Having collaborated with icons like Brian Eno and The Orb, what insights or paradigms did these
encounters offer you, and how did they inform or reshape your creative philosophy?
My interaction with both was minimal. Hours at most. With both I just happened to be the
engineer standing beside the mixer when they decided to do a thing.
The most important lesson I learned from watching Eno produce a band was that he doesn’t
show up in a magic cape, on a unicycle, waving his magic Brian Eno wand about the room
and infusing everything with magic Brian Eno dust.
He turns up at 8:00am sharp, ready and keen to do some music today and if no other band
member turns up because they were all drinking and shouting until 4:00am, he just gets on with it himself. He puts in a full day and never phones it in. Everything is important, anyone can contribute an idea. He works really hard and likes to focus. That’s his secret.
I totally stole it from him.

Your music often transcends genres, described as psychedelic dub with profound atmospheric
depth. What core ideas or existential questions drive your compositions?
Not genres. I don’t dedicate any energy to thinking about genres. The core idea is to make sounds. I like and combine them into layers and patterns. At some point they feel complete and I stopworking on them. That’s when you hear them.

Festivals like Glastonbury and Glade are renowned for their transformative atmospheres. How do
you tailor your live performances to channel and harmonise with the unique energy of such events?
I pick an opening song and play it. Halfway through that I’ll get the urge to play something I think will sound good after it, so I’ll play that next. I keep doing that until somebody asks me to leave.

The concept of Hiraeth encapsulates a deeply ineffable longing. How did this philosophical
sentiment manifest sonically in your latest album, and what personal resonance does it hold for you?
I think it’s my age. I’m pushing 60 and the world I find myself living in is not the one I was
promised when I was younger. I’m nostalgic for a time when selling photos of their feet on the internet wasn’t a legit way for women to pay their way through college.

As an artist whose medium is interwoven with technology, how do you view the interplay between
human intuition and digital precision in music creation?
I learned to be a sound engineer during the age of tape and transistors. You could edit tape but only in emergencies and it wasn’t guaranteed not to destroy your master. The name of the game was capturing performances because there wasn’t much you could do to fix things afterwards.
Being able to microscopically edit absolutely every aspect of every sound has made a lot of
incredible techniques possible and I’m really happy not to have to discard otherwise brilliant vocal takes just because the third word of the phrase is a bit out of tune. However, the steepest portion of the curve was learning that just because I can purify everything down to sample resolution doesn’t mean I should.

Your music seems to be a dialogue between diverse cultural lexicons. How do you navigate the
delicate balance of drawing inspiration from different traditions while preserving authenticity?
When I use a sound that I’ve found it’s because I’m attracted to the sound itself, nothing more. The only role it needs to perform is to sound good in combination with what is around it. I’m attracted to novel sounds which originate from places I’m unfamiliar with but as far as I’m concerned I’m only ever sampling the sound, not the culture. In that respect, I only need to be authentic to myself.

With such an expansive discography, what unexplored realms—be they sonic, conceptual, or
collaborative—still beckon you forward?
Oh, it’s infinite. I’ve barely scratched the surface. I will definitely be found dead one day, slumped over my mixer, patch cables draped over my shoulders.
I’m not hugely collaborative though. Working alone is my greatest luxury.

Your music inspires profound emotional reactions. How do you perceive the dynamic between
creator and listener, and do these responses ever feed back into your artistic process?
I get emails from people letting me know they’re still alive because of my music, stopped using opioids or healed their relationship with their parents or kids. I read YouTube comments where somebody was bumming-out horribly on acid but saved the evening with a playlist of my stupidsongs. It’s why I put in the 18-hour days. In an industry that is both abundant with opportunities and rife with challenges, what principles or practices would you impart to burgeoning talents navigating the electronic music scene?
Only do it because you love it. It’s a terrible get-rich-quick scheme and most of the people who appear successful have rich parents. If you find yourself trying to fulfil the requirements of some genre or other, give up, find another hobby. The object is to find your niche and occupy it as fully as you can, not deliberately set out to blend in behind everyone else. If you do it well enough people will try to copy you.

