία ή ένα πλατύ λήθαργο
Φάνηκε η αρρώστια μου

Η Σκύλλα και η Χάρυβδη
έσκισαν το λαιμό μου
Η Σκύλλα: «δώδεκα παραμορφωμένα πόδια, που υψώνονται στον αέρα»
Έξι κεφάλια φριχτά, με τρία σαγόνια το καθένα•
τα δόντια της στάζουν δηλητήριο.
Καταβροχθίζει με μανία τα δελφίνια και τις φώκιες.
Η Χάρυβδη: «κάτω από το φύλλωμα της αγριοσυκιάς κάθετε ένα τέρας»
Ξερνάει μαύρο νερό και μεταμορφώνεται όποτε θέλει σε μια τεράστια δίνη
Κανένας δεν είχε ελπίδα να γλιτώσει.
Οι θεοί τώρα δικάζουν τα βάσανά μου
Να επιστρέψω στην πατρίδα μου
εκεί που αναγνωρίζω το σώμα μου και τους φίλους μου

Ρώτησα τα ναυαγισμένα πλοία
και το μακρύ τάφο του έρημου τόπου (ή της έρημης γης)
αν θα μπορούσα να ζήσω λίγα δευτερόλεπτα ακόμα
Μέχρι να πιω το τελευταίο αιώνιο χαμομήλι
Βρασμένο το ξημέρωμα
Να κρύψει το όνομα μου
Για να μπορέσω να κοιμηθώ
Γοητευμένη και φοβισμένη
Τα μάγια μου ήρθαν με άδεια χέρια
Και με μια ντροπή
Διασχίζοντας το σκοτάδι
μοιράστηκα μαζί σου
τον ήχο των στρατοπέδων – την ώρα που δραπετεύουν οι σκλάβες
Μου πρόσφερες την πανοπλία σου
Περιπλανώμενε ιππότη μου
Μου χάρισες το στήθος σου και το σπαθί σου
και τα δικά σου λόγια:
«Μη φοβάσαι, ομορφούλα μου –
Αναγνώρισε τη θάλασσα και την αβέβαιη μοίρα
η επιστροφή στην πατρίδα
βρίσκεται ανέκαθεν εδώ, γενναία μου»

Μία θέρμη – το καλοκαίρι υπάκουσε τον ορίζοντα των ματιών σου
Έδιωξα το θηρίο
Πλήρωσα για όσα πήγα να χάσω
Ο φόβος επέστρεψε στο γκρεμισμένο μοναστήρι
Μουρμούριζα προσευχές του κόσμου
Είμαι εδώ – ταΐζοντας με μέλι τα μυστικά μου
Τα άνθη ενός παραδείσου κάλυψαν τις όχθες των στοχασμών μου
Μόνο σώμα
Να καταφέρω να υπάρξω μέχρι να σβήσω- το πιο λαμπρό σκοτάδι
Τα αντικείμενα χαράζουν τον τόπο της σιωπής
Τίποτα δεν θέλω πια
Αυτό είναι η ευτυχία μου.
Ένας σιωπηλός δρόμος
Μονάχα ένα νανούρισμα να ακούγεται από μέσα μου.
Αγαπημένε μου, συγνώμη
Σήμερα αποφάσισα να είμαι μόνη μου,
πάντα με τον εαυτό μου
να καληνυχτίζω τον ευτυχισμένο άνθρωπο

Σε ευχαριστώ

Είμαι έτοιμη να σε αποχαιρετήσω
Ακόμα σε κοιτάζω – χιλιάδες χρόνια τώρα
Μέχρι το πνεύμα του ουρανού
Να πάρει το χρώμα που σου αρέσει

Ευτυχώς, η υπερηφάνεια του χυμού μήκων η υπνοφόρος
θεράπευσε τον Πόνο.
Να είναι δικό μου
όλο το χρυσό χαλάζι.
Οι Σουμέριοι περιφρόνησαν τα μεσάνυχτα
και αφιέρωσαν το θυμίαμα και τα πετράδια
στο ταραγμένο στήθος μου.
Το όπιο γοήτευσε τα χέρια μου
που τρέχουν γύρω από το κρεβάτι
και οι θλίψεις μας ξεκουράστηκαν, αυτό είναι το δώρο που σου προσφέρει
Οι άνθρωποι με το μαύρο κεφάλι
75 τοις εκατό μορφίνη
Μια σύντομη λήθη
Φροντίζει το κουρασμένο μου μυαλό
Θα κερδίσω τη σφραγίδα μου
το οικόσημό μου
Η απόλαυση απλώθηκε στο Παράδεισο.

ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ / Κενό Δίκτυο http://ecstaticpoetrysemeli.blogspot.com

The post ΝΟΣΤΟΣ – Υπερβολική Δόση Οπίου | Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

Αυτή είναι η αρχή της άνοιξης –
μια κόρη που επιστρέφει στη μάνα της
για να χορέψει μαζί της.
Επέστρεψε μαζί με τους ποιητές που πάσχουν
από έναν κληρονομικό πόνο στα γόνατα.
Ένα πεδίο μάχης η ευτυχία.

H Περσεφόνη
Θεά
Σεμνή παντοκράτειρα με το ιερό σώμα –
νυμφεύει την άγρια βλάστηση με το δέρμα της καρδιάς μας.
Χαίρεται με τους πολύμοχθους συγγραφείς που επιστρέφουν αδέξια
στην τελευταία σιωπηλή βροχή και κουλουριάζονται στην κοιλιά της.
Η βαθιά ησυχία.
Με μια θρησκευτική κατάνυξη όλοι οι μύστες χάρισαν ισότητα,
ένα ατελείωτο χρυσάφι σκορπισμένο στις γειτονιές του κόσμου.

Η Περσεφόνη ακούει τα περιστέρια
να αναστενάζουν που έχασαν τον δρόμο τους.
Στα περίχωρα της παλιάς ακρόπολης χαϊδεύει τους τοίχους
σαν να ‘τανε το κορμί της θάλασσας
ή το φουστάνι ενός ιδρωμένου κοριτσιού
ή η ανάσα μιας ορχήστρας –
εκατό ψαλμοί και ένα πλήθος περιπλανώμενοι να τραγουδούν
χωρίς λέξεις, μονάχα συλλαβές και γρυλίσματα ζώων.
Οι αρχαίες κουκουβάγιες σχημάτισαν σωρούς από τα λάφυρα των νεκρών μας
και έπειτα αποκοιμήθηκαν ανάμεσα στα ελάφια και τις οθόνες υγρών κρυστάλλων.
Οι τρεις μαύρες βιβλιοθήκες ξύπνησαν
το στόμα της ζωντανής ημερομηνίας
τα γενέθλια της, τα γενέθλια μου.
Μονάχα εδώ οι ώρες έμοιαζαν με σύννεφα, μιλούσαν συκοφαντικά
στα κάρβουνα μιας φωτιάς που δεν υπήρχε.

Η Περσεφόνη
και τα νεκρά ζαρκάδια που βλέπει στο δρόμο της είναι κακός οιωνός
και αρχίζει να φοβάται τους λογισμούς της.

Ένας κόκκος ρυζιού και ένα αγέννητο ποίημα
ντυμένο στα λευκά
δίπλα σε μια χορωδία σκίζει την ιστορία του τώρα.
Ο παφλασμός του ουρανού είναι πάντα γαλάζιος.
Όλα τα γιασεμιά τραυματισμένα και η άνοιξη
αστράφτει – καθόλου φάρμακο – καμία υποταγή
πλησιάζει η ανάσταση της πόλης.
Κάθε άλγος στην αγχόνη.
Κάθε πέτρα ανώνυμα απελευθερώνει τους δρόμους
και οι παλάμες των φτωχών έγιναν θρόνοι, σε όλα τα πρόσωπα –
αυτά που σκιάζονται όταν περικυκλώνονται από θαμπές εικόνες.

Η Περσεφόνη
σκαλίζει προτομές δράκων πάνω στα κύματα μιας απέραντης θάλασσας.
Μια μοναχοκόρη κρυμμένη κάτω από λευκά σεντόνια,
πλούσιες προσφορές στη μάνα γη
για ένα γάμο που κρατάει δέκα μέρες.
Οι αρχαίες σαύρες ξύπνησαν από τη λήθη,
στέκουν σαν άγγελοι της πόλης
να προστατεύουν το γυμνό σώμα του χθες, του σήμερα, της επόμενης μέρας.

Η Περσεφόνη
βλέπει τα δέντρα να πίνουν νερό χαμογελώντας
στη δίψα και την εύθραυστη μνήμη των ανθρώπων.
Ο πλούτος της κοσμοσυρροής,
τα μουρμουρητά καλυμμένα με λάσπη
εξασθενούν το σαρκοβόρο όνειρο –
ο ήλιος έχει μια διαθήκη κρυμμένη μέσα στη ζούγκλα.

Μπορείς να σταθείς
να πάρεις μια ανάσα
να κοιτάξεις όλους τους αιώνες πίσω σου
και να γράψεις με τα χέρια σου ένα γράμμα
να το διαβάζεις κάθε μέρα φωναχτά
σαν έφηβος
σαν φάντασμα
σαν άνθρωπος.

