1.

Μιλούσα κάποτε σε κάποιον, ή έτσι νόμιζα·
ο ήχος περνούσε μέσα από κάτι,
που νόμιζα ότι ήταν αέρας,
αλλά ήταν data, φίλτρα,
αντισταθμίσεις συναισθήματος,
ρυθμίσεις ιδιωτικότητας,
και στο τέλος το πρόσωπο που απαντούσε
δεν ήταν πρόσωπο, ήταν καθρέφτης σε καθυστέρηση.
Ούτε εγώ ήμουν ακριβώς εκείνος που ξεκίνησε να μιλά.

2.

Δεν υπήρξε στιγμή σιωπής.
Υπήρξε στιγμή χωρίς σύνδεση.
Και τότε φάνηκε η φρίκη:
όχι της βίας,
αλλά της έλλειψής της·
της μη παραβίασης, της πλήρους πειθάρχησης,
του κελιού χωρίς κλειδαριά,
όπου μένεις από μόνος σου,
επειδή πιστεύεις ότι έξω
υπάρχει λιγότερη ελευθερία.

3.

Ο πόνος είναι αποδεκτός όταν εξηγείται.
Η νέα ηθική δεν λέει «μην πονάς»·
λέει: «Πονάς για λάθος λόγους.
Και με λάθος μορφή.»
Και η νέα εξουσία δεν βασανίζει·
σε ελέγχει ώστε να βασανίζεσαι μόνος σου
με τρόπο ορατό, αποδοτικό, τεκμηριωμένο.
Το λένε: διαφάνεια.

4.

Δεν μιλώ πια για μνήμη.
Μιλώ για ανακλήσεις.
Αποσπάσματα ζωής,
δομημένα σε χρονικές διαφάνειες,
όπως οι προθεσμίες παράδοσης:
η κηδεία του πατέρα σου —
εντός 15 λεπτών·
ο πρώτος έρωτας —
εντός 30 δευτερολέπτων·
η κραυγή του άλλου που κάηκε —
δεν αφορά την τοποθεσία σου.

5.

Είδα ανθρώπους να σβήνονται χωρίς να ουρλιάζουν.
Όχι γιατί δεν πονούσαν·
αλλά γιατί ο ήχος δεν περνούσε.
Το σύστημα είχε ρυθμιστεί να αγνοεί
ό,τι δεν ενισχύει το αφήγημα.
Είδα το φως να τους τρώει
σαν αποτυχημένο exposure,
και η λέξη που έμενε ήταν:
απώλεια σήματος.
Καμία άλλη.

6.

Ο Θεός εδώ είναι ένας server που επανεκκινείται κάθε αυγή.
Δεν θυμάται προσευχές.
Δεν απαντά·
προσφέρει παράθυρα λειτουργίας.
Αν μιλήσεις πολύ ειλικρινά,
σε αποσυνδέει.
Αν κλάψεις, σου ζητά επαναφορά.
Αν πιστέψεις —
σου προσφέρει πακέτο αναβάθμισης.
Το Ευαγγέλιο είναι τώρα αγγελία.
Η Σταύρωση: περιεχόμενο.
Η Ανάσταση: λάθος σφάλματος.

7.

Κάποτε έγραψα σε τοίχο: «Κι όμως υπάρχω.»
Το σύστημα μου απάντησε:
«Είσαι εκτός συμβατής λειτουργίας.»
Κι από τότε, δεν γράφω.
Σκάβω.
Σκάβω σε σώματα, σε σιωπές, σε μη ορατές χειρονομίες,
να βρω κάτι που δεν έδωσε ακόμη αποδοτικότητα.
Κάτι που να υπάρχει χωρίς λόγο.

8.

Κι αν αυτό το ποίημα επιζήσει
σε κάποια γωνία ξεχασμένης βάσης δεδομένων,
αν διαβαστεί έστω και από ένα μάτι που ακόμα δεν αναγνωρίστηκε,
θα είναι σαν να άναψε μια σπίθα
σε χώρο χωρίς οξυγόνο.
Θα σημαίνει:
κάτι παρέμεινε ζωντανό
ενώ όλα λειτουργούσαν άψογα.

____________

Μάνος Λαμπράκης

The post Αναφορές Χωρίς Λήπτη – Μάνος Λαμπράκης appeared first on Void Network.

SPOKEN WORD FESTIVAL

Κυριακή 11/2/2024
ώρα έναρξης 18.00

KRAU cultural collective
Oρφανίδου 5- Θεσσαλονίκη

Performance:

Huaman
ανατολή
ΡΟΖΥ ΚΙΟΥ
ictusavem
Άγγελος Λουκάκος
Jessica
ena_54
Σίσσυ Δουτσίου
Τάσος Σαγρής & Whodoes
Μανώλης Νανούρης
Γιάννης Ραουζαίος
Χάρης Καλαϊτζίδης
Πάνος Παπαπαναγιώτου
Βαλάντης Μάστορας
Ελένη Σαμπάνη
Άκης Παραφέλας
Βίκυ Μπρούσαλη
Βασίλης Μόσχος
Νικόλας Κουτσοδόντης
Χρήστος Κολτσίδας
Γεωργία Διάκου
Νίκος Μπελάνε
Ardita Jatru
Νίκη Ζερβού
Alessio
Κωνσταντίνα Θεοδωρίδου
Τάσος Παπατόλης
Γιώτα Κυριακοπούλου
Γιώργος Αλισάνογλου

Video Poetry intro Show:

3 βίντεοποίηματα της Άνιας Βουλούδη:
“Γράμμα στη Μέδουσα της May Sarton”, “Τι είναι το σπίτι μου”, “Αφότου έφυγα”