Your work often feels like an exploration of temporality, blending cyclical patterns and evolving textures. How do you conceptualise time when structuring your pieces?
I discovered I have the ability to time travel and I spend my time in the studio flitting between the different ages of my life, making the music from the perspective of 10 year-old me or 26 year-old me or 40 year-old me. 56 year-old me is the engineer in charge because I have skills now which I didn’t have at 30, but I find myself able to tour about my inner-landscape, occupying the memories and imagination
I possessed at any age, at will. “Unit Delta Plus” was made by 15 year-old me using mainly equipment available in 1983, in 2012. “Harwell Dekatron” was made by 27 year-old me on equipment available in 1995, in 2012.

Amidst the saturation of modern soundscapes, your music respects the potency of silence. How
do you craft these voids as integral components of your compositions?
A lighting engineer once told me: “Blackout is a colour too.”

“Psychedelic” is a term frequently ascribed to your music. Beyond the aesthetic, what does this
descriptor mean to you in terms of artistic intention or human experience?
To me “psychedelic” just means “brain-fun”. FPV drone-flying is psychedelic. Swimming in the sea is psychedelic. Sticky-toffee pudding is psychedelic, flashing lights, poetry, weed, mushrooms, synthesisers, acid, snowboarding, fireworks, motorbikes, all psychedelic. Never try to do them all simultaneously.

Your compositions often evoke vivid, wordless narratives. How do you channel emotion andstorytelling through sonic design alone?
I don’t. I provide backdrops, half-contexts, suggestions and triggers. The listener does the rest. As a listener, where do your tastes lie? Are there specific genres or artists that offer you inspiration or a sense of refuge, even if they diverge from your own style? I don’t tend to listen to music very often outside the studio. I don’t often listen to music in the car and if I do it’s “Hey Siri: Play “Boards of Canada”…”
Otherwise I have a huge playlist of people like Ivor Cutler, Robert Wyatt, William D Drake, Hatfield and the North, Steve Hillage, Ian Dury and the Blockheads, Cardiacs, The Stranglers, The Sea Nymphs, Pink Floyd, etc, which I use to decorate the blandness of airport hotels. Stuff which temporarily cures homesickness and hiraeth.

What do you anticipate for the trajectory of electronic music? Are there emerging movements or
technologies that excite you or that you see redefining the field?
I favour machines which haven’t changed fundamentally in design since 1968. I’m at least forty years behind the fashion curve [currently obsessed with Yazoo – Upstairs at Erics] and I never, ever listen to contemporary electronic music. I’m definitely not Future Predictions Guy.

What do you believe about love? It is a question with which I have been closing my interviews for
the last 36 years!
The most powerful force available. The centre of everything. The actual answer.
The only good reason to do anything. Always wins.

Thank you very much for your time
:0]

____________

Yannis Raouzaios is a writer, film critic and memeber of Void Network

More info about OTT live in Athens here: https://dtp.events/events/

The post Exclusive interview with OTT. -by Yannis Raouzaios appeared first on Void Network.

TET. 7 & ΠΕΜ. 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2021

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
ΤΑΡΑΤΣΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 7/7 – ώρα 21.00

George Apergis
Rising Galaxy
War
Raman

+ performance:

Τόνια Κοσμαδάκη
Παυλίνα Μάρβιν
Μαρία Μπάκα
Δημήτρης Σταμήρης
Ορέστης Μπατάκης
Απόλωνας Τσέρνας

ΠΕΜΠΤΗ 8/7 – ώρα 21.00

Stefan Torto – live
Crystal Zero
Junior X
Whodoes – live
Odile Nyx – live
Sissy Stardust

+performance:

Σίσσυ Δουτσίου
Πόππη Δέλτα
Γιάννης Ραουζαίος
Έλλη Γρίβα
Ριχάρδος Φώσκολος
Tατιάνα Σκανάτοβιτς
Τάσος Σαγρής & Whodoes
visuals: Void Optical Art Lab