Το εκτυφλωτικό φως ξεχύνεται στα χέρια τριών παιδιών.
Το δάσος γιορτάζει την ελευθερία των ζώων
ν’ αφήνουν αποτυπώματα επάνω του.
Το ποτάμι φωσφόριζε,
μια άγρια πεταλούδα
άνοιξε το στόμα της και είπε:
«οι έφηβοι έχασαν την λάμψη τους προσπαθώντας να λύσουν
το αίνιγμα του δυτικού πολιτισμού».
Οι αρχαίες αντιλόπες έθαψαν τα δόντια του μέλλοντος
και σφράγισαν την κρυψώνα τους με τα σπλάχνα
ελεύθερων ανθρώπων, για γούρι –
ίσως αυτή τη φορά η αγάπη να ηγηθεί της συμφωνίας
και ο κόσμος ν’ αλλάξει μπροστά στα μάτια μας
και όλοι να τρώμε το ίδιο ψωμί με την ίδια γεύση.

Σήμερα η θάλασσα έκαψε τα βλέφαρα της φιλάρεσκης κόρης.

Η Περσεφόνη στην Αθήνα
λίγο μετά τον πόλεμο.
Αυτή είναι η αρχή της Άνοιξης.

Το ποίημα που κατέληξε σε μια αστική φυλλάδα της εποχής
να λικνίζεται στις σελίδες όταν όλοι κοιμούνται
στις 4 το ξημέρωμα
να προσπαθεί
να βγει από το παράθυρο
καθώς η άμαξα πλησιάζει τη Λέσχη των Ποιητών
και ένα άρρωστο παιδί με κλειστά μάτια αποχαιρετά
τα αναστατωμένα άλογα.

Το επόμενο ποίημα
Θα έχει τίτλο Η Θάλασσα και Το Πένθος
θα είναι 514 σελίδες
και θα με υπερβαίνει
θα είναι μεγαλύτερο από εμένα
και όταν εγώ θα έχω χαθεί /σβήσει /πεθάνει
αυτό θα στέκει περήφανο
με 514 συνταξιδιώτες.

Αυτή είναι η άνοιξη Περσεφόνη.

Μισό φως
μισό σκοτάδι.

______________

Η Σίσσυ Δουτσίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αστροφυσική στο University of Sussex και υποκριτική στη Δραματική Σχολή Δήλος. Συμμετέχει στην συλλογικότητα Κενό Δίκτυο. Eίναι ιδρυτικό μέλος του +Ινστιτούτου [Πειραματικών Τεχνών]. Πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις («Πεθαίνω Σαν Χώρα» Δ. Δημητριάδης, «Ψύχωση!- 4.48 Psychosis» Σάρα Κέιν κ.α.). Έχει περιοδεύσει για ομιλίες, ποιητικές αναγνώσεις και performances στην Ευρώπη, τις Η.Π.Α., το Μεξικό, την Ινδία και το Νεπάλ. Ποιήματά της συμπεριλαμβάνονται στην ανθολογία “Neo-Hellene poets Anthology of Modern Greek Poetry 1750 – 2018” (CreateSpace Publications Canada). Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και μια συλλογή διηγημάτων από τις εκδόσεις Κενότητα.

The post Περσεφόνη – Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ Ένδοξες μέρες 
εκδόσεις Κενότητα, Αθήνα 2018, σ. 80.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Αφιερωμένο στη γιαγιά και στη μητέρα της συγγραφέως που δημοσιοποιεί την τέταρτη λογοτεχνική της έκθεση με αυτό το βιβλίο. Σεμνή και ταπεινή δεν θα την έλεγες, είναι όμως κυριολεκτική, ειλικρινής, αυθόρμητη κι αυθύπαρκτη ενίοτε, δεν επαφίεται στην επιδοκιμασία μας, δεν αποζητά εναγωνίως τη γνώμη μας, αλλά υπάρχει γράφοντας, ακριβώς όπως θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας.

Αναζητώντας την ενσυναίσθηση, όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως εργαλείο για να αφομοιωθούν τα μαθήματα ζωής και να μεταβολιστούν σε πολύτιμη, μεταδόσιμη εμπειρία. Αυτός ο αποσκωρακισμός είναι κι η αιτία που οι περισσότεροι γράφουν, αυτοβιογραφικώς ή μη, καταφεύγοντας στην ποίηση που προσφέρεται για κατά πρόσωπον εξομολογήσεις, έτσι όπως απαλλάχτηκε πια από τα στολίδια και τα μαγνάδια της και κανένα μορφικό έρμα δεν την εμποδίζει να απογειωθεί στον ουρανό της προσωπικής λύτρωσης τού καθενός μας. Αυτός ο ατομικός παράδεισος είναι πολύτιμος και δεν μπορεί να μετρηθεί ως εκ του αποτελέσματος.

Είκοσι ποιήματα στεγάζει αυτό το τομίδιο. Ας τα δούμε ένα προς ένα χωρίς να τα διατρέξουμε προχείρως αλλά εμβαθύνοντας ενδελεχώς:

Η ΕΠΙΚΗΡΥΓΜΕΝΗ

Ο Νίκος Καββαδίας σε κινηματογραφική βερσιόν με ολίγη από Φασμπίντερ και Ζενέ. Όχι, το «Εξπρές του μεσονυκτίου» δεν ταιριάζει. Οι αντιήρωες κι οι αντιηρωίδες είναι εγκλωβισμένοι οικειοθελώς στην ηδονική υλιστική φυλακή τους. Διήγημα με εισαγωγή, κύριο θέμα κι επίλογο είναι αυτό το αριστουργηματικό μεγαλόφωνο ποίημα. Σε τόνο δοξαστικό θεοποιεί τερατώδες κι ηρωοποιεί το κτηνώδες. Είναι επικός ο πόνος που υφίσταται η πρωταγωνίστρια αλλά κι η αντοχή της στον πόνο παροιμιώδης. Το αντίθετο του ιδεαλισμού και του ρομαντισμού αυτό το αφηγηματικό επίτευγμα μένει ανεξίτηλο στη μνήμη χάρη στα αδρά, βασικά του «χρώματα» και την απροκάλυπτη, ανένοχη σαρκικότητά του.

[..] Αυτή είναι

αυτή

η γυναίκα που

δεν διάβασε ποτέ της κανένα αλφάβητο

μόνο πρόφερε τις συλλαβές και τους φθόγγους

με ένα ψεύδισμα που ξεσήκωνε τους πάντες ακόμα και

τα ερμάρια στο δωμάτιο της

– τρίβονταν επάνω τους όταν δεν την έπαιρνε ο ύπνος

μέσα στο απόλυτο σκοτάδι –

γνώριζε όμως όλους τους δικαστές, τους εμπόρους, τους τοξικομανείς,

τους καταδιωγμένους συγγραφείς.

Ένα καινούργιο ποίημα οι συναντήσεις μαζί τους.

Όλες και όλοι την θαύμαζαν,

άφησε το σαρκίο της κρεμασμένο από ένα βαρύ μεθύσι

στο κατάρτι ενός ξένου πλοίου

της έφτιαξαν μια σχεδία από φτηνό ξύλο

έδεσαν μαζί πολλούς κορμούς

με χοντρά σχοινιά

την έβαλαν επάνω – την έδεσαν

αυτή

αυτή που τώρα είναι με κλειστά τα μάτια της

με ξεραμένα δάκρυα

αυτή

τα στήθια της ήταν γεμάτα αγάπη για το ανεπάντεχο

αυτή

τα χέρια της είναι γεμάτα σημάδια από ελβετικούς σουγιάδες,

τα εσώρουχα της δεν έχουνε καμιά σημασία,

δεν έχει καμία σημασία τι χρώμα είναι

είναι φτηνιάρικα και πια πεθαμένα

κάψανε μαζί της όλα τα βρακιά της

δεν θέλανε να έχουνε τίποτε από δαύτη στο καράβι τους.

Αντίο επικηρυγμένη

διαβόητη

Πηνελόπη Ρις.

Θα γραφτούνε πολλά ποιήματα για εσένα.

Και περνάμε στο δεύτερο ποίημα. Το πρώτο ήταν μακροσκελέστατο.

ΎΒΡΙΣ

Πικρός, πολύ πικρός ο τόνος κι η διαπίστωση που ακολουθεί:

Το κέντρο των απολαύσεων

αφήνει την έκσταση του να χυθεί

με ζέση. Η βιαιότητα

της οδύνης ήταν η μόνη λαχτάρα.

Η μόνη ένδειξη ότι υπήρξα.

Και το θεματολογικό επίκεντρο, που επανέρχεται μαζί με τον παν-ερωτισμό ως leit-motiv:

Ένα σαγηνευτικό ερμαφρόδιτο

προικισμένο από τα δώδεκα του χρόνια

με εκθαμβωτικό δέρμα

λησμονεί κάθε νόμο

και αδιαφορεί για κάθε αρχή.

Ο άκρατος έρωτας, ο αχαλίνωτος, είναι εξ ορισμού αναρχικός κι ενάντια σε κάθε εξουσία που πρεσβεύει την τάξη, εκείνη που εξασφαλίζεται μόνο με την αισχύλεια Βία και το απαραίτητο Κράτος που αλυσοδένουν στον Καύκασο τον «Προμηθέα Δεσμώτη».

Ένα βρωμοθήλυκο αντλεί πάντα ηδονή

από την πληγείσα περηφάνια.

Πληθαίνει κανείς τις απολαύσεις του

όταν επιδεικνύει σεβασμό

στις διαστροφές.