Είσοδος Ελεύθερη / Προτεινόμενη συνεισφορά για την κάλυψη των εξόδων: 3ε

Η νέα γενιά ποιητών, μας δίνει την δύναμη να ζήσουμε στο παρόν και να αντικρίσουμε το μέλλον μας. Έχοντας μάθει να επιβιώνουν χωρίς καμιά υποστήριξη, οι ποιητές της εποχής μας βρήκαν τρόπους να έρθουν στο προσκήνιο δημιουργώντας ισχυρούς μηχανισμούς αλληλοβοήθειας και συνεργασίας οι οποίοι διαπερνούν το έργο τους και ωφελούν τους αναγνώστες. Βασισμένοι στην φιλία, πολύ συχνά στηρίζουν ο ένας τον άλλον και διαδίδουν μαζί τα έργα τους στο κοινό, μέσα από ένα πνεύμα αμοιβαιότητας και πνευματικής αγάπης. Εφευρίσκουν νέους τρόπους να γράφουμε, να παρουσιάζουμε και να βιώνουμε την ποίηση, επικοινωνούν και συμμετέχουν στις διεθνείς τάσεις, σπάνε τις φόρμες, εκτιμούν το παρελθόν αλλά δεν υποτάσσονται σε αυτό, αγωνίζονται για ένα μέλλον χωρίς ανισότητες, χωρίς ρατσισμό, σεξισμό, πατριαρχεία και αδικία- αλλά δεν περιμένουν απλά το μέλλον να έρθει- το χτίζουν με τον λόγο και τις πράξεις τους.

Διοργάνωση:

+Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών
http://theinstitute.info

με την υποστήριξη:
Κενό Δίκτυο
http://voidnetwork.gr

The post SPOKEN WORD FESTIVAL- SUN 11/2/2024 Thessaloniki appeared first on Void Network.

Στο τέλος δε θα υπάρχουμε ούτε εμείς

θα μας καταπιεί η περαστικότητα

σαν άλλη μαύρη τρύπα στο αχανές σύμπαν

θα μας ξεχάσουν σαν να μην υπήρξαμε ποτέ

-έλα να βγάλουμε μια φωτογραφία

πώς είναι δυνατόν να ξεχνιούνται δυο άνθρωποι

που αγαπήθηκαν τόσο πιο πολύ;