Διδαχτήκαμε την αλφάβητο της μιζέριας και τη γραμματική της υποταγής. Από μικρή ηλικία, μάθαμε να βλέπουμε τον κόσμο με αυτό τον τρόπο. Αναγκαστήκαμε να υποτάσσουμε τα όνειρά μας, να μολύνουμε τις ελπίδες και την ψυχή μας. Δεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα ότι ο χρόνος μας είναι κάτι που μπορεί να πουληθεί και να αγοραστεί, μας δίδαξαν πως η υπακοή θα σε οδηγήσει στο παράδεισο, μας μάθανε να μένουμε αδρανείς, και να καταναλώνουμε παθητικά σκουπίδια και αυταπάτες. Πουλάμε στα παζάρια των επιχειρήσεων την δημιουργία μας, τη σκέψη μας, το ίδιο μας το σώμα. Πιστέψαμε κάθε λέξη από τα γαμημένα ψέματά τους και σκύψαμε παθητικά το κεφάλι, παραδίνοντας τις ζωές μας στο φάντασμα της δουλειάς και τις ηλίθιες πλαστικές διασκεδάσεις. Κι αυτό σιγά-σιγά κατάπιε κάθε συστατικό της ζωής & των ονείρων μας, μέχρι που δεν έμεινε τίποτα για εμάς τους ίδιους. Η μηχανή που σκοτώνει τον πλανήτη κινείται με καύσιμο το δικό μας αίμα, τα τείχη που μας κρατούν φυλακισμένους είναι χτισμένα με τα δικά μας σώματα, οι εφιάλτες που υποβιβάζουν τη ζωή μας σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης είναι κατασκευασμένοι από τα δικά μας όνειρα.

Αν αυτό είναι η πραγματικότητα, τότε ας χαθούμε στην φαντασία. Αν αυτό είναι το σωστό, τότε ας κάνουμε το λάθος. Αν αυτό είναι η πολιτική και η οικονομία τότε ας ετοιμάσουμε την κοινωνική επανάσταση, αν ο εφιάλτης που ζούμε είναι η πραγματικότητα- τότε, να καλλιεργήσουμε συλλογικά την ουτοπία. Να σκεφτούμε, να μιλήσουμε και να πράξουμε ενάντια στον τρόπο σκέψης και τις πράξεις των κυρίαρχων του κόσμου. Να φωτίσουμε το μέλλον μας με τις φωτιές της εξέγερσης, να αγαπήσουμε την ΖΩΗ, να μοιραστούμε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Tώρα περισσότερο από ποτέ- Να συναντηθούμε στα πάρκα και στις πλατείες, στους δρόμους και στις γωνίες, στα δάση και στις παραλίες, να απελευθερώσουμε κάθε σπιθαμή αληθινού εδάφους από το κράτος και την επιχειρηματική δραστηριότητα, να εκδιώξουμε από τον δημόσιο χώρο, τις πλατείες και τα πανεπιστήμια την αστυνομία και κάθε μορφή οργανωμένης επιτήρησης, να πολεμήσουμε τους φασίστες, τους σεξιστές, τους ρατσιστές και τους μαφιόζους , να ζήσουμε με νέα κριτήρια και άλλες προτεραιότητες, να διαδηλώσουμε τις ανεξέλεγκτες επιθυμίες μας, να οργανώσουμε τη συλλογική χαρά.

Τώρα περισσότερο από ποτέ- Να βιώσουμε στο δημόσιο χώρο τη φιλία, την αγάπη και το παιχνίδι, να γνωρίσουμε και να γνωριστούμε με τον ‘άλλο’, να στηρίξουμε τους αδύναμους, να επικοινωνήσουμε χωρίς διαμεσολαβήσεις, να πετάξουμε τα προσωπεία της προσποίησης, να μικρύνουμε τις αποστάσεις που μας χωρίζουν, να συμμαχήσουμε και να οργανώσουμε τις απαντήσεις που φοβίζουν τους κυβερνήτες, να δημιουργήσουμε, να ανακαλύψουμε και να ζήσουμε τη συνάφεια, στο όνομα της ενότητας, της κοινότητας που αγωνίζεται ενάντια σε όλους τους καταναγκασμούς και χτίζει το μέλλον που απειλεί τους ισχυρούς.

Τώρα περισσότερο από ποτέ – Να πάρουμε μέρος στις οριζόντιες κοινωνικές δομές, τα κινήματα πόλης και τις συνελεύσεις, να οικειοποιηθούμε τον δημόσιο χώρο και να τον υπερασπιστούμε ως δικό μας. Να αποτυπώσουμε σε αυτόν τα δικά μας νοήματα, να βιώσουμε τις σχέσεις της ισότητας και της αλληλεγγύης, να εξερευνήσουμε τις δυνατότητες ενός διαφορετικού μέλλοντος, να πλάσουμε αντιηγεμονικούς κόσμους με δικούς μας κανόνες, θεσμούς και τελετουργίες.