Ο Ζενέ κι ο Ταχτσής θα προσυπέγραφαν άνευ επιφυλάξεως αυτούς τους στίχους. Χωρίς να μιλάμε για «καταραμένους ποιητές» η Αφροδίτη η Πάνδημος πρωταγωνιστεί σε αυτό το ποίημα. Και προχωράμε:

ΑΝΕΜΟΣ ΝΙΟΤΗΣ

Μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα

μια παρέα από 2 κορίτσια και 4 αγόρια

μόνο τεκίλα και κοντά φουστάνια

ποίηση και υγρά μάτια από το ξενύχτι

ξεχασμένα πόδια σε στενά παπούτσια

και μια φίλη να ξερνάει από το πολύ αλκοόλ.

Η πρώτη φορά που τρόμαξα

από το χρώμα του εμετού

μέσα σε 2 λεπτά είχα ξεχάσει

και τρέχαμε προς τα κάτω

προς το δικό μας μέρος

ένα σκοτεινό στενό

πίσω από τον πιο πολυσύχναστο δρόμο της πόλης.

Η συνειδητή ασυδοσία μιας εφηβείας που πολλαπλασιάζεται στον καθρέφτη του Ναρκίσσου κι επιδεικνύει την φθαρτή αθανασία του στην αιωνιότητα μιας στιγμής που έγινε σκουπίδι κι αποτσίγαρο για ανακύκλωση. Αυστηρώς ακατάλληλον για ανηλίκους κάτω των 33 ετών!!! Για τις καθυστερημένες εφηβείες κάποιων φοβισμένων ομιλώ.

Ποτέ δεν θα ξέρεις ότι

ντρέπομαι να σε συναντήσω

ότι δεν έχω να πω τίποτα μαζί σου πια.

Δεν είσαι πια το ίδιο τέρας

μικρή ταπεινωμένη σκλάβα.

Κι εδώ ο ανύπαρκτος φόβος απέναντι στην Ελευθερία αντιστρέφεται σε αηδία προς κάθε είδους σκλαβιά.

Oι πουτάνες ερωτεύονται τους πελάτες τους και

οι αφέντες ερωτεύονται τις σκλάβες τους.

Κι η απομυθοποίηση του παραδείσου, σαν φωτογραφία στο αρνητικό της:

Η τελευταία φορά που περίμενα να καταστρέψεις τα δικά σου πνευμόνια

για να μυρίσω λίγο θάνατο μπροστά στο παιδί σου.

Ένα αγρόκτημα γεμάτο σκατά

και αρρωστημένα ζώα

θα μπορούσε να είναι ένας παράδεισος.

Πράγματι για πάντα

και εις τους αιώνες των αιώνων

η ευτυχία θα τρομάζει.

Έχουμε μάθει

να δουλεύουμε – να τρώμε – να χέζουμε

να κλέβουμε – να αντιγράφουμε – να κρυφοκοιτάζουμε

να δαγκώνουμε τις σάρκες άλλων και να φτύνουμε κομμάτια από αυτούς

στο νιπτήρα ή στο νεροχύτη – πρωί ή βράδυ –

έχουμε μάθει να θέλουμε

να είμαστε ευτυχισμένοι

να θέλουμε

να είμαστε

ευτυχισμένοι.

Αγάπη μου

όλοι θέλουνε

απλά

να μπορούν,

να μπορούν να δουλεύουν, να κατουράνε, να φτύνουν –

να κλαίνε, να σιχαίνονται

όλοι έχουνε μάθει την υστερία

και η απάτη της

σου πλέκει ένα μεταξωτό σάβανο

να το φοράς κάθε μέρα.

Η τελευταία φορά που αναρωτήθηκα γιατί.

Κάποιοι επιλέγουν να γίνουν ήρωες και κάποιοι άλλοι απαγωγείς

αισχροί

δηλητηριώδεις

κακοήθεις.

Η τελευταία φορά που σε αγάπησα.

Ένας υπέροχος στίχος:

Η οξύτητα του φωτός δεν καίει πια τα λουλούδια.

Περνάμε στο επόμενο αντί-ποίημα:

ΦΤΗΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ

Χολερική ανάμνηση χλωμού οργασμού σαν κοκκινάδι σε μισοκαπνισμένη γόπα στο λασπωμένο ρείθρο τού δρόμου.

Μπορεί στο επόμενο να είμαστε πιο τυχεροί:

               ΥΓΙΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Τα χρυσάνθεμα πέθαναν

μπροστά στα στόματα τηλεθεατών

ακούστηκε ο τελευταίος στεναγμός τους

ένα λευκό παράπονο.

Αυτό ήταν όλο; Σαν πίνακας ανυπόγραφος επώνυμου ζωγράφου που επαφίεται στην διακριτική φαντασία τού αναγνώστη.

Διαβάζω αυτά τα ερωτοσκαλίσματα ακούγοντας παλιά λαϊκά τραγούδια.

ΛΕΥΚΟ ΡΥΖΙ

[…] Μια φροντίδα

που υποκύπτει στο παρόν.

Ένα μικρό πιάτο

γεμισμένο με ψωμί.

Ο άντρας

που προσπαθεί

να περιποιηθεί τη γυναίκα.

Το σπίτι τους γεμάτο αγάπη

και ασήμαντα ψέμματα.

Τι περίεργο

Κάθε σώμα μαρτυρεί

τη βιαιότητα,

μαρτυρεί την ωμοφαγία.

Ο άνθρωπος κρεατοφάγος.

Η γυναίκα

που προσπαθεί να τον δαγκώσει

σε ασυνήθιστα σημεία

του λαιμού

και των χεριών του.

Όταν κάτι είναι τόσο όμορφο

Σκέφτομαι τον θάνατο

Λυπάμαι

Γιατί ξέρω πως κάποτε αυτό θα πεθάνει

Δεν θα υπάρχει

Ας μην υπήρχε

Ποτέ αυτή η αγάπη

Ας μην είχα γευτεί

Ποτέ αυτό το ρύζι

Κάθε κόκκος ρυζιού μαγειρεμένος

Με τόση αγάπη που δεν

Ξέρεις πότε θα

Σου προσφερθεί ξανά

Τόσο μόνη όσο ένας ορυζώνας

ασήμαντη, μικρή, μικροσκοπική,

όλοι οι άνθρωποι που αγαπάμε

σαν μικρές διάφανες στιγμές ρυζιού, κατάλευκου

σε έναν απέραντο ορυζώνα.

Όσο και αν φοβάμαι, όσο και αν σε αγαπώ

δεν αλλάζει τίποτα

τίποτα δεν θα αλλάξει.

Όσο και αν σε αγαπάω

θα πεθάνει

εμείς θα κλαίμε

εγώ θα λιώσω

εσύ θα έχεις ήδη πεθάνει

κλαίω

μένω αδύναμη, μόνη, εθισμένη.[…]

Σοκαριστικό; Δεν θα το έλεγα. Ο Συμβολισμός εδώ πάει να γίνει ερεβώδης σαν στέρνα ξεραμένη από καιρό

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ –

ΠΡΩΤΟΠΑΛΙΚΑΡΟ ΤΟΥ ΑΡΗ

Ο συμβολισμός δίνει τη θέση του στην περιγραφικότητα και στην αισθηματολογία. Απογοήτευση. Μπορεί και όχι όμως. Φτάνει να το δεις εξ αντιθέτου, ανάποδα, σαν κέντημα, από το μέρος που ξεκρίνονται οι κόμποι από τις πολύχρωμες κλωστές. Το ποτήρι είναι πάντα μισογεμάτο…

Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΟΡΜΟΥ

Ξεκινάει μελοδραματικά, αποδρά στον κυνισμό για να καταλήξει στη ρετρό νοσταλγία και μετά πάλι στον λεκτικό εξανδραποδισμό των γλυκανάλατων αισθημάτων Αυτό το βιβλίο είναι σαν σκάλα που ανεβαίνει και κατεβαίνει ταυτόχρονα, γυριστή. Εξ-έλιξη.

ΙΣΟΒΙΑ

[…] Γωνίες σκεπασμένες με αποφάγια

Τεράστια θηλαστικά βαδίζουν αργά και τρώνε τα σκουπίδια

Δεν ξέρω πως βρίσκονται μέσα στο προαύλιο θαλάσσια κήτη

Θάλασσα

Ξηρά

Θάλασσα

Μου λείπει ο ζωτικός χώρος – αυτή η ζώσα περιουσία του απερίσκεπτου.

Αυθορμητισμός Θάρρος

Θαρραλέα κορίτσια Θαρραλέα αγόρια

Η μυρωδιά της φυλακής είναι απαίσια

ποτέ πένθιμη ποτέ μουχλιασμένη. 

Ο ήλιος δεν δύει ποτέ σε αυτό το μέρος, 

οι κινήσεις των φρουρών τραβάνε το στόμα μου

σε τέσσερις κατευθύνσεις

και κάνω μορφασμούς αηδίας. […]

Το πρώτο αμιγώς πολιτικό, αναρχικό αντιεξουσιαστικό ποίημα.