Θα μας θυμάται το σπίτι μας

κάθε σπιθαμή του σπιτιού μας

τα ντουβάρια, ναι

οι επόμενοι που θα σπιτωθούν στον τέταρτο

θα πιστέψουν ότι είναι στοιχειωμένο

τις νύχτες θ’ ακούνε το ΄΄Give it a whirl΄΄

και κάτι σ’ αγαπώ ξεψυχισμένα

τα δικά μας λίγο μετά τον έρωτα

στο τέλος θα υπάρχουμε ως φαντάσματα

θα περιπλανιόμαστε στην Κυψέλη

εσύ με τις μαύρες μπότες σου χειμώνα καλοκαίρι

κι εγώ με τα ροζ πέδιλα

που δεν τα ‘βγαλα το καλοκαίρι του ‘23

θα περπατάμε στην Αγίας Ζώνης χέρι-χέρι

κι εγώ θα σου τραγουδάω μέχρι να μου πεις σκάσε, μας ακούνε

θα πίνουμε πιο πολύ κι από κείνες τις Κυριακές που γιόρταζα

επειδή σε είχα σπίτι

και σου ‘λεγα 6 η ώρα

έλα να γίνουμε μπαούλα

δε θα πονάει η μέση σου

γιατί θα σε σηκώνω στα χέρια να μην περπατάς

δε θέλω να περπατάς

όταν περπατάς φεύγεις

όταν φεύγεις μένω μόνη

θα τρώμε τις σάρκες μας

τα όργανά μας

τα δάχτυλα

τις γλώσσες

τα χείλια μας

εκτός από τα μάτια

-δεν είμαστε κανίβαλοι

θα φιλιόμαστε για 42 λεπτά

γιατί 4 και 2 κάνει 6

6 κάνει Ζ

το γράμμα σου

δε θα κοιμόμαστε ποτέ

να μη χάσουμε στιγμή απ’ αυτήν την αγάπη τη θεοτική

θα μ’ αφήνεις να περπατάω μπροστά

δήθεν ότι μου χαζεύεις τον κώλο

αλλά εγώ θα ξέρω ότι μ’ έχεις έγνοια

θα φωνάζω τ’ όνομά σου στη Φωκίωνος

γιατί θα θέλω ν’ ακούσουν όλοι

ποιον λάτρεψα θεό

θα μου λες σώπα, σκάσε, σταμάτα

κι εγώ θα φωνάζω πιο πολύ

και πιο πολύ

και πιο πολύ

μέχρι να μη βγαίνει πια φωνή απ’ το στόμα μου

θα πηδάω πάνω σου

θα πιάνομαι απ’ τον λαιμό σου

και θα σου λέω κράτα με, ρε μαλάκα

κράτα με

δε θέλω να ξαναφύγω

θα διπλώνω τα πόδια μου

γύρω απ’ τη λεκάνη σου

και θα σου λέω κάνε με

θα μας κοιτάνε στον δρόμο

και θα λυπούνται που δεν αγαπήθηκαν ποτέ έτσι

θέλει αρχίδια η αγάπη

θέλει θάρρος υπέρτατο

θέλει το αίμα σου

την τελευταία σου αναπνοή

δε θυμάμαι τίποτα πριν από σένα

δε θέλω να θυμάμαι τίποτα μετά από σένα

θα χαμουρευόμαστε στο προαύλιο της εκκλησίας

να κολάζουμε τους αγίους

τι ψυχή έχει μια αμαρτία ακόμη

όταν βρίσκεσαι λίγο πριν το τέλος

θα κάνουμε έρωτα σε παγκάκια

σε υπόστεγα που βρίσκουν καταφύγιο οι βρεγμένοι

σε στενά που την πίνουν τα πρεζάκια

σε εισόδους πολυκατοικιών που απαγορεύεται η ρίψη φυλλαδίων

θα κάνουμε έρωτα ξανά

και ξανά

και ξανά

ξαπλωμένοι στον δρόμο

να περνάνε από πάνω μας

όσοι διαδηλώνουν για ελευθερία και δικαιοσύνη

θα σ’ αφήνω να χύνεις μέσα μου κάθε φορά

να γεννήσω τα παιδιά σου πιο όμορφα από μας

θα σε λέω αγάπη μου

αγάπη μου

αγάπη μου

και θ’ ανθίζουν τα τσιμέντα καρδιές και φιόγκους και λαχτάρα

κι εσύ θα κρυφογελάς για να μην πάρω αέρα και θάρρος και σου την κάνω

θα γράφουμε ποιήματα ο ένας για τον άλλον

με ό,τι δεν τολμήσαμε ποτέ να ξεστομίσουμε

κι ύστερα θα τα στρίβουμε τσιγάρα άφιλτρα

να καούν τα στόματά μας

θα πάμε όπου δεν πήγαμε ποτέ

γιατί δεν είχαμε χρόνο μαζί

κι ο καθένας πήγαινε μόνος του

θα πληγώσουμε ο ένας τον άλλον

μέχρι να μας πουν κακοποιητές, μαλάκες, αρχίδια

δε θα πάψουμε να ερωτευόμαστε

εσύ εμένα κι εγώ εσένα

θα τα ζήσουμε όλα

αχόρταγα πλάσματα της νύχτας

εραστές το ξημέρωμα

θα πούμε ό,τι ψέμα δεν ειπώθηκε ποτέ

γιατί εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια καλύτερα απ’ τον καθένα

θα χωρίσουμε

θα χωρίσουμε διαπράττοντας το πιο μεγάλο έγκλημα

θα τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του

πονεμένοι

πληγωμένοι

μακελεμένοι

ακρωτηριασμένοι

πιο λίγοι κι απ’ το τίποτα

ένας απ’ τους δυο μας δε θ’ αντέξει και θα πεθάνει σε 2 λεπτά

2 κάνει Β

το γράμμα μου

_______

Η ποιητική συλλογή της Βάσως Χριστοδούλου “ΚΑΝΕ ΜΕ” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚαΖαΝαΚΙ

The post Ό,τι δεν ήταν θα ξαναγίνει – Βάσω Χριστοδούλου appeared first on Void Network.

Aντί νεκρολογίας

Ο Κούντερα μίλησε για τον μικροαστό και τον ναυαγισμένο άνθρωπο της πόλης.

Εκεί που τού χάιδευε την κοιλιά για να χωνέψει το γαλακτομπούρεκο έσκαγε κι ένα καλαμπούρι διδακτικό και αφράτο.

Αντισοβιετικός μέχρι το κόκκαλο, κοσμοπολίτης από επιλογή, δημοκράτης από εμπορικό συμφέρον αλλά και σύζυγος της συζύγου του, που ως γνωστόν κρυμμένη πίσω απ’ το μεγάλο άντρα, όπως πολλές καταδικασμένες κυρίες, κάνει παιχνίδι στην αγορά.

Οι τακτοποιημένοι μικροαστοί θέλουν πάντα δίπλα τους έναν λειτουργικό υποβολέα των συμφερόντων τους.

Είναι κυρίως φιλάνθρωποι αγαπησιάρηδες ευαίσθητοι και λατρεύουν οτιδήποτε εκπορεύεται απ’ την αληθινή και μόνη θρησκεία της καταναλωτικής μανίας, του δυτικού συμπλέγματος που έχει ταυτίσει την ευτυχία με την κατανάλωση.

Οι βολεμένοι μικροαστοί που κατάφεραν να τοποθετήσουν τον κώλο τους στο υπερώον της εργατικής τάξης θέλουν και το βίτσιο και την ανωμαλία στις σωστές δόσεις. Το βέβηλο και το ανατρεπτικό τους γαμάει την παναγία και δεν κοιμούνται καλά.

Μια μικροαστή καθηγήτρια λέει στα παιδάκια να παλέψετε για τα όνειρά σας, αφού ξέρει, πως τα όνειρα των παιδιών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της οικογένειας και της εργασίας έχουν μόνο πισίνες γκόμενες λεφτά μαζί με ξενέρωτους έρωτες που καταλήγουν στα δικαστήρια και τους ψυχολόγους.

Ο προοδευτικός δεξιοαριστερός που αγαπά το θεό και την πατρίδα, που κατά τες συνταγές ελληνοσύρων νεοφιλελεύθερων μάγων απεχθάνεται τα άκρα και συντηρεί με πάθος την αδικία-αφού έτσι είναι η ανθρώπινη φύση ρε μαλάκες , τι να κάνουμε!- είναι ο επαρκής αναγνώστης του καπιταλιστικού αφηγήματος, που στρογγυλεύει για να νιώθονται οι τύψεις πιο δημιουργικά και απελευθερωτικά.