Ονειρευόμαστε και σχεδιάζουμε το τέλος της κυριαρχίας και την αρχή της ελευθερίας.

ΒΡΕΣ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

The post UTOPIAN TECHNOLOGIES festival / 7-8 July 2021- Defend Theater Embros appeared first on Void Network.

Το 20ωρο video για τα 30 χρόνια του Κενού Δικτύου και του Indie Free Festival δεν είναι ένα αναμνηστικό αφιέρωμα αλλά αντιθέτως μια καταγραφή 96 συγκροτημάτων της ζωντανής underground σκηνής σήμερα, σε μια από τις καλύτερες εποχές της. Φυσικά, σαν όλα  τα όνειρα που ζήσαμε και ζούμε, οι αναμνήσεις εμφανίζονται ξαφνικά, αποσπασματικές, σύντομες, με κατεστραμμένο ήχο, θολές εικόνες από στιγμές ευτυχίας σε παλιότερα festival, συμμετοχές από σπουδαίους καλλιτέχνες του εξωτερικού, φίλοι και φίλες που χάθηκαν ή δεν ζουν πια, συναντούν νέους εραστές της τέχνης που δημιουργούν και ονειρεύονται την αντικουλτούρα της εποχής μας.  

ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΚΥΒΕΡΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟΙ.
ΒΡΕΣ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ!

Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

https://voidnetwork.gr

PART  1-

Rock- Indie- Post Punk- New Wave-

(με σειρά εμφάνισης)

Kostadis Michail- Horror Vacui  – Tasos Sagris & WhoDoes  – The Groove Machine – Χωρίς Περιδέραιο – Lost Bodies – Λευκή Συμφωνία – Παιδιά της Παλαιότητας – Θάνος Ανεστόπουλος – Διάφανα Κρίνα – Someone Who Isn’t Me – Kalte Nacht – Johny Labell – Das Noir – Kristof  – Νalyssa Green – Convex Model – Τοxic Rabbits – Selofan – Aντί  – R.R. Hearse + Ex Humans – R.R. Hearse + Laughing Headache  – Magic De Spell – Empty Frame – New Zero God – Three Way Plane – Γκούλαγκ  – Lord 13 – The Screaming Fly – Παιδί Τραύμα  – Volor (Canada) – Vassilina – Βασίλης Τσονόγλου – Στάθης Δρογώσης – Papazo – Monsieur Domani – Antonis Antoniou – Mucha Trela – Don Stavrinos – Dirty Fuse – Dury Dava – Bokomolech – Mechanimal   – Theodore – The Bonnie Nettles – Closer – Kuniyoshi Yamada (Japan) – Paradox Obscure  – Krystal Ann – Kristian + Γυάλινη Οθόνη – Μύκητες  – Αέρα Πατέρα – The Fuzzy Nerds – Purple Overdose – Cosmic  Shadows – The Absorbus Machine – Fundracar

PART  2 –

Psy Trance- Techno- Experimental- Dub Reggae- Hip Hop

(με σειρά εμφάνισης)

Indie Free Festival – Psychedelic Trance Stage memories intro- Total Eclipse (France)- Martian Arts – Cactus Arising – DJ Fluoelf  (Spain)- Iraklis Mindphaser – Orestis (Celestial Textures)- Polymorphia- DJ Aria – Sishiva – Siam – Gabriel Le Mar (Germany) – Junior X – Mike Akida – Uma Alma – Stefan Torto   – State Azure – Dimitris Tsironis – 2bybukowski – Forestis -Lo.renzo (Italy) – Chaotic War – Haris P. aka Fishimself – Atypikal  – Odile Nyx – Jokasti & Nek -Schwefelgelb (Germany) – In Trance 95 – Camabuca – Criterion Records – Alcalica – Palyrria – Direct Connection – Vlastur Dub Band – Zion Train feat. Cara Jane Murphy (UK)- Road Duck  – DJ Differ – Boozik – Killah P – Ραμμένος Άσσος – Mentira Witch Project