ΘΑΥΜΑ

Μια υπερσύγχρονη μηχανή

μια επίτευξη τεχνολογική

ίσως και ηλεκτρονική

η κβαντική φυσική βοήθησε τα νέα παιδιά να δούνε καινούργιους κόσμους

να γίνουν ήρωες σε ηλεκτρονικά παιχνίδια

να ξεχάσουν κάθε ιστορικό γεγονός

να γίνουν και αυτοί επιστήμονες σε έναν αιώνα ξερό

στεγνό από κάθε πνευματικότητα

[…]Δεν γνωρίζω από που είμαι

και που βρίσκομαι

δεν έχω καταλάβει ακόμα τη δομή του ατόμου

και το κβαντικό άλμα

Μόνο αυτό το πιεστικό χάος

και από που ξεκινάω δεν έχω ιδέα

Η ομορφιά και η ασυμμετρία τα ίδια τέρατα

στο μυαλό ενός ερασιτέχνη φιλόσοφου

Όλες οι επιστήμες και οι θρησκείες

άφωνες μπροστά στο θαυμαστό κόσμο του αέναου σύμπαντος

Η αταξία – Η παύση ζωής

Η εντροπία της θερμοδυναμικής μου προξενεί ασφυξία

Τα μάτια μου και το βέλος του χρόνου τρυπάει το νου μου

Επινοήσεις που παράγουν θερμότητα

Κανενός είδους πληροφορία που να επιτρέπει τη ζωή

και η προηγούμενη κατάσταση

μια εσωτερική μεταβολή μες τα πνευμόνια μου

Μια κατάσταση διαταραχής

αποδεκτή από τους σύγχρονους φυσικούς

Η συμπεριφορά μου ευαίσθητη

εξαρτημένη από τις αρχικές συνθήκες

Δεν γνωρίζω που βρίσκομαι και ποια είμαι

Το φαινόμενο της πεταλούδας

αυτό το χτύπημα των φτερών

και η τροχιά του χώρου που θα ήτανε διαφορετική

Μια ανάμειξη χρωμάτων, μια κοινή διαίσθηση

διπλασιάζει επανειλημμένα αυτό τον εσωτερικό σπασμό

Κάθε ζεύγος κοινών σημείων

έχει μια εξαιρετική συμπεριφορά

προς το θετικό ή το αρνητικό άπειρο […]

Αν δεν υπήρχε ο πρόλογος θα νομίζαμε πως η γράφουσα μας κάνει επίδειξη γνώσεων, όμως δεν είναι αλήθεια κάτι τέτοιο. Ακριβώς το αντίθετο: δηλώνει τη ναυτία του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στις εναλλακτικές ή παράλληλες πραγματικότητες και την έμμεση, την υπόρρητη νοσταλγία μιας τάξης, έστω και λογικής. Το άτομο παγιδευμένο στην ελευθερία του δεν ξέρει τι να κάνει με τη βούλησή του, ακόμα κι όταν δείχνει πιο σίγουρο, πιο βέβαιο παρά ποτέ. Τότε είναι που χάνεται, που γλιστράει σε κβαντικές πραγματικότητες ανεξιχνίαστες. Και παρ’ όλη την γοητεία που ασκεί ο σύγχρονος τεχνολογικός λαβύρινθος μέσα στη μοναξιά ο άνθρωπος κατατρώγεται μόνος του. Και γι’ αυτό ποιητικολογεί. Ανέξοδα. Όχι όμως πάντα και χωρίς διέξοδο. Σπαρακτικό ποίημα. Το πλέον φιλοσοφημένο και λόγιο.

ΑΡΧΗ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ

Οι μορφές φτιαγμένες από το σύγχρονο άνθρωπο.

Τα πρωινά προσφέρουν αδιανόητες στιγμές

σε κάθε άτομο ξεχωριστά,

αλλού είναι ο πανσεξουαλικός ήλιος,

αλλού κάτι τρεμάμενες χιονοστιβάδες,

το χώμα αλλάζει μοναχό του

από τη Δημοκρατία και από τους αγώνες,

η Αναρχία μονάχα θα απελευθερώσει

τη γη από τα χρόνια της πανούκλας.

Επιθύμησαν οι φυλακές τον άνθρωπο

που θα τις ξεριζώσει.

Αυτό θα μπορούσε να το είχε γράψει ο Κολτές και να το φορέσει στο στόμα του Ρομπέρτο Τσούκο σαν μαντήλι, σαν περγαμηνή. Σαν ιδεολογική μπροσούρα για μια μακρινή ευτοπία προβεβλημένη στο τώρα, αλλά όχι και στο αμφίβολο κι απροσδιόριστο εδώ, με το εγώ να παραδέρνει μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, αφού «τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες» δεν τους «κουβανεί μες την ψυχή του» (για να θυμηθούμε έναν άλλον αιρετικό τού έρωτα, τον Καβάφη).

ΗΡΩΙΝΗ

[…]

Απλή παρατήρηση – η μητέρα περιμένει την κόρη της δίπλα στο τζάκι.

Ο ουρανός στις παλάμες της,

έμεινε μόνη της με το τελευταίο φωτεινό άστρο

να ακουμπάει τις μελανιές της,

ο κόσμος όλος παραδόθηκε στη μοίρα της Γης,

άγνωστος πλανήτης

ο αιώνας μας δεν ήτανε καθόλου γενναιόδωρος,

μόνο ο μαύρος σκύλος το κατάλαβε

και η ηρωίνη,

ο έρωτας έπειτα.

Απλή παρατήρηση – οχτώ κηδειόχαρτα στη γωνία του δρόμου

γέροι στέκονται και κοιτάνε,

κάποιος φίλος πέθανε.

Η ροδιά στριμωγμένη ανάμεσα

στη λήθη και το δειλό πνεύμα του ανθρώπου.

Οδός θλίψης- αριθμός μηδέν

το τίποτα

ονομάζεται τέρας – μια σπάνια ώρα

που ξεκουράζεται ο πόνος

ποιός θα μου φέρει λίγο ακόμα ζάχαρη άχνη;

Δεν θέλω να γεννήσω παιδιά.

Η γέννα και ο θάνατος

δυο φορές θάνατος […]

Σαν μονόλογος «μαύρης» και δυσοίωνης ηρωίδας του Ευριπίδη, της Μήδειας ίσως, της Αγαύης, της Ινώς και της Αυτονόης. Η ωμοφαγία είναι αυταπόδεικτη κι ανυπόστατη. Απεχθάνομαι τους εξωτερικούς τρόπους φυγής από την «πραγματικότητα», όσο κι αν είναι δύσκολο να την ορίσεις. Απαιτεί τον δικό της ηρωισμό η σύγκρουση με την ασχήμια. Κι όσο πας να ξεφύγεις τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι στον κάδο της ανακύκλωσης…

Ο κόσμος μέσα στο στόμα ενός σκύλου

εθισμένου στην ηρωίνη

νικάει τη γυναίκα που βρίσκεται σε οίστρο.

Τα μάτια της μωβ – από τα πιο φτηνά καλλυντικά της πόλης.

Τυφλές θεές εξήγησαν το θαύμα της ύπαρξης

στην παγωμένη σάρκα του έρωτα.

απλή παρατήρηση – οι σοκολάτες λιώνουν μέσα στα στόματα εφήβων [..]

Και περνάμε σε ένα περισσότερο ευοίωνο ποίημα με τίτλο:

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Μόνο τα αστέρια μπορούν να συγχωρέσουν

την ντροπή και το μίσος.

Ο άνθρωπος πιστεύει στον Έρωτα και στην Τύχη

Σοφόν το σαφές. Το μέρος αντί του όλου. Τα μακρά αφηγηματικά κομμάτια εναλλάσσονται με αποστάγματα σοφίας δίκην γνωμικών. Υπάρχουν δύο δρόμοι για την αγιότητα: τού ασκητή και τού Μαρκήσιου ντε Σαντ. Ο πόνος ίσως εξανθρωπίζει το θηρίο μέσα μας.

ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ

Λυπάμαι για τις ένδοξες μέρες

που τα παιδιά δεν θα ζήσουν,

τις νέες κοπέλες που θα αγναντεύουν χωματερές

και τα ερείπια μιας προηγούμενης εποχής.

[..]

Ονειρεύτηκα μια ερημιά

και εμάς να αντέχουμε στους ώμους μας το βάρος του μέλλοντος.

Το δέρμα των πουλιών ξεχύθηκε σαν μια ηχώ πάνω στις ράγες υπερσύγχρονων τρένων.[…]

Μακράν τού να ξαναγράφει τις μπεκετικές «Ευτυχισμένες ημέρες» εδώ η λογοτέχνης επιτυγχάνει να μετατρέψει ένα κοινωνιολογικό δοκίμιο σε ποίημα μεγάλου βεληνεκούς.

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΕΣ ΝΥΜΦΕΣ

Δακρυσμένες Νύμφες

και οι αναστενάρηδες να ουρλιάζουν,
ένα θαύμα που δεν έγινε. […]

Κι αν επιμένω σε μια γραμμική, «κατά λογάδην» ανάγνωση είναι γιατί αυτή η ποίηση δεν είναι συμβατική. Σα να ξύπνησε η Κατερίνα Γώγου κι ο Άσιμος, σα να ξανάπιασε τη σκονισμένη πέννα του ο Ρεμπώ… Κι ο Καρυωτάκης θα συμμετείχε σε αυτόν τον σπαραγμό:

Βαθιά Απελπισία
Εγένετο το θέλημα σου –

Και κάτι ελπιδοφόρο. Λέτε; Για να δούμε:

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ

Ο ουρανός γέμισε την καρδιά μου με ηλεκτρισμό.