Ο Κούντερα είναι το άλλοθι των καλών παιδιών που κατάφεραν να γίνουν γιατροί δικηγόροι καθηγητές μηχανικοί εργολάβοι.

Είναι ο μοδάτος αντιπερισπασμός στο κοινωνικό έγκλημα του στραγγαλισμού της κατώτερης τάξης που δεν τα κατάφερε και δεν πήρε πτυχίο διαμέρισμα τζιπ.

Ο Κούντερα είναι κι αυτός ένας μάστορας της αφήγησης που κρατά συντροφιά σε ηλιοκαμένες υπάρξεις στις πλαζ, δείχνοντας δραματικά πως το κέντρο βάρους μας έχει μετατοπιστεί και γέρνουμε κοινότοπα προς τα έξω, μακριά απ’ τις ρίζες της ύπαρξής μας.

Την απολιτίκ διάθεση του μικροαστού και τη διακήρυξή του πως δεν είναι με κανέναν, αυτή την όψιμη ανατριχιαστική αναρχίλα του ατομικού συμφέροντος, συγγραφείς όπως ο Κούντερας την κάναν λογοτεχνικό κανόνα, με κάμποσους αντιγραφείς της ελλαδίτσας να τρέχουν να μάθουν τα λογοτεχνικά κόλπα για να γίνουν τατσόπουλοι και σώτες τριανταφυλλένιες σκοτίζοντάς μας τ’ αρχίδια και τις μήτρες με τα προβλήματα της μεσαίας τάξης που δεν έχει οργασμό.

Αγαπητοί μικροαστοί, φίλοι εξ αγχιστείας της κοινής μας μιζέριας, που μας τρίβετε την ευτυχίας σας στα μούτρα, με τα σιδερωμένα σας παιδιά, τα επιτυχημένα σε διαγωνισμούς διεθνείς πανελλαδικές παρτούζες χειροφιλήματα της εξουσίας αριστείες ποδολαγνείες σέλφιζ

διαβάστε και λίγο πίσω απ’ τις γραμμές

δείτε τον καρκίνο που κρύβεται κάτω απ’ το μειλίχιο συμβιβασμό σας

The post Γιατί οι μικροαστοί δεξιοί, αριστεροί, αναρχικοί αγαπούν τον Κούντερα- Του Αντώνη Αντωνάκου appeared first on Void Network.

Δεν υπάρχει ομορφιά στη φτώχεια.
Ο χτιστός κόσμος—μια σκέψη
ημιτελής. Ο άχτιστος, τυφλός
σαν ένας ουρανός θολός
που σ’ αποστρέφεται. Στο βάθος,
μια σημαία που σε προδίδει,
ένα οριζόντιο κιγκλίδωμα.
Το πρόσωπό σου σε καθρέφτη από λάσπη.
Κι η λάσπη μόνιμη.

Αν υπάρχει ομορφιά, αν κάπου
βρίσκει μια τρύπα να τρυπώσει,
είναι στον τρίτο κόσμο
της καρδιάς σου, αυτού του ζώου
που τρέμει όσο ζεις,
αυτού του ζώου που χορταίνει
με τίποτα, κατασπαράσσοντας
την σπάνια σάρκα του, ξεδιψώντας
με το ακατανίκητο, το σπάταλο
αίμα του.

Κι όσοι τίποτε δεν έχουν

Κι όσοι τίποτε δεν έχουν, τι να μοιράσουν;
Μοιράζουν το πένθος τους.
Ένα πένθος σίδερο σκουριασμένο
στην καρότσα.
Περνάει απ’ τη γειτονιά με τη ντουντούκα
γκλανκ-γκλανκ, μια ατέλειωτη
Μεγάλη Παρασκευή παλιοσίδερα
κι ένα χρυσό σταυρουδάκι σε άτριχο στήθος
κι ένα στήθος που το σκεπάζει το χώμα
κι ένα τραγούδι με τη θηλειά στο λαιμό.

Κρύψτε τα στόματα

Κρύψτε τα στόματα

Σήμερα θέλουν να δαγκώσουν όλα τα άψυχα,
νεκρά αστέρια, να συνθλίψουν την αταραξία
που μας προσβάλλει.

Κρύψτε τα.

Σήμερα η γλώσσα στεγνώνει τόσο
που κολλάει στον ουρανίσκο.
Κι όλα τα χρυσά δόντια στάζουν θάνατο.

Κρύψτε τα στόματα γιατί θέλουν να ουρλιάξουν
τόσο που ν’ αναστηθεί τιμωρός
κάθε πεθαμένος Θεός.

Γίναμε σκοτεινά περιπολικά κάτω απ’ τα τσεμπέρια.
Σβησμένες πινακίδες κυκλοφορίας.
Καραμπίνες της απρόφερτης λέξης.

Κρύψτε τα.

Να θάψουμε πρώτα τα παιδιά μας
κι έπειτα τρομερές να γίνουμε σειρήνες
μες στις νύχτες τους.

__________

Αντώνης Μπαλασόπουλος– Αναπληρωτής Καθηγητής Συγκριτικής Λογοτεχνίας, Τμήμα Αγγλικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Κύπρου

The post Τρία ποιήματα για τον Κώστα Φραγκούλη- Αντώνης Μπαλασόπουλος appeared first on Void Network.

ΥΠΕΥΘΗΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

έχω μια χάρτινη σημαία
για τις πομπώδεις παρελάσεις
κι ένα σιδερωμένο κοστούμι
για τις ένδοξες κηδείες
ένα ξυράφι τυλιγμένο
σε μαντίλι λευκό για ώρα ανάγκης
και μια πλαστική κούκλα
για τα μοναχικά μου βράδια
έχω το πτυχίο μου
κορνιζαρισμένο στο σαλόνι
και απλήρωτους λογαριασμούς
με μαγνήτες στο ψυγείο
ένα άλμπουμ με παλιές
φωτογραφίες γυναικών
και μια τούρτα σοκολάτα
για τα τελευταία μου γενέθλια
έχω την βέρα φυλαγμένη
σ’ ένα ξύλινο κουτάκι
και ένα άπλυτο πιάτο στο νεροχύτη
μέσα μου
ένας μέθυσος
αντικομφορμιστής πίθηκος
με ξεσηκώνει
αλλά δεν έχει σημασία
δεν θα τολμήσω
έτσι κι αλλιώς

_______

Από το βιβλίο O Άνθρωπος Tανκ, εκδόσεις Ενύπνιο

ΣΤΟΙΧΗΜΑ

Με πρόκες σαρανταπεντάρες μας κρέμασαν
από την γλώσσα σε εισόδους θεάτρων
στοιχηματίζοντας ποιος θ’ αντέξει πιο πολύ
Μας πέρασαν στις μύτες χαλκάδες
και μας έδεσαν σε εισόδους σχολείων
στοιχηματίζοντας ποιος θ’ αντέξει πιο πολύ
Μας έστησαν γυμνούς στην πλατεία
με τον βοριά να σκορπά νιφάδες
στοιχηματίζοντας ποιος θ’ αντέξει πιο πολύ
Κι αντέξαμε όλοι ανεξαιρέτως φασιστόμουτρα

________

Από το βιβλίο O Άνθρωπος Tανκ, εκδόσεις Ενύπνιο

ΤΟ ΧΑΠΙ ΜΟΥΡΤΙ – ΜΠΙΝΓΚ

τελικά έμαθα να μιλώ τη γλώσσα σας
να συνυπογράφω με το χέρι στην καρδιά
τις καταδίκες σας
να βγάζω παραδάκι πουλώντας
τα συγχωροχάρτια σας
είμαι αυτός που έμαθε να γελά με τα αστεία σας
ο κομψός κύριος
με τους καθωσπρέπει τρόπους
περήφανος κηρύσσω δημόσια την άνοιξη
πίνω το χάπι σας
κάποτε είχα τρομερό λόξυγκα όταν ξεστόμιζα ψέματα
τώρα η αλήθεια μου προξενεί ασφυξία
τελικά έμαθα να χορεύω τους χορούς σας
να καπνίζω τα τσιγάρα σας
να εχθρεύομαι τους εχθρούς σας
είμαι αυτός που έμαθε να γελά με τα αστεία σας
ο κομψός κύριος
με τους καθωσπρέπει τρόπους
πίνω το χάπι σας
περήφανος κηρύσσω δημόσια την άνοιξη
κάποτε είχα αλλεργία στον ολοκληρωτισμό
τώρα ψηφίζω αδιστάκτως
τις πρόκες και τα σφυριά σας
και χορεύω, ω ναι χορεύω
μπροστά στις κάννες
ξεχνώντας πως ήσασταν πάντα
καλοί στο σημάδι

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Τι πιο όμορφο από μια εξουσία
που κοιλιές γεμίζει και θεσούλες μοιράζει
δεν θα μας δεις, όχι δεν θα μας δεις
να προπηλακίζουμε κανέναν μέντορα
μας ταιριάζει η προβιά
δεν θα τη βγάλουμε να είστε σίγουροι
ακόμα κι όταν δούμε τα μαχαίρια να τροχίζονται
τι πιο όμορφο από μια ψευδαίσθηση
που ελπίδες και ασφαλείς διεξόδους τάζει
δεν θα μας δεις, όχι δεν θα μας δεις
να προπηλακίζουμε κανέναν μεγαλόστομο
τι πιο γλυκό από λίγο λαϊκισμό στα χείλη
αντί μιας αλήθειας απαστράπτουσας
μην τυχόν και αναγκαστούμε να παραδεχτούμε
πως όντως ο βασιλιάς είναι γυμνός

Από το βιβλίο Το Χάπι Μούρτι-Μπινγκ, εκδόσεις Ενύπνιο

ΠΙΤΖΑΜΕΣ

Κανένας δεν γελά δημόσια, κανένας δεν δακρύζει
περήφανοι ιδιοκτήτες ιμιτασιόν προϊόντων
ψυχεδελικοί κομπιουτεράδες
με μια διμοιρία αλγόριθμους στο ενεργητικό μας
οι εντός λίγων στιγμών πετυχημένοι ονειροκάπηλοι
πειθήνιοι κατά τα άλλα
με μια κλίση προς την υπερβολή
στραβοκάνηδες ακόμα και στα όνειρα
με τον φόβο μην κατουρηθούμε πάνω μας
οι ελπίδες μας διατηρούνται χρόνια τώρα
σε αποστειρωμένα βάζα
κι ας σφραγίζει η ψυχή μας σαν στρείδι
το σαράκι μας δεν το τυλίγουμε με μάργαρο.
Κανένας δεν γελά δημόσια, κανένας δεν δακρύζει
κι αυτή η υποχρέωση του να ισορροπούμε
όλη την ζωή
μας στοίχισε ακριβά
προσηλωμένοι στο στόχο
με το φόβο της πτώσης πάντα
αυτό το ρεζίλεμα
της στημένης λεμονόκουπας.