Φέτος συμπληρώνονται 31 χρόνια από τότε που μια παρέα φίλων, «Η Ομάδα στον Τρόμο του Κενού», αποφάσισε για πρώτη φορά να διοργανώσει το Indie Free Festival στο κέντρο της Αθήνας. Από τότε και μέχρι πριν το ξέσπασμα της πανδημίας covid-19, η συλλογικότητα που μετονομάστηκε σε «Κενό Δίκτυο» μετά το 1996, πραγματοποιεί κάθε χρόνο, ανάμεσα σε πολλές άλλες εκδηλώσεις, το ελεύθερο φεστιβάλ της ανεξάρτητης σκηνής όπου εμπνευσμένοι καλλιτέχνες συμμετέχουν παρουσιάζοντας υψηλού επιπέδου παραγωγές στις διαφορετικές σκηνές του. Πλάι στους αναρίθμητους αυτούς δημιουργούς, χιλιάδες άνθρωποι με τη συμμετοχή τους αγκάλιασαν ξανά και ξανά το Indie Free και συνέβαλαν σε μια ατμόσφαιρα ενότητας που εξ αρχής ως διοργανωτές μας ενδιέφερε να φέρνει σε επαφή τους συμμετέχοντες με ένα γαλαξία συμβόλων, πρακτικών και νοημάτων.

Το Κενό Δίκτυο δεν σταμάτησε ποτέ από το 1990 να διοργανώνει μουσικές εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο στο δημόσιο χώρο. Στηρίζοντας έμπρακτα τους καλλιτέχνες θεωρούμε ότι η μουσική – μέσα από τις ανάλογες κινηματικές διαδικασίες- μπορεί να προσφερθεί ως δώρο έξω από εμπορευματικές σχέσεις και να αποτελεί μια όψη των ελευθεριακών αντιλήψεων και του τρόπου πραγμάτωσης τους μέσα από εξισωτικές σχέσεις. Όλα αυτά τα χρόνια το Indie Free Festival αποδεικνύει ότι οι αυτοοργανωμένοι, αντιεραρχικοί θεσμοί τείνουν αποτελεσματικά να αντικαταστήσουν τον κόσμο του κέρδους και του γενικευμένου ψέματος. Το Indie Free αποτελεί μία μόνο στιγμή αυτής της αλλαγής που συντελείται σταδιακά, αλλά συμβαίνει παντού, σε όλους τους δημόσιους χώρους που μας ανήκουν, υπερασπιζόμαστε και κατέχουμε συλλογικά. Στα πανεπιστήμια, τις καταλήψεις και τα κοινωνικά κέντρα, στους δρόμους, στις πλατείες και στα πάρκα της πόλης, στις κοινότητες, τις παραλίες και τα βουνά της υπαίθρου, αλλά και όπου αλλού οι άνθρωποι διεκδικούν τη ζωή τους, αναδύεται και προετοιμάζεται διαρκώς ένας αντιηγεμονικός πολιτισμός από όσους βαδίζουν μαζί τον δρόμο της κοινωνικής χειραφέτησης. Και όσο θα συνεχίζουμε να συναντιόμαστε ανακαλύπτοντας μέσα μας έναν πιο όμορφο κόσμο, κανείς δεν θα μπορεί να αποτρέψει τη μετασχηματιστική αυτή διαδικασία.