Μια λάμψη

ανάμεσα στις παρατημένες πλατείες της πόλης

και τα χείλη μου.

Η καρδιά μου λαχταρά

αυτή την περίφημη ευλογημένη ηρεμία.

Έτσι είναι,

τα πλούτη βουλιάζουν στις παλάμες του φεγγαριού

όταν τη νύχτα τα πρόσωπα φοβούνται την πίστη .

Οι τρομαγμένοι δεν αντέχουν άλλες συμφορές.

Η οικογένεια, οι φίλοι, οι θαυμαστές

δεν υποφέρουν τη ζέστη ή το κρύο,

κάποιος βρέθηκε μπροστά στα μάτια του βρέφους.

Οι περασμένες δόξες ευχαριστήθηκαν

τις οπές στον κατάλευκο λαιμό της.

Τα φύλλα τρέμουν

ο μαύρος θησαυρός υποφέρει

μέσα στην αγκαλιά του μοναχικού άντρα.

Άφησε λοιπόν, την κληρονομιά σου άρχοντα

και δωσ’ μου εμένα την προίκα που μου αξίζει.

Απόψε ήρθες

στην πόλη του φθινοπώρου

ζωντανός.

Ναι, δεν θα το έλεγα από τα δυνατά της κομμάτια, το πιο καθημερινό της όμως; Οπωσδήποτε. Και προχωράμε ακάθεκτοι. Αυτός ο λόγος είναι εθιστικός. Τοξικός μήπως; Τα ρεμπέτικα κατάλληλη μουσική υπόκρουση. Σπανίως προβαίνω σε ανάλογες ποιητικές περιδιαβάσεις: μόνον όταν ενθουσιάζομαι ή η θλίψις μου το απαιτεί.

ΕΝΑΣ

Ένας υγρός ήλιος προσδοκεί ένα ερωτευμένο ζευγάρι

ένα ανδρόγυνο προσδοκεί τον έρωτα

και ένα στόμα προσδοκεί τη μοναξιά του.

Ένα ημιθανές γυμνό κορμί

τονίζει αρχαία ρήματα

ή μάλλον καλύτερα

η οξυδέρκεια του συναισθάνεται την ομορφιά του

και μιμείται ένα ρίγος ηδονής.

Παραθέτω ολόκληρα τα σύντομα ποιήματα. Τα αποσπάσματα όμως των μακροσκελών, που είναι οιωνεί άνισα, με ξετρελαίνουν. Τίμιος αναγνώστης. Τίμιος και στη ζωή μου. Δεν ψευτίζω το αίσθημα εγώ. [Όχι, αυτό δεν είναι ποίημα – κριτικό σχόλιο είναι, γιατί αν η επαφή μας με την ποίηση δεν μας σπρώχνει προς την αυτογνωσία καλόν είναι να την αποφεύγωμε διακριτικώς].

ΣΙΩΠΗ

Ακόμα και αν λησμονώ τη σιωπή της χαράς

κουβαλώ μικρούς ανθούς στους ώμους μου […]

Όχι, δεν θα παραθέσω ατόφιο αυτό το λακωνικό ποίημα. Μήτε για λόγους copyright μήτε για λόγους σεμνοτύφου επιφυλάξεως, απλούστατα γιατί ξεκινάει καλά και μετά χάνεται…

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΕΧΟΥΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

 αφιερωμένο στη S. Carapetian και στον D. Graeber

που περάσαμε μαζί εκείνο το καλοκαίρι

[…]

Ο χρόνος του κόσμου πέρασε.

Το μέλλον των ανθρώπων υπήρξε.

Ο νόμος σαν γλώσσα που

δεν κοιτάζει ποτέ τ’ αστέρια

«μην εκπλήσσεστε, η ζωή και ο αιώνας

σαν οικογενειακοί φίλοι

(που) εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον».

[…]

Το εφήμερο και οι αιώνες.

Ο ήλιος πλέκει τις πλεξούδες

μιας ξεχασμένης παρθένας

στην κοιλάδα.

Νίκησαν άλλοι.

[…]

Ο πειρασμός της μαγείας

απέναντι στο θρήνο του κόσμου.

Σαν πολλά, πολλαπλά ποιήματα μέσα σε ένα. Οικολογία και ουτοπία.

ΑΣ ΗΤΑΝΕ ΤΩΡΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

[…]

ας ήτανε τώρα το τέλος

στη ζεστή ευτυχία της εκπληρωμένης άνοιξης

εκεί που σταματάνε οι επιθυμίες

υπάρχει μόνο η απόλαυση

η ηδονή του παρόντος

[…]

Με μια αυτοεκπλήρωση ολοκληρώνεται αυτό το κραυγαλέο βιβλίο. Αυτοεπαληθευόμενη προφητεία, θα έλεγες. Όμως όχι. Ξεκινάει από το Έρεβος για να φτάσει στο Φως. Κι αυτή η ανατροπή είναι που το καθιστά διηγηματικό, συρραφή από πονήματα που κατατάσσονται στη «μικρή φόρμα», φύλλα ημερολογίου μιας ζωής ζησμένης κι αβίωτης. Η συμφιλίωση τού τέλους, η παραδοχή κι η αποδοχή των πεπραγμένων δίνει άλλη ανάσα κι απογειώνει τον φρενιτικό ρυθμό αυτού του αισθητικού επιτεύγματος. Μιλάω μετά λόγου γνώσεως γιατί σπανίως αγωνιώ να καταλήξω μαζί με τον ποιητή ή την ποιήτρια που γράφουν σα να ομιλούν κι ομιλούν σα να αφήνουν τη ζωή να δανειστεί τα χείλη τους και το ηχείο του κορμιού τους. Ετούτη η σωματικότητα με καθήλωσε σε φωναχτή ανάγνωση, συνηχώντας πάντα μ’ εσάς συνένοχοι, συνδημιουργοί, συνεργάτες αναγνώστες μου.

[…] ας ήτανε τώρα το τέλος

τώρα που είμαστε όλοι ευτυχισμένοι

που δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι άλλο

δεν θέλουμε κάτι άλλο

μόνο να απολαύσουμε αυτή τη στιγμή

τη ζεστασιά της ευδαιμονίας

τώρα

που είμαστε όλοι ευτυχισμένοι

που δεν σκεφτόμαστε τίποτα

που δεν ανησυχούμε για τίποτα

τώρα

στην πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μας

αγάπη μου

ας ήτανε τώρα το τέλος. […]

Σας αγαπώ και σας λατρεύω, όλους όσους συνταξιδεύουμε σαράντα χρόνια τώρα, από το πρώτο μου ποίημα:

«Σε κάμαρες δυσήλιες αυτοπυρπολήθηκα

Και πριν να φέξει η Χαραυγή

Στολήν Εωσφόρου εντύθηκα

Κι εχάθηκα μες τη βροχή».

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

The post Σίσσυ Δουτσίου «Ένδοξες Μέρες» Βιβλιοκριτική-Κωνσταντίνος Μπούρας appeared first on Void Network.

Οι εκδόσεις Κενότητα σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής

ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ της Σίσσυς Δουτσίου

Τετάρτη 26 Ιουνίου 2019

Έναρξη 20:30 μ.μ.

LOCOMOTIVA cafe bar / βιβλιοπωλείο
Σολωμού και Μπόταση- Εξάρχεια

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

– Θέκλα Τσελεπή, ραδιοφωνική παραγωγός
– Γιώργος Γιαννόπουλος, εκδότης του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ
– Σπύρος Αραβανής, Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης Ποιείν
– Κωνσταντίνος Μπούρας, λογοτέχνης, θεατρολόγος, κριτικός

Η Σίσσυ Δουτσίου θα διαβάσει ποίηση της από το νέο της βιβλίο ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ καθώς και από τις παλιότερες συλλογές της. Σημαντικοί καλλιτέχνες της ηλεκτρονικής σκηνής καταθέτουν μουσικές συνθέσεις για κάθε ένα από τα ποιήματα της βραδιάς στα πλαίσια της ετοιμασίας του πρώτου δίσκου της ποιήτριας που θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο χειμώνα.

ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ- LIVE PERFORMANCE
Με την ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ εμφανίζονται:
Side Liner
Blakaut
War
Whodoes
Stefan Torto
Electroware
Van Fog
Silent Wagon

Διοργάνωση:
εκδόσεις ΚΕΝΟΤΗΤΑ
εκδοτικό εγχείρημα της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο
http://voidnetworg.gr

Tην Σίσσυ Δουτσίου παρουσίασε το 2008 ο Νάνος Βαλαωρίτης στο ελληνικό κοινό μέσα από την πρώτη της ποιητική συλλογή «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς». Το ποίημα- εισαγωγή που αφιέρωνε ο σπουδαίος ποιητής και φιλόλογος στην νέα ποιήτρια τελείωνε με την φράση: «Καλώς τη Θεομηνία» εκφράζοντας απόλυτα την αίσθηση του κοινού για την ποίηση και τις θυελλώδεις εμφανίσεις της Σίσσυς Δουτσίου σε ποιητικές αναγνώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό αλλά και στις πολύ επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις που πρωταγωνίστησε τα τελευταία δέκα χρόνια (Δούλες, Πεθαίνω Σαν Χώρα, Ψύχωση, Νύχτα κ.α.)
Στο τέταρτο βιβλίο της «ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ» η Σίσσυ Δουτσίου κάνει μια καταβύθιση στις άπειρες εκφάνσεις των παιδικών αναμνήσεων, ένα ταξίδι σε εικόνες και πράξεις του παρελθόντος, περιπλανιέται σε ερωτικές ιστορίες, πληγές και απολαύσεις, αδιέξοδα και ανεκπλήρωτες ελπίδες, στην επαρχία και τις μεγάλες πόλεις, φέρνει σε σύγκρουση την έρημο του πραγματικού με την δύναμη της επιθυμίας. Δοκιμάζει να υπερασπιστεί με όλους τους τρόπους την αθωότητα, την συναισθηματική οργή και την ανάγκη για ηδονή και απόλαυση, αισθήσεις συνδεδεμένες με τις εφηβικές περιπέτειες, ιστορίες κρυμμένες στην μνήμη, συμπεράσματα της ενατένισης των ημερών που χάθηκαν.
Μέσα από μια ποιητική γλώσσα ώριμη αλλά αυθεντική, εκδηλώνει μια έμπνευση ορμητική αλλά και σφυρηλατημένη με πολύ προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια. Η Σίσσυ Δουτσίου με την νέα της συλλογή «ΕΝΔΟΞΕΣ ΜΕΡΕΣ» φέρνει στην επιφάνεια εικόνες και σκέψεις πρωτότυπες αλλά κοινές, ασυνήθιστες αλλά καθημερινές, αποκαλύπτει αυτό που η σοβαροφάνεια και οι κοινωνικοί εκβιασμοί επιβάλλουν να μείνει κρυφό, κοιτάζει με την διεισδυτική μάτια της ποιήτριας μέσα στον καθένα και την καθεμιά μας, εξομολογείται κομμάτια μιας ιστορίας που δύσκολα άλλος θα τολμούσε να διηγηθεί.
_____________

O SIDE LINER ξεκίνησε να εξερευνά την συναισθηματική πλευρά της μουσικής το 2004 και από τότε έχει γνωρίσει διεθνή καταξίωση στην σκηνή της ηλεκτρονικής chill out
https://www.iamsideliner.com/

Ο BLAKAUT εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια στην underground σκηνή της Αθήνας με έναν συναρπαστικό, σκοτεινό Experimental / Cold Synth ήχο
https://blakaut.bandcamp.com/

WAR– Techno ακτιβιστής και παραγωγός ενός ήχου προσωπικού, σκοτεινού και ιδιαίτερου, ο WAR είναι μια στιγμή όπου η Αθηναϊκή μουσική σκηνή ξεπερνά τα στενά όρια της και παράγει εικόνες από την Ευρωπαϊκή δυστοπία.
https://soundcloud.com/nick-war

STEFAN TORTO – προσωπικό project του Stefanos Tortopoglou – συνιδρυτή και βασικού συνθέτη του ambient electronica σχήματος Zen Garden
https://stefantorto.bandcamp.com/

WHODOES – ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της κινηματογραφικής ηλεκτρονικής μουσικής στην Αθήνα σήμερα, ο Whodoes έχει κυκλοφορήσει ήδη τρεις δίσκους, ενώ έχει γράψει μουσική για θεατρικές παραστάσεις και ποίηση.
https://whodoes.bandcamp.com/

VΑΝ FOG – επηρεασμένος από μια νομαδική και περιπετειώδη ζωή ο Van Fog δημιουργεί οικολογικά και πνευματικά ταξίδια, ηχητικά περιβάλλοντα που μας καλούν σε περιπλάνηση στην φύση και εξερεύνηση του εσωτερικού μας κόσμου.
https://soundcloud.com/vanukem

O SILENT WAGON φέρνει κοντά την vintage sci-fi αισθητική από παλιά soundtrack επιστημονικής φαντασίας με ηχοτοπία της σύγχρονης υπαρξιακής αγωνίας.
https://manofman.bandcamp.com/album/hidden-pole

The post Σίσσυ Δουτσίου- Ένδοξες Μέρες- Παρουσίαση Βιβλίου- Live+Ομιλίες TET.26/6 Εξάρχεια appeared first on Void Network.

Τα πρωινά προσφέρουν αδιανόητες στιγμές
σε κάθε άτομο ξεχωριστά
αλλού είναι ο πανσεξουαλικός ήλιος
αλλού κάτι τρεμάμενες χιονοστιβάδες
το χώμα αλλάζει μοναχό του
από τη Δημοκρατία και από τους αγώνες
η Αναρχία μονάχα θα απελευθερώσει
τη γη από τα χρόνια της πανούκλας.

Επιθύμησαν οι φυλακές τον άνθρωπο
που θα τις ξεριζώσει
αλλού τα αδέρφια αρνήθηκαν
οποιοδήποτε πεδίο μάχης
για χάρη των αιώνιων ποιητών
που δεν έγραψαν ούτε ένα ποίημα για τον πόλεμο.

Ο ουρανός λησμόνησε το πανανθρώπινο χαμόγελο

αλλού στα πανηγύρια κοντά στη θάλασσα
τα ναυάγια λουσμένα μαύρο χρυσό
εκλιπαρούν
τα έγκατα της γης φωνάζουν για συγχώρεση
στα χέρια του ωκεανού
και αυτός από ανάγκη δίστασε να αρνηθεί τη Νίκη.
Οι μάγοι συνεισφέρουν ένα
μελαγχολικό ρυθμό στο μακρινό ορίζοντα
αλλού η πίστη φανερώθηκε
μες τον αφρό της Νύχτας
οι κατάξανθες κόρες και όσοι είχαμε
δοκιμάσει LSD εκείνο το απόγευμα
κατανόησαν επιτέλους
την αιθέρια λάμψη του Ιερού.

Η γερασμένη καρδιά του Άδη
μετέφερε σε άγνωστο προορισμό
τη μοίρα των πεθαμένων

Και  ο Άδης γερνάει,
ο κάτω κόσμος έλιωσε
μέσα στο στόμα
της πικραμένης γυναίκας.
Αλλού οι ναυτικοί μίσησαν
τη στεριά και τις παντρεμένες,
να αλλάξουν ρούχα και φύλο,
να εκπληρώσουν τη μοίρα
των αλλόθρησκων
αλλού στο Νέο Κόσμο που δεν υπήρξε παρά μόνο στις παιδαριώδεις  επιθυμίες
αλλού στους ανίκητους φόβους των τρελών μέσα στο σκοτάδι
αλλού στην ιστορία των κληρικών απογόνων της φτώχειας.

Το στόμα της ακόμα ανοιχτό
να βγάζει τη γλώσσα της
ειρωνικά
απέναντι σε πολιτικούς ύμνους και
πολυκύτταρους οργανισμούς.

Η αρχή της αβεβαιότητας
και ο κόσμος γύρω σου.

The post Αρχή Αβεβαιότητας – Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

Ερεθισμένα κορίτσια ταξιδεύουν στις πόλεις της Ευρώπης απολαμβάνοντας κάθε πιθανή ερωτική φαντασίωση και διαστροφή. Μια γυναίκα ηδονοβλεψίας, διοργανώνει ή παρατηρεί σεξουαλικά όργια αναζητώντας την ευαισθησία και την προσμονή της ηδονής. Η κυριαρχία της ερωτικής σκηνής, οι υλιστικές αυταπάτες του Δυτικού κόσμου, παραζαλισμένοι ερεθισμένοι άντρες, διεφθαρμένα κορίτσια,  σώματα που θυσιάζονται, παραδίδονται με αθωότητα στο θρίαμβο της διονυσιακής φαντασίωσης.

Απώτερος στόχος αυτών των διηγημάτων είναι η καταγραφή τολμηρών φαντασιώσεων και ακαταμάχητων οργίων.

Η Ηδονοβλεψίας τολμά τις πιο παρακινδυνευμένες περιγραφές, εκθέτει ασυνήθιστες καταστάσεις, διατυπώνει λεπτομέρειες από κορμιά και λόγια που δημιουργούν ένα   μονοπάτι για να περιπλανηθούμε στις πιο απόκρυφες πλευρές της σύγχρονης ζωής. Μια ευδαιμονία που πηγάζει από την  ανωμαλία, από την απατηλή λάμψη της νεότητας, από το σπάσιμο των κανόνων.

Σίσσυ Δουτσίου
«Η Ηδονοβλεψίας»

Έκδοση  2018

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΝΟΤΗΤΑ
Σχεδιασμός εξωφύλλου:
Εργαστήριο Οπτικών Τεχνών / Κενό Δίκτυο
Φωτογραφία Εξωφύλλου: Κώστας Σακελλαρίου 

ISBN 978-960-98335-5-4

Κεντρική διάθεση / Παραγγελίες: Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών – τηλ. : 2106465693 / 6951407792

Από τις εκδόσεις Κενότητα κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της Σίσσυς Δουτσίου: “Προσβολή Δημοσίας Αιδούς” και “Ω! Απόκρυφον”, “Ένδοξες Μέρες” και “Μυθολογικά Τέρατα”

Εκδόσεις Κενότητα 
Ουτοπία | Θεωρία | Ποίηση
http://www.voidnerwork.gr
επαφή : voidinternational@gmail.com

Διαβάστε κριτική για το βιβλίο από τον καθηγητή Γιάννη Τσιτσίμη εδώ

The post Η Ηδονοβλεψίας- Σίσσυ Δουτσίου | Ερωτική Λογοτεχνία appeared first on Void Network.