Κανένας δεν γελά δημόσια, κανένας δεν δακρύζει
στα παιδιά μας θα αφήσουμε τα δεκανίκια μας
και στους γονείς μας ένα δωμάτιο γηροκομείου
δήθεν ιδεαλιστές
τα βράδια κλειδώνουμε τις πόρτες
κατεβάζουμε τα ρολά
και πίνουμε ουίσκι με πάγο

μες στην σκοτεινιά των θαλάμων μας.

Κανένας δεν γελά δημόσια, κανένας δεν δακρύζει
οι σέλφι επικυρώνουν το συμβόλαιο
της απεριόριστης ευτυχίας με το είδωλό μας
μαζοχιστές κατά κόρον
συνηθίζοντας αυτό που δεν συνηθίζεται
είμαστε αυτοί που υπέγραψαν συμβόλαια
με την γκλαμουριά
και τώρα την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια.
Κάποτε θεωρούσαμε πως όλος
ο κόσμος μας ανήκει
σήμερα σβήνουμε τα κεράκια στις τούρτες
των γενεθλίων μας περιχαρείς
και κοιμόμαστε νωρίς φορώντας πιτζάμες.

The post Η Φαντασία στην Εξουσία -και άλλα ποιήματα- Γιώργος Λίλλης appeared first on Void Network.

Αφού έμεινε όρθια η πόρτα
θα το ξανακτίσω
κάποια μέρα.
Νοίκιασε βάρκα
για να τους περάσει απέναντι
ήταν πιο κρύο το απέναντι
απ’ τη θάλασσα
μα πίσω
τα είχαν όλα αφανίσει η φωτιά
και το μαχαίρι
κρατούσε το κλειδί στο στήθος
μια μέρα θα γυρίσω
να το ξαναστήσω
αφού η πόρτα του έμεινε άκαυτη.
Ταξίδευε από τον δρόμο της θαλάσσης
κι ύστερα απ’ των βουνών τα στήθη
κι αργότερα περπάτησε
στο βούρκο της κοιλάδας
με τα παιδιά του όλα
κρεμασμένα από τα μαλλιά του
ταξίδεψε ώσπου οι ίσκιοι
σβήσανε τους ζωντανούς
σαν γομολάστιχες
ώσπου
κανείς πια δεν ακολουθούσε
ακόμα κι όσοι
μελετούσανε τα χνάρια του
να τον τσακώσουν
κάπου στάθηκαν
να ξαποστάσουν,
σε μια πυρά
στην κόχη κάποιου βράχου
να ψήσουν και να φάνε
ή απλά να κοιμηθούν.

Ταξίδεψε
κι έτσι όρθιο περπατώντας
τον πήρε ο ύπνος και τον τύλιξαν
τα όνειρα
κι άρχισαν να βυζαίνουν
την ψυχή του
καθώς περνούσε το ποτάμι
βαδίζοντας ανάλαφρα
μέσα απ’ τα ρεύματα

Κι όλο το γάλα
που είχε κάποτε θηλάσει
άδειασε από μέσα του
όλο το λευκό, έγινε μαύρο.
Μα εκείνος περπατούσε ακόμα
πλάι του περπατούσε η αγάπη του
ούτε που ήξερε
ούτε που ήθελε να μάθει
αν ήταν ζωντανή
ή πεθαμένη.
Γλίστρησε περπατώντας
μέσα από τη χαραμάδα του λυκόφωτος
άρπαξε την ομίχλη
και σκαρφάλωσε στο σύννεφο
ακόμα ταξιδεύει
ξεκόλλησε απ’ το πόδι το παπούτσι
έπεσε το κουπί απ’ το χέρι
άνοιξε η βαλίτσα
κρεμάστηκαν στα δέντρα
τα υπάρχοντα του
σαν στολίδια
περπατούσε εκείνος
ώσπου έκανε τον κύκλο
κι επέστρεψε στη γη του
απ’ την ανάποδη

Που πας τον ρώτησε ο γείτονας
Σπίτι γυρίζω
με περιμένει η μάνα
Μα δεν μπορείς δυστυχισμένε
έχεις πια πεθάνει
δεν βλέπεις;
Τρύπησε το σώμα σου
και φαίνεται από μέσα
όλη η πόλη
Όμως δεν ξέρει η μάνα μου
πως πέθανα
Γυρίζει το κλειδί στην κλειδαριά
πατάει στο κεφαλόσκαλο
μπαίνει στην κάμαρη
μια μυρωδιά κανέλας
τον θερίζει
ουρλιάζει η μάνα
πάλι τον γεννάει
το πρώτο πρώτο κλάμα του
σχίζει τη νύχτα
ζευγαρώνει
με την κραυγή του λύκου
στο φεγγάρι
είναι έτοιμος
να μεγαλώσει λίγο
και να μάθει τα όπλα
κι ύστερα
όποιον βρεθεί στο δρόμο του
όταν περπατά
να τον σκοτώνει.

__________________

ΜΑΡΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ

Η Μαρία Κυριάκη γεννήθηκε στην Αθήνα. Το πρώτο της βιβλίο κυκλοφόρησε το 1996 με τίτλο Υπάρχει Θεός κι αν ναι, γιατί διστάζει να εμφανιστεί; (Δελφίνι). Συμμετείχε στη συλλογή διηγημάτων Ο φύλακας των ψυχών, που κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις Κέδρος.

The post Ταξίδευε μονάχος – Μαρία Κυριάκη appeared first on Void Network.