Τα εμπόδια που συναντάμε προς αυτή την κατεύθυνση είναι, ωστόσο, πολλαπλά. Τίθενται από διαφορετικούς δρώντες και από ελεγκτικούς μηχανισμούς, αλλά υπάρχουν και μέσα μας ως εσωτερικευμένο σύνολο κανόνων, τάσεων και προδιαθέσεων. Καθώς η νεοφιλελεύθερη ρύθμιση παραδίδει με κυνισμό την κοινωνία στην μιντιακή προπαγάνδα, την αισθητική της αντίδρασης και τον πολιτικό απολυταρχισμό, αναρίθμητες περιοχές της κοινωνικής ζωής ομογενοποιούνται. Αναφορικά με την καλλιτεχνική δημιουργία, οι θεσμικοί ‘προστάτες’ της τέχνης είναι πολλοί. Το κράτος καταρχήν- εκτός από τον εξορθολογισμό του κόσμου και το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής και συμβολικής βίας- ελέγχει την καλλιτεχνική παραγωγή ως «Πολιτισμό». Δίπλα του όμως, απαλλαγμένα από την αρχαιολατρεία και το φολκλόρ, βρίσκονται επίσης ιδιωτικά ιδρύματα με αξιοσημείωτους πόρους που δεν υποστηρίζουν απλά εναλλακτικές και πειραματικές μορφές αλλά τις ‘καταβροχθίζουν’ υλικά και ιδεολογικά γελοιοποιώντας την πολιτική ορθότητα και καθιστώντας την τέχνη ένα άνευρο εργαλείο του marketing που απαιτεί διαρκή παραγωγή και άντληση πόρων. Αυτός ο ‘από τα πάνω’ έλεγχος και η αφομοίωση συγκεκριμένων όψεων του underground συγκλίνει επικίνδυνα με την νεοφιλελεύθερη οικονομία και ως εκ τούτου αναπαράγει συγκεκαλυμμένα τον ταξικό ρατσισμό των ελίτ. Μπορεί τα χρήματα εκεί να αφθονούν, όπως και η πολυτέλεια των μέσων, αλλά η ακριβοπληρωμένη διαφήμιση συνεχίζει να χάνεται μέσα στο πληροφοριακό χάος του διαδικτύου ακριβώς επειδή δεν μπορεί να υποκινήσει καμία εμπειρία που να αξίζει να βιωθεί και δεν μπορεί να αρθρώσει καμία λέξη που να αξίζει να ειπωθεί. Γνήσιοι συμπαραγωγοί μιας γενικής κρίσης βιώματος, τέτοιοι «φορείς» δεν έχουν τίποτε να υπερασπιστούν εκτός από τα προνόμια των ιδρυτών τους.

Θα πρέπει, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε ότι ενώ στα μάτια πολλών, ιδίως των συντηρητικών όλων των αποχρώσεων, η πολιτική και η αισθητική συνδέονται τόσο ώστε συχνά το ένα να σηματοδοτεί το άλλο, οι “επίσημοι” φορείς της οικειοποίησης και της οικονομικής εκμετάλλευσης του πειραματικού στοιχείου είναι τολμηροί με τα σύμβολα. Τα απελευθερωτικά σύμβολα απογυμνώνονται από το αντισυμβατικό τους περιεχόμενο, μεταστρέφονται και εγγράφονται σε αυτά νέα νοήματα με τρόπο που τα εντάσσει σε εκμεταλλευτικές κοινωνικές διαδικασίες και σχέσεις. Πρόκειται, βεβαίως, για την εμπορευματοποίηση του αντιηγεμονικού που συντελείται με μεγαλύτερη ταχύτητα εκεί όπου απουσιάζει η πρόθεση να διατηρήσουμε τον ελευθεριακό μας χαρακτήρα, όπου οι σχέσεις μας μετατρέπονται και αυτές σε εμπόρευμα ή αδιαφορούμε να αναλάβουμε αποφασιστικά την αμφισβήτηση και την μεταστροφή των συμβόλων της κυριαρχίας. Από το πρακτικό σφάλμα μιας εγωιστικής και  εσωστρεφούς ταυτότητας, που καταστρέφει τον κόσμο και ίσως σύντομα θα μας κοστίσει την αρμονική συνύπαρξη όλων των όντων, θα απαλλασσόμασταν πολύ πιο εύκολα αν θυμόμασταν ότι τα σύμβολα και οι κανόνες στερούνται πάντα εγγενούς περιεχομένου, όλα σηματοδοτούν ότι αποφασίζουμε να σημαίνουν και για αυτό τα πάντα μεταβάλλονται από την ανθρώπινη επινοητικότητα μέσα στο χρόνο.

Η επινοητικότητα πλήττεται πάντοτε όταν επικρατεί η συνήθεια.  Στην καθημερινή μας ζωή, ακόμη και στην παιγνιώδη δραστηριότητα που αποκαλούμε «διασκέδαση», κάποιες φορές εγκλωβιζόμαστε ανάμεσα σε ανθρώπους με τους οποίους στην πραγματικότητα έχουμε πολύ λίγα να πούμε. Το ενδεχόμενο να συναντιόμαστε σπανίως με τους ανθρώπους που θα θέλαμε να συμπράττουμε περισσότερο είναι μεγάλο. Ενώ η πιθανότητα να βρισκόμαστε διαρκώς σε ανιαρούς χώρους και περιστάσεις όπου ουσιαστικά βιώνουμε αδιάφορες στιγμές και πλαστικές αναπαραστάσεις της βαθιάς μας επιθυμίας, μοιάζει μάλλον με βεβαιότητα. Όταν μιλάμε για τη σύντομη ζωή μας, το να συνηθίζεις στο μέτριο, το ψεύτικο, το αδιάφορο και το εξαναγκαστικό είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα.  