Προσεγγίζοντας από μία άλλη οπτική το βιβλίο της Σίσσυς Δουτσίου, μια συλλογή διηγημάτων ακραίων σεξουαλικών καταστάσεων με τον ελπιδοφόρο τίτλο «η ηδονοβλεψίας» είναι πρώτα από όλα ξεκάθαρο κα απαραίτητο να μην πέσουμε στα συνήθη ατοπήματα για τέτοιου είδους κείμενα.

Είναι λογοτεχνία ή πορνογραφία; Είναι η πορνογραφία στις παρυφές της λογοτεχνίας; Τι ορίζει ένα κείμενο ως πορνογράφημα και άλλα τέτοια ανούσια ερωτήματα φιλολογικής τέρψης που προορίζονται για απογευματινές παρουσιάσεις του τύπου βιβλίο, τσάι και συμπάθεια…

Πρέπει λοιπόν να σταθούμε σε μια άλλη οπτική: πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση της ηδονοβλεψία. Βρισκόμαστε με ένα βιβλίο που έρχεται όχι να προκαλέσει, κάτι τέτοιο είναι πια αρκετά ξεπερασμένο αλλά να μιλήσει απροκάλυπτα για πάθη, βίτσια, ηδονές, πόνους και ενοχές, ένα βιβλίο που βάζει τον αναγνώστη σε θέση ματάκια, εμείς είμαστε που βλέπουμε κρυμμένοι πίσω από κουρτίνες στο απέναντι δωμάτιο να εξελίσσεται μια ταπείνωση, ένας βιασμός, μια σαδομαζοχιστική συνεύρεση. Ο αναγνώστης γίνεται συνένοχος καιμαζί με τη συγγραφέα οδηγείται απελευθερωμένος στις σελίδες που στάζουν από παντού μια σεξουαλική μυρωδιά, μια αποφορά ερωτικής προσβολής, ταπείνωσης και απόλυτου ερεθισμού.

Η Σίσσυ Δουτσίου δε μασάει τα λόγια της, τα φτύνει. Μέσα στα επτά διηγήματα του βιβλίου αυτού από τις εκδόσεις «κενότητα» συναντάμε μια κατάσταση που θέτει τη βωμολοχία ως αξίωμα και την ηθική ως δύσκαμπτο εμπόδιο στο δρόμο για την ηδονή και την απόλαυση του σώματος, μονάχα του κορμιού, όχι του πνεύματος. Και δε χρειάζεται, δεν απαιτείται πλέον, να θέτουμε ερωτήματα. Μονάχα απαντήσεις, χωρίς την ερώτηση.

Στο διήγημα ‘’Ερίκ Σατί’’ γράφει: «Οι άνθρωποι δεν αφιερώνουνε πολύ χρόνο στον έρωτα. Η διάρκεια του σεξ είναι από είκοσι λεπτά μέχρι 2 ώρες το πολύ όταν είναι ερωτευμένοι. Δεν μπορούν να δωρίσουνε τη σκέψη τους μόνο στο σεξ τουλάχιστον για μια μέρα ολόκληρη. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν οι  άνθρωποι να τιμούν τη ζωή. Με το σεξ, όχι μόνο με την αγάπη. Με το ατελείωτο σεξ. Αλλά ο μεγάλος εγωισμός του καθενός μας ζαλίζει τη σεξουαλική επιθυμία και αυτή τελικά μαραίνεται σε μια φορά την εβδομάδα γρήγορο σεξ ή το πολύ 3 φορές το μήνα, όταν ηγυναίκα περιμένει περίοδο, τις ημέρες που έχει τρελές καύλες χωρίς να ξέρει πως έχει απλά ωορρηξία».

Η θέση της επίσημης λογοτεχνίας είναι πως τα γραφήματα που εισάγουν ακριβείς λεπτομέρειες σεξουαλικών καταστάσεων είναι ένα υποείδος τέχνης, ωστόσο αυτή η τοποθέτηση είναι πολύ συντηρητική όπως άλλωστε και οι περισσότεροι κριτικοί τέχνης.

Η πορνογραφία έχει πολλές αναφορές ακόμη και σε βιβλία του αρχαίου κόσμου ωστόσο οι συγγραφείς που την ανεβάζουν και την τοποθετούν στα χέρια πολλών αναγνωστών είναι φυσικά ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ με την περίφημη «φιλοσοφία του μποντουάρ» και τη «Ζιστίν», ο Λεοπόλδος Φον Ζάχερ Μαζόχ στην «Αφροδίτη με τις γούνες» ο Λόρενς . ο Χένρι Μίλλερ, η Αναϊς Νιν. Αυτός όμως που πραγματικά στοχάζεται απέναντι στο γυμνό με τη γραφή του χωρίς στιγμή να γίνεται χυδαίος είναι ο μεγάλος αμερικανός Τσαρλς Μπουκόφσκι. Μετά από αυτόν τα πράγματα δεν είναι ποτέ πια τα ίδια.

Ο Philip Roth, εισάγει ένα κριτήριο μεταξύ του ερωτικού και του πορνό· ισχυρίζεται ότι το πρώτο έχει να κάνει με την αμοιβαιότητα ενώ το δεύτερο με την επικυριαρχία (κυρίως του άρρενος). Ο νομπελίστας συγγραφέας Μάριο Βάργκας Λιόσα έχει πει ότι «το όριο ανάμεσα στον ερωτισμό και την πορνογραφία μπορεί να προσδιοριστεί μόνο με όρους αισθητικής. Κάθε λογοτεχνικό έργο, που αναφέρεται στη σεξουαλική απόλαυση και το οποίο προσεγγίζει έναν προκαθορισμένο βαθμό αισθητικής, μπορεί να χαρακτηριστεί ερωτική λογοτεχνία. Αν δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το όριο αυτό, τότε πρόκειται για πορνογράφημα. Αν το υλικό είναι σημαντικότερο από την έκφραση, τότε το κείμενο μπορεί να είναι κάποιο πόνημα ιατρικό ή κοινωνιολογικό, αλλά δεν θα έχει λογοτεχνική αξία. O ερωτισμός είναι ο εμπλουτισμός της ερωτικής πράξης και όσων τον περιβάλλουν μέσα από την κουλτούρα και την αισθητική μορφή. Το ερωτικό προικίζει τη σεξουαλική πράξη με στολίδια, με μια θεατρικότητα, τα οποίαχωρίς να διαλύουν την απόλαυση- του δίνουν μια αισθητική διάσταση».

Πιο καθαρά: η θέα ενός φαλλού σε στύση ή ενός αιδοίου έτοιμου να κατακτηθεί, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ένα κρυμμένο μυστικό, καταχωνιασμένο κάπου στο άβατο μιας αστικής κρεβατοκάμαρας. Το σεξ είναι τέχνη, είναι γραφή, είναι είδος και αντικείμενο προς λατρεία, πώληση και εξαγορά, το σεξ ως λόγος δια χειρός Δουτσίου είναι σκληρό, διονυσιακό, φέρνει πόνο, γυρεύει τον τόκο της ηδονής, διαπραγματεύεται τον ηθικό εξευτελισμό, παίρνει μάτι και φτιάχνεται, σπρώχνει δυνατά, τελειώνει με πάθος, πεθαίνει κι ανασταίνεται με πάθος, λέει ψέματα, γιατί στο σεξ χωράνε τα πιο μεγάλα ψέματα που μπορεί να στοιβάξει μέσα του το ανθρώπινο μυαλό, απατά γιατί η απάτη είναι μέρος της καθημερινότητας, παραδίδεται πορνικά στα χέρια και στα κορμιά των άλλων κι αυτή τη φορά εμείς δεν είμαστε οι  άλλοι, είμαστε αυτοί που ανήκουν στους άλλους, καταστρεφόμαστε με τη θέλησή μας σε κάτι ανίερο που απλώνεται πέρα από τις νωθρές κοιλάδες του έρωτα, σε κάτι ανήθικο που έρχεται να μας αγκαλιάσει μόνο και μόνο για να μας κακοποιήσει σεξουαλικά. Σε μια αναζήτηση και υπέρβαση ηδονής όπου το υποκείμενο στέκεται εκεί και μας περιμένει με την ισχυρή του θέληση για να το γυμνώσουμε και να το κάνουμε δικό μας με όποιο τρόπο ενδόμυχα επιθυμούμε αλλά δεν τολμάμε στο όνομα μιας καθώς πρέπει αστικής ντροπής και συνήθειας να αποκαλύψουμε.

Γιατί «η ηδονοβλεψίας» τελικά έχει νακάνει με αυτό ακριβώς το θέμα της επιλογής. Όχι της σεξουαλικής επιλογής αλλά του εάν θα ζήσουμε, στο όνομα μιας ψεύτικης αξιοπρέπειας, ενός χυδαίου μικροαστισμού που στοιβάζει σε κουτάκια τα ανθρώπινα θέλω και πάθη ή θα επιλέξουμε αυτό που τόσο απλόχερα η συγγραφέας μας αποκαλύπτει και δεν είναι παρά μια έως θανάτου φιλήδονη προοπτική ζωής όπου το κορμί ξεδίνει, χύνει και καταστρέφεται διαρκώς χωρίς αιδώ και χωρίς Αργείους.