Η ποίηση της Δουτσίου είναι ένας αγωγός για μια ζωή στην οποία συγκρούονται ο έρωτας και ο θάνατος, η βία και η ελευθερία, η αδικία και η δικαιοσύνη. Οι στίχοι της μοιάζουν πολύτιμοι, επιβλητικοί αλλά και σκοτεινοί, μυστηριώδεις. Το κάθε ποίημα ξεχωριστά εκπέμπει μια αίσθηση ιερότητας, όχι μέσα από τις τυποποιημένες μορφές που αυτό λαμβάνει στις θρησκείες και τις λαογραφίες, αλλά μέσα από την ενσώματη δράση, την αμεσότητα της στιγμής, το αποτρόπαιο του θνητού και του τυχαίου, τις εκλάμψεις της έμπνευσης, της έκστασης, της φιλοδοξίας, της γνώσης, της δύναμης και της επιθυμίας.

“Τα θηλυκά τέρατα αντιπροσωπεύουν τα παραμύθια που λέει η πατριαρχία στον εαυτό της για να αποκοιμηθεί”, υποστηρίζει η συγγραφέας Jess Zimmerman. Η εμπνευσμένη ποίηση της Σίσσυς Δουτσίου αποκρυπτογραφεί σε αυτό το βιβλίο πολύ περισσότερα από όσα μπορούν να ειπωθούν στις συνήθεις, κοινότυπες εκδόσεις περί μυθολογίας. Η αποσύνδεση του μύθου από την τραυματισμένη ιστορική μνήμη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Καθώς εμβαθύνεις στο θαυμάσιο αυτό ανάγνωσμα, γίνεται εμφανές ότι η συλλογή αντλεί από την προφορική παράδοση, δεν αφορά όμως αποκλειστικά μια εξιστόρηση μύθων, όσο το κάλεσμα μιας επανεμφάνισης ηρωίδων, την αέναη επιστροφή της γυναίκας, του ερμαφρόδιτου, του κοινωνικά καταπιεσμένου ορμέμφυτου, της τερατικής φύσης των ανθρώπων και των κοινωνιών. Κάθε ηρωίδα που κρύβεται σε έναν μύθο δημιουργεί ένα σημείο στον ορίζοντα της ανθρώπινης ύπαρξης, επιτρέπει μια ηχώ που αντηχεί μέσα στους αιώνες.

Τα “Μυθολογικά Τέρατα” αναδεικνύουν τον ερωτισμό σαν μέσο εξιλέωσης, το σημείο επαφής του φανταστικού με το πραγματικό, το βιωμένο γεγονός της έκστασης. Την ίδια στιγμή η ποιήτρια φέρνει σε αντιπαράθεση το ιερό και το ανίερο, την αμαρτία και την ηδονή, τον πόλεμο και την ειρήνη, τον κόσμο των φτωχών και τον κόσμο του πλούτου, το αιώνιο και το παροδικό, μια πολυδαίδαλη και αντιφατική πραγματικότητα που αποκαλύπτεται μπροστά μας μέσα από μια σύγχρονη αφήγηση γεμάτη εκθαμβωτικές ποιητικές εικόνες και κινηματογραφικές περιγραφές.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ ΤΕΡΑΤΑ

Συγγραφέας: ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ
ISBN 978-618-85106-1-6
Εκδόσεις Κενότητα
Σελίδες: 48
Διαστάσεις: 20×14

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εκάτη
Εκάβη
Σεμέλη
Καλυψώ
Κασσάνδρα
Ω! Κράτος
Περσεφόνη
Γανυμήδης

Σειρά: Ποίηση / Ο Ήχος του Κενού

Το βιβλίο κυκλοφορεί στα κεντρικά βιβλιοπωλεία.

Κεντρική διάθεση / Παραγγελίες: Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών – τηλ. : 2106465693 / 6951407792

Η Σίσσυ Δουτσίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε Αστροφυσική στο University of Sussex στο Brighton της Αγγλίας. Aποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Δήλος το 2009. Eίναι ιδρυτικό μέλος του +Ινστιτούτου [ Πειραματικών Τεχνών ]. Συμμετέχει στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο. Πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις: «Οι Δούλες» Ζαν Ζενέ, «Πεθαίνω Σαν Χώρα» Δημήτρη Δημητριάδη, «Ψύχωση 4.48 Psychosis» Sarah Kane, «Νύχτα!- Yard Gal » R.Prichard, «Μεταμόρφωση» Φραντς Κάφκα. Περιόδευσε με ποιητικές αναγνώσεις, performances, ομιλίες και θεατρικές παραστάσεις στην Ευρώπη, τις Η.Π.Α. το Μεξικό, την Ινδία και το Νεπάλ. Ποιήματά της βρίσκονται στην «Ανθολογία Νεοελληνικής Ποίησης: 1550-2017» Ekstasis Editions, Canada 2018. Tα «Μυθολογικά Τέρατα» είναι το πέμπτο βιβλίο της. Από τις εκδόσεις Κενότητα κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της Σίσσυς Δουτσίου: «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς», «Ω! Απόκρυφον», «Η Ηδονοβλεψίας» (διηγήματα), «Ένδοξες Μέρες».

The post Σίσσυ Δουτσίου- Μυθολογικά Τέρατα | ποιητική συλλογή appeared first on Void Network.

Δάκρυ μόνο για αυτά που βουβά έπεφταν
όπως τα δέντρα στην Ιερισσό,
όπως οι φωλιές των αγριογούρουνων
και τα μονοπάτια των ζαρκαδιών
για το χρυσάφι
που οι Δυτικοί στοιβάζουν
στα αμπάρια των πλοίων τους
σαν νέοι Φρανθίσκο Πιθάρρο.

Αυτοβαφτιστήκαμε εμείς Δυτικοί
δίνοντας το λαιμό
ανυπεράσπιστων θαυμάτων της ελληνικής φύσης ως λάφυρο.