Ακριβώς για αυτόν το λόγο, η αναζήτηση των στιγμών και των τόπων, της μουσικής και των ανθρώπων που μπορούν να δημιουργούν συνταρακτικά περιβάλλοντα ελευθερίας σαν το Indie Free Festival πιστεύουμε πως είναι καθοριστική. Μπορούμε να κάτσουμε σπίτι με τους αγαπημένους μας και απλά να πεθάνουμε από ανία μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας διάφορους γελοίους να συνομιλούν και να διαγωνίζονται μεταξύ τους, απολαμβάνοντας την σκλαβιά μας. Ή μπορούμε να συμπαρασύρουμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους (ανεξαρτήτως ηλικίας) στην αναζήτηση και την διεκδίκηση μιας εμπειρίας που μεταμορφώνει τον εαυτό και τους άλλους. Υπό αυτή την έννοια, η δημιουργία καταστάσεων στις οποίες έλκουμε ο ένας τον άλλο μέσα σε ουτοπικές εφήμερες ζώνες είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας.

Έχουμε σίγουρα πολλά να δώσουμε ο ένας στον άλλο και σε όσους θα βρεθούν δίπλα μας, ειδικά εκεί όπου η καλλιτεχνική παραγωγή παρουσιάζεται αδιαμεσολάβητα. Το λάθος θα ήταν να νομίσουμε ότι τις εμπειρίες και την αισθητική των νεανικών μας χρόνων θα πρέπει να τις διαδεχτεί μια ωρίμανση γεμάτη συμβιβασμούς και υπαναχωρήσεις. Αγκαλιάζουμε το νέο, το καινούργιο ή το κοινωνικά αναπόφευκτο (υποχρεώσεις, δουλειές, παιδιά, σκυλιά), όμως ο πειραματισμός με νέα αντιηγεμονικά πρότυπα ζωής και η προσωπική μεταμόρφωση δεν παύει, δεν σταματά. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την πραγματική ‘ήττα’, δηλαδή την επιστροφή στις συντηρητικές αντιλήψεις των προηγούμενων (φοβισμένων) γενιών και της κυριαρχίας. Θα σήμαινε, επομένως, την αναπαραγωγή από εμάς τους ίδιους όλων εκείνων των κυρίαρχων σχέσεων, των αξιών, των τρόπων και των πολιτισμικών μορφών που βρίσκονται παντού γύρω μας και αντιπροσωπεύουν την αποδοχή των ανισοτήτων (άντρας / γυναίκα, πλούσιος / φτωχός, γηγενής / ξένος, λευκός / μαύρος) και των μηχανισμών που τις διαμορφώνουν. Με δυο λόγια θα σήμαινε τη διαιώνιση της υποταγής μας .

Λέμε, λοιπόν, πως ο πειραματισμός μας με νέες εκδοχές της ανθρώπινης επαφής και της κοινωνικής συνάφειας – και αυτό ακριβώς είναι το Indie Free Festival στον πυρήνα του- όχι μόνο δεν μπορεί να σταματά, αλλά πρέπει να αποκτά καινούργιο βάθος μέσω και λόγω των συνειδητοποιήσεων μας. Το ότι συνεχίζουμε μέσα από την εμπειρία 30 χρόνων συλλογικής ζωής να αναζητούμε νέα πρότυπα συμπεριφοράς, νέους τρόπους καλλιέργειας του εαυτού και διαμόρφωσης του συλλογικού βίου, μας δίνει τη δύναμη και την έμπνευση να είμαστε ακόμη πιο δημιουργικοί, ευαισθητοποιημένοι και ειλικρινείς, και άρα ισότιμοι και ενωμένοι.