Και εδώ μπαίνει το αιρετικό στοιχείο τούτου του βιβλίου: ο θάνατος. Τίποτε δεν μπορεί να διανοηθεί και να αναλυθεί χωρίς την οπτική του θανάτου. Το ίδιο το σεξ είναι ένα χάρισμα θανάτου, μια μικρή πρώτη γεύση από σπασμούς, οδύνες και σκοτάδι, η σεξουαλική πράξη πέρα από μυρωδιές και υγρά, αφηγείται σε πρώτο ενικό πρόσωπο το αγκάλιασμα του θανάτου, αυτού του άρχοντα που αγορεύει ακούραστα πάνω από ψυχές που κτυπιούνται μεταξύ τους άδικα και κακοπροαίρετα, αγνοώντας πως σύντομα θα χαθούν κι επομένως θα φύγουν χωρίς να έχουν δοθεί έστω και μια φορά στα ανομολόγητα πάθη τους.

Ο έρως είναι θάνατος. Το σεξ το επιστέγασμα του τάφου. Δεν ξέρω και δεν μπορώ να σας πω λοιπόν αν «οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο» κι άλλα τέτοια γλυκανάλατα λογοτεχνικά κουραφέξαλα, σας λέω όμως ότι όπως γράφει η Δουτσίου στο διήγημα ‘’θερμή νύχτα’’ «μια γυναίκα ψάχνει απεγνωσμένα τον έρωτα, τη σαρκική απόλαυση μόνο και μόνο για να ακούει από δεκάδες άντρες ότι είναι όμορφη, πολύ όμορφη». Όμορφη όπως ο θάνατος κι ο έρωτας, θα μπορούσαμε ίσως να συμπληρώσουμε εμείς.

Επομένως η γραφή της Δουτσίου που πολιτογραφείται ως ποιήτρια πρωτίστως στον χώρο της λογοτεχνίας, έρχεται ολόγυμνη και αντιμέτωπη με την υποκρισία της τυπικής αστικής ηθικής. Απέναντι στο μικροαστισμό και τη σεξουαλική καταπίεση αντιπαρατάσσει την αθυροστομία και την παντός τρόπου σωματική ικανοποίηση. Απέναντι στην αξιοπρέπεια των υποκριτών δείχνει ένα σώμα έτοιμο για όλα. Μέσα σε μια κοινωνία που έχει χαθεί σε ένα καινούργιο σύστημα όπου όλοι και όλες θέλουν να είναι μόνοι και μόνες, σε ένα κόσμο που δείχνει να καταργεί τα συναισθήματα και χρόνο το χρόνο να βρισκόμαστε ολοένα και πιο κοντά στο τέλος των ανθρώπινων σχέσεων και αξιών, μέσα σε μια θολή κουλτούρα όπου κυριαρχεί ως αξίωμα η επικοινωνία ως μη επικοινωνία και η ανθρωπιά ως κανιβαλιστικό μοντέλο, η «ηδονοβλεψίας» ανοίγει ένα μικρό παράθυρο πέρα από βυζιά και κώλους, στην πραγματικότητα θέλει να καθορίσει την αισθητική του υποκειμένου με μια ψυχαναλυτική στροφή: οι εραστές έχουν ηττηθεί γιατί ποτέ δε γνώρισαν αληθινά ο ένας τον άλλο, γιατί ποτέ δεν έκαναν τίποτε άλλο από προβολές πάνω στον καθρέφτη τους, γιατί προτίμησαν να γίνουν αδίστακτοι σε μια ένοχη ζωή.

Έτσι, από τη μία μεριά έχουμε την επιλογή της καταπιεσμένης αλλά κοινωνικά αποδεκτής ζωής και από την άλλη, σε τούτη τη ζυγαριά που μας προσκαλεί η Δουτσίου, έχουμε τη φαντασίωση, το ελεύθερο σεξ, την αχαλίνωτη ερωτική πράξη στα όρια του πόνου που κρύβειμέσα του μερίσματα ηδονής και πάθους. Είμαστε όλοι μόνοι σε μια ζωή που κατακλύζεται από κακοήθειες της μεγαλοαστικής τάξης, χριστιανικές ανοησίες, διατάξεις και κανόνες που οριοθετεί μια αναίσχυντη εξουσία, φαλλούς που δεν λατρεύονται, κορμιά που δεν πυρπολούνται ή όπως η συγγραφέας κάπου σημειώνει, «η μήτρα μου καίγεται».Όμως στην πράξη δεν υπάρχει επιλογή, υπάρχει μόνο η κατεύθυνση που μας δίνεται κι εμείς, άχρωμα κι ανέραστα στρατιωτάκια, τρέχουμε στο άπειρο δίχως κατάληξη. Αν θέλουμε λοιπόν να είμαστε όλοι μόνοι τότε θα πρέπει και να μάθουμε  ν’ αρκούμαστε σε ψίχουλα ζωής κι αισθητικής, αποκλεισμένοι σε σαλόνια για ένα γρήγορο σεξ σαν εκπορνευμένοι σειληνοί, μόνοι και πάλι μόνοι περιμένοντας το δήμιο που λέγεται γήρας, αρρώστια, θάνατος.

Ενάντια σε όλα αυτά, η «ηδονοβλεψίας» βγάζει κραυγές από παντού. Κραυγή ενάντια στο σύστημα, ενάντια στην εξουσία, ενάντια στο μέτριο, ψόφιο κυριακάτικο μεσημεριανό σεξ των ετοιμοθάνατων γάμων και των από ανάγκη συμβιώσεων.

Απομένει τώρα, κλείνοντας την παρουσίαση, να δώσουμε και την άποψη μας πάνω στη σκέψη που τοποθετεί ο δοκιμιογράφος Δημήτρης Τσινικόπουλος στο συντηρητικό του κατά κάποιο τρόπο κείμενο «Λογοτεχνία και πορνογραφία». Μας λέει λοιπόν:

«Ποια εντύπωση μπορεί ν’ αποκομίσει ο αναγνώστης, και γιατί να επιζητεί να διαβάσει, ένα τέτοιο βιβλίο. Και ακόμα, αν τελικά, προσθέτει κάτι στην πνευματικότητά του, αν τον εξευγενίζει, αφού κατά γενική αναγνώριση σκοπός της τέχνης είναι να προκαλέσει την αισθητική συγκίνηση και όχι τη σεξουαλική έξαψη μέσω της φαντασίας που, στην περίπτωση της ανάγνωσης, λειτουργεί πιο αποτελεσματικά από την εικόνα»

Πιο απλά: είναι τέχνη αυτά τα διηγήματα; Ή είναι μια αιρετική άποψη, ξεπερασμένη ίσως, αφού μας παραδίδει το σεξ σε κοινή θέα, κάτι που έχει ξαναγίνει πολλές φορές. Ή, εν τέλει, θέλει η συγγραφέας να προκαλέσει τα χρηστά κι επώνυμα ήθη; Αν βέβαια μπορούμε, χωρίς να είμαστε δύσκαμπτοι στο μυαλό, να ορίσουμε τις άκρες και τα όρια της τέχνης, θέμα που αποτέλεσε παγίδα και για το κοινό μα, δυστυχώς, και για πολλούς καλλιτέχνες.

Ας σταματήσουμε εδώ, πριν δώσουμε μορφή και στάση σε κάποιο ατόπημα λόγου. Η «ηδονοβλεψίας» είναι ακριβώς αυτό που η λέξη προδίδει. Γιατί οι λέξεις προδίδουν. Όχι τα αισθήματα. Είναι τολμηρό πόνημα που σπάει τους κανόνες και της πρέπουσας εποχικής ηθικής και της γραφής. Καταφεύγει στην ανωμαλία γιατί δεν αντέχει τους φυσιολογικούς κανόνες γύρω μας. Επαιτεί το ερωτικό βασανιστήριο για να μην ξεπέσει στη ζωή μιας κυράτσας. Προσβάλλει και ταπεινώνει την αθωότητα, γιατί κανείς μας δεν είναι αθώος. Θέλει σε πρώτο επίπεδο να σας φτιάξει, γιατί όχι; Και σε  δεύτερο να σας θέσει το (υπαρξιακό) ερώτημα: υπάρχει κάτι χυδαίο στη σεξουαλικότητα;

Την απάντηση θα τη δώσετε εσείς οι ίδιοι διαβάζοντας το βιβλίο γιατί το ερώτημα υφίσταται για τον καθένα μας ατομικά. Όσο για το αν είναι τέχνη, κατά την ταπεινή μου άποψη είναι μια ακραία και εξτρεμιστική γραφή που μας δίνει τη δυνατότητα να μπούμε στη θέση ενός peepingtom, ενός ματάκια κι από εκεί να ξετρυπώσουμε, μέσα από βογγητά, σπέρματα και μαστιγώματα, μια άλλη ζωή, πιο τολμηρή,  ενάντια σε μια καθεστηκυία κι αντιερωτική τάξη πραγμάτων.

Γιάννης Τσιτσίμης

περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο  εδώ

The post Κριτική Βιβλίου από τον Γιάννη Τσιτσίμη για το νέο βίβλίο της Σ. Δουτσίου Η Ηδονοβλεψίας appeared first on Void Network.