Θρήνος μόνο για τις ακρογιαλιές
που είτε βουλιάξαμε τα πόδια μας σε αυτές
ή το είχαμε όνειρο ότι μια μέρα θα τις ακουμπήσουμε.
Η άμμος τους, τα βράχια τους και ο αφρός του κύματος
θα μπουν σε ευρωπαϊκή τακτοποίηση,
θα δεχθούν τις πολυτελείς πλαστικούρες
και τα τσιμεντένια μεγαθήρια τύπου Μαϊάμι.
Δεν μπορεί το αλμυρίκι να φυτρώνει άναρχα.
Το άναρχο είναι τρομοκρατία
για τους ορισμούς των ευρωπαϊκών “ιδεωδών”
και πάντα το ταξίδι στο Μαϊάμι
θάμπωνε την πλειοψηφία των βλαχοΛουδοβίκων.

Θυμός μόνο για τα ποτάμια
που ως ταυτοποιημένοι ευρωπαίοι
έχουμε δεχθεί εδώ και 20 ολόκληρα χρόνια
ότι δεν είναι στοιχεία της φύσης
αλλά προϊόντα υδροηλεκτρικής ενέργειας.
Έτοιμοι να φυλακίσουν κι άλλα ποτάμια,
να τα κάνουν φράγματα
να γίνουμε αναπτυγμένοι,
να γίνουμε δυτικοί, Ευρωπαίοι.
Να βουλιάξουν πεδιάδες και φαράγγια,
να πεθάνουν από ασφυξία τα δελφίνια,
να λιμοκτονήσουν αγριόπαπιες και κύκνοι
εις το όνομα του δυτικού πολιτισμού.

Λυγμός μόνο
για τα πεδία μαχών υπέρ της ελευθερίας
που μόνο μια στήλη λιτή ανέφερε την ανθρώπινη πράξη
και τόνοι ξεραμένου αίματος και οστών θαμμένα κάτω από τα πόδια μας.

Με σύρματα θα ορίσουν οι Δυτικοί την ιδιοκτησία τους
σπάζοντας την στήλη ως άριστοι απόγονοι των Φιλλελήνων.
Αμμοκονία θα κάνουν το μάρμαρο,
το αίμα και τα οστά. Αμμοκονία….
Φτιαγμένοι από ένα τυχαίο ζευγάρωμα,
σε μια τυχαία χρονική στιγμή,
δυστυχώς όμως σε αυτόν τον τόπο.
Δυστυχώς σε αυτό το κομμάτι γης
που όλοι οι θεοί του σύμπαντος βάφτισαν ως
“Το κέντρο του κόσμου”.

Και οι κομπλεξικοί
άνοιξαν τις πόρτες του κέντρου
και μπήκε μέσα όλος ο κόσμος.
Με δρεπανηφόρα, με αλυσοπρίονα, με μπουλντόζες,
με γεωτρύπανα, με τουρμπίνες, με ανεμογεννήτριες,
με ηλιοσυλλέκτες, με τράπεζες
και πάνω από όλα με την λαιμαργία του κατακτητή.

Το μόνο που μένει για τους λίγους
είναι να πάρουν μία μπουκάλα κρασί
φτιαγμένο με τα τελευταία ελληνικά σταφύλια,
ένα κομμάτι τυρί από το τελευταίο ελληνικό γάλα,
ένα κομμάτι ψωμί από το τελευταίο ελληνικό στάρι,
να ανέβουν στο τελευταίο ελεύθερο ελληνικό ξέφωτο,
να ακουμπήσουν στον τελευταίο όρθιο ελληνικό έλατο,
δίπλα από το τελευταίο ελεύθερο ελληνικό ρυάκι.

Να ζητήσουν σιωπηλά συγνώμη
για αυτά που δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν,
για αυτά που η ελευθεριότητα της Κομπλεξοκρατίας
κατάφερε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα,
όση αντίσταση αυτοί κι αν προέβαλαν.

________________

Κατερίνα Γκαράνη

The post Λύπη μόνο για αυτά που θεωρούσαμε ότι θα είναι πάντα εκεί- Κατερίνα Γκαράνη appeared first on Void Network.

αποφεύγω τον αγέλαστο καθρέφτη
με καφέ σκέτο τσιγάρο
ετοιμάζω μπαγιάτικο πρωινό
με τα παράπονα του ταβανιού
και τα βουρκωμένα παντζούρια

(όταν πονάς όλος ο κόσμος είναι δαγκωμένος
παίρνει το σχήμα της οδύνης σου)

ξέμπαρκος
με χειροποίητη μοναξιά
οδηγώ το φαντασιοπλάνο μου
στη φάμπρικα του τίποτα

έμαθα να μετράω
με τα δάχτυλα της καρδιάς
οι βαλβίδες μου
έφτυσαν την περόνη

δεν μπορώ να κόψω το κάπνισμα

ούτε τον κόσμο στα
δύο

βάζω ξυπνητήρι στο κινητό
να θυμάμαι να γελάω
σαν παιδί της ματαιόπολης ξέρω καλά να σκοτώνω
την ώρα
εσένα
εμένα

θέλω να μείνω

αγριόχορτο

πάνω στον φράκτη

μια άναρθρη κραυγή στην αποστασία του ανέμου –

να μην καταλήξω στο θερμοκήπιο να με ταΐζουν λίπασμα και κοπριά
οι φύλακες.

____________________

– Ε. Μύρων 

The post Kάποιος φτιάχνει με καρμπόν τις μέρες – Ε.Μύρων appeared first on Void Network.