Η ετερόδοξη νυχτερινή κοινωνικότητα της εκστατικής γιορτής -κάτι που με διάφορες μορφές βρίσκεται μαζί μας εδώ και αιώνες- είναι μία μόνο όψη της ζωής και του πολιτισμού στον οποίο θα θέλαμε να ζούμε. Σε ένα τμήμα της δικιάς μας γενιάς συναντήθηκαν συνειδητά ή μη, όλα τα σημαντικά ριζοσπαστικά ρεύματα (πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά) των τελευταίων δεκαετιών. Αυτό ας το θυμόμαστε κάθε φορά που επιχειρούμε να διακρίνουμε ανάμεσα στη ‘σωστή’ και τη ‘λάθος’ αντίληψη στην ελευθεριακή θέαση του κόσμου- όσα κάνουμε γεννούν τους κόσμους που ζούμε.

Ευχαριστούμε όλους όσους και όσες με την παρουσία τους και την συμμετοχή τους όλα αυτά τα χρόνια αγκάλιασαν το Κενό Δίκτυο και συνέβαλαν στην πραγμάτωση των εκδηλώσεων και των δράσεων της συλλογικότητας.

Είμαστε πολλές χιλιάδες φίλοι και φίλες, είμαστε η ελπίδα της Γης, οι πιο όμορφοι άνθρωποι του κόσμου.

Η πραγματικότητα δεν υπάρχει!

Επανανοηματοδότησε την καθημερινότητα σου

Βρες έναν τρόπο για να συναντηθούμε

Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

social media: https://www.facebook.com/kenodiktuo

The post Indie Free Festival- 30 Years Anniversary- 96 bands- 20h.video appeared first on Void Network.

Void Network 


presents 


Utopian 
Technologies #3 
Space Music Free Festival 
2 days
Live Concerts | d.j. sets
Multi Media Arts
audio & visual

Saturday 20 November 2010
psychedelic ambient trance
electronic atmospheres


21.00-22.30
Sundance 

http://www.myspace.com/mendark 
01.30-02.30
Sissy Stardust 
http://www.myspace.com/sissystardust
02.30-03.30
Cabeiri 
http://www.myspace.com/cabeiri
03.30-04.30
dj Nikitas 
http://www.myspace.com/djnikhtas
04.30-05.30
Crystal Zero
http://www.myspace.com/djcrystalzero


&
Saturday 27 November 2010
dubstep | space dub | electro
experimental electronica


9:00-10:30
Billy Wildz

10:30-11:30
Highpno (in Dub)
11:30-12:30
Kernelcoremode

17 Social Questions
http://voidnetwork.blogspot.com
01:30-02:30
Double D

02:30-03:30
Quazatron

++++
all festival  visual arts by:


Void Optical Art Laboratory
http://www.youtube.com/voidnetwork
Global Eye
http://www.myspace.com/globaleye
Free Zone Art
http://zonafreeart.blogspot.com/

…και τελικά,… η απάντηση που πρέπει να δώσουμε στους εαυτούς μας και τους φίλους μας ίσως να μην χωράει στις κλασσικές πολιτικές ιδέες…, όπως δεν μας κάνουν πια τα παιδικά μας ρούχα…
Το ερώτημα είναι αν προτιμάμε την βεβαιότητα όσων ξέρουμε ή τον κίνδυνο όλων αυτών που πρέπει να ανακαλύψουμε,…αν επιλέγουμε να ζήσουμε στην ανασφάλεια και την μιζέρια του εξαναγκαστικού παρόντος ή στο συλλογικό ρίσκο και την προσωπική περιπέτεια ενός άγνωστου μέλλοντος…

Ποιός δημιουργεί το σχέδιο των ημερών που θα έρθουν?Θα αμφισβητήσουμε κάθε τι που μας κρατά προσκολημένους στον κόσμο της κυριαρχίας και της καταπίεσης, στο όνομα μιας αυθενικής χαράς που καταστρέφει ό,τι της στέκεται εμπόδιο και προκαλεί ρήγματα, αποδράσεις, νέες κατευθύνσεις και απελευθερωτικά περάσματα  

κείμενο φυλαδίου : Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

you can see here
short videos from
Utopian Technologies 
Festivals #1 and #2

The post Void Network presents Utopian Technologies #3 Space Music Free Festival appeared first on Void Network.